Όσο μεγαλώνω

Ελευθέριου Ελευθεριάδη

Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ, ότι δεν μπορώ να ασχολούμαι με: "Σου είπα και μου είπες!"

Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ, ότι δεν μπορώ να αλλάξω την γνώμη κανενός!

Καθένας στο τέλος κάνει, αυτό που έχει στο μυαλό του!

Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ, πώς δεν είμαι ο "κάποιος," που νόμιζα πως ήμουν κάποτε!

Και έτσι χαμηλώνω λίγο το κεφάλι και αφήνω να μιλήσει και ο Θεός!

Όσο μεγαλώνω, βλέπω πως λιγοστεύει ο χρόνος μου! Και ψάχνω περισσότερο σε αγάπη και σε βοήθεια στον διπλανό να επενδύσω!

Όσο μεγαλώνω, δε θέλω πράγματα περίπλοκα, για να είμαι πια καλά! Μια εκκλησιά, λίγο ουρανό και τους ανθρώπους που αγαπάω!

Πρόσεχε που δίνεις την καρδιά σου

π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου - Λύβιου

Έλεγε ο Γέροντας Αθανάσιος, Μητροπολίτης Λεμεσού: «πρόσεχε που δίνεις την καρδιά σου, γιατί ο κόσμος και οι άνθρωποι θα σου την κάνουν κιμά, θα σου την αλέσουν».

Σκληρός λόγος. Μα αληθινός. Γιατί δεν πληγώνεσαι μονάχα από εκείνους που σε μισούν. Πληγώνεσαι πιο βαθιά από εκείνους που αγάπησες, που τους έδωσες χρόνο, ψυχή, παρουσία, φροντίδα, και μετά έκαναν πως δεν θυμούνται. Και όταν τους πεις «θυμάσαι;», σου απαντούν: «Ας μην τα έκανες».

Εκεί γεννιέται μέσα σου κάτι σκοτεινό. Αυτό που ο Κωστής Παπαγιώργης όρισε ως μισανθρωπία. Ο σημερινός μισάνθρωπος έλεγε, κάποτε υπήρξε βαθιά φιλάνθρωπος. Παραμορφώθηκε σε μισάνθρωπο όχι γιατί δεν αγάπησε τους ανθρώπους, αλλά γιατί τους αγάπησε πολύ και προδόθηκε βαθιά.

Όμως το ζητούμενο δεν είναι να σκληρύνει η καρδιά μας. Είναι να αποκτήσει διάκριση.

Να αγαπάς, αλλά να μη χαρίζεις την ψυχή σου σε όποιον ξέρει μόνο να παίρνει σαν αιμοβόρο αρπακτικό.

Να δίνεις, αλλά να μη χάνεσαι. Γιατί η αγάπη χωρίς όρια δεν είναι αγιότητα. Είναι καταστροφή της εικόνας του Θεού, που λέγεται άνθρωπος.

Αγέραστη ευτυχία!

 

Νώντας Σκοπετέας

Αναζητάς συνεχώς τον τρόπο να αποφύγεις τον πόνο και τον Σταυρό. Μακαρίζει ο Κύριος τους πονεμένους, τους κατατρεγμένους και ονειδιζόμενους, τους Σταυροφόρους και Χριστοφόρους…

Και εσύ που λογαριάζεσαι ως άνθρωπος σοβαρός και συνετός, μακριά από ακρότητες και ζήλους υπερβολικούς, συντροφιά με την λογική σου, λοιδορείς την…εξωπραγματική χαρμολύπη, τον αδιανόητο Ζωοποιό Σταυρό, τον ολότελα παράξενο, πρόξενο Αθανασίας  θάνατο και τον παράφρονα ευεργέτη πόνο…

Εξίστασαι με όλα τούτα τα ασύμβατα με τον κόσμο και συνεχίζεις να αναζητάς τρόπους να μην κακοπαθήσεις, να μην ταλαιπωρηθείς στο ελάχιστο.

Και απομακρύνεις ολοένα και εξορίζεις τον Σταυρό! Αλίμονο! Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού, χαρά εν όλω τω κόσμω! Όλα τα μακάρια τα κράτησες μακάβρια!

Βλέπεις τα χρόνια να κυλούν, τους γύρω σου να φεύγουν για το αιώνιο ταξίδι και εσύ λογαριάζεις πως εκείνοι κάτι δεν έκαναν καλά, κάτι δεν πρόσεξαν και ασθένησαν και πέθαναν…

Ενώ εσύ, που φροντίζεις καλά τον εαυτό σου και γυμνάζεις το σώμα σου και πάιρνεις βιταμίνες  και αποφεύγεις τα λιπαρά και μιαρά…δεν θα΄ χεις την…τύχη τους…

Ναι παραδέξου το, σου περνά πολλές φορές από το μυαλό ότι κάτι θα γίνει στο άμεσο μέλλον, κάτι θα εφεύρει η…«Αγία επιστήμη» και θα τα καταφέρεις να μην πεθάνεις, ή τουλάχιστον να παραμείνεις νέος και αγέραστος…

Για αυτό και την προσκυνάς εξάλλου και σαν είδωλο την βάζεις στον πιο ψηλό τον θρόνο το χρυσωμένο μα κούφιο σαν άψυχο χάλκευμα.

Και τρέχεις ξοπίσω από αυτό που σου όρισαν άλλοι, οθνείοι «λόγιοι» και όχι ο Θεός Λόγος ως ευτυχία! Μα ποτέ σου δεν ευτύχησες αληθινά! Όλο κάτι άλλο τελικά αναζητάς!

Και ξανά τρέχεις να την προφτάσεις να την γευτείς! Στυφάδα και ξέρα γέμισες το μέσα σου αδελφέ μου, ταλαίπωρε εαυτέ μου…Μάταια όλα! Φωνάζει η ψυχή και διαμαρτύρεται! Όλα τούτα θα εξαφανιστούν!

Όλα μια σκιά, παραδομένα στην φθορά και στον θάνατο…Πόσο ωραία το διατυπώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στην νεκρώσιμο:

Ποῦ ἐστιν ἡ τοῦ κόσμου προσπάθεια; Ποῦ ἐστιν ἡ τῶν προσκαίρων φαντασία; Ποῦ ἐστιν ὁ χρυσὸς καὶ ὁ ἄργυρος; Ποῦ ἐστι τῶν οἰκετῶν ἡ πλημμύρα καὶ ὁ θόρυβος; Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά.

Ἀλλὰ δεῦτε βοήσωμεν τῷ ἀθανάτῳ Βασιλεῖ· Κύριε, τῶν αἰωνίων σου ἀγαθῶν ἀξίωσον, τὸν μεταστάντα ἐξ ἡμῶν, ἀναπαύων αὐτὸν ἐν τῇ ἀγήρῳ μακαριότητι…

Να, αυτό που δεν θα γεράσει ποτέ αδελφέ μου!
Να, η αληθινή ευτυχία!

Ο προορισμός!

Το αιώνιο Φως του Χριστού μας!
Των ευφραινομένων η κατοικία!

Η ΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΚΥΡΙΑΚΗ

 

---

 Τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής τιμά σήμερα, 7 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Η Αγία Κυριακή ήταν κόρη του Δωροθέου και της Ευσεβίας. Αυτοί ήταν άτεκνοι και παρακαλούσαν το Θεό να τους δώσει παιδί. Πράγματι, ο Θεός ευδόκησε, και το χριστιανικό αυτό ζευγάρι, απέκτησε παιδί.

 Γεννήθηκε ημέρα Κυριακή, γι’ αυτό και της έδωσαν το όνομα Κυριακή. Κατά το διωγμό του Διοκλητιανού, το έτος 282 μ.Χ., οι γονείς της συνελήφθησαν και μετά από ανάκριση βασανίστηκαν και αποκεφαλίστηκαν από το δούκα Ιούστο.

Η δε Κυριακή παραπέμφθηκε στον Καίσαρα Μαξιμιανό, και από εκεί στον άρχοντα Βιθυνίας Ιλαριανό, ο οποίος της υπενθύμισε ότι η ομορφιά της είναι για απολαύσεις και όχι για βασανιστήρια. Τότε η παρθένος κόρη του απάντησε:

«Ούτε στη νεότητα μου, ούτε στην ομορφιά μου δίνω την παραμικρή προσοχή. Και τα λαμπρότερα από τα επίγεια πράγματα είναι προσωρινά, όπως τα άνθη και κούφια, όπως οι σκιές. Σήμερα, έπαρχε, είμαι όμορφη, αύριο μια άσχημη γριά. Να κάνω, λοιπόν, κέντρο της ζωής μου την ομορφιά μου;

Την αξία της, όμως, τη γνώρισα στις ρυτίδες, που την περιμένουν και στον τάφο που την καλεί. Νόμισες, λοιπόν, ότι θα κάνω την τερατώδη ανοησία, να χάσω την αιώνια λαμπρότητα για να μείνω λίγο περισσότερο στη γη; Γι’ αυτό στο ξαναλέω, έπαρχε: είμαι και θα είμαι στη ζωή και στο θάνατο χριστιανή».

Εξοργισμένος ο Ιλαριανός, σκληρά τη βασάνισε και διέταξε να την αποκεφαλίσουν. Αλλά πριν πέσει η σπάθη, προσευχόμενη παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως βρύσις πολύκρουνος παρθενομάρτυς Χριστού, κατήρδευσας πάνσοφε την Εκκλησίαν αυτού, και ήθλησας άριστα. έσωσας τους εν σκότει της ειδωλομανίας, αίγλητων σων θαυμάτων, Κυριακή αθλοφόρε. διό εν παρρησία Χριστώ πρέσβευε σωθήναι ημάς.

Γιατί ο Ματθαίος αναφέρει δύο δαιμονιζόμενους, ενώ ο Μάρκος και ο Λουκάς έναν;

Πολλοί θεωρούν ότι εδώ υπάρχει αντίφαση στα Ευαγγέλια. Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει καμία αντίφαση, αλλά διαφορετική οπτική γωνία στην αφήγηση του ίδιου γεγονότος.
Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ματθαίος γράφει ξεκάθαρα ότι ο Χριστός συνάντησε δύο δαιμονιζόμενους στη χώρα των Γεργεσηνών. Αντίθετα, ο Μάρκος και ο Λουκάς μιλούν μόνο για έναν.

Τι συμβαίνει λοιπόν;
Ο Ματθαίος καταγράφει ολόκληρο το ιστορικό γεγονός: υπήρχαν πράγματι δύο δαιμονιζόμενοι. Ο Μάρκος και ο Λουκάς, όμως, επιλέγουν να επικεντρωθούν στον έναν, εκείνον που ήταν πιθανότατα ο πιο γνωστός, ο πιο φοβερά δαιμονισμένος και αυτός που, μετά τη θεραπεία του, έγινε ο κήρυκας του θαύματος σε όλη τη Δεκάπολη.
Προσέξτε κάτι σημαντικό. Ο Μάρκος και ο Λουκάς δεν γράφουν ότι υπήρχε μόνο ένας. Απλώς μιλούν για τον έναν. Είναι σαν να πούμε: «Στη συνάντηση παρευρέθηκαν δύο άνθρωποι και ο ένας εκφώνησε μια σημαντική ομιλία». Δεν αρνούμαστε την παρουσία του δεύτερου· απλώς εστιάζουμε σε εκείνον που έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Αυτή είναι και η ερμηνεία που δίνουν οι Άγιοι Πατέρες, όπως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Θεοφύλακτος Βουλγαρίας και ο Ευθύμιος Ζιγαβηνός. Ο Ματθαίος διασώζει την πληρότητα του γεγονότος, ενώ ο Μάρκος και ο Λουκάς αναδεικνύουν το πρόσωπο που έγινε το ζωντανό παράδειγμα της δύναμης του Χριστού.

Οι διαφορετικές αυτές αφηγήσεις δεν αποδυναμώνουν την αξιοπιστία των Ευαγγελίων. Αντίθετα, τη φανερώνουν. Αν όλα τα Ευαγγέλια ήταν πανομοιότυπα, θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι πρόκειται για ένα κοινό, αντιγραμμένο κείμενο. Η ύπαρξη διαφορετικών λεπτομερειών, χωρίς να αλλοιώνεται η ουσία του γεγονότος, δείχνει ότι κάθε Ευαγγελιστής καταγράφει την αλήθεια από τη δική του οπτική και με τον δικό του θεολογικό σκοπό.

Η αλήθεια του Ευαγγελίου δεν βρίσκεται στην απόλυτη ομοιομορφία της αφήγησης, αλλά στην κοινή μαρτυρία όλων ότι ο Χριστός έχει εξουσία πάνω στο κακό, ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα δεσμά του διαβόλου και τον επαναφέρει στην αληθινή ζωή.

Τα χρώματα της ζωής…

 

Τα χρώματα της ζωής…

Η ζωή δεν είναι μόνο λευκή ή μαύρη.

Είναι ένας πίνακας που ο Θεός ζωγραφίζει κάθε μέρα με χρώματα που πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε.

Υπάρχουν οι φωτεινές αποχρώσεις της χαράς, της αγάπης, της ελπίδας και της ευγνωμοσύνης.

Υπάρχουν όμως και τα σκούρα χρώματα της δοκιμασίας, της απώλειας, της μοναξιάς και των δακρύων.

Κι όμως…

Αν έλειπε έστω κι ένα χρώμα, ο πίνακας δεν θα ήταν ολοκληρωμένος.

Οι δυσκολίες μάς διδάσκουν υπομονή.

Οι αποτυχίες μάς χαρίζουν ταπείνωση.

Οι πληγές μάς μαθαίνουν να συμπονούμε.

Και οι χαρές μάς θυμίζουν ότι ο Θεός δεν έπαψε ποτέ να μας χαμογελά.

Μην φοβάσαι, λοιπόν, τις σκοτεινές πινελιές της ζωής.

Ο μεγάλος Ζωγράφος γνωρίζει πού θα βάλει το φως και πού τη σκιά, ώστε στο τέλος να φανερωθεί ένα αριστούργημα.

Εκείνος βλέπει την εικόνα ολόκληρη, ενώ εμείς βλέπουμε μόνο μία μικρή πινελιά.

Γι’ αυτό να εμπιστεύεσαι.

Γιατί στα χέρια του Θεού ακόμη και τα πιο σκούρα χρώματα μπορούν να γίνουν η αρχή του πιο όμορφου ουρανού.

 Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού 

Εκκοπή θελήματος

 

“Αν λοιπόν θέλουμε ν΄ απαλλαγούμε τέλεια και να ελευθερωθούμε, ας μάθουμε να κόβουμε τα θελήματά μας, και έτσι προκόβοντας λίγο-λίγο, με τη Χάρη του Θεού, θα φτάσουμε στην “απροσπάθεια”. Γιατί τίποτα δεν ωφελεί τόσο τους ανθρώπους, όπως το να κόψουν το θέλημά τους. Πραγματικά, προοδεύει κανείς απ΄ αυτό το πράγμα σχεδόν περισσότερο απ΄ όσο με οποιαδήποτε άλλη αρετή. Και όπως ακριβώς ο άνθρωπος που περπατάει στο δρόμο και βρίσκει ένα μονοπάτι και το ακολουθεί, μ΄ εκείνο το μονοπάτι κερδίζει πολύ μεγάλο μέρος από το δρόμο, το ίδιο συμβαίνει και μ΄ αυτόν που ακολουθεί το δρόμο της “εκκοπής του θελήματος”. Γιατί με το να κόβει κανείς το θέλημά του, αποκτά την “απροσπάθεια” και από την “απροσπάθεια” έρχεται, με τη Χάρη του Θεού, σε τέλεια “απάθεια”. Μπορεί δέ σε μικρό χρονικό διάστημα να κόψει κανείς δέκα θελήματα, και σας λέω πώς: Κάνει ένα μικρό περίπατο και βλέπει κάτι, και του λέει ο λογισμός: “Κοίταξε εκεί”, και λέει στο λογισμό: “Όχι δεν κοιτάζω καθόλου”, και κόβει το θέλημά του και δεν προσέχει. Πάλι συναντάει μερικούς που κουβεντιάζουν, και του λέει ο λογισμός: “Πές και σύ αυτό”, και κόβει το θέλημά του και δεν το λέει. Πάλι του λέει ο λογισμός: “Πήγαινε και ρώτησε το μάγειρα τί μαγειρεύει”, και δεν πάει, αλλά κόβει το θέλημά του. Βλέπει κάτι και του λέει ο λογισμός: “Ρώτησε ποιός το έφερε”, και κόβει το θέλημά του και δεν ρωτάει. Και έτσι κόβοντας συχνά – πυκνά το θέλημά του, συνηθίζει να το κόβει και αρχίζοντας από τα μικρά φτάνει να κόβει με άνεση και χαρά και τα μεγάλα. Έτσι καταλήγει να μην έχει καθόλου θέλημα, αλλά ο,τιδήποτε συμβεί τον αναπαύει, σάν να γίνεται με το θέλημά του. Και χωρίς να θέλει ο ίδιος να κάνει το θέλημά του βρίσκεται πάντοτε να το κάνει. Γιατί για όποιον δεν έχει δικό του θέλημα, καθετί που γίνεται είναι και δικό του. Και μ΄ αυτόν τον τρόπο φτάνει, όπως είπαμε, να μην έχει “προσπάθεια” και από την “απροσπάθεια” έρχεται στην “απάθεια”

Ο ΟΣΙΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΙΣΩΗΣ

 

---

Τη μνήμη του Οσίου και Μεγάλου Σισώη τιμά σήμερα, 6 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Ο Όσιος Σισώης έλαμψε με την πνευματική του σύνεση, την ταπεινοφροσύνη, τη φιλαδελφία και το ενδιαφέρον του στο να επιστρέψει και ένα μόνο αμαρτωλό.

 Μεταξύ των ασκητών αναδείχτηκε ονομαστός και μέγας, αθλητής της πρώτης γραμμής, τύπος εγκράτειας, αλλά και ψυχή πού προσευχόταν για δικαίους και αδίκους, πλούσιους και φτωχούς, άρχοντες και ιδιώτες, κληρικούς και λαϊκούς και γενικά για όλο τον κόσμο. Στη γη ήταν, αλλά η ζωή του ήταν ουράνια.

Υψωμένος πάνω από τη σάρκα, που χαλιναγωγούσε τέλεια με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και τη θεία κοινωνία του σώματος και του αίματος του Χριστού.

Η μνήμη του μένει υπόδειγμα σ’ όσους θέλουν την ασκητική ζωή, για να είναι γνήσιοι και πραγματικοί ασκητές, όχι μόνο με την αντοχή του σώματος, αλλά και με την πνευματική αναγέννηση και τη λάμψη της αρετής.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Εκ παιδός γεωργήσας ζωήν την κρείττονα, των κατ’ αυτής ενεπλήσθης θεουργικών αγαθών, των Αγγέλων μιμητά Σισώη Όσιε, όθεν ως ήλιος λαμπρός, απαυγάζεις τηλαυγώς, εν ώρα της σης εξόδου, δηλοποιών την σην δόξα, και καταλάμπων τας ψυχάς ημών.

Όταν το πανηγύρι έχασε τον Άγιο και κράτησε μόνο το τραπέζι…

Τώρα το καλοκαίρι, τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε να πληθαίνουν γύρω μας γιορτές και πανηγύρια που πολλές φορές δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία, την πίστη, την παράδοση, τη μνήμη, την ευλογία.
Γιορτές φυτών, καρπών, ζώων, ψαριών, ποτών, φαγητών, ακόμη και παλιών ειδώλων ή ξεχασμένων συμβόλων.
Και γύρω από όλα αυτά στήνονται μεγάλες πανηγύρεις. Με σκηνές, με μικρόφωνα, με χορούς, με κλαρίνα, με ονόματα τραγουδιστών, με πολιτιστικές εκδηλώσεις, με λόγους, με φωτογραφίες, με χειροκροτήματα, με μεγαλεία.
Και στο κέντρο της πλατείας καμαρώνει πλέον το νέο «σύμβολο» της εποχής.
Το τοτέμ της σύγχρονης αλλοπρόσαλλης γιορτής.
Άλλοτε η προβατίνα, που δήθεν τιμάται, ενώ την ίδια στιγμή ψήνεται και καταναλώνεται.
Άλλοτε το καρπούζι, το κρεμμύδι, η ρίγανη, το καλαμπόκι, η πίτα, ο πλαστός, η γαλατόπιτα, η σαρδέλα, η πέστροφα, η πάπια, η κότα, το τσίπουρο, το κρασί, και ποιος ξέρει αύριο τι άλλο.

Δεν είναι το φαγητό το πρόβλημα.
Δεν είναι η χαρά το πρόβλημα.
Δεν είναι ο χορός, η μουσική, η παρέα, το αντάμωμα των ανθρώπων.
Το πρόβλημα είναι όταν όλα αυτά παίρνουν τη θέση της μνήμης.
Όταν το τραπέζι μένει, αλλά χάνεται ο Άγιος.
Όταν το γλέντι συνεχίζεται, αλλά έχει χαθεί η προσευχή.
Όταν η πλατεία γεμίζει, αλλά η Εκκλησία αδειάζει.
Όταν ο άνθρωπος θέλει πανηγύρι χωρίς Θεό, χαρά χωρίς ευλογία, παράδοση χωρίς ρίζα.

Γιατί κάποτε τα πανηγύρια του τόπου μας δεν ήταν έτσι.
Κάποτε το πανηγύρι ξεκινούσε από τον Εσπερινό.
Από το κερί.Από την εικόνα του Αγίου.Από το «Κύριε ἐλέησον».Από την αρτοκλασία.Από τη Θεία Λειτουργία.Από το μνημόνεμα των ζωντανών και των κεκοιμημένων.Από την ευλογία του Θεού πάνω στο χωριό, στα σπίτια, στα παιδιά, στα χωράφια, στους κόπους, στις αγωνίες των ανθρώπων.

Και ύστερα ερχόταν το τραπέζι.
Ύστερα ερχόταν η χαρά.Ύστερα ερχόταν το γλέντι.
Πρώτα ο Θεός.Πρώτα ο Άγιος.Πρώτα η ευχαριστία.Και μετά όλα τα άλλα έπαιρναν νόημα.

Σήμερα όμως, σε πολλές περιπτώσεις, μοιάζει σαν να κρατήσαμε το περίβλημα και πετάξαμε την ψυχή. Κρατήσαμε τα φώτα, τα ηχεία, τα τραπέζια, τα σουβλάκια, τα ποτά, τις αφίσες, τα μεγάλα ονόματα, αλλά χάσαμε το κέντρο. Και όταν χάνεται το κέντρο, όλα γίνονται θόρυβος.
Οι πρόγονοί μας δεν ήταν ανόητοι. Δεν συνέδεσαν τυχαία το καλοκαίρι με μεγάλες εκκλησιαστικές μνήμες. Αγίου Πνεύματος. Αγίων Αποστόλων. Αγίας Κυριακής. Αγίων Αναργύρων. Προφήτη Ηλία. Αγίας Παρασκευής. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Δεν τους έφταναν άραγε αυτές οι γιορτές;Δεν ήταν αρκετές;

Δεν χωρούσε η χαρά μας μέσα στην ευλογία τους;Ή μήπως εμείς δεν θέλουμε πια να χωρέσουμε εκεί;

Μήπως δεν αντέχουμε την παρουσία του Θεού;
Μήπως δεν θέλουμε να μας θυμίζει κανείς ότι η χαρά δεν είναι μόνο κατανάλωση;
Ότι το πανηγύρι δεν είναι μόνο φαγητό και ποτό;
Ότι η ζωή δεν είναι μόνο «να περάσουμε καλά»;Ότι υπάρχει και ψυχή;
Ότι υπάρχει και μετάνοια;Ότι υπάρχει και ευθύνη;Ότι υπάρχει και ευλογία;

Μήπως τελικά δεν μας ενοχλεί ο Άγιος επειδή είναι παλιός, αλλά επειδή είναι ζωντανός;
Επειδή μας κοιτάζει και μας ρωτά:
πού πας;  τι γιορτάζεις;  ποιον τιμάς;  με τι γεμίζεις την καρδιά σου;

Δεν χρειάζεται να γκρεμίσουμε τη χαρά των ανθρώπων. Χρειάζεται όμως να την ξαναβαπτίσουμε στην αλήθεια. Να ξαναδώσουμε στα πανηγύρια μας την ψυχή τους. Να μην ντρεπόμαστε να πούμε ότι το πανηγύρι χωρίς τον Άγιο γίνεται απλώς εκδήλωση. Ότι η παράδοση χωρίς Εκκλησία γίνεται φολκλόρ. Ότι η μνήμη χωρίς προσευχή γίνεται διακόσμηση. Ότι η χαρά χωρίς Θεό κουράζει γρήγορα και αφήνει κενό.
Γιατί η Εκκλησία δεν είναι εχθρός της χαράς.Η Εκκλησία γέννησε την αληθινή χαρά.Η πίστη μας δεν είναι μιζέρια.Είναι φως.
Δεν είναι άρνηση της ζωής.Είναι η ζωή στην πληρότητά της.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν θα γιορτάζουμε.
Το ερώτημα είναι τι γιορτάζουμε.
Και κυρίως, ποιον βάζουμε στο κέντρο της γιορτής μας.
Γιατί όπου βάζεις το κέντρο σου, εκεί αποκαλύπτεται και η καρδιά σου.
Αν στο κέντρο βάλεις μόνο το φαγητό, όλα θα τελειώσουν στο τραπέζι.
Αν στο κέντρο βάλεις μόνο το ποτό, όλα θα χαθούν στη ζάλη.
Αν στο κέντρο βάλεις μόνο τη μουσική, όλα θα σβήσουν όταν κλείσουν τα ηχεία.
Αν όμως στο κέντρο βάλεις τον Χριστό, τότε και το τραπέζι αγιάζεται, και η χαρά βαθαίνει, και το γλέντι γίνεται ευχαριστία, και η παρέα γίνεται κοινωνία, και το πανηγύρι γίνεται ευλογία.

Ας μη χάσουμε, λοιπόν, αυτό που μας κράτησε αιώνες.
Ας μη ξεριζώσουμε από τα πανηγύρια μας τον Άγιο, για να βάλουμε στη θέση του ένα προϊόν, ένα πιάτο, ένα ποτό, ένα πρόσκαιρο θέαμα.
Δεν μας λείπουν οι αφορμές για γλέντι.Μας λείπουν οι αφορμές για να ξαναβρούμε την ψυχή μας.
Και ίσως αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο της εποχής μας:
να ξαναγυρίσουμε από το θόρυβο στη μνήμη,από την κατανάλωση στην ευχαριστία,από το θέαμα στην προσευχή,από το «να περάσουμε καλά» στο «να ζήσουμε αληθινά».

Να ξαναγίνουν τα πανηγύρια μας αυτό που ήταν:μια μικρή Ανάσταση του τόπου.
Μια σύναξη ανθρώπων γύρω από τον Θεό.
Ένα κερί μπροστά στον Άγιο.
Ένα δάκρυ ευγνωμοσύνης.
Μια προσευχή για τα παιδιά μας.
Μια μνήμη για τους παππούδες μας.
Μια ευλογία για το χωριό μας.
Και ύστερα, ναι, τραπέζι. Και χαρά. Και τραγούδι. Και αντάμωμα.
Αλλά με αρχή.Με ρίζα.Με νόημα.Με Χριστό.
Γιατί χωρίς τον Θεό, ακόμη και η πιο λαμπρή γιορτή μένει άδεια.
Ενώ με τον Θεό, ακόμη και ένα απλό κερί μπορεί να φωτίσει ολόκληρη την πλατεία.
Ας ξαναβάλουμε λοιπόν τον Άγιο στη θέση του.
Όχι στην άκρη της αφίσας.Στο κέντρο της ζωής μας.

Το Ταξίδι στο Παντοπωλείο της Χάριτος

 

Μια μέρα, καθώς περπατούσα στον δρόμο της ζωής, κουρασμένος από τις έγνοιες και τις δοκιμασίες, είδα μπροστά μου μια μικρή ξύλινη επιγραφή που έγραφε:

«Παντοπωλείο της Χάριτος»

Η πόρτα ήταν ανοιχτή. Μπήκα διστακτικά και αμέσως μια γλυκιά ειρήνη πλημμύρισε την καρδιά μου.

Δεν υπήρχαν φωνές, ούτε βιασύνη. Μόνο ένα απαλό φως και πρόσωπα φωτεινά που υποδέχονταν κάθε επισκέπτη με αγάπη.

Ένας άγγελος με πλησίασε, μου έδωσε ένα καλάθι και μου είπε:

«Γέμισέ το με όσα θα σε βοηθήσουν να φτάσεις στον προορισμό σου.»

Προχώρησα στα ράφια.

Στο πρώτο βρήκα την Πίστη. Πήρα αρκετή, γιατί χωρίς αυτήν ο δρόμος γίνεται σκοτεινός.

Δίπλα της ήταν η Ελπίδα, φρέσκια σαν την αυγή. Έβαλα κι από αυτή, γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι ξεχνούν πως κάθε νύχτα τελειώνει.

Λίγο πιο πέρα βρισκόταν η Αγάπη. Δεν είχε όριο στην ποσότητα. Όσο περισσότερο έπαιρνες, τόσο περισσότερο γέμιζαν τα ράφια.

Στην γωνιά είδα την Ταπείνωση. Δεν την πρόσεχαν πολλοί, μα κατάλαβα πως ήταν από τα πολυτιμότερα αγαθά.

Συνέχισα και γέμισα μια σακούλα με Υπομονή, γιατί ήξερα ότι θα τη χρειαζόμουν στις δυσκολίες.

Πήρα επίσης Συγχώρηση, όχι μόνο για να τη χαρίζω στους άλλους, αλλά και για να μπορώ να συγχωρώ τον ίδιο μου τον εαυτό όταν μετανοώ.

Στο επόμενο ράφι υπήρχαν η Σοφία, η Διάκριση και η Σιωπή. Ο άγγελος μου ψιθύρισε:

«Αυτές χρησιμοποιούνται μαζί.»

Δεν τις ξέχασα.

Πιο πέρα υπήρχαν η Προσευχή, η Μετάνοια και η Ευγνωμοσύνη. Ήταν τόσο ελαφριές, κι όμως είχαν τη μεγαλύτερη δύναμη.

Στο βάθος της αίθουσας είδα μια μεγάλη επιγραφή:

«Εδώ μοιράζεται η Ειρήνη.»

Πλησίασα και γέμισα την καρδιά μου όσο περισσότερο μπορούσα.

Δίπλα της ήταν η Χαρά, όχι εκείνη που εξαρτάται από τα πράγματα του κόσμου, αλλά εκείνη που γεννιέται όταν ο άνθρωπος βρίσκεται κοντά στον Θεό.

Όταν το καλάθι μου γέμισε, πλησίασα το ταμείο.

Ρώτησα τον άγγελο:

- Πόσο κοστίζουν όλα αυτά;

Με κοίταξε με καλοσύνη και αποκρίθηκε:

- Για τον άνθρωπο είναι ανεκτίμητα.

- Και τότε... πώς θα τα πληρώσω;

Χαμογέλασε και έδειξε έναν ξύλινο Σταυρό.

«Η τιμή πληρώθηκε ήδη με αγάπη. Εσύ μόνο κράτησε αυτά τα δώρα, μοίρασέ τα στους ανθρώπους που θα συναντήσεις και μην ξεχάσεις ποτέ από Ποιον τα έλαβες.

Όσο δίνεις, τόσο περισσότερο θα γεμίζει ξανά το καλάθι σου.»

Βγήκα από το Παντοπωλείο της Χάριτος κρατώντας το ίδιο καλάθι.

Και τότε κατάλαβα πως οι αληθινοί θησαυροί δεν είναι εκείνοι που φυλάγονται στα σπίτια, αλλά εκείνοι που κατοικούν μέσα στην καρδιά και οδηγούν τον άνθρωπο πιο κοντά στον Χριστό.

 Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού 

 

«Προωρώμην τόν Κύριον ἐνώπιόν μου διά παντός... ἵνα μή σαλευθῶ.»

Ἡ σωτηρία καὶ ἡ προσευχὴ δὲν βρίσκονται στὰ πολλὰ λόγια, ἀλλὰ στὴν κατανόηση καὶ στὴν θέρμη τῆς καρδιᾶς.

Τὸ σπουδαιότερο πράγμα, ποὺ πρέπει νὰ θυμᾶσαι κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ἔχεις συνεχῆ μνήμη Θεοῦ, νὰ κάνεις δηλαδὴ μυστικὴ νοερὰ προσευχή.

Κι ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν ἔχω καιρὸ νὰ παρευρίσκομαι σὲ μακρὲς μοναστηριακὲς ἀκολουθίες, ἀλλὰ ὅπου κι ἂν πάω, εἴτε μὲ τὰ πόδια εἴτε μὲ τὸ πλοῖο, εἴτε μὲ τὴν ἅμαξα καθιστὸς ἢ ξαπλωμένος, δὲν μ᾿ ἐγκαταλείπει ποτὲ ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ.

«Προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παντός... ἵνα μὴ σαλευθῶ.» (Ψαλμ. 15:8).
Ἡ σκέψη ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι κοντά μου δὲν μ᾿ ἐγκαταλείπει ποτέ.
Πρέπει καὶ σὺ νὰ προσπαθήσεις νὰ κάνης τὸ ἴδιο.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΑΙ ΗΜΑΣ

 

 
«Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» (Ματθ.  8, 29)

Καὶ μὲ κραυγὲς τοῦ ἔλεγαν· «Τί δουλειὰ ἔχεις ἐσὺ μ᾿ ἐμᾶς, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ῏Ηρθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσεις πρὶν τὴν ὥρα μας;» 

            Ένα από τα πιο συγκλονιστικά θαύματα του Ιησού είναι αυτό της θεραπείας των δαιμονισμένων των Γεργεσηνών. Οι άνθρωποι αυτοί βασανίζονταν και βασάνιζαν. Ήταν ζωντανοί- νεκροί, καθώς κατοικούσαν στα μνήματα, ενώ οι δαίμονες είχαν αλλοιώσει την όψη του προσώπου τους κάνοντάς τους τόσο φρικτά άσχημους, ώστε κανείς να μην τολμά να περάσει μπροστά τους, κανείς να μη θέλει να τους ατενίσει. Κι όταν ο Χριστός τους θεραπεύει, διώχνοντας τα δαιμόνια από μέσα τους, εκείνα θα εισέλθουν στην αγέλη των χοίρων και θα τη γκρεμίσουν στη  θάλασσα, δείχνοντας το μέγεθος της κακίας του διαβόλου, ο οποίος δεν ταλαιπωρεί μόνο τους ανθρώπους, αλλά και όλη τη δημιουργία του Θεού.  Και θα συνεχίσει ο διάβολος να ταλαιπωρεί και τους υπόλοιπους κατοίκους των Γεργεσηνών, οι οποίοι θα αρνηθούν στον Χριστό να παραμείνει ανάμεσά τους, διότι ελέγχονται από τον Κύριο, αισθάνονται ότι ξεσκέπασε τη γύμνια της καρδιάς τους, την υποκριτική τήρηση των εντολών του Μωσαϊκού νόμου, ο οποίος δεν επέτρεπε την κατανάλωση χοιρινού κρέατος, αλλά οι ίδιοι το πουλούσαν στους ειδωλολάτρες προς ίδιον όφελος, αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αντέξουν την καλοσύνη και την αγάπη του Θεού, ζώντας οι ίδιοι την κόλαση των δαιμονισμένων.  

            Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η φράση των δύο δαιμονισμένων προς τον Χριστό, όταν ο Κύριος τους πλησιάζει. «Ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς», του λένε. « Ήρθες εδώ να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας». Ποια είναι η κανονική ώρα της βασάνου; Είναι η κόλαση, είναι ο αιώνιος θάνατος τον οποίο βιώνει ο άνθρωπος που δεν αγαπά Θεό και ανθρώπους, ο άνθρωπος που αρνείται τον προορισμό του, να είναι δηλαδή εικόνα Θεού και να έχει πλαστεί για να μοιάσει στον Θεό. Ο άνθρωπος τότε θα βιώνει την κατάσταση των δαιμονισμένων, αλλά και των Γεργεσηνών. Θα είναι ακοινώνητος. Φριχτός για τους άλλους, που δεν θα θέλει να τους βλέπει και ούτε εκείνοι να τον βλέπουν. Δεν θα θέλει ίχνος Θεού, ίχνος καλού στη ζωή του, αλλά θα έχει για θεό τον εαυτό του, το συμφέρον του, τον τρόπο του, θα νιώθει την παρουσία του Θεού και θα αρνείται να ανοίξει τα μάτια του σ’ Αυτόν. Και ό,τι ξεκινήσει ψυχικά , μετά τον θάνατο, θα επεκταθεί και σωματικά, μετά την Ανάσταση των νεκρών, τη Δευτέρα Παρουσία.

            Ζούμε σε έναν καιρό στον οποίο αισθανόμαστε ότι η παρουσία του Χριστού βασανίζει τον κόσμο. Του υπενθυμίζει την ειρήνη και τη συμφιλίωση, ενώ ο κόσμος θέλει την εξουσία και τη βία για να πετύχει το σκοπό του. Του υπενθυμίζει την κοινωνία της σχέσης και της αγάπης, ενώ ο κόσμος θέλει τη χρήση του άλλου και της κτίσης για να είναι ευχαριστημένος. Του υπενθυμίζει το μέτρο και την ασκητικότητα, ενώ ο κόσμος θέλει την άνεση και την πολυτέλεια. Του υπενθυμίζει ότι η ζωή έχει συνέχεια μετά τον θάνατο εν αγάπη, ενώ ο κόσμος επιλέγει το μηδέν, για να ζήσει καλά εδώ, με γνώμονα τα επιτεύγματά του. Του υπενθυμίζει ότι υπάρχει ο τρόπος της Εκκλησίας που είναι ο τρόπος της αγάπης, της εξόδου από την αποκλειστικότητα του εγώ, της υπέρβασης του ιδίου θελήματος και του μοιράσματος, ενώ ο κόσμος ζητά τα πάντα να περιστρέφονται γύρω από το εγώ, το δίκιο, το δικαίωμα. Γι’ αυτό ο κόσμος βασανίζεται πρόωρα. Όποιος πιστεύει στον Χριστό περνά σταυρούς, αλλά δεν είναι μόνος. Και μέσα από τη σχέση με τον Χριστό παίρνει ζωή και αλλάζει ζωή. Αυτή είναι η καινούργια αρχή που μπορούμε να κάνουμε ανά πάσα στιγμή και να αφήσουμε το πνεύμα και τον τρόπο του κακού στη άκρη, καθιστάμενοι εν Χριστώ νέοι, καινούργιοι άνθρωποι, με ελπίδα και στο τώρα και στην αιωνιότητα.   

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ

 

---

 Τη μνήμη του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου και των έξι μαθητών του τιμά σήμερα, 5 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Ο Όσιος Αθανάσιος, ο οποίος καταγόταν από την Τραπεζούντα, προέρχονταν από πολύ ευσεβή και εύπορη οικογένεια. Η οικογένειά του, του προσέφερε όλα τα απαραίτητα εφόδια για τις σπουδές του, τις οποίες τις ολοκλήρωσε στην Κωνσταντινούπολη.

 Εκεί του γεννήθηκε μέσα στην ψυχή του η επιθυμία να γίνει μοναχός και να φθάσει στα άκρα της ασκητικής ζωής.

Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο, πήγε στο όρος Κυμινάς της Μικράς Ασίας, όπου βρισκόταν ένα μοναστήρι του οποίου ηγούμενος ήταν ο Μιχαήλ, ο επονομαζόμενος Μαλείνος.

Έτσι ανάμεσα στους μοναχούς, συγκαταριθμήθηκε και ο Αθανάσιος. Στο λίγο χρονικό διάστημα που ήταν στο Μοναστήρι, διακρίθηκε για τις αρετές και για την ασκητική του ζωή. Επειδή όμως έφθασε σε ύψιστα σημεία αρετής και τον τιμούσαν όλοι, αποφάσισε να φύγει και πήγε στον Άθωνα κοντά σε ένα γέρο ασκητή υπακούοντας σ’ αυτόν με μεγάλη ταπεινοφροσύνη.

Εν συνεχεία μετά από Θεία αποκάλυψη, έφυγε από εκεί και πήγε στα ενδότερα του Αγίου Όρους. Εκεί μετά από πολλές παρακλήσεις του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, με τον οποίο γνωρίζονταν, έχτισε έναν ναό προς τιμήν της Παναγίας. Επίσης έφτιαξε πολλά κελιά για τούς μοναχούς. Μετά λοιπόν από πολλούς κόπους και θυσίες, δημιούργησε την ιερά Μονή της Μεγίστης Λαύρας, η οποία είναι η αρχαιότερη μονή στο Όρος και τιμάται επ’ ονόματι του Οσίου Αθανασίου (963 μ.Χ.).

Στην συνέχεια εξεδήμησε προς Κύριον και μάλιστα κατά τρόπο μαρτυρικό. Συγκεκριμένα υπήρχε ανάγκη να μετασκευαστεί η οροφή του Ναού της Μονής. Ο Όσιος, αν και σε μεγάλη ηλικία, ανέβηκε και αυτός μαζί με άλλους αδελφούς της μονής για να κάνουν το έργο. Η οροφή όμως κατέρρευσε και καταπλάκωσε τον Όσιο μαζί με τους υπόλοιπους αδελφούς.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Την εν σαρκί ζωήν, σού κατεπλάγησαν, Αγγέλων τάγματα, πως μετά σώματος, προς αοράτους συμπλοκάς, εχώρησας πανεύφημε, και κατετραυμάτισας, των δαιμόνων, τας φάλαγγας· όθεν Αθανάσιε, ο Χριστός σε ημείψατο, πλουσίαις δωρεαίς· διό Πάτερ, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Τα Δικά μας Μνήματα

Μάξιμος Παφίλης, Επίσκοπος Μελιτηνής

---

Ομιλία στην ευαγγελική περικοπή Ματθ. 8,28 - 34, 9,1.

Υπάρχουν άνθρωποι που κατοικούν σε μνήματα δίχως να το ξέρουν. Δεν εννοώ τάφους από πέτρα, εννοώ εκείνες τις κρυφές περιοχές όπου κάποιος αποσύρεται όταν η ζωή τον έχει πληγώσει βαριά και παρατεταμένα, τα κλειστά δωμάτια της ψυχής με τις κατεβασμένες κουρτίνες, τη σιωπή που στην αρχή μοιάζει καταφύγιο και σιγά σιγά γίνεται φυλακή.

Ο σύγχρονος διαβάτης γνωρίζει καλά αυτή τη γεωγραφία. Την περπατά κάθε βράδυ, όταν κλείνει την οθόνη και μένει μόνος με τους θορύβους του εαυτού του.

Το ευαγγελικό επεισόδιο των Γεργεσηνών (Ματθ. 8, 28-34) διαδραματίζεται σε έναν τέτοιο τόπο, μόνο που εκεί η ερημία ήταν και εξωτερική.

Χώρα εθνικών, χωρίς δεσμούς με τον Θεό του Ισραήλ, και οι αγέλες των χοίρων που έβοσκαν στα βουνά της ήταν, για τα μάτια ενός Ιουδαίου, η ορατή απόδειξη ότι εδώ οι θείες εντολές είχαν πάψει να μετρούν.

Μέσα σ' αυτό το τοπίο ζούσαν οι δύο δαιμονισμένοι. Έξω από την πόλη, μακριά από την κοινωνία, αποκομμένοι σχεδόν και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Οι περαστικοί απέφευγαν τον δρόμο εκείνο. Και ποιος θα τους κατηγορούσε;

Αυτό που συγκλονίζει περισσότερο στην εικόνα τους είναι η απώλεια του ονόματος. Όταν σε άλλη διατύπωση του ίδιου γεγονότος ο Χριστός ρωτά «Τί ὄνομά σοι;» (Μάρκ. 5, 9), η απάντηση που έρχεται, «Λεγεών», δηλώνει αριθμό, πλήθος, στρατό.

Το άτομο έχει γίνει πολλοί, χάνοντας πλέον την ατομικότητά του. Κάτι από αυτή τη διάσπαση το αναγνωρίζουμε και στη δική μας εποχή: ο καθένας μας κουβαλά μέσα του ψιθύρους που δε διάλεξε, απαιτήσεις, φόβους, εικόνες του προσώπου του κατασκευασμένες από άλλους, και κάποια στιγμή αναρωτιέται ποια από όλες αυτές τις ηχώ είναι επιτέλους η δική του.

Η ψυχολογία θα μιλούσε ίσως για κατακερματισμό της ταυτότητας, η θεολογία όμως αναφέρεται σε κάτι ουσιαστικότερο, στην δαιμονική κατάληψη.

Το πονηρό εισβάλλει και εκτοπίζει, αγκιστρώνεται εκεί που έπρεπε να βρίσκεται μόνον ο Χριστός, και η εισβολή αυτή στον ψυχικό και σωματικό χώρο του θύματος δε συντελείται χωρίς κάποια σιωπηρή συγκατάθεση της ανθρώπινης θέλησης, μια πόρτα που αφέθηκε μισάνοιχτη, μια συναίνεση που δόθηκε πριν καν την καταλάβουμε.

Εδώ κρύβεται και η παρηγορητική πλευρά της υπόθεσης, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται. Ό,τι χρειάστηκε την έγκρισή μας για να μπει, και δεν μπορεί να μείνει όταν η αποδοχή ανακληθεί.

Και οι χοίροι; Πάντοτε προκαλούσε απορία αυτή η λεπτομέρεια, ο πνιγμός ενός ολόκληρου κοπαδιού στα νερά της λίμνης.

Ο ιερός Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας το περιστατικό, υποστηρίζει ότι ο Θεός επέτρεψε στα δαιμόνια να εισέλθουν στα γουρούνια για να φανερωθεί, πάνω σε σώματα άλογα, η καταστροφική τους μανία, διότι αν δε λυπήθηκαν ούτε τα ζώα, με τα οποία δεν είχαν διαφορά, τι θα έκαναν στο πλάσμα του Θεού, με τον οποίο διεξάγουν πόλεμο ακήρυκτο και άσπονδο;

Η συνέχεια της διήγησης έχει μια πίκρα που εύκολα προσπερνιέται. Ολόκληρη η πολιτεία βγήκε να συναντήσει τον Ιησού απλώς για να τον παρακαλέσει να φύγει.

Δύο ντόπιοι κάτοικοι είχαν σωθεί, μια περιουσία είχε χαθεί, και η ζυγαριά της τοπικής κοινωνίας έγειρε προς την περιουσία. Πόσο σύγχρονη σκηνή.

Πόσες φορές διώχνουμε κι εμείς ό,τι θα μπορούσε να μας λυτρώσει, επειδή η ανεξαρτησία κοστίζει, επειδή αναστατώνει τα κοπάδια μας, τις συνήθειες, τα βολέματα, την τακτοποιημένη οικονομία μιας ζωής που έχει μάθει να συμβιώνει με τους δαίμονές της.

Ο Χριστός δε διαμαρτύρεται. Μπαίνει στο πλοίο και αναχωρεί. Είναι από τα πιο σιωπηλά και τρομακτικά σημεία του Ευαγγελίου, ο Θεός που σέβεται την άρνησή μας...

Έμειναν όμως πίσω δύο ανακαινισμένες ψυχές. Αυτοί που χθες έσπαζαν τις αλυσίδες και έσχιζαν τις σάρκες τους, κάθονται τώρα ήρεμοι, ντυμένοι, με καθαρό λογισμό, κοντά σ' Εκείνον που τους ανέστησε από τα νεκροταφεία των ζωντανών.

Και η παράδοση θέλει τον πρώην δαιμονόπληκτο να γίνεται κήρυκας στη Δεκάπολη, ευαγγελιστής μέσα σε ειδωλολάτρες, πειστικότερος ίσως από πολλούς ευσεβείς εκ γενετής, γιατί εκείνος εξιστορούσε το δικό του σκοτάδι που φωτίστηκε.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για μας, που δεν κατοικούμε, έτσι τουλάχιστον πιστεύουμε, σε ταφικά μνημεία; Σημαίνουν, πρώτα απ' όλα, ότι ο Άδης εκτός από τόπος αποτελεί και κατάσταση, και η συνθήκη αυτή μπορεί να απλώνεται μέσα στην πιο κανονική καθημερινότητα. Στην κατάθλιψη που δεν ομολογείται.

Στον θυμό που ρίζωσε τόσο ισχυρά ώστε να μοιάζει πια χαρακτήρας. Στην εξάρτηση, στην αυτοπεριφρόνηση, στη μοναξιά των πολυκατοικιών όπου οι ένοικοι ζουν τοίχο με τοίχο και άβυσσο με άβυσσο.

Μάλλον ο Άδης που καταλύει ο Χριστός κρύβεται στη δική μας καρδιά, στα δικά μας έγκατα. Δεν ξέρω. Πρόκειται για την περιπέτεια της ζωής που μας θέλει συνεχώς αγωνιστές.

Εκεί κατεβαίνει πάντως ο Χριστός. Στον Άδη μας. Αυτή είναι όλη η ελπίδα του Ευαγγελίου, συμπυκνωμένη, ότι δεν υπάρχει σκότος αρκετά πυκνό ώστε να Τον αποθαρρύνει, ούτε βυθός τόσο κάτω ώστε να μη φτάνει το χέρι Του.

Και δε ζητά προϋποθέσεις βαριές. Δε ζητά άψογη θρησκευτικότητα, ούτε εντυπωσιακό ζήλο, ούτε ένα εκτενές βιογραφικό αρετών. «Πᾶς γὰρ ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα Κυρίου σωθήσεται» (Ρωμ. 10, 13).

Μια επίκληση αρκεί, ένα ψέλλισμα εμπιστοσύνης μέσα από τα χαλάσματα. Οι βασανιζόμενοι των Γεργεσηνών δεν πρόλαβαν καν να ζητήσουν τη θεραπεία τους, βγήκαν κραυγάζοντας εχθρικά, κι όμως θεραπεύτηκαν. Η ελάχιστη αυτή παραχώρηση, το να αφεθείς, αποδεικνύεται ενίοτε το δυσκολότερο όλων.

Σκέφτομαι συχνά εκείνον τον δρόμο που κανείς δεν μπορούσε να διαβεί, όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής. Κάθε ζωή έχει ένα τέτοιο μονοπάτι, ένα σημείο που το παρακάμπτουμε χρόνια, γιατί εκεί φωλιάζει κάτι που φοβόμαστε να αντικρίσουμε.

Ο Χριστός των Γεργεσηνών είναι Εκείνος που δεν παρακάμπτει. Πηγαίνει ίσια εκεί, στο απαγορευμένο σημείο, ανάμεσα στους τάφους, εκεί που η λογική λέει «μην πλησιάζεις».

Και η δίοδος ανοίγει ξανά, κάποτε αθόρυβα, με τον τρόπο που ξημερώνει μέσα σε ομίχλη, όπου σιγά σιγά διακρίνεις πάλι τα πράγματα. Ίσως έτσι να αρχίζει, τις περισσότερες φορές, η δική μας έξοδος από τα ταφικά σκοτάδια.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 05/07/2026-ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Η΄ 28 - Θ΄ 1

 

 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ Ἰησοῦ εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν, ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;  Ἦν δὲ μακρὰν ἀπ' αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· Εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ὑπάγετε. Οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων · καὶ ἰδοὺ ὥρμησεν πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. Οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων. Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασεν καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.

                                                                         Μετάφραση

 Εκεῖνο τόν καιρό,  ὃταν ἔφτασε ὁ Ἰησοῦς στήν περιοχή τῶν Γεργεσηνῶν, τόν συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι πού ἔρχονταν ἀπό τά μνήματα, τόσο φοβεροί, πού κανένας δέν τολμοῦσε νά περάσει ἀπό κεῖνον τό δρόμο. Καί μέ κραυγές τοῦ ἔλεγαν: «Τί δουλειά ἔχεις ἐσύ μ΄ ἐμᾶς, Υἱέ τοῦ Θεοῦ; Ἦρθες ἐδῶ νά μᾶς βασανίσεις πρίν τήν ὥρα μας;» Μακριά ἀπ΄ αὐτούς ἔβοσκε ἕνα μεγάλο κοπάδι χοίρων. Καί οἱ δαίμονες τόν παρακαλοῦσαν λέγοντας: «Ἄν εἶναι νά μᾶς διώξεις, ἄφησέ μας νά πᾶμε στό κοπάδι τῶν χοίρων». Κι ἐκεῖνος τούς εἶπε: «Πηγαίνετε». Αὐτοί βγῆκαν καί πῆγαν στό κοπάδι τῶν χοίρων. Καί ὅλο τό κοπάδι ὅρμησε καί γκρεμίστηκε στή λίμνη καί πνίγηκαν μέσα στά νερά. Οἱ βοσκοί ἔφυγαν, πῆγαν στήν πόλη καί ἀνάγγειλαν ὅλα τά συμβάντα καί ὅ,τι ἔγινε μέ τούς δαιμονισμένους. Βγῆκε τότε ὅλη ἡ πόλη νά συναντήσει τόν Ἰησοῦ, κι ὅταν τόν εἶδαν, τόν παρακάλεσαν νά φύγει ἀπό τήν περιοχή τους. Ὁ Ἰησοῦς ἐπιβιβάστηκε στό πλοῖο, διέσχισε τή λίμνη καί ἦρθε στήν πόλη του.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 05/07/2026-ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ Ι' 1-10

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀδελφοί, ἡ μὲν εὐδοκία τῆς ἐμῆς καρδίας καὶ ἡ δέησις πρὸς τὸν Θὸν ὑπὲρ αὐτῶν εἰς σωτηρίαν. Μαρτυρῶ γὰρ αὐτοῖς ὅτι ζῆλον Θεοῦ ἔχουσιν, ἀλλ΄ οὐ κατ΄ ἐπίγνωσιν· ἀγνοοῦντες γὰρ τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην, καὶ τὴν ἰδίαν ζητοῦντες στῆσαι, τῇ δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑπετάγησαν· τέλος γὰρ νόμου Χριστὸς εἰς δικαιοσύνην παντὶ τῷ πιστεύοντι. Μωϋσῆς γὰρ γράφει τὴν δικαιοσύνην τὴν ἐκ τοῦ νόμου ὅτι ὁ ποιήσας ἄνθρωπος ζήσεται ἐν αὐτῇ. Ἡ δὲ ἐκ πίστεως δικαιοσύνη οὕτως λέγει· Μὴ εἴπῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου· Τίς ἀναβήσεται εἰς τὸν οὐρανόν; τοῦτ΄ ἔστι Χριστὸν καταγαγεῖν· ἤ, Τίς καταβήσεται εἰς τὴν ἄβυσσον; τοῦτ΄ ἔστι Χριστὸν ἐκ νεκρῶν ἀναγαγεῖν. Ἀλλὰ τί λέγει; Ἐγγύς σου τὸ ῥῆμά ἐστιν, ἐν τῷ στόματί σου καὶ ἐν τῇ καρδίᾳ σου· τοῦτ΄ ἔστι τὸ ῥῆμα τῆς πίστεως ὃ κηρύσσομεν. Ὅτι ἐὰν ὁμολογήσῃς ἐν τῷ στόματί σου Κύριον Ἰησοῦν, καὶ πιστεύσῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου ὅτι ὁ Θεὸς αὐτὸν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, σωθήσῃ· καρδίᾳ γὰρ πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην, στόματι δὲ ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν.

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, η σφοδρή επιθυμία της καρδιάς μου και η δέηση μου στον Θεό είναι να οδηγηθούν οι Ιουδαίοι στη σωτηρία. Μπορώ να σας βεβαιώσω πως έχουν ζήλο Θεού, αλλά χωρίς τη σωστή γνώση. Γι αυτό, στην πράξη αγνοούν το γεγονός πως μόνο ο Θεός μπορεί να δικαιώσει τον άνθρωπο, και προσπαθούν με κάθε τρόπο να διακαιωθούν με τα έργα τους. Το αποτέλεσμα είναι πως δεν αποδέχτηκαν τη δικαίωση που προσφέρει ο Θεός μέσω του Χριστού. Γιατί ο Χριστός είναι το τέλος του νόμου, αφού εκπληρώνει τον σκοπό του, δίνοντας της σωτηρία σ´ όποιον πιστεύει. Ο Μωυσής γράφει για τη δικαίωση που προέρχεται από τον νόμο, ότι όποιος πράττει σύμφωνα με τις εντολές του νόμου, θα βρει σ´ αυτές  τη ζωή. Για τη δικαίωση όμως που πηγάζει από την πίστη, λέει, Μην αναρωτηθείς , ποιός μπορεί ν´ ανέβει στον ουρανό, για να κατεβάσει δηλαδή τον Χριστό. Ούτε να πεις, ποιός μπορεί να στον άδη, για ν´ ανεβάσει δηλαδή τον Χριστό από τους νεκρούς. Αλλά τι λέει, Κοντά σου είναι ο λόγος, στο στόμα σου και στη καρδιά σου, και εννοεί τον λόγο της πίστεως που κηρύττουμε. Αν ομολογήσεις με το στόμα σου πως ο Ιησούς είναι ο Κύριος και πιστέψεις με την καρδιά σου πως ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα βρεις τη σωτηρία. Πραγματικά, όποιος πιστεύει με την καρδιά του, οδηγείται στη δικαίωση, κι όποιος ομολογεί με το στόμα, οδηγείται στη σωτηρία.

Η καταλαλιά και η κατάκριση

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΗΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΗΤΗΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ανδρέα του Ιεροσολυμίτου και Αρχιεπισκόπου Κρήτης τιμά σήμερα, 4 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. «Ζηλούτε τα πνευματικά» (Α’ προς Κορινθίους, ιδ’ 1). Να επιθυμείτε με ζήλο τα πνευματικά χαρίσματα. Τέτοιο ζήλο σε όλη του τη ζωή είχε και ο άγιος Ανδρέας.

Από τους μεγάλους εκκλησιαστικούς ποιητές ο Ανδρέας, γεννήθηκε στη Δαμασκό από γονείς ευσεβείς, το Γεώργιο και τη Γρηγορία.
Σε ηλικία 15 χρονών, κατατάχθηκε στον κλήρο (αναγνώστης) του πατριαρχικού θρόνου των Ιεροσολύμων, από τον τότε Πατριάρχη Θεόδωρο. Στην Ιερουσαλήμ, ο Ανδρέας διακρίθηκε για τη μόρφωση και την αρετή του μεταξύ των αγιοταφιτών πατέρων, γι’ αυτό και τον προέκριναν να σταλεί στην Κωνσταντινούπολη, για την έκτη Οικουμενική Σύνοδο κατά των Μονοφυσιτών.

Μετά το τέλος της Συνόδου, ο Ανδρέας παρέμεινε στη βασιλεύουσα, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και διορίσθηκε διευθυντής του ορφανοτροφείου «Άγιος Παύλος».

Η έξοχη επιμέλεια που ανέπτυξε στο φιλανθρωπικό αυτό ίδρυμα, τον ανέδειξε αρχιεπίσκοπο Κρήτης. Αφοσιωμένος στα καθήκοντα της νέας του θέσης, αναδείχθηκε μέγας εκκλησιαστικός διοικητής, αλλά και λαμπρός διδάσκαλος και ρήτορας. Γι’ αυτό και όλο του το ποίμνιο τον θεωρούσε πραγματικά πατέρα.

Αλλά ως μητροπολίτης πήρε μέρος στη σύνοδο που συγκάλεσε ο Φιλιππικός Βαρδάνης (712 μ.Χ.) και υποστήριξε τον Μονοφυσιτισμό, αλλά επανήλθε στην ορθή πίστη μετά τον θάνατο του Βαρδάνη.

Στο γυρισμό από την Κωνσταντινούπολη, όπου είχε πάει για διάφορες υποθέσεις, πέθανε (740μ.Χ.) επάνω στο καράβι. Τον έθαψαν στην Ερεσό της Μυτιλήνης, στο ναό της Αγίας Αναστασίας.

Να σημειώσουμε επίσης, ότι ο Άγιος Ανδρέας, υπήρξε ο καλύτερος ρήτορας της εποχής του, με έργα όπου αναπτύσσει λόγο πλούσιο, με ρητορικά σχήματα απαράμιλλου κάλλους. Πρώτος αυτός παρουσίασε πλήρες σύστημα εορταστικών ομιλιών, από τις οποίες σώζονται περίπου 30, εκδιδόμενες και ανέκδοτες. Έγραψε αρκετά εγκώμια και λόγους. Σώζονται περίπου 100 Κανόνες και πολυάριθμα ιδιόμελα τροπάρια. Ως μελωδός έγραψε όχι μόνο τα κείμενα αλλά και την μουσική τους.

Ο Μέγας Κανών, που ψάλλεται την Πέμπτη της Ε’ εβδομάδος Νηστειών της Μ. Τεσσαρακοστής, είναι το κατεξοχήν πρωτότυπο και εκτεταμένο υμνογραφικό έργο του Ανδρέα Κρήτης. Είναι πιθανόν ο Μέγας Κανών να γράφτηκε στην Κωνσταντινούπολη ή στον τόπο θανάτου του, την Ερεσό της Λέσβου, σε μεγάλη ηλικία.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Σοφία διέπρεψας, και αρετών τω φωτί, και Κρήτης γεγένησαι, αρχιερεύς ευκλεής, Ανδρέα Πατήρ ημών, όθεν εν Ερεσώ δε, κοιμηθείς Ιεράρχα, ταύτην καθαγιάζεις,τω αγίω σου σκήνει, αιτούμενος τοις πάσιν, ειρήνην και θείον έλεος.

Πως είναι δυνατόν;

π. Σπυρίδων Σκουτής

Πώς είναι δυνατόν, να γνωρίζεις ανθρώπους που εξομολογούνται, κοινωνούν, εκκλησιάζονται και νηστεύουν και κάθε χρόνο να γίνονται χειρότεροι;

Πώς είναι δυνατόν να τηρούν τη νηστεία σε σημείο να κοιτάνε τα συστατικά σε ένα προϊόν μπας και έχει κάτι αρτύσιμο και χάσουν το Άγιο Πνεύμα αλλά κατακρίνουν με ευκολία τον διπλανό τους;

Πώς είναι δυνατόν να κουβεντιάζεις μαζί τους για μετάνοια, ταπείνωση και εξομολόγηση και να νομίζουν ότι όλος ο κόσμος τους χρωστάει και πρέπει να πέσει στα πόδια τους;

Πώς είναι δυνατόν να βλέπουν στους άλλους τα άσχημα, σε φίλους, συγγενείς, παπάδες, ακόμα και σε Πατριάρχες, αλλά οι ίδιοι νιώθουν τέλειοι σε όλα;

Πώς είναι δυνατόν να ανοίγουν το στόμα στη Θεία Κοινωνία αλλά η καρδιά τους να είναι κλειστή; Να μην έχουν κοινωνικό κύκλο, ή να έχουν τσακωθεί με τους πάντες και τα πάντα;

Πώς είναι δυνατόν να μιλάς μαζί τους και να λένε ακόμα και στην εξομολόγηση για ελπίδα, Θεία Πρόνοια, Βασιλεία των Ουρανών, αλλά οι ίδιοι να είναι μέσα στην ξινίλα ;

Πώς είναι δυνατόν να θεωρούν τον πνευματικό τους ή την ενορία τους ό,τι καλύτερο και όλοι άλλοι να είναι άχρηστοι;

Πώς είναι δυνατόν να κοινωνούν το Φως το αληθινό αλλά οι ίδιοι να σκοτίζονται και να τρέμουν σε οτιδήποτε τους ξεβολέψει ;

Πώς είναι δυνατόν να έχουν παιδιά και να νομίζουν ότι τα δικά τους είναι τα καλύτερα και ευλογημένα ενώ όλα τα άλλα θα πάνε στην κόλαση;

Πώς είναι δυνατόν να κατακρίνουν τους Φαρισαίους τη Μεγάλη Εβδομάδα όπως και τον Φαρισαίο της γνωστής Παραβολής αλλά η ίδιοι στον Φαρισαϊσμό να έχουν πάρει διδακτορικό;

Πώς είναι δυνατόν που εκτός από πιστός μπορεί να είναι και Θεολόγος ακόμα, παπάς ή ψάλτης και να έχει μια ψηλομυτιά που τρυπάει τρούλους σε σημείο να μην μπορείς να κάνεις διάλογο ούτε στο ελάχιστο, ακόμα και για ένα θέμα που διαφωνείς;

Πώς είναι δυνατόν να είσαι παπάς και να έχεις συνεφημέριο αλλά να είστε στα μαχαίρια ή να έχετε ζήλεια σε σημείο που ο διάβολος μοιάζει να μοιάζει γατάκι μπροστά σας;

Και όμως είναι δυνατόν….

Στο πλαίσιο της διαχείρισης της ελευθερίας . . . Στον δρόμο των επιλογών, των βιωμάτων και του εσωτερικού αγώνα.

Όλα αυτά συμβαίνουν όταν βλέπουμε τον Χριστό σαν είδωλο.

Όταν η σχέση μαζί του γίνεται μια στείρα και τυπική θρησκευτικότητα, όταν αντί να γίνεις εραστής του Χριστού γίνεσαι οπαδός και νιώθεις ότι ο Χριστός σε έχει ανάγκη.

Όταν νομίζεις ότι τον εκπροσωπείς με τις πράξεις και τα έργα της ζωής σου, αλλά στην ουσία υπηρετείς τον διάβολο.

Θέλει μεγάλα κότσια να βλέπεις τα λάθη σου, τις αμαρτίες σου, τις αστοχίες σου και να θέλεις όλα αυτά να τα διορθώσεις.

Θέλει κότσια να παρατηρείς τον εαυτό σου ακόμα και στους μικρούς λογισμούς. Θέλει κότσια να βγάλεις από την καρδιά σου τα φίδια και τα σκουπίδια ώστε να τους χωρέσεις όλους.

Θέλει Χριστό για να γίνουν όλα αυτά. . .

Τον Χριστό του Ευαγγελίου και των Αγίων Πατέρων . . .

Αυτόν τον Χριστό, διότι άλλος δεν υπάρχει.

Καλή μετάνοια. . .

Εκεί ο Θεός εμφανίζεται!

 

Εσύ κάνε αυτό που μπορείς· κάνε ό,τι μπορείς, χωρίς ν’ αγχώνεσαι, χωρίς ν’ αγωνιάς, χωρίς να ταλαιπωρείσαι. 

Αφού κάνεις αυτό που μπορείς και η συνείδησή σου σού καταμαρτυρεί ότι «έκανα ότι μπορούσα, μέχρις εδώ! Από εδώ και κάτω δεν μπορώ να κάνω τίποτα!» 

Τότε παραδίδεις το θέμα, το πρόβλημα, το παιδί σου, την υγεία σου, τα οικονομικά σου, ό,τι έχεις που σε βαραίνει το παραδίδεις στα χέρια του Θεού. 

Και τότε πράγματι, εκεί ο Θεός εμφανίζεται!

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Η αγάπη είναι παρουσία.

 

 

Ας σταματήσουμε για λίγο να μιλάμε για την αγάπη.

Ας μιλήσουμε για όλα εκείνα που, όσο κι αν τα ονομάζουμε αγάπη, δεν είναι.

Δεν είναι αγάπη να φοβάσαι να μιλήσεις. Να μετράς τις λέξεις σου. Να κρύβεις τα δάκρυά σου.

Δεν είναι αγάπη να σε αλλάζουν για να χωράς στα μέτρα τους. Να σε κάνουν να ντρέπεσαι γι' αυτό που είσαι. Να θεωρούν την καλοσύνη σου αδυναμία.

Δεν είναι αγάπη να σε κρατούν κοντά με φόβο. Να σε δένουν με ενοχές. Να σε κάνουν να πιστεύεις πως δεν αξίζεις κάτι καλύτερο.

Η αγάπη δεν έχει ανάγκη από φωνές για να ακουστεί. Δεν χρειάζεται έλεγχο για να κρατήσει κάποιον δίπλα της. Δεν ζητά υποταγή για να νιώσει δυνατή.

Η αγάπη είναι παρουσία. Είναι σεβασμός. Είναι εμπιστοσύνη. Είναι ελευθερία.

Σου δίνει χώρο να αναπνεύσεις. Δύναμη να σηκωθείς. Θάρρος να γίνεις ο εαυτός σου.

Δεν σε μικραίνει. Σε μεγαλώνει.

Δεν σε αδειάζει. Σε γεμίζει.

Δεν σε κρατά πίσω. Περπατά δίπλα σου.

Κι ίσως, στο τέλος της ημέρας, η πιο αληθινή ερώτηση να μην είναι: «Πόσο αγάπησα;»

Αλλά:

«Όσοι πέρασαν από τη ζωή μου ένιωσαν περισσότερη ειρήνη ή περισσότερο πόνο επειδή με γνώρισαν;»

Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού 

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.Το θαύμα της Αγίας Κοινωνίας!

  Από την στιγ­μή που με­τέ­λα­βα, μου ήρθε μια χαρά υπερ­βο­λι­κή, ένας εν­θου­σια­σμός. Μετά την ακο­λου­θία έφυ­γα στο δά­σος μό­νος μου, γε­μά­τος χαρά και αγαλ­λί­α­ση. Τρέ­λα! Νο­ε­ρώς έλε­γα την ευ­χα­ρι­στία πη­γαί­νον­τας για την κα­λύ­βα.
Με πά­θος έτρε­χα μες στο δά­σος, πη­δού­σα από τη χαρά μου, άνοι­γα σ' έκτα­ση τα χέ­ρια μ' εν­θου­σια­σμό, δυ­να­τά και φώ­να­ζα:
Δόξα Σοι ο Θε­ο­ο­ο­ός! Δόξα Σοι ο Θε­ο­ο­ο­ός!.

  Ναι, τα χέ­ρια μου μεί­να­νε ξερά, γί­να­νε κόκ­κα­λο, ξύλο και ανοιγ­μέ­να ίσια σχη­μά­τι­ζαν με το σώμα μου σταυ­ρό. Δη­λα­δή, αν με έβλε­πες απ' το πίσω μέ­ρος, θα έβλε­πες ένα σταυ­ρό. Το κε­φά­λι μου ση­κω­μέ­νο προς τον ου­ρα­νό, το στέρ­νο ετέν­τω­νε με τα χέ­ρια να φύ­γει για τον ου­ρα­νό. Το μέ­ρος που εί­ναι η καρ­διά πή­γαι­νε να πε­τά­ξει. Αυτό που σας λέω εί­ναι αλή­θεια, το είχα πά­θει. Πόση ώρα ήμουν σ'αυ­τή την κα­τά­στα­ση δεν ξέρω. Όταν συ­νήλ­θα, έτσι όπως ήμουν, κα­τέ­βα­σα τα χε­ρά­κια μου και σιω­πη­λός με δά­κρυα προ­χώ­ρη­σα πάλι με βρεγ­μέ­να τα μά­τια μου.

Ο ΑΓΙΟΣ ΥΑΚΙΝΘΟΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Υακίνθου του κουβικουλάριου τιμά σήμερα, 3 Ιουλίου η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Υάκινθος καταγόταν από την Καισαρεία της Καππαδοκίας και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού (98 – 117 μ.Χ.).

Ήταν άνθρωπος με εξαιρετική συμπεριφορά και διετέλεσε κουβικουλάριος του αυτοκράτορα. Διεκπεραίωνε τα καθήκοντα του μέσα στο παλάτι κατά τον καλύτερο τρόπο. Ήταν προσεκτικός και δε μολύνθηκε από τη χλιδή των ανακτόρων. Η ψυχή του ολόκληρη ήταν δοσμένη στο Σωτήρα Χριστό. Γι’ αυτό, όταν ο Τραϊανός διέταξε διωγμό κατά των χριστιανών, ο Υάκινθος δε δίστασε να ομολογήσει μπροστά στον αυτοκράτορα ότι είναι χριστιανός. Ο Τραϊανός εξεπλάγη και του είπε ότι είναι αχάριστος, για την εμπιστοσύνη και την υπόληψη που του πρόσφερε το παλάτι.

Τότε ο Υάκινθος με ψυχική άνεση απάντησε: «Αν η ευγνωμοσύνη είναι αρετή, βασιλιά, ποια απολογία θα μπορέσω να δώσω αρνούμενος το Σωτήρα μου Χριστό, ο όποιος έχυσε για μένα το αίμα του, ο οποίος μου χάρισε την πίστη, την ελπίδα, την αγάπη, ο όποιος μου δίνει λιμάνι στις τρικυμίες της ψυχής, παρηγοριά στη θλίψη, ασφάλεια στα κύματα, θώρακα στις δοκιμασίες; Και ο οποίος μου επιφυλάσσει συμμετοχή αιώνια στη βασιλεία Του και τη δόξα»; Ο Τραϊανός, στενοχωρημένος από τα λόγια του Υακίνθου, διέταξε να τον φυλακίσουν χωρίς να του δίνουν καθόλου φαγητό, εκτός και αν ήθελε να φάει ειδωλόθυτα.

Σαράντα μέρες πέρασε έτσι ο Υάκινθος, χωρίς να αγγίξει τα ειδωλόθυτα. Την 41η, όμως, παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο. (Η μνήμη του Αγίου αυτού, μαζί μ’ αυτή του Αγίου Διομήδη, από ορισμένους Συναξαριστές, επαναλαμβάνεται περιττώς και την 3η Ιουνίου).

Απολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως Λίθος υάκινθος, της Εκκλησίας Χριστού, αστράπτεις τοις πέρασι, ταίς των χαρίτων αυγαίς, παμμάκαρ Υάκινθε, συ γαρ ομολογία, πυρσωθείς ευσέβειας, έλαμψας εν αθλήσει, τη του Λόγου μιμήσει, εντεύθεν καταφαιδρύνεις, τους σε γεραίροντας.

Η σημασία της σιωπής

 

Μοναχοῦ Μωυσῆ Ἁγιορείτη

Ἡ σιωπή συντροφεύει τίς μεγάλες ὧρες τῶν ἁγίων, τίς ἱερές ὧρες τῆς περισυλλογῆς, τῆς αὐτοσυγκέντρωσης, τῆς αὐτομεμψίας, τῆς μελέτης, τῆς προσευχῆς. Ἡ σιωπή καλύπτει τήν ἔρευνα, τήν ἀγρυπνία, τήν ἀνακάλυψη τοῦ σοφοῦ ἐπιστήμονα. Ἡ σιωπή σκεπάζει τό μαρτύριο τοῦ πονεμένου, τοῦ ἀναγκεμένου, τοῦ δυστυχισμένου.

Τίς ὧρες τῆς σιωπῆς τελεσιουργοῦνται τά μεγάλα θαύματα, οἱ ἀδιαφήμιστες ἡρωικές πράξεις, οἱ μυστικές προσωπικές ἐπαναστάσεις, ἡ γνωριμία μέ τόν ἄγνωστο ἑαυτό μας. Ἔτσι ἔχουμε τή σημαντική σιωπή τοῦ ἁγίου, τήν κορυφαία σιωπή τοῦ σοφοῦ, τήν ὑπομονετική σιωπή τοῦ ἥρωα, τήν ἀκριβή σιωπή τοῦ ὑπομονετικοῦ κι ἐπίμονου, τήν εὐαγγελική σιωπή τοῦ αὐτοθυσιαζόμενου.