Διέφθειραν τον λαό γιά νά τον αναγκάσουν σε σιωπή και σε υποταγή.

 

Δεν ξέρω εάν εδώ που φτάσαμε υπάρχει ελπίδα και έξοδος από τη δύσκολη ώρα πού περνάμε. Εάν υπάρχει όμως ένα ενδεχόμενο ελπίδας, αυτό μόνο από το λαό μπορεί να προέλθει, εάν μπορέσει να συνετισθεί, εάν μπορέσει να μετανοήσει, εάν μπορέσει να αναλάβει τις ευθύνες του.

Οι εξουσίες στάθηκαν αδύνατες, γιατί υπήρξαν λίγες σε ποιότητα. Οι κατά καιρούς εξουσίες που κυβέρνησαν αυτό τον τόπο, στάθηκαν ανίκανες και ένα καθαρό μάτι διαβλέπει ότι δεν έχουν πλέον την δυνατότητα να βοηθήσουν την Πατρίδα. Εάν μπορούσαν θα το είχαν κάνει.

Όχι δε μόνον δεν έκαναν καλό, αλλά έκαναν κακό, για την ακρίβεια κακούργησαν εναντίον της Πατρίδας και του λαού. Το κακούργημα δεν είναι μόνο ότι τον κατάστρεψαν οικονομικά, αλλά τον διέφθειραν ψυχικά. Προκειμένου να μπορούν να απολαμβάνουν την εξουσία τους και τα λάφυρά της, διέφθειραν την ψυχή αυτού του λαού και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που καταντά δαιμονικός.

Εκμεταλλεύθηκαν τα ανθρώπινα πάθη με στόχο να εκμαυλίσουν συνειδητά τον λαό. Με υποταγμένα στην εξουσία τα τηλεοπτικά κανάλια διαμόρφωσαν τις ειδήσεις διά να διαφθείρουν τον λαό και να κλονίσουν συνειδήσεις ώστε κάποτε να μπορούν να του πετάξουν στα μούτρα το «μαζί τα φάγαμε».

Ο λαός διαβρωμένος έγινε αιχμάλωτος του δικού του οράματος, αυτού που του καλλιέργησαν και τώρα κάποιοι έχουν την ελπίδα ότι θα ξανάρθουν εκείνες οι «καλές ημέρες» της καλοπέρασης και κανείς από τους πολιτικούς δεν έχει το θάρρος να τους πεί ότι αυτές δεν θα ξανάρθουν, γιατί ήταν μέρες ανομίας, και δεν πρέπει να ξανάρθουν.

Η κατάρρευση της Πατρίδας μας ήταν σχεδιασμένη με βασικούς συνεργάτες τους πολιτικούς, που αφιονισμένοι με το αφιόνι της εξουσίας στάθηκαν ανίκανοι να αντιδράσουν. Το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου δεν ήταν μια καλοστημένη παγίδα με τον τότε Πρωθυπουργό να σπρώχνει το λαό να παίρνει δάνεια για να αγοράζει μετοχές; Ποιος λογοδότησε γι’ αυτό;

Ο καταναλωτισμός έγινε όραμα ζωής. Με κάθε τρόπο οι Έλληνες ωθούντο προς την κατεύθυνση αυτή. Δάνειο για διακοπές, δάνειο για Χριστούγεννα σε εξωτικούς προορισμούς, δάνεια, δάνεια, δάνεια. Οι εξουσίες δεν γνώριζαν που πήγαινε αυτή η ιστορία; Αν γνώριζαν έχουν την πρώτη ευθύνη και πρέπει να αναζητηθεί. Εάν δεν γνώριζαν ήταν ένοχοι για λόγους βλακείας. Ήξεραν, όμως, τα πάντα.

Παράλληλα με τον ευδαιμονισμό, ένα πνεύμα λοιδωρίας απέναντι σε ο, τι πνευματικό, ο, τι παραδοσιακό και ταυτόχρονα ένα τσουνάμι επιθέσεων εναντίον της Εκκλησίας. Συνασπισμένα κανάλια, υπηρέτες ξένων πρώτα συμφερόντων και της ελληνικής εξουσίας μετά, προσπαθούσαν να γκρεμίσουν τη σχέση των νεοελλήνων με την πηγή της δυνάμεως. Ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα προς μελέτη θα ήταν η στάση των ΜΜΕ απέναντι στον τότε Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Οφειλόταν σε καθαρό δημοσιογραφικό ενδιαφέρον ή εκτελούσαν διατεταγμένη υπηρεσία με διατάκτες εντός και εκτός Ελλάδος;

Μόνον ηλίθιοι δεν καταλάβαιναν τότε ότι ετοιμαζόταν η μεγάλη επίθεση εναντίον του λαού. Μόνον ηλίθιοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι στόχος δεν ήταν ο Θεός, αλλά ο άνθρωπος. Δεν καταλάβαιναν ότι προσπαθούσαν να καταστρέψουν το καταφύγιο των ανθρώπων για να τους εξουδενώσουν.

Μιλούσαν για την «μεγάλη Εκκλησιαστική περιουσία» που αυτοί και το συνάφι τους την είχαν ληστέψει.
Η Εκκλησία είχε παραχωρήσει το 96% της περιουσίας της προς χάριν του λαού. Προκάλεσα αρκετές φορές τους δημοσιογράφους, ότι μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα θα ήταν να ερευνήσουν αν αυτή η εκκλησιαστική περιουσία, που δόθηκε κατά καιρούς για χάρη του λαού, πήγε πραγματικά στο λαό ή πήγε στις τσέπες των αδίστακτων. Αλλά κανείς δεν τόλμησε.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εξέδωσε ένα βιβλίο, για το κομμάτι της Εκκλησιαστικής περιουσίας και την τύχη του, που αφορούσε την πρώτη Μητρόπολή του, Θηβών και Λεβαδείας. Αντιμετωπίσθηκε από όλους διά της σιγής. Η υπόθεση κάνει «τζιζ».

Αυτό που στόχευσε η εξουσία το πέτυχε, αλλά αυτό είναι και το μεγάλο έγκλημά της. Να διαφθείρει το λαό, για να τον αναγκάσει σε σιωπή και σε υποταγή. Και κατάφερε, επίσης, εν τινι μέτρω να συκοφαντήσει την Εκκλησία για να την τρομάξει, για να στρέψει τον λαό εναντίον της, σαν τον Νέρωνα που έκαψε την Ρώμη και μετά κατηγόρησε τους χριστιανούς σαν υπαίτιους. Όταν κάποια στιγμή ο λαός θα καταλάβει, παρόλο που προσπαθούν να τον αποπροσανατολίσουν, τότε θα δεί το μεγάλο και σκληρό παιχνίδι που έπαιξαν εις βάρος του.

Η ευθύνη των ανθρώπων της εξουσίας, για την καθυστέρηση σ’ αυτόν τον τόπο, σε νευραλγικούς τομείς της δημόσιας ζωής, είναι και μεγάλη και εγκληματική. Η κατάσταση και το κατάντημα της δημόσιας υγείας, της δημόσιας Παιδείας, της διεφθαρμένης διοίκησης και τόσοι άλλοι τομείς, οφείλουν την υπανάπτυξή τους στους ανθρώπους της εξουσίας. Αυτούς δεν τους ένοιαξε η Πατρίδα, τους ένοιαζε μόνο η εξουσία. Δεν τους ένοιαζε ούτε καν το κόμμα τους, που γι’ αυτούς ήταν μέσο προσωπικού πλουτισμού και μέσο διατήρησης της εξουσίας.

Πόσοι και πόσο κατάλαβαν αυτό τον τόπο, την ιστορία του και την παράδοσή του; Εύκολοι σε δεκάρικους λόγους, θεώρησαν ως πολιτική τοποθέτηση και πολιτικό διάλογο τα διάφορα σλόγκαν με τα οποία νόμιζαν ότι ασκούν πολιτική. Το πρώτο μνημόνιο είχε 234 σελίδες. Το υπέγραψαν όλοι, χωρίς κανείς να το διαβάσει. Το υπέγραψαν μέσα σε τρεις ώρες, χωρίς να ξέρουν τι υπογράφουν.
Υψηλόβαθμα στελέχη επισκέπτονται ξένους οργανισμούς για να υπερασπίσουν υποτίθεται τα συμφέροντα της Πατρίδας και οι συνομιλητές τους δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί ακριβώς πήγαν και τι ακριβώς ήθελαν. Αυτό είναι το επιπεδο τους, των περισσοτέρων τουλάχιστον. Γιατί αν αυτοί που πηγαίνουν έχουν «τέτοιες» ικανότητες, μπορείτε να καταλάβετε πόσες έχουν αυτοί που τους στέλνουν.

Η ανικανότητα, αλλά και η ιδιοτέλεια των ανθρώπων της εξουσίας φαίνεται στην ανικανότητα ή την άρνηση τους να συναινέσουν σε ένα κοινό τόπο, σε μια κοινή συνισταμένη, για σοβαρά προβλήματα που απασχολούν τους ανθρώπους. Έτσι αν μια Κυβέρνηση πάρει μια νομοθετική πρωτοβουλία π.χ. για την Παιδεία, η αντιπολίτευση θα αντιδράσει και θα καταψηφίσει. Θα ξεσηκώσει οργανωμένες ομάδες για να ματαιώσει τα πάντα.

Εάν η αντιπολίτευση αυτή γίνει αύριο Κυβέρνηση και πάρει για το ίδιο θέμα την ίδια ακριβώς ή περίπου πρωτοβουλία, η νέα αντιπολίτευση θα καταψηφίσει αυτό που ως Κυβέρνηση θέλησε να ψηφίσει. Γιατί να το κάνει ο άλλος και να μην το κάνουμε εμείς; Δεν μπόρεσαν εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων να κάνουν κάτι μαζί. Αυτό το ονομάζουν πολιτική. Αλλά αυτή η συμπεριφορά που είναι σχεδόν πάντα η ίδια στις εναλλασσόμενες εξουσίες δείχνει την αληθινή ποιότητά τους και το ποιοί είναι υπεύθυνοι για το κατάντημα της Πατρίδος.

Ήταν Νομάρχης. Γνώρισε την τοπική αυτοδιοίκηση και τις ανάγκες της. Γίνεται βουλευτής. Ως βουλευτής με το κόμμα του νομοθετεί σωστά μέτρα για την τοπική αυτοδιοίκηση. Έλα όμως που στις εκλογές για την ανάδειξη τοπικών αρχόντων η αντιπολίτευση εκλέγει πολλούς νέους δημοτικούς και Νομαρχιακούς άρχοντας. Και πηγαίνει στην Βουλή με την εντολή από το κόμμα του που κυβερνά να εισηγηθεί το κουτσούρεμα των αρμοδιοτήτων για να μην ωφεληθούν οι αντίπαλοι.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι της εξουσίας στην Ελλάδα, γι’ αυτό και την άφησαν υποανάπτυκτη, γι’ αυτό καλλιέργησαν την διαφθορά, την άντληση μίζας, γι’ αυτό την έφεραν σε αυτό το σημείο. Ποιος από τους ανθρώπους της εξουσίας ένοιωσε στο πετσί του την οικονομική κρίση; Ο τρόπος της ζωής τους δεν δείχνει κάτι τέτοιο. Και η σημερινή εξουσία δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να θερίζει τους καρπούς που έσπειρε. Με την ανευθυνότητα της αντιπολίτευσης έσπειρε ανέμους και τώρα θερίζει θύελλες.

Και προσπαθεί να αποπρασανατολίσει για μια ακόμη φορά την κοινωνία που ζεί σε έκτακτες ανάγκες, ψηφίζοντας νόμους και νομοσχέδια για να διατηρήσει τα κουρέλια της προοδευτικότητας και αντί να ζητά συγγνώμη για το κατάντημα των ανθρώπων, ζητά συγγνώμη για τα νομοσχέδια της ντροπής που άργησε τάχα να ψηφίσει.

Ένα άλλο κλασικό παράδειγμα της ανίκανης εξουσίας είναι αυτό που ζούμε αυτές τις ημέρες με τους αγρότες. Σχεδόν κάθε χρόνο έχουμε καταλήψεις δρόμων. Πριν η σημερινή εξουσία γίνει κυβέρνηση έτρεχε στα μπλόκα για να στηρίξει τα αιτήματα των αγροτών. Τότε είχαν δίκαιο και μόνο εφέτος έχουν άδικο; Κάποιοι λένε ότι έχουν μεν δίκαιο, αλλά οι συνθήκες είναι δύσκολες. Πριν δύο χρόνια δεν ήταν και μόνον τώρα έγιναν; Έχουν δίκαιο οι αγρότες; Εάν ναί να το παραδεχθούν όλοι.
Εάν έχουν άδικο ή είναι υπερβολικοί να τους το πούν ΟΛΟΙ, διαφορετικά είναι ανεύθυνοι. Έπειτα από τόσες ημέρες που η χώρα παρουσιάζει παράλυση, η εξουσία και τώρα και στο παρελθόν κάνει κάποιες παραχωρήσεις. Γιατί έπρεπε να ρεζιλεύεται έτσι η Πατρίδα μας; Δεν μπορούσαν από την αρχή να διαλεχθούν με ευθύνη, να τοποθετηθούν όλοι και να αποφύγουμε κάθε λίγο και λιγάκι αυτό το μπάχαλο; Αυτό λέγεται υπεύθυνη διακυβέρνηση της χώρας από όλες τις εξουσίες που πέρασαν;

Η εξουσία κατέστρεψε αυτό τον τόπο, τον λεηλάτησε για πάρτη της, τον διέφθειρε εκμεταλλευόμενη τα πάθη των ανθρώπων, τον δίχασε και έστρεψε τον ένα μετά τον άλλο, έστρεψε την μία ομάδα εναντίον της άλλης. Σήμερα η υπενθύμιση των μπλε, πράσινων και κόκκινων καφενείων του παρελθόντος μόνο ντροπή μπορεί να προκαλέσει σε κάθε νοήμονα άνθρωπο.

Όργανο στα χέρια ξένων προσπάθησε να καταστρέψει την γλώσσα, την ιστορία, την πίστη στον Θεό, με στόχο την εξουδένωση και την πλήρη υποταγή του λαού, αιχμάλωτου απατηλών ονείρων και ψεύτικων υποσχέσεων. Καμιά εξουσία δεν είπε ποτέ την αλήθεια στον λαό. Την λύση που υπήρχε δεν την είπε κανείς στον λαό γιατί δεν συνέφερε τις εξουσίες.

Η λύση δεν θα έλθει από καμία από τις συνηθισμένες εξουσίες. Η λύση θα προέλθει από τον λαό, όταν πρώτα συνειδητοποιήσει τις δικές του τεράστιες ευθύνες, όταν καταλάβει ότι έχει και εκείνος ευθύνη για το σημερινό κατάντημα του. Όταν καταλάβει ότι καμμία λύση δεν θα είναι ανώδυνη πλέον. Όταν αποφασίσει να λειτουργήσει ενωτικά και όχι διασπαστικά. Όταν αποφασίσει να γονατίσει ολόκληρος, για να γίνει ο καθένας αλληλέγγυος με τον άλλο. Τέλος όταν αποφασίσει εθελούσια και όχι αναγκαστικά να δυσκολευτεί, για να σηκωθεί και πάλι ολόκληρος.

 Του Mακαριστού Μητροπολίτου Σιατίστης & Σισανίου Παύλου

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ: ΑΓΧΟΣ Η’ ΧΑΡΑ;

                

 Όσοι συμμετέχουν στην προσπάθεια των μαθητριών και των μαθητών για να δώσουν Πανελλαδικές Εξετάσεις εστιάζουν την έγνοια τους στο άγχος. Συμβουλές, συνταγές, προσευχές, απόπειρες να πειστούν τα παιδιά ότι οι εξετάσεις δεν είναι το τέλος της ζωής, αλλά ένα πέρασμα σε μία καινούργια πορεία, ανεξαρτήτως της επιτυχίας ή της αποτυχίας ως προς τους στόχους που ένας νέος θέτει. Κυρίως, οι γονείς  που καταβάλλουν ικανά  χρηματικά ποσά, για να ενισχύσουν την προετοιμασία των παιδιών τους, αλλά και νιώθουν ότι η επιτυχία τους είναι και επιτυχία όλης της οικογένειας, είναι εκπλήρωση προσδοκιών και των γονέων, ώστε τα παιδιά να κάνουν βήματα μπροστά, αισθάνονται  την αγωνία και οι ίδιοι για την έκβαση της προσπάθειας.

                Δεν είναι τυχαίο πάντως, στην ψυχολογικοποιημένη εποχή μας, αλλά και στον κόσμο που έχει ως όραμα την επιτυχία μεταφραζόμενη σε χρήμα και καταξίωση, να υπάρχει αδιαφορία για τη χαρά της μάθησης. Οι Πανελλαδικές είναι η ολοκλήρωση ενός μεγάλου ταξιδιού στη γνώση και στην καλλιέργεια της ψυχής, το οποίο ο νέος μαθαίνει και ζει στο σχολείο. Αν ο μαθητής δεν χαίρεται το βιβλίο, το διάβασμα, τις γνώσεις, τον κόσμο στον οποίο εισέρχεται, που είναι ένας κόσμος ανοίγματος του πνευματικού ορίζοντα, ένας κόσμος συνύπαρξης με δασκάλους που κατέχουν γνωστικά αντικείμενα και μαθαίνουν στο παιδί όχι μόνο ποσοτικούς τρόπους για την κατάκτηση της γνώσης, αλλά και ποιοτικούς, τότε οι Εξετάσεις μετατρέπονται σε πηγή άγχους. Αυτός που νιώθει τη χαρά, ξέρει ότι έκανε ένα ωραίο ταξίδι. Και δεν είναι θεωρία. Είναι αλήθεια. Διότι όποιος ταξιδεύει στην μάθηση, καλλιεργεί τον εαυτό του, βρίσκει στις εξετάσεις μία ευκαιρία να δοκιμάσει τις γνώσεις του, όχι με γνώμονα το να αποδείξει τις ικανότητές του, αλλά να δει ο ίδιος με τον εαυτό του πού βρίσκεται, τι γνωρίζει, πώς μπορεί να ξεπεράσει δοκιμασίες, να αντέξει, αλλά και σε τι ο πνευματικός και μορφωτικός εξοπλισμός που έχει διαμορφώσει και αποκτήσει, μπορεί να τον βοηθήσει στην μετέπειτα πορεία της ζωής του.

                Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι φοιτητές, μετά την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν διαβάζουν καθόλου. Δεν θέλουν να πιάσουν το νήμα της συνέχειας από τις γνώσεις που απέκτησαν για να γίνουν φοιτητές, αλλά προτιμούν να ζήσουν τη φοιτητική ζωή, το γλέντι, το ξενύχτι, τις σχέσεις, τη ραθυμία, την απουσία προγράμματος. Όλα είναι μία εκτόνωση μετά το άγχος. Το ίδιο, άλλωστε, συμβαίνει και αμέσως μετά τις εξετάσεις Διακοπές, ταξίδια, ύπνος, βόλτες, να φύγουν τα βιβλία από τη ζωή είναι η νοοτροπία που δεσπόζει. Όταν η μόρφωση είναι καταναγκαστικό έργο, για να πετύχεις, όχι για να βρεις μέσα από αυτή και τον εαυτό σου, τότε το ταξίδι των Πανελλαδικών είναι ένας επαπειλούμενος εφιάλτης. Γι’ αυτό και αρκετοί δεν το αντέχουν και εγκαταλείπουν την προσπάθεια λίγο ή πολύ πριν το τέλος.

                Πόσο μπορεί ένας νέος να αντισταθεί στη νοοτροπία της επιτυχίας; Οι συμβουλές και οι τεχνικές αποφυγής του άγχους λειτουργούν πιθανόν στη διόρθωση της συμπεριφοράς ή σε μία ανακούφιση της πίεσης, έστω και προσωρινά, αλλά δεν δίνουν χαρά. Η αγάπη για τα γράμματα, η αναζήτηση μέσα από την προετοιμασία της γνώσης που γίνεται βοηθός στην καλλιέργεια της ψυχής, η παρέα του σχολείου και του φροντιστηρίου, η απόφαση το ταξίδι στη γνώση να έχει συνέχεια, είναι αντίβαρα χαράς στη δοκιμασία. Αυτός ο τρόπος όμως πρέπει να δουλευτεί από νωρίς, για να λειτουργήσει και στην περιπέτεια των Πανελλαδικών. Αλλιώς, μένει το άγχος ως στυφή γεύση ενός ταξιδιού που γίνεται μία κουραστική εμπειρία. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ

 

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν Σαλού τιμά σήμερα, 28 Μαΐου, η Εκκλησία μας. Ο βίος του Αγίου Ανδρέου συντάχθηκε από τον πρεσβύτερο Νικηφόρο της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, περί τα μέσα του 10ου αιώνος μ.Χ. (956 – 959 μ.Χ.), επί βασιλείας του Κωνσταντίνου Ζ’ Πορφυρογέννητου.

 Ο Άγιος Ανδρέας, ο διά Χριστόν σαλός, καταγόταν από την Σκυθία και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ’ του Σοφού (886 – 912 μ.Χ.). Από παιδική ηλικία είχε πουληθεί ως δούλος σε κάποιον πρωτοσπαθάριο και στρατηλάτη της Ανατολής, ονομαζόμενο Θεόγνωστο, άνδρα ενάρετο και ευσεβή ο οποίος τόσο αγάπησε τον μικρό Ανδρέα, ώστε τον μεταχειρίστηκε ως υιό του, φροντίζοντας για την επιμελή και θεοσεβή μόρφωση αυτού.

Τον Ανδρέα είλκυαν περισσότερο από κάθε άλλο τα ιερά γράμματα και ιδιαίτερα οι Βίοι και τα Μαρτύρια των αγωνιστών της Χριστιανικής πίστεως. Τέτοιος δε υπήρξε ο ζήλος του προς αυτά, ώστε αποκλήθηκε «σαλός» (μωρός), διότι ο ζήλος του αυτός τον ωθούσε πολλές φορές στο να υπομένει εμπαιγμούς, ταπεινώσεις και βαριές ύβρεις και να προβαίνει σε διαβήματα που κρίνονται ως ανισόρροπα και εκκεντρικά. Αλλά εκείνος υπέμενε τους εξευτελισμούς, παρηγορούμενος από το ότι πολλές φορές πετύχαινε να επαναφέρει στην ευθεία οδό παραστρατημένες υπάρξεις.

Αλλά ο Άγιος Ανδρέας διακρινόταν και για την φιλανθρωπία και την αγαθοποιία του. Όχι μόνο μοιραζόταν τα υπάρχοντά του με τους φτωχούς, αλλά προσέφερε ότι είχε και ο ίδιος έμενε νηστικός και γυμνός. σε εκείνους που τον παρατηρούσαν για τις υπερβολικές αγαθοεργίες του, υπενθύμιζε τους λόγους του Κυρίου «εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων τών αδελφών μου τών ελαχίστων, εμοί εποιήσατε», και τους έλεγε ότι στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου, και μάλιστα του πάσχοντος αδελφού, έβλεπε τον Χριστό.

Ο Άγιος, σε μία ολονύκτια Ακολουθία στο ναό των Βλαχερνών είδε τη Θεοτόκο στον ουρανό προσευχόμενη και σκέπουσα το λαό με το τίμιο ωμοφόριό της (1 και 28 Οκτωβρίου).

Κάποια ημέρα συνέβη κάτι παράδοξο στο θεράποντα του Κυρίου. Κατά την συνήθειά του, για να μην γνωρίζει κανείς την εργασία του στους προθάλαμους των εκκλησιών, όπου προσευχόταν, πορευόταν κρυφά προς το ναό της Πανυμνήτου Θεοτόκου, στην αριστερά στοά της αγοράς του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Έτυχε, τότε, κάποιο παιδί να διέρχεται τη λεωφόρο, εκτελώντας διαταγή του κυρίου του. Ο Όσιος πήγαινε προς το ναό για να προσευχηθεί• το παιδί τάχυνε το βήμα του και τον πρόφθασε, χωρίς ο Όσιος να το αντιληφθεί. Όταν έφθασε προ των πυλών του ναού ο Ανδρέας, Θεού θέλοντος, εξέτεινε τη δεξιά του χείρα και αφού σφράγισε με το σημείο του τιμίου Σταυρού τις πύλες, αυτές ευθύς υποχώρησαν.

Εισήλθε στο ναό και άρχισε τις προσευχές, μη γνωρίζοντας ότι κάποιος τον παρακολουθούσε. Το παιδί, το οποίο ακολουθούσε τον Όσιο, γνώριζε ότι ο άνθρωπος ήταν σαλός. Όταν τον είδε να ανοίγει αυτομάτως τις πύλες του ναού, έφριξε και κυριεύθηκε από τρόμο• έλεγε, λοιπόν, στον εαυτό του: «Ποιόν δούλο του Θεού οι κατά αλήθειαν μωροί σαλό ονομάζουν! Πόσο μεγάλος άγιος είναι, και εμείς οι ανόητοι αγνοούμε! Πόσους κρυφούς δούλους έχει ο Θεός και ουδείς γνωρίζει τα περί αυτών!».

Αυτά λογιζόταν το παιδί και πλησίασε, για να μάθει τί κάνει ο Άγιος εντός του ναού• βλέπει, λοιπόν, αυτόν προ του άμβωνος να κρέμεται στον αέρα και να προσεύχεται. Κατεπλάγη από το παράδοξο τούτο θέαμα και αναχώρησε, για να εκτελέσει την διαταγή του κυρίου του. Ο Όσιος τελείωσε την προσευχή του και έφυγε.

Εξερχόμενος από το ναό, ασφάλισε πάλι τις θύρες με το σημείο του Σταυρού. Τότε αντιλήφθηκε την παρουσία του παιδιού και λυπήθηκε, επειδή κάποιος οικέτης έγινε θεατής των συμβάντων• ανέμενε την επιστροφή του παιδιού, για να του παραγγείλει να μην αποκαλύψει τα περί του Οσίου. Συνάντησε το παιδί και είπε: «Φύλαξε, τέκνον, όλα όσα είδες στον τόπο τούτο και θα έχεις το έλεος του Κυρίου του Θεού».

Μία ημέρα, προς το τέλος της αγίας Τεσσαρακοστής, ο λαός της βασιλευούσης των πόλεων, της Κωνσταντινουπόλεως, επευφημούσε τον Δεσπότη Χριστό μετά βαΐων και ύμνων. Βλέπει, τότε, ο μακάριος Ανδρέας, κάποιον γέροντα, ωραίο κατά την εξωτερική εμφάνιση, να εισέρχεται στο ναό της του Θεού Σοφίας. Πλήθος λαού τον ακολουθούσε, με βάια και σταυρούς, οι οποίοι έλαμπαν ως αστραπή• μελωδούσαν μέλος τερπνό, ηδύ και σωτήριο.

Ο ένας στον άλλο παραχωρούσε το προβάδισμα και όλοι κατευθύνονταν προς τον άμβωνα. Ο γέροντας εκείνος κατείχε κινύρα και έκρουε τις χορδές συνοδεύοντας τους ψάλτες. Ο μακάριος ετέρπετο από το θέαμα και την ψαλμωδία• σκίρτησε και είπε: «Μνήσθητι Κύριε τού Δαβίδ καί πάσης τής πραότητος αυτού. Ιδού, ακούσαμε τήν Κυρία τήν Κυριοπρεσβεύτρια καί τήν ευρήκαμε όμοια πρός τή Σοφίαν τήν τερπνή».

Αυτά έλεγε ο Άγιος. Κάποιοι από τους παρευρισκόμενους σοφούς έλεγαν: «Πώς, σαλέ; Αναφέρεται στο στίχο αυτό του ψαλμού η Παναγία; Τί είναι αυτά τα οποία λέγεις;». και εξ αιτίας της άγνοιάς τους γέλασαν και αναχώρησαν. Ο μακάριος τα έλεγε αυτά επειδή είδε τον Δαβίδ με άλλους Προφήτες να έχουν έλθει εκεί.

Έτσι θεοφιλώς έζησε ο διά Χριστόν σαλός Άγιος Ανδρέας και κοιμήθηκε με ειρήνη σε ηλικία εξήντα έξι ετών. Ευθύς ευωδίασαν μύρα και θυμιάματα στον τόπο εκείνο, όπου άφησε το πνεύμα του ο Άγιος. Μία γυναίκα φτωχή, η οποία διέμενε πλησίον οσφράνθηκε την ηδύπνοο και ασύγκριτη ευωδία. την ακολούθησε, λοιπόν, αυτή και έφθασε στον τόπο εκείνο όπου έκειτο ο Άγιος. Βρήκε τον μακάριο νεκρό• ήδη δε ανέβλυζε μύρο από το τίμιο λείψανό του. Έτραξε, λοιπόν, και ανήγγειλε το θαύμα, επικαλούμενη με όρκο ως μάρτυρα τον Θεό. Πολλοί συγκεντρώθηκαν τότε, αλλά δεν βρήκαν το τίμιο λείψανο του Αγίου. Τους προκαλούσε κατάπληξη, όμως, η ευοσμία του μύρου και των θυμιαμάτων. Ο Κύριος, ο Οποίος γνωρίζει τα κρίματα εκάστου και τα απόκρυφα κατορθώματα του Αγίου, μετέθεσε το λείψανο του Αγίου.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει ότι ο Άγιος Ανδρέας έγραψε πολλές προφητείες οι οποίες δεν εκδόθηκαν ποτέ και βρίσκονται στην Μονή Iβήρων.

Προσευχή του Αγίου Ανδρέου προ της μακαρίας κοιμήσεώς του

«Ο Πατέρας, ο Υιός καί τό Άγιο Πνεύμα, Τριάς η ζωοποιός καί ομοούσιος, σύνθρονος καί αμέριστος, παρακαλούμέν Σε οι πένητες, οι ξένοι, οι πτωχοί καί γυμνοί: οι μή έχοντες πού τήν κεφαλήν κλίναι: ένεκεν τού ονόματός Σου κλίνομεν τό γόνυ τής ψυχής καί τού σώματος, τής καρδίας καί τού πνεύματος καί δεόμεθά Σου καί ικετεύομέν Σε, τόν Θεόν, τό φοβερόν όνομα Σαβαώθ: αγαθέ καί άγιε Δέσποτα, πλαστουργέ, ποιητά, παντοκράτωρ κλίνον τό ούς σου καί πρόσδεξε ευμενώς τήν ικετήριον δέησιν ημών τών ταπεινών καί αξίωσόν μας νά αγιασθώμεν, εν τή δυνάμει καί τώ ονόματί Σου, Κύριε, οικτίρμον, ελεήμον, μακρόθυμε καί πολυέλεε.

Ελθέ, Πατέρα, Υιέ καί Πνεύμα Άγιο: ελθέ, τό όνομα τού Πατρός τού Υιού καί τού Αγίου Πνεύματος, μετά συμπαθείας διά τά παραπτώματά μας, τά εν λόγω ή έργω ή εν ενθυμήσει ή διανοία. Πάριδε καί άφες ταύτα αγαθέ, εύσπλαχνε, ελεήμον, πολυέλεε. Καί μή μάς καταισχύνης: μή μάς απορρίψης από τού προσώπου Σου: Σύ, ο Οποίος από αγάπην υπερβολικήν καί γλυκυτάτην φιλανθρωπίαν, κάμπτεσαι από τάς προσευχάς τών φίλων Σου».

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Μωρίαν εκούσιον διά Χριστόν τόν Θεόν, επόθησας Όσιε, τόν σοφιστήν αληθώς, μωράνας καί ήνυσας, μέσον πολλών θορύβων, τόν αγώνα Ανδρέα: όθεν σε ο Δεσπότης, Παραδείσου πρός πλάτος, εσκήνωσε πρεσβεύειν υπέρ τών τιμώντων σε.

«Αμαρτίαι γονέων …»

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Είναι γνωστός ο λόγος: «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα», εννοώντας, προφανώς, ότι η αμαρτωλή ζωή των γονιών θα φέρει αναποδιές, δοκιμασίες, ακόμα και δυστυχήματα στα παιδιά, μάλλον ως τιμωρία του Θεού.

Η αντίληψη ότι παραβαίνοντας το θέλημα του Θεού θα επέλθει εκδικητική συμπεριφορά από Αυτόν, παραπέμπει σε Θεό που έχει ανθρώπινη παθολογία. Ασφαλώς, η Ορθόδοξη πίστη δεν δέχεται τέτοιο Θεό που θίγεται, εκδικείται, οργίζεται και τιμωρεί, αλλά Θεό αγάπης χωρίς όρια, αναλλοίωτο και θυσιαζόμενον για τον άνθρωπο, που τον δημιούργησε «κατ’ εικόναν Του» και άρα ελεύθερο να δέχεται ή όχι την αγάπη Του.

Με αυτή τη θεώρηση ο «παιδεμός» των παιδιών για τις αμαρτίες των γονιών, δεν προέρχεται από το Θεό, αλλά από τους ίδιους τους γονείς.

Είναι αυτονόητο ότι ταλαιπωρούνται τα παιδιά από τους γονείς:

• Όταν κληρονομούν τη ροπή προς τα πάθη που συντηρούν στην ψυχή και στο σώμα τους, χωρίς να αγωνίζονται να τα εξαλείψουν με τη χάρη του Θεού.
• Όταν μεταξύ τους δεν έχουν αγάπη.
• Όταν δεν συγχωράει ο ένας τον άλλο.
• Όταν δεν υπάρχει ταπείνωση και ο ένας θέλει να επιβληθεί στον άλλο.
• Όταν η έννοια τους είναι το οικονομικό κέρδος και οι απολαύσεις του κόσμου τούτου, δίνοντας το μήνυμα «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν».
• Όταν τους μεγαλώνουν εγωκεντρικά, χωρίς ενδιαφέρον για τον διπλανό που δυσκολεύεται.
• Όταν δεν προσεύχονται γι’ αυτά και τα αφήνουν ακάλυπτα από τους ποικίλους πειρασμούς.
• Όταν με την όλη ζωή τους δεν τους δείχνουν τον Ουρανό και ζουν ως «άθεοι εν τω κόσμω».

Και ακόμα, τα λάθη των γονιών - εκούσια ή ακούσια, εν γνώσει η εν αγνοία τους - δυσκολεύουν τα παιδιά στην ενήλικη ζωή τους:

• Όταν τους προκαλούν αισθήματα κατωτερότητας ή ανωτερότητας.
• Όταν τους ικανοποιούν όλες τις υλικές τους ανάγκες με στόχο «να μη στερηθούν τίποτα».
• Όταν τους μαθαίνουν να εξαρτώνται απόλυτα από αυτούς - ικανοποιώντας τη νεύρωση των γονιών ότι «έχουν λόγο ύπαρξης» και τα παιδιά να παίρνουν το μήνυμα ότι «είστε ανίκανοι».
• Όταν η σχέση τους με το Χριστό και την Εκκλησία Του «δεν έχει Ζωή», είναι τυπική και ανούσια. Και έτσι, τα παιδιά ενθαρρύνονται στην απομάκρυνση, γεγονός που τα αδικεί, αφού τους στερείται αυτό που στο βάθος η ψυχή τους θέλει.

 

Όπως η αυτογνωσία, αν γίνεται με ειλικρίνεια, μπορεί να προκαλέσει μετάνοια, έτσι και η συνειδητοποίηση των ποικίλων λαθών έναντι των παιδιών μας, μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή της ζωής μας που θα αλλάξει κι αυτά. Και αν αυτό δεν γίνεται, ένεκα της ηλικίας τους, υπάρχει η έμπονη προσευχή που κάποια φορά θα ελκύσει τη χάρη του Θεού σε αυτά και θα τους αλλάξει, ανάλογα με την επιθυμία τους. Άλλωστε, τα παιδιά μας είναι πρώτα παιδιά του Θεού, κι αυτό λέει πολλά…

Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.

 

Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.
Διότι είναι δίκαιος απέναντί μας με ελεύθερη και σπλαχνική κατάβαση σε μας. Αν ήταν μόνο δίκαιος ο Θεός, δεν θα ήταν απόλυτα ελεύθερος· αν ήταν μόνο ελεήμων, δεν θα λάμβανε υπ’ όψη τις ανθρώπινες προσπάθειες και δεν θα τις ενθάρρυνε....

Ο Θεός, ως δίκαιος, θέλει αφενός όλοι να είναι ίσοι μεταξύ τους, και αφετέρου να δίνει σε όλους τόσο, όσο μπορούν να δεχθούν από τη μακαριότητά Του, ανάλογα με τις δικές τους προσπάθειες.
Ο Θεός αναφέρεται δίκαια σ’ όλους μας, αλλά σκέφτεται τον καθένα ξεχωριστά, στο πλαίσιο του συνόλου. Ο Θεός δεν ξεκινά από μια ιδέα της δικαιοσύνης, αλλά από την πραγματικότητά της εν Αυτώ.

Άγιος ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΑΝΙΛΟΑΕ 

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΟΣ

Σαν πιθανότερη χρονολογία της γέννησής του είναι το έτος 1690. Και τούτο γιατί στους πολέμους που άρχισαν το 1711 και τελείωσαν το 1718 είναι στρατιώτης του Τσαρικού Στρατού του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσσίας.

Τα Τουρκικά στρα­τεύματα ήσαν ακατάβλητα, βάδιζαν από νίκη σε νίκη, είχαν σπείρει τον τρόμο σ’ όλα τα έθνη. Στρατιώτης ο Όσιος Ιωάννης μάχεται για να υπερασπισθεί την πατρίδα του, τη Ρωσσία. Γαλου­χημένος με τα νάματα της Ορθοδοξίας από τους Χριστιανούς γονείς του, τον συγκλονίζει η φρίκη του πολέμου, τα χιλιάδες παλληκάρια, γυναικόπαιδα, γέροι που κείτονται νεκροί στο πέρασμα της λαίλαπας, της πολεμικής μανίας των εχθρών.

Στις μάχες για την ανακατάληψη του Αζώφ με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες του, αιχμαλωτίζε­ται και οδηγείται στην Κωνσταντινούπολη. Απ’ εκεί στο Προκόπιο, κοντά στην Καισάρεια της Καππαδοκίας της Μ. Ασίας, στην κατοχή ενός Αγά που διατηρούσε στρατόπεδο των Γενιτσάρων.

Βασανίζεται να αρνηθεί το Χριστό

Καταδικασμένος ψυχολογικά στην περιφρόνη­ση και το μίσος των Τούρκων, είναι ο «κιαφίρ», ο «άπιστος» που του αξίζουν σκληρά βασανιστήρια. Και τον χτυπούν με χοντρά ξύλα ραβδιά, τον κλω­τσούν, τον φτύνουν, του καίνε τα μαλλιά και το δέρμα της κεφαλής του με πύρινο τάσι. Τον πετούν στις κοπριές του σταύλου και τον υποχρεώνουν να ζει με τα ζώα.

Απαντά στα βασανιστήρια

Υπομένει όλα τα βασανιστήρια με καρτερία και αξιοθαύμαστη γενναιότητα. Λάμπει ο αδαμάντινος χριστιανικός του χαρακτήρας. Σαν τον ήλιο λάμπει ο υπέροχος εσωτερικός του κόσμος που ολόκληρος από τα παιδικά του χρόνια είναι δοσμένος στο Χριστό. Στους ξυλοδαρμούς, στις βρισιές και στις κλωτσιές των Τούρκων, απαντά με τα λόγια του Παύλου: «ποιος μπορεί να με χωρίσει από την αγάπη του Χριστού μου; Θλίψις ή στενο­χώρια ή διωγμός ή γυμνότης ή αιχμαλωσία;». Έχω πεποίθηση, πίστη και αγάπη στον Κύριό μου Ιησού Χριστό τον Μονογενή Υιό του Θεού μου και τίποτε απ’ όλα τα δεινά, δεν θα με χωρίσει από την αγάπη Του.

Σαν αιχμάλωτος υπακούω στις προσταγές σου, στις δουλικές εργασίες. σ Χριστό δεν σε έχω αφέντη, «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή άνθρώποις». Ενθυμούμαι το αγκάθινο στεφάνι, τους εμπτυσμούς, τους κολαφισμούς, τα ραπίσματα και αυτόν τον σταυρικό θάνατο και είμαι πρόθυμος να υποστώ και εγώ τα μεγαλύτερα και δεινότερα βάσανα και αυτόν τον θάνατον, τον Ιησού μου όμως δεν τον αρνούμαι.

Δέχεται ο Όσιος Ιωάννης τους σκληρούς όρους της μαρτυρικής ζωής, τα βασανιστήρια, τη διαμο­νή με τα ζώα στο σταύλο που του θύμιζε, όπως έλεγε, το σταύλο της Βηθλεέμ· τις ασκήσεις, νηστείες, αγρυπνίες, προσευχές σε τέτοιο βαθμό, που δαμάσθηκε η θηριωδία των Τούρκων και έκπληκτοι τον ονομάζουν «βελή», άγιο.

Σε συνεστίαση Τούρκων αξιωματούχων θαυμα­τουργικά έστειλε με Άγγελο Κυρίου φαγητό σε χάλκινο πιάτο από το Προκόπιο της Μ. Ασίας στην Μέκκα της Αραβίας και ο Τούρκος Αγάς το έφαγε εκεί ζεστό. επιστρέφοντας έδειξε το πιάτο με το οικόσημο στους αξιωματούχους τρεις μήνες μετά. Το θαύμα αυτό που έγινε από τον Όσιο κατά παραχώρηση του Κυρίου, σταμάτησε το μίσος και την αδιάλλακτη μανία των βασανιστών του. Η πνευματική και ηθική ακτινοβολία του εδάμασε την θηριωδία των Τούρκων.

Το τέλος

1730 Μαΐου 27. Ένα στήριγμα είχε σε όλους τους αγώνες του και μία παρηγοριά στην τραχειά ζωή των βασανιστηρίων. Κατέφευγε σε προσευχές, γονυκλισίες, αγρυπνίες και κοινωνούσε κρυφά από τους Τούρκους, τα Άχραντα Μυστήρια. Η Θεία Κοινωνία κάθε Σάββατο ήταν η μεγάλη του ξεκού­ραση και ανάπαυση. Τελευταία ημέρα, 27 Μαΐου του 1730, ειδοποίησε τον ιερέα και εκείνος του πήγε τη Θεία Κοινωνία μέσα σε ένα μήλο που το είχε κουφώσει. Κοινώνησε εκεί στο σταύλο για τελευταία φορά. Η πρόσκαιρη αιχμαλωσία του, η δεινή κακοπάθεια πήραν τέλος· ο θαυμαστός Όσιος Ιωάννης πέρασε στην αιώνια αγαλλίαση και μακαριότητα, μόλις πήρε τα Άχραντα Μυστήρια.

Ο ενταφιασμός

Οι ιερείς και πρόκριτοι Χριστιανοί του Προκο­πίου, με άδεια του Τούρκου πήραν το σώμα. Με συγκίνηση και δάκρυα μέσα σε βαθειά κατάνυξη και ευλάβεια ο μέχρι χθες δούλος και σκλεται από Χριστιανούς – Τούρκους – Αρμενίους σαν αφέντης και δεσπότης. Σήκωσαν στον ώμο τους το πολύαθλο εκείνο σώμα, με θυμιατά και λαμπάδες, με ευλάβεια και προσοχή, το οδηγούν σε έναν τάφο στο Χριστιανικό κοιμητήριο, το ενα­ποθέτουν στη μάνα γη.

Θείο όραμα

Ο γέροντας ιερέας που κάθε Σάββατο άκουγε τον πόνο και τα βασανιστήριά του και του έδινε, τον κοινωνούσε τα Άχραντα Μυστήρια, είδε στον ύπνο του τον Όσιο Ιωάννη τον Νοέμβριο του 1733. Του είπε ο Όσιος πως το σώμα του έχει μεί­νει με τη χάρη του Θεού μέσα στον τάφο ακέραιο, ολόκληρο, αδιάφθορο, όπως το έβαλαν στον τάφο πριν 3 1/2 χρόνια. Να το βγάλουν και θα είναι μαζί τους ως ευλογία Θεού στους αιώνες. Μετά τους δισταγμούς του ιερέα, κατά θεία παραχώρηση, ένα ουράνιο φως φωτίζει τον τάφο του Οσίου σαν πύρινος στύλος. Οι Χριστιανοί άνοιξαν τον τάφο και ω του θαύματος! Το σώμα του Οσίου βρέ­θηκε ακέραιο, αδιάφθορο και μυρωμένο με αυτή τη θεία ευωδία που συνεχίζει να έχει μέχρι σήμερα. Με πνευματική ευφροσύνη και ευλάβεια σήκωσαν, πήραν στην αγκαλιά τους αυτό το θείο δώρο, το ιερό λείψανο και το μετέφεραν στο Ναό που αγρυπνούσε ο Όσιος! Από την ημέρα εκείνη, 273 τώρα χρόνια, μπήκε το ιερό σώμα στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας του Χριστού.

Ο Οσμάν Πασάς καίει το Ιερό Λείψανο

Σε μία εσωτερική διαμάχη και σύρραξη μεταξύ Σουλτάνου και Ιμπραήμ της Αιγύπτου ο απεσταλμένος Πασάς του Σουλτάνου, Οσμάν, καίει το Ιερό Λείψανο για να εκδικηθεί τους Χριστιανούς. Το ιερό σώμα οι Τούρκοι το είδαν να παίρνει κίνηση στη φωτιά. Έντρομοι εγκαταλείπουν το ανίε­ρο έργο τους και φεύγουν. Την άλλη ήμερα μετά την αποχώρηση των Τούρκων οι Χριστιανοί ανασηκώ­νουν τις στάχτες και τα κάρβουνα και βρήκαν σκε­πασμένο ολόκληρο το ιερό σώμα. Δεν είχε πάθει τίποτε, ευλύγιστο και μυρωμένο, του έμεινε μόνο το μαύρισμα από τους καπνούς και το πύρωμα.

Τον τιμά όλη η Κεντρική Μ. Ασία (Καππαδοκία)

Όπως είδαμε ο Όσιος έζησε με εγκράτεια, αγνότητα, νηστείες, προσευχές, αρετές ξεχασμέ­νες για μας, δόξασε τον Θεό ανάμεσα σε αλλοδόξους και αλλοπίστους και ο Θεός του απάντησε δοξάζοντάς τον στον Ουρανό και στη γη. Μπρο­στά στην Λάρνακα που είναι το Άγιό του σώμα, παράλυτοι περπατούν, τυφλοί βλέπουν, δαιμόνια φεύγουν, άλλες ανίατες αρρώστιες θεραπεύονται.

Όχι μόνο Ορθόδοξοι, αλλά και Αρμένιοι, Δια­μαρτυρόμενοι και Τούρκοι αιχμαλωτίζονται από τα θαύματά του. Στην από­γνωση και τη δυστυχία τους, καταφεύγουν στον Όσιο. Η γλώσσα του Οσίου σιωπά αλλά δια­λαλούν τα θαύματά του. Κοιμάται το Ιερό Λείψανο, αλλά κηρύττουν την παρουσία του τα θαυμα­στά γεγονότα. Γίνεται εκεί μεγάλο προσκύνημα που δεσπόζει στην κεντρική Καππαδοκία.

1922 Καταστροφή της Μ. Ασίας

Η συμπαιγνία των Μεγάλων δυνάμεων, τα τρο­μερά λάθη των Ελλήνων όπλισαν τους Σελτζούκους Τούρκους του Κεμάλ Ατατούρκ και ξεκληρίσθηκε ο Ελληνισμός της Μ. Ασίας. Παθιασμένοι οι Έλληνες σε Βασιλικούς και αντιβασιλικούς – Βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς καίνε ο ένας το σπίτι του άλλου. Το Μέτωπο καταρρέει. Οι πολιτι­κοί της Αθήνας βγάζουν λόγους στα μπαλκόνια αντιμαχόμενοι για το ποιος είναι άξιος να κυβερ­νήσει! Ο Κεμάλ σφάζει σαν τα αρνιά τα παλληκάρια μας που τα έχει εγκλωβίσει στον Σαγγάριο ποταμό! Ένα εκατομμύριο πεντακόσιες χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι από τη συμφορά….

Μεταφορά του Ιερού Λειψάνου

Μέσα στη λαίλαπα της καταστροφής οι πρό­σφυγες που έχασαν τα πάντα, δύο χρόνια μετά την καταστροφή στην επίσημη ανταλλαγή των πληθυ­σμών Ελλάδος-Τουρκίας, πήραν το Ιερό Λείψανο, άλλα κειμήλια της Εκκλησίας και λιγοστά προ­σωπικά τους είδη και ξεκίνησαν για το δρόμο της ξενιτειάς. Από την Καισάρεια στη Μερσίνα. Από το λιμάνι της Μερσίνας με το πλοίο «Βασίλειος Δεστούνης» που ναυλώθηκε με έξοδα της οικοιας Παπαδοπούλου, απόγονοι του οποίου μένουν στην Ελευσίνα, μεταφέρεται στην Χαλκίδα. Παραμένει εκεί ένα χρόνο και το 1925 έφθασε στο σημερινό Νέο Προκόπιο.

Δημιουργία νέου Προσκυνήματος

Το 1930 θεμελιώθηκε ο Ναός που φιλοξενεί σήμερα το Ιερό Λείψανο. Στεγάσθηκε το 1951. Το 1962 από απλός προσκυνηματικός Ναός που ήταν, με σύμφωνη γνώμη της Εκκλησίας και της Πολι­τείας, υπογράφηκε νόμος βάσει του οποίου λει­τουργεί σαν «Ευαγές Ίδρυμα», με σκοπούς που καθορίζονται στη διάταξη λειτουργίας και διαχεί­ρισης αυτού. Ιδρύθηκαν δύο μεγάλοι ξενώνες. Ο ένας για δωρεάν φιλοξενία και ο άλλος με αντίτι­μο μικρό υπέρ των σκοπών του Ιδρύματος. Άρχισε η συντήρηση και λειτουργία 5 μεγάλων Ιδρυμάτων. Δύο Ορφανοτροφείων, ενός στη Χαλκίδα και ενός στη Νέα Αρτάκη, ενός Γηροκομείου στη Χαλ­κίδα, Οικοτροφείου σπουδαστών, παιδικών κατασκηνώσεων για 1.000 περίπου παιδιά κάθε θερινή περίοδο κ.ά. Το πενταμελές Διοικητικό Συμβούλιο, τα Συμβούλια όλων των Ιδρυμάτων με την προε­δρία σήμερα και την ευθύνη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων κ. Χρυσοστόμου και με την συνδρομή όλων των πιστών φέρουν εις πέρας το μεγάλο αυτό πνευματικό και φιλανθρωπικό έργο.

Νέα πνευματική κολυμβήθρα

Ο Όσιος Ιωάννης είναι υπέροχο παράδειγμα για την «εν Θεώ» ζωή των ανθρώπων γιατί αποκαλύπτει με τα θαύματά του τη θεία δύναμη και μας καθοδηγεί να γνωρίσουμε ψυχικώς μια όντως άγια ζωή, ευεργετική για τον άνθρωπο. Δεν είμαστε μόνο γι’ αυτή τη ζωή, αλλά ανήκουμε μάλλον στην μέλλουσα, την αιώνια, την ουράνια. Η ψυχή μας είναι αθάνατη, αιώνια.
Ο Όσιος Ιωάννης μεταλαμπαδεύει με τα θαύ­ματά του, στις ψυχές των πιστών, Ουράνιο φως, θεία δύναμη σε ζήλο και ενθουσιασμό, θεία δύνα­μη σε αυταπάρνηση και αυτοθυσία, δύναμη της ατομικής και κοινωνικής ηθικότητας και αυτοελέγ­χου, δύναμη η οποία υπερνικά τα δεσμά της ύλης και μεταθέτει τα βουνά των εμποδίων και δημιουρ­γεί τις μεγάλες νίκες στη ζωή, στους χαρακτήρετων ανθρώπων μεταλλαγές και αναγεννήσεις. Με τα θαύματά του ο Όσιος, με την νυχτοήμερη προ­σπάθειά του όπως αποκαλύπτει, ζει και κινείται και βοηθάει τον άνθρωπο να αποκτήσει την εσω­τερική ελευθερία, την ψυχική, που με την ακτινο­βολία της ζωογονεί άτομα και λαούς. Εκατοντά­δες χιλιάδες άνθρωποι κάθε χρόνο με δέος, με κατάνυξη, σιωπηλοί, περνούν μπροστά από το Ιερό του Λείψανο, το μέγα αυτό κειμήλιο της Ορθοδοξίας. Σε όλους δίνει την ζωογόνο αύρα της χάρης που έλαβε από τον δωρεοδότη Παντοδύνα­μο Θεό.

«Η Θεία Λάρναξ των Λειψάνων σου, Ιωάννη πάτερ Όσιε, Ιάματα πηγάζει τοις πιστοίς…»

Απολυτίκιον Οσίου Ιωάννου

Εκ γης ο καλέσας σε, προς ουρανίους Μονάς, τηρεί και μετά θάνατον αδιαλώβητον, το σκήνος σου Όσιε. Συ γαρ εν τη Ασία, ως αιχμάλωτος ήχθης, ένθα και ωκειώθης, τω Χριστώ, Ιωάννη. Αυτόν ουν ικέτευε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

«Πόσο πολύ σ’ αγάπησα, ποτέ δε θα το μάθεις»

 

Του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα

Υπάρχουν λέξεις που ακούγονται καθημερινά και χάνονται γρήγορα μέσα στο θόρυβο της ζωής. Υπάρχουν όμως και κάποιες λέξεις που κουβαλούν μέσα τους μνήμη, πόνο, προσφορά κι αλήθεια.

Λέξεις που βγαίνουν από το βάθος της καρδιάς κι αγγίζουν κατευθείαν την ψυχή του ανθρώπου. Μία τέτοια φράση είναι κι εκείνη που ακούγεται στο τραγούδι «Πόσο πολύ σ’ αγάπησα (Αγάπη)» της Κατίνας Παΐζη, το οποίο μελοποίησε ο Βασίλης Δημητρίου κι ερμήνευσαν ο Χρήστος Θηβαίος κι ο Δημήτρης Παπατσάκωνας:

«Πόσο πολύ, πόσο πολύ,
πόσο πολύ σ’ αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις…» 

Μέσα σ᾽ αυτούς τους λίγους στίχους κρύβεται ολόκληρο το μυστήριο της ανθρώπινης αγάπης. Μια αγάπη βαθιά, σιωπηλή, θυσιαστική· μια αγάπη που δεν ζητά πάντοτε ανταπόδοση, αλλά συνεχίζει να υπάρχει ακόμη κι όταν ο άλλος απομακρύνεται. Οι στίχοι συνεχίζουν:

«Απ’ τη ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχάθης
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά…» 

Πόσες φορές δε βιώνει έτσι την αγάπη ο άνθρωπος; Πόσες φορές δεν αισθάνεται ότι αγαπά, χωρίς να μπορεί να κρατήσει κοντά του εκείνους που αγαπά; Και τότε γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: υπάρχει άραγε αγάπη που να μη χάνεται; Υπάρχει αγάπη που ν᾽ αντέχει στο χρόνο, στην απόσταση, στην αχαριστία, ακόμη και στον ίδιο τον θάνατο;

Η απάντηση βρίσκεται στο πρόσωπο του Χριστού. Ο Χριστός δε μίλησε απλώς για την αγάπη. Δεν την παρουσίασε ως μια ηθική διδασκαλία ή ως μια ανθρώπινη αρετή ανάμεσα σε άλλες. Ολόκληρη η ζωή Του υπήρξε αποκάλυψη αγάπης.

Η γέννησή Του, η διακονία Του, η συγχώρηση που πρόσφερε, η αγκαλιά προς τους αμαρτωλούς, τους πονεμένους και τους περιφρονημένους, όλα μαρτυρούν ότι «ο Θεός αγάπη ἐστί» (Α´ Καθολική Επιστολή Ιωάννου, 4:16)

Ο ίδιος ο Χριστός δίδαξε: «Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου… καὶ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Ματθ. 22:37–39).

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη εντολή από την αγάπη. Όλη η πνευματική ζωή του ανθρώπου θεμελιώνεται πάνω σ᾽ αυτή τη διπλή σχέση, αγάπη προς τον Θεό και αγάπη προς τον άνθρωπο.

Όμως ο Χριστός προχωρά ακόμη βαθύτερα. Δεν περιορίζει την αγάπη μόνο σ᾽ όσους μας αγαπούν ή μας καταλαβαίνουν, αλλά ζητά το αδιανόητο για τα ανθρώπινα μέτρα: «Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν» (Ματθ. 5:44).

Αυτή είναι η επανάσταση του Ευαγγελίου. Ν᾽ αγαπάς ακόμη κι εκείνον που σε πληγώνει. Να συγχωρείς ακόμη κι εκείνον που σε αδικεί. Να μη νικιέσαι απ᾽ το μίσος, αλλά ν᾽ απαντάς με αγάπη.

Ο Χριστός δεν έμεινε μόνο στα λόγια. Τη στιγμή της Σταύρωσης, μέσα στον αβάσταχτο πόνο, προσευχόταν για εκείνους που Τον σταύρωναν: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασιν τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23, 34).

Είπε, επίσης: «Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ» (Ιω. 15:13).

Η αγάπη του Χριστού δεν είναι θεωρία· είναι σταυρική θυσία. Είναι ολοκληρωτική προσφορά. Είναι ο Θεός που κατεβαίνει μέχρι τον πόνο και την αμαρτία του ανθρώπου, για να τον σηκώσει και να τον οδηγήσει στη ζωή, γι’ αυτό κι ο Ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει: «Οὕτως γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν…» (Ιω. 3:16).

Ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο ακόμη κι όταν εκείνος απομακρύνεται. Αγαπά τον αμαρτωλό, τον πληγωμένο, τον απογοητευμένο άνθρωπο. Περιμένει με υπομονή την επιστροφή του, όπως ο πατέρας στην παραβολή του Ασώτου Υιού. Κι ίσως γι’ αυτό οι στίχοι του τραγουδιού αγγίζουν τόσο βαθιά την ψυχή:

«Κι αν δεν προσμένεις να με δεις,
κι εγώ πως θα ξανάρθεις…» 

Η αληθινή αγάπη πάντοτε περιμένει. Δεν εκβιάζει. Δεν απαιτεί. Υπομένει κι ελπίζει. Αυτό ακριβώς μας διδάσκει κι ο Απόστολος Παύλος στον περίφημο Ύμνο της Αγάπης, στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή.

«Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται· ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ·
ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,
οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς,
οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,
οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·
πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει». (Α΄ Κορ. 13:4–7)

Η αγάπη δεν είναι επιφανειακό συναίσθημα· είναι τρόπος ύπαρξης. Είναι δύναμη θυσίας, συγχωρήσεως και υπομονής. Είναι η δύναμη που κρατά τον άνθρωπο όρθιο ακόμη και μέσα στις δυσκολίες της ζωής.

Ίσως γι’ αυτό ο άνθρωπος λαχταρά η αγάπη να είναι αιώνια. Οι στίχοι του τραγουδιού το εκφράζουν συγκλονιστικά: «Αιώνια θα το τραγουδώ…» 

Η αγάπη ζητά την αιωνιότητα, γιατί έχει μέσα της κάτι απ᾽ τον ίδιο τον Θεό. Δεν αντέχει το τέλος, τη λήθη και το χωρισμό κι ο Χριστός ακριβώς αυτό ήλθε να χαρίσει στον κόσμο, την αιώνια αγάπη που νικά το θάνατο. Ο Σταυρός δε τελειώνει στη θλίψη της Μεγάλης Παρασκευής, αλλ᾽ οδηγεί στη χαρά της Ανάστασης.

Η θυσία μεταμορφώνεται σε ζωή, γι’ αυτό κι ο Κύριος δίνει στους μαθητές Του νέα εντολή:

«Ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς» (Ιω. 13:34). Όχι απλώς να αγαπάμε, αλλά να αγαπάμε όπως Εκείνος. Με θυσιαστική διάθεση, χωρίς όρους.

Ίσως κάποτε όλοι μας να πούμε σε κάποιον άνθρωπο: «Πόσο πολύ σ’ αγάπησα». Όμως υπάρχει Κάποιος που το είπε πρώτος σ᾽ όλους μας, όχι μόνο με λόγια αλλά με ολόκληρη τη ζωή και τη θυσία Του. Ο Εσταυρωμένος κι Αναστημένος Χριστός.

Τη σταυρική κι ανιδιοτελή αγάπη ύμνησε με συγκλονιστικό τρόπο ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως στο ποίημά του: «Ὕμνος εἰς τὴν Θείαν Ἀγάπην». Ο Άγιος, που γνώρισε βαθιά τον πόνο, την αδικία και τη μοναξιά, δεν έπαψε ποτέ να μιλά για την αγάπη του Χριστού ως τη μόνη δύναμη που θεραπεύει την ανθρώπινη ψυχή.

«Ὦ Θεία ἀγάπη ἐλθέ, ἱκετεύω
ἐξ ὅλης ψυχῆς μου καὶ μέσης καρδίας,
καὶ σκήνωμα θεῖον, Χριστέ, ποίησόν με
καὶ πάσης κηλῖδος, ὦ, καθάρισόν με. …

Ἡ σὴ βασιλεία ἐστὶν ἡ ἀγάπη,
ἐν ᾗ βασιλεύει χαρὰ καὶ εἰρήνη,
ἐν ᾗ βασιλεύει ἡ μακαριότης,
ὁ ἔρως τοῦ θείου καὶ ἡ εὐφροσύνη.»

Η αγάπη του Χριστού — όπως τη βίωσε και τη δίδαξε ο Άγιος Νεκτάριος — είναι φωτιά που θερμαίνει τον άνθρωπο μέσα στο σκοτάδι του κόσμου· είναι παρηγοριά στον πόνο, ελπίδα στην απόγνωση και φως μέσα στη μοναξιά.

Είναι εκείνη η αγάπη που σκύβει αθόρυβα πάνω από την πληγωμένη καρδιά και της ψιθυρίζει: «Δεν σε ξέχασα ποτέ…»

Ίσως, γι’ αυτό ο άνθρωπος συγκινείται τόσο βαθιά όταν ακούει: «Πόσο πολύ σ’ αγάπησα…», γιατί μέσ᾽ στα λόγια αυτά καθρεφτίζεται, έστω αμυδρά, η άπειρη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Μια αγάπη που δε σταματά μπροστά στην αχαριστία, την απόσταση ή τον θάνατο. Μια αγάπη που φτάνει μέχρι τον Σταυρό και ανοίγει τον δρόμο της Αναστάσεως.

Ίσως ολόκληρο το Ευαγγέλιο να συνοψίζεται σ᾽ αυτή τη σιωπηλή φράση:

«Πόσο πολύ σ’ αγάπησα,

ποτέ δε θα το μάθεις …
παρά μόνον όταν σταθείς κάτω απ᾽ το Σταυρό Του!»

Ὁ Θεὸς μονίμως μᾶς ἀγαπᾶ

 

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι καρπὸς μιᾶς στιγμῆς ποὺ μᾶς ἐπισκέπτεται ὁ Θεός.

Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἀπαντάει σὲ ἐκεῖνον ποὺ συνήθως ἀγωνίζεται ἐπὶ χρόνια, σὲ ἐκεῖνον ποὺ μέσῳ μακροῦ χρόνου ἀπέδειξε τὴν μονιμότητα τῆς ἀγάπης του, ὅτι δηλαδή δὲν ὑπάρχει γι᾿ αὐτὸν οὔτε ὕψωμα, οὔτε βάθος, οὔτε θέλημα ποὺ νὰ τὸν χωρίζη ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Θεὸς μονίμως μᾶς ἀγαπᾶ.

Eἶναι πάντα ἕτοιμος νὰ μᾶς ἐναγκαλισθῆ.

Κατὰ κανόνα ὅμως, ἐγὼ χωρίζομαι ἀπὸ τὸν Θεόν.

Τὸ κάθε τι εἶναι ἱκανὸ νὰ μὲ ἀπομακρύνη ἀπὸ τὴν ἀνοικτὴ ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ.

Γι᾿ αὐτὸ χρειάζονται χρόνια, γιὰ νὰ ἀποδείξω τὴν γνησιότητα τῆς ἀγάπης μου πρὸς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος στὸ γῆρας μου θὰ μὲ δοξάση.

Αμήν

Την ευχή του αγίου πατέρα και αδερφού μας να ‘χουμε και τη μνήμη του βίου και του λόγου του.

Με τη γλώσσα δεν επικοινωνούμε απλά για να συνεννοηθούμε, αλλά ενώνουμε τις ψυχές μας.

 

 Σε μία περίοδο κρίσεως, επικρίσεως και κατακρίσεως, πτώσεων, καταπτώσεων, επιπτώσεων και εκπτώσεων, ζάλης, παραζάλης, πάλης κι αιθάλης πάσχει η μοναδική λαλιά μας, η εγχώρια πλούσια γλώσσα. Μαζί της μπορείς να πεις και να εκφράσεις τα πιο δύσκολα, τα πιο κούφια, τα πιο υψηλά.

 Όπως λέει o ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, η ελληνική γλώσσα είναι η πιο παλιά και η …πιο πλούσια του κόσμου.

  Στα ελληνικά μπορείς να εκφράσεις τα πιο λεπτά, τα πιο τέλεια νοήματα της θεολογίας, της φιλοσοφίας, της ποιήσεως. Να αποδώσεις ιδέες, στοχασμούς, σκέψεις, έννοιες, μεγάλες, ευγενικές, ιερές και ωραίες. Η ελληνική γλώσσα εκφράζει περίτεχνα το μεράκι, τον καημό, τον πόθο του τεχνίτη, του καλλιτέχνη, του ήρωα, του αγίου. Συντίθεται η αρχοντιά και η ταπεινότητα, η μεγαλοπρέπεια και η σεμνότητα, η φιλοκαλία. Η χαρμολύπη, η νηφαλιότητα, ο γλυκασμός και η λύτρωση. Δεν είναι εφάμαρτη υπερηφάνεια η αγάπη της γλώσσας μας, της πατρίδος μας, της πονεμένης και προδομένης. Προδόθηκε και η γλώσσα από συνεχείς ξενικούς όρους, που δυστυχώς καθιερώνονται στα παιδιά. Το ύδωρ, ο άρτος, ο ουρανός και η θάλασσα ονομάζονται εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια το ίδιο. Όπως τα έλεγε ο Όμηρος. Η γλώσσα μεταφέρει νόημα, ιστορία, ήθος και χάρη.

 Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να εκφράζεις με τη γλώσσα σου όλες τις σκέψεις σου. Δυστυχώς οι Νεοέλληνες δεν διαβάζουν και γι’αυτό η γλώσσα τους είναι πολύ φτωχή. Οι νέοι μας πάσχουν από φοβερή λεξιπενία. Η πάλη με τη γλώσσα είναι άγνωστη ακόμη και σε ειδήμονες. Η τέλεια έκφραση θέλει βαθιά γνώση της γλώσσας, κρίση, λίχνισμα, μελέτη, ορθή επιλογή. Λόγια παχιά, στομφώδη, βερμπαλιστικά, βαρύγδουπα, δεν αγγίζουν τις καρδιές. 

 Στα εξήντα μου χρόνια έγραψα και είπα πολλά. Δεν γκρινιάζω αν ήταν όλα καλά, προσπάθησα όμως να είναι σωστά ελληνικά. Αγαπώ τη γλώσσα μου. Δεν έμαθα άλλη γλώσσα. Δεν έμαθα ούτε γραφομηχανή ούτε ηλεκτρονικό υπολογιστή. Ήθελα να τη γράφω στη γλώσσα μου, να ορθογραφώ, να καθαρογράφω, να αγγίζω το μελάνι. Δεν μπορώ να πω ότι δεν αγαπώ να μιλώ και να γράφω. Έχω γράψει χιλιάδες χιλιάδων σελίδες. Αγαπώ πολύ τη γλώσσα μου την Ελληνίδα. Και μάλιστα την πολυτονική γλώσσα.

 Η αγάπη στη γλώσσα είναι ιερή. Πιστεύω στη δύναμη της γλώσσας. Μπορεί να επηρεάζει, να κρίνει, να σχολιάζει, να νουθετεί θετικά και ωφέλιμα. Όσο ακόμη ζήσω, δεν θα πάψω να μιλώ και να γράφω. Όσο θα ’χω τα λογικά μου. Εμένα αυτή είναι η δουλειά μου. Μεροκαματιάρης του λόγου. Μην, παρακαλώ, παραποιείτε τη γλώσσα μας, μη τη νοθεύετε και μη τη λησμονάτε. Με τη γλώσσα δεν επικοινωνούμε απλά για να συνεννοηθούμε, αλλά ενώνουμε τις ψυχές μας.

 Χαίρομαι που μιλώ και γράφω. Συγχωρέστε με. Ευχαριστώ που με διαβάζετε και μου γράφετε. Η γλώσσα είναι σταυρός πολύτιμο φυλαχτό, βάλσαμο και αγιονέρι.

 

+ Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΡΠΟΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

 

Τη μνήμη του Αγίου και Αποστόλου Κάρπου από τους Εβδομήκοντα τιμά σήμερα, 26 Μαΐου, η Εκκλησία μας. Ο Απόστολος Κάρπος έζησε στα χρόνια του βασιλιά Νέρωνα (52 μ.Χ.), και συναριθμείτε με τους εβδομήκοντα μαθητές του Κυρίου. Επίσης, ήταν συνεργάτης του Αποστόλου Παύλου και απ’ ότι μαθαίνουμε από τη Β’ προς Τιμόθεον επιστολή του (δ’ 13), εργάσθηκε για τη διάδοση του Ευαγγελίου στην Τρωάδα.

 Έπειτα, έγινε επίσκοπος στη Βάρνα της Θράκης (ο δε Σ. Ευστρατιάδης, αναφέρει Βέρροια της Θράκης) όπου με την αγία του ζωή και το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, έγινε πνευματικός αστέρας πρώτου μεγέθους και φώτισε με τις θείες διδασκαλίες του όλη την επικράτεια της επισκοπής του.

Στο έργο του ο Κάρπος υπέστη πολλούς πειρασμούς και θλίψεις, που τις αντιμετώπισε με μεγάλη γενναιότητα και υπομονή. Δε φοβόταν τους πόνους και τις κακοπάθειες, αλλά έμπαινε δυναμικά στη μάχη, χωρίς να υπολογίζει το θυμό και την οργή των τυράννων. Είχε κατασταλάξει μέσα του ο λόγος του Κυρίου: «εν τώ κοσμώ θλίψιν έξετε» (Ευαγγέλιο Ιωάννου, ιστ’ 33.).

Δηλαδή, εφόσον είστε μέσα στον κόσμο, θα έχετε θλίψη. Ο δρόμος για την ένωση με τον Κύριο δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με δοκιμασίες, που με συνεχή αγώνα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε, σύμφωνα με το άγιο θέλημά Του.

Ο Άγιος Κάρπος πέθανε ειρηνικά, φωτίζοντας με το παράδειγμά του πολλούς ανθρώπους.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας Πίστεως.
Θείας χάριτος, τη κοινωνία, εκοινώνησας, δεσμών τω Παύλω, θεομακάριστε Κάρπε Απόστολε, και κοινωνούς θείας δόξης ανέδειξας, τους δεξαμένους το φέγγος των λόγων σου. Όθεν πρέσβευε, Χριστώ τω Θεώ πανεύφημε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Ένας καλός λόγος μαλακώνει και τους κακούς

 

Κάποτε ο αββάς Μακάριος οδοιπορούσε με τον υποτακτικό του.

Καθώς κοντόφθαναν στον προορισμό τους έστειλε τον μαθητή μπροστά να ειδοποιήσει, κι ο νεαρός συναντήθηκε τυχαία μ’ έναν ειδωλολάτρη ιερέα και επιπόλαια του φώναξε· «πού τρέχεις δαίμονα;».

Εκείνος προσβλήθηκε κι αφού τον κτύπησε με την μαγκούρα του, πληγώνοντάς τον σοβαρά, ώστε να πέσει αναίσθητος, συνέχισε τρέχοντας τον δρόμο του.

Μόλις προχώρησε λίγο συναντήθηκε με τον Μακάριο, που καθώς τον είδε να τρέχει, νόμισε πως κινδύνευε και του ευχήθηκε· «μακάρι να γλιτώσεις, ευλογημένε».

Ο ιερέας κατάπληκτος σταμάτησε, ήρθε κοντά και ρώτησε τον αββά· «γιατί μου εύχεσαι και μ’ ευλογείς;».

Του απάντησε ο γέροντας· «επειδή σε είδα να μοχθείς απεγνωσμένα».

Ο ιερέας του είπε· «πολύ συγκινήθηκα με το χαιρετισμό σου· είμαι σίγουρος πως εσύ είσαι άνθρωπος του Θεού, ενώ λίγο πριν ένας άλλος μοναχός, πολύ κακός, μ’ έβρισε και ’γω τον σκότωσα στο ξύλο».

Ο γέροντας κατάλαβε πως επρόκειτο για τον υποτακτικό του, αλλά προτού προφτάσει να τρέξει για να τον βοηθήσει, ο ειδωλολάτρης έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε να τον κάμει κι αυτόν μοναχό.

Ο Μακάριος συγκατάνευσε κι έτσι μαζί έτρεξαν και μετέφεραν τον κτυπημένο καλογεροπαίδι στο κοντινό μοναστήρι.

Οι μοναχοί βλέποντας μαζί με τον αββά να ’ρχεται κι ο ιερέας των ειδώλων παραξενεύτηκαν, αλλά σύντομα συμφώνησαν να τον κάμουν αδελφό τους.

Δεν ήταν δα και ο πρώτος ειδωλολάτρης που προσερχόταν στο Χριστό χάρη στο Μακάριο, που πάντα πίστευε πως ο κακός λόγος και τους καλούς εξαγριώνει, ενώ ένας καλός λόγος μαλακώνει και τους κακούς.

Γ'ΕΥΡΕΣΗ ΤΙΜΙΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

 

 

Την ημέρα της Γ’ ευρέσεως της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου τιμά σήμερα, 25 Μαΐου, η Εκκλησία μας.

Η Τιμία Κεφαλή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, ενώ ήταν κρυμμένη για πολλά χρόνια, “φάνηκε μέσα από τη γη και έλαμψε ως χρυσός” (όπως λέει και το Απολυτίκιο της ημέρας).

Και ενώ στην αρχή βρισκόταν τοποθετημένη σε ειδική στάμνα, βρέθηκε μέσα σε αργυρό αγγείο και σε ιερό τόπο. Η εύρεση της Τιμίας Κεφαλής του έγινε κατόπιν πληροφορίας, την οποία έδωσε κάποιος ιερέας από τα Κόμανα της Καππαδοκίας, ο οποίος είδε το ακριβές σημείο σε ιερό εφύπνιο.

Από εκεί η Τιμία Κεφαλή μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στη Μονή του Στουδίου, όπου και έγινε μεγαλειώδης υποδοχή, παρουσία του αυτοκράτορα του Πατριάρχου και του πιστού λαού της Βασιλεύουσας.

Οι εορτές του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου σε ολόκληρο το έτος:
~ Η Σύλληψις (23 Σεπτεμβρίου)
~ Το γενέσιον (24 Ιουνίου)
~ Η Σύναξις (7 Ιανουαρίου)
~ Η Αποτομή της κεφαλής (29 Αυγούστου)
~ Η Α’ και Β’ Εύρεσις της κεφαλής (24 Φεβρουαρίου)
~ Η Γ’ Εύρεσις της κεφαλής (25 Μαΐου)

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως θείον θησαύρισμα, εγκεκρυμμένον τή γή, Χριστός απεκάλυψε, τήν Κεφαλήν σου ημίν, Προφήτα καί Πρόδρομε, πάντες ούν συνελθόντες, εν τή ταύτη εύρέσει, άσμασι θεηγόροις, τόν Σωτήρα υμνούμεν, τόν σώζοντα ημάς εκ φθοράς ταίς ικεσίαις σου.

Η συκοφαντία είναι το απαισιότερο φάσμα του μίσους και της κακότητας

 

Η συκοφαντία είναι το απαισιότερο φάσμα του μίσους και της κακότητας και το οδυνηρότερο τραύμα γι’ αυτόν που την υφίσταται. 

Η συκοφαντία είναι το αμυντικό όπλο της κατωτερότητας. Επειδή δεν μπορεί να σκεπάσει τη γύμνωση και ευτέλειά της, προσπαθεί να αμαυρώσει αυτούς που βρίσκονται πιο ψηλά για να δικαιωθεί, όπως νομίζει.

Επειδή είναι ψεύτικη και άδικη επιβουλή είναι το βαρύτερο τραύμα γι’ αυτόν που την πάσχει. Δίκαια ο προφήτης Δαβίδ απευθυνόμενος στο Θεό έλεγε: «λύτρωσαί με από συκοφαντίας ανθρώπων, και φυλάξω τας εντολάς σου» (Ψαλμ. 118,134). Ο εχθρός διάβολος γνωρίζει τη σκληρότητα και την οδύνη, που προκαλεί αυτή η κακία και τη μεταχειρίζεται κατά των ισχυρών του αντιπάλων. Σκοπός του είναι να λυγίσει την καρτερία τους. Την προκάλεσε μάλιστα και στον Κύριο μας, μέσω των Φαρισαίων.
Η συκοφαντία ως προς την κακότητα και πονηρία κατέχει την πρώτη θέση στον κατάλογο της κακοήθειας. Έχει όμως και την πρώτη θέση στον κατάλογο της αξιοπρέπειας και του ενάρετου βίου. Η αξιομισθία της ξεπερνά τους βαθμούς της περιεκτικής φιλοπονίας.

Μόνο η χάρη και η σκέπη της θεοπρεπούς αγάπης μπορεί να κρατήσει το βάρος αυτό της άδικης συκοφαντίας. Ο πιστός ας έχει ως πρότυπο τον Κύριο μας, που συγχωρούσε τους διαβολοειδείς συκοφάντες. «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τί ποιούσι» (Λουκ. 23,34). Όσοι σήκωσαν αυτόν τον βαρύτατο σταυρό κέρδισαν και τον αντάξιο μακαρισμό: «Μακάριοι έστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και είπωσι πάν πονηρόν ρήμα καθ’ υμών, ψευδόμενοι ένεκεν εμού» (Ματ. 5,11).
Ως φορείς και οπαδοί της αγάπης ανεχόμαστε και υπομένουμε τη διαβολικότερη αυτή πληγή με πρότυπο τον Κύριο μας και μαθαίνουμε ότι «ο μισθός ημών πολύς εν τοις ουρανοίς» (Ματ. 5,12).

+Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού

Αν έχετε αγάπη

Αν έχετε αγάπη στον πλησίον και στον Θεό, θα δώσει ο Θεός την ταπείνωση, θα δώσει τον αγιασμό. Αν δεν έχετε αγάπη στον Θεό και στον πλησίον, αν τεμπελιάζετε, θα σας βασανίσει ο σατανάς, θα σας εκδικηθεί ο παλαιός άνθρωπος. Θα σας φταίνε όλοι κι όλα.

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Πειραιώς σε μαθητές και μαθήτριες: ''Μην απογοητεύεστε ποτέ''

 

«Με τη Χάρη του Παναγίου Κυρίου μας, τελούμε σήμερα τη Θεία Λειτουργία, το Μυστήριο της αγάπης και της κοινωνίας του Θεού με τον άνθρωπο, την οποία και προσφέρουμε για τη φώτιση, την έμπνευση, τον αγιασμό και την στεφάνωση των προσπαθειών τόσων χρόνων που, εσείς αγαπημένα μας παιδιά, καταθέτετε μαζί με τους γονείς σας και τους δασκάλους σας στο μεγάλο μυστήριο της ζωής. Είναι πραγματικά μία ώρα προσμονής, ελπίδος αλλά και δυνάμεως».

Με αυτά τα λόγια ξεκίνησε το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, απευθυνόμενος προς τους νέους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και οι μαθητές και μαθήτριες από τα Εκπαιδευτήρια της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, οι οποίοι φέτος θα διαγωνιστούν για την εισαγωγή τους στα Ανώτερα και Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας.

Κατά τη διάρκεια της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας που τελέστηκε Σήμερα Σάββατο 23 Μαΐου 2026, στο Παρεκκλήσιο των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιώς, ο Σεβασμιώτατος είπε πως «ο νους μας δεν περικλείεται στο μικρό μας σώμα, αλλά εκτείνεται στον αβόλιστο ωκεανό της Θείας Σοφίας και της Θείας Αγάπης», τονίζοντας πως «είμαστε ‘’κατ’ εικόνα Θεού’’ κτισμένοι και έχουμε το προνόμιο» «να κατανοούμε, να ενθουσιαζόμαστε και να γεμίζει η ύπαρξή μας από την άπειρη Αγάπη του Παναγίου Θεού».

Σημειώνοντας πως «η Αγία μας Εκκλησία προσεύχεται πάντοτε για τον φωτισμό και την πληρότητα της ζωής», επεσήμανε με έμφαση πως «ο κόσμος ούτε αρχίζει, ούτε τελειώνει σε κάποιες εξετάσεις. Είναι μία συνεχής προσπάθεια, μία συνεχής διαπάλη, ένας συνεχής αγώνας που βέβαια εμπνέεται και ευλογείται από το Πνεύμα το Άγιο. Γιατί ο άνθρωπος έχει τα δώρα του ‘’κατ’ εικόνα’’».

«Η προσευχή μας την ώρα αυτή – και των γονέων σας και των δασκάλων σας και των καθηγητών σας – είναι να έχετε φώτιση, εμπιστοσύνη στον αγώνα σας και η προσευχή μας είναι να επιτύχετε την εισαγωγή στην Ανωτάτη Εκπαίδευση», πρόσθεσε ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «το μεγαλύτερο μάθημα και η μεγαλύτερη επιτυχία στη ζωή είναι να αποβείτε αληθινοί άνθρωποι, ελεύθεροι, δίκαιοι και αξιοπρεπείς και να κερδίσετε στη ζωή σας, όχι απλώς ένα πτυχίο πανεπιστημιακής σχολής, αλλά το υπέρτατο πτυχίο της αρετής, της αλήθειας, της ευγένειας, του ήθους».

«Οι γνώσεις των ανθρώπων είναι πεπερασμένες», «γι’ αυτό και το μέγα και τεράστιο άθλημα που πρέπει να επιδιώξετε είναι η αρετή, η ωραιότητα, η καθαρότητα της σκέψης και των συναισθημάτων, η ευγένεια του ήθους, η πιστότητα της ζωής στα αληθινά, τα αθάνατα και αιώνια ιδανικά του ανθρώπου που είναι κατ’ εικόνα Θεού δημιουργημένος», συμπλήρωσε.

Ο Σεβασμιώτατος στη συνέχεια αναφέροντας στα παιδιά πως οι εξετάσεις που θα γίνουν σε λίγες μέρες είναι απλώς και μόνο ένα επεισόδιο και μια στιγμή της ζωής τους, τόνισε πως «δεν είναι ούτε το τέλος, ούτε το απόλυτο. Είναι απλώς μία δυνατότητα για να περάσετε σε ένα άλλο στάδιο εκπαιδεύσεως και μαθήσεως».

Και συνέχισε: «Αν όμως δεν αποκτήσετε την αυτοσυνειδησία σας, την επίγνωση του μεγαλείου της αθανάτου ψυχής σας, την ελευθερία του ήθους σας, τότε, όσα πτυχία και αν πάρετε, δεν θα επιτύχετε την πραγματικότητα της ζωής. Προσευχόμαστε, λοιπόν, να αποκτήσετε και το ευσεβές ήθος και την ελευθερία του προσώπου, αλλά και τη γνώση των επιστητών πραγμάτων. Μην ξεχνάτε ότι ο κάθε ένας και κάθε μία από εμάς μετέχει σε δύο κόσμους. Μετέχει στον κόσμο του ακτίστου Θεού, γιατί έχουμε ψυχή αθάνατη που Εκείνος την έκτισε για να είναι αθάνατη και μετέχουμε και στον κόσμο τον υλικό, τον κτιστό. Και προσπαθούμε να συνδυάσουμε τους δύο κόσμους. Και καλούμαστε να το επιτύχουμε αυτό με διάκριση, με σοφία, με ταπείνωση, με πολύ, πολύ αγάπη».

«Μην απογοητεύεστε ποτέ. Να ξέρετε ότι η επιτυχία συνίσταται στο γεγονός της διαρκούς προσπαθείας», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος και τονίζοντας πως καλούμαστε «να αποκτούμε τη δια βίου μάθηση και κυρίως να μορφώνεται ‘’Χριστός εν υμίν’’, ευχήθηκε στους νέους μας να επιτύχουν «το αμφότερο. Δηλαδή, και στην κατά κόσμον παιδεία και μάθηση, αλλά και στην κατά Θεόν προκοπή και ευλογία».

«Ο Θεός να σας χαρίσει επιτυχίες, ευλογίες και πάνω απ’ όλα την αγάπη Του και τον εαυτό Του μέσα στις καρδιές σας», είπε καταλήγοντας.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος μαζί με τις πατρικές του ευχές, προσέφερε σε όλους τους υποψηφίους ενθύμιο και Ευλογία προς ενίσχυση των προσπαθειών τους.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Η Α' Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας 325

 

 

Το 325 στη Νίκαια της Βιθυνίας ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ συγκάλεσε την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας ή Α΄ Οικουμενική Σύνοδο με σκοπό την αποκατάσταση της ειρήνης στα εκκλησιαστικά ζητήματα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Η σύνοδος καταδίκασε τη διδασκαλία του Αρείου, συνέταξε το Σύμβολο της Νίκαιας που καθιέρωσε τον όρο ομοούσιος και όρισε την ημερομηνία εορτασμού του Πάσχα. Με τη Σύνοδο αυτή η Εκκλησία εντάχθηκε στις επίσημες δομές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ο συνοδικός θεσμός έγινε θεμελιώδους σημασίας για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Οι εξελίξεις αυτές είχαν μακροχρόνιες επιρροές θεολογικού και πολιτικού χαρακτήρα στην Ανατολή κατά τη διάρκεια όλου του Μεσαίωνα. Επίσης, αποτέλεσε το πρότυπο για τις μελλοντικές Οικουμενικές Συνόδους.

Οι αποφάσεις της συνόδου
Ο βασικός λόγος σύγκλησης της Α΄ Οικουμενικής συνόδου ήταν η αντιμετώπιση από το σύνολο του πληρώματος της εκκλησίας —εξ ου και η παράσταση πλην του ιερού κλήρου και λαϊκών- με κύριο ρόλο τη συμβουλή σε ζητήματα θεολογικού περιεχομένου. Επί τη ευκαιρία όμως της σύγκλησης της συνόδου, αντιμετωπίστηκαν πληθώρα ζητημάτων, τα οποία υπήρχαν στο εσωτερικό της εκκλησίας, που άλλοτε δημιούργησαν έριδες ή υπήρχαν δυνατότητες στο μέλλον να δημιουργήσουν νέα προβλήματα.

Έτσι, καθώς το κρίσιμο ζήτημα του αρειανισμού είχε αντιμετωπιστεί από τις τοπικές συνόδους της Αλεξανδρείας και της Αντιοχείας, δεν έγινε καμία σχετική αναφορά στους κανόνες της Συνόδου της Νίκαιας αλλά υπήρξε η αντιμετώπιση του Κολλουθιανού και Μελιτιανού σχίσματος, του Νοβατιανισμού και αλλά και γενικότερων θεμάτων, όπως της μετάνοιας όπου πάρθηκαν αυστηρότερα ποιοτικά μέτρα και ο εορτασμός του Πάσχα, για τον οποίο επετεύχθη κοινή συμφωνία μεταξύ των παρευρισκομένων. Ένα σημαντικότατο βήμα επίσης επιτελέστηκε σχετικά με τη διοικητική οργάνωση της εκκλησίας σε οικουμενικό επίπεδο με της εισαγωγή του μητροπολιτικού συστήματος. Το σημαντικότερο όμως βήμα της συνόδου ήταν το Σύμβολο της Νίκαιας, ένα σύντομο κείμενο που πιστεύεται ότι μπορεί να βασίστηκε σε βαπτιστήριο σύμβολο της εκκλησίας των Ιεροσολύμων, με ορισμένες τροποποιήσεις που στηρίχθηκαν πάνω στην αντιμετώπιση των αρειανικών δογμάτων..

Συνοπτική παράθεση των ιερών Κανόνων
Κανόνας Α΄: Καταδικάζει τη συνήθεια του οικειοθελούς ευνουχισμού και απαγορεύει τη χειροτονία ευνουχισμένων, πλην όσων για ιατρικούς λόγους ή λόγω βασανιστηρίων εξετμήθησαν.
Κανόνας Β΄: Απαγορεύει τη χειροτονία ως κληρικών στα νέα μέλη (νεόφυτοι) της εκκλησίας.
Κανόνας Γ΄: Καταδικάζει τη συνήθεια των κληρικών όλων των βαθμών να συζούν με νεαρές γυναίκες τις οποίες δεν είχαν παντρευτεί (συνείσακτοι).
Κανόνας Δ΄-Ε΄: Εισάγεται το «μητροπολιτικό σύστημα», το οποίο ίσχυε στην οργάνωση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και καθορίζουν την αρμοδιότητα της επαρχιακής συνόδου στη χειροτονία των επισκόπων.
Κανόνας ΣΤ΄: Αναγνωρίζει κατ' εξαίρεση το αρχαίο έθος της συγκεντρωτικής δικαιοδοσίας του επισκόπου της Αλεξάνδρειας στις εκκλησίες της Αιγύπτου, Λιβύης και Πεντάπολης —όπως συνέβαινε και με την εκκλησία της Ρώμης—, ενώ εξαιρεί τη Ρώμη και την Αντιόχεια από το γενικό μέτρο του μητροπολιτικού συστήματος.
Κανόνας Ζ΄: Ορίζεται ότι ο επίσκοπος Αιλίας (δηλ. Ιερουσαλήμ) να είναι ο επόμενος στη σειρά απόδοση τιμών.
Κανόνας Η΄: Ορίζει τον τρόπο επιστροφής στην εκκλησία της Αιγύπτου των λεγόμενων «Καθαρών» (Μελιτιανό σχίσμα).
Κανόνας Θ΄: Αναφέρεται στην συνήθη περίπτωση χειροτονίας πρεσβυτέρων των οποίων δεν εξετάστηκαν τα προσόντα ή οι οποίοι δεν παραμένουν άμεμπτοι.
Κανόνας Ι΄: Καταδικάζει τη χειροτονία πεπτωκότων.
Κανόνας ΙΑ΄-ΙΒ΄: Καθορίζεται η μετάνοια των πεπτωκότων, με αυστηρότερα κριτήρια.
Κανόνας ΙΓ΄: Δέχεται ότι είναι δυνατόν να παρασχεθεί Θεία Ευχαριστία επί της επιθανατίου κλίνης.
Κανόνας ΙΔ΄: Ορίζεται η μετάνοια των πεπτωκότων κατηχουμένων.
Κανόνας ΙΕ΄-ΙΣΤ΄: Καταδικάζεται η επιδίωξη κληρικών για μετάθεση σε άλλες εκκλησίες.
Κανόνας ΙΖ΄: Καταδικάζει την πλεονεξία και αισχροκέρδεια των κληρικών που προέρχεται από τον έντοκο δανεισμό.
Κανόνας ΙΗ΄: Απαγορεύει στους διακόνους να μεταδίδουν και να αγγίζουν τη Θεία Ευχαριστία πριν από τους πρεσβυτέρους, και δεν επιτρέπεται το να κάθονται μεταξύ των πρεσβυτέρων.
Κανόνας Κ΄: Απαγορεύει τη γονυκλισία στη Θεία Λειτουργία της Κυριακής και την ημέρα της Πεντηκοστής.
Επιπρόσθετα καθορίστηκε η κοινή ημέρα εορτασμού του Πάσχα.

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΡΕΙΤΗΣ

 

Τη μνήμη του Οσίου Συμεών του Θαυμαστορείτου τιμά σήμερα, 24 Μαΐου, η Εκκλησία μας.

Ο Όσιος Συμεών, έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Ιουστίνου Β’ (574 μ.Χ.). Καταγόταν από την Έδεσσα, αλλά γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας.

Όταν ευρίσκετο στην ηλικία των πέντε ετών ένας τρομερός σεισμός κατέστρεψε μεγάλο μέρος της Αντιόχειας. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο πατέρας του Ιωάννης, ο οποίος σκοτώθηκε όταν κατέρρευσε η στέγη του σπιτιού του. Η μητέρα του Μάρθα όμως, διασώθηκε διότι απουσίαζε από την πόλη όπως και ο Συμεών ο οποίος είχε πάει να προσκυνήσει το ναό του Αγίου Στεφάνου. Έκτοτε με φόβο θεού η Μάρθα ανέτρεφε και μεγάλωνε το γιο της.

Σε πολύ νεαρή ηλικία, πλήρης χάριτος και πνεύματος, ο Συμεών μετέβη στη Σελεύκεια, κοντά στο όρος του χωριού Πίλασα, σε κάποιο φημισμένο μοναστήρι όπου μόναζε ένας περίφημος ασκητής, ο Ιωάννης. Κοντά του ο Συμεών μελέτησε συστηματικότερα τις άγιες Γραφές και ασκήθηκε στην προσευχή και την ταπεινοφροσύνη. Γρήγορα έγινε παράδειγμα μίμησης και για τούς άλλους αδελφούς της Μονής.

Όμως ο διάβολος ο οποίος μισεί το καλό και την πνευματική πρόοδο των ανθρώπων έβαλε κάποιο φθονερό συμμοναστή του να τον σκοτώσει με μαχαίρι, αλλά από θαύμα το χέρι του ξεράθηκε επί τόπου. Όμως ο αμνησίκακος Συμεών όχι μόνον δε θύμωσε αλλά και προσευχήθηκε θερμά στον πανσθενουργό Κύριο να θεραπεύσει τον αδελφό του όπως και έγινε.

Αργότερα ο όσιος αποσύρθηκε στο Θαυμαστό Όρος σ’ ένα τόπο όπου υπήρχαν μόνο ξερόλιθοι. Εκεί έζησε σκληρά ασκητική ζωή επί σαράντα πέντε έτη. Εκοιμήθη ειρηνικά και αξιώθηκε της αιωνίου μακαριότητας το 590 μ.Χ., σε ηλικία ογδόντα πέντε ετών.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Όσιος Συμεών αξιώθηκε του χαρίσματος της προοράσεως και της θεραπείας κάθε ασθένειας. Έτσι προανήγγειλε την κοίμηση του διδασκάλου του, την κοίμηση του Αρχιεπισκόπου Εφραίμ (545 μ.Χ.), τους σεισμούς της Αντιόχειας και Κωνσταντινουπόλεως (557 μ.Χ.) και άλλα γεγονότα.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Ως αείφωτος λύχνος δωρεών της ασκήσεως, εν τω Θαυμαστώ Πάτερ Όρει, διαπρέψας ανέλαμψας, και κλίμακα εκ γης, προς ουρανόν, τον στύλόν σου υπέθου αληθώς, Συμεών θαυματοφόρε τοις ευσεβώς, προστρέχουσι τη Μάνδρα σου. Δόξα τω δεδωκότι σου ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σού, πάσιν ιάματα.