Νίκα τὴν ζήλεια!…*

 

Ὁ τρόπος νὰ τὴν νικήσεις

Δύσκολη, βαρειὰ ἀρρώστια ἡ ζήλεια.
Προσβάλλει ἑκατομμύρια ἀνθρώπους σὲ ὅλο τὸν πλανήτη…
Ξέρει νὰ ἁρπάζει τὴν χαρά, νὰ χαλάει ἀνθρώπινες σχέσεις, νὰ ἀμαυρώνει σπουδαῖα ἔργα, νὰ στιγματίζει τὶς ὄμορφες στιγμές.

Πῶς εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζηλεύει;…
Συγκρίνει συχνὰ τὸν ἑαυτό του μὲ τοὺς ἄλλους.

Δὲν μπορεῖ νὰ χαρεῖ τὰ χαρίσματά του. Εὔκολα γκρινιάζει καὶ παραπονιέται γιὰ τὸν χαρακτῆρα, τὰ μειονεκτήματα, τὶς ἐλλείψεις του.

Ὑποψιάζεται εὔκολα, ὅτι τὸν ὑποτιμοῦν. Ταλαιπωρεῖται ἀπὸ στενόχωρες σκέψεις καὶ χάνει εὔκολα τὴν ἠρεμία του. Κάποτε χάνει ἀκόμη καὶ τὸν ὕπνο του.

Μπορεῖ νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ δραστηριότητες ποὺ ἄλλοτε ἀγαποῦσε, νιώθοντας ὅτι δὲν ἀναγνωρίζονται ὅσα ἐπιτυγχάνει.

Γίνεται ἀνταγωνιστικός, προβάλλει συχνὰ τὸν ἑαυτό του καὶ τὶς ἐπιτυχίες του.

Δυσκολεύεται, ὅταν ἀκούει θετικὰ λόγια γιὰ τοὺς ἄλλους, καὶ κάποτε προσπαθεῖ νὰ τοὺς μειώσει.

Δὲν χαίρεται μὲ τὴν πρόοδο τῶν ἄλλων, ἐνῶ ἐνδόμυχα μπορεῖ νὰ αἰσθάνεται καὶ ἱκανοποίηση γιὰ κάποιες ἀποτυχίες τους.

Κάνει κέντρο τῶν πραγμάτων τὸν ἑαυτό του…

Ἡ ζήλεια τελικὰ βασανίζει, τρώει τὸν ἄνθρωπο… Ταλαιπωρεῖ καὶ τοὺς γύρω.

Γιὰ νὰ νικήσεις τὴν ζήλεια…

Μὴν συγκρίνεις τὸν ἑαυτό σου μὲ τοὺς ἄλλους. Ἀγάπησέ τον μὲ τὰ χαρίσματα καὶ τὶς ἐλλείψεις του καὶ κάνε σὲ κάθε περίπτωση ὅ,τι καλύτερο μπορεῖς.

Περιόρισε τὶς ἀρνητικὲς σκέψεις, ὅσο περισσότερο μπορεῖς.

Καλλιέργησε μέσα σου τὴν εὐγνωμοσύνη στὸν Θεό, γιὰ ὅσα σοῦ ἔχει χαρίσει, καὶ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τόσα σοῦ προσφέρουν…–

Ἔχε στὸ στόμα σου ἕναν καλὸ λόγο γιὰ ὅλους, εἰδικὰ γιὰ ὅσους σοῦ προκαλοῦν ζήλεια.

Τόλμησε νὰ ἀναγνωρίσεις ὅλα τὰ θετικὰ στοιχεῖα τῶν ἄλλων καὶ βιάσου νὰ ἐπαινέσεις ὅποιον κατάφερε κάτι καλό.

Προσπάθησε νὰ ἀγαπήσεις εἰλικρινὰ τοὺς ἄλλους καὶ τότε θὰ χαίρεσαι γιὰ τὰ χαρίσματα καὶ τὶς ἐπιτυχίες τους.

Προσευχήσου στὸν Θεὸ νὰ σηκώσει ἀπὸ μέσα σου τὰ ἄσχημα συναισθήματα.

Δύσκολος ὁ ἀγώνας κατὰ τῆς ζήλειας, ἀλλὰ ἀξίζει πολύ…
Τελικά, ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ζηλεύει γίνεται ἐλεύθερος, χαρούμενος, δημιουργικός.
Μπορεῖ νὰ ἀγαπᾶ ἀληθινὰ καὶ νὰ εἶναι ἀγαπητὸς σὲ ὅλους!

ΤΑ ΞΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

 

 «Έλεγε ο αββάς Ωρ στον μαθητή του Παύλο: Πρόσεχε, ποτέ μη φέρεις στο κελλί σου ξένα λόγια»  (από το «Γεροντικό»).

Οι άνθρωποι επηρεαζόμαστε από τα ξένα λόγια. Άλλοτε, τα ακούμε ευχάριστα, διότι έρχονται να επιβεβαιώσουν δικές μας γνώμες. Άλλοτε, μας φέρνουν πληροφορίες, οι οποίες ικανοποιούν την περιέργειά μας. Άλλοτε, μας εντάσσουν σ’  έναν κόσμο στον οποίο θεωρούμε ότι είτε ανήκουμε είτε δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτόν. Άλλοτε, τροφοδοτούν μία εμπαθή κατάσταση που υπάρχει μέσα μας και ονομάζεται αυτοδικαίωση. Δύσκολα συναισθανόμαστε ότι διαπράττουμε αμαρτία, διότι η έννοια αυτή τείνει να διαγραφεί από τη ζωή μας. Και είναι αμαρτία ό,τι δεν μας οδηγεί στην αγάπη.

Η ασκητική μας παράδοση επισημαίνει τη διάσπαση τόσο του εαυτού μας όσο και της σχέσης μας με τον πλησίον, όταν φέρνουμε στον χώρο της ύπαρξής μας τα ξένα λόγια. Γεννιούνται ή συντηρούνται λογισμοί που δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε, αλλά ούτε μας επιτρέπουν να κάνουμε πράξη σκοπούς της ύπαρξής μας, όπως η προσευχή. Διότι τα ξένα λόγια που γίνονται δικά μας παρεισφρύουν στον νου μας και του κλέβουν τη χαρά, τον πολιορκούν με χαιρεκακία ή μνησικακία, τον κάνουν να πλάθει σενάρια, υποτάσσουν  την ομορφιά στην ασχήμια. Ταυτόχρονα, επέρχεται διάσπαση και στις σχέσεις μας με τους άλλους. Διότι ο νους μας χρειάζεται να παλέψει πολύ για να μην αφήσει να σχηματιστεί για τον άλλον η γνώμη που τα ξένα λόγια φέρνουν μαζί τους, γνώμη πολέμου, απογοήτευσης, παράπονου, θλίψης. Τα ξένα λόγια είναι απειλή για την πνευματικότητα της πορείας μας.

Εύκολα αναρωτιόμαστε κατά πόσον, σε έναν κόσμο στον οποίο τα ξένα λόγια είναι πάμπολλα και δεν έχουν να κάνουν μόνο με ανθρώπους που τα εκστομίζουν, αλλά και με την εικονική πραγματικότητα του Διαδικτύου που τα καθιστά διαθέσιμα ανά πάσα στιγμή, είναι εφικτό να μην τα λαμβάνουμε υπόψιν; Ακούμε συχνά ότι σκοπός του εκπαιδευτικού συστήματος είναι να καλλιεργήσει στα παιδιά και στους νέους την κριτική σκέψη. Αυτό σημαίνει τη δημιουργία των φίλτρων εκείνων, που με βάση την αλήθεια θα διαχειρίζονται τον πλούτο των πληροφοριών,  ώστε να μπορούν τα παιδιά και οι νέοι να διαμορφώνουν δική τους άποψη όχι άκριτα, αλλά με επίγνωση τού τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο. Το εκπαιδευτικό σύστημα όμως δεν δείχνει στη νέα γενιά ένα άλλο κριτήριο, το οποίο θα μπορέσει να συνδιαμορφώσει μαζί με την αλήθεια, την κριτική σκέψη: το νόημα και τον προσανατολισμό ζωής. Εδώ έρχεται η πίστη.

                Αν νόημα ζωής είναι η αγάπη, τόσο για τον Θεό όσο και για τον συνάνθρωπο, η αγάπη που μοιράζεται, συγχωρεί, «ου ζητεί τα εαυτής», τότε έχουμε ένα πυλώνα στέρεο, με βάση τον οποίο τα ξένα λόγια δεν θα μπορούν να είναι το κριτήριο της ψυχικής μας πορείας και διαμόρφωσης. Γιατί αυτός που βάζει στην καρδιά του την αγάπη, δεν έχει ανάγκη λόγια εις βάρος των άλλων για να δυναμώσει τη δική του αυτοεκτίμηση. Αυτός που αγαπά χαίρεται για τα λίγα ή τα πολλά του, παλεύει να διορθώσει τα δικά του σφάλματα, δεν δικαιώνει τις αδυναμίες του, αλλά με ταπείνωση νικά το εγώ του. Αυτός είναι και ο δρόμος του Θεού. Έτσι, ακόμη κι αν έρθουν τα ξένα λόγια, δεν τα αφήνει μέσα στο κελλί του νου του, γιατί δεν έχουν τόπο στην καρδιά που αγαπά. Προσεύχεται για όποιος μοιάζει να μην είναι εντάξει, μιλά εκεί όπου μπορεί, υπομένει εκεί όπου δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, κυρίως όμως γνωρίζει ότι τα του κόσμου τούτου παρέρχονται. Μόνο η αγάπη μένει και αυτό είναι η αυθεντική παρηγοριά που ελευθερώνει.

Θα δεις ανθρώπους να…

 

Θα δεις ανθρώπους να προβάλλουνε υπερβολικά τις γνώσεις τους, γιατί φοβούνται να μην φανεί η συναισθηματική ανωριμότητά τους.

Θα δεις ανθρώπους να προβάλλουν το συναίσθημα αποκλειστικά, γιατί δεν προσπάθησαν ποτέ τους να το χαλιναγωγήσουν.

Θα δεις ανθρώπους να προβάλλουν τα λεφτά τους ή τις επιτυχίες τους, για να καλύψουν το κούφιο μέσα τους, για το οποίο ντρέπονται φρικτά.

Θα δεις ανθρώπους να σου προβάλλουνε με λόγια γλυκανάλατα αγάπες, φιλιά και έρωτες, γιατί πολύ απλά δεν ρίσκαραν, δεν τόλμησαν ποτέ, να ανέβουν στο σταυρό, για όλα εκείνα που αγαπάνε.

Θα δεις ανθρώπους να σου προβάλλουνε μια ηθική, έναν καθωσπρεπισμό, με έναν τρόπο άκαμπτο… Είναι που τρέμουνε σαν σχολιαρόπαιδα αδιάβαστα μπροστά στην ίδια τη ζωή και προσπαθούνε να βρούνε ταυτότητα για να την βαδίσουν.

Θα δεις ανθρώπους να ουρλιάζουνε υπέρ ενός αλόγιστου δικαιωματισμού… Είναι που θέλουν να δικαιολογήσουνε οι ίδιοι τις πτώσεις τους, εκείνες για τις οποίες, τους ελέγχει η συνείδησή τους.

Θα δεις ανθρώπους σου προβάλλουνε μια παγκόσμια υποχρεωτική αλληλεγγύη… Είναι οι ίδιοι που δεν δίνουν ‘’του αγγέλου τους νερό’’. Οι ίδιοι που είναι τύραννοι στα σπίτια τους όταν η πόρτα κλείνει. Η αλληλεγγύη θέλει πράξεις βλέπεις. Όχι διακηρύξεις και υπογραφές και δάκρυα κροκοδείλια…

Τέλος θα δεις και ανθρώπους να σου ουρλιάζουνε με το χέρι σηκωμένο για Θεό… Να σου προβάλλουνε την Πίστη τους και την ευσέβειά τους…

Ξεχνάνε βλέπεις, πως ο Θεός, δεν εγκλωβίζεται, πως είναι ‘’Πνοή Αύρας Λεπτής και όπου θέλει πνει…’’

Ξεχνάνε πως όπου υπάρχει ταραχή, δεν υπάρχει Άγιο Πνεύμα…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ

 

---

Τη μνήμη της Αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας τιμά σήμερα, 19 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας. Η Αγία Φιλοθέη γεννήθηκε το έτος 1522 μ.Χ. στην τουρκοκρατούμενη τότε Αθήνα. Οι ευσεβείς γονείς της ονομάζονταν Άγγελος και Συρίγα Μπενιζέλου. Η μητέρα της ήταν στείρα και απέκτησε την Αγία μετά από θερμή και συνεχή προσευχή.

 Ο Κύριος που ικανοποιεί το θέλημα εκείνων που Τον σέβονται και Τον αγαπούν, άκουσε την δέησή της. Και πράγματι, μια ημέρα η Συρίγα μπήκε κατά την συνήθειά της στο ναό της Θεοτόκου για να προσευχηθεί και από τον κόπο της έντονης και επίμονης προσευχής την πήρε για λίγο ο ύπνος. Τότε ακριβώς είδε ένα θαυμαστό όραμα.

Ένα φως ισχυρό και λαμπρό βγήκε από την εικόνα της Θεομήτορος και εισήλθε στην κοιλιά της. Έτσι ξύπνησε αμέσως και έκρινε ότι το όραμα αυτό σήμαινε στην ικανοποίηση του αιτήματός της. Έτσι κι έγινε. Ύστερα από λίγο καιρό η Συρίγα έμεινε έγκυος και έφερε στον κόσμο τη μονάκριβη θυγατέρα της.

Μαζί με την Χριστιανική ανατροφή, έδωσαν στην μοναχοκόρη τους και κάθε δυνατή, για την εποχή εκείνη, μόρφωση. Έτσι η Ρηγούλα (ή Ρεβούλα, δηλαδή Παρασκευούλα), αυτό ήταν το όνομά της προτού γίνει μοναχή, όσο αύξανε κατά την σωματική ηλικία, τόσο προέκοπτε και κατά την ψυχή, όπως λέει το συναξάρι της.

Σε ηλικία 14 χρονών, οι γονείς της την πάντρεψαν, παρά την θέλησή της, με έναν από τους άρχοντες της Αθήνας. Αργότερα, αφού πέθαναν οι γονείς και ο σύζυγός της, ήρθε η ώρα να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο πόθο της. Αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στον Χριστό, γίνεται μοναχή και παίρνει το όνομα Φιλοθέη.

Κατ’ αρχήν, ύστερα από εντολή του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, τον οποίο είδε σε όραμα, οικοδόμησε ένα γυναικείο μοναστήρι με αρκετά κελιά, στο οποίο και έδωσε το όνομα του Αγίου για να τον τιμήσει. Στο μοναστήρι πρόσθεσε και άλλα αναγκαία οικοδομήματα και εκτάσεις και το προικοδότησε με μετόχια και υποστατικά, που υπερεπαρκούσαν για τη διατροφή και συντήρηση των μοναζουσών.

Το μοναστήρι αυτό του Αγίου Ανδρέα σωζόταν στην Αθήνα, με τη Χάρη του Θεού, επί πολλά έτη μετά την κοίμηση της Αγίας και ήταν πλουτισμένο, όχι μόνο με υποστατικά και διάφορα μετόχια, αλλά και με πολυειδή χρυσοΰφαντα ιερατικά άμφια και σκεύη, απαραίτητα για τις ετήσιες ιερές τελετές και αγρυπνίες.

Προπαντός όμως το μοναστήρι σεμνυνόταν και εγκαλλωπιζόταν με το θησαυρό του τιμίου και αγίου λειψάνου της Αγίας, το οποίο ήταν αποθησαυρισμένο και αποτεθειμένο στο δεξιό μέρος του Ιερού Βήματος, όπου και το ασπάζονταν με ευλάβεια όλοι οι Χριστιανοί. Το τίμιο λείψανο της Αγίας σκορπούσε ευωδία, γεγονός που αποτελούσε εμφανή μαρτυρία και απόδειξη της αγιότητας αυτής.

Το παράδειγμά της, λοιπόν, να αφιερωθεί στον Χριστό, το ακολουθούν και άλλες νέες. Σε λίγο διάστημα, η μονή έφθασε να έχει διακόσιες αδελφές. Η μονή της Οσίας Φιλοθέης γίνεται πραγματικό λιμάνι. Εκεί βρίσκουν προστασία όλοι οι ταλαιπωρημένοι από την σκλαβιά. Εκεί οι άρρωστοι βρίσκουν θεραπεία, οι πεινασμένοι τροφή, οι γέροντες στήριγμα και τα ορφανά στοργή.

Η Οσία, παρά τις αντιδράσεις των Τούρκων, οικοδομεί διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα, νοσηλευτήρια, ορφανοτροφεία, «σχολεία διά τους παίδας των Αθηναίων, διά ν’ ανοίξη τους οφθαλμούς αυτών προς την παράδοσιν και την δόξαν των προγόνων των». Πρωτοστατεί σε όλα αυτά τα έργα η ηγουμένη Φιλοθέη. Διδάσκει με τα λόγια και με τη ζωή της. Στηρίζει τους πονεμένους σκλάβους με την προσευχή της. Ιδιαίτερες είναι οι φροντίδες της για να σώσει από τον εξισλαμισμό ή την αρπαγή των Τούρκων τις νέες Ελληνίδες. Το έργο της, κατά βάση εθνικό και θρησκευτικό, ξεπέρασε τα όρια της Αθήνας και έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Αδιαφιλονίκητη ιστορική επιβεβαίωση για το έργο αυτό παρέχει η αλληλογραφία της Φιλοθέης με τη Γερουσία της Βενετίας (1583 μ.Χ.), από την οποία ζητούσε οικονομική βοήθεια.

Η όλη όμως δράση της Αγίας Φιλοθέης εξαγρίωσε κάποτε τους Τούρκους. Κάποια στιγμή την συλλαμβάνουν και εκείνη με πνευματική ανδρεία ομολογεί: «Εγώ διψώ να υπομείνω διάφορα είδη βασανιστηρίων για το όνομα του Χριστού, τον οποίο λατρεύω και προσκυνώ με όλη μου την ψυχή και την καρδιά, ως Θεό αληθινό και άνθρωπο τέλειο και θα σας χρωστάω μεγάλη ευγνωμοσύνη αν μπορείτε μια ώρα πρωτύτερα να με στείλετε προς Αυτόν με το στεφάνι του μαρτυρίου».

Ύστερα από την ηρωική αυτή απάντηση προς τους κατακτητές, όλοι πίστευαν ότι η πανευτυχής και φερώνυμη Φιλοθέη εντός ολίγου θα ετελειούτο διά του μαρτυρικού θανάτου. Όμως, κατά θεία βούληση, την τελευταία σχεδόν στιγμή πρόφθασαν κάποιοι Χριστιανοί και καταπράυναν τον ηγεμόνα με διάφορους τρόπους. Έτσι πέτυχαν να ελευθερώσουν την Αγία.

Αφεθείσα πλέον ελεύθερη, η Αγία Φιλοθέη, επέστρεψε αναίμακτη στο μοναστήρι της, όπως επί Μεγάλου Κωνσταντίνου ο μυροβλύτης Νικόλαος και πολλούς αιώνες αργότερα ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Φρόντιζε δε, όχι μόνο για τη σωτηρία της δικής της ψυχής αλλά και των άλλων, αφού τους μεν ενάρετους τους στερέωνε στην αρετή, τους δε αμαρτωλούς τους βελτίωνε ηθικά και τους οδηγούσε στη μετάνοια.

Και αποκλειστικά για το σκοπό αυτό πέρασε στη νήσο Τζια (Κέα), όπου προ πολλού είχε οικοδομήσει μετόχι, για να αποστέλλει εκεί τις μοναχές εκείνες που φοβούνταν για διαφόρους λόγους να διαμένουν στην Αθήνα. Στην Τζια έμεινε αρκετό χρόνο και κατήχησε θεαρέστως τις ασκούμενες αδελφές στην ακριβή τήρηση των κανόνων της μοναστικής ζωής. Μόλις τελείωσε το έργο της εκεί, επέστρεψε και πάλι στην Αθήνα.

Έτσι λοιπόν, η Αγία Φιλοθέη, αφού έφθασε στην τελειότητα και στην πράξη και στην θεωρία, αξιώθηκε από τον Θεό να επιτελεί θαύματα, από τα οποία, προς απόδειξη του θαυματουργικού της χαρίσματος, θα μνημονεύσουμε ένα μόνο, το ακόλουθο: Ζούσε στην εποχή της ένας νέος, ποιμένας προβάτων, ο οποίος από πολύ μικρός είχε συνηθίσει στις κλεψιές και στις ραδιουργίες. Ο νέος αυτός, κατά παραχώρηση του Θεού, κυριεύθηκε από τον Σατανά. Εξ αιτίας τούτου περιφερόταν στα βουνά και στις σπηλιές γυμνός και τετραχηλισμένος, θέαμα όντως ελεεινό.

Πολλές φορές, όταν συνερχόταν από την τρέλα, στην οποία τον είχε οδηγήσει ο Σατανάς, σύχναζε στα γύρω μοναστήρια για να βρει θεραπεία στην ασθένειά του. Δεν μπορούσε όμως να πετύχει τίποτε. Κάποιοι, που τον ευσπλαγχνίστηκαν, τον οδήγησαν στην Αγία Φιλοθέη η οποία, ύστερα από πολύ και εκτενή προσευχή τον λύτρωσε από εκείνη τη διαβολική μάστιγα. Έπειτα, αφού το νουθέτησε αρκετά, τον εισήγαγε και στην τάξη των μοναχών. Και έτσι ο νέος εκείνος, αφού εκάρη μοναχός, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του με μετάνοια και άσκηση, θαυμαζόμενος απ’ όλους.

Μάταια οι Τούρκοι προσπαθούν να ανακόψουν την δράση της. Ώσπου μια νύχτα, στις 2 Οκτωβρίου του έτους 1588 μ.Χ., πήγαν στο μονύδριο που είχαν οικοδομήσει στα Πατήσια (έτυχε τότε να εορτάζεται η μνήμη του αγίου ιερομάρτυρος Διονυσίου του Αρεοπαγίτου και η Αγία μαζί με τις άλλες αδελφές βρίσκονταν στον ιερό ναό επιτελώντας ολονύκτια αγρυπνία) και πέντε από αυτούς ανέβηκαν στον εξωτερικό τοίχο και πήδησαν μέσα στην αυλή. Στην συνέχεια εισέβαλαν στο ναό, όπου άρπαξαν την Αγία και την μαστίγωσαν με μανία και βαναυσότητα και την εγκαταλείπουν ημιθανή έξω από τη μονή της.

Έξω από το ναό, στα δεξιά της εισόδου του, σώζεται η κολώνα, όπου η Φιλοθέη δέθηκε και μαστιγώθηκε. Οι μοναχές της την μετέφεραν στην κρύπτη της στην Καλογρέζα. Εκεί η Φιλοθέη υποκύπτει στα τραύματά της στις 19 Φεβρουαρίου 1589 μ.Χ.

Είκοσι ημέρες μετά από την κοίμηση της Αγίας, ο τάφος της ευωδίαζε. Ακόμη, όταν μετά από ένα έτος έγινε η ανακομιδή, το τίμιο λείψανό της βρέθηκε σώο και ακέραιο. Επιπλέον ήταν γεμάτο με ευωδιαστό μύρο, τρανή και λαμπρή απόδειξη της θεάρεστης και ενάρετης πολιτείας της, προς δόξα και αίνο του Θεού και καύχημα της πίστεώς μας.

Το ιερό λείψανό της βρίσκεται σήμερα στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών. Στο μνήμα της απάνω βρεθήκανε γραμμένα τούτα τα λόγια: «Φιλοθέης υπό σήμα τόδ’ αγνής κεύθει σώμα, ψυχήν δ’ εν μακάρων θήκετο Yψιμέδων».

H Φιλοθέη ανακηρύχθηκε αγία επί Oικουμενικού Πατριάρχου Mατθαίου B΄ (1595 – 1600 μ.Χ.). Ο Nεόφυτος ο μητροπολίτης Aθηνών, αφού εξήτασε και ερεύνησε τα κατά τον βίον και το μαρτύριον της οσίας, σύνταξε αναφορά στο Πατριαρχείο μαζί με τους επισκόπους Kορίνθου και Θηβών και με τους προκρίτους της Aθήνας για να τάξει την οσία Φιλοθέη στους χορούς των αγίων.

Σ’ αυτό το συνοδικό έγγραφο είναι γραμμένα και τούτα: «Eπειδή εδηλώθη ασφαλώς ότι το θειότατον σώμα της οσιωτάτης Φιλοθέης ευωδίας πεπληρωμένον εστί και μύρον διηνεκώς εκχείται, αλλά και τοις προσιούσι τε ασθενέσι τε και θεραπείας δεομένοις την ίασιν δίδωσι… τούτου χάριν έδοξε ημίν τε και πάση τη ιερά Συνόδω των καθευρεθέντων ενταύθα αρχιερέων συγγραφήναι και ταύτην εν τω χορώ των οσίων και αγίων γυναικών, ώστε κατ’ έτος τιμάσθαι και πανηγυρίζεσθαι».

Tην Aκολουθία της την έγραψε κάποιος σοφός και ευλαβής άνθρωπος που ονομαζόταν Iέραξ. Aνάμεσα στα ωραία εγκώμια είναι και τούτο: «Δαυΐδ γαρ το πράον έσχες και Σολομώντος, σεμνή, την σοφίαν, Σαμψών την ανδρείαν, και Aβραάμ το φιλόξενον, υπομονήν τε Iώβ, του Προδρόμου δε θείαν άσκησιν…».

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Αθηναίων η πόλις η περιώνυμος Φιλοθέην τιμά την οσιομάρτυρα και ασπάζεται αυτής το θείον λείψανον, ότι εβίωσε σεμνώς και μετήλλαξε το ζην αθλήσει και μαρτυρίω, και πρεσβεύει προς τον Σωτήρα, διδόναι πάσι το θείον έλεος.

Πειραιώς Σεραφείμ: Η ''θρησκεία'' του Ισλάμ

 

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί τον Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, όπου μιλά για την "θρησκεία" του Ισλάμ.

 

Όταν όλα σου φαίνονται στραβά…

 

Όταν σε κάθε τι και σε όλους 

βρίσκεις να πείς κάποιο παράπονο, 

ξεχνώντας πως κάποτε ευεργετήθηκες με πολλή αγάπη…

Όταν οφείλουν ΟΛΟΙ να σε καταλαβαίνουν, 

να σε συγχωρούν, 

να σου προσφέρουν…

Όταν παρεξηγείσαι με το παραμικρό, 

όταν δεν σέβεσαι, 

όταν δεν κοπιάζεις, 

αλλά μόνο ψάχνεις να βρείς 

τις ατέλειες στους άλλους…

Όταν είσαι γενικά γεμάτος 

παράπονα και γκρίνια…

Όταν μεταφέρεις τη μισή αλήθεια, 

τα λάθη των άλλων 

που από μικρά για σένα γίνονται τεράστια, 

ενώ τα δικά σου τα αποσιωπείς…

Όταν φιλία δεν είναι 

να γεμίζεις πικρία και αρνητισμό τους άλλους…

Όταν σου δίνεται η ευκαιρία 

και συ χωρίς σκέψη την πετάς μακριά…

Όταν αυτά και τόσα άλλα, 

τότε σημαίνει

Ότι δεν ένιωσες το Θεό μέσα σου, 

ούτε καν σε πλησιάσε η Παρουσία Του, 

κι ας σου έχει δώσει τόσες ευεργεσίες…

Μην πετάς τις ευκαιρίες που σου δίνονται.

Ίσως να μην υπάρχουν άλλες…

Γερόντισσα Σωφρονία

Η Πνευματική “τρέλα” των Αγίων!

 

«ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ!!

Υπάρχει ο σατανάς…

Υπάρχει η κόλασις…

Υπάρχει ο θάνατος…

Ε, όλα αυτά υπάρχουν, όντως υπάρχουν…

Είναι το άλλο μέρος• το κακό είναι το σκοτάδι…

Είναι όλα του σκοταδιού…

Ο άνθρωπος του Χριστού, πρέπει να αγαπήση τον Χριστό!

Και όταν αγαπήση τον Χριστό, απαλλάσσεται από τον διάβολο, από την κόλασι και από τον θάνατο!

Θα μου πής…

Εσύ έφθασες να είσαι έτσι;

Δεν έχω φθάσει.

Αυτό ζητάω!

Αυτό θέλω στη σιωπή μου και παντού! Προσπαθώ να ζήσω σε αυτά!

Δεν τα ζω!

Όμως, ε., προσπαθώ!

Πέστε με κουτό…

Πέστε ότι: “Αυτά δεν τα λένε Γέροντα…”.

Όποιος προσπαθεί δεν μιλάει, αλλά επικαλείται την Θεία Χάρι να τον βοηθήση!

Ε, ναι, αλλά άμα τρελλαίνεται κανείς… μιλάει!

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΡΕΛΛΑ!»!!!

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Ο Εαυτός μου, εγώ ο άγνωστος…

 

Ο μεγάλος άγνωστος , ο περίεργος ξένος, ένας καλός φίλος που γίνεται άλλοτε νυμφίος και άλλοτε εχθρός…

Όταν κάποιος αρχίσει να τα βάζει πραγματικά με τον εαυτό του και να μην του έχει εμπιστοσύνη σε τίποτα τότε ξεκινάει το αληθινό ταξίδι της πνευματικής ζωής.

Όταν βιώσουμε ότι δεν πράξαμε τίποτα ουσιαστικό σε αυτή την ζωή, όταν νιώσουμε πραγματικά τιποτένιοι δηλαδή χειρότεροι πάσης κτίσεως όπως το βίωνε και ο Άγιος Σιλουανός τότε σημαίνει ότι έχουμε ανοίξει σιγά σιγά την πόρτα για να υποδεχτούμε την Θεία χάρι .

«Όταν γίνω ένα τίποτα για τον κόσμο τότε έχω γίνει τα πάντα για τον Θεό»

Έχουμε πολλά κλειστά δωμάτια μέσα στην καρδιά μας. Είτε γιατί τα έχουμε κλείσει συνειδητά για να κρύψουμε κάτι , είτε υπάρχουν άγνωστοι χώροι που δεν τολμούμε να πάμε γιατί φοβόμαστε μήπως η αλήθεια που θα αντικρύσουμε σπάσει το προσωπείο της ψεύτικης πραγματικότητας που έχουμε φτιάξει. Υπάρχουν και χώροι με δαίμονες , χώροι παθών που δεν πάμε είτε από άγνοια είτε από φόβο. Έχουμε όμως την ανάγκη να θεραπευθούμε. . .

Ο Χριστός είναι το πρότυπο μας, οφείλουμε να γίνουμε Θεομιμητές κατά τους Αγίους πατέρες. Ο Κύριος είναι ο καθρέφτης που μέσα από εκεί αντικρύζουμε το πραγματικό μας προσωπείο. Αν πάρουμε την απόφαση να τον ακολουθήσουμε τότε πρέπει να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, να απαρνηθούμε τις λάθος σκέψεις και επιθυμίες και να ακολουθήσουμε τον Χριστό μέσα από ένα όμορφο ταξίδι που περνά από τα σκαλοπάτια της εκκλησίας κατι των Ιερών Μυστηρίων.

Κάνουμε λάθος και κοιτάμε αποκλειστικά το ταξίδι, αυτό δημιουργεί πτώσεις, στεναχώριες, και αναστεναγμούς. Να κοιτάμε τον προορισμό, την αγκαλιά του Κυρίου. Να αφήσουμε την Θεία χάρι να μας αποκαλύψει και να φωτίσει τα εσωτερικά μας σκοτάδια. Να μην φοβηθούμε από αυτά που θα δούμε. Να πάμε στην εξομολόγηση σαν παιδιά προς τον πατέρα. Εκεί θα δούμε την κάθε λεπτομέρεια όταν ο καθρέφτης θα είναι ο Χριστός και κανείς άλλος.

«Ποτέ δεν ξέρουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και χρειάζεται κόπος , μέσα από τον πόθο της ασκήσεως για να γνωριστούμε αληθινά με τον εαυτό μας»

Να παρατηρούμε καθαρά την κάθε σκέψη, θέλω και επιθυμία. Να μπαίνουν όλα στο μικροβιολογικό εργαστήριο της εξομολογήσεως ώστε η μέσα από την διάγνωση να λαμβάνουμε και την σωστή φαρμακευτική αγωγή.

Πολλές φορές θέλουμε τον Χριστό στην ζωή μας , αλλά χωρίς να θέλουμε να γίνει η ζωή μας Χριστός. Θέλουμε τον Χριστό να κάνει αυτά που θέλουμε και να δικαιώσει αυτά που συμβαίνουν. Μετατρέπουμε τον Κυρίο σε δούλο του εγωισμού μας αντί να γίνουμε εμείς δούλοι Κυρίου. Θέλουμε το Χριστό σε ένα μέρος της ζωής μας, αντί η ζωή μας να γίνει πληρότητα της δικής του παρουσίας.

Να πούμε το μεγάλο ΝΑΙ. Να ανοίξουμε την πόρτα της υπακοής , να μπούμε στο εργαστήριο της Αγιότητάς με πόθο σωτηρίας. Οφείλουμε να πάρουμε αποφάσεις , το οφείλουμε στον εαυτό μας. Σε αυτόν τον γνωστό  – άγνωστο που άλλοτε τον λατρεύουμε άλλοτε τον μισούμε σαν να είναι ξένος. Για να μπούμε στα δύσβατα εσωτερικά μας μονοπάτια δεν είναι μια διαδρομή που μπορούμε να την κάνουμε μόνοι μας. Κάποια δωμάτια κλειστά ίσως έχουν δαίμονες που δεν θα μπορέσουμε να τους διαχειριστούμε.

Παντού , Πάντα και πάντοτε….Την βοήθεια του Κυρίου…και ότι μας πει εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κλίνουμε την κεφαλή μας και να πούμε : «Γενηθήτω το θέλημα σου» και τότε θα έρθει η θεραπεία. Γιατι η υπακοή είναι συγκατάβαση και υποδοχή της χάριτος για να κλείσει η πληγή και να έρθει η ίαση.

Ας σβήσουμε λοιπόν αντιδράσεις από την ζωή μας του στυλ : Τα ξέρω όλα ΕΓΩ, , Εμένα θα μου πεις ; Στηρίζομαι στον εαυτό μου, ξέρω ποιος ειμαι ! Ξέρω τι κάνω κλπ. Αν δεν ήμουνα ΕΓΩ θα σου έλεγα!. Τα πάντα εξαρτώνται από μένα ! Αυτό που λέμε εμείς ότι έγινε από εμάς στην ουσία συνέβη από την παραχώρηση ΕΚΕΙΝΟΥ, μην το ξεχνάμε!

Στην Εκκλησία αγαπητοί μου , η αυτογνωσία δεν ειναι ένα ταξίδι αυτοανακάλυψης που αρχίζει απο εμένα και καταλήγει πάλι σε μένα. Αυτογνωσία είναι η γνώση του εαυτού μου μέσα απο την έξοδο απο αυτόν προς την είσοδο της σχέσης με τον Χριστό ώστε να αγιασθεί το τραυματισμένο (είναι) ώστε να ολοκληρώσουμε την πορεία απο το κατ’εικόνα στο καθ΄ομοίωση. Αυτή η ολοκήρωση ειναι η αυτογνωσία στην Εκκλησία που γνωρίζω τον εαυτό μου μέσα απο την σχέση με  πρόσωπο του Χριστού.

Να καταλήγει η κάθε προσευχή μας ως κραυγή γνωριμίας :

«Βοήθησε με Κύριε να σε αγαπήσω ώστε να γνωρίσω ΕΜΕΝΑ»

Και τότε θα αρχίζουμε να πλησιάζουμε τον προορισμό της σωτηρίας.

π. Σπυρίδων Σκουτής

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΕΟΝ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Λέοντος του Πάπα Ρώμης, τιμά σήμερα, 18 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας. O Άγιος Λέων υπήρξε από τούς μεγαλύτερους υπερασπιστές και προμάχους της ορθόδοξης πίστης. Έζησε στο χρόνια του αυτοκράτορα Μαρκιανού και Πουλχερίας. Διακρινόταν για την μεγάλη θεολογική του κατάρτιση, το ήθος του χαρακτήρα του, την αγνότητα του βίου του. Διετέλεσε επίσκοπος της πρεσβυτέρας Ρώμης.

Σημαντικότατη ήταν η συμβολή του στις εργασίες της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου, όταν απέστειλε τέσσερις αντιπροσώπους, ως και επιστολή στην οποία με πλήρη ακρίβεια και βάσεις της αποστολικής παραδόσεως, καθόριζε τις δύο φύσεις του Χριστού η οποία βοήθησε στη διεξαγωγή των συζητήσεων ως και στη συγγραφή των τελικών όρων της Συνόδου (για την ακρίβεια η επιστολή του Αγίου Λέοντος είχε σταλεί τρία χρόνια πριν στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανό και ανεγνώσθη στη Σύνοδο. Είναι δε γνωστή ως «Τόμος του Λέοντος»).

Παράλληλα υπήρξε και συγγραφεύς πολυγραφότατος. Σήμερα, σώζονται αρκετές επιστολές, γραμμένες με πλήρη γλαφυρότητα αλλά και δύναμη λόγου.

Εκοιμήθη οσιακά σε βαθύτατο γήρας στις 10 Νοεμβρίου 460 μ.Χ. και η Σύναξή του ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία.

Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή της βιογραφίας του, αυτή του Σ. Ευστρατιάδη. Σύμφωνα με αυτήν, ο Άγιος Λέων γεννήθηκε στην Ρώμη στα τέλη του 4ου μ.Χ. αιώνα. Διετέλεσε διάκονος των Πάπων Καλλίστου και Σήξτου πριν ανεβεί στον θρόνο την 29η Σεπτεμβρίου του 440 μ.Χ.

Υπήρξε από τους απολυταρχικότερους Πάπες και υποστήριξε με πείσμα το παπικό πρωτείο. Την αγιοκατάταξη του την οφείλει στην επιστολή που έστειλε στην Δ’ Οικουμενική Σύνοδο εναντίον των Μονοθελητών και Μονοφυσιτών και η οποία έχει δεκτή με ενθουσιασμό από τους παρευρεθέντες πατέρες. Κοιμήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 460 μ.Χ.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, ορθοδοξία, υπεστήριξας, την Εκκλησίαν, ως πολύφωνον του πνεύματος όργανον εκ γαρ Δυσμών αναλάμψας ως ήλιος, αιρετικών την απάτην εμείωσας, Λέων Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Άγιος Παΐσιος: “Καταλαβαίνετε τι πάει να γίνει; Θα φύγει η παράδοση και θα μείνει η παράβαση!”

Ο Άγιος Παΐσιος ήταν με την ορθή έννοια ζηλωτής των πατερικών παραδόσεων. Σε θέματα πίστεως δεν έκανε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.

Στην ζωή του εφάρμοζε την ακρίβεια όχι μόνον εξωτερικά, αλλά περισσότερο εσωτερικά, από θείο ζήλο. Όταν έλεγε την γνώμη του για ένα θέμα, και μάλιστα εκκλησιαστικό, μιλούσε με διάκριση ζυγίζοντας τα λόγια του με ζυγαριά ακριβείας. Και, όταν είχε μπροστά του έναν αδύναμο άνθρωπο, έδινε πάλι με ακρίβεια, σαν καλός ιατρός, το κατάλληλο φάρμακο. Είχε ποτισθεί από τον φόβο του Θεού, και γι’ αυτό έμπαινε στο βάθος του νόμου του Θεού. Ήταν όλος αγάπη και «σπλάγχνα οικτιρμών», και, γι’ αυτό δεν γνώρισε απλώς τους Κανόνες της Εκκλησίας, αλλά γνώριζε εκ πείρας ότι η Εκκλησία είναι μάνα, και οι κανόνες της έχουν σπλάγχνα μητρικά.

Την δεκαετία του ’70 πολλοί ζητούσαν την γνώμη του Πατρός Παϊσίου και για μια πρόταση του είχε γίνει, να μη φορούν οι ιερείς ράσα. Εκείνος τους έδειχνε μια ελιά, της οποίας είχε ξεφλουδίσει τον κορμό και τα χονδρά κλαδιά, αφήνοντάς φύλλα μόνο στις άκρες των μικρών κλαδιών της. Στον ξεφλουδισμένο κορμό της είχα χαράξει:

«Τα δένδρα πέταξαν την στολή τους, θα δούμε την προκοπή τους» και «Παπάς αράσωτος, άρα άσωτος».

Η ελιά αυτή, όπως ήταν επόμενο, ξεράθηκε. Την ίδια εποχή έγιναν προσυνοδικές διασκέψεις με σκοπό την προετοιμασία μίας νέας Πανορθοδόξου Συνόδου, και ανάμεσα στα θέματα υπήρχαν πολλές προτάσεις αντίθετες με την Ορθόδοξη παράδοση. Όταν ο Γέροντας τα πληροφορήθηκε αυτά, ανησύχησε πολύ και μιλούσε με πόνο ψυχής. Έλεγε:

«Καταλαβαίνετε τι πάει να γίνει; Θα φύγει η παράδοση και θα μείνει η παράβαση! Καταλαβαίνετε πόσο σοβαρό είναι αυτό; Είναι σαν να βγάζουμε από το σπίτι ένα τούβλο. Εκείνη την στιγμή φαίνεται ότι δεν παθαίνει τίποτα το σπίτι. Αλλά σιγά – σιγά μπαίνουν νερά, βγαίνει και άλλο τούβλο, και άλλο, και στο τέλος τα σπίτι γίνεται ερείπιο».

Ο διάβολος κουβαλάει μαζί του μία λόγχη,μία κουβέρτα και μία τρομπέτα...

Όσιος Σοφιανός της Μονής Αντίμ ο Ομολογητής

 Ο διάβολος κουβαλάει μαζί του μία λόγχη,μία κουβέρτα και μία τρομπέτα
Την λόγχη για να σε κεντρίζει και να σε σπρώχνει στην αμαρτία,την κουβέρτα για να κρύβεις από κάτω τις αμαρτίες και μία τρομπέτα για να διαλαλεί τις αμαρτίες σου,να σε περιπαίζει,να σε αποθαρρύνει,για να μην έχεις το θάρρος να γυρίσεις στον Θεό.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΤΗΡΩΝ

---

Τη μνήμη του Αγίου Θεοδώρου του Τήρωνος τιμά σήμερα, 17 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας. Ο Αγιος Θεόδωρος ο Τήρων καταγόταν από το χωριό Αμάσεια στη Μαύρη Θάλασσα, που ονομαζόταν Χουμιαλά, και έζησε κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Μαξιμιανού (286 – 305 μ.Χ.), Γαλερίου (305 – 311 μ.Χ.) και Μαξιμίνου (305 – 312 μ.Χ.).

Ονομάζεται Τήρων, διότι κατετάγη στο στράτευμα των Τηρώνων, δηλαδή των νεοσυλλέκτων, διοικούμενο υπό του πραιπόσιτου Βρίγκα.

Διαβλήθηκε στον πραιπόσιτο ως Χριστιανός και εκλήθηκε σε εξέταση. Εκεί ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό χωρίς δισταγμό. Ο διοικητής Βρίγκας δεν θέλησε να προχωρήσει στην σύλληψη και τιμωρία του Αγίου Θεοδώρου, αλλά τον άφησε να σκεφτεί και να του απαντήσει λίγο αργότερα.

Πίστευε ότι ο Θεόδωρος θα άλλαζε και θα θυσίαζε στα είδωλα. Ο Μεγαλομάρτυς όχι μόνο παρέμεινε αδιάσειστος στην πίστη του, αλλά έκαψε και το ναό της μητέρας των θεών Ρέας μετά του ειδώλου αυτής. Αμέσως τότε συνελήφθη και ρίχτηκε από τους ειδωλολάτρες σε πυρακτωμένη κάμινο, όπου και ετελειώθηκε μαρτυρικά.

Η Σύναξη του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Θεοδώρου του Τήρωνος ετελείτο στο αγιότατο Μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή του Φωρακίου ή Σφωρακίου, το Σάββατο της Α’ εβδομάδος των Νηστειών, δηλαδή την ημέρα που ο Άγιος έκανε το θαύμα των κολλύβων σώζοντας τον ορθόδοξο λαό από τα μιασμένα ειδωλόθυτα, τα οποία επρόκειτο από άγνοια να φάει.

Στην Αγιογραφία, ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων εμφανίζεται σε τεσσάρων ειδών μορφές. Είτε μόνος με στρατιωτική στολή, είτε αντιμετωπίζοντας ένα φίδι-δράκο και μαζί με τον Άγιο Θεόδωρο τον Στρατηλάτη όρθιοι ή πάνω σε άλογα. Πάντα φέρει στρατιωτική στολή.

Απολυτίκιο:
Ήχος β’.
Μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα! εν τη πηγή της φλογός, ως επί ύδατος αναπαύσεως, ο άγιος Μάρτυς Θεόδωρος ηγάλλετο, πυρί γαρ ολοκαυτωθείς, ως άρτος ηδύς, τη Τριάδι προσήνεκται. Ταίς αυτού ικεσίαις, Χριστέ ο Θεός, σώσον τας ψυχάς ημών.

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: Η αγάπη του ζευγαριού αν δεν είναι δυνατή δεν θα αντέξει στον χρόνο

 

Πολλοί γάμοι καταστρέφονται, επειδή οι σύζυγοι, πριν ξεκινήσουν, δεν ακολουθούν καλή οδηγία. Ορισμένοι παντρεύονται πολύ νέοι, χωρίς προηγουμένως να έχει ωριμάσει το μυαλό τους και χωρίς να γνωρίζουν τις υποχρεώσεις τους.

Γι’ αυτό και σε λίγο χωρίζουν, γιατί δεν νιώθουν ελεύθερα, αλλά σαν σε φυλακή. Μερικοί Χριστιανοί νομίζουν, ότι τα προβλήματα στον γάμο, θα λυθούν με θαύμα. Αυτό είναι λάθος. Ο Θεός βοηθάει, όταν και εσύ σκέφτεσαι σωστά και πορεύεσαι στη ζωή σου με σωφροσύνη. Πολλοί σύζυγοι δεν γνωρίζουν ποιές είναι οι πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου, με τον οποίο ζουν μαζί.

Το ζευγάρι πρέπει να αναλαμβάνει μόνο του τις υποχρεώσεις του και όχι να περιμένει βοήθεια από τρίτους.

Επίσης, το ζευγάρι, δεν πρέπει να ανακοινώνει στους γονείς τα προβλήματα, που μπορεί να ηλεκτρίσουν την ατμόσφαιρα και να οδηγήσουν σε παρέμβαση και μαλώματα μεταξύ συγγενών. Η αγάπη του ζευγαριού, αν δεν είναι δυνατή δεν θα αντέξει στον χρόνο. Οι σύζυγοι οφείλουν να προσέχουν, για να μην αποπλανηθούν από τρίτα πρόσωπα και καταστρέψουν τον γάμο τους…

Όταν χωρίσει κάποιος, είναι προτιμότερο να μην ξαναπαντρευτεί. Ο δεύτερος γάμος είναι μεγάλη απόφαση. Ιδιαίτερα όταν υπάρχουν παιδιά από τον πρώτο γάμο. Αν χωρίσει κανείς μια φορά, ας μείνει μόνος με τον εαυτόν του για να συνέλθει, να ηρεμήσει, να ωριμάσει, να μετανοήσει και αν υπάρχουν παιδιά, να ασχοληθεί με τη σωστή ανατροφή τους, γιατί τα παιδιά, κουβαλούν πληγές από τον χωρισμό των γονιών τους.

Τα ανδρόγυνα να είναι αγαπημένα, να έχουν υπακοή μεταξύ τους. Να συμβουλεύεται ο άνδρας την γυναίκα, να μην κάνει ο καθένας το δικό του.

Μεταξύ σας (με τον σύζυγο) να υπάρχει κλίμα απόλυτης εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας. Μην αφήνεις κάτι μέσα σου, γιατί αυτό μετά θα σε πνίξει. Μην αφήνεις τους λογισμούς να εμφωλεύουν μέσα σου, είναι φίδια. Η αγάπη όλα τα σκεπάζει. Με προσοχή, διάκριση, λεπτότητα και απέναντι στον κόσμο και μεταξύ σας. Αν έχετε κάτι μεταξύ σας, μην το λέτε σε τρίτους. Η προσοχή και η προσευχή όλα τα διορθώνουν, όλα τα κάνουν καλά. Να ζούμε με σωφροσύνη, νηστείες, αποχή σαρκικών επιθυμιών.

Η Ζυγαριά της Ψυχής

 

Ο γέροντας στεκόταν σκυφτός μπροστά στη φωτιά, ενώ η φλόγα έπαιζε με τις σκιές του προσώπου του. Τα μάτια του, βαθιά σαν την αιωνιότητα, έμοιαζαν να κοιτάζουν πέρα από τον κόσμο τούτο, σε τόπους που κανείς θνητός δεν είχε αγγίξει.

Στο χέρι του κρατούσε ένα παλιό ζύγι από ορείχαλκο, σκουριασμένο από τον χρόνο, μα βαρύ από μυστήριο.

«Η ψυχή, παιδί μου,» ψιθύρισε, «είναι σαν τούτη εδώ τη ζυγαριά.

Κάθε πράξη, κάθε σκέψη, κάθε αναστεναγμός της ζωής μας γέρνει τη μία ή την άλλη πλάστιγγα.

Και σαν έρθει η ύστατη ώρα, σαν το φώς της ζωής αρχίσει να σβήνει και ο ουρανός ανοίξει διάπλατα τις πύλες του, η ψυχή στέκει μπροστά στη ζυγαριά του Θεού.»

Ο νεαρός μαθητής τον κοίταζε εκστατικός, τα χέρια του έτρεμαν: «Μα γέροντα, αν η ζυγαριά γείρει προς το βάρος των αμαρτιών;Αν κάποιος έχει διαβεί το μονοπάτι της ζωής με βήματα βαριά, γεμάτα λάθη και σφάλματα;»

Ο γέροντας χαμογέλασε λυπημένα, μα τα μάτια του έλαμπαν.

«Η πρώτη κρίση είναι δίκαιη.Δίνει στον άνθρωπο ό,τι του αναλογεί.
Η δεύτερη είναι φιλάνθρωπη, αναζητά μέσα στο σκοτάδι το μικρότερο φώς, ένα ψίχουλο καλοσύνης, μια στάλα μετανοίας.
Η τρίτη είναι υπεράγαθη, είναι η αγάπη που καλύπτει πλήθος αμαρτιών.

-Μα αν όλα τούτα δεν φτάσουν…»

Η φωνή του έγινε βραχνή: «Τότε έρχεται η τέταρτη κρίση.Και αυτή είναι δίκαιη, παιδί μου.Όχι γιατί ο Θεός θέλει να τιμωρήσει, αλλά γιατί η ψυχή η ίδια έχει διαλέξει να βαδίζει μακριά από Εκείνον.»

Έξω, ο άνεμος μαστίγωνε τα κυπαρίσσια, λες και ήθελε να χαράξει πάνω τους τη μοίρα του κόσμου.

Ο μαθητής ένιωσε ένα ρίγος: «Και δεν υπάρχει ελπίδα;»

Ο γέροντας άγγιξε τον ώμο του με την ελαφρότητα ενός φύλλου που πέφτει από το δέντρο της ζωής:

«Υπάρχει, παιδί μου.Μέχρι την τελευταία μας πνοή, υπάρχει. Η ζυγαριά μπορεί να γείρει από μια μόνο πράξη αγάπης, από έναν μόνο στεναγμό μετανοίας. Και πάνω απ’ όλα, μην ξεχνάς: η κρίση του Θεού δεν είναι τιμωρία. Είναι καθρέφτης της ψυχής μας. Δεν μας διώχνει Εκείνος, εμείς διαλέγουμε αν θα Τον πλησιάσουμε ή αν θα απομακρυνθούμε.»

Ο μαθητής χαμήλωσε το κεφάλι.

Έξω, ο ήλιος είχε αρχίσει να χαράζει, λούζοντας το μοναστήρι με φώς. Ίσως, σκέφτηκε, η αυγή αυτή να ήταν και για τη δική του ψυχή.

Στις δυσκολίες της ζωής να λες «Παναγιά μου»

 

Στις δυσκολίες της ζωής να λες ‘’Παναγιά μου’’ – Αυτή ξέρει, βλέπει, παρακολουθεί, βοηθάει!

Η παρουσία της Παναγίας στη ζωή μας

Δεν είναι τυχαίο που κάθε φορά που μας συμβαίνει κάτι κακό λέμε «Παναγιά μου» ή έστω προληπτικά… για να μην συμβεί.. σαν να ξορκίζεις το κακό.. πάλι «Παναγιά μου» θα φωνάξεις, θα σκεφτείς, θα μουρμουρίσεις!

Η Παναγία είναι δίπλα μας, πάμπολλες οι μαρτυρίες ανθρώπων (πιστών και απίστων) που βίωσαν το Θαύμα Της.

Είτε σαν εκπλήρωση της επιθυμίας που ήταν αίτημα στη Προσευχή, είτε σαν όραμα είτε σαν ένα απλό σημάδι.. που εκείνη τη στιγμή κι αυτό το απλό σημάδι εσύ θα το δεις σαν σανίδα σωτηρίας στο φουρτουνιασμένο πέλαγος από προβλήματα που βρίσκεσαι.

Όπως είπα και πιο πάνω, η Παναγία δεν κάνει εξαιρέσεις, του τύπου «Εσύ πιστεύεις – Θα σε βοηθήσω» & «Εσύ δεν πιστεύεις – δεν θα σε βοηθήσω».

Η Παναγία μας, βοηθάει και τις δύο πλευρές… – θα μου πεις «γιατί;» – Η απάντηση έρχεται από μόνη της μέσα από μια ερώτηση: Ποια Μάνα δεν αγαπάει τα παιδιά της;;; Μία Μάνα που γέννησε την Αγάπη…τον ίδιο τον Χριστό, πως είναι δυνατόν να μην ξεχειλίζει από αγάπη;

Αυτή η Αγάπη κάνει την Παναγία μας «ευάλωτη» στο να εθελοτυφλεί και να βοηθάει συνεχώς τους ανθρώπους.. εθελοτυφλεί και δεν βλέπει τα σφάλματά μας, προσπερνά τις αμαρτίες μας, κάνει στην άκρη τον βρώμικο χαρακτήρα μας και Παρακαλεί τον Υιό της και Θεό μας, για να Εισακούσει τις Προσευχές και τα αιτήματά μας για να μας δώσει λύση στα προβλήματά που μας ταλαιπωρούν.

Με δάκρυα στα μάτια η Παναγία παρακαλεί τον Χριστό για να μας σώσει! Να μας εισακούσει!

Πόσο μεγάλη είναι η Καρδιά Της, για να χωράει μέσα της τόση αγάπη και συγχώρεση;!

Ο Χριστός ακούει την Παναγία, ότι του ζητήσει Αυτός θα Της το εκπληρώσει, η παρρησία που έχει η Παναγία μας στο Χριστό είναι μοναδική, θα μπορούσε κανείς να πει, πως ακόμα και από την κόλαση η Παναγία μπορεί να πάρει κάποιον άνθρωπο και να τον πάει στον Παράδεισο.

Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι μόνο το Σταυρό σας…και δυο ευχές: «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς» και «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» … αυτά αρκούν!

Μια όμορφη ιστορία από το Άγιο Όρος λέει:

«Κάθε φορά που νύχτωνε στον Παράδεισο, ο Άγιος Πέτρος, έκλεινε τα θυρόφυλλα και μετρούσε στα τεφτέρια του πόσοι είχανε μπει στον Παράδεισο. Ύστερα έβαζε τα ονόματά τους πλάι σε εκείνους που ήδη ήταν μέσα από καιρό και έβρισκε τον αριθμό.

Το άλλο πρωί μετρούσε πάλι τους παραδεισένιους ανθρώπους και πήγαινε να ανοίξει την πόρτα. Μα για καιρό έβλεπε τούτο το παράδοξο:

Ενώ αποβραδίς είχε μετρήσει πως αυτοί που είχαν μπει στον Παράδεισο ήταν δέκα, την άλλη μέρα μετρούσε άλλους 3 παραπάνω.

Μα πως γίνεται αυτό σκεφτόταν.

–Αποφάσισε να πάει στον αφέντη Χριστό και να Του πει αυτό που τον απασχολεί.

-Να φυλάξεις βάρδια είπε ο Χριστός και ο Άγιος έσκυψε το κεφάλι και γύρισε στο διακόνημά του.

Το ίδιο βράδυ ο Απόστολος του Θεού φύλαξε κατά την προσταγή του Χριστού και σαν ξημέρωσε είχε έτοιμη την απάντηση.

–Τον ρώτησε λοιπόν ο Κύριος, τι συμβαίνει… –Το βράδυ… Κύριε… που κλείνει ο Παράδεισος ανεβαίνει η Μάνα Σου στα τείχη και βάζει τους ανθρώπους από εκεί».

Αυτή είναι η δύναμη της Παναγίας μας!

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΜΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ

 

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Παμφίλου και των συν αυτώ Μαρτύρων, τιμά σήμερα, 16 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Μάρτυρες Πάμφιλος, Δανιήλ, Hλίας, Ησαΐας, Θεόδουλος, Ιερεμίας, Ιουλιανός, Ουάλης, Παύλος, Πορφύριος, Σαμουήλ και Σέλευκος, μαρτύρησαν επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 – 305 μ.Χ.).

Κατάγονταν από διάφορους τόπους, τους ένωνε όμως η αγάπη και η πίστη του Χριστού. Εργαζόμενοι στην Καισάρεια της Παλαιστίνης ομολόγησαν τον Χριστό ενώπιον του έπαρχου Φιρμιλιανού. Ο άρχοντας κατέβαλε κάθε προσπάθεια να πείσει τους Αγίους να αρνηθούν την πίστη τους στον Χριστό. Εκείνοι όμως παρέμειναν σταθερά προσηλωμένοι στην πατρώα ευσέβεια. Τότε ο Φιρμιλιανός έδωσε εντολή να τους θανατώσουν, αφού πρώτα τους βασανίσουν.

Οι Άγιοι Μάρτυρες Ηλίας, Πάμφιλος, Ουάλης, Παύλος, Σέλευκος, Ιερεμίας, Ησαΐας, Σαμουήλ και Δανιήλ αποκεφαλίσθηκαν διά ξίφους. Ο Πορφύριος, υπηρέτης του Παμφίλου, συνελήφθη την ώρα που αναζητούσε το λείψανο του κυρίου του και κάηκε ζωντανός μαζί εμ τον Μάρτυρα Ιουλιανό. Τον Άγιο Θεόδουλο τον σταύρωσαν επί ξύλου. Έτσι μαρτύρησαν οι Άγιοι και προσετέθησαν στη χορεία των αθλητών του Χριστού.

Η Σύναξη των Αγίων Μαρτύρων ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Την δωδεκάριθμον, Μαρτύρων φάλαγγα, ανευφημήσωμεν, ενθέοις άσμασι, Πάμφιλον Παύλον Σαμουήλ, Ουάλεντα και Ηλίαν, Ιερεμίαν, Σέλευκον, Δανιήλ και Πορφύριον, Ιουλιανόν ομού Ησαίαν Θεόδουλον αυτοί γαρ τον Δεσπότην των όλων, πάσιν ημίν εξιλεούνται.

"Μα τί έκανα τόσο καιρό; Πού ήμουν τόσα χρόνια;.."

 

«...η Χάρις συμπαρίσταται σε όλα τα στάδια και φωτίζεται ο νους του ανθρώπου και καταλαβαίνει και λέει:

 “Μα τί έκανα τόσο καιρό; Πού ήμουν τόσα χρόνια; Τι αμαρτίες είναι αυτές που έκανα; Τί σκοτάδι ήταν αυτό στο οποίο βρισκόμουν;”
 Παρά ταύτα όμως, πάλι ελάχιστα μπορεί να κάνει, γιατί η καρδία του ανθρώπου ακόμα είναι αιχμάλωτη.
Όταν ελευθερωθεί η καρδία μέσα από την πνευματική εργασία της ταπεινώσεως, του πένθους, των δακρύων, της προσευχής, των Μυστηρίων, ο άνθρωπος ενώνεται με τον Θεό και αγαπά τον Θεό, τους ανθρώπους, την δημιουργία, τον εαυτό του.
Γίνεται όπως τον έπλασε ο Θεός, τόσο όμορφος και τόσο ωραίος.»

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

“Άσε τους άλλους ήσυχους. Κοίτα την δική σου ζωή”

 

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Άσε τους άλλους ήσυχους. Κοίτα την δική σου ζωή. Ασχολήσου με την προσωπική σου πρόοδο και εξέλιξη. Μην περιεργάζεσαι τις ζωές των άλλων με διάθεση κατάκρισης και εξουθένωσης.

Ο άνθρωπος που κάνει πνευματική εργασία μέσα του δεν έχει ούτε την διάθεση, ούτε τον χρόνο να ελέγχει ή να διορθώνει τους άλλους.

Ο άνθρωπος του Θεού στέκει πάντα με διάκριση, με διάθεση ειρήνης και ομόνοιας, αποδοχής και προσευχής.

Άνθρωπος που κάνει εύκολα υποδείξεις στους άλλους δεν έχει την Χάρη του Θεού, κι ας τηρεί τους κανόνες και τους νόμους.

Ο άνθρωπος του Θεού αποφεύγει τις συγκρούσεις, εύκολα ζητά συγνώμη κι ας μην φταίει, σιωπά στις προσβολές, υπομένει τις αδικίες, προσεύχεται για τους αδελφούς τους που ζούνε άσωτα.

Προσευχή, νήψη, κατάνυξη, μετάνοια, ελπίδα, πίστη, πραότητα, απλότητα, ταπείνωση, ανεξικακία, ελεημοσύνη, συγχωρετικότητα, επιείκεια, σωφροσύνη, διάκριση, μελέτη του θείου λόγου, σύνεση…

Αυτά προσπαθεί να καλλιεργήσει. Με αυτά καταπιάνεται…

Ο άνθρωπος που θέλει να σωθεί, κοιτά το συμφέρον της ψυχής του, που είναι να ζει εν Χριστώ, δηλαδή να ζει όπως θέλει ο Χριστός, όπως έζησε ο Χριστός (στο μέτρο του δυνατού), όπως δίδαξε ο Χριστός.

ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΣΟΝΤΑΙ ΟΥΤΟΙ ΕΙΣ ΚΟΛΑΣΙΝ ΑΙΩΝΙΟΝ, ΟΙ ΔΕ ΔΙΚΑΙΟΙ ΕΙΣ ΖΩΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ

 Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον (Ματθ. 25, 46)

Καὶ αὐτοὶ θὰ μεταβοῦν στήν αἰώνια  κόλαση, οἱ δὲ δίκαιοι στήν αἰώνια ζωή». 

       Κάθε άνθρωπος υπάρχουν στιγμές που σκέφτεται τον θάνατο. Έτσι κι αλλιώς είμαστε πλασμένοι για να πεθάνουμε. Ο θάνατος και η φθορά υπάρχουν στο DNA κάθε ζωντανού οργανισμού, όπως και των ανθρώπων. Η παράδοσή μας λέει ότι ο θάνατος είναι συνέπεια της απόφασής μας να διαχειριστούμε τη ζωή μας αυτεξούσια, χωρίς σχέση με τον Θεό, αλλά απόπειρα να εξουσιάσουμε τα πάντα και τον συνάνθρωπο και την κτίση. Το κακό τότε θα ήταν αθάνατο. Και ο Θεός δίνει τον θάνατο όχι ως τιμωρία, αλλά ως όριο για να μπορεί ο άνθρωπος να απελευθερωθεί από τα δεσμά του κακού. Στην πραγματικότητα θάνατος είναι ο πνευματικός της ύπαρξης. Του εγωκεντρισμού. Της αυτοθέωσης. Ο σωματικός θάνατος είναι ένα επεισόδιο στη ζωή μας, που θα έρθει, αλλά δεν θα μας νικήσει. Το σώμα μας θα τον υποστεί. Το πνεύμα μας, η ψυχή μας θα συνεχίσει ως γρηγορούσα συνείδηση να κοινωνεί ή να παραμένει ακοινώνητη. Να αγαπά και να χαίρεται σε μία άλλη διάσταση, χωρίς φθορά και κακό και λύπη, ανερμήνευτη και ιδωμένη στην προοπτική της σχέσης με τον Χριστό. Ή ως μία κατάσταση στην οποία τα πνευματικά μάτια θα είναι κλειστά και το μόνο που θα υπάρχει είναι ο θυμός γιατί ο Θεός αγαπά, υπάρχει, μας δίνεται, ενώ εμείς θέλουμε να είμαστε θεοί. Η κόλασή μας. Ο Θεός και οι άλλοι. Κι αυτό θα είναι μια αιωνιότητα, διότι πλαστήκαμε ελεύθεροι. Και η ελευθερία είναι δώρο πικρό, μα αναφαίρετο.

            Στο ευαγγέλιο της Κυριακής των Απόκρεω ο Χριστός μάς υπενθυμίζει την τελική κρίση. Την οριστική κατάργηση της δύναμης του κακού, της δύναμης του θανάτου. Την ανάσταση των σωμάτων και την επανένωσή τους με τις ψυχές. Την χαρά της αγάπης, που είναι το μόνο κριτήριο για να αναγνωρίσουμε τον Χριστό. Την συνειδητή επιλογή των όσων θα συμπορευθούν με τον διάβολο και τους δαίμονες στην κόλαση να αρνηθούν την αγάπη. Η ελευθερία και η θέλησή μας σ’ αυτή τη ζωή που δεν είναι μάταιη, αλλά μας δόθηκε για να αγαπούμε και να μοιραζόμαστε, ακόμη και τα ελάχιστα, θα είναι η βάση της αιωνιότητας. Η ευθύνη προσωπική.

            Ζούμε σε μια εποχή στην οποία η αγάπη δεν είναι προτεραιότητα. Η αγάπη είναι αυτό που είμαι να το μοιράζομαι, με σεβασμό σε ό,τι ο άλλος μπορεί να αντέξει. Αυτό που δεν είμαι να προσπαθώ να το κατακτήσω, με τη βοήθεια του Θεού. Σήμερα «να είσαι ο εαυτός σου» είναι ό,τι ακούμε ως πρόταση. Καλός ή κακός εαυτός δεν έχει σημασία. Αρκεί να είσαι εσύ, το εγώ σου καλά. Αυτός ο δρόμος είναι σχοινοβασία κόλασης, διότι η αποθέωση του εγώ γίνεται αυτοθέωση. Ο μετανεωτερικός πολιτισμός που διαγράφει τον Θεό ως κριτήριο και ως κέντρο της ζωής και της ύπαρξης, που δεν θέλει τον άνθρωπο να είναι σχεσιακό ον αλλά εξουσιαστικό, βάζει τις βάσεις για έναν κόσμο ταραγμένο, για έναν άνθρωπο που δεν σέβεται, αλλά ζητά να τον σέβονται, μία ύπαρξη που δεν πιστεύει, δεν ελπίζει, δεν προσδοκά ανάσταση, αλλά ακολουθεί το μηδέν. Πώς να δεχτεί αυτός ο άνθρωπος την μεταθανάτια κόλαση, αφού δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι τη ζει ήδη στη ζωή αυτή; Πώς να αντισταθεί στο κακό, όταν αυτό τον ευχαριστεί;  

Δύσκολος ο δρόμος. Στην Εκκλησία χρειάζεται να ξαναβρούμε την αγάπη ως κέντρο της ύπαρξής μας, να ξανοιχτούμε, να προσευχηθούμε, να δώσουμε χρόνο, να κοινωνήσουμε, να συγχωρήσουμε. Για να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τον Χριστό και να νικήσουμε κάθε κόλαση, είτε πάθους, είτε απόγνωσης, είτε απιστίας, είτε διάρρηξης σχέσεων, είτε εξουσιαστικότητας.  Και ο Χριστός θα συνεχίσει να μας εμφανίζεται στο πρόσωπο του κάθε πλησίον, του ελαχίστου, για να βρούμε μαζί τον Παράδεισο. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΑΓΙΟΣ ΟΝΗΣΙΜΟΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Η πιο μικρή επιστολή του αποστόλου Παύλου στην Καινή Διαθήκη είναι επιστολή προς Φιλήμονα. Αφορμή για να γραφή η επιστολή είναι ο δούλος του Ονήσιμος, του οποίου η Εκκλησία σήμερα τιμά την μνήμη. Όταν διαβάζουμε την προς Φιλήμονα επιστολή, βλέπομε ποια ήσαν τα σισθήματα του Αποστόλου των εθνών για τους δούλους, εκείνου που σε άλλη επιστολή του γράφει «ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος». Η Εκκλησία το μέγα ζήτημα της δουλείας δεν θέλησε να το λύση με κοινωνική επανάσταση, κηρύττοντας ανυπακοή των δούλων προς τους κυρίους. Ζήτησε να αναγεννήση τους ανθρώπους, και τους κυρίους και τους δούλους, για να νοιώσουν όλοι πως είναι παιδιά του Θεού και αδελφοί του Ιησού Χριστού. «Αδελφόν αγαπητόν» ονομάζε ο απόστολος Παύλος τον Ονήσιμο και σ’ αυτόν και στον Φιλήμονα κι ανεβάζει χωρίς επανάσταση τον δούλο στην θέση του ελευθέρου.

Βιογραφία

Ο Άγιος Ονήσιμος, ένας από τους εβδομήκοντα Αποστόλους, ήταν δούλος στο σπίτι του Ρωμαίου άρχοντα Φιλήμονος, ο οποίος καταγόταν από την Φρυγία και έγινε Χριστιανός από τον Απόστολο Παύλο. Ο Ονήσιμος έφυγε κρυφά από τον κύριό του και μετέβη στη Ρώμη σε επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου. Έτσι αφιερώθηκε στη Διακονία της Εκκλησίας και των Χριστιανών. Ο Παύλος τον απέστειλε πίσω στον Φιλήμονα με επιστολή του, στην οποία ανέφερε για τον Άγιο Ονήσιμο τα ακόλουθα: «Τέτοιος που είμαι, εγώ ο Παύλος ο ηλικιωμένος, και τώρα φυλακισμένος του Ιησού Χριστού, σε παρακαλώ για το παιδί μου, τον Ονήσιμο, ο οποίος άλλοτε σου ήταν άχρηστος, τώρα όμως είναι χρήσιμος και σε εσένα και σε εμένα. Σου τον αποστέλλω πάλι και συ δέξου αυτόν που είναι η καρδιά μου. Θα ήθελα να τον κρατήσω κοντά μου, για να με υπηρετεί, αντί σου, στην φυλακή που είμαι χάριν του Ευαγγελίου, αλλά δεν ήθελα να κάνω τίποτε χωρίς την δική σου συγκατάθεση, για να μην γίνει η αγαθή σου πράξη αναγκαστικά αλλά με την θέλησή σου. Ίσως γι αυτό αποχωρίσθηκε προσωρινά από εσένα, για να τον έχεις παντοτινά, όχι πλέον σαν δούλο, αλλά περισσότερο από δούλο, σαν αδελφό αγαπητό, ιδιαίτερα για μένα, πόσο μάλλον για σένα και σαν άνθρωπο και σαν Χριστιανό. Εάν λοιπόν, με θεωρείς φίλο, δέξου τον σαν να ήμουν εγώ».

Ο Απόστολος Ονήσιμος επανέκαμψε στη Ρώμη προς τον Απόστολο Παύλο και τον διακονούσε. Μετά το μαρτύριο του Αποστόλου Παύλου συνελήφθη υπό του επάρχου Ρώμης Τερτύλου και εξορίσθηκε στους Ποτιόλους της Ιταλίας. Όμως ο Ονήσιμος συνέχισε με ζήλο να κηρύττει τον Λόγο του Θεού. Όταν ο έπαρχος Τέρτυλος επισκέφθηκε τον τόπο εξορίας του και πληροφορήθηκε τη χριστιανική του δράση, διέταξε να συλληφθεί ο Άγιος και να βασανισθεί. Τον κτύπησαν αλύπητα και με ραβδισμούς του έσπασαν τα σκέλη. Στο τέλος, μετά από φρικώδεις βασάνους, ο Άγιος Ονήσιμος μαρτύρησε και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. Το τίμιο λείψανό του παρέλαβε και ενταφίασε μια πλούσια αλλά ευσεβής Ρωμαία Χριστιανή.

Ναός προς τιμήν του Αγίου Αποστόλου Ονησίμου είχε ανεγερθεί κατά τον 10ο αιώνα μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη.

Να σημειώσουμε τέλος, ότι ο Aπόστολος Oνήσιμος εορτάζεται και στις 22 Νοεμβρίου.

 Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της Ερήμου πολίτης.
Ταίς ακτίσι του Παύλου φωτισθείς την διάνοιαν, ώφθης υπηρέτης του Λόγου και Απόστολος ένθεος και όνησιν εβράβευσας ζωής, Ονήσιμε θεράπων του Χριστού, διά λόγων και θαυμάτων θεοπρεπών, τοις πίστει εκβοώσι σοι, δόξα τω σε δοξάσαντι φαιδρώς, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σού, πάσιν ιάματα.

Ζούμε σε μια εποχή που οι μηχανές αρχίζουν να μαθαίνουν, να γράφουν, να μιλούν, να ανταποκρίνονται…

 

Ζούμε σε μια εποχή που οι μηχανές αρχίζουν να μαθαίνουν, να γράφουν, να μιλούν, να ανταποκρίνονται. Αυτό που ήταν αδιανόητο μέχρι χθες, βρίσκεται τώρα στα σπίτια μας, στα τηλέφωνά μας, στα χέρια μας.

Η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται μέρος της καθημερινής ζωής – μας βοηθάει, μας συμβουλεύει, επιταχύνει τη ζωή μας. Αλλά ένα πιο ήσυχο, αλλά πολύ βαθύτερο ερώτημα τίθεται ενώπιον του ανθρώπου:

Αν οι μηχανές μάθουν να σκέφτονται – θα ξεχάσει ο άνθρωπος να προσεύχεται;

Ποτέ δεν υπήρξε περισσότερη γνώση στα χέρια του και ποτέ λιγότερη σοφία στην καρδιά του. Ο άνθρωπος ρωτάει αλγόριθμους, αλλά ρωτάει τη συνείδησή του όλο και λιγότερο. Αναζητά απαντήσεις από την τεχνολογία και ξεχνά ότι τα πιο σημαντικά ερωτήματα είναι πνευματικά, όχι τεχνικά. Μια μηχανή μπορεί να επεξεργάζεται δεδομένα, αλλά δεν μπορεί να νιώσει μετάνοια. Μπορεί να αναγνωρίσει μια φωνή, αλλά όχι πόνο. Μπορεί να συνθέσει κείμενο, αλλά δεν μπορεί να γεννήσει αγάπη. Και εδώ αποκαλύπτεται ένα όριο που καμία τεχνολογία δεν μπορεί να ξεπεράσει. Γιατί ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε μόνο για να σκέφτεται – αλλά για να αγαπά. Δεν δημιουργήθηκε μόνο για να γνωρίζει – αλλά για να σώζει τον εαυτό του. Δεν δημιουργήθηκε μόνο για πρόοδο – αλλά για την αιωνιότητα.

Ο κίνδυνος αυτής της εποχής δεν είναι ότι οι μηχανές θα γίνουν σαν τους ανθρώπους. Ο κίνδυνος είναι ότι οι άνθρωποι δεν θα γίνουν σαν μηχανές: ψυχροί, υπολογιστικοί, γρήγοροι – αλλά αναίσθητοι.

Μπορούμε ήδη να δούμε σημάδια αυτού: επικοινωνία χωρίς βλέμμα, συζήτηση χωρίς υπομονή, σχέσεις χωρίς θυσίες. Όλα λειτουργούν – αλλά λίγες ζωές. Τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου είναι πιο εύκολο να ζητήσεις από μια συσκευή παρά από έναν γονέα. Ευκολότερο να λάβεις πληροφορίες παρά συμβουλές. Ευκολότερο να λύσεις μια εργασία παρά να καταλάβεις το νόημά της. Και γι’ αυτό η ευθύνη των ενηλίκων σήμερα είναι μεγαλύτερη από ποτέ: Να διδάξουν στα παιδιά όχι μόνο να χρησιμοποιούν την τεχνολογία – αλλά και να διατηρούν την ανθρωπότητα. Να γνωρίζουν ότι το μυαλό είναι ένα δώρο, αλλά ότι η καρδιά είναι ένας ναός. Ότι η πρόοδος δεν είναι αμαρτία – αλλά ότι χωρίς τον Θεό γίνεται άδεια. Γιατί το ερώτημα δεν είναι αν η τεχνητή νοημοσύνη θα αλλάξει τον κόσμο – αλλά αν οι άνθρωποι θα διατηρήσουν την ψυχή σε έναν κόσμο που αλλάζει. Οι μηχανές θα γίνονται όλο και πιο τέλειες.

Αλλά ο άνθρωπος καλείται σε κάτι μεγαλύτερο από την τελειότητα – καλείται στην αγιότητα. Και όσο ξέρει πώς να κάνει τον σταυρό του, να κλαίει, να συγχωρεί, να αγαπά – ο άνθρωπος παραμένει αυτό που καμία τεχνητή δημιουργία δεν μπορεί να γίνει: μια Εικόνα του Θεού στον κόσμο της τεχνολογίας.

Ηγούμενος Νικόλαος Σταμάτοβιτς

Μία όμορφη τρέλα…

 

Μήπως θεωρούμε σπάνια την θεωρία που λέει, ότι το να είσαι χριστιανός θεωρείται τρέλα;

Πάντοτε, όλες τις εποχές η ομολογία πίστεως στο Χριστό συνοδευόταν από αντιδράσεις πάσης φύσεως.

Έτσι είναι τα πράγματα αν κοιτάξουμε και το σήμερα.

Μερικοί κωφεύουν συνειδητά στην οποιαδήποτε αναφορά για το Χριστό, λέγοντας ως υπερήφανοι που είναι, ότι δεν χρειάζεται να προσκυνούν κανέναν, θεωρώντας χαμηλής νοημοσύνης τους ανθρώπους που το κάνουν.

Η πίστη στο Χριστό λοιπόν έρχεται κόντρα στο κύμα του πραγματικού παραλογισμού της εποχής και του ναρκισσισμού, και είναι μία άλλη τρέλα. Θεία τρέλα.

Τραβάς τα βλέμματα όταν κάνεις το σταυρό σου, όχι γιατί σε καμαρώνουν, αλλά γιατί παραξενεύονται.

Και πως να μην παραξενεύονται άλλωστε…

Ο απόστολος Παύλος έβλεπε τις αντιδράσεις και της δικής του εποχής, που ήταν περίπου ανάλογες με τις σημερινές. ^[1]

Μωρία και σκάνδαλο έδειχνε ο Εσταυρωμένος Χριστός, ενώ ταυτόχρονα έμοιαζε να ξεπερνά τη κοντόφθαλμη λογική όπως και σήμερα.

Όταν ο Χριστός δίδαξε, ότι όποιος τρώει τη Σάρκα του και πίνει το Αίμα του θα έχει αιώνια ζωή, γεμάτοι έκπληξη αρκετοί από τους μαθητές, αποχώρησαν και δεν τον ακολούθησαν ξανά, διότι έβλεπαν μία τρέλα. Και Εκείνος βλέποντας την δυσπιστία στο βλέμμα των δώδεκα, ήταν φυσικό να τους ρωτήσει αν ήθελαν να φύγουν κι αυτοί. ^[2]

Γι’ αυτό αναρωτιούνται κάποιοι (καλοπροαίρετοι θα λέγαμε) ακόμη και σήμερα:  

«Ή τρελός ή Θεός είναι αυτός».

Συνεπώς δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση. Ή τον απορρίπτει κανείς ή τον ακολουθεί.

Όταν φθάσεις σε αυτό το δίλλημα, έχεις κάνει ένα τεράστιο βήμα. Εκεί πια μπορεί να μιλήσει Εκείνος μέσα στην καρδιά σου.

Συνεχίζουμε τα περί τρέλας.

Αν κοιτάξουμε και στην Παλαιά Διαθήκη, μπορούμε να σκεφτούμε τις αντιδράσεις που θα δέχθηκε ο Νώε, στο άκουσμα της κατασκευής της κιβωτού, από τους «λογικούς» της εποχής.

Την αντίδραση της Σάρας στο άκουσμα ότι θα κάνει γιο στα γεράματα και πολλά ακόμη που θα μπορούσαμε να θυμίσουμε.

Πράγματα που έδειχναν, όχι απαραιτήτως υπερβατικά αλλά παράλογα.

Αυτό είναι τρέλα, να πηγαίνεις κόντρα στα παράλογα «θέλω» των πολλών.

Και σήμερα τρέλα είναι να αρνηθώ τη μιζέρια και το κλείσιμο σε μία οθόνη, κάτι που συνηθίζουν οι πολλοί.

Το αντίθετο αυτής της τρέλας, είναι το αγαπητικό άνοιγμα σε Θεό και ανθρώπους.

Στην άλλη «όχθη», βλέπουμε άλλες τρέλες που επιθυμούν να τραβήξουν τα βλέμματα, (selfies και likes) οι οποίες δεν χαρακτηρίζονται από κάποια αξιοσημείωτη αντοχή στο χρόνο, αλλά από φθορά που δεν αργεί να φανεί.

Η τρέλα είναι εκεί που όλοι σήμερα θέλουν να πιστέψουν με λάθος τρόπο στον εαυτό τους, δείχνοντας ότι μόνοι τους μπορούν να καταφέρουν τα πάντα, εκεί ακριβώς πρέπει να πω ότι χωρίς το Θεό είμαι ένα τίποτα.

Η σωστή πίστη στον άνθρωπο είναι να πιστέψει ότι δύναται να γίνει κατά χάριν Θεός, αν συνδεθεί με το Θεό και όχι μόνος του.

Έτσι θα παραμείνει «ακομπλεξάριστος» και υγιής, γιατί δεν θα τρέχει συνεχώς να αποδείξει την αξία του στους άλλους.

Αυτή είναι η πραγματική επανάσταση της παλαβομάρας.

Το να αρνούμαι την ψεύτικη αυθεντία του εαυτού μου και να γονατίζω μπροστά στο εικονοστάσι.

Εκεί που το υπέρλογο, όλοι το βλέπουν παράλογο.

Εκεί όπου δεν απαιτούνται εξιδιασμένες γνώσεις, αλλά ανοιχτή καρδιά και θάρρος.

Εκεί που όλοι αναζητούν βεβαιότητες μέσα στην εποχή της αβεβαιότητας, αρνούμενοι τη βεβαιότητα της αγάπης του Χριστού.

Εκεί θα συναντήσει κανείς τον τρελάρα που πιστεύει στο Χριστό και αν φανεί τυχερός, (όπως ήταν κάποτε κάποιοι άλλοι χριστιανοί) θα συναντήσει και κάποιον δια Χριστόν σαλό.

Η Εκκλησία ας θυμίσουμε τιμά τον άγιο Ανδρέα, τον άγιο Συμεών και αρκετούς άλλους.

Πρόσφατα έζησε ανάμεσά μας και ο παπά Φώτης.

Αυτή κι αν ήταν παλαβομάρα. Μια παλαβομάρα που ευωδίαζε λιβάνι.

Κι ας θυμηθούμε ιερείς και αρχιερείς που αρνήθηκαν να βγάλουν το ράσο σε χώρες με εχθρικά καθεστώτα, τα οποία δίωκαν το χριστιανισμό.

Ο πιστός σήμερα απαντά θετικά στην αγάπη του Θεού και διαπιστώνει ότι μπορεί να γίνει δακτυλοδεικτούμενος γι’ αυτή του την επιλογή.

Στο φινάλε δεν μας εξανάγκασε κανείς σε μυστηριακή ζωή. Μόνοι μας το επιλέξαμε.

Με την ελευθερία μας, την οποία έχουμε πλειστάκις επισημάνει ως θείο δώρο, τονίζοντας βέβαια το ιδιαίτερα μεγάλο ειδικό βάρος που τη συνοδεύει.

Συνειδητά τρελοί λοιπόν, που τρώμε τη Σάρκα και πίνουμε το Αίμα του Χριστού μας. Υπάρχει ομορφότερη τρέλα από αυτή;

 ____________________________________