αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
Κάνε προτεραιότητα αυτό που κάνει καλό στην ψυχή σου, αυτό που ειρηνεύει το μυαλό σου, αυτό που ανθίζει την καρδιά σου. Γιατί η ζωή δεν μετριέται με όσα απέκτησες, αλλά με τις στιγμές που ένιωσες ολόκληρος.
Με
τις σιωπές που δεν σε βάραιναν, με τους ανθρώπους που δεν χρειάστηκε να
σε αλλάξουν για να σε αγαπήσουν, με τις ημέρες που ξημέρωσαν μέσα σου
πριν ακόμη φωτίσει ο ουρανός.
Μην κυνηγάς διαρκώς ό,τι εντυπωσιάζει τον κόσμο.
Εκείνα
που έχουν αληθινή αξία συνήθως ανθίζουν αθόρυβα, όπως το λουλούδι που
δεν ζητά βλέμματα για να σκορπίσει το κάλλος του και το άρωμά του.
Να επιλέγεις ό,τι σε ελαφραίνει και όχι ό,τι σε εξαντλεί. Ό,τι σου χαρίζει φως κι όχι μόνο λάμψη.
Στο
τέλος της διαδρομής δεν θα θυμάσαι πόσο έτρεξες, αλλά πόσες φορές
στάθηκες για να νιώσεις, να αγαπήσεις, να συγχωρέσεις και να ζήσεις
πραγματικά.
Η πιο όμορφη νίκη δεν είναι να κερδίσεις τον κόσμο, αλλά να μη χάσεις ποτέ τον εαυτό σου.
Είναι να μοιραστείς με κάποιον την χαρά της καρδιάς σου!
Είναι να γίνεις για κάποιον η καρδιά της χαράς του!
Είναι να ζεις ελεύθερα και αληθινά χωρίς τους ενδοιασμούς του καθωσπρεπισμού!
Είναι να κρατήσεις ζωντανό το παιδί μέσα σου!
Είναι να αγαπήσεις τόσο βαθιά και αληθινά κι ας μην το μάθει ποτέ κανείς!
Είναι να τολμάς καθημερινά να κάνεις πέρα τον θόρυβο του κόσμου και να επιλέγεις την γλυκύτητα της ελπίδος!
Να ζεις, χωρίς να εγκλωβιστείς στο παρελθόν, ούτε στην ανησυχία του μέλλοντος.
Να ζεις για σένα, χωρίς εσένα, μα με σένα για τον καθένα, σαν ένα.