Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026

Η ελευθερία μας και ο σκανδαλισμός του άλλου

 Η ελευθερία μας και ο σκανδαλισμός του άλλου

Κάποιος αδελφός ρώτησε τον αββά Ιωάννη:

-Αν κάνω μια δουλειά με τρόπο που θεωρώ σωστό, και κάποιος, χωρίς να έχει δίκιο, μου λέει να την κάνω αλλιώς, πρέπει να του δώσω εξηγήσεις, ή να σωπάσω, αποφεύγοντας έτσι την κενοδοξία;

-Αν δεν είναι απαραίτητες οι εξηγήσεις, σώπασε, αποκρίθηκε ο γέροντας. Αν όμως η υπόθεση σκανδαλίζει τον αδελφό σου, πολέμησε την κενοδοξία, (εξήγησέ του πώς έχει το πράγμα) και ανάπαυσέ τον.

-Αν κάνω κάτι ηθικά αδιάφορο, ρώτησε ο αδελφός, που δεν περιέχει δηλαδή στοιχείο αμαρτίας, και ξέρω πως, αν με δει ένας αδελφός, θα σκανδαλιστεί εναντίον μου, γι’ αυτό το κρύβω από κενοδοξία – επειδή ντρέπομαι αν με δει- οφείλω άραγε να μην το κρύψω για να μη νικηθώ από την κενοδοξία, ή να το κρύψω για να μην προκαλέσω το σκάνδαλο; Αν πάλι δεν ξέρω με βεβαιότητα ότι ο αδελφός σκανδαλίζεται αλλ’ απλώς το υποθέτω, τι να κάνω;

-Αν η καρδιά σου, απάντησε ο γέροντας, σε πληροφορεί ότι σκανδαλίζεται ο αδελφός σου, σκέπασε το πράγμα και μην τον βάλεις σε λογισμούς. Αν πάλι δεν είσαι βέβαιος γι’ αυτό, αλλά μόνο το υποθέτεις, μη νοιάζεσαι.

-Αν πω σε κάποιον έναν πειραχτικό λόγο και δεν τον καταλάβει, τι είναι καλύτερα, να του ζητήσω συγγνώμη, ή να σωπάσω και να μην του δημιουργήσω λογισμούς;

-Αν ο αδελφός δεν καταλάβει ότι τον πείραξες, σώπα και μην του προξενήσεις ταραχή. Φρόντισε όμως να μετανοήσεις ενώπιον του Θεού γι’ αυτό.

-Πες μου, πάτερ, ρώτησε πάλι ο αδελφός, τι λογής είναι η ελευθερία στην καθημερινή ζωή και πώς πρέπει να τη χρησιμοποιούμε;

-Ελευθερία είναι η αλήθεια που λέγεται φανερά. Αν λ.χ. έχει κανείς ανάγκη από τροφή ή ένδυμα ή οποιοδήποτε άλλο πράγμα, οφείλει να το λέει καθαρά σ’ εκείνον που μπορεί να του δώσει. Γιατί δεν πρέπει να κάνουμε χρήση αυτής της ελευθερίας με τον κάθε άνθρωπο, αλλά μόνο με πρόσωπα που είναι ικανά να τη δεχθούν χωρίς να σκανδαλιστούν.

Όποιος έχει διάκριση, οικοδομείται και χαίρεται μ’ αυτή την ελευθερία, ενώ όποιος δεν έχει, σκανδαλίζεται. Και πρέπει αυτός που τη χρησιμοποιεί, να μην το κάνει εμπαθώς, για την ικανοποίηση δηλαδή του πάθους που τον ενοχλεί, αλλά για τη θεραπεία της ανάγκης. Αν λοιπόν ούτε πρόσωπο σκανδαλίζεται ούτε πάθος υποβόσκει, τότε μπορεί να γίνει χρήση της ελευθερίας.

Αν όμως κάποιος σκανδαλίζεται από τη χρήση της ελευθερίας μας, πρέπει να ασκούμε οικονομία και να μην τη χρησιμοποιούμε απρόσεκτα. Έρχεσαι, για παράδειγμα, από κοπιαστική εργασία πεινασμένος, και θέλεις να φας νωρίτερα από την καθορισμένη ώρα. Ένας άλλος όμως σε ακούει να το λες ή σε βλέπει να το κάνεις, και σκανδαλίζεται. Ή ζητάς κάποιο πράγμα, και δεν οικοδομείται ο αδελφός που σε ακούει. Σε τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει να απευθυνθείς ιδιαιτέρως για το πράγμα που ζητάς σ’ εκείνον που είναι σε θέση να σου το δώσει, ώστε να φυλαχθεί έτσι αβλαβής ο λογισμός του αδελφού. Καθώς λοιπόν είπαμε, είναι καλή η ελευθερία, όταν όμως χρησιμοποιείται με φόβο Θεού.

Αυτή την ελευθερία την καταστρέφεις με τον εξής τρόπο: Αν χρειάζεσαι ένα πράγμα και δεν απευθυνθείς σ’ εκείνον που μπορεί να σου το δώσει, περιμένοντας να το κάνει μόνος του. Και συμβαίνει να μη γνωρίζει τι χρειάζεσαι, ή να γνωρίζει αλλά να το ξεχάσει, ή και ν’ αδιαφορεί σκόπιμα, για να δοκιμάσει αν έχεις υπομονή. Τότε εσύ αρχίζεις να βαρυγκωμάς εναντίον του, να σκανδαλίζεσαι και ν’ αμαρτάνεις. Αν όμως κάνεις χρήση της ελευθερίας σου και του ζητήσεις ξεκάθαρα ό,τι θέλεις, τίποτε απ’ αυτά δε γίνεται. Προετοιμάσου πάντως ψυχικά, ώστε, αν μετά την αίτησή σου δεν πάρεις αυτό που ζητάς, να μη λυπηθείς ή σκανδαλιστείς ή γογγύσεις. Απεναντίας, να πεις με το λογισμό σου: «Ο Θεός επέτρεψε να μη μου το δώσει, επειδή δεν μπορεί ή δεν είμαι άξιος ή δε με συμφέρει». Και πρόσεχε μην τυχόν, επηρεασμένος από την προηγούμενη αποτυχία, σταματήσεις την καλή χρήση της ελευθερίας σου απέναντι στον αδελφό εκείνο, και δεν του ξαναζητήσεις τίποτε. Αντίθετα, όταν χρειαστείς οτιδήποτε, ξαναζήτησέ του, παραμένοντας όμως πάντοτε, όπως είπα, ατάραχος σε περίπτωση αποτυχίας.

Όμοια, αν κανείς σε ρωτήσει από μόνος του για πράγμα που χρειάζεσαι, πες του την αλήθεια. Και αν ξαφνιαστείς και πεις «δεν το χρειάζομαι», μην ντραπείς να επανέλθεις στο θέμα και να του πεις: «συγχώρεσέ με, αλλά μου ξέφυγε και σου είπα κατά λάθος ότι δεν το χρειάζομαι. Στην πραγματικότητα έχω ανάγκη να το πάρω».

Τότε ο αδελφός ρώτησε:

-Και όταν δεν έχω εσωτερική πληροφορία, αλλά αμφιβάλλω για το αν σκανδαλίζεται ή όχι κάποιο πρόσωπο με μια τέτοια ελευθερία, τι να κάνω;

Μπορείς να τον δοκιμάσεις, αποκρίθηκε ο γέροντας, αν σκανδαλίζεται ή όχι. Αν λ.χ. χρειάζεσαι φαγητό, μην του πεις «δώσε μου να φάω», αλλά πες του: «Είμαι πεινασμένος γι’ αυτήν εδώ την αιτία». Όταν θα σ’ ακούσει εκείνος, θα εκδηλωθεί με κάποιον τρόπο, κι έτσι θα αντιληφθείς τη διάθεσή του, κατά πόσο σκανδαλίζεται ή όχι.

Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…

 


Φυλάξαμε για τους ανθρώπους που μας αγαπούνε τα μούτρα μας και σκορπίσαμε χαμογέλα σε εκείνους που δεν ξέρουν καν το όνομα μας.
Φυλάξαμε για το σπίτι τις φωνές και δώσαμε γλυκόλογα στον κάθε έναν ξένο.
Έτσι κάνουμε οι άνθρωποι…
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για την εικόνα μας, παρά για την καρδιά των ανθρώπων δίπλα μας.
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για τις γνώμες του άσχετου του κόσμου, παρά για το πόσο δακρύζουν τα μάτια εκείνων με τους οποίους πορευόμαστε μαζί.
Αγάπη που δεν ξεκινάει μέσα από το σπίτι, είναι μια αγάπη σκάρτη.
Και σεβασμός, που πρώτα δεν δίνεται στους ανθρώπους σου, είναι μια υποκρισία.
Αν θες να δεις την αξία ενός ανθρώπου, παρατήρησε τα μάτια της γυναίκας του. Του άντρα της. Των παιδιών τους. Των γονιών τους. Των αδελφών τους. Των κοντινών τους φίλων.
Για τους ξένους εύκολα όλοι είμαστε καλοί…
Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…

Ο γάμος είναι σταυρός

 Μπορεί να είναι εικόνα ‎κείμενο που λέει "‎REPIBON ΤΟγ ΑΓΙΟΥ 1O גלה ΛΑΖA ΛΑΖΑΡΟΝ POC 家o ΚΗΤΗΣ অল ナンじり Ic XC NIKA <Ο γάμος είναι σταυρός. Η άγάπη πρέπει ν' αγκαλιάζει και την ψυχική και τή βιολογική ζωή των συζύγων. Και ολοκληρωμένη νά παρέχεται στό παιδί.>> Στάρετς Άλέξιος খল Μετσώφ طل מממח ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΟΠΕΡΙΒΟΛΙΤΟΥΡΑΓΙΟΥΛΑΑΡΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ MAZAPOY ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ TOY ATIOY ΤΡΙΑΔΙΚΟΥΘΕΟΥ ΓΡΙΑΔΙΚΟΥ BEOY‎"‎

Το Μεγαλύτερο Δώρο προς τα Παιδιά είναι η Αγάπη των Γονέων τους ♥ | 👇 Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο.
«Ο γάμος είναι σταυρός. Η αγάπη πρέπει ν’ αγκαλιάζει και την ψυχική και τη βιολογική ζωή των συζύγων. Και ολοκληρωμένη να παρέχεται στο παιδί.»
✠ Στάρετς Αλέξιος Μετσώφ
Στη σύγχρονη εποχή πολλοί βλέπουν τον γάμο ως μια συμφωνία συμβίωσης, ως μια ανθρώπινη συνεργασία που διαρκεί όσο υπάρχουν συναισθήματα και προσωπική ικανοποίηση.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία όμως βλέπει τον γάμο πολύ διαφορετικά.
Τον βλέπει ως σταυρό.
Και ο Στάρετς Αλέξιος δεν χρησιμοποιεί τη λέξη αυτή για να περιγράψει κάτι δυσάρεστο ή καταπιεστικό.
Τη χρησιμοποιεί με την ευαγγελική της έννοια.
Ο σταυρός είναι η θυσία της αγάπης.
Είναι η καθημερινή υπέρβαση του εγώ.
Είναι η απόφαση να αγαπάς ακόμη και όταν κουράζεσαι.
Να συγχωρείς ακόμη και όταν πληγώνεσαι.
Να παραμένεις πιστός ακόμη και όταν δοκιμάζεσαι.
Ο αληθινός γάμος δεν στηρίζεται μόνο στην έλξη ούτε μόνο στο συναίσθημα.
Η αγάπη οφείλει να αγκαλιάζει ολόκληρο τον άνθρωπο.
Την ψυχή και το σώμα.
Τις χαρές και τις λύπες.
Τις επιτυχίες και τις αποτυχίες.
Τις υγιείς στιγμές αλλά και τις περιόδους ασθενείας.
Όταν δύο άνθρωποι ενώνονται ενώπιον του Θεού, καλούνται να γίνουν συνοδοιπόροι σε όλη τη διαδρομή της ζωής.
Να βοηθούν ο ένας τον άλλον να πλησιάσει τον Χριστό.
Να γίνονται ο ένας η παρηγοριά του άλλου.
Να γίνονται ο ένας η δύναμη του άλλου.
Και μέσα από αυτή τη συζυγική ενότητα γεννιέται ένα ακόμη μεγάλο δώρο του Θεού:
το παιδί.
Ο Στάρετς τονίζει ότι η αγάπη πρέπει να παρέχεται ολοκληρωμένη στο παιδί.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο τροφή, ρούχα ή υλικά αγαθά.
Χρειάζονται να βλέπουν την αγάπη των γονέων τους.
Χρειάζονται να μεγαλώνουν μέσα σε περιβάλλον σεβασμού, ειρήνης και ενότητας.
Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ένας πατέρας στο παιδί του είναι να αγαπά τη μητέρα του.
Και το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει μια μητέρα στο παιδί της είναι να αγαπά τον πατέρα του.
Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα το παιδί αισθάνεται ασφάλεια.
Αισθάνεται αποδοχή.
Αισθάνεται την παρουσία της αγάπης του Θεού.
Ο χριστιανικός γάμος δεν είναι δρόμος ευκολίας.
Είναι δρόμος αγιασμού.
Είναι ένα κοινό προσκύνημα δύο ανθρώπων που βαδίζουν μαζί προς τη Βασιλεία του Θεού.
Και όσο περισσότερο σηκώνουν με αγάπη τον σταυρό τους, τόσο περισσότερο μεταμορφώνεται ο σταυρός σε χαρά, ειρήνη και ευλογία.
Γιατί ο σταυρός που σηκώνεται μαζί με τον Χριστό δεν οδηγεί στον θάνατο.
Οδηγεί στην Ανάσταση.

(+)π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος: «Εγώ φταίω για όλα… από τότε που γεννήθηκα»

 

Mια βαθιά πνευματική αλήθεια, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη σύγχρονη τάση μετάθεσης ευθυνών, μεταφέρει ο μέσα από διήγησή του για έναν αείμνηστο γέροντα, τα βιβλία του οποίου έχουν νουθετήσει και καθοδηγήσει πλήθος ιερέων και πιστών.

«Εγώ φταίω για όλα… από τότε που γεννήθηκα», ήταν η φράση που επαναλάμβανε ο μακαριστός γέροντας, εκφράζοντας το βαθύ ορθόδοξο βίωμα της αυτομεμψίας και της προσωπικής ευθύνης.


Η φράση αυτή, που εκ πρώτης όψεως μπορεί να ξενίζει, δεν αποτελεί έκφραση ενοχικότητας ή αυτοκαταδίκης. Αντιθέτως, μέσα στην ασκητική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, φανερώνει τη συνειδητοποίηση της ανθρώπινης αδυναμίας και την άρνηση να αναζητά κανείς διαρκώς ενόχους στους άλλους.

Ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, γνωστός για τον μεστό και διδακτικό του λόγο, παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άγιοι και οι χαρισματούχοι γέροντες αντιμετώπιζαν τις δοκιμασίες της ζωής: όχι με γογγυσμό και κατηγορία προς τους συνανθρώπους τους, αλλά με ταπείνωση, αυτογνωσία και προσευχή.

Η συγκεκριμένη διδαχή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η λογική ότι «πάντα φταίνε οι άλλοι» – η κοινωνία, οι συνθήκες, οι άνθρωποι γύρω μας. Ο αείμνηστος γέροντας προτείνει μια διαφορετική πορεία: την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης ως αφετηρία για την πνευματική θεραπεία και την εσωτερική ειρήνη.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα συγγράμματά του έχουν αποτελέσει πολύτιμο πνευματικό βοήθημα για πολλούς κληρικούς, προσφέροντας κατεύθυνση σε ζητήματα ποιμαντικής, εξομολόγησης και πνευματικού αγώνα.

Το μήνυμα που μεταφέρει ο αλησμόνητος π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος μέσα από αυτή την αφήγηση είναι διαχρονικό: η αληθινή μετάνοια αρχίζει όταν ο άνθρωπος πάψει να δικαιολογεί τον εαυτό του και αποκτήσει το θάρρος να αντικρίσει τις δικές του ευθύνες.

Ίσως τελικά η φράση «Εγώ φταίω για όλα… από τότε που γεννήθηκα» να μην αποτελεί μια υπερβολική δήλωση, αλλά την έκφραση μιας βαθιάς ταπείνωσης, που οδηγεί τον άνθρωπο από την αυτοδικαίωση στη μετάνοια και από τη μετάνοια στην ελευθερία της ψυχής.

Σε έναν κόσμο που διαρκώς αναζητά ενόχους, οι λόγοι των αγίων μορφών της Εκκλησίας εξακολουθούν να υπενθυμίζουν ότι η μεγαλύτερη επανάσταση ξεκινά από την αλλαγή του ίδιου μας του εαυτού.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΔΑΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

  

Τη μνήμη του τιμά σήμερα, 19 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Τα βιογραφικά στοιχεία του Αγίου Ιούδα, είναι κάπως συγκεχυμένα, διότι συγχέονται μ’ αυτά του Αποστόλου Θαδδαίου που η μνήμη του γιορτάζεται την 21η Αυγούστου.
 Ο μεν Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιό του αναφέρει ότι, ο Ιούδας αυτός ήταν αδελφός του Χριστού και ο κατά σάρκα του Αποστόλου Ιακώβου του αδελφοθέου (ο Ιούδας και ο Ιάκωβος ήταν παιδιά του Ιωσήφ από άλλο γάμο).
Ο Ιούδας λοιπόν, κατά την παράδοση, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία, επισκέφθηκε την Έδεσσα και στην πόλη Αραράτ συνελήφθη από τους άπιστους, οι οποίοι τον εκτέλεσαν δια τοξευμού. Επίσης, ο Σ. Ευστρατιάδης, αναφέρει ότι στον Λαυριωτικό Κώδικα Ι 78 φ. 2156 φέρεται κατά την ημέρα αυτή και η μνήμη άλλου Αγίου Αποστόλου Ιούδα του Ζηλωτού, ο οποίος μετά την Ανάληψη του Χριστού περιήρχετο σ’ όλες τις πόλεις και τα χωριά και δίδασκε το σωτήριο μήνυμα του Αναστάντος Χριστού. Και αφού έφερε πλήθος λαού σε μετάνοια απεβίωσε ειρηνικά.
Ο δε Μιχαήλ Γαλανός στους «Βίους των Αγίων», αναφέρει για τον Απόστολο Ιούδα ότι ήταν ένας από τους δώδεκα Αποστόλους, γιος του Αλφαίου και αδελφός του Ιακώβου του μικρού, που ήταν και αυτός Απόστολος. Βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Ο Απόστολος Ιούδας έφερε και την προσωνυμία Θαδδαίος ή Λεββαίος. Η ζωή του κοντά στο Χριστό ήταν παρόμοια με των άλλων Αποστόλων. Μετά την Πεντηκοστή, αφού εργάστηκε για λίγο στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία ανάμεσα σε πολλούς κινδύνους.
Αλλά ο Ιούδας, άξιος Απόστολος του Χριστού, γεμάτος αυταπάρνηση, μαρτύρησε τελικά στην Έδεσσα. Στην Καινή Διαθήκη, έχουμε και μια Καθολική Επιστολή του Ιούδα, που είναι σύντομη, αλλά γεμάτη μηνύματα αληθινής ζωής. Να τι συμβουλεύει στους χριστιανούς, που ζουν μέσα στο διεφθαρμένο από την αμαρτία κόσμο:
«Υμείς δε, αγαπητοί, τη άγιωτάτη υμών πίστει έποικοδομούντες εαυτούς, εν Πνεύματι Αγίω, προσευχόμενοι, εαυτούς εν αγάπη Θεού τηρήσατε, προσδεχόμενοι το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εις ζωήν αίώνιον» (Επιστολή. Ιούδα 20-21).
Δηλαδή, σεις όμως. αγαπητοί, αντίθετα με το διεφθαρμένο κόσμο, να οικοδομείτε τους εαυτούς σας πάνω στο θεμέλιο της αγιωτάτης πίστης σας με την προσευχή, που θα κάνετε με την έμπνευση του αγίου Πνεύματος, φυλάξτε και διατηρείστε τους εαυτούς σας στην αγάπη του Θεού, περιμένοντας με εμπιστοσύνη το έλεος του Χριστού, για να πετύχουμε την αιώνια ζωή.
Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Τον τάφον σου Σωτήρ.

Χριστού σε συγγενή, ω Ιούδα ειδότες, και μάρτυρα στερρόν, ιερώς ευφημούμεν, την πλάνην πατήσαντα, και την πίστιν τηρήσαντα, όθεν σήμερον, την παναγίαν σου μνήμην, εορτάζοντες, αμαρτημάτων την λύσιν, ευχαίς σου λαμβάνομεν.

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2026

Η αγριέλαιος και η καλλιέλαιος

 

54544

Του Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ'


Στήν ὕπαιθρο παρουσιάζονται τόσον ἡ ἀγριέλαιος ὅσον καί ἡ καλλιέλαιος. Καί τήν μέν ἀγριέλαιο τήν κόπτουμε ἕνεκεν τῆς ἀγρίας καταστάσεώς της καί ὡς μή ἀποδίδουσα καρπούς, τήν δέ καλλιέλαιο τήν φροντίζουμε καί καλλιεργοῦμε, ὅσον τό δυνατόν περισσότερον, προκειμένου νά φέρει πολύν καρπόν καί καλόν. Αὐτή εἶναι μία εἰκόνα ἀπό τήν φύση.

Ὁ Ἀπ. Παῦλος αὐτή τήν εἰκόνα ἔρχεται καί τήν χρησιμοποιεῖ στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή του, στό 11ο κεφάλαιο, ὅταν θέλει νά μιλήσει γιά τήν ἀπιστία, τήν ἀπείθεια καί ἀνυπακοή στό Θεό καί στίς ἐντολές Του ἀπό τό ἕνα μέρος καί γιά τήν πίστη, τόν φόβο τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐσέβεια ἀπό τό ἄλλο μέρος.

Παρομοίασε τούς Ἰσραηλῖτες μέ τήν καλλιέλαιο, πού, ὅμως, μερικοί κλάδοι της, ἕνεκα τῆς ἀπιστίας τους, κόπηκαν ἀπό τόν καλό κορμό καί ἀπεσπάσθησαν καί πετάχθηκαν.

Ἔπειτα, παρομοίασε τούς εἰδωλολάτρες, πού δέν εἶχαν γνώση περί τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἀγριέλαιο. Ὅμως, ὅταν αὐτοί γνώρισαν τόν Ἕνα καί ἀληθινό Θεό, ἐκεντρώθησαν στή θέση τῶν ἀποκοπέντων κλάδων καί συνεδέθησαν μέ τήν καλλιέλαιο καί ἔφεραν καλούς καρπούς.

Τονίζει δέ ὁ Ἀπόστολος ὅτι πάντοτε ὑπάρχει αὐτή ἡ δυνατότητα ἐγκεντρισμοῦ, δηλαδή ἡ δυνατότητα τῆς ἐπανόδου ἀπό τήν ἀπιστία στή πίστη, ἡ δυνατότητα νά καταστεῖ ἡ ἀγριέλαιος καλλιέλαιος, νά παύσει ἡ ἀγριότητα τῆς ἁμαρτίας καί νά ἐπέλθει τό ἥμερον τῆς ἀρετῆς.

Ὁ Θεός, ἕνεκα τοῦ πλούτου τῆς σοφίας καί τῆς γνώσεώς Του, ἔχει πολλούς τρόπους νά ἐπαναφέρει καί πάλιν τόν παρεκτραπέντα ἄνθρωπο στήν ὁδό τῆς σωτηρίας.

Καί θαυμάσια κλείνει τό κεφάλαιο αὐτό ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὑπογραμμίζοντας: «τίς γάρ ἔγνω νοῦν Κυρίου; ἤ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο;... ὅτι ἐξ αὐτοῦ καί δι' αὐτοῦ καί εἰς αὐτόν τά πάντα» (Ρωμ. 11, 34-35).

*

Στούς δυσχειμέρους, ἐξ ἐπόψεως πνευματικῆς, καιρούς, ὅπου ζοῦμε καί ὑπό τήν ἐπήρεια φθοροποιῶν ἰδεολογιῶν καί ἐξαγριωμένων ἀνθρωπίνων παθῶν, αἰσθανόμεθα ὅτι ὑπάρχει καί ἡ ἀγριέλαιος καί ἡ καλλιέλαιος.

Πρόκειται γιά μία πραγματικότητα. Σκληρή πραγματικότητα. Παρατηροῦμε τό πνεῦμα νά σβέννυται, τά πάθη τῆς ἀτιμίας νά προβάλλονται, τό φρόνημα τῆς σαρκός νά ἐπικρατεῖ, ἡ κατάργηση τοῦ πνευματικοῦ νόμου νά ἐπιβάλλεται, τό μῖσος ν' ἀντικαθιστᾶ τήν ἀγάπη.

Οἱ μηνυτήριες ἀναφορές ἀλλεπάλληλες. Ἡ κάθε εἴδους φαυλότητα στό προσκήνιο καί ἡ αἰδώς στό περιθώριο. Ἔρχονται ὁ φθόνος ὡς πῦρ μή σβεννύμενον καί ἡ εὐτραπελία ὡς δεινόν κακόν.

Καί ὁ ἄνθρωπος συνεχῶς καθίσταται ψεύστης. Ἀλλά συνάμα διαπιστώνουμε ὅτι καταφθάνει καί ἡ βάσανος, μέ νομοτελειακό ἀποτέλεσμα, τοὐτέστιν: «Τά ὀψώνια (=οἱ καρποί) τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. 6, 23).

Ἔτσι γινόμεθα καθημερινῶς στήν ἐποχή μας μάρτυρες τῆς ὕπαρξης πολλῆς ἔντασης, σύγχυσης, νευρικότητας, ἀνησυχίας καί ἀνασφάλειας, ἐσωτερικῆς ταραχῆς καί καχυποψίας τῶν συνανθρώπων μας.

Σταματᾶ ὁ χαιρετισμός, παύει τό «καλημέρα», χάνεται ἡ ἀρχοντιά, ἐξαφανίζεται ὁ πολιτισμός τῆς ψυχῆς. Καί, βεβαίως, ἀναφύονται πολλά ψυχολογικά προβλήματα. Ἔτσι εἶναι. Ὅταν διώξουμε στήν ἐξορία τόν Θεό καί ἀπεμπολήσουμε τίς ἐντολές Του, τί περιμένουμε;

Ἡ κάθε εἴδους παραβατικότητα θά ἔλθει στό προσκήνιο, ἀκόμη καί σ' αὐτή τήν ἄωρη νεανική ἡλικία. Ὅταν τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, τουτέστιν ἡ θεία Διδασκαλία Του, δέν τίθεται «ἐπί τήν λυχνίαν», ἀλλά κρύπτεται, ἐξαφανίζεται καί ἀφήνουμε ἐπιτηδείως νά σβήνει καί δέν θέλουμε αὐτό τό ἱλαρόν φῶς νά φωτίζει τήν προσωπική μας ζωή, τήν οἰκογένεια, τό σχολεῖο, τόν δημόσιο βίο, τότε, δικαίως, ἡ βιοτή μας καταντᾶ ἀνυπόφορη, προβληματική, ἀληθῶς ἀγριέλαιος. Μιλᾶμε πλέον γιά πνευματική παρακμή, γιά ἀποϊεροποίηση τῆς ζωῆς, γιά ἀσέβεια, γιά λησμοσύνη τοῦ θεϊκοῦ παράγοντα. Καί αὐτή ἡ κατάσταση ἐπιφέρει πίκρα καί θλίψη.

Ὡστόσο, ὁ Κύριος ἤδη προεῖπε: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε» (Ἰω. 16, 33). συνάμα, ὅμως, διεκήρυξε καί τόν παρήγορο καί ἐλπιδοφόρο λόγο: «ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον» (Ἰω. 16, 33) καί «δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. 11, 28). Ἀκριβῶς μέσα στή ψυχική μας ταλαιπωρία εἶναι ἀπόλυτη ἀνάγκη νά φυλάξουμε τό χαριτόβρυτο δῶρο τῆς πνευματικῆς ἑνότητος μαζί Του.

Καί τό δῶρο αὐτό, τό ἀνακαλύπτουμε καί τό βιώνουμε στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, στό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, στό «Γεώργιον» (Α' Κορ. 3, 6-9), στόν «Ἀμπελῶνα» (Ματθ. 20, 1-16), στό «Πανδοχεῖον» (Λουκ. 10,34), στόν «Οἶκο τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ. 3, 5-6) καί στό «Μεγάλο Δεῖπνο» (Λουκ. 14, 6-24).

Καί ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι ἀναχρονιστικός, σκοταδιστικός καί μισαλλόδοξος. Εἶναι λόγος ἀληθείας, ἀγάπης καί ἐλπίδος. Ἄλλωστε δέν ἔχει νόημα λέγειν τά τέρποντα ἀλλά τά ὠφελοῦντα.

Ἐνῶ δέ ἡ Ἐκκλησία εἶναι σαφέστατα Χριστοκεντρική, ταυτόχρονα εἶναι γνήσια ἀνθρωποκεντρική. Βλέπει τόν ὅλο ἄνθρωπο καί ἀντιμετωπίζει τήν ἀφροσύνη τῆς ἁμαρτίας, τήν τραγικότητα τῆς ὀντολογικά φθαρμένης ὕπαρξης καί προσφέρει τήν πληρότητα τῆς ζωῆς.

Γι' αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μεταμορφώνει καί σώζει τούς ἀνθρώπους, συνεπής μέ τόν λόγο της. Πρό παντός ὅμως δέν πρέπει νά λησμονεῖται ὅτι ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Χριστός εἶπε, μετά τήν Ἀνάστασή Του, στίς Μυροφόρες, κοντά στόν κενό τάφο, τό: «Χαίρετε» (Ματθ. 28,9), στούς Μαθητές στό ὑπερῶο τό: «Εἰρήνη ὑμῖν» (Ἰω. 20,19) καί στόν Πέτρο στή Τιβεριάδα τό: «Σύ ἀκολούθει μοι» (Ἰω. 21,22). Καί, τό ὑπεροχότερο, στή Γαλιλαία τό: «Ἰδού ἐγώ μεθ' ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν» (Ματθ. 28, 20).

Τά τέσσερα αὐτά σημεῖα, κενός τάφος, ὑπερῶον, Τιβεριάδα καί Γαλιλαία συναντοῦν τήν ἀληθῆ θεογνωσία, τό φῶς πού διαλύει τό σκότος, τήν κατάλυση τοῦ ἅδου, τήν νίκη κατά τοῦ θανάτου, τήν ζῶσα παρουσία τοῦ Χριστοῦ.

Γι' αὐτό, μ' ὅσα προαναφέρθηκαν, ἄξιοι ἰδιαιτέρας μνείας εἶναι, ἐν προκειμένῳ, οἱ προφητικοί λόγοι: «Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθην σου» (Ἡσ. 26, 16) καί «Κύριος ἐμοί βοηθός καί οὐ φοβηθήσομαι» (Ψαλμ. 117, 6) καί, τελικά: «Εὐλογημένος ὁ ἄνθρωπος, ὅς πέποιθεν ἐπί τῷ Κυρίῳ» (Ἱερεμ. 17, 7). Τότε ἀκριβῶς παραμένουμε «ρίζα ἁγία», ἤτοι, καλλιέλαιος.

Καλύτερα να δρας, παρά να αντιδράς.



Είναι κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι ό,τι και να πεις θα αντιδράσουν, θα σε διορθώσουν, θα το σχολιάσουν, θα σου προτείνουν (πάντα) κάτι καλύτερο.
Ποτέ τους όμως δεν θα κάνουνε κάτι. Αυτό είναι το τραγικό της υπόθεσης.
Ποτέ δεν θα γράψουνε κάτι για κάποιο θέμα, αλλά θα περιμένουν να γράψεις εσύ για να το σχολιάσουν.
Ποτέ δεν θα κάνουνε κάτι, αλλά θα περιμένουν να κάνεις εσύ ώστε να σε διορθώσουν. Να σου πούνε πώς θα το κάνανε αυτοί...θα, θα, θα....
--------------------
Και είναι λυπηρό να βλέπεις τέτοιους ανθρώπους.
Ανθρώπους που δεν έχουνε τίποτα να πούνε και να κάνουνε παρα μόνο ν' ασχολούνται με την ζωή των άλλων.
Είναι λυπηρό να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι άδειοι και οι οποίοι προσπαθούν να γεμίσουν την ζωή τους με την ζωή των άλλων.
--------------------

Αυτοί οι άνθρωποι είναι πάντα έτοιμοι να αντιδράσουν αντί να δράσουν.
Έχουν αναγάγει την "κατινιά" σε φυσικό ιδίωμά τους.
--------------------
Και όλα αυτά τα κάνουνε επειδή "ενδιαφέρονται και νοιάζονται για σένα", επειδή "έχουνε καθήκον να μιλήσουν", επειδή "η συνείδησή τους, τους το υπαγορεύει", κτλ.
--------------------
Αδελφέ, άσε την ζωή των άλλων, άσε την αμαρτία των άλλων.
Αν έχεις το θάρρος να δεις την καρδιά σου, την ζωή σου, τα κίνητρά σου, θα καταλάβεις ότι χρειάζεσαι μετάνοια· και συ, και γω και όλοι μας.
Όλοι κάνουμε λάθοι, όλοι μας είμαστε ελλειπής.
Το θέμα δεν είναι να δούμε ποιος είναι πιο πολύ λάθος ώστε να τον ελέγξουμε, αλλά πως ο καθένας μας θα γίνει αγκαλιά για τον άλλον.
--------------------
Προσοχή όμως...όχι να αναπαύουμε τον άλλον στην αμαρτία του.
Θέλει πολύ διάκριση. Εάν ερωτηθούμε να πούμε την γνώμη μας. Απο εκεί και πέρα όμως ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει την ζωή που θέλει.
--------------------
Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν ήρθαμε στην ζωή αυτή για να σταματούμε την ζωή των άλλων ανθρώπων.
--------------------
Αν ενδιαφέρεσαι για τον αδελφό σου προσευχήσου γι'αυτούν, αγρύπνησε γι' αυτόν, νήστεψε γι'αυτόν.
Είναι εύκολο να κατακρίνουμε και να απαξιώσουμε κάποιον.
Είναι δύσκολο να τον βοηθήσεις πραγματικά.
Αν το αγαπούμε όμως θα θυσιάσουμε λίγες στιγμές από την καθημερινότητά μας για να δεηθούμε γι'αυτόν στον Κύριο.
--------------------
Πριν πεις κάτι σκέψου το.
Περίμενε.
Δες τα κριτήριά σου.
Δες την καρδιά σου.
Δες και την καρδιά του αδελφού σου.
Ίσως το κόστος του λόγου σου είναι να χάσεις για πάντα τον αδελφό σου.
Και τότε είναι αργά...ακόμα και για την "συγνώμη".

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη του Θεού, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης.

 


 Η κ.Αθηνά Σιδέρη έλεγε για το άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη:
 «Ο γέροντας, μιλούσε πάντα με δέος για την αγάπη του Θεού. 
Μου έλεγε το εξής: ότι θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία.
 Δεν θα μπορέσει ανθρώπινος νους, όλα τα μυαλά του κόσμου, να αποδώσουν το εύρος της αγάπης του Θεού. Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη Του, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης. Και κάνουμε ένα τεράστιο λάθος. Ότι ζητούμε πάντα να γίνεται το θέλημά μας.Ενώ ο ίδιος ο Κύριος στην Κυριακή Προσευχή μάς λέει να ζητάμε να γίνει το θέλημά Του. 
Αυτό κρύβει το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου μας.

Για την αγάπη πέρα από την αγάπη (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. ι΄ 37)
 
Όλο το Ευαγγέλιο διδάσκει ότι πρέπει να αφήνουμε το μικρότερο για χάρη του μεγαλύτερου, το πεπερασμένο για χάρη του αιώνιου, το χειρότερο για χάρη του καλύτερου, το ευτελές για χάρη του πολύτιμου.

  Εάν το Ευαγγέλιο δεν υποσχόταν κάτι μεγαλύτερης αξίας, ποιός δε θα εγκατέλειπε τότε κάτι μικρότερης αξίας; 
 Ποιός θα ανακάλυπτε τον πολυτιμότερο θησαυρό και θα τον άφηνε για κάποιον ευτελέστερο; 
 Ποιός θα άφηνε το μέλι με το γάλα, αν δεν είχε κάτι γλυκύτερο; 
 Ποιός θα εγκατέλειπε τον πατέρα και τη μητέρα του αν δεν έβρισκε κάτι εγγύτερο; Ποιός θα εγκατέλειπε τα παιδιά και τους φίλους του αν δεν έβρισκε κάτι αγαπητότερο;
 Ποιός θα παρέδιδε οικειοθελώς αυτή τη ζωή στα βάσανα και το θάνατο, αν δεν διέκρινε την αθάνατη ζωή;
 Ο Κύριος Χριστός είναι γλυκύτερος από το μέλι και το γάλα˙ πλησιέστερος συγγενής μας από τον πατέρα και τη μητέρα μας˙ αγαπητότερος από τα παιδιά και τους φίλους μας˙ πολυτιμότερος από όλους τους ορατούς θησαυρούς, ακριβότερος από αυτή τη ζωή, επειδή χαρίζει την αθάνατη ζωή. Όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο είναι υποδεέστερα από Εκείνον, μικρότερα, πικρότερα, ισχνότερα, ευτελέστερα και πρόσκαιρα. Όποιος Τον αποδέχεται, εύκολα εγκαταλείπει τα πάντα, τα πάντα, επειδή έλαβε το άριστο και τον Άριστον.
Ω Κύριε Ιησού, θησαυρέ όλων των άφθαρτων θησαυρών, βοήθησέ μας να λυτρωθούμε από όλα και να αγαπήσουμε Εσένα, τη ζωή και το αγαθό μας. Σοί πρέπει πᾶσα δόξα καί εὐχαριστία καί προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Τα «κλεμμένα» σύκα και η διάκριση του Άγιου Παΐσιου.



Κάποτε, δύο νεαροί επισκέπτες πήγαιναν να δουν τον Άγιο Παΐσιο στο κελί του, στην Παναγούδα. Στον δρόμο, πεινούσαν πολύ και είδαν μια συκιά σε ένα ξένο κελί. Χωρίς να το πολυσκεφτούν, πήδηξαν τον φράχτη, έκοψαν μερικά σύκα και τα έφαγαν.
Όταν έφτασαν στον Άγιο Παΐσιο, εκείνος τους υποδέχτηκε με το γνωστό του χαμόγελο. Πριν προλάβουν να πουν οτιδήποτε, ο Άγιος πήγε μέσα και τους έφερε ένα πιάτο με λουκούμια και νερό. Καθώς κάθονταν, τους κοίταξε στα μάτια και είπε αστειευόμενος:
«Ευλογημένα παιδιά, το λουκούμι είναι καλό, αλλά σαν τα κλεμμένα σύκα του γείτονα δεν έχει, ε;»
Οι νεαροί κοκκίνισαν από ντροπή, καταλαβαίνοντας ότι ο Γέροντας είχε το διορατικό χάρισμα. Όμως, ο Άγιος Παΐσιος, αντί να τους μαλώσει, πρόσθεσε με απλότητα:
«Μην ανησυχείτε, ο Θεός βλέπει την ανάγκη και την πείνα του ανθρώπου. Αλλά την επόμενη φορά, να χτυπάτε την πόρτα και να ζητάτε. Ο μοναχός θα σας έδινε όλο το δέντρο με χαρά. Η ευλογία έρχεται όταν ζητάμε, όχι όταν παίρνουμε στα κρυφά.»

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΙΟΣ

 


Τη μνήμη του Αγίου Λεοντίου και των συν αυτώ Μαρτυρησάντων τιμά σήμερα, 18 Ιουνίου, η μας. Οι Άγιοι Λεόντιος, Υπάτιος και Θεόδουλος, μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Ουεσπασιανού.
 Ο Λεόντιος καταγόταν από την Ελλάδα (Αίγινα) και διακρινόταν για το μεγαλοπρεπές και αγέρωχο παράστημά του και τη ρωμαλεότητά του. Σε νεαρή ηλικία κατετάγη στο στρατό και σε όλες τις μάχες επεδείκνυε μεγάλη γενναιότητα και ανδρεία. Γι’ αυτές του τις αρετές προβιβάσθηκε γρήγορα σε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα. Παρά τη γρήγορη εξέλιξή του και την υψηλή του θέση, συμπεριφερόταν με πολλή μετριοφροσύνη και τιμιότητα.
Όταν βρισκόταν στην Αφρική διδάχθηκε την χριστιανική πίστη, στην οποία η ευγενής και τίμια ψυχή του ανταποκρίθηκε με θέρμη. Άρχισε να κηρύττει το λόγο του Θεού στους υφισταμένους του και τούς στρατιώτες, όσα δε χρήματα κέρδιζε τα διέθετε για την ανακούφιση των πτωχών, των χηρών και των ορφανών.
Η χριστομίμητη αυτή δραστηριότητά του γρήγορα απόδωσε εύχυμους καρπούς. Δύο συνάδελφοί του ο Υπάτιος (ή Υπάτος) και ο Θεόδουλος, πίστευσαν στο Χριστό και άρχισαν να ζουν με χριστιανική αγνότητα και άσκηση.
Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο αφρικανός ηγεμόνας Αδριανός, προσπάθησε με διάφορες υποσχέσεις να τούς κάμει να αρνηθούν την πίστη τους. Γρήγορα κατάλαβε ότι οι Άγιοι παρέμεναν ακλόνητοι, ως γενναίοι στρατιώτες Ιησού Χριστού. Διέταξε λοιπόν τον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο του Υπάτιου και Θεόδουλου, τον δε Λεόντιο μαστίγωσε μέχρι θανάτου.
Έτσι με το τίμιο αίμα τους, επισφράγισαν την πίστη και την αγάπη τους στο Σωτήρα και Λυτρωτή τους και κέρδισαν τους αμαράντινους του μαρτυρίου στεφάνους.
Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. θείας πίστεως.
Ρώμην ένθεον διεζωσμένος, εθριάμβευσας εν τοις αγώσιν, αθλοφόρε του Σωτήρος Λεόντιε, συ γαρ ως λέων προς άθλησιν ώρμησας και πολεμίων το κράτος κατέβαλες. Μάρτυς ένδοξε Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρίσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026

Η ΠΟΝΗΡΙΑ


Είπε ο Αββάς Ποιμήν: «η πονηρία των ανθρώπων πίσω τους είναι κρυμμένη»
(από το «Γεροντικό»)

Συχνά αναρωτιόμαστε πόσο αθώοι πρέπει να είμαστε εμείς και τα παιδιά μας στην πονηρία του κόσμου. Ταυτίζουμε την αναγνώριση των κακών κινήτρων στη σκέψη και τη συμπεριφορά των άλλων με την καχυποψία. Και δεν θέλουμε να είμαστε καχύποπτοι, να βλέπουμε δηλαδή πίσω από τις κινήσεις κάποιου ανθρώπου την ιδιοτέλεια, την πονηριά, την εκμετάλλευση. Θα θέλαμε να βλέπουμε τους ανθρώπους με θετική ματιά. Να μπορούμε να βλέπουμε στις κινήσεις τους την ειλικρίνεια, την αγάπη, την καλή διάθεση. Συνήθως, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Και φτάνουμε στο σημείο να αναρωτιόμαστε, τόσο για μας, όσο και για τα παιδιά μας, μήπως τελικά ο κόσμος είναι περισσότερο πονηρός και ιδιοτελής, από όσο θα θέλαμε να πιστέψουμε;

Η ηγεσία σήμερα, τόσο στην πολιτική, όσο και σε άλλους τομείς της ζωής, έχει ως προϋποθέσεις την εξυπνάδα και την προβλεπτικότητα. Ο έξυπνος άνθρωπος χαράζει δρόμους, με έμπνευση και μεράκι. Μπορεί να αξιοποιήσει τα χαρίσματα των άλλων, με τους οποίους πρέπει ή θέλει να συνυπάρξει. Χρειάζεται όμως να είναι και προβλεπτικός. Να βλέπει μέχρι πού φτάνουν οι ικανότητες των άλλων, αλλά και να διαβλέπει τα βαθύτερα κίνητρα των πράξεών τους, να είναι δηλαδή μελετητής χαρακτήρων. Η μελέτη προϋποθέτει την υπέρβαση της αφελότητας και τη διάγνωση της κακότητας και της ιδιοτέλειας, που κάνει άλλους ανθρώπους να θέλουν να χρησιμοποιήσουν αυτόν που έχει καλοσύνη.

Αυτό διαφαίνεται στις σχέσεις των ανθρώπων. Ο φίλαυτος και φιλήδονος άνθρωπος δεν έχει ως κίνητρό του την αγάπη, αλλά την εκμετάλλευση των άλλων, σωματικά, ψυχικά, οικονομικά, χαρακτηρολογικά. Δεν τον νοιάζουν τα συναισθήματα των άλλων. Είναι έτοιμος να πληγώσει, διότι μέσα του έχει αποφασίσει ότι το «εγώ» του είναι η μοναδική του προτεραιότητα και αυτό οδηγεί στην ικανοποίηση κάθε επιθυμίας. Έτσι, λειτουργεί χειριστικά. Βαφτίζει, μάλιστα, τη χειριστικότητα «εξυπνάδα». Και είναι έτοιμος να «πατήσει επί πτωμάτων», αρκεί να αναδειχθεί ο ίδιος.

Αυτό το βλέπουμε συχνά και στα παιδιά των καιρών μας. Στηριγμένα σε ένα πλαίσιο φόβου για τα όρια, φόβου για τη σύγκρουση, φόβου για την ευθύνη της αγωγής, τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά ότι όλα τους επιτρέπονται, ακόμη και τα πιο άσχημα. Αρκεί να γκρινιάξουν, να πιέσουν, να κλάψουν και οι απαιτήσεις τους θα γίνουν αποδεκτές. Αυτό βαφτίζεται ελευθερία και «μοντερνιά». Έχουν πάντα δίκιο και οι γονείς αδυνατούν να τα βάλουν σε σειρά. Η άσκηση της γονεϊκής εξουσίας προϋποθέτει αποδοχή της αυθεντίας και της ευθύνης από μέρους τους, όχι με αυταρχικότητα και εγωκεντρισμό, αλλά με σταθερότητα και σαφήνεια. Ειδάλλως, αφήνουν τα παιδιά να προχωρούν σε έναν κόσμο πονηρίας. Αφού όλα μου επιτρέπονται και όλα τα δικαιούμαι, θα βρω τρόπο, αξιοποιώντας τα όπλα της προσωπικότητας, της απαίτησης, της άνευ όρων στήριξης των γονέων, της ανοχής του κόσμου και του πολιτισμού, του «έλα, δεν πειράζει, παιδί είναι, μην το στενοχωρείς», για να αισθανθούν δυνάστες.

Ο ασκητικός λόγος μάς υπενθυμίζει ότι η πονηρία των ανθρώπων κρύβεται πίσω τους, δηλαδή δεν φαίνεται πάντοτε μπροστά, στο πρόσωπο, στο χαμόγελο, στην απαίτηση. Γίνεται ένα με την καρδιά τους. Γι’ αυτό καλούμαστε να γίνουμε «φρόνιμοι ως οι όφεις». Να διαβλέπουμε τον κίνδυνο, όχι απορρίπτοντάς τους με τρόπο κατάκρισης, αλλά  νιώθοντας πώς πρέπει να φυλαχτούμε. Να διδάσκουμε με επίγνωση, αλλά και να μη γινόμαστε εύκολα θύματα. Να μένουμε σταθεροί στις αρχές μας, αλλά και να απομακρυνόμαστε από εκείνους που δεν είναι ακέραιοι. Κι αν δεν μπορούμε να φύγουμε, να είμαστε στην άκρη. Αν όμως μπορούμε να επισημάνουμε την αλήθεια και να παλέψουμε, να μην κρυβόμαστε. Είναι θέμα χαρακτήρα, αγωγής και παιδείας. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Η υπακοή δείχνει την αγάπη προς τον Χριστό

 

Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Πολλοί στο Άγιον Όρος ζήσανε μυστικά. Πεθάνανε χωρίς κανείς να τους γνωρίζει. Κι εγώ ήθελα να ζήσω έτσι μυστικά. Ούτε ιεροκήρυκας ήθελα να γίνω ούτε κάτι άλλο. Ούτε είχα ποτέ σκεφθεί να βγω έξω απ’ το Άγιον Όρος.

Παιδάκι μικρό μέσα σε τέλεια ερημιά! Για να καταλάβω το έρημον και το αβοήθητον, ανέβαινα στο βουνό, έμενα ώρες εκεί κι ήθελα να ζω σαν ερημίτης. Έβρισκα αγριάδες και τις έτρωγα. Το έκανα για άσκηση.

Ήθελα να ζήσω μόνος μου, όπως ο άγιος που αγάπησα από μικρούλης, ο Άγιος Ιωάννης ο Καλυβίτης. Αυτός είναι ο αγαπητός μου άγιος. Αυτόν εγώ μιμήθηκα.

Μου έκανε εντύπωση πώς άντεξε να μένει εκεί, κοντά στους γονείς του, κι έστησε την καλύβα του δίπλα τους χωρίς να αποκαλυφθεί και τους ενίσχυε συνεχώς: «Επηξας την καλύβην πρό πυλών σων γονέων».

Έτσι λέει το τροπάριό του: «Εκ βρέφους τον Κύριον επιποθήσας θερμώς, τον κόσμον κατέλιπες και τα εν κόσμω τερπνά και ήσκησας άριστα έπηξας την καλύβην πρό πυλών σων γονέων, έθραυσας των δαιμόνων τας ενέδρας, παμμάκαρ’ διό σε, Ιωάννη, Χριστός άξίως εδόξασεν».

Η υπακοή δείχνει την αγάπη προς τον Χριστό. Κι ο Χριστός ιδιαίτερα αγαπάει τους υπάκουους. Γι’ αυτό λέει: «Εγώ τους εμέ φιλούντας αγαπώ, οι δε εμέ ζητούντες εύρήσουσι χάριν»

Και το εξαποστειλάριο: «Πτωχός, ως άλλος Λάζαρος, προσεκαρτέρεις, Οσιε, των γεννητόρων πυλώσι, στενοχωρούμενος, Πάτερ, μικρά καλύβη, πάνσοφε· αλλ’ εύρες νύν ευρύχωρον την μετ’ Αγγέλων σκήνωσιν και των αγίων απάντων εν ουρανοίς, Ιωάννη».

Στον Γέροντά μου τα έλεγα όλα. Ναι, όλα όσα σκεπτόμουν κι εκείνος κάπου κάπου μου έλεγε, όταν έβλεπε υπερβολές:

– Πλάνη, παιδί μου.

Όλη μου η ζωή ήταν ένας παράδεισος. Προσευχή, λατρεία, εργόχειρο, υπακοή στους Γέροντές μου. Αλλά η υπακοή μου ήταν αποτέλεσμα αγάπης, όχι αναγκαστική. Αυτή η ευλογημένη υπακοή πολύ με ωφέλησε. Με άλλαξε.

Έγινα ξύπνιος, γρήγορος, πιό γερός στο σώμα και στην ψυχή. Μ’ έκανε να τα γνωρίζω όλα. Πρέπει μέρα-νύχτα να δοξάζω τον Θεό, που με αξίωσε να ζήσω έτσι σ’ αυτή τη ζωή. Πάνω στην υπακοή είχα σκύψει και εγκύψει.

Τα υπόλοιπα, πού ο Θεός έφερε στη ζωή μου, ήλθαν μόνα τους. Και το χάρισμα το προορατικό μου δόθηκε από τον Θεό εξαιτίας της υπακοής. Η υπακοή δείχνει την αγάπη προς τον Χριστό. Κι ο Χριστός ιδιαίτερα αγαπάει τους υπάκουους.

Γι’ αυτό λέει: «Εγώ τους εμέ φιλούντας αγαπώ, οι δε εμέ ζητούντες εύρήσουσι χάριν» (Παροιμ. 8, 17.). Mές στην Αγία Γραφή όλα είναι γραμμένα αλλά κεκαλυμμένα.

Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης

 

 Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Άκουσε τι λέγει ο Σολομώντας, που γνώρισε τα παρόντα πράγματα· «έχτισα», λέγει, «για τον εαυτό μου σπίτια, φύτεψα κήπους και παραδείσους, αμπελώνες και πισίνες με νερά, απέκτησα χρυσό και άργυρο, όρισα να μου τραγουδούν τραγουδιστές και τραγουδίστριες, απέκτησα πρόβατα και βόδια» (Εκκλ. 2, 4-8).

Πραγματικά κανένας δεν έκαμε τόσο τρυφηλή ζωή, κανένας δεν υπήρξε τόσο ένδοξος, κανένας τόσο σοφός, κανένας τόσο άρχοντας, κανένας δεν είδε τα πράγματα να συμβαίνουν τόσο πολύ όπως τα ήθελε αυτός.

Τι λοιπόν; Τίποτε από αυτά δεν ωφελήθηκε· αλλά τι λέγει μετά από όλα αυτά; «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης» (Εκκλ. 1, 2). Όχι απλώς ματαιότητα, αλλά σε υπερβολικό βαθμό;

Ας πεισθούμε στον Σολομώντα, παρακαλώ, που έφθασε σ’ αυτό με την ίδια την πείρα· ας πεισθούμε σ’ αυτόν, και ας αφοσιωθούμε σε πράγματα, όπου δεν υπάρχει ματαιότητα, όπου υπάρχει αλήθεια, όπου όλα είναι σταθερά και βέβαια, όπου όλα έχουν οικοδομηθεί στην πέτρα, όπου δεν υπάρχουν γηρατειά, ούτε παροδικότητα, όπου όλα ανθούν, όπου όλα ακμάζουν, όπου τίποτε δεν παλιώνει, ούτε γηράσκει, ούτε βρίσκεται κοντά στον αφανισμό.

Ας ποθήσουμε, παρακαλώ, γνήσια το Θεό, όχι από φόβο για τη γέενα, αλλά από πόθο για τη βασιλεία Του. Γιατί, πες μου, τι μπορεί να εξισωθεί με το να δει κανείς το Χριστό;

Τίποτε δεν υπάρχει, και πολύ σωστά. Γιατί λέγει, «ούτε μάτι είδε, ούτε αυτί άκουσε, ούτε ανθρώπινη καρδιά αισθάνθηκε, εκείνα που ετοίμασε ο Θεός για εκείνους που Τον αγαπούν» (Α’ Κορ. 2, 9).

Ας προσπαθήσουμε να επιτύχουμε εκείνα και ας περιφρονήσουμε αυτά εδώ. Δεν τα κατηγορούμε αυτά εδώ αμέτρητες φορές; Δεν λέμε ότι η ανθρώπινη ζωή δεν είναι τίποτε; Τι φροντίζεις για το μηδέν;

Γιατί υπομένεις κόπους για το μηδέν; Κοίταξε όμως αμέσως στον ουρανό· από τις πέτρες και τους κίονες εδώ, κοίταξε σ’ εκείνην την ομορφιά, και θα δεις ότι αυτά εδώ είναι έργα μυρμηγκιών και των κουνουπιών.

Φιλοσόφησε βαθιά βλέποντάς τα· ανέβα στα ουράνια· από εκεί επάνω σκέψου τις λαμπρές οικοδομές εδώ κάτω και θα δεις ότι δεν είναι αυτές τίποτε, αλλά παιχνίδια μικρών παιδιών.

Είδες πώς ο αέρας είναι λεπτότερος, πώς είναι ελαφρύτερος, πώς είναι καθαρότερος και διαυγέστερος, όσο ανεβαίνεις στο ύψος; Εκεί πάνω έχουν τα σπίτια και τις σκηνές τους οι ελεήμονες.

Αυτά εδώ κατά την Ανάσταση καταστρέφονται, ή καλύτερα πριν από την Ανάσταση ερχόμενος ο χρόνος τα κατέστρεψε, τα εξαφάνισε και τα διέλυσε· και πολλές φορές πάνω στην ακμή και στην ώρα τους, ή σεισμός τα κατεδάφισε ή φωτιά κατέστρεψε το παν.

Γιατί βέβαια θάνατοι δεν συμβαίνουν μόνο στις ηλικίες των ανθρώπων, αλλά και στις οικοδομές υπάρχουν πρόωροι θάνατοι· και πολλές φορές εκείνα που σάπισαν από την πολυκαιρία, όταν σείστηκε η γη έμειναν ασάλευτα, ενώ εκείνα που λάμπουν και είναι σταθερά και νεοκατασκεύαστα σείσθηκαν και χάθηκαν από μόνη τη βροντή· και αυτό νομίζω είναι έργο της οικονομίας του Θεού, για να μη μεγαλοφρονούμε για τις οικοδομές.

Πήγε στον παπα - Εφραίμ και του παραπονέθηκε ότι πήγαν χαμένες οι προσευχές του...

 


Ας σχετισθουμε με τον άγιο που φέρομε το όνομα του ή με τον αγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, που είναι πολύ πρόχειρος και εύκολος  ακόμη και τους μουσουλμάνους ακούει.

 Ας σχετισθουμε με τον άγιο Νικόλαο, που πηγαίνει και στους αμαρτωλούς και στους εγκληματίες και τους σώζει. 

Ας σχετισθουμε με την Παναγία. Ποιός μίλησε στην Παναγία και αστόχησε, δεν άκουσε την φωνή της, δεν δέχθηκε το χάδι της; Την Παναγία ακόμη και μέσα από την κόλαση την φωνάζουν • πόσο μάλλον εμείς που είμαστε έξω από την κόλαση. 

Ας έχωμε,όσο μπορούμε,τους δικούς μας μεσίτες.Και αναμφιβόλως, ποιός αγνοεί ότι οι άγιοι είναι πρόσωπα ζωντανά, ότι ευρίσκονται " εν χειρί Θεού" και επομένως μπορούν να ενεργούν οι ίδιοι;...

...Κάποιος μοναχός παρακαλούσε επίμονα για κάτι τον άγιο Σίμωνα, τον κτιτορα της Σιμωνόπετρας, αλλά φαινόταν αδύνατον να πραγματοποιηθη.
  Πήγε τότε στον παπα - Εφραίμ και του παραπονέθηκε ότι πήγαν χαμένες οι προσευχές του.
 Άντε, του λέγει εκείνος, φύγε. Ποτέ δεν πάει η προσευχή χαμένη, και θα πάη χαμένη η μεσιτεία ενός αγίου που προσεδρεύει πρόσωπο με πρόσωπο στο θυσιαστήριο του Θεού, και μπορεί να συμπαρασύρη στην μεσιτεία όλους τους αγίους που είναι τριγύρω του;
Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετριτης

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΝΟΥΗΛ,ΣΑΒΕΛ ΚΑΙ ΙΣΜΑΗΛ

 

Τη μνήμη των Αγίων Μανουήλ, Σαβέλ και Ισμαήλ τιμά σήμερα, 17 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Και οι τρεις ήταν αδέλφια από την Περσία (ο πατέρας τους ήταν πυρολάτρης, ενώ η μητέρα τους χριστιανή και τους μετέδωσε τη χριστιανική αγωγή, ενώ τη χριστιανική μόρφωση κάποιος ευλαβής Ιερέας ονόματι Εύνικος) και είχαν έλθει στην Κωνσταντινούπολη για κάποια αποστολή.
Κατά το διάστημα της εκεί παραμονής τους, συνέβη να δουν στη Χαλκηδόνα τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, που θυσίαζε στα είδωλα εν μέσω πομπής.
Το θέαμα αυτό τους λύπησε πολύ και εξέφρασαν τη δυσαρέσκεια τους για το κράτος, που ο ηγέτης του γινόταν ένοχος τέτοιας ασέβειας.
Κάποιοι καταδότες όμως, που τους άκουσαν, τους κατάγγειλαν στον Ιουλιανό. Αυτός διέταξε αμέσως οι τρεις Πέρσες ν’ αρνηθούν το Χριστό.
Αλλά και αυτοί με τη σειρά τους αποκρίθηκαν, ότι τους εαυτούς τους προ πολλού είχαν αρνηθεί, και στον Ιησού που είχαν παραδομένη την ψυχή τους, είναι έτοιμοι να χύσουν γι’ Αυτόν το αίμα τους. Τότε άρχισε ο βασανισμός τους.
Διαπέρασαν τους αστραγάλους τους με μυτερό αντικείμενο, και έκαψαν τις μασχάλες τους με αναμμένες λαμπάδες. Κατόπιν τους αποκεφάλισαν.
Αλλά η θεία δίκη δεν άργησε να έλθει. Όταν μετά από λίγο ο Ιουλιανός εξεστράτευσε κατά των Περσών, σε κάποια μάχη, πληρώνοντας για τις αμαρτίες του, έπεσε νεκρός στο άνθος της ηλικίας του.
Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Ως εννεάριθμον, του Λόγου σύνταγμα, εχθρών τας φάλαγγας, κατετροπώσαντο, Ίσαυρος Φήλιξ συν αυτοίς, Ερμείας και Περεγρίνος, άμα Ιννοκέντιος, Μανουήλ και Βασίλειος, Ισμαήλ ο ένδοξος, και Σαβέλ ο μακάριος’ διό και τα βραβεία της νίκης, εύρον ως Μάρτυρες Κυρίου.

Τρίτη 16 Ιουνίου 2026

Η καθαρή καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού



Τίποτα δεν είναι μεγαλύτερο από την καθαρή καρδιά, γιατί μια τέτοια καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού. Και τι είναι ενδοξότερο από το θρόνο του Θεού; Ασφαλώς τίποτα. Λέει ο Θεός γι’ αυτούς που έχουν καθαρή καρδιά: «Θα κατοικήσω ανάμεσά τους και θα πορεύομαι μαζί τους. Θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου». (Β’ Κορ. 6, 16).


Ποιοι λοιπόν είναι ευτυχέστεροι απ’ αυτούς τους ανθρώπους; Και από ποιο αγαθό μπορεί να μείνουν στερημένοι;

Δεν βρίσκονται όλα τ’ αγαθά και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος στις μακάριες ψυχές τους; Τι περισσότερο χρειάζονται; Τίποτα, στ’ αλήθεια, τίποτα! Γιατί έχουν στην καρδιά τους το μεγαλύτερο αγαθό: τον ίδιο το Θεό!

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους, στις ξένες χώρες και στα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις, στις ηδονές και σ’ όλες τις χλιδές και ματαιότητες, που κατάληξή τους έχουν την πίκρα! Η ανέγερση του πύργου της ευτυχίας έξω από την καρδιά μας, μοιάζει με οικοδόμηση κτιρίου σε έδαφος που σαλεύεται από συνεχείς σεισμούς. Σύντομα ένα τέτοιο οικοδόμημα θα σωριαστεί στη γη…

Αδελφοί μου! Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό. Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση.

Μήπως έχασε την παρρησία της προς το Θεό; Μήπως η συνείδηση διαμαρτύρεται για παράβαση των εντολών Του; Μήπως σας κατηγορεί για αδικίες, για ψέματα, για παραμέληση των καθηκόντων προς το Θεό και τον πλησίον; Ερευνήστε μήπως κακίες και πάθη γέμισαν την καρδιά σας, μήπως γλίστρησε αυτή σε δρόμους στραβούς και δύσβατους…

Δυστυχώς, εκείνος που παραμέλησε την καρδιά του, στερήθηκε όλα τ’ αγαθά κι έπεσε σε πλήθος κακών. Έδιωξε τη χαρά και γέμισε με πίκρα, θλίψη και στενοχώρια. Έδιωξε την ειρήνη και απόκτησε άγχος, ταραχή και τρόμο. Έδιωξε την αγάπη και δέχτηκε το μίσος. Έδιωξε, τέλος, όλα τα χαρίσματα και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, που δέχτηκε με το βάπτισμα, και οικειώθηκε όλες τις κακίες εκείνες, που κάνουν τον άνθρωπο ελεεινό και τρισάθλιο.

Αδελφοί μου! Ο Πολυέλεος Θεός θέλει την ευτυχία όλων μας και σ’ αυτή και στην άλλη ζωή. Γι’ αυτό ίδρυσε την αγία Του Εκκλησία. Για να μας καθαρίζει αυτή από την αμαρτία, να μας αγιάζει, να μας συμφιλιώνει μαζί Του, να μας χαρίζει τις ευλογίες του ουρανού.

Η Εκκλησία έχει ανοιχτή την αγκαλιά της, για να μας υποδεχθεί. Ας τρέξουμε γρήγορα όσοι έχουμε βαριά τη συνείδηση. Ας τρέξουμε και η Εκκλησία είναι έτοιμη να σηκώσει το βαρύ φορτίο μας, να μας χαρίσει την παρρησία προς το Θεό, να γεμίσει την καρδιά μας με ευτυχία και μακαριότητα…


Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: «Διαστροφή τα όσα λέγονται για τους μισθούς»

 

ieronymos arxiepiskopos

Γράφει ο Θάνος Θανόπουλος στην Romfea.gr


Με μια σύντομη αλλά ιδιαίτερα αιχμηρή τοποθέτηση, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος απάντησε στις έντονες κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις που προκάλεσε η κυβερνητική απόφαση για την αναπροσαρμογή των μισθών των Μητροπολιτών και του ανώτατου κλήρου.

Ο Μακαριώτατος ανήμερα της εορτής του, μίλησε στην κάμερα του STAR Στερεάς Ελλάδος, από την γενέτειρά του τα Οινόφυτα.

Συγκεκριμένα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, φανερά ενοχλημένος από τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται το ζήτημα στη δημόσια σφαίρα, δήλωσε: «Λυπάμαι για τη διαστροφή όλου του πράγματος.»

«Αυτά που έχει πάρει το Κράτος από την Εκκλησία είναι απείρως απέραντα από αυτά που λένε. Όλα αυτά δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια» - πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Μακαριώτατος.

Με τη φράση αυτή, ο κ. Ιερώνυμος επανέφερε στο προσκήνιο το ιστορικό επιχείρημα της Εκκλησίας της Ελλάδος σχετικά με τη μισθοδοσία του κλήρου.

Η πλευρά της Ιεραρχίας υπενθυμίζει πάγια ότι η κάλυψη των μισθών από τον κρατικό προϋπολογισμό δεν αποτελεί χαριστικό προνόμιο ή «δώρο», αλλά συμβατική υποχρέωση που ανέλαβε το ελληνικό κράτος ως αντάλλαγμα για την τεράστια εκκλησιαστική περιουσία (άνω του 95%) που παραχωρήθηκε ή απαλλοτριώθηκε κατά τον 19ο και 20ό αιώνα για τις ανάγκες του προσφυγικού ελληνισμού και του κράτους.

Τέλος, να σημειωθεί ότι τόσο Κυβερνητικές πηγές και εκκλησιαστικοί κύκλοι επιμένουν ότι δεν πρόκειται για «προκλητικό μποναμά», αλλά για μια ορθολογική «μισθολογική αντιστοίχιση» και θεσμική τακτοποίηση εκκρεμοτήτων που αφορούν ελάχιστα άτομα, δηλ. περίπου 90 Αρχιερείς σε όλη τη χώρα.

Ἂς ἀρχίσουμε…

 

Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτη

Ἐπὶ χρόνια ἔλεγε σέ κάποιον ὁ Γέροντάς του νά κάνει τήν εὐχή, ἀλλά αὐτός ἔφθασε στό γῆρας χωρίς εὐχή. Τό γῆρας, βέβαια, εἶναι πάντοτε σχετικό. Ἄλλος γερνάει στά εἴκοσι, ἄλλος στά τριάντα, ἄλλος στά ὀγδόντα.

Διότι, ὅπως φέρνει γῆρας ἡ ἔλλειψις σωματικῆς τροφῆς, ἔτσι φέρνει ἕνα ἄλλο γῆρας ἕως θανάτου καί ἡ ἔλλειψις τῆς πνευματικῆς τροφῆς, τῆς εὐχῆς.

Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἄρχισε στό γῆρας του νά κάνει προσευχή ἐπί τέσσερις ὧρες.

Προσπαθοῦσε νά κάνει αὐτό τό μικρό ἀγώνισμα, ἀλλά ἡ προσευχή δέν πήγαινε στήν καρδιά. Ἔκανε ἀγώνα, προσευχόταν κάθε ἡμέρα, ἀλλά δέν πετύχαινε τίποτε. Τά χρόνια του εἶχαν περάσει.

Ἄλλοτε, κάποιος πλούσιος πατέρας ἔλεγε στό παιδί του: Νά σέ σπουδάσω, παιδί μου.

-Ὄχι, δέν μπορῶ, ἀπαντοῦσε ἐκεῖνο.

Νά σέ σπουδάσω, παιδί μου, παρακαλοῦσε πάλι ὁ πατέρας.

-Ὄχι, οἱ σπουδές εἶναι δύσκολες, κουραστικές, δέν μπορῶ, ἀπαντοῦσε πάλι ὁ γυιός. Ἤθελε νά διασκεδάζει, νά ἔχει παρέες. Ὅταν, ὅμως, μεγάλωσε, τότε κατάλαβε ὅτι στόν κόσμο δέν εἶχε μοίρα, γιατί ἦταν ἀμόρφωτος.

Πάει, λοιπόν, στόν γέροντα πατέρα του, ὁ γερασμένος ἤδη γυιός, καί τοῦ λέγει: Πατέρα, μήπως νά σπουδάσω; Διαθέτεις ἀκόμη ἐκεῖνα τά χρήματα, πού μοῦ ἔλεγες ὅτι ἔχεις;

-Τώρα, παιδί μου, καί νά σοῦ τά δώσω, ἄχρηστα θά σοῦ εἶναι, τοῦ ἀπαντᾶ ὁ πατέρας, γιατί δέν σέ δέχονται πιά στό σχολεῖο. Ἀλλά νά σοῦ πῶ καί κάτι ἀκόμη: Κανένας δέν θά σέ πάρει πλέον στή δουλειά, γιατί εἶσαι μεγάλος, ὁπότε δέν χρειάζεται τώρα νά σπουδάσεις.

Ἕως, λοιπόν, καιρόν ἔχομεν, ἀρξώμεθα τοῦ ἔργου. Ἐάν δέ ὁ καιρός μας δέν εἶναι τώρα, οὔτε αὔριο θά εἶναι.

«Τοιγαροῦν τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον νέφος μαρτύρων, ἀποθώμε θα τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσώμεθα τήν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ», τοὐτέστι τήν προσευχή.

Μιμούμενοι τό νέφος τῶν μαρτύρων, ὅλους ἐν οὐρανοῖς καί τούς ἐπί τῆς γῆς ἁγίους, ἄς πετάξωμε ἀπό πάνω μας ὅ,τι μέχρι τώρα κτίσαμε, καί ἄς ἀποκτήσωμε τήν θέση μας ἀνάμεσα σέ ἐκείνους.

Αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ Τεσσαρακοστή πού διανύσαμε δέν πέρασε ἀκόμη, μέ τήν ἔννοια ὅτι τό Πάσχα μᾶς προάγει σέ περαιτέρω νηστεία, ὅπως λένε οἱ Πατέρες.

Ἑπομένως, τώρα πού εἶναι Πάσχα, ἄς ἐπιταχύνωμε καί ἄς ἐπιμηκύνωμε τούς ἀγῶνες μας, τήν νηστεία μας, τήν νῆψι μας, τήν προσευχή μας.

Καί αὐτό γίνεται πολύ εὔκολα καί πολύ ἁπλᾶ, ὅταν γνωρίζωμε ὅτι κάθε ἡμέρα εἶναι Τεσσαρακοστή.

Ἡ Τεσσαρακοστή δέν τελειώνει ποτέ, διότι σημαίνει ἀγρυπνία, εὐχή καί καραούλι Θεοῦ· σημαίνει
σχέσις Θεοῦ, κοινωνία Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, κοινωνία θεανθρωπίνη.

Μόνο ἔτσι ζοῦμε ἀληθινά.

Αυτός που θα συναντηθεί ειλικρινώς με τον Κύριο και Χριστό, βιώνει να αλλάζουν όλα μέσα του.

 


 Αυτός που θα συναντηθεί ειλικρινώς με τον Κύριο και Χριστό, βιώνει να αλλάζουν όλα μέσα του. 
 Θυμηθείτε ότι συναντήθηκε μαζί Του ένας χωρικός ψαράς και από εκείνη την συνάντηση προέκυψε ένας Απόστολος Πέτρος. 
 Συναντήθηκε μαζί Του ο Σαύλος, ο πιό μορφωμένος άνθρωπος της εποχής του, συνάντησε τον Θεό στο Πρόσωπο του Χριστού και έγινε ο πιό φημισμένος ανάμεσα στους ανθρώπους.
  Γιατί, ποιός του έδωσε όλη εκείνη την δύναμη που είχε αν όχι ο Ίδιος ο Χριστός; Συναντήθηκε με τον Κύριο και ο Ζακχαίος, ο αμαρτωλός τελώνης και όλη του η ψυχή μεταμορφώθηκε. 
Το ίδιο και η δαιμονισμένη Μαγδαληνή με τα επτά της δαιμόνια, συναντώντας τον Κύριο μεταβάλλεται σε Μυροφόρα. 
Μα και ο κακούργος επάνω στο σταυρό, συναντήθηκε με τον Θεό και αμέσως εισήλθε στον Παράδεισο. 
 Με τον Κύριο συναντήθηκε και ο Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και κατέστη Μάρτυρας του Χριστού.
 Έτσι, η συνάντηση με τον Κύριο αποτελούσε πάντα το σημαντικότερο γεγονός για τον κάθε άνθρωπο, είτε αυτός κινείται προς τον Κύριο Ιησού είτε εναντίον Εκείνου.
 Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς