Πλησιάζουμε την δεσποτική εορτή του Σταυρού. Μας δημιουργείται η εντύπωση ότι αφού ο καθένας μας κουβαλάει τον δικό του σταυρό, αυτό αρκεί για να είναι δικαιωμένος. Όμως στον σταυρό προσηλώθηκε και ο αγνώμων ληστής και τόσοι αδιαφοροι για Θεό εγκληματίες.
Ο Γέροντας Αιμιλιανός είπε '' κάνε ό,τι θέλεις αρκεί να μην κάνεις αυτό που θέλεις''. Σταυρός δικαίωσης, σταυρός με νόημα είναι να κόβεις και να αρνείσαι το θέλημα σου. Ναι το δικό σου θέλημα. Αυτό έκανε ο ίδιος ο Χριστός στον κήπο της Γεθσημανή. Από το '' ας παρέλθει το ποτήρι τουτο'' εως το '' γενηθήτω το θέλημα σου'' , μια οδυνηρή, αιματηρή, φρικτή Σταύρωση πριν τον Σταυρό. Η ανθρώπινη φύση Του υποτάχθηκε στην θεϊκή. Η ανθρώπινη φύση Του αποδείχθηκε όπως ήταν θεανθρωπινη εξαρχής. Ηταν μια διατρανωση της ταυτότητας Του.Μια νίκη, η οποία γέννησε την παρηγοριά για εμάς. Η αγωνία Του επίσης έφτασε στο αποκορύφωμα της.
Είναι η αγωνία όλων των γενεών. Αυτή η σύνθλιψη , η ταπείνωση του Χριστού γέννησε την ειρήνη. Την μυστική αυτή χαρά, η οποία κοινωνείται σε κάθε Χριστιανό εκούσια εσταυρωμένο. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε σκοτεινή και εύπεπτη πνευματικά κουλτούρα στηρίζει την ύπαρξη και την διάδοση της στην υπακοή στο θέλημα και στην κολακεία του θελήματος. Υπάρχουν λατρείες σατανικές, οι οποίες θεοποιουν το θέλημα. Αυτοί γνωρίζουν την δύναμη του θελήματος. Γνωρίζουν οτι είναι ο εχθρός του Σταυρού. Γνωρίζουν ότι είναι η εναντίωση στον Θεό. Θέλημα και Σταυρός είναι πράγματα αντιδιαμετρικά αντίθετα. Είναι δυνάμεις αντιμέτωπες μεταξύ τους.
Ο Χριστιανός υποτάσσεται στον Χριστό, οπως ο Χριστός στον Πατέρα, οταν εγινε υπήκοος μεχρι θανάτου .Ο Χριστιανός βρίσκει την ειρήνη, το φως, την ανάπαυση με αυτή την αποκοπή του δικού του θελήματος. Ναι είναι πορεία αίματος, δακρύων και αγωνίας. Ο άνθρωπος επαναστατεί, ο σαρκικός άνθρωπος αντιστέκεται. Είναι πόλεμος θανατερός.Όμως αυτός είναι ο δρόμος προς την αλήθεια και την Ανάσταση.
Εμείς οι Ορθόδοξοι αγαπούμε το σταυρό και δεν τον αγαπούμε για λόγους μαζοχιστικούς, παθολογικούς, επειδή μας αρέσει να υποφέρουμε.
Αγαπούμε τον σταυρό γιατί ξέρουμε ότι σ’ ένα τέτοιο κόσμο - όπως τον καταντήσαμε εμείς οι άνθρωποι - για να ζει ο άνθρωπος ως άνθρωπος θεοειδής και ως λαός του Θεού έστω και αμαρτωλός, αλλά λαός που θέλει να ακολουθήσει το δρόμο της δικαιοσύνης και της αλήθειας του Θεού, είναι αναπόφευκτο να υποφέρει, να μαρτυρεί, να βασανίζεται, να σταυρώνεται, γιατί αυτή είναι η πορεία του αγαθού.
Δεν υπάρχει εύκολο αγαθό, δεν υπάρχει εύκολη αλήθεια, δεν υπάρχει εύκολη δικαιοσύνη ή εύκολη ελευθερία. Όλα τα αληθινά σε αυτό τον κόσμο, σ’ αυτή την τραγική ανθρώπινη ιστορία είναι δύσκολα, είναι σταυρικά, αλλά είναι σίγουρο ότι οδηγούν στην Ανάσταση.
Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταύρου:
Η εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης καθιερώθηκε ίσως από τον ίδιο τον Μέγα
Κωνσταντίνο, κατά προτροπή προφανώς της μητέρας του Αγίας Ελένης, αμέσως
μετά την εύρεση του Τιμίου Ξύλου στα Ιεροσόλυμα, γύρω στο 330.
Η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό ανάγεται στους αποστολικούς χρόνους.
Στις 14 Σεπτεμβρίου σύμπασα η Ορθοδοξία τιμά τον Σταυρό του Κυρίου μας
Ιησού Χριστού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως το «καύχημά» Της και η «δόξα»
Της. Η εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης καθιερώθηκε ίσως από τον ίδιο τον
Μέγα Κωνσταντίνο, κατά προτροπή προφανώς της μητέρας του αγίας Ελένης,
αμέσως μετά την εύρεση του Τιμίου Ξύλου στα Ιεροσόλυμα, γύρω στο 330.
Η τιμή προς τον Τίμιο Σταυρό ανάγεται στους αποστολικούς χρόνους. Οι
επιστολές του αποστόλου Παύλου είναι γεμάτες από χωρία στα οποία
εξαίρεται ο ρόλος του Σταυρού για τη σωτηρία του κόσμου.
Το γεγονός ότι οι κατακόμβες είναι γεμάτες από χαραγμένους σταυρούς
αποδεικνύει ότι οι διωκόμενοι χριστιανοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους
τύπους του αδίκως παθόντος Κυρίου Ιησού Χριστού. Το ιερό αυτό σύμβολο
τους εμψύχωνε και τους έδινε τη δύναμη του μαρτυρίου.
Η θαυματοποιός δύναμη του Σταυρού
Η δύναμη του Τιμίου Σταυρού φάνηκε στο θαυμαστό όραμα του Μεγάλου
Κωνσταντίνου, στα 312, ενώ βάδιζε εναντίον του Μαξεντίου κοντά στη Ρώμη.
Οι ιστορικοί της εποχής αναφέρουν ότι ο αυτοκράτορας είδε στον ουρανό,
ημέρα μεσημέρι, το σημείο του σταυρού, σχηματισμένο με αστέρια, και την
επιγραφή «ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», επίσης σχηματισμένη με αστέρια.
Ήταν η 28η Οκτωβρίου 312. Από εκείνη την ώρα έδωσε διαταγή το σημείο
αυτό να γίνει το σύμβολο του στρατού του. Ο εχθρός κατατροπώθηκε και ο
Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτωρ του απέραντου κράτους. Δεν είχε καμιά
αμφιβολία ότι η δύναμη του Σταυρού του είχε χαρίσει αυτή την περήφανη
νίκη, γι’ αυτό προσέγγισε τον χριστιανισμό.
Η εύρεση του Τιμίου Σταυρού
Το 326 αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους η ευσεβής χριστιανή μητέρα
του αγία Ελένη, όπου άρχισε το κτίσιμο λαμπρών ναών. Επίκεντρο ήταν ο
Πανάγιος Τάφος του Κυρίου.
Στο σημείο εκείνο ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε κτίσει το 135, κατά τη
δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ναό της Αφροδίτης. Η αγία Ελένη
επιδόθηκε σε προσπάθειες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού. Ύστερα από
επίπονες ανασκαφές τελικά βρέθηκαν τρεις σταυροί, του Κυρίου και των
δύο ληστών.
Η πιστή βασιλομήτωρ, με δάκρυα στα μάτια παρέδωσε τον Τίμιο Σταυρό
στον Πατριάρχη Μακάριο, ο οποίος στις 14 Σεπτεμβρίου του έτους 335 τον
ύψωσε στον Γολγοθά και τον τοποθέτησε στον ναό της Αναστάσεως, τον οποίο
είχε ανεγείρει η αγία πάνω από τον Πανάγιο Τάφο και ο οποίος σώζεται ως
σήμερα.
Η επανάκτηση του Τιμίου Σταυρού
Την αγία αυτή ημέρα εορτάζουμε και την δεύτερη ύψωση. Στα 613 οι
Πέρσες κυρίεψαν την Παλαιστίνη, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα ιερά
προσκυνήματα και πήραν ως λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στη
χώρα τους.
Λόγω των θαυμάτων που επιτελούνταν χάρη στον Τίμιο Σταυρό οι Πέρσες
τον θεώρησαν μαγικό και γι’ αυτό τον φύλασσαν και τον προσκυνούσαν,
χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική του φύση και ιδιότητα!
Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος μετά την νίκη του εναντίον των Περσών
παρέλαβε τον Τίμιο Σταυρό και τον μετέφερε στην Ιερουσαλήμ. Ο Πατριάρχης
Ζαχαρίας τον ύψωσε εκ νέου στο ναό της Αναστάσεως. Ήταν 14 Σεπτεμβρίου
του 626.
Η εκκλησία των Ιεροσολύμων θεώρησε ότι ο Σταυρός του Χριστού ανήκει
σε όλη την χριστιανοσύνη και γι’ αυτό αποφάσισε να τεμαχίσει το Τίμιο
Ξύλο και να το διανείμει σε όλη την Εκκλησία.
Έτσι διασώθηκαν μέχρι σήμερα πολλά τεμάχια, τα οποία φυλάσσονται ως τα πολυτιμότερα κειμήλια.
Ξέρεις, συγχώρεση δεν σημαίνει ότι δικαιολογώ όσα μου έκαναν. Σημαίνει ότι αρνούμαι να στο τραύμα μου να αποφασίζει για τη ζωή μου.
Οι γονείς σου πιθανόν έδωσαν ό,τι μπορούσαν.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν σε πλήγωσαν.
Οι δύο αλήθειες μπορεί να συνυπάρχουν.
Το πραγματικό ερώτημα όμως δεν είναι μόνο τι έκαναν εκείνοι σε σένα. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα κάνεις τώρα εσύ με αυτό το τραύμα. Γιατί τα τραύματα έχουν έναν παράξενο τρόπο να επιβιώνουν.
Περνούν από γενιά σε γενιά, όχι επειδή οι άνθρωποι είναι κακοί, αλλά επειδή ο πόνος που δεν θεραπεύεται βρίσκει πάντα έναν νέο άνθρωπο για να κατοικήσει.
Εκεί βρίσκεται η μεγάλη ευκαιρία της ζωής σου.
Όχι να αποκτήσεις τέλειους γονείς στο παρελθόν.
Αυτό δεν γίνεται.
Αλλά να γίνεις εσύ ένας διαφορετικός άνθρωπος στο παρόν.
Ο Χριστός δεν ήρθε μόνο να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας.
Ήρθε να σπάσει τις αλυσίδες που κρατούν τον άνθρωπο δέσμιο του παρελθόντος.
Γι’ αυτό η συγχώρεση δεν είναι λήθη.
Είναι η απόφαση να μη συνεχίσει το ΚΑΚΟ να τραυματίζει άλλους ανθρώπους μέσα από την ζωή σου.
Μην αναρωτιέσαι κάθε μέρα γιατί δεν σε αγάπησαν όπως είχες ανάγκη.
Ρώτα τον εαυτό σου: «Πώς μπορώ σήμερα να αγαπήσω το παιδί μου, ώστε να μη χρειαστεί κάποτε να θεραπεύει τις πληγές που εγώ δεν τόλμησα να αντιμετωπίσω;»
Εκεί αρχίζει η πραγματική συγχώρεση.
Όχι όταν αλλάζει το παρελθόν, αλλά όταν σταματά να καθορίζει το μέλλον.
Ο Χριστός δεν ήρθε μόνο να μας συγχωρήσει.
Ήρθε να μας δώσει τη δύναμη να μη μεταδίδουμε άλλο τον πόνο που παραλάβαμε.
Να γίνει η ζωή μας το σημείο όπου θα σταματήσει η κληρονομιά του τραύματος και θα αρχίσει η κληρονομιά της αγάπης.
«῎Αλλωστε
οὔτε κι αὐτοὶ ποὺ ἐπιμένουν στὴν περιτομὴ τηροῦν τὸν νόμο. ῾Απλῶς θέλουν νὰ
περιτέμνεστε ἐσεῖς, γιὰ νὰ καυχηθοῦν ὅτι σᾶς κατάφεραν νὰ τὸ κάνετε. ῞Οσο γιὰ
μένα, δὲν θέλω ἄλλη ἀφορμὴ γιὰ καύχηση ἐκτὸς ἀπὸ τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας
᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τὸν σταυρὸ ποὺ πάνω του ὁ κόσμος πέθανε γιὰ μένα κι ἐγὼ γιὰ τὸν
κόσμο».
Υπάρχουν
στιγμές στη ζωή μας που νιώθουμε ότι οι άλλοι μας χρησιμοποιούν. Άλλοτε για
οικονομικά οφέλη, άλλοτε για να μπαίνουμε εμείς μπροστά και εκείνοι να μην
εκτίθενται, άλλοτε γιατί παίζουν και διασκεδάζουν μαζί μας, συνήθως επειδή αισθάνονται
την ανάγκη να εξουσιάζουν. Και εκείνοι και εμείς λησμονούμε ότι το αληθινό
νόημα της ζωής περνά από την αγάπη και την προσφορά, όχι από την εξουσία και
την επίδειξη. Ο κόσμος μας όμως είναι έτσι δομημένος, που το «κατέχειν» και «εξουσιάζειν» να θεωρούνται τα μείζονα, ενώ όποιος είναι
δυναμικός, είτε εκ θέσεως είτε εκ χαρακτήρος, και μπορεί να επιβάλλει στους άλλους
το θέλημά του, δοξάζεται.
Ο απόστολος
Παύλος, γράφοντας προς τους Γαλάτες, τους επισημαίνει τρία σημεία: το πρώτο,
ότι χρειάζεται να επιλέγουν τι είναι σωστό και τι όχι και να μην πέφτουν θύματα
σε όσους και στη θρησκευτική πραγματικότητα τους χρησιμοποιούν, για να ικανοποιούνται
έχοντας οπαδούς. «Όσοι σας πιέζουν να κάνετε περιτομή, δεν τηρούν απαραίτητα
τον νόμο, αλλά θέλουν να δείξουν τη δύναμή τους και να σας χρησιμοποιήσουν ως
αφορμή καύχησης και αυτοδοξασμού». Να μην τους ακούτε. Να αντιστέκεστε. Το
δεύτερο είναι ότι ο μοναδικός λόγος που ένας χριστιανός επιτρέπεται να
καυχιέται είναι ο σταυρός του Χριστού, διότι πάνω σ’ αυτόν τον σταυρό κάθε
κοσμική έννοια δόξας, εξουσίας, αμαρτίας, επίδειξης έχει πεθάνει. Το ίδιο και
όποιος αποφασίζει να σηκώσει τον σταυρό του. Έχει αφήσει στην άκρη τις προτεραιότητες
αυτού του κόσμου. Το τρίτο είναι ότι η σχέση μας με τον Χριστό δημιουργεί έναν
καινούργιο κόσμο και όλα κάθε στιγμή ξεκινούν από την αρχή, χωρίς να
χρειαζόμαστε τα σύμβολα του παλαιού, όπως ήταν τότε η περιτομή και η ακροβυστία.
Αυτός είναι ο κόσμος του Σταυρού, τον οποίο, όταν ο άνθρωπος υιοθετήσει, ο
Χριστός και η πίστη θα του δώσουν την ανάσταση.
Δεν
είναι εύκολο να αποφύγουμε όσους μας χρησιμοποιούν και όσους μας χειραγωγούν.
Φοβόμαστε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Φοβόμαστε τη θέση μας, τις αμοιβές
μας, την μοναξιά, τον διασυρμό, τη σύγκρουση. Έτσι όμως παύουμε να είμαστε
ελεύθεροι. Το χειρότερο είναι όταν θεωρούμε ότι αγάπη είναι να κάνεις αυτό που
θέλει ο άλλος, ακόμη κι αν δεν είναι σωστό. Έτσι όμως καταργείται η
προσωπικότητά μας. Και αν στην κοινωνία δεν είναι πάντοτε εύκολο να λέμε όχι,
τουλάχιστον ας επιλέξουμε να αντιστεκόμαστε σε ό,τι είναι σημαντικό για την
προσωπικότητά μας. Ας έχουμε την παρρησία του λόγου και την παρηγοριά της προσευχής.
Και ας μη φοβόμαστε τον σταυρό. Η ζωή είναι και θέλει υπομονή και προσμονή ότι
ο Θεός θα μιλήσει. Για το δίκαιο και το αληθινό. Όχι για τη διατήρηση συμβόλων
ή εξουσιών που δεν έχουν αξία διάρκειας.
Τη μνήμη του Αγίου Κορνηλίου του Εκατοντάρχου τιμά σήμερα, 13
Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Για τον Άγιο Κορνήλιο αναφέρουν οι Πράξεις
των Αποστόλων (Ι, 1-13). Ήταν θεοσεβούμενος Ρωμαίος Εκατόνταρχος.
Άγγελος Κυρίου του υπέδειξε να συναντήσει τον Απόστολο Πέτρο. Ο
Κορνήλιος μεταστράφηκε στο Χριστιανισμό και δίδαξε την διδασκαλία του
Χριστού στην Φοινίκη, την Κύπρο, την Αντιόχεια και την Έφεσο.
Εξελέγη Επίσκοπος Σκήψης της Μυσίας. Ο ιεραποστολικός του ζήλος απέφερε
πλούσιους καρπούς και πολλοί ήσαν οι ειδωλολάτρες που πίστεψαν στο
Ευαγγέλιο. Κάποιοι κατήγγειλαν τον Κορνήλιο στον Έπαρχο Δημήτριο, ο
οποίος τον συνέλαβε και τον οδήγησε σε ειδωλολατρικό ναό ενώπιον πλήθους, προκειμένου να θυσιάσει στα είδωλα.
Ο Κορνήλιος όχι μόνο έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του αλλά κατάφερε
με την ομολογία του να κάνει να πιστέψουν στη διδασκαλία του Ευαγγελίου
η σύζυγος και ο υιός του Επάρχου.
Είπε μάλιστα στο Δημήτριο ότι η οικογένειά του δεν θα πάθει κανένα κακό. Ο
Έπαρχος κατάλαβε λίγο αργότερα το νόημα των λόγων αυτών, όταν έγινε
μεγάλος σεισμός που ισοπέδωσε το ναό και η σύζυγος με τον υιό του βγήκαν
ανέπαφοι από τα ερείπια.
Απολυτίκιο: Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Δικαιοσύνης διαπρέπων τοις έργοις, τον φωτισμόν της ευσεβείας εδέξω και
αποστόλων σύμπονος εδείχθης αληθώς, τούτοις κοινωνήσας γαρ, δι’ ενθέων
καμάτων του Χριστού την σάρκωσιν ανέκραξας πάσι, μεθ’ ων δυσώπει
σώζεσθαι ημάς τους σε τιμώντας, παμμάκαρ Κορνήλιε.
Με αυτές τις λέξεις και φανερά συγκινημένος, αλλά και ενθουσιασμένος για το μεγάλο έργο της εκ βάθρων ανακαίνισης που συντελέστηκε στα εκπαιδευτήρια της τοπικής μας Εκκλησίας, απευθύνθηκε προς όλους ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος σήμερα, Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026, τέλεσε τον Αγιασμό για την Έναρξη της Νέας Σχολικής Χρονιάς 2026 – 2027, αλλά και των πλήρως ανακαινισμένων χώρων του Βρεφονηπιακού Σταθμού, του Παιδικού Σταθμού, του Νηπιαγωγείου, του Δημοτικού, του Γυμνασίου και του Λυκείου μας.
Τη μεγάλη δαπάνη για το έργο της πλήρους ανακαινίσεως ανέλαβε ο Πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός κ. Ευάγγελος Μαρινάκης, τον οποίο σήμερα εκπροσώπησαν στα Εκπαιδευτήριά μας ο Γενικός Διευθυντής και Διευθύνων Σύμβουλος της Alter Ego Media Γιάννης Βρέντζος και ο Αντιπρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός Κώστας Καραπαπάς.
Ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την Ακολουθία του Αγιασμού συμπαραστατούμενος από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και πλαισιούμενος από τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της τοπικής μας Εκκλησίας Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Παναγιώτου.
Μέσα σε μία ατμόσφαιρα χαράς και οικογενειακής θαλπωρής τόσο οι μαθητές και οι μαθήτριες, όσο και οι γονείς και κηδεμόνες τους, οι απόφοιτοι και οι φίλοι των Εκπαιδευτηρίων μας, βρέθηκαν στους νέους, ανακαινισμένους χώρους των σχολικών μας μονάδων γεμάτοι αισιοδοξία και ενθουσιασμό για το ξεκίνημα της νέας χρονιάς. Οι κτιριακές εγκαταστάσεις μεταμορφώθηκαν, οι χώροι υγιεινής, οι αίθουσες διδασκαλίας και τα γήπεδα άλλαξαν όψη, ενώ αναβαθμίστηκε και ο τεχνολογικός εξοπλισμός.
Αμέσως μετά την Ακολουθία του Αγιασμού, κατευθύνθηκαν όλοι στο προαύλιο του Αγίου Χαραλάμπους, όπου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ τέλεσε τρισάγιο στη μητέρα του Ευάγγελου Μαρινάκη, μακαριστή Ειρήνη Μιλτιάδου Μαρινάκη, στη μνήμη της οποίας ο Πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός έκανε και τη δωρεά. Ακολούθησαν τα αποκαλυπτήρια της τιμητικής μαρμάρινης πλάκας των εγκαινίων.
Ο Σεβασμιώτατος ζήτησε από τον κ. Βρέντζο να μεταφέρει στον κ. Μαρινάκη, μαζί με τις θερμές του ευχαριστίες και μία εικόνα της Αγίας Ειρήνης.
«Ζούμε σήμερα ένα θαύμα! Έχουμε ένα μεγάλο πανηγύρι, έχουμε μια μεγάλη γιορτή! Έγινε κάτι που τριάντα ολόκληρα χρόνια αναμέναμε με πολλή προσευχή και με μεγάλη εγκαρτέρηση», είπε στον σύντομο χαιρετισμό του προς τους Εκπαιδευτικούς, το Διοικητικό Προσωπικό, τους μαθητές και τις μαθήτριες, αλλά και όλους όσοι παρευρέθηκαν, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, δοξολογώντας για μία ακόμη φορά τον Πανάγιο Θεό μας για το έργο που επιτελείται στο «Ίδρυμα Προστασίας Νεότητος ‘’Άγιος Γεώργιος – Άγιος Πολύκαρπος’’». Δίνοντας τις ευχές του για τη νέα σχολική χρονιά, επεσήμανε πως «αυτή τη στιγμή βιώνουμε την έκχυση των δωρεών του Παναγίου Θεού που ενέπνευσε τον αγαπητό Πρόεδρο κ. Ευάγγελο Μαρινάκη να υλοποιήσει αυτό το μεγάλο έργο της πλήρους και εκ βάθρων ανακαινίσεως του Ιδρύματος Προστασίας Νεότητος», «αυτής της νοητής πνευματικής κυψέλης, η οποία προσπαθεί με όλη τη δύναμη της υπάρξεώς της να μεταλαμπαδεύσει τα ζώπυρα του Γένους και της πίστεως, Χριστό και Ελλάδα, στις απαλές ψυχές των νέων Ελλήνων, των παιδιών μας που είναι η μεγαλύτερη ευλογία του Θεού στη ζωή μας».
Και συνέχισε: «Δεν μπορώ να μην υψώσω ουρανομήκη ευεργεσία και ευγνωμοσύνη προς τον Πανάγιο Θεό, διότι μας χάρισε αυτήν την ύψιστη ευλογία»: «το πνευματικό μας αυτό, ηθικό και οντολογικό εργαστήριο αξιοπρέπειας, δικαιοσύνης, τιμής, αλήθειας, ευγένειας, αρετών, πίστεως, δυνάμεως, ισχύος, να γίνει αυτό το όμορφο και υπέροχο κτήριο, να μεταποιηθεί, για να αποβαίνει τροφός των ψυχών και των σωμάτων των νέων ανθρώπων που η αγάπη σας, αγαπημένοι γονείς, μας εμπιστεύεται και δι’ ημών στην Αγία μας Εκκλησία».
Ο Σεβασμιώτατος, θυμίζοντας πως «εδώ μέσα πραγματώνεται η Θεία Λειτουργία μετά την Θεία Λειτουργία και μεταλαμπαδεύεται η ζώσα πίστη στις ψυχές των νέων ανθρώπων», σημείωσε πως τα παιδιά μας «καταρτίζονται για να αποβούν χρήσιμοι στον εαυτό τους, στην κοινωνία και στην οικουμένη» και να αντιπροσφέρουν «αντιπελαργίζοντες στο Γένος μας όλον αυτόν τον πλούτο του πολιτισμού, της αλήθειας, της ευγένειας, του ήθους που προσλαμβάνουν μέσα από το εκπαιδευτικό μας σύστημα».
«Είμαι απέραντα ευγνώμων και επιτρέψτε μου εκ προσώπου του Ιδρύματος να εκφράσω τη μεγάλη μου ευγνωμοσύνη και τις θερμές μου ευχαριστίες στον αγαπημένο μας Πρόεδρο κ. Ευάγγελο Μαρινάκη για αυτή τη μεγάλη δωρεά που χάρισε στην τοπική μας Εκκλησία και στο εκπαιδευτικό μας ίδρυμα, η οποία υπερβαίνει τις 500.000 ευρώ. Αντιλαμβάνεσθε, λοιπόν, το μέγεθος και το ύψος αυτής της μεγαθύμου και φιλογενούς δωρεάς. Την ώρα αυτή, θα ήθελα να μου επιτραπεί να αναγγείλω, ότι ο αγαπημένος μας πρόεδρος που πάντοτε μεριμνά, μαζί με τα τόσα τεράστια έργα τα οποία έχει και για την ανθρώπινη υπόσταση με πολλή αγάπη και σεβασμό, μας έχει αναγγείλει ότι θα μας χαρίσει την ανακαίνιση μιας νέας Μονάδας για την αντιμετώπιση της άνοιας και του Alzheimer στην πόλη μας, σε κτήριο του Γηροκομείου Πειραιώς που θα ξεπεράσει τα 4 εκ. ευρώ εις μνήμην της εν ουρανοίς αυλιζομένης αοιδίμου μητρός του Ειρήνης, της αρχόντισσας η οποία ενστάλαξε τα ζώπυρα της πίστεως στον Ευάγγελο Μαρινάκη και εις μνήμην της οποίας έχει γίνει η ανακαίνιση αυτού του εξαιρετικού Ιδρύματος», συμπλήρωσε.
Κοντά στη χαρά των παιδιών και της τοπικής μας Εκκλησίας βρέθηκαν, επίσης, η Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνα Μιχαηλίδου, ο Υφυπουργός Οικονομικών Δημήτρης Μαρκόπουλος, ο Υφυπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Κώστας Κατσαφάδος, οι Βουλευτές Νικόλαος Βλαχάκος και Γεώργιος Βρεττάκος, ο Δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης, οι Αντιπεριφερειάρχες Σταυρούλα Αντωνάκου και Σταύρος Βοϊδονικόλας, οι Αντιδήμαρχοι του Δήμου Πειραιά Γρηγόρης Καψοκόλης και Σταυρούλα Μέντη, η Διευθύντρια της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αθανασία Μεϊντάση, η Σύμβουλος Εκπαιδευτικού έργου Δημοτικής Εκπαίδευσης Αρχοντία Μαντζαρίδου, ο Δημοσιογράφος Δήμος Βερύκιος, ο Πρόεδρος του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού Μιχάλης Κουντούρης και εκπρόσωποι Πολιτικών, Στρατιωτικών, Δικαστικών Αρχών, των Σωμάτων Ασφαλείας, φορέων και σωματείων, τους οποίους ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε θερμά για την παρουσία τους.
Όλοι ανεξαιρέτως συνεχάρησαν τον Σεβασμιώτατο και τους συνεργάτες του για το υπέροχο και σπουδαίο έργο που επιτελείται στα Εκπαιδευτήριά μας!
Ο Γενικός Διευθυντής και Διευθύνων Σύμβουλος της Alter Ego Media Γιάννης Βρέντζος τόνισε πως «το έργο είναι πραγματικά μια ευλογία για τον Πειραϊκό λαό». «Είμαστε πραγματικά ευτυχείς, εκπροσωπώντας τον κ. Μαρινάκη, που μας δώσατε την ευκαιρία να συμβάλουμε στο έργο σας. Ο κ. Μαρινάκης θα είναι πάντα συνεργός σε αυτά που υλοποιείτε. Από την πλευρά μας ευχόμαστε ‘’Καλή σχολική χρονιά’’ σε όλα τα παιδιά και τις οικογένειές τους».
Ο Αντιπρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός Κώστας Καραπαπάς σημείωσε πως «όλη η οικογένεια του Ολυμπιακού, που είναι οικογένεια εκατομμυρίων, είναι δίπλα σας, πάντα στο πλευρό σας. Σας ευχαριστούμε που σε μια εποχή γεμάτη σκοτάδι, γεμίζετε φως τα μάτια των παιδιών, και σίγουρα μόνο αυτά μπορούν να αλλάξουν τα πάντα. Σας ευχαριστούμε για όλα. Είμαστε πάντα δίπλα σας».
Η Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνα Μιχαηλίδου ανέφερε: «Νομίζω θα μπει πολύ δυνατά η καινούργια σχολική χρονιά. Ακόμη πιο δυνατά μετά τη μεγάλη δωρεά του Προέδρου Βαγγέλη Μαρινάκη, τον οποίο ευχαριστούμε πολύ για όλη του την κοινωνική εισφορά στον τόπο μας και όχι μόνο. Εγώ να ζητήσω κάτι στα παιδιά μας: να προσέχετε ο ένας τον άλλον και η μία την άλλη. Να προσέχετε τους δασκάλους σας, τους γονείς, τους παππούδες και τις γιαγιάδες σας. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για εσάς και θέλουμε να αναπτύξετε γερές φιλίες, μεγάλες γνώσεις και εντός και εκτός τάξης. Καλή σχολική χρονιά σε όλους. Σεβασμιώτατε, ευχαριστούμε πολύ για την προσφορά σας».
Ο Δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης επεσήμανε: Έχω τη χαρά και την τιμή ως Δήμαρχος της πόλης του Πειραιά, για 11η χρονιά, να είμαι στον αγιασμό, στην αρχή της σχολικής χρονιάς στα Εκπαιδευτήρια της Μητροπόλεως Πειραιά. Ένα σχολείο που, όπως πάντα λέω, κοσμεί και τιμά την πόλη μας για την ποιότητά του, για τη μεθοδολογία του, για τους ανθρώπους του. Είναι πολύ σημαντικό για μια πόλη να έχει τέτοια Εκπαιδευτήρια που, πέρα από το γνωστικό αντικείμενο, μεταφέρει στα παιδιά μας τις αξίες που έχουμε ανάγκη ειδικά αυτήν την εποχή. Να συγχαρώ και εγώ τον Πρόεδρο του Ολυμπιακού για τη διαχρονική υποστήριξή του στην πόλη του Πειραιά, στη Μητρόπολη του Πειραιά και κατ’ επέκτασιν στα εκπαιδευτήρια της Μητροπόλεως. Πολλά μπράβο για αυτή την πλήρη ανακαίνιση εδώ». «Είστε τυχερά παιδιά! Έχετε εξαιρετικό σχολείο και εξαιρετικούς εκπαιδευτικούς και δεν είναι τυχαίο, σε ένα σχολείο να είναι ο Μητροπολίτης με τους συνεργάτες του, τρεις Υπουργοί της Κυβέρνησης, πέντε Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, δυο Αντιπεριφερειάρχες Αττικής, η ηγεσία του Ολυμπιακού μετά τον Πρόεδρό μας και τόσοι άλλοι σημαντικοί άνθρωποι». «Να είστε καλά, καλή σχολική χρονιά σε όλους».
Τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε ξεχωριστά όλους όσοι συνέβαλλαν στην υλοποίηση αυτού του μεγάλου έργου, καθώς και τους Διευθυντές των Εκπαιδευτικών μας Μονάδων και ιδιαίτερα τον Πνευματικό Υπεύθυνο Πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Βουρλάκο και τη Γενική Διοικητική Διευθύντρια των Εκπαιδευτηρίων μας Μαρία Στεργίου – Καψοκόλη, αλλά και τους γονείς και κηδεμόνες οι οποίοι «εμπιστεύονται την Εκκλησία, την τροφό του Γένους μας». Ευχαρίστησε επίσης τον αρχιτέκτονα Πέτρο Συναδινό, ο οποίος σχεδίασε το όλο έργο και με τους συνεργάτες του «σε πολύ λίγο χρόνο ολοκλήρωσαν αυτό το θαύμα», όπως χαρακτηριστικά είπε.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες εξέφρασε ο Σεβασμιώτατος προς τον εκπρόσωπο της Μητροπόλεως στα Εκπαιδευτήρια Δημήτρη Αλφιέρη, Διευθυντή του Ιδιαιτέρου του Γραφείου και του Γραφείου Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων της Μητροπόλεώς μας. «Άφησα τελευταίο τον ήρωα αυτού του έργου, τον πραγματικό ήρωα, ο οποίος δεν εφείσθη των θερινών διακοπών και της όποιας προσωπικής του, απαντοχής για να ολοκληρωθεί και να γίνει αυτό το θαύμα», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος σημειώνοντας πως μετήλλαξε τον ωραίο λόγο της Εκκλησίας μας ‘’Ο ζήλος του οίκου Σου κατέφαγέ με’’ με το ‘’Ο ζήλος του Ιδρύματος Προστασίας Νεότητος κατέφαγέ με’’. Τον ευχαριστώ προσωπικώς και αυτόν και τις θυγατέρες του, οι οποίες αόκνως προσφέρουν πολύ σημαντικό έργο σε αυτό το ιερό Ίδρυμα».
Νωρίτερα ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων τέλεσε την Ακολουθία του Αγιασμού για τα παιδιά του Βρεφονηπιακού Σταθμού και του Παιδικού Σταθμού, μεταφέροντας τις ευχές του Σεβασμιωτάτου για μία καλή και ευλογημένη νέα σχολική χρονιά!
Ιδιαίτερη και ξεχωριστή ήταν η παρουσία της Φιλαρμονικής του Δήμου Πειραιά, η οποία απέδωσε γνωστές μουσικές συνθέσεις και τραγούδια.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι σε όλα τα σχολεία της Μητροπολιτικής Περιφέρειας, διαβάστηκαν από τους ιερείς τα μηνύματα του Σεβασμιωτάτου προς τους μαθητές των Δημοτικών Σχολείων και των Γυμνασίων και Λυκείων.
Η εορτή της Υψώσεως
του Τιμίου Σταυρού, δίνει στους Χριστιανούς την ευκαιρία να θυμούνται πάντα την
ανυπέρβλητη σταυρική θυσία του Χριστού. Υλοποιώντας ο Θεός Πατήρ «βουλήν
προαιώνιον», το προ αιώνων σχέδιό του, αποστέλλει στον κόσμο τον Υιό του,
για να παραδοθεί στον θάνατο, ώστε να ανασύρει από την αιώνια απώλεια κάθε
άνθρωπο που θα πιστεύει σ’ αυτόν και να του χαρίσει «ζωήν αιώνιον»(Κυριακή προ της Υψώσεως).
Ο Χριστός τόνισε ότι
δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτή (Ιω. 15, 13). Έκτοτε ο Σταυρός, «το
σημείον του Υιού του ανθρώπου», έγινε το σύμβολο της υπέρτατης θυσίας, η
εικόνα της απέραντης αγάπης. Από ξύλο κατάρας, έγινε ο Τίμιος και Ζωοποιός
Σταυρός. Η πηγή κάθε ευλογίας στη ζωή των ανθρώπων. Και ήταν απολύτως φυσικό να
γίνει ο Σταυρός του Χριστού το πιο αγαπημένο ιερό κειμήλιο και αντικείμενο των
Χριστιανών. Η αγία Ελένη ήταν η πρώτη που τον αναζήτησε και τον βρήκε. Ανέσκαψε
τον τόπο του Γολγοθά, όπου είχε πεταχτεί ο Σταυρός από τους Εβραίους και είχε
σκεπαστεί από ποικίλα υλικά. Και ανακάλυψε όχι μόνο αυτόν, αλλά και τους
σταυρούς των δύο ληστών που συσταυρώθηκαν μαζί του.
Ποιος από τους τρεις
όμως ήταν ο Σταυρός του Χριστού; Για να γίνει η πιστοποίηση αυτή, προσέφυγαν
στη θεϊκή ετυμηγορία. Ενώ γινόταν η εξόδια πομπή μιας γυναίκας που είχε
εκδημήσει από τα επίγεια, ακούμπησαν διαδοχικά τους τρεις σταυρούς στο νεκρό
σώμα της. Με τους δύο σταυρούς δεν άλλαξε τίποτε, αλλά όταν ακούμπησε ο τρίτος
σταυρός, η γυναίκα ξαναγύρισε στη ζωή. Αναστήθηκε. Και όλοι κατάλαβαν ότι
πρόκειται για τον ζωηφόρο Σταυρό του Κυρίου μας.
Έκτοτε, διά μέσου των
αιώνων, ο κόσμος έχει πλημμυρίσει από τα αναρίθμητα θαύματα του Τιμίου Σταυρού.
Το Τίμιο Ξύλο του είναι το ακαταγώνιστο όπλο κατά του διαβόλου, η απόλυτη
ευλογία και προστασία των πιστών. Θεία δυνάμει του Σταυρού και του εν αυτώ σταυρωθέντος
Χριστού επιτυγχάνονται τα πάντα. Εκδίωξη των πονηρών πνευμάτων, θεραπεία από
παντοία κακά, νεκραναστάσεις.
Αλλά υπάρχει και
κάποιο θαύμα που επιτελείται διηνεκώς, αφανώς και μυστικώς με τη χάρη που
έρρευσε από τον Σταυρό και τον σταυρωθέντα Κύριο, που υπερβαίνει κάθε άλλο
θαύμα. Είναι η ανάσταση των ψυχών.
Η ανάσταση ενός
νεκρού δεν δίνει, παρά μόνο μια μικρή παράταση ζωής. Όσοι και αν αναστήθηκαν, ο
Λάζαρος κ. λ. π., πέθαναν ξανά. Δεν είναι η οριστική λύση κατά του θανάτου. Η
αναπότρεπτη εξουδετέρωση του θανάτου γίνεται με την αποφυγή του πνευματικού
θανάτου, του θανάτου της ψυχής. Που προκαλείται μόνο από την αμαρτία. Αυτόν τον
θάνατο συνιστά ο Κύριος να φοβόμαστε. Που ρίχνει ψυχή και σώμα «εν γεέννη»
(Ματθ. 10, 28).
Όποιος λοιπόν με τη
χάρη του Σταυρού σταυρώσει τα πάθη του,
ψυχικά και σαρκικά, δηλαδή την πολυποίκιλη φιλαυτία του (φιληδονία, φιλαργυρία,
φιλοδοξία) και νικήσει την αμαρτία, ανασταίνεται πνευματικά. Γίνεται ο μόνος
πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος. Η ανάσταση της ψυχής του «έχει ζωήν αιώνιον»,
προοπτική ατελεύτητηκαι όχι προσωρινή, όπως κάποια τυχόν ανάσταση του
σώματος.
Γι’ αυτό, το να
νικήσει κανείς τα πάθη του, είναι ανώτερο θαύμα από το να αναστήσει νεκρούς (αγ.
Ισαάκ ο Σύρος)!
Είπε ο
Κύριος: «Κανένας δεν ανέβηκε στον ουρανό παρά μόνο ο Υιός του Ανθρώπου,
που κατέβηκε από τον ουρανό, και που είναι στον ουρανό. Όπως ο Μωυσής
ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός
του Ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ’ αυτόν να μη χαθεί αλλά να ζήσει
αιώνια. Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το
μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει
ζωή αιώνια. Γιατί, ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να
καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι’ αυτού».
Αδελφοί,
προσέξτε με πόσο μεγάλα γράμματα σας γράφω τώρα με το ίδιο μου το χέρι.
Όσοι θέλουν ν’ αποκτήσουν καλή φήμη στους ανθρώπους, αυτοί σας
υποχρεώνουν να περιτέμνεστε, με μόνο στόχο να μην καταδιώκονται από τους
Ιουδαίους εξαιτίας του σταυρού του Χριστού. Άλλωστε ούτε κι αυτοί που
επιμένουν στην περιτομή τηρούν το νόμο. Απλώς θέλουν να περιτέμνεστε
εσείς, για να καυχηθούν ότι σας κατάφεραν να το κάνετε. Όσο για μένα,
δεν θέλω άλλη αφορμή για καύχηση εκτός από το σταυρό του Κυρίου μας
Ιησού Χριστού, το σταυρό που πάνω του ο κόσμος πέθανε για μένα κι εγώ
για τον κόσμο. Για όσους ανήκουν στον Ιησού Χριστό δεν έχει καμιά
σημασία ούτε το να κάνεις περιτομή ούτε το να μην κάνεις, αλλά όλοι
είναι νέα δημιουργήματα του Θεού. Όσοι ακολουθούν αυτή την αρχή, θα
έχουν την ειρήνη και το έλεος του Θεού μαζί τους, αυτοί και όλος ο λαός
του Θεού. Στο εξής κανένας ας μη μου δημιουργεί προβλήματα. Αρκετά έχω
πάθει για τον Ιησού, όπως δείχνουν τα σημάδια στο σώμα μου. Η χάρη του
Κυρίου μας Ιησού Χριστού εύχομαι να είναι μαζί σας, αδελφοί μου. Αμήν.
Τη μνήμη του Αγίου Αυτονόμου
τιμά σήμερα, 12 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Αυτόνομος, ήταν
επίσκοπος στην Ιταλία όπου αναγκάστηκε να φύγει, διότι τον κατηγόρησαν
ότι προσείλκυε πολλούς ειδωλολάτρες στον χριστιανισμό.
Έφτασε λοιπόν στους Σωρεούς της Βιθυνίας, φιλοξενούμενος από έναν
ευσεβή χριστιανό, τον Κορνήλιο, τον όποιο αφού του δίδαξε τις
χριστιανικές του γνώσεις, τον χειροτόνησε σε διάκονο. Συγχρόνως έχτισε
ναό προς τιμήν του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Έπειτα, πήγε στη Λυκαονία και Ίσαυρία, όπου κήρυξε τον Θείο Λόγο, και όταν επέστρεψε στους Σωρεούς, χειροτόνησε τον Κορνήλιο Ιερέα.
Όταν ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός άρχισε να ασκεί πιέσεις στους
χριστιανούς της Βιθυνίας, ο Άγιος Αυτόνομος έφυγε και πήγε να κηρύξει το
Θείο Λόγο στις πόλεις του Ευξείνου Πόντου.
Κατόπιν, αφού περιόδευσε σε πολλές πόλεις της Μ. Ασίας κηρύττοντας
την Αλήθεια του Ευαγγελίου, πήγε σε μια πόλη δίπλα στους Σωρεούς, τις
Λίμνες. Εκεί οι ειδωλολάτρες πίεζαν τους χριστιανούς να θυσιάσουν στα είδωλα.
Αυτοί, όμως, αντίθετα, τα συνέτριψαν. Οι ειδωλολάτρες, τότε, για να
εκδικηθούν, την ώρα της Θείας Λειτουργίας εισέβαλαν στο ναό και σκότωσαν
τον Άγιο Αυτόνομο, διότι τον θεωρούσαν υπεύθυνο.
Έτσι, μαρτυρικά ο Άγιος Αυτόνομος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.
Απολυτίκιο: Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Εκ Δυσμών ανατείλας ως αστήρ ουρανόφωτος, και προς την Εώαν εκλάμψας,
ταίς ακτίσι των τρόπων σου, τον Ήλιον της δόξης Ιησούν, εδόξασας αθλήσει
σου στερρή, διά τούτο εδοξάσθης θεουργικώς, Αυτόνομε Πατήρ ημών. Δόξα
τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά
σου, πάσιν Ιάματα.
Με μια ιστορική και βαρυσήμαντη επιστολή η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους τοποθετείται δημόσια και απευθύνεται προς τον νεοεκλεγέντα Αρχιεπίσκοπο Σινά, Φαράν και Ραϊθώ και Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης κ. Συμεών.
Η επιστολή, την οποία υπογράφουν οι Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι και των είκοσι Ιερών Μονών της Αγιορειτικής Πολιτείας, δεν περιλαμβάνει μόνο θερμές συγχαρητήριες ευχές για την ανάρρηση του κ. Συμεών στον ιστορικό θρόνο του Θεοβαδίστου Όρους Σινά, αλλά εκφράζει παράλληλα τη βαθύτατη ανησυχία της Αθωνικής Πολιτείας για τις πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας σχετικά με επιχειρούμενη αλλαγή στο ιδιοκτησιακό και θεσμικό καθεστώς του παλαίφατου μοναστηριού.
Στο επίκεντρο της παρέμβασης της Ιεράς Κοινότητας βρίσκονται πρόσφατα δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία συζητείται η επιβολή ενός πρωτοφανούς καθεστώτος «διπλής κυριότητας».
Βάσει αυτού του σχεδίου, η κυριότητα της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης και της ιστορικής της περιουσίας φέρεται να περιέρχεται στο Αιγυπτιακό Κράτος, ενώ στη Σιναϊτική Αδελφότητα θα απομένει απλώς το δικαίωμα χρήσης.
Η Ιερά Κοινότης απορρίπτει κατηγορηματικά μια τέτοια προοπτική, υπογραμμίζοντας τα εξής ότι η κυριότητα και η χρήση δεν αποτελούν ταυτόσημα δικαιώματα.
Επίσης, κάνει λόγο για αλλοίωση του Status Quo, τονίζοντας πως η μετατροπή ενός ιστορικού δικαιώματος κυριότητας σε παραχωρούμενο δικαίωμα χρήσης συνιστά ευθεία μεταβολή και όχι διατήρηση του υφιστάμενου καθεστώτος.
Σε άλλο σημείο η Ιερά Κοινότητα αναφέρετε στον κίνδυνο προσωρινών εγγυήσεων, υπογραμμίζοντας πως τα αρχαία μοναστικά καθεστώτα δεν διασώζονται με προσωρινές παραχωρήσεις ή εγγυήσεις που εξαρτώνται από τις εκάστοτε μεταβαλλόμενες πολιτικές περιστάσεις, αλλά όταν η Πολιτεία αναγνωρίζει και σέβεται τη θεσμική συνέχεια.
Ακόμη, στην επιστολή τονίζεται ο βαθύς πνευματικός και θεσμικός δεσμός που συνδέει το Άγιον Όρος με τη Μονή Σινά.
Όπως σημειώνεται, πρόκειται για δύο από τους ελάχιστους εναπομείναντες ζώντες μοναστικούς θεσμούς στον σύγχρονο κόσμο, οι οποίοι διατήρησαν ανά τους αιώνες ειδικό καθεστώς αυτοδιοίκησης, θεσμικής αυτονομίας και περιουσιακών δικαιωμάτων κάτω από διαδοχικές πολιτειακές και νομικές τάξεις.
«Δεν είναι τυχαίο ότι το Σινά έχει χαρακτηρισθεί "το Άγιον Όρος της πρώτης χιλιετίας"», αναφέρει χαρακτηριστικά η επιστολή, επισημαίνοντας ότι όπως ο Άθως κατέστη κατά τη δεύτερη χιλιετία η κιβωτός του ορθοδόξου μοναχισμού, έτσι και το Σινά αποτελεί από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ζώσα μαρτυρία της ανατολικής μοναστικής παράδοσης.
Η Ιερά Κοινότης σε άλλο σημείο υπενθυμίζει ότι το καθεστώς της Μονής Σινά, την αυτονομία της, τις κτήσεις, τα μετόχια και τα προνόμιά της σεβάστηκαν διαδοχικοί επικυρίαρχοι διαφορετικών θρησκευτικών και πολιτισμικών παραδόσεων ανά τους αιώνες.
Ιδιαίτερη μνεία όμως γίνεται στην ισλαμική και οθωμανική έννομη τάξη, η οποία μέσω φερμανίων, δικαστικών πράξεων και βακουφικών θεσμών αναγνώρισε και προστάτευσε επανειλημμένως τα δικαιώματα της Σιναϊτικής Αδελφότητας.
Η παρέμβαση των Αγιορειτών Πατέρων λαμβάνει οικουμενικές διαστάσεις, καθώς υπογραμμίζεται ότι τυχόν ανατροπή του καθεστώτος στο Σινά δεν αφορά μόνο τη Σιναϊτική Αδελφότητα.
«Η θέση ημών είναι απλή και σαφής: Το ιστορικόν, μοναστικόν, θεσμικόν, νομικόν και περιουσιακόν καθεστώς της Ιεράς Μονής του Θεοβαδίστου Όρους Σινά πρέπει να παραμείνη αναλλοίωτον ως έχει, άνευ ουδεμιάς μεταβολής. Ό,τι εσεβάσθησαν δεκαέξι αιώνες Ιστορίας, οφείλει να παραμείνη σεβαστόν και σήμερον» - υπογραμμίζει χαρακτηριστικά η Ιερά Κοινότητα.
Η Ιερά Κοινότης προειδοποιεί ότι τυχόν ανατροπή ενός τόσο αρχαίου μοναστικού καθεστώτος θα δημιουργούσε ένα επικίνδυνο προηγούμενο για τα αρχαία Πατριαρχεία, τα ιστορικά μοναστήρια και τους Ιερούς Τόπους της Ανατολής συνολικά.
Τέλος, οι Αγιορείτες δηλώνουν ότι θεωρούν τη δοκιμασία του Σινά ως δική τους δοκιμασία και επικαλούνται τις πρεσβείες της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης για την ενίσχυση του νέου Αρχιεπισκόπου κ. Συμεών στα ιστορικά του καθήκοντα.
Και μαζί του άνοιξαν ξανά πόρτες, τετράδια, βιβλία και όνειρα.
Μικρά χέρια κράτησαν σχολικές τσάντες. Μικρά μάτια γέμισαν αγωνία, χαρά και προσμονή. Και ανάμεσα σε γέλια, αγκαλιές και συγκίνηση, ξεκίνησε ακόμη μια σχολική χρονιά.
Ξέρεις, παιδί μου, γιατί τελείται Αγιασμός την πρώτη μέρα του σχολείου;
Γιατί κάθε νέα αρχή είναι όμορφο να ξεκινά με την ευλογία του Θεού.
Ο ιερέας αγιάζει το νερό και με τον Σταυρό και τον βασιλικό ραντίζει τους εκπαιδευτικούς, τα παιδιά και το σχολείο. Και μέσα από αυτή την απλή πράξη, η προσευχή γίνεται μια αόρατη αγκαλιά προστασίας.
Ζητάμε από τον Θεό να φωτίζει τους δασκάλους, να δυναμώνει τα παιδιά, να τους χαρίζει σοφία, υπομονή και αγάπη.
Όμως ο Αγιασμός δεν είναι μόνο μια όμορφη στιγμή της πρώτης ημέρας.
Είναι και μια πρόσκληση.
Να ξεκινήσουμε κι εμείς την χρονιά με μια μικρή προσευχή μέσα από την καρδιά μας:
«Θεέ μου, ευλόγησε τη χρονιά μου. Φώτιζέ με να κάνω το καλό. Βοήθησέ με να αγαπώ, να συγχωρώ και να μη φοβάμαι όταν δυσκολεύομαι.»
Γιατί το σχολείο δεν γεμίζει μόνο τετράδια με γνώσεις.
Γεμίζει τις παιδικές ψυχές με φιλίες, εμπειρίες, όνειρα και αναμνήσεις που κάποτε θα γίνουν νοσταλγία.
Ας μην ευχηθούμε στα παιδιά μόνο καλούς βαθμούς.
Ας τους ευχηθούμε καλές καρδιές.
Να μάθουν να σηκώνονται όταν πέφτουν, να βοηθούν όταν κάποιος δυσκολεύεται, να μη ντρέπονται να ζητούν συγγνώμη και να μη σταματούν ποτέ να ονειρεύονται.
Και πάνω απ’ όλα, να θυμούνται πως σε κάθε καινούργιο τους βήμα υπάρχει μια προσευχή που τα συνοδεύει.
Καλή και ευλογημένη σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά!
Ο Θεός να φωτίζει τον δρόμο τους, να προστατεύει τους εκπαιδευτικούς τους και να κρατά πάντοτε φωτεινή την παιδική τους ψυχή.
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Θεός υπάρχει, αλλά δεν Τον γνωρίζουν. Είναι άλλο να πιστεύεις στον Θεό και κάτι εντελώς διαφορετικό να έχεις προσωπική σχέση μαζί Του. Στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, ο απόστολος Φίλιππος ζήτησε από τον Ιησού να τους δείξει τον Πατέρα. Ο Ιησούς του απάντησε: «Τόσον καιρό είμαι μαζί σας, Φίλιππε, και δεν με έχεις γνωρίσει; Αυτός που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα. Πώς μπορείς εσύ να λες “δείξε μας τον πατέρα”;»(Ιω. 17,9).
Όσα βιβλία και αν διαβάσουμε, δεν θα μας αποκαλύψουν τον Θεό, επειδή Αυτός μας φανερώνεται δια του Αγίου Πνεύματος. Κανένας επιστήμονας ή φιλόσοφος ή θεολόγος ή ιστορικός δεν μπορεί να γνωρίσει τίποτε για τον Θεό παρά μόνο αν το Πνεύμα τού το αποκαλύψει. Η πίστη έρχεται σε μας ως δώρο και η δική μας ανταπόκριση στο δώρο αυτό είναι να τηρούμε τις εντολές Του, γιατί έτσι η πίστη μεταβάλλεται σε σχέση, και μάλιστα σε σχέση προσωπική. Η πίστη μεταμορφώνει τη ζωή μας και μας δίνει πληρότητα. Η προσωπική σχέση με τον Θεό θεραπεύει την ψυχή που σκοτίστηκε από την αμαρτία και έμεινε χωρίς ελπίδα. Εν Χριστώ, η ελπίδα αυτή αποκαθίσταται και μας οδηγεί στην Βασιλεία του Θεού.
Όταν ανακαλούμε το παρελθόν, συχνά θλιβόμαστε γιατί στερήσαμε από την αγάπη μας πρόσωπα που πλέον δεν βρίσκονται δίπλα μας να αγαπήσουμε.
Υιοθετούμε αυτή την εντύπωση γιατί απλά στρεφόμαστε προς λάθος κατεύθυνση.
Εάν ο Θεός δεν είναι ο Θεός των νεκρών άλλα των ζώντων (Ματ. 22:33), τότε όλοι όσοι έφυγαν από τούτη τη γη, είναι ζωντανοί εν Χριστώ.
Κι εμείς μπορούμε να στραφούμε προς αυτούς για συγχώρεση και μεσιτεία.
Δεν είναι ποτέ αργά εάν αληθινά πιστεύουμε τον Θεό, ως Θεό των ζώντων.
Και ποτέ δεν θα πρέπει να μιλούμε για την αγάπη μας σε χρόνο παρελθόντα.
Ο θάνατος του σώματος δεν διασπά την σχέση, αφού αυτή ήταν, είναι και θα παραμείνει ζωντανή ανάμεσα σε ανθρώπους που συναντήθηκαν και αγαπήθηκαν σε τούτη τη ζωή.
Ο θάνατος δεν είναι ποτέ το τέλος.
Συνεχίζουμε να ζούμε όταν πεθαίνουμε, ακόμα και σε τούτη τη γη, αφού κληρονομούμε τους καρπούς της επίγειας ζωής και ύπαρξης μας σε όσους ακολουθούν.
Και συνεχίζουμε να φέρουμε πάντοτε ευθύνη για την απήχηση της βιωτής μας.
Αμήν.
Την ευχή του αγίου πατέρα και αδερφού μας να ‘χουμε και τη μνήμη του βίου και του λόγου του.
Τη μνήμη του Αγίου Ευφροσύνου του Μάγειρα τιμά σήμερα, 11
Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ευφρόσυνος υπήρξε αγράμματος, αλλά
αληθινά ευσεβής και πιστός. Έκανε οικονομίες με στερήσεις του εαυτού
του, μόνο και μόνο για να κάνει ελεημοσύνες.
Το επάγγελμα του, του επέτρεπε να τρώει πρώτος τα καλύτερα φαγητά.
Αυτός όμως, δεν θέλησε να το μεταχειριστεί ποτέ. Έτρωγε με μεγάλη
ευχαρίστηση τα χόρτα και τις ελιές του, τη στιγμή που έβραζαν ή έψηναν
μπροστά του τα ορεκτικότερα κρέατα και τα προκλητικότερα ψάρια.
Κατόπιν ο Ευφρόσυνος πήγε σε μοναστήρι, όπου και εκεί εξασκούσε το έργο του μαγείρου.
Αλλά αυτός, αντίθετα από ότι στα κοσμικά ξενοδοχεία, στο μοναστήρι έφτιαχνε μετριότατο φαγητό.
Σε μερικούς που τον ειρωνεύονταν γι’ αυτή του την κατάσταση, ο
Ευφρόσυνος με πραότητα απαντούσε: «Η καλή μαγειρική δεν είναι τόσο καλός
βοηθός για την βασιλεία των ουρανών. Την πολλή ευφροσύνη που ζητούν τα
σώματα, θα τη χάσουν κατ’ ανάγκην οι ψυχές. Και εγώ δεν έχω εδώ
προορισμό να σας κολάσω».
Τελικά ο Ευφρόσυνος, πέθανε σ’ ένα ερημικό ησυχαστήριο. Και η
Εκκλησία, που ξέρει ότι στην αιώνια ζωή δεν έχει κανένα ανώτερο δικαίωμα
από έναν μάγειρα ένας βασιλιάς ή φιλόσοφος, ανέγραψε μεταξύ των αγίων
της τον μάγειρα Ευφρόσυνο, επειδή ήξερε και να πιστεύει και να ζει κατά
το θέλημα του Θεού.
Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Ταπεινώσει καρδίας Πάτερ Ευφρόσυνε, τω μαγειρείω προσφέρων διακονίαν την
σην, επληρώθης αληθώς Αγίου Πνεύματος· όθεν εγνώρισεν ημίν, την σην
δόξαν ο Θεός, δι’ ιερέως οσίου· ης και ημάς θεοφόρε, μετόχους δείξον
ταίς πρεσβείαις σου.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που αγαπάμε συγγενείς μας.
Και δεν είναι όλοι οι συγγενείς μας άνθρωποι που νιώθουμε οικογένεια.
Η οικογένεια είναι κάτι βαθύτερο.
Είναι εκείνος που σε αγκαλιάζει χωρίς να σε ρωτήσει τι έχεις.
Εκείνη που προσεύχεται για σένα χωρίς να το μάθεις ποτέ.
Ο φίλος που έμεινε όταν όλοι έφυγαν.
Ο άνθρωπος που σε δέχτηκε όπως είσαι, χωρίς να ζητήσει να αλλάξεις για να σε αγαπήσει.
Είναι και εκείνοι που μας μεγάλωσαν με την καρδιά τους, όχι απαραίτητα με το αίμα τους.
Εκείνοι που στάθηκαν δίπλα μας σε δύσκολες στιγμές.
Εκείνοι που μας έδωσαν ένα πιάτο φαγητό, ένα κρεβάτι, μια συμβουλή, μια προσευχή, μια δεύτερη ευκαιρία.
Και υπάρχουν άνθρωποι που μπήκαν στην ζωή μας αθόρυβα και έγιναν τόσο σημαντικοί, ώστε κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε πως χωρίς αυτούς το «σπίτι» μας θα ήταν πιο άδειο.
Γιατί σπίτι δεν είναι μόνο ένας τόπος.
Σπίτι είναι ένας άνθρωπος που σε κάνει να νιώθεις ασφαλής.
Κι αν σήμερα η δική σου οικογένεια είναι μακριά, αν έχει πληγές, αν έχει σιωπές, αν κάποια πρόσωπα λείπουν πια από το τραπέζι σου, μην πιστέψεις πως είσαι μόνος.
Ίσως ο Θεός σου χάρισε οικογένεια μέσα από ανθρώπους που δεν περίμενες.
Και ίσως κάποτε χρειάζεται κι εσύ να γίνεις η οικογένεια κάποιου άλλου.
Να είσαι ο άνθρωπος που θα πει:
«Έλα. Κάτσε εδώ. Δεν χρειάζεται να είσαι μόνος.»
Γιατί η μεγαλύτερη μορφή αγάπης είναι να κάνεις χώρο στην καρδιά σου για έναν άνθρωπο που χρειάζεται κάπου να ανήκει.
Και τελικά, ίσως αυτό να σημαίνει οικογένεια.
Να έχεις κάπου να επιστρέψεις.
Κάποιον να σε περιμένει.
Κάποιον να σε θυμάται στην προσευχή του.
Και μια καρδιά που, ακόμη κι όταν όλα γύρω σου σκοτεινιάζουν, σου ψιθυρίζει:
Μια σχέση μπορεί να παραμείνει ζωντανή όταν διαρκώς παίζεται κορώνα γράμματα, είτε είναι αυτή με τον Θεό, είτε είναι αυτή με τους ανθρώπους.
Και μπορούμε να καταλάβουμε τη σχέση μας με τον Θεόν, αν κοιτάξουμε τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους.
Αν στη σχέση μας με έναν άνθρωπο κρατάμε απόσταση, προσέχουμε, σαν να περπατάμε πάνω σε αυγά, τρέμουμε να πούμε τη γνώμη μας και τις αντιρρήσεις μας, τότε είναι μία νεκρή σχέση. Ακριβώς η ίδια αναλογία ισχύει για την σχέση μας με τον Θεόν.
Τη μνήμη των Αγίων Μηνοδώρας, Μητροδώρας και Νυμφοδώρας τιμά σήμερα,
10 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Οι Αγίες Μηνοδώρα, Μητροδώρα και
Νυμφοδώρα ήταν αδελφές και κατάγονταν από τη Βιθυνία. Η λάμψη της
παρθενίας και η ωραιότητα των ψυχών και των σωμάτων της έκαναν της τρεις
αδελφές να είναι καύχημα των χριστιανών ενώ οι φροντίδες και οι
συνήθειες του κόσμου δεν της απασχολούσαν.
Η μόνη της φροντίδα ήταν «μετά αιδούς καί σωφροσύνης κοσμείν εαυτάς, ή
εν πλέγμασιν ή χρυσώ ή μαργαρίταις ή ιματισμώ πολυτελεί» (Α’ προς
Τιμόθεον, β’ 9).
Δηλαδή φρόντιζαν να στολίζουν τον εαυτό τους με συστολή και σωφροσύνη και όχι με φιλάρεσκα πλεξίματα των μαλλιών τους ή με χρυσά ή μαργαριτένια κοσμήματα ή με ρούχα πολυτελή.
Για την αγάπη, λοιπόν του Χριστού, άφησαν την πατρίδα της και πήγαν
να κατοικήσουν σε ένα λόφο, κοντά στα Πύθια θερμά λουτρά. Εκεί ασκήτευαν
και καλλιεργούσαν ακόμα περισσότερο τη σωφροσύνη της. Γι’ αυτό
αξιώθηκαν από το Θεό να θεραπεύουν ασθένειες, και έτρεχε κοντά της
πλήθος κόσμου.
Όταν το έμαθε αυτό ο έπαρχος Φρόντων, έστειλε και συνέλαβε της τρεις
αδελφές. Βλέποντας, της τη φρόνηση και τη σύνεση, αλλά και την αφοβία με
την οποία τον αντιμετώπισαν, διέταξε και της βασάνισαν με τα πιο φρικτά
βασανιστήρια. Της υπέμειναν με ανδρεία τα μαρτύρια και έτσι ένδοξα παρέδωσαν της ψυχές της στο νυμφίο της Χριστό (290 μ.Χ.).
Ο έπαρχος θέλησε να κάψει τα σώματα της, αλλά οι φλόγες έκαψαν τον
ίδιο και έπειτα καταρρακτώδης βροχή έσβησε τη φωτιά. Τα σώματα των τριών
παρθένων τάφηκαν με σεβασμό από της χριστιανούς.
Απολυτίκιο: Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Τον τρισάριθμον σύλλογον και θεόπλοκον, των αυτάδελφων παρθένων στέψωμεν
θείαις ωδαίς, ανδρικώς γαρ τον εχθρόν κατετροπώσαντο, όθεν προιστάντι
ημών των βοώντων εκτενώς, χαίρε, σεμνή Μηνοδώρα, συν Μητροδώρα τη θεία
και Νυμφοδώρα τη θεόφρονι.
Στηνεποχή του ιερού
Χρυσοστόμου (4ος αι.) ζούσε κάποιος πλούσιος, πού ανήκε μαζί με τη γυναίκα του,
στην αίρεση του Μακεδονίου. Κάποτε, ακούγοντας τη διδαχή του άγίου, μετανόησε
και επέστρεψε στην αλήθεια της μιας, άγίας, καθολικής και αποστολικής
Εκκλησίας. Ή γυναίκα του όμως, ενώ με το στόμα ομολογούσε την πίστη της στο
ορθόδοξο δόγμα, με την καρδιά της ακολουθούσε την αίρεση.
Σε μία μεγάλη γιορτή
λοιπόν της Εκκλησίας, πού συνήθιζαν νά κοινωνούν πολλοί χριστιανοί, συνέβη το
έξής περιστατικό: Ή γυναίκα του πλουσίου πήγε κρυφά στους ιερείς των αιρετικών
για νά κοινωνήσει.
Δεν κοινώνησε όμως,
αλλ` αφού πήρε στα χέρι της τον άρτο τον έδωσε κρυφά στη δούλη της να τον
φυλάξει χωρίς κανείς άλλος ν' αντιληφθεί κανείς αυτό που έκανε.
Όταν αργότερα γινόταν
ή θεία λειτουργία των ορθοδόξων, ή γυναίκα πήγε φανερά με τον άνδρα της στην
εκκλησία για νά κοινωνήσει.
Σαν ήρθε ή σειρά της,
πήρε τον άγιο Άρτο από το χέρι τού ιερού Χρυσοστόμου, άλλα δεν τον έβαλε στο
στόμα της μετάλαβε κρυφά τον άρτο των αιρετικών.
Αμέσως όμως
συγκλονίστηκε από ένα θαύμα: '0 άρτος των αιρετικών μετατράπηκε σε πέτρα μέσα
στο στόμα της!
Ή γυναίκα φοβήθηκε.
με δυνατή φωνή διηγήθηκε σ` όλους το περιστατικό και πίστεψε ολόψυχα στην
ορθόδοξη εκκλησία.
Ο άγιος 'Ιωάννης τοποθέτησε την πέτρα εκείνη στο σκευοφυλάκιο, για νά θυμίζει
το θαύμα.
Γέροντα, τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στην ακηδία και την αθυμία;
– Ακηδία είναι η πνευματική τεμπελιά, ενώ η ραθυμία αναφέρεται και στην ψυχή και στο σώμα. Καλύτερα όμως να λείψουν και τα δύο.
Η ακηδία και η ραθυμία μερικές φορές κολλούν και σε ψυχές που έχουν
πολλές προϋποθέσεις για πνευματική ζωή, που έχουν ευαισθησία, φιλότιμο.
Σε έναν αδιάφορο ο πειρασμός δεν κάνει τόσο κακό. Ένας ευαίσθητος
όμως άνθρωπος ,αν στενοχωρηθή, νιώθει μετά ακηδία. Πρέπει να βρη τί τον
στενοχώρησε και να το αντιμετωπίση πνευματικά, για να ξαναβρή το
κουράγιο και να πάρη μπρος η μηχανή του. Να προσέχη να μην αφήνη
αθεράπευτες πληγές , γιατί μετά κάμπτεται από τα τραύματά του. Το ψυχικό
τσάκισμα, το οποίο στην συνέχεια φέρνει και το σωματικό, τον
αχρηστεύει. Ο γιατρός δεν βρίσκει τίποτε, γιατί την βλάβη την έχει
προκαλέσει ο πειρασμός. Πόσες ψυχές που έχουν φιλότιμο ,ευαισθησία, τις
βλέπω αχρηστευμένες!
– Γέροντα, αισθάνομαι εξάντληση και δεν μπορώ να κάνω καθόλου
πνευματικά1. Αυτό προέρχεται από κούραση ή μήπως είναι από ραθυμία;
– «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ
ψυχή»2, δεν λέει; Δεν είναι κούραση σωματική˙ ψυχικό τσάκισμα είναι.
Αυτό είναι χειρότερο από την σωματική κούραση. Με το ψυχικό τσάκισμα
ξεβιδώνεται κανείς και γίνεται σαν ένα όχημα που όλα τα εξαρτήματά του
είναι καλά, αλλά η μηχανή του είναι διαλυμένη.
– Γέροντα, βλέπω ότι, ενώ πρώτα αγαπούσα τα πνευματικά, τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτε.
Πηγή : Ενοριακή ζωή
– Γιατί δεν μπορείς να κάνης τίποτε; Δεν έχεις δυνάμεις; Εγώ βλέπω
ότι έχεις. Δεν θυμάσαι παλιά, όταν χτιζόταν το μοναστήρι και δούλευες
όλη μέρα στο γιαπί , πόσα πνευματικά έκανες;
– Μήπως, Γέροντα, φταίει που έδωσα όλον τον εαυτό μου στις δουλειές;
– Πιο πολύ φταίει που άφησες τον εαυτό σου χαλαρό . Κοίταξε να τον
σκληραγωγήσης ˙ να αγαπήσης την άσκηση. Εγώ , που έχω μισό πνεύμονα,
ξέρεις πόσες μετάνοιες κάνω; Δεν μπορώ να σου πω. Μόνο για τα
κομποσχοίνια , που κάνω με μικρές μετάνοιες, σου λέω ότι, όταν
κουράζεται το ένα χέρι, κάνω τον σταυρό μου με το άλλο. Αυτά σου τα λέω
από αγάπη. Άλλοι δεν έχουν τις προϋποθέσεις που έχεις εσύ, και ξέρεις
πώς αγωνίζονται, πώς παλεύουν; Εσύ για λοκατζής κάνεις! Πώς άφησες έτσι
τον εαυτό σου; Εγώ θα προσεύχωμαι για σένα, αλλά, για να βοηθηθής,
πρέπει κι εσύ να κάνης μια προσπάθεια. Κατάλαβες; Στα πνευματικά πρέπει
να δώσης όλον τον εαυτό σου, και τότε θα αποδώσης και στην διακονία σου.
– Γέροντα, μερικές φορές , όταν είμαι στο κελλί, με πιάνει ακηδία.
– Στο κελλί σου δεν προσεύχεσαι , δεν μελετάς. Όσο μπορείς, να μην
αφήνης να περνάη ο χρόνος χωρίς να κάνης τίποτε. Δεν μπορείς να
προσευχηθής; Ας μελετήσης κάτι που σε βοηθάει εκείνη την ώρα.
Διαφορετικά ο διάβολος μπορεί να εκμεταλλευθή την άσχημη κατάστασή σου
και να σε εξουθενώση.
1. «Πνευματικά» είναι: ευχή με το κομποσχοίνι, μετάνοιες, πνευματική
μελέτη κ.λπ. που κάνει ο μοναχός εκτός της διατεταγμένης Ακολουθίας και
του μοναχικού κανόνος. Αυτά γίνονται και από λαϊκούς που αγωνίζονται
στον κόσμο.
2. Τρίτον Μεγαλυνάριον της Μικράς και της Μεγάλης Παρακλήσεως εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον.
