Κυριακή Η΄ Ματθαίου:Ολόκληρο το περιστατικό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους,έχει κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα.

[....]Ολόκληρο το περιστατικό αυτό της διανομής των άρτων και των ψαριών στους ανθρώπους, ο αριθμός των ψαριών και των άρτων, καθώς και ο αριθμός των κοφινιών με τα περισσεύματα, όλα μαζί έχουν κι ένα εσωτερικό, ένα βαθύτερο νόημα. 

  Λίγο πριν από το θάνατό Του ο Κύριος ονόμασε τον άρτο Σώμα Του. Στο συγκεκριμένο περιστατικό είναι αλή­θεια πως δε λέει κάτι τέτοιο με λόγια, το κάνει όμως με τον αριθμό των άρτων. Οι πέντε άρτοι σημαίνουν τις πέντε αισθήσεις· κι οι πέντε αισθήσεις αντιπροσω­πεύουν όλο το σώμα.

  Το ψάρι σημαίνει τη ζωή. Τους πρώτες αιώνες της χριστιανικής ζωής το Χριστό τον απεικόνιζαν με τη μορφή ψαριού. Το σύμβολο αυτό μπορεί να το δει ακόμα και σήμερα κανείς στις αρχαίες χριστιανικές κατακόμβες. Απ’ αυτήν την άποψη, ο Χριστός έδωσε το σώμα και τη ζωή Του στους ανθρώ­πους για να τραφούν. Και γιατί ήταν δύο τα ψάρια; Επειδή ό Κύριος έδωσε και δίνει τον εαυτό Του θυσία τόσο όσο διάστημα κράτησε η επίγεια διαδρομή Του, όσο και στην Εκκλησία μετά την Ανάστασή Του, ως τη σημερινή μέρα. 

 Ποιά σημασία έχει το γεγονός ότι έκοψε μόνος του τους άρτους; Αυτό σημαίνει πως Εκείνος, με την ελεύθερη βούλησή Του, παραδόθηκε να θυσιαστεί για τη σωτηρία των ανθρώπων. Γιατί έδωσε τα ψωμιά και τα ψάρια στους αποστόλους, για να τα μοιράσουν αυτοί μετά στο λαό; Επειδή εκείνοι ήταν που έπρεπε να μεταφέρουν το Χριστό σ’ ολό­κληρο τον κόσμο και να τον δώσουν στους ανθρώπους και τα έθνη ως τροφή ζωής.

 Τί σημαίνουν τα δώδεκα κοφίνια με τα περισσεύματα των άρτων; Την άφθονη καρποφορία τού έργου των αποστόλων. Κάθε θερισμός των αποστόλων θα είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από το σπόρο που έσπειραν, όπως κάθε καλάθι είχε περισσότερο ψωμί από τους άρτους που έφαγαν και χόρτασαν οι πεινασμένοι άνθρωποι. 

(Το περιστατικό τού θαύματος του πολλαπλασιασμού των άρτων που έγινε με τη δύναμη του Χριστού μνημονεύεται κάθε φορά σε μια ωραία ευχή, στην τελετή της αρτοκλασίας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ο ευλογήσας τους πέντε άρτους εν τη ερήμω και εξ αυτών πεντακισχιλίους άνδρας χορτάσας, ευλόγησον και τους άρτους τούτους, τον σίτον, τον οίνον και το έλαιον και τους εξ αυτών μεταλαμβάνοντας πιστούς δούλους Σου αγίασον»).

 Όλ’ αυτά τα μυστήρια έχουν μεγάλο βάθος, δυσθε­ώρητο. Ποιός τολμά να κοιτάξει τόσο βαθιά, στα απύθ­μενα βάθη τους; Ποιός θα τολμούσε στην πρόσκαιρη ζωή μας να διεισδύσει στα βάθη αυτά; Ίσως πληροφο­ρηθούν αρκετά εκείνοι που τους αρέσει να διαβάζουν και ν’ ακούνε το ευαγγέλιο. Οι άγγελοι απολαμβάνουν μέχρι κορεσμού τη γλυκύτητα του ευαγγελίου. Όσο περισσότερο το διαβάζει ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο τρέπεται σε σκέψεις πνευματικές και σε προσευχή. Όσο περισσότερο καθοδηγεί τη ζωή του σύμφωνα μ’ αυτό, τόσο η ανάγνωση θ’ ανοίγει τα βάθη των νοημάτων του και θα τον ικανοποιεί με το άρωμά του. Γι’ αυτό πρέπει δόξα και ύμνος στον Κύριο Ιησού Χριστό, μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το Πανάγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες τών αιώνων. Αμήν.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς 

TO ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26/07/2026-ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΔ' 14-22

 

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἶδεν ὁ ᾿Ιησοῦς πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτούς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. Ὀψίας δὲ γενομένης, προσῆλθον αὐτῷ οἱ Μαθηταὶ αὐτοῦ, λέγοντες· Ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος, καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας, ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα. Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. Οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· Οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας. Ὁ δὲ εἶπε· Φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε. Καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, καὶ λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν, εὐλόγησε· καὶ κλάσας, ἔδωκε τοῖς Μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ Μαθηταὶ τοῖς ὅχλοις. Καὶ ἔφαγον πάντες, καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. Οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων. Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς Μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον, καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

Νεοελληνική Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, είδε ο Ιησούς πολύν κόσμο και τους σπλαχνίστηκε, και γιάτρεψε τους αρρώστους των. Όταν έπεσε το δειλινό, τον πλησίασαν οι μαθητές του και του είπαν: «Ο τόπος είναι ερημικός, και η ώρα είναι περασμένη. Διώξε τον κόσμο να πάνε στα χωριά για ν’ αγοράσουν φαγητά να φάνε». Ο Ιησούς τους είπε: «Δεν υπάρχει λόγος να φύγουν, δώστε τους εσείς να φάνε». Κι αυτοί του λένε: «Δεν έχουμε εδώ παρά πέντε ψωμιά και δύο ψάρια». Κι αυτός είπε: «Φέρτε μού τα εδώ». Κι αφού πρόσταξε τον κόσμο να καθίσει για φαγητό πάνω στο χορτάρι, πήρε τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια, έστρεψε το βλέμμα του στον ουρανό, τα ευλόγησε, έκοψε τα ψωμιά σε κομμάτια και τα έδωσε στους μαθητές κι οι μαθητές στο πλήθος. Έφαγαν όλοι και χόρτασαν. Και μάζεψαν τα περισσεύματα από τα κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμάτα. Αυτοί αφού έφαγαν ήταν περίπου πέντε χιλιάδες άντρες, χωρίς τις γυναίκες και τα παιδιά. Αμέσως ύστερα ο Ιησούς υποχρέωσε τους μαθητές να μπουν στο καΐκι και να πάνε να τον περιμένουν στην απέναντι όχθη, ωσότου αυτός διαλύσει τα πλήθη.

O ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26/07/2026-ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Γ'23-29

 

 Πρωτότυπο Κείμενο

Αδελφοί, πρὸ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκλεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι. Ὣστε ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν· ἐλθούσης δὲ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν ἐσμεν. Πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ Ἀβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ' ἐπαγγελίαν κληρονόμοι. Λέγω δέ, ἐφ' ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν, οὐδὲν διαφέρει δούλου, κύριος πάντων ὤν, ἀλλὰ ὑπὸ ἐπιτρόπους ἐστὶ καὶ οἰκονόμους ἄχρι τῆς προθεσμίας τοῦ πατρός. Οὕτω καὶ ἡμεῖς, ὅτε ἦμεν νήπιοι, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι· ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.

Μετάφραση

Αδελφοί, πρίν ἔρθει ὁ Χριστός, μᾶς φρουροῦσε ὁ νόμος. Ἤμασταν φυλακισμένοι, ὥσπου νά φανερωθεῖ ὁ μελλοντικός σωτήρας μας. Ὁ νόμος, λοιπόν,  ἦταν σκληρός παιδονόμος γιά μᾶς, ὥσπου ἐμφανίστηκε ὁ Χριστός, ὅποτε ἡ πίστη μας σ΄ αὐτόν μᾶς χάρισε τή σωτηρία. Τώρα ὅμως πού ἦρθε ὁ Χριστός, δέν εἴμαστε πιά ὑπόδουλοι στό νόμο. Εἶστε, λοιπόν, ὅλοι παιδιά τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ πιστεύετε στόν Ἰησοῦ Χριστό. Κι αὐτό, γιατί ὅσοι βαφτιστήκατε στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἔχετε ντυθεῖ τό Χριστό. Δέν ὑπάρχει πιά Ἰουδαῖος καί εἰδωλολάτρης, δέν ὑπάρχει δοῦλος καί ἐλεύθερος, δέν ὑπάρχει ἄντρας καί γυναίκα· ὅλοι σας εἶστε ἕνας, χάρη στόν Ἰησοῦ Χριστό. Κι ἀφοῦ ἀνήκετε στό Χριστό, εἶστε ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ καί κληρονόμοι τῆς ζωῆς, ὅπως τήν ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Νά τί θέλω νά πῶ: Ὅσον καιρό ὁ κληρονόμος εἶναι ἀνήλικος, δέ διαφέρει σέ τίποτε ἀπό ἕνα δοῦλο.  Εἶναι  βέβαια  ἰδιοκτήτης  τῶν πάντων, ἐξαρτᾶται ὅμως ἀπό ἐπιτρόπους καί διαχειριστές, ὡς τήν προθεσμία πού καθόρισε ὁ πατέρας. Ἔτσι κι ἐμεῖς, ὅταν ἤμασταν ἀνήλικοι, ἤμασταν ὑπόδουλοι στά στοιχεῖα τοῦ κόσμου. Ὅταν ὅμως ἔφτασε ἡ ὥρα πού εἶχε καθορίσει ὁ Θεός, ἀπέστειλε τόν Υἱό του.  Γεννήθηκε  ἀπό  μιά  γυναίκα καί ὑποτάχτηκε στό νόμο, γιά νά ἐξαγοράσει αὐτούς πού ἦταν ὑπόδουλοι στό νόμο, γιά νά γίνουμε παιδιά τοῦ Θεοῦ

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ: Όπου δεν είναι παρών ο Χριστός, εκεί δεν υπάρχει αληθινή χαρά

 

Άνευ του Γλυκυτάτου Κυρίου Ιησού είναι φοβερή και χωρίς νόημα και αυτή η βραχυχρόνια επίγεια ζωή, πολύ δε περισσότερο η απέραντη και ατελεύτητη αθανασία.

Όπου βρίσκεται ο θάνατος, εκεί δεν υπάρχει πραγματική χαρά. Με άλλους λόγους: *όπου δεν είναι παρών ο Χριστός, εκεί δεν υπάρχει αληθινή χαρά.*

*Οι άνθρωποι* μέσα στο παραλήρημα της αμαρτίας, μέσα στην μέθη τους από της αμαρτίας την ηδονή *διακηρύσσουν ως χαρά της ζωής πολυάριθμες ανοησίες και μικρότητες.* Και είναι πράγματι ανοησία και μικρότητα κάθε τι που δεν του εξασφαλίζει την αγιότητα και την αθανασία του Χριστού.

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ

  

Η  Εκκλησία μας τιμά τη Κοίμηση της Αγίας Άννας, της Μητέρας της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Αγία Άννα, η μητέρα της Υπεραγίας Θεοτόκου, καταγόταν από τη φυλή του Λευί. Ο πατέρας της, που ήταν ιερέας, ονομαζόταν Ματθάν και ιεράτευε την εποχή της βασιλείας της Κλεοπάτρας. Τη δε μητέρα της, την έλεγαν Μαρία.

Η Άννα είχε και δύο αδελφές, την ομώνυμη με τη μητέρα της Μαρία και τη Σοβήν. Και η μεν Μαρία, που παντρεύτηκε στην Bηθλεέμ, είχε κόρη τη Σαλώμη την μαία, η δε Σοβή, που παντρεύτηκε και αυτή στην Bηθλεέμ, την Ελισάβετ.

Τέλος, η Αγία Άννα που παντρεύτηκε στην Γαλιλαία τον Ιωακείμ, γέννησε την Παρθένο Μαρία.

Η Αγία Άννα αξιώθηκε να έχει τη μεγάλη τιμή και ευτυχία να αποκτήσει μοναδική κόρη, τη μητέρα του Σωτήρα του κόσμου. Αφού η Αγία Άννα απογαλάκτισε τη Θεοτόκο και την αφιέρωσε στο Θεό, αυτή πέρασε την υπόλοιπη ζωή της με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες προς τους φτωχούς.

Τέλος, ειρηνικά παρέδωσε στο Θεό τη δίκαια ψυχή της, κληρονομώντας τα αιώνια αγαθά. Διότι ο ίδιος ο Κύριος διαβεβαίωσε ότι «οι δίκαιοι εις ζωήν αιώνιο απελεύσονται» (Ματθαίου, κε’ 46). Οι δίκαιοι, δηλαδή, θα μεταβούν για να απολαύσουν ζωή αιώνια.

Περικαλλή ναό προς τιμήν της αγίας Άννας έκτισε στην Κωνσταντινούπολη περί το 550 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός. Λείψανο της Αγίας υπάρχει στην αγιορείτικη σκήτη της Αγίας Άννας.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ζωήν την κυήσασαν, εκυοφόρησας, αγνήν Θεομήτορα, θεόφρον Άννα, διό προς λήξιν ουράνιον, ένθα ευφραινομένων, κατοικία εν δόξη, χαίρουσα νυν μετέστης, τοις τιμώσί σε πόθω, πταισμάτων αιτουμένη, ιλασμόν αειμακάριστε.

Πολύς θυμός.

 

      
                                            Το διακρίνεις παντού .Όπου και να γυρίσεις άνθρωποι με πολύ θυμό .

Και κυρίως στο δρόμο.

Να ανάψει το φανάρι και στο κλάσμα του δευτερολέπτου πρέπει να έχεις απογειωθεί.Αλλιώς αλοίμονο.

Ή να σε κλείσουν στο δρόμο..Γενικά ο δρόμος έχει την προτεραιότητα.

Τα τελευταία χρόνια στα μέσα κοινωνικής δυκτίωσης βλέπεις και εκεί απίστευτο θυμό.Στο κάτω μέρος των σχολίων ένας άλλος εμφύλιος έχει ξεσπάσει.Ανώνυμα,τυφλά,σκληρά με λέξεις που πονούν και γράφονται για να πονέσουν .Τι γίνεται λοιπόν που θα πάει αυτό το φαινόμενο.Αν είναι να συναυξάνει μαζί μας, αν είναι να μεγαλώνει όσο μεγαλώνουμε και εμείς  τότε πραγματικά να περιμένουμε τα χειρότερα.

Τι γίνεται πως θα το τιθασεύσουμε αυτό το θηρίο.

Οι πατέρες της εκκλησίας επιμένουν πως η απαλλαγή από τα πάθη γίνεται ευκολώτερα στα πρώτα στάδια. Όσο τα πάθη είναι ακόμα τρυφερά και δεν έχουν δέσει κορμό.

Όταν δηλαδή ο άνθρωπος δει ότι κάτι πάει να φυτρώσει στην καρδιά του,καλό είναι να το σταματήσει και να το ξεριζώσει τάχιστα.Αλλιώς μπερδεύτει με τη συνήθεια και γίνεται κι αυτό δεύτερη αν όχι πρώτη φύση μας.

Είναι αλήθεια εύκολη η απαλλαγή μας έστω και στα πρώτα στάδια.Όχι ποτέ η απαλλαγή δεν είναι εύκολη είναι πάντα επώδυνη και πάντα αιματηρή.Χρειάζεται επιστασία των κινήσεων της καρδιάς.Πάει να πει πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα για να δούμε τα πάθη που φύονται στον εαυτό μας.

Και από κεί και πέρα θέλει δουλειά μέσω της προσευχής.Συχνά νιώθουμε άνιση τη μάχη με τον εαυτό μας.Εδώ θέλουμε τη βοηθεια του Θεού.Δεν μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε αν δεν έχουμε τη βοήθειά Του.Πολύ προσευχή λοιπόν .Να αποθέσουμε στα πόδια Του το πάθος μας την αδυναμία να το αντιμετωπίσουμε ,αλλά και την απόφασή μας να αλλάξουμε .Τότε ο Θεός βλέποντας και τη δική μας προσπάθεια θα κάνει το θαύμα.

Γενικώτερα όμως πρέπει να μάθουμε αποφεύγοντας την αναμέτρηση με τον πειρασμό να μην λειτουργούμε ενστικτωδώς ,χωρίς σκέψη και χωρίς κάν λογική.

Ο Θεός δεν θαυματουργεί αν δεν δει θέληση και προαίρεση από τον άνθρωπο.Έστω λίγο, έστω κάτι.Και εκείνος παίρνοντας το λίγο θα το κάνει πολύ.

 Του π.Εφραίμ Παναούση

Ὁ στενός δρόμος

 

ἅγιος Ἰωάννης ὁ ­Χρυσόστομος

Ὁ δρόμος τῆς ζωῆς μας μπορεῖ νά εἶναι στενός ἤ εὐρύχωρος. Τραχύς ἤ ἄνετος. Γεμάτος δυσκολίες ἤ γεμάτος ἀπολαύσεις.

Ἡ ἐπιλογή εἶναι σίγουρα δική μας, ἀλλά πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι στήν αἰώνια ζωή θά φθάσουμε μόνο μέσα ἀπό τόν στενό δρόμο.

Ἔ­τσι, κάθε ἄλλη ἐπιλογή καθίσταται λανθασμένη καί ἀξιοθρήνητη. Ἄς ἀκούσουμε τί ἔχει νά μᾶς πῆ γιά τό θέμα αὐτό ὁ Χρυσορρήμων Πατήρ τῆς Ἐκ­κλησίας μας.

Εἶναι πράγματι στενός ὁ δρόμος, ἀφοῦ ὀφείλουμε νά δίνουμε λογαριασμό γιά τά λόγια καί τίς σκέψεις καί τίς πράξεις μας καί γιά ὅλα.

Ἐμεῖς ὅμως τόν κάνουμε ἀκόμα στενότερο, πλατύνοντας καί εὐρύνοντας τούς ἑαυτούς μας καί ἁπλώνοντας τά πόδια.

Γιατί ὁ στενός δρόμος εἶναι, βέβαια, στόν καθένα δύσκολος, πιό πολύ ὅμως στόν παχύ. Διότι ἐκεῖνος πού μένει ἀδύνατος, δέν θά αἰσθανθῆ τήν στενότητα τοῦ χώρου.

Μέ ἀνέσεις, ἄς μήν περιμένη κανείς νά δῆ τόν οὐρανό, γιατί δέν εἶναι δυνατόν.

Μέ ἀπολαύσεις, κανείς ἄς μήν ἐλπίζη νά βαδίζη τόν στενό δρόμο, γιατί δέν εἶναι δυνατόν. Κανείς ἄς μήν ἐλπίζη τήν ζωή, ὅταν βαδίζη τόν εὐρύχωρο δρόμο.

Πές μου, ἄν κάποιος προσκαλούμενος στά ἀνάκτορα, βάδιζε ἀ­νάμεσα σέ στενά καί ἀπόκρημνα μέρη καί κάποιος ἄλλος βάδιζε τόν δρόμο πού ὁδηγεῖ στόν θάνατο, συρόμενος μέσα ἀπό τήν ἀγορά, ποιόν θά μακαρίσουμε; ποιόν θά θρηνήσουμε;

Ὄχι ἐκεῖνον πού βαδίζει στόν εὐρύχωρο δρόμο;

Ἔτσι καί τώρα, ἄς μήν μακαρίζουμε ἐκείνους πού ζοῦν μέ ἀπολαύσεις, ἀλλά ἐκείνους πού δέν ζοῦν. Αὐτοί βαδίζουν πρός τόν οὐρανό, ἐκεῖνοι πρός τήν γέεννα τοῦ πυρός.

Ἴσως, βέβαια, πολλοί γελάσουν μέ τά λεγόμενά μας.

Ἐγώ ὅμως κυρίως γι᾽ αὐτό πενθῶ καί θρηνῶ γι᾽ αὐτούς, γιατί δέν γνωρίζουν γιά ποιά πρέπει νά γελοῦν καί γελοῦν γιά ἐκεῖνα πού πρέπει νά πενθοῦν.

Ἀλλά τά πάντα συγχέουν καί ἀνακατώνουν καί διαταράσσουν. Γι᾽ αὐτά τούς θρηνῶ ἐγώ.

Τί λέγεις, ἄνθρωπε; Ἐνῶ πρόκειται νά ἀναστηθῆς καί νά δώσης λογαριασμό γιά τίς πράξεις σου καί νά ὑποστῆς τήν Κρίσι, γι᾽ αὐτά δέν ἐνδιαφέρεσαι καθόλου, φροντίζεις ὅμως νά τρῶς ὑπερβολικά καί νά μεθᾶς καί ἐπιπλέον γελᾶς;

Ἐγώ σέ θρηνῶ, ἐπειδή γνωρίζω τά δεινά πού σέ περιμένουν. Καί γι᾽ αὐτό κυρίως θρηνῶ, ἐπειδή γελᾶς. Πένθησε μαζί μου, θρήνησε τίς συμφορές σου μαζί μου.

Πές μου: ἄν κάποιος ἀπό τούς συγγενεῖς σου χάνεται, ἐκείνους πού γελοῦν γιά τόν θάνατό του δέν τούς ἀποστρέφεσαι καί τούς θεωρεῖς ἐχθρούς, ἐκείνους ὅμως πού δακρύζουν καί πενθοῦν μαζί σου δέν τούς ἀγαπᾶς;

Ἔπειτα, ὅταν ἡ γυναίκα σου κείτεται νεκρή, ἐκεῖνον πού γελᾶ τόν ἀποστρέφεσαι, ὅταν ὅμως ἡ ψυχή σου εἶναι πεθαμένη, ἐκεῖνον πού δακρύζει τόν ἀποστρέφεσαι κι ἐσύ ὁ ἴδιος γελᾶς;

Βλέπεις πῶς μᾶς ἔκανε ὁ διάβολος νά εἴμαστε ἐχθροί τοῦ ἑαυτοῦ μας;

Ἄς συνέλθουμε κάποτε, ἄς δοῦμε καθαρά, ἄς ἀγρυπνήσουμε, ἄς ἐπιδιώξουμε τήν αἰώνιο ζωή.

Η ΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑ

 

Τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Χριστίνης τιμά σήμερα, 24 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Η Αγία μεγαλομάρτυς Χριστίνα, καταγόταν από την Τύρο της Συρίας και ήταν κόρη του στρατηγού Ουρβανού (περί το 200 μ.Χ.).

Ο πατέρας της, της έχτισε έναν πύργο και την έβαλε μέσα σ’ αυτόν. Μάλιστα κατασκεύασε αγάλματα των ειδώλων και την διέταξε να θυσιάσει σ’ αυτά. Εκείνη όμως τα έκανε όλα κομμάτια. Για αυτές της τις πράξεις, η αγία υποβλήθηκε σε βασανιστήρια από τον ίδιο της τον πατέρα και μετά φυλακίστηκε.

Στην φυλακή την άφησαν νηστική για να πεθάνει από την πείνα. Όμως, άγγελος Κυρίου της πήγαινε τροφή και της θεραπεύτηκαν όλες οι πληγές της.

Μετά την έριξαν στην θάλασσα, όπου έλαβε το Άγιο Βάπτισμα από τον ίδιο τον Χριστό και άγγελος Κυρίου την έβγαλε στην στεριά.

Μόλις έγινε γνωστό ότι είχε διασωθεί, ο πατέρας της πρόσταξε και την έκλεισαν πάλι στην φυλακή. Την νύχτα που ακολούθησε ο πατέρας της πέθανε και την θέση του στο αξίωμα του στρατηγού την πήρε κάποιος ονόματι Δίων.

Αυτός οδήγησε την μάρτυρα στο δικαστήριο. Και εκεί η αγία ομολόγησε την πίστη της. Αμέσως οργίστηκε και διέταξε να αρχίσουν τα βασανιστήρια.

Κατά την διάρκεια των βασανιστηρίων πολλοί πίστευσαν στον Χριστό. Μετά το Δίωνα ανέλαβε κάποιος Ιουλιανός. Αυτός έριξε την Χριστίνα μέσα σε πυρακτωμένη κάμινο, σε ένα κλουβί με φίδια δηλητηριώδη, τα οποία αντί να την δαγκώσουν της έγλυφαν τα πόδια με ευσπλαχνία, μετά της έκοψαν τους μαστούς από όπου χύθηκε γάλα αντί για αίμα και της έκοψαν και την γλώσσα.

Όλα αυτά τα μαρτύρια τα υπέμεινε με καρτερία και στο τέλος με κοντάρια που την χτύπησαν παρέδωσε το πνεύμα, λαμβάνοντας τον στέφανο του μαρτυρίου, και περνώντας στην αιώνια ζωή.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Τού πατρός σου την πλάνην λιπούσα ένδοξε, της ευσεβείας εδέξω την θείαν έλλαμψιν, και νενύμφευσαι Χριστώ ως καλλιπάρθενος- όθεν ηγώνισαι στερρώς, και καθείλες τον εχθρόν, Χριστίνα Μεγαλομάρτυς. Καί νυν απαύστως δυσώπει, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Τα "μικρά αμαρτήματα"

του π.Εφραίμ Παναούση

Τα μικρά αμαρτήματα. Αυτά που δεν τους δίνουμε σημασία.Γιατί τάχα σαν ανάξια λόγου δεν μπορούμε να ασχοληθούμε αυτά Κι όμως για δες με αυτά τα μικρά γεμίζεις και δεν θέλεις να ζήσεις μακριά τους.

Σου έχουν γίνει συνήθεια ,κάτι σαν δεύτερη φύση. Και επειδή δεν έχεις μεγάλα αμαρτήματα ,ησυχάζεις πως τάχα είσαι καλά. Δεν είναι έτσι..

Πόσο ωραία το λέει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ."Τα μικρά αμαρτήματα είναι σαν τη λίμνη .Τι είναι μία λίμνη μπροστά σε μία θάλασσα .Αλλά δεν είναι λίγοι εκείνοι που έχουν πνιγεί στις λίμνες. Τι νομίζεις πως σε σώζει πως τάχα δεν πνίγηκες στη θάλασσα;"

Ας προσέξουμε λοιπόν .Η προσεκτική παρατήρηση της ζωής μας, μας βοηθά στο να γίνουμε συγκαταβατικοί στις πτώσεις και τα παραπτώματα των άλλων ανθρώπων.

Εκείνοι έχουν ένα μεγάλο αμάρτημα που χαρακτηρίζει τη ζωή τους. Μεγάλο και φανερό.

Όμως και εμείς έχουμε γεμάτη τη ζωή μας από πολλά και μικρά αμαρτήματα .Γιατί τάχα είμαστε καλύτεροί τους.

«Traffic Commander»: Η Αθήνα γίνεται ψηφιακή φυλακή - Αστυνομικά drones, ΑΙ και κάμερες στους δρόμους!

 

«Traffic Commander»: Η Αθήνα γίνεται ψηφιακή φυλακή - Αστυνομικά drones, ΑΙ και κάμερες στους δρόμους!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Αστυνομικά drones που πετούν πάνω από το κεφάλι μας, «έξυπνες» κάμερες σε κάθε δρόμο να καταγράφουν την κάθε κίνησή μας, περιπολικά και δίκυκλα της αστυνομίας συνδεδεμένα με κέντρο τεχνητής νοημοσύνης όπου σαρώνονται τα δεδομένα μας σε πραγματικό χρόνο.

Δεν είναι σενάριο κάποιας δυστοπικής ταινίας φαντασίας, αλλά το νέο επιχειρησιακό σύστημα διαχείρισης της κυκλοφορίας στην Αθήνα, με το όνομα «Traffic Commander», το οποίο παρουσιάστηκε μετά βαΐων και κλάδων από τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τη ΓΑΔΑ.

Το νέο σύστημα φιλοδοξεί να μετατρέψει την Αθήνα σε ένα ψηφιακό «κλουβί» στα πρότυπα των «έξυπνων πόλεων» και υποτίθεται ότι επιστρατεύεται για την αποτελεσματικότερη διαχείριση της κυκλοφορίας στο λεκανοπέδιο. «Δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη ψηφιακή εφαρμογή αλλά έναν μηχανισμό που μετατρέπει τον μεγάλο όγκο πληροφοριών σε χρήσιμη επιχειρησιακή γνώση, επιτρέποντας ταχύτερες και αποτελεσματικότερες αποφάσεις», δήλωσε ο γενικός αστυνομικός διευθυντής Αττικής, υποστράτηγος Θανάσης Κάμπρας, χαρακτηρίζοντας το Traffic Commander «ένα σημαντικό βήμα στον ψηφιακό μετασχηματισμό της Ελληνικής Αστυνομίας».

Μπορεί να έχουμε από τους χειρότερους δρόμους της Ευρώπης, χαοτική πολεοδόμηση, τραγικούς πεζόδρομους και ποδηλατόδρομους, αχρηστευμένες διαβάσεις, ελάχιστους χώρους πρασίνου, τριτοκοσμικά συστήματα αποστράγγισης, μπαζωμένα ρέματα, πολυκατοικίες που ραγίζουν από τους μετροπόντικες, αλλά – πάλι καλά – θα μπορούμε να λέμε περήφανα ότι διαθέτουμε «Traffic Commander», πανηγυρίζοντας για το πανοπτικό που θα μετατρέψει την Αθήνα σε φυλακή του Big Brother.

Μπορεί στη χώρα μας να μένουν ανεξιχνίαστες οι δολοφονίες δημοσιογράφων, να οργιάζει η τουρκική μαφία και η διακίνηση όπλων, να πεθαίνουν κοπέλες γιατί «το περιπολικό δεν είναι ταξί», να σφάζονται οπαδοί για χάρη κάποιας φανέλας, το κέντρο της Αθήνας να έχει γίνει άβατο της «Καμπούλ», άλλα όλα κι όλα, η αστυνομία θα έχει πλέον την επιχειρησιακή δύναμη να ξέρει τι ώρα βήξαμε και τι ώρα ξύσαμε το κεφάλι μας.

Αφού το σχέδιο αστικοποίησης του πληθυσμού έφερε τρανά αποτελέσματα, τώρα ήρθε η ώρα που το αθηναϊκό «μαντρί» κλείνει υψώνοντας ψηφιακούς φράκτες. Η απόλυτη καταπάτηση της ιδιωτικότητας στο δημόσιο χώρο, παρουσιάζεται σαν δεδομένο επίτευγμα «προόδου». Φαντάζει πλέον «φυσιολογικό» να σε παρακολουθούν σμήνη από ιπτάμενες κάμερες και να περνάς από κρησάρες αλγορίθμων ανά πάσα στιγμή,  γιατί δεν υπάρχει πλέον δυστοπία που να μην δικαιολογείται στο όνομα της «βελτίωσης της καθημερινότητας».

Σε αυτή τη χώρα εδώ και 5 χρόνια δε γίνεται να βρεθεί ποιοι αγοράσαν και χρησιμοποιούσαν το Predator παρακολουθώντας τους μισούς θεσμούς του κράτους, αλλά σε λίγους μήνες θα μπορούν να αποδείξουν μέχρι και το αλουμινένιο κουτάκι που πέταξες σε λάθος κάδο. Σε αυτή τη χώρα δεν αξιωθήκαμε να σταματήσουμε ούτε 2 τρένα που κινούνταν αντίθετα στην ίδια γραμμή στα Τέμπη, αλλά θα λύσουμε το κυκλοφοριακό με ψηφιακό στραγγαλισμό των πολιτών. Κάμερες στις κολώνες, κάμερες στα μαγαζιά, κάμερες στον ουρανό, κάμερες εντός της καμπίνας των αυτοκινήτων, κάμερες στα ΜΜΜ, ολόκληρη η ζωή μας μια κάμερα και μια… κάμαρα παρακολούθησης.

Ακόμα και το όνομα «Traffic Commander» θυμίζει βιντεοπαιχνίδι τύπου «Sims» όπου ο παίκτης ελέγχει ολόκληρες γειτονιές πολιτών ή παιχνίδια στρατηγικής σαν το «Command and Conquer» όπου καλείσαι να διοικήσεις στρατούς και να επιτεθείς σε αντίπαλα στρατόπεδα. Αλήθεια, ποιος σκέφτηκε αυτό το όνομα; Του πήρε πολύ για να καταλήξει σε αυτό;

Πόσο νόημα έχει το «Traffic Commander» όταν μετά τη δύση του ηλίου φοβάσαι να περπατήσεις στο κέντρο της Αθήνας και μετά την ανατολή του ηλίου ακούς όλες τις γλώσσες της οικουμένης εκτός από τα ελληνικά; Προφανώς έχει νόημα μόνο για την εξουσία, αφού κατά την παρουσίαση του συστήματος ομολόγησαν ότι «φιλοδοξία της Ελληνικής Αστυνομίας είναι το συγκεκριμένο μοντέλο να αποτελέσει τη βάση για την ανάπτυξη αντίστοιχων κέντρων διαχείρισης και σε άλλες περιοχές της χώρας».

Πιλοτικό σύστημα λοιπόν το «Traffic Commander», ώστε η ψηφιακή αστυνόμευση των πόλεων 15 λεπτών να επεκταθεί και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Ο πραγματικός λόγος που εφαρμόζεται είναι η μαζική συλλογή δεδομένων που με το «κλειδί» της ηλεκτρονικής ταυτότητας θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας.

Ήδη η Ευρωπαϊκή Ένωση εισάγει ασφυκτικούς νόμους για τα παλιά (συμβατικά) οχήματα για να σπρώξει τους πολίτες προς τα ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου των νέων αυτοκινήτων. Έρχονται κανονισμοί αξιολόγησης για τα μεταχειρισμένα οχήματα, ώστε να πιστοποιούνται ως ανεκτά ή να οδηγούνται στην πρέσα ως οχήματα στο τέλος του κύκλου ζωής τους (ELV). Οι έλεγχοι ΚΤΕΟ σύντομα θα γίνουν «ιερά εξέταση» για τα μεταχειρισμένα, εξετάζοντας εξονυχιστικά τα ηλεκτρονικά συστήματα και θέτοντας αυστηρότερα κριτήρια για τους εκπεμπόμενους ρύπους. Ακόμα, έρχονται ποσοστώσεις στα πλαστικά μέρη των νέων αυτοκινήτων (το 20% του υλικού να είναι από ανακυκλωμένο πλαστικό παλιών οχημάτων).

Το δίκτυο ριζικής ανασύστασης της κυκλοφορίας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και φαίνεται ότι ψηλά στην «πυραμίδα», οι μεγάλοι «Commanders» έχουν πατήσει γκάζι για να διαλύσουν το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης, μετατρέποντάς το σε προαυλισμό υπό όρους…

ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ: ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΠΑΡΕΑ;

 

    Ολοένα και περισσότεροι, ιδίως νέοι, έχουν βρει στην τεχνητή νοημοσύνη μία ασφαλή παρέα. Κάνουν διαλόγους με το ChatGPT, το ρωτάνε, τους απαντά, άλλοτε επιτυχημένα, άλλοτε όχι, αλλά αισθάνονται ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι μία ευκαιρία να μιλήσουν, να βγάλουν από μέσα τους υπαρξιακές και άλλες ανησυχίες, να διαβάσουν τις απαντήσεις που θα ήθελαν να ακούσουν από έναν πραγματικό φίλο, στον οποίο όμως θα έπρεπε  να δώσουν κάτι, κυρίως να σταθούνε ενώπιος ενωπίω απέναντί του, να μοιραστούν και τα δικά του συναισθήματα, την αποδοχή ή την απόρριψη, να βελτιώσουν τον εαυτό τους, να υποστηρίξουν αυτό που ονομάζουμε σχέση. Αντίθετα, με την τεχνητή νοημοσύνη δεν έχουν να χάσουν κάτι, όπως συμβαίνει στις σχέσεις, αλλά μόνο να πάρουν. Κι αυτό τους κάνει να νιώθουν εμπιστοσύνη.
                Όσοι ανησυχούν για την κυριαρχία της τεχνητής νοημοσύνης, θα έπρεπε πρωτίστως να ανησυχούν για την αδυναμία μας να σχετιστούμε μεταξύ μας. Τη φοβικότητά μας απέναντι στον άλλον. Το ότι δεν παλεύουμε με τον χαρακτήρα μας, ώστε να υπερβούμε τις ανασφάλειές μας και να ανοιχτούμε στον συνάνθρωπό μας, με αποτέλεσμα η τεχνητή νοημοσύνη να γίνεται για μας «μια κάποια λύσις» (Κ.Π.Καβάφης). Και η αδυναμία αυτή ξεκινά από το οικογενειακό περιβάλλον. Όταν οι γονείς έχουν αφήσει τα παιδιά στην οθόνη, γιατί δεν θέλουν να προλάβουν να μοιραστούν τη ζωή μαζί τους, γιατί το μεγάλωμα των παιδιών προϋποθέτει κόπο και χρόνο και υπέρβαση του εαυτού, όταν η τεχνολογία αντικαθιστά την κοινωνία των προσώπων, τότε η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται απαραίτητο συστατικό όχι της μόνο ζωής, αλλά της ύπαρξης.
                Το ότι η τεχνητή νοημοσύνη διευκολύνει την επιβίωσή μας, την ποιότητα ζωής μας, την καθημερινότητα με τα φανάρια στους δρόμους, με τη χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών, με τα αυτοκίνητα, κάνει ελέγχους, βοηθά στην υγεία, στην εκπαίδευση, στο να βρούμε πράγματα και πληροφορίες που μας διευκολύνουν, αυτό είναι υπεράνω πάσης αμφιβολίας χρήσιμο. Όμως, το να παραδοθούμε σ’ αυτήν, αποτελεί επιλογή μας, ιδίως στο σχεσιακό επίπεδο, η οποία ξεκινά από το γεγονός ότι δεν θέλουμε να κουραστούμε για να μάθουμε και όχι απλώς να πληροφορούμαστε.
                Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, σήμερα, επειδή διά της τεχνητής νοημοσύνης και των αλγορίθμων της δεν χρειάζεται να γράψουμε ένα κείμενο, ένα μήνυμα, να αποτυπώσουμε τον πραγματικό μας κόσμο, δεν χρειάζεται καν να διαβάσουμε ένα κείμενο αφού η τεχνητή νοημοσύνη μας δίνει εύκολα την περίληψή του, θα αυτοαποκλειόμαστε συνεχώς από το να κάνουμε τη γνώση κτήμα μας. Και αυτό θα συνεπάγεται ανθρώπους που δεν θα χρειάζεται να σκέφτονται. Γιατί να σκεφτόμαστε λοιπόν και στο επίπεδο των σχέσεών μας, αφού ο άλλος δεν θα είναι ένα ον προς γνωριμία, προς σπουδή, προς μοίρασμα, αλλά θα αρκούμαστε στην όψη του και στην επιφανειακή προσέγγισή του, όπως κάνουμε με τη γνώση διά της τεχνητής νοημοσύνης, κυρίως όμως θα μένουμε στην τέρψη που μας προκαλεί ή όχι, χωρίς να χρειάζεται να κοπιάσουμε, να φλερτάρουμε, να ελέγξουμε, να θυσιάσουμε, να λειτουργήσουμε ως υπάρξεις που σκέφτονται και με τον νου και με την καρδιά;
                Δεν είναι η τεχνητή νοημοσύνη η νέα παρέα μας, αλλά αυτό χρειάζεται να το αποφασίσουμε εμείς. Να το περάσουμε στα παιδιά μας. Να αρνηθούμε να ταυτίσουμε τη σκέψη, τη γνώση, την άποψη, την ταυτότητά μας με τα έτοιμα της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά να βάλουμε μια κόκκινη γραμμή. Το χρήσιμο δεν μπορεί να είναι η πυξίδα της ζωής, αλλά η βοήθεια σ’ αυτήν. Ας βγούμε από το καβούκι μας κι ας χάσουμε. Κάποια στιγμή, θα μάθουμε και θα προχωρήσουμε. Έχουμε ευθύνη.  

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Διαρκώς συμβαίνουν στην ζωή μας απρόοπτα

Έρχεσαι στο μοναστήρι για να βρεις πνευματική ζωή, και συναντάς κακούς. Είναι απρόοπτο. Ζητάς κελλί από την πλευρά του μοναστηριού που δεν έχει υγρασία, το αποκτάς, διαπιστώνει όμως ότι η θάλασσα σου προκαλεί αλλεργία, οπότε δεν μπορείς να χαρείς ούτε την ημέρα ούτε την νύχτα.

Αμέσως θα σου πει ο λογισμός, σήκω να φύγεις. Είναι απρόοπτο.

Σε πλησιάζω με την ιδέα ότι είσαι καλός άνθρωπος και βλέπω ότι είσαι ανάποδος. Απρόοπτο.

Παρουσιάζονται συνεχώς απρόοπτα ενώπιόν μας, διότι έχομε θέλημα και επιθυμίες...

Τα απρόοπτα είναι αντίθετα προς το θέλημα και την επιθυμία μας, γι’ αυτό και μας φαίνονται απρόοπτα, στην ουσία όμως δεν είναι....

Διότι άνθρωπος που αγαπά τον Θεόν προσδοκά τα πάντα και λέγει πάντοτε «γενηθήτω το θέλημά σου». Θα έρθει βροχή, λαίλαπα, χαλάζι, κεραυνός; « Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον».

Επειδή αυτά κοστίζουν στην σαρκικότητά μας, γι’ αυτό εμείς τα βλέπομε ως απρόοπτα.

Για να μην ταράσσεσαι λοιπόν κάθε φορά και στεναχωριέσαι, για να μην αγωνιάς και προβληματίζεσαι, να τα περιμένεις όλα, να μπορείς να υπομένεις ό,τι έρχεται.

Πάντα να λες, καλώς ήλθες αρρώστια, καλώς ήλθες αποτυχία, καλώς ήλθες μαρτύριο. Αυτό φέρνει την πραότητα, άνευ της οποίας δεν μπορεί να υπάρχει καμμία πνευματική ζωή.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

O ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΙΕΖΕΚΙΗΛ

Τη μνήμη του Προφήτη Ιεζεκιήλ τιμά σήμερα, 23 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Ο Προφήτης Ιεζεκιήλ έζησε στα χρόνια του Ναβουχοδονόσορα, κατά τον έκτο αιώνα π.Χ. (κατ’ άλλους το 477π.Χ.).

Ο πατέρας του ήταν Ιερέας και ονομαζόταν Βουζί και οδηγήθηκε αιχμάλωτος στην Βαβυλώνα μετά την πρώτη κατάληψη της Ιερουσαλήμ, το 598 π.Χ.

Η ανατροφή του Ιεζεκιήλ υπήρξε πολύ επιμελημένη, μέσα στα πλαίσια των αυστηρών ηθών της πατροπαράδοτης θρησκείας. Ήταν αμείλικτος εχθρός κάθε κακίας και αμαρτίας και ήλεγχε με θάρρος τους υπερόπτες και αλαζονικούς άρχοντες. Ο Ιεζεκιήλ ήταν πολύ αγαπητός στο λαό και πολλοί προσέρχονταν σ’ αυτόν, ακόμα και πρεσβύτεροι Ιουδαίοι, για να ζητήσουν τις συμβουλές του. Οι προφητείες του αναφέρονται κυρίως στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ και μετά.

Η παράδοση αναφέρει ότι ο Ιεζεκιήλ φονεύθηκε από τη φυλή του Γάδ, επειδή ήλεγχε τις ειδωλολατρικές τους ροπές. Τάφηκε στη σημερινή Βαγδάτη του Ιράκ.

Το βιβλίο του Προφήτη Ιεζεκιήλ διαιρείται σε τρία μέρη: Το πρώτο μέρος (κεφ. α’-κδ’) περιέχει προειδοποιήσεις για την βέβαιη καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Το δεύτερο μέρος (κεφ. κε’-λβ’) περιέχει προφητείες καταδίκης για διάφορα ειδωλολατρικά έθνη και το τρίτο μέρος (λγ’-μη’) αποτελείται από προφητείες οι οποίες αναφέρονται σε διάφορα θέματα. Στο τρίτο μέρος περιλαμβάνεται και η προφητεία, η οποία αναφέρεται στο όραμα του Προφήτου Ιεζεκιήλ, το σχετικό με την θαυματουργική ζωογόνηση των γυμνών οστών, που γίνονται ζωντανοί άνθρωποι με το πρόσταγμα του Θεού (λζ’, 1-14). Η προφητεία αυτή διαβάζεται στους Ιερούς Ναούς κατά τον Εσπερινό του Μεγάλου Σαββάτου, δηλαδή το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής μετά την περιφορά του Επιταφίου, επειδή προφητεύει την ανάσταση των νεκρών, η οποία θα πραγματοποιηθεί κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Τέλος, ας αναφέρουμε μερικά λόγια του προφήτη, που δίνουν αθάνατα μηνύματα ζωής αιωνίου: «Καί εγένετο λόγος Κυρίου προς με λέγων… ότι πάσαι αι ψυχαί εμαί εισιν … Η ψυχή η αμαρτάνουσα, αυτή αποθανείται. Ο δε άνθρωπος ος έσται δίκαιος, ο ποιών κρίμα και δικαιοσύνην … ζωή ζήσεται, λέγει Κύριος» (Ιεζεκιήλ, ιη’ 1-9). Δηλαδή, ο Κύριος μίλησε σε μένα και είπε: «κάθε ζωή ανθρώπου είναι δική μου. Αυτός που αμαρτάνει, αυτός και θα τιμωρηθεί με θάνατο. Ο άνθρωπος, όμως, που είναι δίκαιος, αυτός που τηρεί τις εντολές μου και φέρεται με δικαιοσύνη, αυτός θα ζήσει αιώνια, λέγει ο Κύριος».

Απολυτίκιον
Ήχος γ’. θείας πίστεως.
Θείου Πνεύματος, τη επιπνοία, προκατήγγειλας, Θεού Προφήτα, εσομένων μυστηρίων την έκβασιν την του Σωτήρος απόρρητον κένωσιν, και αιωνίων νεκρών την ανάστασιν Ιεζεκιήλ ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Τι γράφουμε άραγε στα χαρτιά της μνημόνευσης;

Καταρχήν τα χαρτιά της μνημόνευσης έχουν πλέον μια απίστευτη ποικιλία…
Όμως από τα στολισμένα με εκκλησιαστικά διάκοσμα και εικόνες μέχρι το απλό χαρτί τετραδίου,κι από εκείνα με τα γράμματα καλλιγραφίαςμέχρι τα άλλα που' ναι τόσο δυσανάγνωστα(σαν συνταγή γιατρού)όλα μα όλα έχουν κάτι κοινό,
τον πόνο που κουβαλάνε αλλά και την τόση αγωνία μαζί με την ελπίδα….

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι έχει σημασία η διάθεση που κινεί το χέρι μας για να γράψει…
Βλέπεις άλλοτε το κινεί η ανάγκη μα άλλοτε η συνήθεια….Κι άλλοτε βέβαια τίποτα….Να το πούμε κι αυτό….
Ειδικά στα μνημόσυνα, υπάρχουν φορές, που η οικογένεια θα φέρει μεν τα της λειτουργίας αλλά αφού είναι γνωστό το όνομα του κεκοιμημένου δεν θα δώσει κανένα χαρτί μνημόνευσης!
Και όχι δεν είναι θέμα ελλιπούς κατήχησης (έχει γίνει κι αυτό καραμέλα
δικαιολόγησης της αμέλειας).
Είναι λίγοι αυτοί που δεν τα γνωρίζουν αυτά.
Ενώ τους λέμε αυτό που έλεγε ο Αγ. Παΐσιος ‘’η αμαξοστοιχία έχει πολλά βαγόνια
είναι κρίμα να πάνε άδεια, γράψτε κι άλλα ονόματα αλλά και υπέρ υγείας
όχι μόνο το όνομα του μνημοσύνου, μερικοί απλά δεν ασχολούνται ή το χειρότερο δεν ενδιαφέρονται δυστυχώς.

Για αυτούς που ενδιαφέρονται πάντως θα θυμίσουμε μερικά πράγματα.
Στα πολύτιμα αυτά χαρτάκια(γιατί πραγματικά είναι πολύτιμα)γράφουμε μονάχα
βαπτισμένους ορθόδοξα χριστιανούς και όχι δεν γράφουμε το αβάπτιστο παιδί ή εγγόνι μας(αυτές τις περιπτώσεις μπορούμε να τις βάλουμε στην κατ’ ιδίαν προσευχή μας στο κομποσχοίνι και δεν χρειάζεται να διαμαρτυρόμαστε κάτι ξέρουν παραπάνω οι Πατέρες της εκκλησίας μας από εμάς άλλωστε δεν είναι αμελητέα η βοήθεια κι από εκεί).

Επίσης γράφουμε τα βαπτιστικά όνομα κι όχι υποκοριστικά ή συντμήσεις ονομάτων.
Σε ανθρώπους ρασοφόρους τους γράφουμε όπως προσφωνούνται προς την Θεία Κοινωνία δηλαδή δίχως τίτλους τιμής ή θέσεις διακονίας
λ.χ Ανδρέου Ιερέως και όχι πρωτοπρεσβυτέρου ,Χριστοδούλου αρχιερέως και όχι αρχιεπισκόπου,Αγνής μοναχής και όχι ηγουμένης.

Από τα περίεργα και λανθασμένα που γράφονται είναι όταν κάποιοι δίπλα στον όνομα προσθέτουν και το ‘’επιτρόπου’’...

Μια συμβουλή των πατέρων μας πάντως είναι να μην βαριόμαστε να γράφουμε
όσες ψυχές πιο πολλές μπορούμε….
Υπάρχουν ψυχές που δεν έχουν κανέναν "πίσω" να τους μνημονεύσει και δεν το βάζει ο νους μας πόσο ανάγκη έχουν της προσευχής μας….Ναι και της δικής μας προσευχής!!!

Και άφησα για το τέλος το πιο δύσκολο για μας…
Ξέρεις πρώτη θα λέγαμε κίνηση συγχώρεσης ακόμα κι είναι αν ο άλλος δεν μας συγχωρέσει ποτέ είναι να τον γράψουμε όχι στα παλιά των υποδημάτων μας
μήτε στα υπέρ αναπαύσεως αλλά στα υπέρ υγείας!
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν βάζοντας(ακόμα και δήθεν ότι θέλουμε βοήθεια) το παιδί ή και το εγγονάκι μας να γράφει ονόματα στα ευλογημένα χαρτάκια
να μαθαίνει κι αυτό από μικρό να εμπιστεύεται(με τον κόπο του αυτό) κάποιες ψυχές στην αγκαλιά του Θεού!

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.

Τα λόγια της Αγίας Γραφής κρύβουν χρυσάφι

 

.Να έχετε τον Χριστό στο κέντρο της ζωής σας,όχι τον εαυτό σας

Αυτοί οι λαιφ κοουτσερς σας έχουν κάνει πολύ μεγάλο κακό, παιδιά μου. 

Βαρέθηκα να διαβάζω αναρτήσεις για την συμπεριφορά των ανθρώπων και πόσο πολύ έχετε αδικηθεί. Πόση μπεσα έχετε σε έναν ανάλγητο κόσμο και τα λοιπά. Ωραία είναι αυτά γιατί χαϊδεύουν. Όμως δεν ανήκουν στο φάσμα της ωριμότητας ενός συνειδητού Χριστιανού. 

 Ας αρχίσουμε να ασκούμε λίγο την αυτομεμψία και την αυτοκριτική. Πόσους ανθρώπους, πληγώσαμε, πατήσαμε, προσπελάσαμε με χειριστικότητα και χυδαιότητα. Αυτή η συμπεριφορά αρμόζει σε έναν σοβαρά ασχολουμενο περί τα πνευματικά. 

 Τα άλλα είναι για τα νηπια και τους προβληματικούς εγκλωβισμένους στο εγώ τους ανθρώπους, τους οποίους κατά τα άλλα σεβόμαστε, αλλά δεν θα οριζόμαστε από αυτούς. Και επιτέλους βγάλτε τις λέξεις ' τοξικος' και ' τοξικοτητα' από το λεξιλόγιο σας. Είναι μια συγκαλλυμμενη κατακριση. 

Τοξικότητα υπάρχει βέβαια διότι ο κόσμος εν τω πονηρω κείται , αλλά σκεφτείτε μια στιγμή ότι όλοι είμαστε φορείς της.Ξερετε πόσους αδικούμε; Πόσους πονέσαμε; Νομίζετε οτι ξεχωρίζουμε από αυτους, οι οποίοι κτιζουν καθημερινά λιθαράκι λιθαράκι το ψηφιδωτο της παγκόσμιας οδυνης;Εμείς οι ίδιοι ειμαστε αυτοί. Και αυτό δεν έχει να κάνει με ενοχές και μειονεξία. Αντίθετα μας κάνει πιο εγρήγορους και προσεκτικούς. Είναι μια απελευθερωτική, ανακουφιστική αλήθεια που μας απαλλάσει από τις ψευδαισθήσεις ότι ολα αφορούν εμάς.Δόξα τω Θεω για τα όρια και την αδυναμία μας! Επειδή, καποιος μας ειπε οτι διαφερουμε, αξίζουμε και ξεχωριζουμε από τους άλλους, πρεπει να τον ακουμε; Γενικά, αυτη είναι η δουλειά τους .Πληρώνονται για να τα λένε. Για να εμπνέουν εφήμερα ευχάριστα συναισθήματα. Δεν τους ενδιαφέρουν οι συνέπειες. Τόσο απλά.

Παιδιά, δεν σώζεσαι όταν καταδικάζεις τον άλλο.Να έχετε τον Χριστό στο κέντρο της ζωής σας και να είναι γνωμονας για ό,τι κάνετε και ο,τι σκέφτεστε. Όχι τον εαυτό σας.Βγαλτε τον εαυτό σας από το κέντρο! Και να μάθετε να χαίρεστε και να υποφερετε με το ίδιο αίσθημα ευχαριστίας. Έτσι θα είστε ευτυχισμένοι. Τα άλλα είναι ναρκωτικά για να ζούμε σε μια κάψουλα αυτοδικαίωσης και να αισθανόμαστε ευχάριστα.

π.Παντελεήμων Κρούσκος

Σαν κερί που λιώνει

Ο άνθρωπος με τη σάρκα του ομοιάζει με αναμμένο κερί. Το κερί είναι προορισμένο να λιώσει και ο άνθρωπος να πεθάνει. 

Η ψυχή του όμως είναι αθάνατη, γι’ αυτό και η μέριμνά μας πρέπει να στρέφεται περισσότερο για την ψυχή παρά για το σώμα: 

«Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος, εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού» (Ματθ. ιστ’, 26).

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

 

Τη μνήμη της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής τιμά σήμερα, 22 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, καταγόταν από τα Μάγδαλα, πόλη που βρίσκεται δυτικά της θάλασσας της Γαλιλαίας.

Όταν πληροφορήθηκε για τον Χριστό, πήγε κοντά του και απαλλάχθηκε από τα επτά δαιμόνια που την ενοχλούσαν και στην συνέχεια έγινε μαθήτρια του.

Αυτή, μάλιστα, κατά την Ανάσταση του Κυρίου ήλθε πρώτη στον τάφο Του με αρώματα, και άγγελοι ντυμένοι στα λευκά ανήγγειλαν σ’ αυτή την Ανάσταση Του.

Η Μαρία, μετά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, εξακολούθησε να διακονεί στην πρώτη χριστιανική Εκκλησία στην Ιερουσαλήμ. Έπειτα πήγε στην Έφεσο, κοντά στον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο, οπού και πέθανε.

Τάφηκε στην είσοδο της σπηλιάς, όπου αργότερα εκοιμήθησαν οι επτά παίδες εν Εφέσω.

Εορτολόγιο: Μαγδαληνή, Μάγδα, Μαγδούλα, Μαγδαλένα, Μαγδαλένια, Μαγδαλή, Μαγδάλω. Μαριλένα, Μαριαλένα, ΜαρίαΕλένη. Μαρκέλλα, Μαρκέλα, Μαρκελλή, Μαρκελή. Μενέλαος.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Τον τάφον σου Σωτήρ.
Χριστώ τω δι᾽ ημάς, εκ Παρθένου τεχθέντι, Σεμνή Μανδαληνή, ηκολούθεις Μαρία, αυτού τα δικαιώματα, και τους νόμους φυλάττουσα, όθεν σήμερον, την παναγίαν σου μνήμην, εορτάζοντες, ανευφημούμέν σε πίστει, και πόθω γεραίρομεν.

Άφησε στον Θεό να αποκαλύψει την ταπείνωσή σου. . .

 

π. Σπυρίδων Σκουτής

Η ταπείνωση δεν είναι ένα ένδυμα που το φοράς όποτε επιθυμείς, δεν είναι μια αρετή αναγνωρίσιμη από τον εαυτό σου. Δεν τη βλέπεις, ούτε την αντιλαμβάνεσαι.

Η ταπείνωση είναι μια στάση ζωής, όταν ο άνθρωπος έχει μεταμορφωθεί από τη σχέση του με τον Χριστό. Μια οντολογική μεταμόρφωση, το «είναι» του ανθρώπου σε μια Χριστολογική τροχιά.

Δεν το βλέπεις εσύ. Οι άλλοι το βλέπουν και το αναγνωρίζουν. Σαν τον ήλιο που δεν βλέπει τις ακτίνες του. Όποιος νομίζει ότι είναι ταπεινός μάλλον αναγνωρίζει το ψεύτικο φως του διαβόλου εντός του.

Αν την ταπείνωση την αποκαλύπτει το «εγώ» σου τότε υπάρχει πρόβλημα. Αν πιστεύεις ότι είσαι ταπεινός, μάλλον τείνεις να γίνεις μαριονέτα του διαβόλου.

Αποκαλύπτεται η ταπείνωση μέσα από τον δρόμο της μετανοίας.

Να θέλει ο Χριστός να έρθει σπίτι σου κι εσύ να του λές «Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς·» Ματθ. Η’9. Διότι αντιλαμβάνεσαι ποιος πραγματικά είσαι και ποιος είναι ο Χριστός, και αυτό θέλει δουλειά πολύ.

Η ταπείνωση δεν είναι υποχώρηση, δεν είναι μαζοχισμός, δεν είναι ψευτοευσέβεια. Είναι, κάνω στην άκρη για να περάσει ο Χριστός διότι Του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη.

Το «εγώ» παραδίδει τα σκήπτρα του στα ποδάρια του Κυρίου. Και πώς αποκαλύπτεται η ταπείνωση θα πει κάποιος. Μέσα από τον πειρασμό, τον πόνο, τη δυσκολία, το «όχι» του Θεού.

Είναι οι στιγμές που αποκαλύπτεται τι έχει μέσα του ο άνθρωπος. Δεν το ανακοινώνει, αποκαλύπτεται. Όταν βιώσεις το «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγὼ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ.2:16-20), δεν χρειάζονται πολλά λόγια.

Εκεί σβήνουν τα γιατί, τα διότι, τα θέλω, οι επιθυμίες, και τα ερωτήματα. Γίνονται όλα «τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ. 3:11). Σαν τον ήλιο.

Δεν χρειάζεται να φωνάξει, να ουρλιάξει, να μιλήσει, δεν το έχει ανάγκη. Μαρτυρούν τα λουλούδια για Εκείνον και σε αυτές τις μαρτυρίες αποκαλύπτεται ποιος πραγματικά είναι.

Μην προσπαθήσεις λοιπόν να το παίξεις ταπεινός, μην αναφέρεις ποτέ ότι ενήργησες με ταπείνωση στην τάδε περίπτωση.

Μην περιμένεις να έρθει η ταπείνωση με όραμα, ή να σου το πει ο Θεός ότι είσαι ταπεινός. Μην περιμένεις κάτι.

Αγωνίσου στον δρόμο της μετανοίας και άσε στον Θεό τα υπόλοιπα. Οι Άγιοι δεν ζητούσαν αρετές, ή χαρίσματα.

Ήθελαν απλά τον Χριστό και να γίνουν Αγάπη. Μόνο αυτό αρκεί.

Ο νους σου μοιάζει με θάλασσα

 

Ο νους σου μοιάζει με θάλασσα. Όχι την επιφάνεια που βλέπουν όλοι, μα τα αόρατα βάθη της, εκεί που το φως του ήλιου δεν φτάνει ποτέ.

Στην αρχή, σε βλέπω σαν τη ρηχή ακτή , τα κύματα των σκέψεών σου, οι παλίρροιες των συναισθημάτων σου. Παιχνιδιάρικη, διάφανη, με αφρό που χορεύει στο φως. Μα όσο σε γνωρίζω, βουτάω πιο βαθιά.

Και τότε ανακαλύπτω τα μυστικά σου ρεύματα, τους ανεξερεύνητους ωκεανούς μέσα σου. Εκεί κάτω, η σιωπή έχει βάρος. Εκεί γεννιούνται οι σκέψεις που δεν είπες ποτέ, τα όνειρα που έπνιξες για να μη σε πνίξουν, οι αγάπες που φύλαξες σαν θησαυρούς σε ναυάγια. Είσαι τόσο ήρεμος όσο η νηνεμία μιας ανέμελης μέρας, μα κρύβεις μέσα σου την ορμή τυφώνων που μετέωροι ταξιδεύουν.

Σε ακούω. Και η θάλασσά σου μου μιλάει με την γλώσσα των βυθών: ένα βουητό αρχαίο, σαν ρυθμός καρδιάς του κόσμου. Κάθε σου κύμα αφήνει πίσω του μια ανάμνηση στην αμμουδιά της ψυχής μου, χαραγμένη εκεί για πάντα.

Η θάλασσά σου έχει ζωή. Έχει πλάσματα που λάμπουν στο σκοτάδι, φώτα που αναβοσβήνουν στα βάθη, τραγούδια που ακούγονται μόνο στην απόλυτη ησυχία. Και εγώ, ένας απλός κολυμβητής, βυθίζομαι μέσα σου με δέος, γνωρίζοντας πως όσα κι αν εξερευνήσω, πάντα θα υπάρχει ένα άγνωστο βάθος περιμένοντας.

Γιατί ο νους σου δεν είναι απλώς θάλασσα. Είναι ωκεανός. Και με πνίγω ηδονικά στην απεραντοσύνη σου, για να αναδυθώ κάθε φορά πιο γεμάτος από το αλάτι σου, πιο ζωντανός από τα κύματά σου.

Σε αγαπώ σαν ναυαγός που βρήκε το λιμάνι του. Μα εσύ, θάλασσά μου, είσαι ταυτόχρονα και το ναυάγιο και η σωτηρία μου.

Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος

Ικανός να τις γευθεί

Γέροντας Εφραίμ, Καθηγούμενος Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου

Όλες οι επαγγελίες του Θεού αποτελούν μία ανέκφραστη δωρεά του Θεού προς τον άνθρωπο. Όμως μόνο αυτός που συνεργάζεται πλήρως με τον Θεό, που ταυτίζει το θέλημά του με το θέλημα του Θεού, που υπερβαίνει κάθε μικρότητα, ιδιοτέλεια και πάθος που τον έλκει προς την γη της κακίας, που δείχνει την απαραίτητη ανδρεία ώστε να νικά στον αόρατο αυτό πόλεμο, καθίσταται ικανός να γευθεί αυτές τις άρρητες ευλογίες και δωρεές του Θεού.

O ΟΣΙΟΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΑΔΟΒΙΣΔΙΟΥ

   

 

Όσιος Παρθένιος Επίσκοπος Ραδοβισδίου.

Ο Άγιος πατήρ ημών Παρθένιος εγεννήθη στο χωριό Βατσουνιά Καρδίτσης στις αρχές του 18 ου αιώνος. Μεγάλωσε στην περιοχή αυτή των Θεσσαλικών Αγράφων, που στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας είχε μια σημαντική πνευματική παρουσία. Το δυσπρόσιτο της περιοχής δημιουργούσε στους υπόδουλους ένα χώρο καταφυγής, ελευθερίας και δημιουργίας, μακριά από την αφόρητη πίεση του κατακτητή.
Οι γονείς του απλοί και ταπεινοί του μεταδίδουν την πίστη στον Χριστό και την αγάπη προς την πατρίδα.

Η ζωή των Αγίων της εκκλησίας μας, το θάρρος και η πίστη των νεομαρτύρων της εποχής μας καθώς και η δυνατή παρουσία των δύο μεγάλων Αγίων της περιοχής, του Αγίου Βησσαρίωνος και του Αγίου Σεραφείμ των Φαναριοφαρσάλων, επιδρούν στη ζωή του και του εμπνέουν, κάτω από τις φωτισμένες νουθεσίες των μοναχών των Μετεώρων και των γύρω μονών, την επιθυμία και το ζήλο της ολοκληρωτικής αφιερώσεως στο Θεό.

Κείρεται τελικώς μοναχός, σε μοναστήρι της περιοχής. Ο μοναχός Παρθένιος προκόβει στην πνευματική ζωή και γίνεται παράδειγμα για όλους. ΄Έτσι με τη σύμφωνη γνώμη των πατέρων χειροτονείται τελικώς σε πρεσβύτερο. Εκτιμώντας τα προσόντα και την αγία ζωή του η εκκλησία τον αναδεικνύει επίσκοπο Ραδοβισδίου, επισκοπή της Μητροπόλεως Λαρίσης, που τότε περιελάμβανε το δυτικό τμήμα της Αργιθέας και το Β.Α του σημερινού νομού Άρτας (δήμοι Ηρακλείας, Τετραφυλίας και τα σημερινά χωριά Ζυγός Μαρκινιάδα Μελάτες, Παναγιά Διασέλου, Τετράκωμο, Μεσούντα, Κάψαλα.Η επισκοπή αναφέρεται πρώτη φορά στο τακτικό β΄ του Ιωάννη Τσιμισκή (972-976). Κατελάμβανε τη 16 η θέση από τις 28 επισκοπές που υπήγοντο στην Μητρόπολη Λαρίσης. Δεύτερη φορά αναφέρεται στο τακτικό Α΄ του Αλεξίου Κομνηνού (1081-1118)και Τρίτη στο πατριαρχικό σιγίλιο του 1371. Η επισκοπή εξακολουθεί να υφίσταται και επί Τουρκοκρατίας, πολλούς δε επισκόπους γνωρίζουμε από τους κώδικες των Μητροπόλεων Λαρίσης και Τρίκκης. Καταργείται δε το 1830 και η περιοχή της δίδεται στη Μητρόπολη Άρτης τμήμα της οποίας αποτελεί και σήμερα. Έδρα της επισκοπής ήταν τα Βραγγιανά Αργιθέας και αργότερα το Βελετζικό που στην εποχή της Τουρκοκρατίας ευρίσκετο σε μεγάλη ακμή.

Αναλαμβάνοντας το αξίωμα της Αρχιερωσύνης ο Άγιος αγωνίζεται νυχθημερόν για την πνευματική προκοπή του ποιμνίου του. Η αυστηρή νηστεία και η αδιάλειπτη προσευχή ήταν τα αγαπημένα του αθλήματα. Στο «Μαρτυρικόν» περί του αγίου Παρθενίου του ιστορικού κώδικα της μονής Δουσίκου διασώζεται επίσης ένα άλλο επεισόδιο από τη ζωή του αγίου, που δείχνει την μεγάλη αρετή και φιλανθρωπία του. Κοντά στην Επισκοπή ζούσε ένας φτωχός άνθρωπος που είχε πέντε παιδιά. Είχε ένα πετρώδες χωράφι που δεν μπορούσε λόγω ασθενείας να περιποιηθεί. Ο Άγιος λοιπόν πήγαινε μεσάνυχτα με το φως του φεγγαριού να καθαρίσει το κτήμα, για να αποδώσει καρπόν και να τραφεί η οικογένεια του φτωχού γεωργού. Ο ιδιοκτήτης όταν κατάλαβε ότι κάποιος τον βοηθάει παραφύλαξε κάποιο βράδυ και με έκπληξη διαπίστωσε ότι επρόκειτο για τον επίσκοπό του. Ο Άγιος όμως του «έκαμε δεσμόν»να μη μαρτυρήσει σε κανένα το γεγονός και του υποσχέθηκε ότι αυτός θα βοηθούσε τα παιδιά του.

Το κήρυγμα του αγίου είχε δυο στόχους : Πρώτον να τονώσει την πίστη των ανθρώπων στο Θεό και κατά δεύτερο λόγο να διαφυλάξει ακέραιη και ανόθευτη την ταυτότητα του βασανισμένου ρωμιού. Συνεργάζεται με τους καπεταναίους των Ραδοβυζίων και με τους μοναχούς και λόγιους της περιοχής, για την παιδεία και ανάπτυξη των πνευματικών του παιδιών. Κατά την παράδοση ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός περνώντας από την περιοχή συναντήθηκε με τον Άγιο Παρθένιο και συζήτησαν μαζί τα προβλήματα των υποδούλων στο μοναστήρι της Ροβέλιστας που αποτελούσε κέντρο συνάντησης των αρματωλών και αντίστασης στον κατακτητή. Μάλιστα στο χώρο της μονής λειτουργούσε σχολείο με πλούσια βιβλιοθήκη που δυστυχώς καταστράφηκε από τους Τούρκους.

Η όλη ζωή και παρουσία του αγίου Παρθενίου δεν άφησε ανενόχλητο τον κατακτητή και κατά μια παράδοση ο Άγιος κατεδικάσθη και υπέστη μαρτυρικό θάνατο για να συναριθμηθεί στη χορεία των Οσίων και νέων μαρτύρων Ιεραρχών της εκκλησίας μας. Κατά μιαν άλλη όμως παράδοση εκοιμήθη οσιακώς την 21ην Ιουλίου 1777 και ενεταφιάσθη πίσω από τι ιερό βήμα του ναού των Αγίων Αναργύρων.

Μετά από περίπου 35 χρόνια από την κοίμησή του οι κάτοικοι του χωριού απεφάσισαν να κάνουν εκταφή, προκειμένου να ενταφιάσουν έναν από τους διαδόχους του, τον επίσκοπο Καλλίνικο. Έτσι την 21 η Ιουλίου 1810 άνοιξαν τον τάφο του. Άρρητη ευωδία πλημμύρισε τον τόπο όλον και παρόλο το ηλιόλουστο της ημέρας, λεπτή βροχή άρχισε να πέφτει από τον ουρανό.

Οι κάτοικοι θεώρησαν το γεγονός «σημείο» παρά του Θεού και απόδειξη της αγιότητας του Παρθενίου. Οι κάτοικοι του Βελεντζικού αρνήθηκαν να παραδώσουν τα οστά στους οικείους του και τη διαφορά εκλήθη να διευθετήσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Τούτο έκρινε η κάρα να παραμείνει στο Βελεντζικό και τα υπόλοιπα οστά να δοθούν στους οικείους. Στον ιστορικό κώδικα της μονής Δουσίκου αναφέρεται ότι τα λείψανα μοιράστηκαν σε πολλά μέρη. Από αυτά, τμήμα κατέχει η μονή Δουσίκου, η σιαγόνα του αγίου ευρίσκεται στην μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους (εδόθη από τον πρώην επίσκοπο Σταγών Αμβρόσιο), μία δε κλείδα του αγίου ευρίσκεται στη λειψανοθήκη του ναού Αγίου Γεωργίου Κωστακιών. Κατά την επανάσταση Ραδοβυζίων στα 1854 εχάθη η παλαιά ακολουθία και η εικόνα του αγίου, η κάρα όμως διεσώθη χάριν της αυταπαρνήσεως του ιερέως του Βελεντζικού και μετεφέρθη στα χωριά του Βάλτου. Το 1939 με τη φροντίδα του ηγουμένου Δουσίκου π. Συμεών Τσαγοπούλου και του διδασκάλου του Βελεντζικού Γεωργίου Βάκκα, συνετέθη από τον π. Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη νέα ακολουθία, η οποία εκδόθηκε με το συναξάρι, το 1971. Ο διδάσκαλος των Τρικάλων Γεώργιος Μηλίτσης το 1991 συνέθεσε παρακλητικό προς τιμήν του αγίου κανόνα. Πολλά και ποικίλα τα θαύματα του Αγίου και μάρτυρες οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής, οι οποίοι ομολογούν και διακηρύσσουν τις θαυματουργίες που επιτελεί η αγία κάρα Του.

Ο χριστιανός ως φυσιολογικός άνθρωπος

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Η ευλογία της πληροφορίας, κάθε μορφής, στις μέρες μας, έφερε και την ανταλλαγή απόψεων και θεωριών, ώστε, τις περισσότερες φορές, να δημιουργούνται ερωτήματα όπως: Ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος; Ποιο είναι το λογικό και ποιο το παράλογο; Ποιο είναι το φυσιολογικό και ποιο το παρά φύση;

Ο Μέγας Αντώνιος είπε ότι «θα έρθει καιρός που οι άνθρωποι θα τρελαθούν, και μόλις δουν κάποιον να είναι λογικός, θα του επιτίθενται λέγοντας⸱ “είσαι τρελός”, επειδή δεν θα είναι όμοιός τους». Άραγε να βρισκόμαστε σ’ αυτή την εποχή, με τόση σύγχυση που υπάρχει;

Η πεποίθηση ότι «η αλήθεια βρίσκεται στον καθένα και άρα δεν μπορεί να δεσμεύει παρά μόνον αυτόν που την εκφράζει», οδηγεί στην παραδοχή ότι η αλήθεια είναι υποκειμενική και όχι αντικειμενική.

Για τον χριστιανό η Αλήθεια είναι Πρόσωπο, ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος είπε: «Εγώ ειμί η αλήθεια» (Ιω. 14,6) και άρα η γνώση της Αλήθειας επιτυγχάνεται στον βαθμόν που κανείς γνωρίζει, δηλαδή ενώνεται με τον Κύριό του. Η ένωση αυτή ως οντολογική και όχι θεωρητική, ως υπαρκτή και όχι ψυχολογική ή φανταστική, οδηγεί στη φυσιολογική ζωή. Ο Χριστός ως τέλειος άνθρωπος είναι ο μόνος φυσιολογικός άνθρωπος.

Αν η ατέλεια, το λάθος, το α-φύσικο μπορεί να ονομαστεί «αμαρτία», τότε η αγιότητα είναι η φυσιολογική κατάσταση. Ο Χριστός είναι ο «εις άγιος» και όποιος ενώνεται μαζί Του, αγιάζεται, γίνεται φυσιολογικός.

Ο αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός θα πει: «Όποιος είχε την αγαθή τύχη να συναντήσει ένα Άγιο – όχι σαν οπτασία, αλλά σαν άνθρωπο απλό και καθημερινό – δεν μπορεί να πιστέψει ότι υπάρχει ‘φυσικότερο’ χαρακτηριστικό για τον άνθρωπο από την αγιότητα. Κι ένα παρήγορο μήνυμα θέλει να το πει κανείς σ’ όλους τους ανθρώπους».

Ο άγιος - ο φυσιολογικός άνθρωπος:

• Αγαπά όλους, γι’ αυτό και νιώθει ενωμένος με όλους. Δεν διαχωρίζει τον εαυτό του από τους άλλους. Συμπάσχει με τον καθένα.
• Ζει ευχαριστιακά τη ζωή του, ξέροντας πως ό,τι έχει και ό,τι είναι προέρχεται από τον Θεό της αγάπης.
• Έχει την ταπείνωση ως κατάσταση ψυχής και όχι ως μειονεξία.
• Δεν χαρακτηρίζεται από εγωκεντρισμό και έπαρση.
• Προσεύχεται καρδιακά, εκκλησιάζεται από ανάγκη και όχι από καθήκον.
• Κοινωνεί για να ενωθεί με τον Χριστό και τους αδελφούς του κι όχι για να νιώσει ωραία ή από αυτοδικαίωση.

Τελικά, αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι το «φαίνεσθαι», αλλά, όντας ο εαυτός του, αγωνίζεται να γίνει αυτό που ο Χριστός θέλει γι’ αυτόν, ξέροντας ότι στο βάθος το θέλει κι ο ίδιος. Έτσι γίνεται αληθινός χριστιανός, φυσιολογικός άνθρωπος, «συμπολίτης των αγίων και οικείος του Θεού» (Εφ. 2,19).

Ἡ μετάνοια κατά τόν ἅγιο Παΐσιο

 

Ἐπιμ: Σάββα Παρῆ Θεολόγου

Χαρά ἔσται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι, λέει τό εὐαγγέλιο. Ἡ μετάνοια εἶναι τό βάπτισμα τῶν δακρύων. Μέ τή μετάνοια ὁ ἄνθρωπος ξαναβαπτίζεται, ἀναγεννιέται.

Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος μέ τήν ἄρνησή του εἶχε προδώσει κατά κάποιον τρόπο τόν Χριστό, ἀλλά ἐπειδή ἔκλαψε πικρά, ἔλαβε τήν ἄφεση γιά τήν πτώση του, δηλαδή ἡ εἰλικρινής μετάνοιά του τόν ξέπλυνε, τόν καθάρισε πάλι.

Ὁ Θεός ἔδωσε στόν ἄνθρωπο τόν νοῦ γιά νά ἀναλογίζεται τό σφάλμα του, νά μετανοεῖ καί νά ζητάει συγχώρεση.

Ὅταν συναισθανθεῖ τό σφάλμα του, πονέσει καί μετανοήσει εἰλικρινά συγχωρεῖται ἀπό τόν Θεό καί ἔρχεται ἀμέσως ἡ θεία παρηγοριά, ἡ ὁποῖα τόν ἀλλοιώνει διώχνοντας ὅλα τά κληρονομικά του ἐλαττώματα καί τόν ὁδηγεῖ σέ πνευματική ἀγαλλίαση, τόν βοηθᾶ νά προχωρήσει σέ λεπτή πνευματική ἐργασία.

Ὅταν ὅμως παραμένει ἀμετανόητος καί δέν θέλει νά μετανοήσει, γιά νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τή μικρή κόλαση πού ζεῖ, ἡ ὁποία τόν ὁδηγεῖ στή χειρότερη, τήν αἰώνια, στερεῖται καί τίς ἐπίγειες παραδεισένιες χαρές ἀλλά καί τίς πολύ με γαλύτερες χαρές, τίς αἰώνιες.

Τό νά περνάει κανείς τά σφάλματά του μέ ἀδιαφορία, νά μήν τόν ἀγγίζουν, νά περνᾶνε ἀπ’ ἔξω, μοιάζει ὅπως τή γῆ, πού ὅταν σκληρυνθεῖ, ὅση βροχή καί νά πέσει, δέν ρουφάει νερό μέσα της.

Ἕνα τέτοιο πράγμα συμβαίνει καί στήν περίπτωση αὐτή.

Σκληρύνεται τό χωράφι τῆς καρδιᾶς ἀπό τήν ἀδιαφορία καί ὅτι καί ἄν τοῦ ποῦν, ὅτι καί ἄν συμβεῖ, δέν τόν ἀγγίζει γιά νά αἰσθανθεῖ τήν ἐνοχή του καί νά μετανοήσει.

Ἀπό τήν ἄλλη ὁ ἄνθρωπος πού δέν παραμένει στήν πτώση του, στίς ἁμαρτωλές του σκέψεις ἀλλά μετανοεῖ γιά τά σφάλματά του καί ἀγωνίζεται νά μήν ἁμαρτάνει, δέχεται τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί βοηθιέται.

Αὐτή εἶναι ἡ δύναμη πού ἔχει ἡ μετάνοια!

Ἀπορροφᾶ τή θεία Χάρη. Καί ἡ μετάνοια γιά τόν ἀγωνιζόμενο εἶναι ἕνα ἐργόχειρο πού δέν τελειώνει ποτέ. Ἕναν λογισμό τα πεινό νά φέρει στόν νοῦ του ὁ ἄνθρωπος, σώθηκε.

Ἕναν λογισμό ὑπερήφανο νά φέρει, ἄν δέν μετανοήσει καί τόν βρεῖ ὁ θάνατος, πάει, χάθηκε. Σέ ἕνα δευτερόλεπτο μπορεῖ νά βρεθεῖ κανείς ἀπό τήν κόλαση στόν παράδεισο ἄν μετανοήσει.

«Ἡ τοῦ ληστοῦ μετάνοια τόν Παράδεισον ἐσύλησεν». Ὁ ληστής δηλαδή, πού βρισκόταν πάνω στόν σταυρό δίπλα ἀπό τόν Χριστό, ἔκλεψε μέ τή μεγάλη του μετάνοια καί τόν παράδεισο.

Ἡ πύλη τοῦ παραδείσου δέν εἶναι στενή ἀλλά χωράει ὅλους τούς ἀνθρώπους πού σκύβουν ταπεινά καί δέν εἶναι φουσκωμένοι ἀπό ὑπερηφάνεια ἀρκεῖ νά μετανοήσουν, νά δώσουν δηλαδή τό φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν τους στόν Χριστό καί τότε χωροῦν νά περάσουν εὔκολα ἀπό τήν πύλη.