Η σιωπή του ανθρώπινου λόγου μέσα στην πολύβουη κοινωνία

 

Πρωτοπρ. Ιωάννου Γκιάφη

Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου

---

"Εἰ μὴ καθέξεις γλῶσσαν, ἔσται σοὶ κακά." Μια αρκετά εύστοχη υπόθεση πραγματοποιεί ο αρχαίος κωμικός ποιητής Μένανδρος η οποία εφαρμόζεται πλήρως στην καθημερινότητα. "Εάν κάποιος δεν συγκρατεί τη γλώσσα του, μπορεί να του συμβούν συμφορές."

Πολλές φορές η πολυλογία, η φλυαρία και γενικότερα η κακή χρήση του λόγου δύναται να προκαλέσουν αρκετές ζημιές στις ανθρώπινες σχέσεις.

Αντίθετα ο λιτός και ειλικρινής λόγος μπορεί να καταστεί ευεργετικός στις ψυχές των ανθρώπων. Πόσο μάλλον η σιωπή σε κρίσιμες καταστάσεις!

Είναι προτιμότερο κάποιος να σωπαίνει παρά να ομιλεί άσκοπα προκαλώντας τον θυμό και τη διαμάχη των άλλων.

Πόσες συζητήσεις δεν κατέληξαν σε τραγωδίες; Πόσες συνομιλίες δεν οδηγήθηκαν ακόμη και σε εγκλήματα;

Επομένως ο λόγος έχει θετικά αποτελέσματα, όταν είναι μετρημένη η ρήση του.

Ίσως όμως γεννηθεί ο προβληματισμός τι σχέση υφίσταται μεταξύ του λόγου και της σιωπής με την εορτή του Γενεσίου του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου (24 Ιουνίου).

Μελετώντας το ιστορικό μέρος της συλλήψεως και της γεννήσεώς του, πληροφορούμαστε ότι Άγγελος Κυρίου ειδοποίησε τον πατέρα του, τον Ζαχαρία, για τον ερχομό του μονάκριβου υιού του.

"Η γυνή σου Ἐλισάβετ γεννήσει υἱόν σοι, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην"(Λουκ.α',13).

Προχώρησε και σε μια προαναγγελία της ζωής του με αποκορύφωμα το έργο της μετανοίας που θα επιτελούσε στον κόσμο, αφού "πολλοὺς τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ ἐπιστρέψει ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν"(Λουκ. α', 16).

Ακόμη του προείπε ότι ο υιός του θα προετοιμάσει τον κόσμο για την υποδοχή του Μεσσία Χριστού.

Ακούγοντας όμως αυτά ο Ζαχαρίας απόρησε το πώς θα συμβούν και ζήτησε κάποιο σημάδι περί των μελλόντων.

Συγχρόνως δυσπίστησε ως προς την πραγμάτωσή τους διότι η γυναίκα του, η Ελισάβετ, ήταν περασμένης ηλικίας και δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει.

Τότε ο αρχάγγελος Γαβριήλ, όπως αποκαλύπτεται στη συνέχεια, ως "σημείο" του δίδει την αφωνία του μέχρι τη γέννηση και περιτομή του τέκνου του.

Επειδή δεν το πίστεψε, τον κατέστησε βουβό έως την ημέρα που θα ελάμβανε το όνομά του.

Γι' αυτό και ο Ιερός Χρυσόστομος θα υπογραμμίσει για τον Ζαχαρία: "η γλώσσα του διακόνησε με το λόγο την απιστία και αυτή δέχεται την τιμωρία της απιστίας."

Άρα η σιωπή έρχεται ως συνέπεια της δυσπιστίας ως προς τα μελλούμενα. 

Στη συνέχεια ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς μας πληροφορεί ότι κατά την όγδοη ημέρα από τη γέννηση του Τιμίου Προδρόμου προκλήθηκε μια αναστάτωση ως προς το όνομα που θα δίνονταν.

Υπήρχε η εβραϊκή συνήθεια τα πρωτότοκα αγόρια να λαμβάνουν το όνομα του πατέρα τους.

Όμως στην περίπτωση του Προδρόμου ανατράπηκε το έθος. Αφενός η μητέρα του Ελισάβετ αντιτάχθηκε και διέτεινε να ονομαστεί "Ιωάννης".

Αφετέρου μόλις ζήτησαν να τοποθετηθεί και ο πατέρας του γραπτώς δια πινακιδίου, έγραψε κι ο ίδιος "Ιωάννης".

Εξάλλου ήταν από Θεού δοσμένο το όνομα αυτό στον Βαπτιστή του Κυρίου μας.

Ακόμη και οι γονείς του μαρτύρησαν με τη συγκατάθεσή τους κάτι το τετελεσμένο. 

Το συγκλονιστικό ήταν ότι με την τοποθέτηση του Ζαχαρία σχετικά με το όνομα, αμέσως λύθηκε η τιμωρία της αφωνίας του.

Θα σημειώσει χαρακτηριστικά ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς: "ἀνεῴχθη δὲ τὸ στόμα αὐτοῦ παραχρῆμα καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ, καὶ ἐλάλει εὐλογῶν τὸν Θεόν" (Λουκ. α',64).

Επιτελούνται δύο ξεχωριστά θαύματα με τη γέννηση του Τιμίου Προδρόμου.

Από τη μία πλευρά είναι η γέννησή του από δυο προχωρημένους σε ηλικία γονείς.

Αντιμετώπιζαν για πολλά χρόνια τον ονειδισμό της ατεκνίας, ενώ η Ελισάβετ την στειρότητα.

Κι όμως μετά από αλλεπάλληλες προσευχές και δεήσεις το υπερφυσικό γεγονός γίνεται πραγματικότητα.

Από την άλλη πλευρά είναι το θαύμα της λύσης της αφωνίας του ιερέως Ζαχαρία.

Μόλις έγινε η ονοματοδοσία του υιού του, αμέσως ξεκίνησε δια στόματος να δοξολογεί τον Θεό για την ευεργεσία Του προς το πρόσωπό του.

Το γεγονός της αλαλίας του Ζαχαρία προβληματίζει, αλλά και ελέγχει τον κάθε χριστιανό. Η σιωπή στην πνευματική ζωή δεν είναι μια ανενεργός στάση ή μια παθητική πράξη.

Πολλές φορές μέσα στην ησυχία επιτυγχάνεται η αυτογνωσία, η αυτομεμψία και η περισσότερη μετοχή μας στη θεία ζωή.

Ατράνταχτο παράδειγμα "σιωπής" είναι η Κυρία Θεοτόκος.

Ελάχιστες φορές μέσα στην επίγεια διαδρομή της την συλλαμβάνουμε να ομιλεί.

Πρόκειται για την καθαρή, ταπεινή και σιωπηλή κόρη της Ναζαρέτ. 

Αλλά και στους πολυάριθμους αγίους της Εκκλησίας καλλιεργείται η αρετή της σιωπής.

Ιδιαιτέρως στη ζωή των οσίων και των ασκητών εντοπίζεται η σιωπή ως μια μορφή άσκησης έναντι της ανούσιας πολυλογίας.

Θα τονίσει ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ: "Απόκτησε την εσωτερική σου γαλήνη και χιλιάδες ανθρώπων θα σωθούν γύρω σου χωρίς εσύ να το ξέρεις."

Δικαιολογημένα η σιωπή κατά τους Νηπτικούς Πατέρες θεωρείται ως "η μητέρα των αρετών", καθότι είναι ο φύλακας του νου και της καρδιάς από κάθε αμάρτημα.

Θα γράψει ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος: "ο φίλος της σιωπής προσεγγίζει τον Θεό." Άρα δεν είναι παρά μια θεομίμητη αρετή. 

Αν και ζούμε σε μια πολύβουη εποχή, όπου παντού κυριαρχεί ο καταιγισμός των πληροφοριών και κατ' επέκταση των ομιλιών (διαδίκτυο, τηλεόραση, ραδιόφωνο κλπ) έχουμε χρέος να μαθητεύσουμε στη μεγάλη αρετή της σιωπής.

Να μάθουμε να σωπαίνουμε στη μεγάλη χαρά και να την αποδίδουμε στο Θεό.

Να μάθουμε να σωπαίνουμε στον πόνο, πόσο μάλλον στον πόνο του αδελφού μας και να τον αντιμετωπίζουμε προσευχητικά.

Να μάθουμε να σωπαίνουμε στις οποιεσδήποτε θλίψεις και δοκιμασίες και να μην αντιδρούμε, αλλά να τις δεχόμαστε ως δωρεές του Θεού στη ζωή μας.

Ο άγιος Νείλος ο ασκητής έλεγε: "Λίγα κανείς να λέει και πολλά να κατανοεί. Μ' ένα ποτήρι νερό, μ' ένα δίλεπτο και μ' ένα "Κύριε ελέησον" μπορεί να σωθεί ο άνθρωπος."

Γι' αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησίας τονίζουν διαρκώς την αναγκαιότητα της "εύλαλης σιωπής", αυτής που ομιλεί μόνο με πνευματικά έργα αρεστά στον Παντοκράτορα Κύριο.

Μακάρι να συνειδητοποιήσουμε αυτό που έλεγε ένας σοφός: "Ο Θεός μας έδωσε δυο αυτιά κι ένα στόμα, περισσότερο ν' ακούμε και λιγότερο να μιλάμε." Γένοιτο!    

Πειραιώς: «Σήμερα υλοποιείται ένα όραμα της Μητροπόλεώς μας»

 

Η Αντιπεριφερειάρχης Στρατηγικού Σχεδιασμού της Περιφέρειας Αττικής Σταυρούλα Αντωνάκου επισκέφθηκε σήμερα Τρίτη 23 Ιουνίου 2026, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, στα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στο «ΜΑΡΙΝΑΚΕΙΟΝ ΜΕΛΑΘΡΟΝ».

Η κα Αντωνάκου επισκέφθηκε μαζί με τους συνεργάτες της τον Σεβασμιώτατο προκειμένου να συζητηθούν οι λεπτομέρειες του σχεδιασμού και της δημιουργίας Κειμηλιαρχείου στην τοπική μας Εκκλησία, ένα «έργο ζωής και πνοής για την Μητρόπολη, αλλά και για την ιστορική μας μνήμη», όπως το χαρακτήρισε ο Σεβασμιώτατος.

Ο Σεβασμιώτατος ενέκρινε τα σχέδια και εξέφρασε τη βαθύτατη χαρά του διότι, όπως χαρακτηριστικά είπε, «σήμερα υλοποιείται ένα όραμα της Μητροπόλεώς μας με τη σημαντική βοήθεια και την προσφορά αγάπης, αλλά και αλήθειας από την Περιφέρεια Αττικής και κυρίως από τον αγαπητό και εκλεκτό Περιφερειάρχη κ. Νικόλαο Χαρδάλια και την Αντιπεριφερειάρχη Στρατηγικού Σχεδιασμού την αγαπημένη μας και εκλεκτή και πολυσήμαντη Σταυρούλα Αντωνάκου, η οποία υπηρέτησε και ως Αντιπεριφερειάρχης Πειραιώς ευόρκως και μετά πολλής επιγνώσεως».

Και συνέχισε: «Υλοποιείται σήμερα ένας σχεδιασμός για τη δημιουργία ενός Κειμηλιαρχείου της Μητροπόλεως Πειραιώς, στο οποίο θα διασωθούν όλα τα ιερά και τα υπέροχα αντικείμενα λατρείας που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας. Αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη στον αγαπητό κ. Χαρδαλιά και στην κα Αντωνάκου για την αγάπη τους και εύχομαι να υλοποιηθεί και να ολοκληρωθεί σύντομα αυτό το εξαιρετικό έργο».

«Το έργο της Μητρόπολης Πειραιώς και του ιδίου του Σεβασμιωτάτου είναι εξαιρετικά σημαντικό», σημείωσε από την πλευρά της η κα Αντωνάκου και, επισημαίνοντας πως αναγνωρίζεται από όλους, αναφέρθηκε τόσο στα «κοινωνικά προγράμματα τα οποία υλοποιεί κάθε μέρα όλο το χρόνο η Μητρόπολη», όσο και στην «ιδιαίτερη σημασία που έχει δείξει ο Σεβασμιώτατος, ώστε να διασωθούν ιστορικά κειμήλια της Εκκλησίας μας».

«Ο Νίκος Χαρδαλιάς έδωσε εντολή στις τεχνικές μας υπηρεσίες να προχωρήσουμε τάχιστα στη συνεργασία με τη Μητρόπολη, στις οριστικές μελέτες για ένα εξαιρετικό διατηρητέο κτίριο το οποίο είναι στην ιδιοκτησία της Μητρόπολης, ώστε να γίνει το πρώτο εκκλησιαστικό μουσείο στο μεγάλο λιμάνι της χώρας μας, τον Πειραιά, που θα αποτελέσει και έναν επιπλέον πόλο έλξης για όλους τους τουρίστες που πλέον έρχονται, αλλά και για τις Ελληνίδες και τους Έλληνες που θα δουν αυτά τα κειμήλια σε έναν πολύ όμορφο χώρο που θα διαμορφώσουμε – με τη δέσμευση του Περιφερειάρχη – πολύ πολύ γρήγορα», συμπλήρωσε.

«Θέλω να συγχαρώ για άλλη μια φορά τον Σεβασμιώτατο για αυτήν την προσπάθεια», είπε ολοκληρώνοντας η κα Αντωνάκου. «Ξέρω ότι η πρόθεσή του είναι να διασωθούν αυτά τα κειμήλια. Είναι για την ιστορία μας, για την πίστη μας, αλλά και για την πόλη του Πειραιά μας κάτι ιδιαίτερα σημαντικό», κατέληξε.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Στο Γενέσιο του Τιμίου Προδρόμου

 

 

π. Παντελεήμων Κρούσκος

« Ιδού εγώ αποστέλλω τον άγγελον μου προ προσώπου σου ος παρασκευάσει την οδόν σου έμπροσθεν σου». «Ιδού Εγώ θα αποστείλω τον αγγελιοφόρο μου πριν από σένα , ω Μεσσία , για να προετοιμάσει το δρόμο σου πριν από σένα».

Με τα λόγια αυτά του προφήτου Μωυσή προλέγεται στην ΠΔ το προδρομικό έργο του Βαπτιστή Ιωάννη του οποίου τη γέννηση εορτάζουμε σήμερα. Μεγάλη φυσιογνωμία ο Πρόδρομος!

Είναι ο πρώτος πριν απ΄ τον ¨Ένα δηλ τον Χριστό.

Είναι το πρόσωπο που με τη ζωή και το λόγο του ενώνει τους δύο κόσμους της ανθρώπινης ιστορίας τον καιρό του Νόμου με τον καιρό της χάριτος δηλ την εποχή της παλαιάς με την εποχή της νέας διαθήκης.

Ο άγιος Ιωάννης είναι ο πρώτος και ο κορυφαίος των αρχαίων προφητών αλλά και μακαριότερος αυτών. Γιατί ομίλησε ο Αβραάμ με το Θεό αλλά μόνον μέσα από σύμβολα και σκιές.

Ομίλησε και ο Μωυσής με το Θεό πάνω στο όρος Σινά «ενώπιος ενωπίω» αλλά επειδή δεν μπόρεσε να υποφέρει το μεγαλείο της δόξας του Θεού απέστρεψε το πρόσωπο του και είδε μόνον τα νώτα του.

Οραματίστηκε επίσης και ο Ησαΐας τον Θεό μέσα στο Ναό και είδε τη δόξα Του και ζωγράφισε με ζωηρά λόγια τη ζωή και τα Πάθη του Χριστού αλλά πως τον είδε;

Όχι με τα σαρκικά του μάτια αλλά με τα πνευματικά. Ο άγιος Ιωάννης όμως καταξιώθηκε να δει το ποθούμενο όλων των εποχών τον Θεάνθρωπο Χς και Σωτήρα σαρκωμένο.

Τον είδε με τα σαρκικά του μάτια και τον άγγιξε με τα χέρια του. Άκουσε με τα αυτιά του τη φωνή του Θεανθρώπου. Άγγιξε την κορυφή του όταν τον βάπτιζε στον Ιορδάνη .

Είδε το άγιο Πνεύμα να κατεβαίνει στην κορυφή Του και την φωνή του Πατέρα να βεβαιώνει τη θεότητα Του. Αλλά η σπουδαιότητα της φυσιογνωμίας του Προδρόμου δεν τελειώνει εδώ.

Όχι μόνον ο λόγος του αλλά η ίδια η ζωή του προφητεύει τη ζωή του Μεσσία. Ευαγγελίζεται μετάνοια και θεοσέβεια ο Ιω πριν ακόμα ευαγγελιστεί μετάνοια και θεοσέβεια ο Χς.

Συμβουλεύει ο Ιω : « Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι» πριν ο Χριστός ακόμα διδάξει την αγάπη και τη φιλανθρωπία. Βαπτίζει ο Ιωάννης στο νερό προτυπώνοντας το βάπτισμα εξ ύδατος και πνεύματος που θα φέρει ο Μεσσίας.

Αλλά και το μαρτυρικό τέλος του Ιωάννη ένα χρόνο πριν από τον Σταυρό προεικονίζει το μαρτυρικό τέλος του Μεσσία Χριστού διότι ο Ιωάννης δολοφονείται μαρτυρικά και άδικα από τα όργανα του διαβόλου από τους άρχοντες του σκότους και της αμαρτίας μένοντας φωτεινός Μάρτυρας της Αλήθειας ως το τέλος όπως ακριβώς άδικα αλλά εκούσια μαρτυρεί ο Θεάνθρωπος Σωτήρας πάνω στον Σταυρό.

Έπρεπε λοιπόν ο Ιωάννης σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού να προηγηθεί του Χριστού και να προετοιμάσει το δρόμο Του. Και η γέννηση του Ιωάννη στον κόσμο δεν γίνεται από κοινούς και αμαρτωλούς ανθρώπους αλλά ούτε με ένα συνηθισμένο τρόπο.

Αλλά πως; Γεννιέται ο Ιωάννης από δύο αγίους ανθρώπους από ένα προφητικό ζεύγος τον ιερέα Ζαχαρία και την προφήτιδα Ελισάβετ.

Αυτοί οι δύο άνθρωποι μας λέει το σημερινό ευαγγέλιο ήταν δίκαιοι και ζούσαν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Λίγο πριν τον ερχομό του Χριστού στον κόσμο οι άνθρωποι είχαν απομακρυνθεί απ’το Θεό , είχαν ξεχάσει τις φωνές των προφητών, είχαν κουραστεί να περιμένουν τη σωτηρία και ήταν παραδομένοι στο σκοτάδι της αμαρτίας και του θανάτου.

Να όμως που μέσα στο κλίμα αυτό της απελπισίας υπάρχουν και άγιοι άνθρωποι που ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Και όπως όλοι οι άγιοι ο Ζχ και η Ελισάβετ ζούνε μια μεγάλη δοκιμασία έναν μεγάλο πειρασμό :

Ενώ η ηλικία τους είναι περασμένη , ενώ βρίσκονται στο τέλος της επίγειας ζωής τους δεν έχουν αποκτήσει ακόμα παιδί. Εκείνη την εποχή η ατεκνία ανάμεσα στους Εβραίους ήταν μεγάλο όνειδος τη θεωρούσαν τιμωρία απ’το Θεό του Ισραήλ.

Ο σεβάσμιος ιερέας Ζχ και η γηραιά Ελισάβετ αντιμετώπιζαν την περιφρόνηση και τις κατηγορίες του κόσμου με πόνο αλλά και βαθιά ταπείνωση. Ο Θεός αργει αλλά δεν ξεχνά και ρίχνει βλέμμα στοργής πάνω στου δύο αγίους.

« Γιατί σε ποιον θα επιβλέψω; Σε ποιόν θα ρίξω βλέμμα συμπαθείας λέει Κύριος ο Θεός ; Σε ποιον άλλον παρά μόνον στον πτωχό και τον ταπεινό και τον περιφρονημένο απ’ τους ανθρώπους;»

Έτσι αυτός που εθεωρείτο αμαρτωλός και άδικος απ’τους άλλους ιερείς δηλ ο Ζχ καταξιώνεται να δει σε όραμα τον άγγελο Γαβριήλ την ώρα της θυσίας που του αναγγέλλει πως θα γεννήσει τον Πρόδρομο του Χριστού.

Εκείνη που εθεωρείτο καταραμένη και δυστυχισμένη ανάμεσα στις γυναίκες του Ισραήλ η στείρα Ελισάβετ καρποφορεί και γεννά τον κορυφαίο των προφητών. Αυτό είναι το θαύμα της δεξιάς του Υψίστου.

Όπου ο παντοδύναμος Θεός θέλει υποχωρεί η φύση που είναι δουλωμένη απ’την αμαρτία. Εκείνος ανυψοί πτωχόν και από κοπρίας ανιστά πένητα. Εκείνος ευαρεστείται στους ταπεινούς και πτωχούς τω πνεύματι και από εκείνους διαλέγει τους αγίους και τους δούλους του.

Αυτός είναι που δεν ξέχασε τον αμαρτωλό άνθρωπο , τον άνθρωπο που πλήγωσε την αγάπη και την ευσπλαχνία Του , τον αχάριστο προς το Θείο θέλημα άνθρωπο και του απόστειλε τους προφήτες αλλά και τον Ίδιο τον Υιό Του για να σωθεί ο κόσμος δι’Αυτού.

Αδελφοί μου, Εορτάζοντας σήμερα η Εκκλησία τη γέννηση του Προδρόμου χαίρεται και αγαλλιά γιατί μ’αυτό τον τρόπο προεορτάζει τη γέννηση του Χς τον ερχομό του Σωτήρα στον κόσμο.

Η γέννηση του Προδρόμου προετοιμάζει τη γέννηση του Μεσσία Χριστού. Με τη γέννηση και εμφάνιση του τελευταίου των προφητών ανοίγει ο δρόμος της χάρης , ανοίγει ο δρόμος της σωτηρίας.

Επειδή ανατέλλει το φωτεινό άστρο της Εκκλησίας ο Πρόδρομος εγγίζει και ο καιρός που θα ανατείλει και ο ήλιος της δικαιοσύνης ο Ιησούς Χριστός. Μ’ αυτό το πνεύμα η ορθόδοξη Εκκλησία πανηγυρίζει το γενέθλιο του Προδρόμου.

Η μητέρα μας Εκκλησία εορτάζοντας αυτό το γεγονός θέλει να μας πει πως πρέπει να είμαστε συνεχώς προετοιμασμένοι για τη γέννηση του Χριστού δηλ για την επίσκεψη του Χς στις καρδιές μας, να προετοιμάζουμε τις ψυχές μας με ταπείνωση και αγάπη και ελπίδα για τη γέννηση της σωτηρίας μέσα μας , με την ίδια ταπείνωση και αγάπη και ελπίδα που ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ περίμεναν απ’ το Θεό ένα παιδί αλλά και τον ίδιο τον Μεσσία.

Έτσι θα γίνουμε πρόδρομοι και εμείς της βασιλείας του Θεού που δεν θα έρθει με θόρυβο και παρατηρήσεις όπως λέει το ευαγγέλιο αλλά μέσα απ’ τις ψυχές των ανθρώπων μέσα απ’τις καρδιές των πιστών της Εκκλησίας και τότε θα γίνουμε άξιοι κήρυκες της παρουσίας και της αγάπης του ΘΕΟΥ ΣΤΟΝ ΕΚΤΌΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΩΣΤΕ ΙΔΟΥ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΝΤΟΣ ΗΜΩΝ ΕΣΤΙ.

ΔΙΑ ΠΡΕΣΒΕΙΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ Η ΧΑΡΗ ΚΑΙ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ ΑΜΗΝ.

Για την αγάπη πέρα από την αγάπη (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

 

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα
ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος»
(Ματθ. ι΄ 37)

Όλο το Ευαγγέλιο διδάσκει ότι πρέπει να αφήνουμε το μικρότερο για χάρη του μεγαλύτερου, το πεπερασμένο για χάρη του αιώνιου, το χειρότερο για χάρη του καλύτερου, το ευτελές για χάρη του πολύτιμου.

Εάν το Ευαγγέλιο δεν υποσχόταν κάτι μεγαλύτερης αξίας, ποιός δε θα εγκατέλειπε τότε κάτι μικρότερης αξίας;

Ποιός θα ανακάλυπτε τον πολυτιμότερο θησαυρό και θα τον άφηνε για κάποιον ευτελέστερο;

Ποιός θα άφηνε το μέλι με το γάλα, αν δεν είχε κάτι γλυκύτερο;

Ποιός θα εγκατέλειπε τον πατέρα και τη μητέρα του αν δεν έβρισκε κάτι εγγύτερο;

Ποιός θα εγκατέλειπε τα παιδιά και τους φίλους του αν δεν έβρισκε κάτι αγαπητότερο;

Ποιός θα παρέδιδε οικειοθελώς αυτή τη ζωή στα βάσανα και το θάνατο, αν δεν διέκρινε την αθάνατη ζωή;

Ο Κύριος Χριστός είναι γλυκύτερος από το μέλι και το γάλα˙ πλησιέστερος συγγενής μας από τον πατέρα και τη μητέρα μας˙ αγαπητότερος από τα παιδιά και τους φίλους μας˙ πολυτιμότερος από όλους τους ορατούς θησαυρούς, ακριβότερος από αυτή τη ζωή, επειδή χαρίζει την αθάνατη ζωή.

Όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο είναι υποδεέστερα από Εκείνον, μικρότερα, πικρότερα, ισχνότερα, ευτελέστερα και πρόσκαιρα.

Όποιος Τον αποδέχεται, εύκολα εγκαταλείπει τα πάντα, τα πάντα, επειδή έλαβε το άριστο και τον Άριστον.

Ω Κύριε Ιησού, θησαυρέ όλων των άφθαρτων θησαυρών, βοήθησέ μας να λυτρωθούμε από όλα και να αγαπήσουμε Εσένα, τη ζωή και το αγαθό μας.

Σοὶ πρέπει πᾶσα δόξα καὶ εὐχαριστία καὶ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

---

Σήμερα, 24 Ιουνίου, η Εκκλησία μας τιμά τη Γέννηση του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Την ημέρα αυτή η Αγία μας εκκλησία εορτάζει το γενέσιο του ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννη. Ο πατέρας του Ζαχαρίας, ήταν ιερέας. Κάποια ημέρα την ώρα του θυμιάματος, είδε μέσα στο θυσιαστήριο άγγελο Κυρίου, ο οποίος του ανήγγειλε ότι θα αποκτούσε γιο τον οποίο θα ονόμαζε Ιωάννη.

 Ο Ζαχαρίας σκίρτησε από χαρά , αλλά δυσπιστούσε. Η γυναίκα του ήταν ηλικιωμένη και στείρα και άρα ήταν αδύνατο να κυοφορήσει και αυτές τις αμφιβολίες τις εξέφρασε στον άγγελο ο οποίος του απάντησε ότι το παιδί θα γεννηθεί και εκείνος θα τιμωρηθεί για την απιστία του… παραμένοντας κωφάλαλος μέχρι να πραγματοποιηθεί η βουλή του Θεού.

Πράγματι η γυναίκα του η Ελισάβετ συνέλαβε και μετά από εννέα μήνες γέννησε γιο. Οκτώ ημέρες μετά τη γέννηση κατά την περιτομή του παιδιού οι συγγενείς, θέλησαν να του δώσουν το όνομα του πατέρα του δηλ. Ζαχαρία. Όμως ο Ζαχαρίας έγραψε επάνω στο πινακίδιο το όνομα Ιωάννης.

Αμέσως λύθηκε η γλώσσα του και όλοι οι παριστάμενοι πλημμύρισαν χαρά κι ελπίδα, διότι κατάλαβαν ότι γεννήθηκε ο Πρόδρομος της παρουσίας του αναμενόμενου Μεσσία. Ο Ιωάννης δε διέθετε μόνο το χάρισμα της προφητείας, αλλά αξιώθηκε και τη μεγαλύτερη χαρά και τιμή. Βάπτισε το Μεσσία Χριστό, τον οποίο και ομολογούσε σ’ όλη του τη ζωή.

Οι εορτές του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου σε ολόκληρο το έτος:
~ Η Σύλληψις (23 Σεπτεμβρίου)
~ Το γενέσιον (24 Ιουνίου)
~ Η Σύναξις (7 Ιανουαρίου)
~ Η Αποτομή της κεφαλής (29 Αυγούστου)
~ Η Α’ και Β’ Εύρεσις της κεφαλής (24 Φεβρουαρίου)
~ Η Γ’ Εύρεσις της κεφαλής (25 Μαΐου)

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Προφήτα και Πρόδρομε, της παρουσίας Χριστού, αξίως ευφημήσαι σε, ουκ ευπορούμεν ημείς, οι πόθω τιμώντες σε, στείρωσις γαρ τεκούσης, και πατρός αφωνία, λέλυται τη ενδόξω, και σεπτή σου γεννήσει, και σάρκωσις Υιού του Θεού, κόσμω κηρύττεται.

Η διαφορά των χριστιανών από τους άλλους ανθρώπους

Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου

Ἡ ἀλλαγή στούς χριστιανούς δέν βρίσκεται σέ ἐξωτερικές μορφές καί τόπους, ὅπως πολλοί νομίζουν ὅτι ἔγκειται ἡ διαφορά καί ἡ διάκριση ἀνάμεσα σέ αὐτούς καί τόν κόσμο σέ σχήματα καί τύπους. Διότι, ἄν μέ τό νοῦ καί τήν διάνοιά τους μοιάζουν μέ τόν κόσμο, ἔχουν τόν ἴδιο σεισμό καί τήν ἀταξία τῶν λογισμῶν, τήν ἀπιστία, τή σύγχιση, τήν ταραχή καί τή δειλία, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι.

Καί ἐνῷ ὡς πρός τήν ἐξωτερική ἐμφάνιση καί τήν ἐπίδειξη φαίνονται νά διαφέρουν ἀπό τόν κόσμο καί ἐπιτυγχάνουν κάποιες ἐξωτερικές ἀρετές, στήν καρδιά καί στό νοῦ τους παραμένουν δεμένοι μέ τά γήινα δεσμά, χωρίς νά ἔχουν ἀποκτήσει τήν ἀνάπαυση ἀπό τόν Θεό καί τήν οὐράνια εἰρήνη τοῦ Πνεύματος στήν καρδιά τους, διότι δέν ζήτησαν αὐτά ἀπό τόν Θεό καί δέν πίστεψαν ὅτι ἀξίζουν νά τά λάβουν.

Να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον…

του Αββά Δωροθέου

Φροντίστε όσο μπορεί ο καθένας, να ενωθείτε μεταξύ σας. Γιατί όσο ενώνεται κανείς με τον πλησίον, τόσο ενώνεται και με το Θεό.

Και, για να καταλάβετε τη σημασία αυτού του λόγου, θα σας πω ένα παράδειγμα από τους Πατέρες.

Φανταστείτε έναν κύκλο πάνω στη γη, σαν ένα σχήμα στρογγυλό που χάραξε κάποιος με διαβήτη από ένα κέντρο. Κέντρο λέγεται το μέσο του κύκλου.

Προσέξτε τώρα. Υποθέστε ότι ο κύκλος αυτός είναι ο κόσμος και ότι το κέντρο του κύκλου είναι ο Θεός.

Οι ακτίνες του κύκλου από την περιφέρεια προς το κέντρο είναι οι δρόμοι για το Θεό, δηλαδή οι τρόποι ζωής των ανθρώπων.

Προχωρούν λοιπόν οι άγιοι προς το εσωτερικό του κύκλου επιθυμώντας να πλησιάσουν το Θεό.

Και όσο προχωρούν προς το κέντρο τόσο πλησιάζουν και το Θεό και μεταξύ τους. Το ίδιο σκεφθείτε και για το χωρισμό.

Γιατί, όταν μακραίνουν από το Θεό και στρέφονται προς τα έξω, είναι φανερό πως όσο βγαίνουν και απομακρύνονται από το Θεό τόσο απομακρύνονται και από τους άλλους.

Και αντίστοιχα, όσο απομακρύνονται από τους άλλους τόσο απομακρύνονται και από το Θεό.

Να λοιπόν ποια είναι η φύση της αγάπης. Όταν είμαστε έξω και δεν αγαπάμε το Θεό, τότε είμαστε και απομακρυσμένοι ο καθένας από τον πλησίον.

Αν όμως αγαπήσουμε το Θεό, τότε όσο πλησιάζουμε το Θεό με την αγάπη για Kείνον, τόσο ενωνόμαστε με την αγάπη για τον πλησίον, και όσο ενωνόμαστε με τον πλησίον, τόσο ενωνόμαστε και με το Θεό.

Η ΑΓΙΑ ΑΓΡΙΠΠΙΝΑ

Τη μνήμη της Αγίας Αγριππίνας τιμά σήμερα, 23 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Η Αγία Αγριππίνα, γεννήθηκε και μαρτύρησε στη Ρώμη. Από νεαρή ηλικία ανέπτυξε βαθύτατο χριστιανικό φρόνημα και αφοσιώθηκε στην υπηρεσία του Κυρίου και Λυτρωτού της. Για το λόγο αυτό διέθεσε όλη της την περιουσία για την ανακούφιση των πτωχών και τη θεραπεία των ασθενών.

 Για την αγάπη του ουράνιου Νυμφίου της, απέφυγε το γάμο και προτίμησε να γίνει νύμφη του Χριστού.

Όσες δε φορές είχε ανάγκη, η εκκλησία της Ρώμης, η Αγριππίνα έτρεχε πρώτη να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες της. Όμως η Αγία δεν προσέφερε μόνο υλικά αγαθά αλλά και πνευματικά, διδάσκοντας την χριστιανική πίστη και οδηγώντας στο δρόμο της αλήθειας, πλήθη πλανημένων.

Η θεάρεστη αυτή δράση της Αγρυππίνας δεν ήταν δυνατό να παραμείνει για πολύ καιρό κρυφή. Το 262 μ.Χ., την κατήγγειλαν στις αρχές, ως ανατροπέα της πατροπαράδοτης λατρείας των ειδώλων. Η Αγία αποδέχθηκε τις καταγγελίες και με περισσό θάρρος, ομολόγησε την πίστη της στο Χριστό.

Οι διώκτες της δεν δίστασαν να τη μαστιγώσουν για να κάμψουν το αγωνιστικό της φρόνημα. Όταν κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να μεταπείσουν την Αγριππίνα, την υπέβαλαν σε νέα φρικτά βασανιστήρια.

Το σώμα της Αγίας δεν άντεξε τα μαρτύρια και με μαρτυρικό και ένδοξο τρόπο παρέδωσε την Αγία ψυχή της. Τρεις χριστιανές γυναίκες, η Βάσσα, η Παύλα και η Αγαθονίκη παρέλαβαν το σεπτό σκήνωμά της και μετά από αρκετή περιπλάνηση κατέληξαν, στη Σικελία, όπου και το ενταφίασαν.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείον Πνεύματι, κραταιωθείσα, ηνδραγάθησας, γενναιοφρόνως, Αγριππίνα παρθενίας οσφράδιον όθεν Χριστού δοξασθείσα τη χάριτι, πηγάς θαυμάτων βλυστάνεις τοις πέρασι. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Οι παγίδες του μαμωνά είναι πολλές και πονηρές.

 

Στην Ευαγγελική περικοπή της Γ' Κυριακής Ματθαίου, ο Κύριος μας λέει πως ο Θεός φροντίζει με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού και τα τρέφει ενώ ντύνει τα αγριολούλουδα με ενδύματα πιο εντυπωσιακά και από εκείνα που φόρεσε ο Σολομών.

Όμως είναι πράγματι έτσι; Πολλά πουλιά κοιμούνται νηστικά ή πεθαίνουν στην αναζήτηση τροφής και τελικά τα αγριολούλουδα όσο όμορφα κι αν είναι, δεν συγκρίνονται με τα βασιλικά άμφια του Σολομώντα. Άρα τι μας λέει ο Χριστός; Μας κοροϊδεύει; Υπερβάλλει; Ίσως είχε μια ποιητική έξαρση;

Τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χριστός μας καλεί να δούμε τη φύση με τρόπο μυστικό. Να καταλάβουμε πως κάθε τι στη φύση, ζώο, έντομο, πτηνό, ψάρι, φυτό, έχει μια ιδιαίτερη αξία και μια ιδιαίτερη θέση στη δημιουργία. Μας καλεί ακόμα να δούμε όλη τη φύση, τα πιο ταπεινά της στοιχεία εν Θεώ. Όπως ακριβώς την έβλεπε ο Αδάμ στον Παράδεισο.

Και εδώ ερχόμαστε στο "οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καί μαμωνᾷ." Διότι ή θα δούμε τη φύση εν Θεώ και θα θαυμάσουμε τη δημιουργία, θα διδαχθούμε από αυτή αλλά και θα βρούμε την παρουσία του Θεού σε αυτή ή θα τη δούμε μέσα από τον μαμωνά. Δηλαδή ως κάτι που μπορούμε να σκοτώνουμε για τη ψυχαγωγία μας, να καταστρέφουμε για το κέρδος μας, να ρυπαίνουμε καταναλώνοντας.

Και το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους. Είναι για εμάς εικόνες του Θεού ή είναι θυσίες προς τον μαμωνά. Αγαπούμε ή μισούμε κάποιον επειδή είναι πλούσιος και τον ζηλεύουμε ή προσδοκούμε κάποιο κέρδος από αυτόν; Απορρίπτουμε κάποιον φτωχό επειδή δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι; Ή τους βλέπουμε σαν δημιουργίες του Θεού, σαν εικόνες Του, με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα που έχουν;

Βλέπουμε πως ο μαμωνάς δεν μας παγιδεύει μόνο με το τυφλό κυνήγι του χρήματος και με τον πλούτο. Και οι παγίδες του είναι πολλές και πονηρές. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγουμε αυτές τις παγίδες παρά μόνο στρεφόμενοι σε Αυτόν που τις νίκησε. Στον Κύριό μας, τον Χριστό.

Πειραιώς: ''Μια δέσμη προσευχών από τις καρδιές μας και από τα χαμόγελά μας''

 

Εκατοντάδες νέες και νέοι από τις Ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς συμμετείχαν στην 39η Γιορτή Νεολαίας της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 21 Ιουνίου στο Βεάκειο Θερινό Θέατρο, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος.

Από τον πανέμορφο λόφο της Καστέλλας, όσοι παρευρέθηκαν στην εκδήλωση, καμάρωσαν τους νέους που συμμετείχαν παρουσιάζοντας παιδικές και νεανικές χορωδίες, παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα, καθώς και θεατρικά δρώμενα αφιερωμένα στους Νεομάρτυρες, στην ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου – με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από αυτήν -, στον Πειραιά, αλλά και στους Βουνίσιους και τους Θαλασσινούς της πατρίδας μας.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, κατά τον σύντομο χαιρετισμό του, αναφερόμενος αρχικά στο ότι φέτος είναι η 39η κατά σειρά Γιορτή Νεολαίας της τοπικής μας Εκκλησίας, σημείωσε πως «αναπέμπουμε από αυτόν εδώ τον φωτεινό χώρο μια δέσμη προσευχών στον Κύριό μας. Σε Εκείνον ο οποίος μας εμπνέει, μας οδηγεί, μας φωτίζει, μας περιθάλπει, μας αγιάζει, μας σώζει. Στον σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Μια δέσμη προσευχών από τις καρδιές μας και από τα χαμόγελά μας».

«Αυτό το έργο, που με τόση αγάπη, ηρωισμό και δυναμισμό προσφέρει η Αγία μας Εκκλησία στις Νεανικές Συντροφιές όλη τη χρονιά, έχει σαν σκοπό να ενδυναμώσει, να χαριτώσει, να εμπνεύσει την πνευματική μας όραση, τον πνευματικό μας νου, αυτό το εσωτερικό μάτι που είναι η απόδειξη της αιωνίου προοπτικής μας», είπε στη συνέχεια, επισημαίνοντας πως «όπως υπάρχει αυτή η όραση για να βλέπουμε τα πράγματα τα επιστητά, τα κτιστά, έτσι μέσα μας υπάρχει μια άλλη όραση πνευματική. Είναι ο νους μας, αυτό το εσωτερικό μας μάτι, που μπορεί να εισδύει πέρα από την ύλη, πέρα από την υλική δημιουργία. Στις αρχές της Ιστορίας, στο τέλος της Ιστορίας. Σε κάθε τι που μπορεί να μας εμπνέει και να μας φωτίζει το Πνεύμα το Άγιο».

Και συνέχισε: «Το εσωτερικό μας μάτι» «εισδύει μέσα στο φως της αληθείας του αιωνίου Θεού και αποτελεί την επιβεβαίωση της αθανάτου ψυχής μας. Είναι εκείνο που αγωνιζόμεθα να καθαρίσουμε, να ενδυναμώσουμε, να φωτίσουμε ακόμη περισσότερο με την προσωπική μας αγωνία και τον προσωπικό μας αγώνα στις όμορφες αυτές συνάξεις των νέων μας και να τους ενσταλάξουμε αυτή τη φλόγα και τη ζέση να αποκτήσουν αυτό το πνευματικό μάτι, τον νου, ώστε να υπερβαίνουν την κτιστότητά τους και να εισδύουν στο ‘’Φως Χριστού’’ που ‘’φαίνει  πάσι’’.

«Θα ήθελα να αφιερώσουμε αυτή την εορτή φέτος σε αυτή την αναζήτηση και να συγχαρώ και να παρακαλέσω όλους μας να ζητήσουμε από τον Κύριό μας να μας χαρίσει αυτή την ευλογία», πρόσθεσε ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος προς όλους «η κατανόηση της Χάριτος του Θεού ας είναι η ευλογία αυτής της ωραίας εορτής και ας είναι και η εκζήτησή μας» όπως χαρακτηριστικά είπε.

«Παρακαλώ προσευχηθείτε να μας χαρίσει ο Πανάγιος Κύριός μας αυτή την έλλαμψη της Χάριτός Του για να μπορεί το πνευματικό μας μάτι, καθαρό από τα πάθη και την αχλή και τον δαιμονισμό του κόσμου της φθοράς και του θανάτου, να εισδύει στο φως, να εκλάμπεται, να φωτίζεται, να τελειούται», είπε ολοκληρώνοντας τον χαιρετισμό του, εκφράζοντας παράλληλα τις ευχαριστίες του σε όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης.

Πιο συγκεκριμένα, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του στους υπευθύνους του Γραφείου Νεότητος της τοπικής μας Εκκλησίας που είχαν το συντονισμό της διοργάνωσης και ιδιαιτέρως προς τον Διευθυντή του Γραφείου Νεότητος Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, Βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, τον Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Παναγιώτου, Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο και Διευθυντή Εκδηλώσεων του Γραφείου Νεότητος, τον Δημήτρη Αλφιέρη, Διευθυντή του Ιδιαιτέρου του Γραφείου, του Γραφείου Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων, την Ασπασία Αθανασάκη – Θεοδώρου, Γραμματέα του Γραφείου Νεότητος, τον Πρωτοπρεσβύτερο Χαράλαμπο Κολτουκτσόγλου, Υποδιευθυντή Εκδηλώσεων, τους παρουσιαστές Πρωτοπρεσβύτερο Φανούριο Κατσαρό και Κώστα Δαντίλη, τους υπευθύνους ροής Πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Βουρλάκο, Ευαγγελία Κονταξή και Γιώργο Πατσιά, καθώς και «στους αδελφούς μου συμπρεσβυτέρους που διακονούν το νεανικό έργο της Μητροπόλεως και βέβαια σε όλους εσάς, που είστε η ψυχή της Μητροπόλεως, που είστε η καρδιά μας και η απαντοχή μας και ο στέφανος της υπάρξεώς μας. Και στα αγαπημένα μας παιδιά που είναι το αύριο και το μέλλον μας και η ελπίδα της ζωής μας. Το δώρο του Θεού στην ύπαρξή μας».

Τέλος, ευχαρίστησε θερμά τον Δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη για τη δωρεάν παραχώρηση του Βεακείου Θεάτρου.

Αφού ολοκληρώθηκε το πρόγραμμα παρουσίασης των ενοριών, στη σκηνή κλήθηκε ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Παναγιώτου, προκειμένου να εκφράσει την αγάπη και την ευγνωμοσύνη όλων προς το πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου, με αφορμή τη συμπλήρωση 20 ετών ευκλεούς Ποιμαντορίας του στην Ι. Μητρόπολη Πειραιώς.

Ο π. Ιωάννης εξέφρασε, αρχικά, ευχαριστίες προς τους κληρικούς και τους συνεργάτες της Μητροπόλεως για την αφοσίωση και την αγάπη με την οποία διακονούν την Εκκλησία, επισημαίνοντας ιδιαίτερα την παρουσία των νεότερων κληρικών που χειροτονήθηκαν κατά τη διάρκεια της 20ετούς Αρχιερατείας του Σεβασμιωτάτου στη Μητρόπολη Πειραιώς.

«Τα νέα παιδιά τα οποία βλέπετε να είναι κοντά μας, είναι οι κληρικοί που χειροτόνησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας στα 20 χρόνια ποιμαντορίας του», είπε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η ενότητα και η προσφορά των μελών της τοπικής μας Εκκλησίας αποτελούν καρπό της πνευματικής καθοδήγησης του Σεβασμιωτάτου, τον οποίο χαρακτήρισε ποιμένα που υπηρετεί με συνέπεια, αγάπη και αίσθημα ευθύνης το εκκλησιαστικό του έργο.

«Αυτό δείχνει την αγάπη, δείχνει την ενότητα, δείχνει την πιστότητα όχι στο πρόσωπο του Επισκόπου, αλλά στο πρόσωπο του Χριστού. Γιατί ο Επίσκοπος είναι ‘’εις τύπον και τόπον Χριστού’’», επεσήμανε, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «καθοδηγεί με σεμνότητα, με αγάπη, με ιεροπρέπεια». «Ορθοτομεί. Είναι αυτός που λέγει πάντα την αλήθεια. Είναι αυτός που κατακεραυνώνει όταν πρέπει. Είναι αυτός που μιλά», συμπλήρωσε.

Στη συνέχεια κάλεσε τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, ο οποίος αναφερόμενος στη συμπλήρωση 20 ετών Αρχιερατικής διακονίας του Σεβασμιωτάτου στην τοπική μας Εκκλησία, σημείωσε πως η εικοσαετής αυτή ποιμαντορία χαρακτηρίστηκε από αγώνες, θυσίες και συνεχή προσφορά προς το ποίμνιο της Μητροπόλεως, ενώ έκανε λόγο για τη σημαντική συμβολή του ως πνευματικού πατέρα, διδασκάλου και θεματοφύλακα της εκκλησιαστικής ενότητας και της ορθόδοξης πίστης.

«Γίνατε για εμάς ο στοργικός πατέρας. Γίνατε για εμάς ο καθοδηγητής, ο διδάσκαλος εις Χριστόν. Γίνατε για εμάς ο Λειτουργός του Υψίστου, των Μυστηρίων της Εκκλησίας μας. Γίνατε για εμάς ο θεματοφύλακας της πίστεως και της ενότητος της Εκκλησίας μας», είπε χαρακτηριστικά ο Θεοφιλέστατος και συνέχισε: «Εμείς, ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα και στην προσταγή του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου που λέει ότι όπου είναι ο Επίσκοπος εκεί πρέπει να είναι και το πλήθος της Εκκλησίας, το πλήθος των πιστών», «ανταποκρινόμαστε στη δική σας αγάπη, στη δική σας στοργή και με απόλυτη εμπιστοσύνη σάς κυκλώνουμε κλήρος και λαός για να μας οδηγήσετε ως μια ενότητα στη Βασιλεία των Ουρανών».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Θεοφιλέστατος στην αρμονική συνεργασία του Σεβασμιωτάτου με τους κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως, σημειώνοντας πως το έργο που επιτελείται στις Ενορίες αποτελεί καρπό αυτής της ουσιαστικής σχέσης. «Εσείς εμπνέετε και οι Πατέρες εργάζονται στις Ενορίες και αυτό φάνηκε σήμερα με τον καλύτερο τρόπο», είπε χαρακτηριστικά.

Τέλος, προσφέρθηκε στον Σεβασμιώτατο μία Αρχιερατική Ποιμαντορική Ράβδο, ως ένδειξη υιικής αγάπης και ευγνωμοσύνης, την οποία του πρόσφεραν συμβολικά ο πρώτος κληρικός που χειροτόνησε ως Μητροπολίτης Πειραιώς και οι δύο τελευταίοι Πρεσβύτεροι.

Με εμφανή συγκίνηση ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, εξέφρασε για μία ακόμη φορά τη βαθιά ευγνωμοσύνη του και «ουρανομήκες ‘’ευχαριστώ’’ στον Κύριο μας», όπως χαρακτηριστικά είπε, για την ευλογία να διακονεί επί δύο δεκαετίες την τοπική Εκκλησία, υπογραμμίζοντας ότι κάθε έργο και κάθε προσφορά στην Εκκλησία αποτελούν καρπό της Θείας Χάριτος και όχι προσωπικό επίτευγμα.

«Όλα είναι δώρα που πηγάζουν από την άφατη αγάπη Του, από την απερινόητη στοργή Του, από την άχραντη μακροθυμία Του, από την άσπιλη και πανακήρατη και παναγία καρδία Του, η οποία μας αγκαλιάζει όλους χωρίς καμία εξαίρεση», τόνισε, επισημαίνοντας παράλληλα πως η διακονία του Επισκόπου είναι μια μεγάλη ευθύνη, την οποία προσπαθεί να επιτελεί με ταπείνωση και αγάπη προς τον λαό του Θεού.

Ευχαριστώντας τον κλήρο και τον λαό για τη στήριξη, την εμπιστοσύνη και την αγάπη που του έχουν δείξει όλα αυτά τα χρόνια, ευχήθηκε ο Θεός να ευλογεί και να ενισχύει πνευματικά όλους τους πιστούς, επισημαίνοντας παράλληλα τη σημασία της χριστιανικής μαρτυρίας και της προσφοράς προς τον συνάνθρωπο.

«Σας αντιπροσφέρω στον Κύριο και Θεό μας και Του ζητώ να σας περισκέπει πάντοτε και να σας αγιάζει και να πληροφορεί τις καρδιές σας για την απερινόητη αγάπη Του και για τη μεταφυσική αναγωγή των πράξεών σας», είπε ολοκληρώνοντας τις ευχαριστίες του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος «ο Κύριος να σας περισκέπει και να σας χαρίζει όλα τα αγαθά Του και να σας δίδει την παρουσία Του στις καρδιές σας και να στέλνει το πνεύμα Του το Άγιο να σας καταρτίζει και να σας καταξιώνει πάντοτε».

Τέλος,  αναφερόμενος στο δώρο που του προσφέρθηκε, σημείωσε ότι αυτό θα ενταχθεί στο κειμηλιαρχείο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, ως περιουσία της τοπικής Εκκλησίας και των πιστών.

Όλοι οι συμμετέχοντες στην εκδήλωση, μαζί με την ευλογία και τις ευχές του Σεβασμιωτάτου για «καλό καλοκαίρι», έλαβαν ως αναμνηστικό δώρο, ένα καπέλο, από την 39η Γιορτή Νεολαίας, ενώ η όλη εκδήλωση ολοκληρώθηκε με κοινό χορευτικό πρόγραμμα όλων των Ενοριών που συμμετείχαν και τίτλο «Ας κρατήσουν οι χοροί»!

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

 

Μνήμη θανάτου, μνήμη αιωνιότητος, ζωή μετανοίας και σωτηρίας

του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη 

---

Υπάρχει ένα μυστήριο από το οποίο κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει.

Ένα γεγονός βέβαιο, αμετάκλητο και κοινό για όλους, ανεξάρτητα από την καταγωγή, τον πλούτο, τη δύναμη ή τη δόξα τους. Είναι το μυστήριο του θανάτου.

Ο άνθρωπος, πλασμένος κατ' εικόνα Θεού και προορισμένος για την αιωνιότητα, αγαπά τη ζωή.

Αγωνίζεται καθημερινά να δημιουργήσει, να εργαστεί, να αποκτήσει, να χαρεί και να προοδεύσει.

Οι μέριμνες της καθημερινότητας, οι υποχρεώσεις, οι επιδιώξεις και τα όνειρα γεμίζουν τον νου και την καρδιά του.

Έτσι, πολλές φορές, η σκέψη του θανάτου παραμερίζεται ή αποφεύγεται.

Δεν θέλουμε να τον σκεφτόμαστε, γιατί μας υπενθυμίζει την προσωρινότητα των πραγμάτων και τα όρια της επίγειας ύπαρξής μας.

Κι όμως, το μυστήριο αυτό βρίσκεται διαρκώς μπροστά μας.

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες της αναχώρησης αγαπημένων μας προσώπων από τον κόσμο αυτό.

Άλλοτε αποχαιρετούμε ηλικιωμένους ανθρώπους που ολοκλήρωσαν την επίγεια πορεία τους και άλλοτε βλέπουμε να φεύγουν πρόωρα νέοι άνθρωποι, ακόμη και μικρά παιδιά, γεγονός που γεμίζει τις καρδιές μας με θλίψη και αναπάντητα ερωτήματα.

Χάνουμε τους γονείς μας, τους πατέρες και τις μητέρες μας, τους αδελφούς μας, τους συγγενείς και τους φίλους μας.

Βλέπουμε να φεύγουν σύζυγοι, παιδιά και εγγόνια, αφήνοντας πίσω τους ένα μεγάλο κενό στις ψυχές εκείνων που μένουν.
Κάθε κηδεία που παρακολουθούμε, κάθε μνημόσυνο, κάθε δάκρυ αποχωρισμού αποτελεί μια σιωπηλή υπενθύμιση ότι και εμείς βαδίζουμε την ίδια οδό.

Ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, μορφωμένους και αγράμματους, νέους και ηλικιωμένους.

Η Εκκλησία μας καλεί να έχουμε διαρκώς ενώπιόν μας τη μνήμη του θανάτου, όχι για να βυθιζόμαστε στην απελπισία, αλλά για να αποκτούμε σοφία.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος διδάσκει ότι η μνήμη του θανάτου είναι ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά εφόδια του ανθρώπου.

Όποιος θυμάται ότι κάποτε θα σταθεί ενώπιον του Θεού, προσέχει περισσότερο τα έργα, τα λόγια και τις σκέψεις του.

Δυστυχώς, στην εποχή μας συχνά η επιδίωξη της επιτυχίας και της απόκτησης αγαθών οδηγεί τον άνθρωπο σε δρόμους άδικους.

Για να κερδίσει περισσότερα, δεν διστάζει να αδικήσει τον συνάνθρωπό του, να εκμεταλλευθεί την ανάγκη του, να στερήσει από άλλους αυτό που δικαιωματικά τους ανήκει ή να πληγώσει ψυχές για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του.

Η φιλαργυρία, η φιλοδοξία και ο εγωισμός γίνονται πολλές φορές οι οδηγοί των πράξεών μας.

Στον αγώνα για πλούτο, αναγνώριση και εξουσία, ξεχνούμε ότι όλα όσα αποκτούμε στη γη είναι πρόσκαιρα και φθαρτά.

Όμως, τι θα απομείνει από όλα αυτά όταν έρθει η ώρα της εξόδου μας από τον κόσμο;

Ποιος θα πάρει μαζί του τα πλούτη, τις περιουσίες, τις διακρίσεις ή τις εξουσίες;

Ο Μέγας Βασίλειος υπενθυμίζει ότι ο άνθρωπος εξέρχεται από τον κόσμο όπως εισήλθε: γυμνός από κάθε υλικό αγαθό.

Εκείνο που τον συνοδεύει στην αιωνιότητα είναι τα έργα του, η αγάπη του προς τον Θεό και τον πλησίον, η μετάνοιά του και η καθαρότητα της ψυχής του.

Οι Άγιοι Πατέρες δεν αντιμετώπιζαν τον θάνατο ως τέλος των πάντων, αλλά ως μετάβαση από τη φθορά στην αιωνιότητα.

Φοβερός δεν είναι τόσο ο θάνατος καθαυτός, όσο η κατάσταση στην οποία θα βρεθεί η ψυχή όταν παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαιοκρίτη Χριστού.

Γι' αυτό η Εκκλησία μας καλεί αδιάκοπα σε μετάνοια, εξομολόγηση, προσευχή, ελεημοσύνη και έργα αγάπης. Μας προτρέπει να συμφιλιωνόμαστε με τους αδελφούς μας, να συγχωρούμε, να αγαπούμε και να αγωνιζόμαστε για την κάθαρση της καρδιάς μας.

Κάθε άνθρωπος είναι υποψήφιος ενώπιον αυτού του μεγάλου μυστηρίου.

Κανείς δεν γνωρίζει την ημέρα και την ώρα κατά την οποία θα κληθεί να εγκαταλείψει τον παρόντα κόσμο.

Η αβεβαιότητα αυτή δεν πρέπει να μας φοβίζει, αλλά να μας αφυπνίζει. Να μας ωθεί να ζούμε με ευθύνη, δικαιοσύνη και αγάπη.

Να μας διδάσκει ότι κάθε ημέρα είναι δώρο του Θεού και ευκαιρία πνευματικής προετοιμασίας.

Ας μην λησμονούμε, λοιπόν, ότι η επίγεια ζωή είναι σύντομη και παροδική.

Όλα όσα αποκτούμε εδώ μένουν πίσω.

Τα σπίτια, οι περιουσίες, τα χρήματα, οι τίτλοι και οι τιμές δεν μπορούν να ακολουθήσουν τον άνθρωπο στο μεγάλο του ταξίδι.

Εκείνο που έχει αιώνια αξία είναι η κατάσταση της ψυχής του.

Όταν έρθει η ώρα να σταθούμε ενώπιον του Δημιουργού μας, ας ευχηθούμε να μπορέσουμε να Του παραδώσουμε μια ψυχή καθαρή, φωτισμένη από τη μετάνοια, στολισμένη με τα έργα της αγάπης, της δικαιοσύνης και της ταπεινώσεως, το αυτό παρακαλώ ευχηθείτε και για εμένα.

Διότι το μεγάλο ζητούμενο δεν είναι απλώς να ζήσουμε πολλά χρόνια, αλλά να ζήσουμε σωστά.

Να ζήσουμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, με σεβασμό προς τον συνάνθρωπο και με συνείδηση ότι κάθε στιγμή της ζωής μας αποτελεί προετοιμασία για την αιωνιότητα.

Τότε το φοβερό μυστήριο του θανάτου δεν θα είναι μια σκοτεινή απειλή, αλλά η πύλη που οδηγεί στη ζωή που δεν τελειώνει ποτέ, στη συνάντηση με τον Χριστό, τον Νικητή του θανάτου και Δωρητή της αιωνίου ζωής.

Μας δίνονται πολλές ευκαιρίες

 

Είμαστε πολύ αλλόκοτα πλάσματα, και αναρωτιόμαστε συχνά για όλα τα μυστήρια που μας περιβάλλουν. Ξέρουμε κάποια πράγματα για τον κόσμο, αλλά πραγματικά αυτά είναι πολύ λίγα. Είμαστε ένα μυστήριο και για τον ίδιο τον εαυτό μας. «Ποιοί είμαστε και τι είμαστε;», αναρωτιόμαστε. Το χρονικό φάσμα της ζωής μας είναι πολύ μικρό, αλλά ακόμα και κατά τη διάρκεια αυτής της μικρής περιόδου, μας δίνονται πολλές ευκαιρίες για να τελειοποιήσουμε τον εαυτόν μας στο αγαθό και να τον στρέψουμε προς το απόλυτο Αγαθό.

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Άλλο ταπείνωση κι άλλο ταπεινολογία."

Μέ Ποιόν γίνεται ἡ ἀναμέτρηση;

Άλλος είπε το να θεωρείς τον εαυτό σου πιο τελευταίο και πιο αμαρτωλό από τους άλλους. Αυτή είναι γνωστή φράση, αλλά πώς γίνεται;
Για σταθείτε! Άλλο να το λες και να λες: «εγώ είμαι πολύ αμαρτωλός» -είναι πάρα πολύ εύκολο- κι άλλο να το ζεις, όχι να το αισθάνεσαι, το αισθάνομαι είναι μια κατάσταση ψυχολογική. Εδώ οι Πατέρες λένε να το ζεις, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ ὁ Χριστὸς», προσέξτε άλλο το αισθάνομαι, γιατί το αισθάνομαι είναι μια φράση: το φαντάζομαι, το φτιάχνω κι επάνω μου, πάω να απωθήσω τα υπόλοιπα· ενώ η θεραπευτική είναι να το ζεις.

 Μα πώς θα γίνει αυτό το πράγμα; Να θεωρείς τον εαυτό σου πιο αμαρτωλό. Όχι σε σχέση μόνο με αυτούς που έχεις μπροστά σου, σίγουρα κι οι άλλοι αμαρτωλοί είναι, ποιος μετράει την αμαρτία; Σε σχέση με το αναμάρτητο του Θεού, προσέξτε, γιατί «τῷ Θεῷ» αμαρτάνουμε, αυτό είναι το κλειδί αυτής της ισορροπίας των Πατέρων, ότι είσαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους, ποιο είναι το μέτρο; Το μέτρο είναι ο Θεός. Εφόσον λοιπόν αμαρτάνουμε, λίγο ή πολύ, θα πω, κοίταξε αυτό το πράγμα εγώ το έκανα μία φορά, ο άλλος το έκανε δέκα φορές, αυτό είναι μαθηματικό μέγεθος, αλλά ενώπιον του Θεού και το μία και το μισό και το ένα δευτερόλεπτο…., για ένα δευτερόλεπτο κάμφθηκε ο Μωυσής και με το πρώτο κτύπημα της πέτρας δεν βγήκε το νερό, για ένα δευτερόλεπτο.

Λοιπόν τα μαθηματικά του Θεού είναι αλλιώτικα. Αν μπούμε σε αυτά τα μαθηματικά, ότι εγώ είμαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους θα το λέμε, είναι όμως έτσι;
Είναι εάν αμάρτησα ενώπιον του Θεού, βλέπετε καταλυτική σύγκριση στην ιστορία του ασώτου, ο άσωτος αναμετριέται με την αγαθότητα του πατέρα, «ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15:21), ο άλλος ο γιος όμως αναμετριέται με την αμαρτωλότητα του άλλου αδελφού. Βλέπετε το παράδειγμα; Βλέπετε τι θησαυρούς έχει μέσα η Αγία Γραφή, αυτή που ξέρουμε, είναι οι διηγήσεις πάρα πολύ γνωστές. Με ποιον γίνεται η αναμέτρηση; «Ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου». Αυτό δεν κάνει και ο Τελώνης; «Ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18:13), λέει, ενώ έλεγε ο Φαρισαίος: «δέν εἶμαι ἐγώ σάν τόν Τελώνη», ίδιο πράγμα.

Με αυτά που λέμε τώρα εδώ πέρα, πασίγνωστα, απλώς κωδικοποιώ γνωστά πράγματα για τη ζωή σας. Αλλά δεν θα πείτε: «εγώ είμαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους», και μόνο που το είπες θα πεις: «μα, εγώ;» 

Ο άλλος από την 17 Νοέμβρη σκότωσε τόσους ανθρώπους, εγώ δεν σκότωσα, άρα υπάρχουν και χειρότεροι αμαρτωλοί από εμένα. Η άλλη κλέβει, η άλλη κουτσομπολεύει, η άλλη παράτησε τον άνδρα της, θα βρεις χίλιους αμαρτωλούς και θα λες: «εγώ είμαι πιο αμαρτωλός από όλους» κι όμως θα το αισθάνεσαι, αλλά δε θα είναι. Η αμαρτία μας θα σταθεί ενώπιον του Θεού και με την αμαρτία, λένε οι Πατέρες, τι κάνουμε; Θίξαμε την ισορροπία τη δημιουργική του Θεού, που τα έκανε όλα τέλεια. Τα κάναμε εμείς ανάποδα.

Κρατήστε αυτό το μέγεθος για να μη γίνει η ταπείνωση μια περιττολογία ή ταπεινολογία. Το λένε οι Πατέρες· άλλο ταπείνωση κι άλλο ταπεινολογία.

 π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΕΒΙΟΣ

---

Τη μνήμη του Αγίου Ευσεβίου τιμά σήμερα, 22 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ευσέβιος, έζησε στους ταραγμένους χρόνους που η Εκκλησία υπέφερε από τις κακοδοξίες του Αρείου. Αυτοκράτορας την εποχή εκείνη ήταν ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, ο οποίος υποστήριζε τη δυσεβή αυτή αίρεση και κατεδίωξε σκληρά όσους έφεραν αντιρρήσεις και αντιστάθηκαν στις προθέσεις του.

 Ο Άγιος, ο οποίος ήταν επίσκοπος Σαμοσάτων διώχθηκε, υπέμεινε όμως με θαυμαστή καρτερία όλες τις κακουχίες και τις ταλαιπωρίες με την ελπίδα ότι η Ορθοδοξία θα εξέλθει στο τέλος νικήτρια. Όταν πέθανε ο αιρετικός και λαομίσητος Κωνστάντιος τον διαδέχθηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Ιουλιανός ο Παραβάτης ο οποίος θέλησε να επαναφέρει τη λατρεία των ειδώλων.

Ο Ιουλιανός εξαπέλυσε φοβερότερους διωγμούς κατά των χριστιανών. Τότε νέες διώξεις άρχισαν για τον Ευσέβιο πολύ χειρότερες από τις προηγούμενες. όμως ο Άγιος παρέμεινε το ίδιο ακλόνητος. Τα ίδια συνέβησαν και με τον αυτοκράτορα Ουάλη, ο οποίος ήταν και αυτός θερμός υποστηρικτής των Αρειανών.

Ο Άγιος για μία ακόμη φορά, κλήθηκε να υπερασπισθεί την καθαρότητα της ορθόδοξης πίστης. Για τους αγώνες του ο Ουάλης, τον απομάκρυνε από τον Επισκοπικό θρόνο του και τον εξόρισε σε κάποιο έρημο τόπο κοντά στον ποταμό Ίστρο. Μετά το θάνατο του Ουάλη ο Άγιος επανήλθε από την εξορία στην Επισκοπή του και άρχισε αμέσως την κάθαρση της επαρχίας του από τούς κακόδοξους αιρετικούς.

Κάποια ημέρα, το έτος 380 μ.Χ., που περνούσε έξω από το σπίτι μιας αιρετικής γυναίκας, εκείνη τον κτύπησε με μίσος στο κεφάλι με μία μεγάλη πέτρα και με αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο του Αγίου και τη μετάβασή του «από τα λυπηρότερα προς τα θυμηθέστερα και τα τερπνά».

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Σοφίας του Πνεύματος, καταυγασθείς τω φωτί, τον λόγον ετράνωσας, της ευσέβειας ημίν, Ευσέβιε ένδοξε, συ γαρ ιεραρχήσας, ευσεβώς τη Τριάδι, ήθλησας θεοφρόνως, και την πλάνην καθείλες. Καί νυν Πάτερ δυσώπησον, σώζεσθαι άπαντας.

Γιορτή του Πατέρα

Υπάρχουν γιορτές που δεν χωρούν όλους με τον ίδιο τρόπο. Η Γιορτή του Πατέρα είναι μία από αυτές. Για κάποιους είναι μια ζεστή αγκαλιά, ένα τηλέφωνο, ένα χαμόγελο. Για άλλους είναι μια σιωπή που βαραίνει λίγο περισσότερο από τις άλλες μέρες.

Σε κάθε κοινωνία ο πατέρας υπήρξε σύμβολο δύναμης, ευθύνης, προστασίας. Αλλά πίσω από τους ρόλους και τις λέξεις, υπάρχει πάντα ο άνθρωπος. Με τις αδυναμίες του, τις σιωπές του, τις προσπάθειές του να σταθεί όπως μπορεί. Άλλοτε παρών με τρόπο φανερό άλλοτε με τρόπο ήσυχο, σχεδόν αθόρυβο.

Για όσους τον έχουν ακόμη στη ζωή τους, η σημερινή μέρα είναι μια ευκαιρία που μοιάζει μικρή αλλά είναι βαθιά να πουν ένα «σ’ ευχαριστώ», να κοιτάξουν λίγο πιο προσεκτικά εκείνον που πολλές φορές έμαθαν να θεωρούν δεδομένο. Γιατί ο χρόνος έχει τον δικό του τρόπο να μας θυμίζει την αξία των ανθρώπων όταν τους έχουμε ακόμη κοντά μας.

Και για όσους δεν τον έχουν πια, η μέρα αυτή δεν είναι απλώς γιορτή. Είναι μια επιστροφή. Μια επιστροφή σε φωνές που δεν ακούγονται πια, σε αγγίγματα που έγιναν ανάμνηση, σε βλέμματα που έχουν μείνει μέσα μας σαν εικόνες που δεν ξεθωριάζουν. Είναι εκείνη η παράξενη αίσθηση ότι κάποιος λείπει, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει παντού μέσα μας.

Ο πόνος αυτής της απουσίας δεν φωνάζει πάντα. Άλλοτε είναι ήσυχος, διακριτικός, σαν σκιά που κάθεται δίπλα μας σε σημαντικές στιγμές. Και μέσα σε αυτόν τον πόνο υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο η αγάπη που δεν σταμάτησε, απλώς άλλαξε μορφή.

Γιατί οι πατέρες δεν τελειώνουν εκεί που τελειώνει η παρουσία τους. Συνεχίζουν μέσα στις επιλογές μας, στις λέξεις μας, στον τρόπο που στεκόμαστε στη ζωή. Συνεχίζουν ως μνήμη, αλλά και ως κάτι πιο βαθύ ως κομμάτι της ταυτότητάς μας.

Και ίσως τελικά αυτή η μέρα να μην είναι μόνο γιορτή ή μόνο θλίψη. Ίσως να είναι μια γέφυρα ανάμεσα στα δύο. Ένα σημείο όπου η αγάπη για εκείνους που είναι εδώ συναντά την αγάπη για εκείνους που λείπουν.
Και μέσα σε αυτή τη γέφυρα χωράει μια απλή αλήθεια.

Κάποιοι πατέρες είναι δίπλα μας. Κάποιοι μέσα μας. Και όλοι, με τον δικό τους τρόπο, συνεχίζουν να μας αγαπούν μέσα από τη ζωή που μας έδωσαν.

Η καρδιά που γνώρισε το σκοτάδι της, αναζητά αληθινά το Φως

 

«Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου» (Ψαλμός Ν΄, 12).

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ο άνθρωπος χρειάζεται να αποσυρθεί από τον θόρυβο του κόσμου και να σταθεί μόνος ενώπιον του Θεού. Να σιωπήσει όχι μόνο με τα χείλη, αλλά και με τον νου.

Να κατεβεί στα βάθη της καρδιάς του και να εξετάσει με προσοχή όσα κινούνται μέσα της. Τότε αρχίζει να βλέπει εκείνο που συνήθως κρύβεται πίσω από τις καθημερινές μέριμνες και τις εξωτερικές ασχολίες.

Οι Άγιοι Πατέρες ονομάζουν αυτή την εργασία νήψη και αυτομεμψία. Όταν ο άνθρωπος φυλάσσει τον νου του, αντιλαμβάνεται ότι οι λογισμοί ανεβαίνουν αδιάκοπα σαν κύματα της θαλάσσης.

Άλλοι γεννούν υπερηφάνεια, άλλοι κατάκριση, άλλοι φιλαυτία, άλλοι φόβο, άλλοι μνησικακία, άλλοι κενοδοξία. Τότε καταλαβαίνει ότι ο πραγματικός αγώνας δεν βρίσκεται έξω από αυτόν αλλά μέσα του.

Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος διδάσκει ότι η καρδιά είναι μικρό δοχείο, αλλά μέσα της υπάρχουν δράκοντες, θηρία, βαθιά σκοτάδια και συγχρόνως ο Θεός, οι Άγγελοι, η ζωή και η Βασιλεία.

Γι’ αυτό ο χριστιανός που αρχίζει να γνωρίζει τον εσωτερικό του κόσμο δεν εντυπωσιάζεται πλέον από τις εξωτερικές αρετές του.

Αντίθετα, βλέπει την πνευματική του πτωχεία και αναφωνεί μαζί με τον Τελώνη: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18,13).

Όσο περισσότερο φωτίζεται από τη Χάρη, τόσο περισσότερο ανακαλύπτει τις πληγές της ψυχής του. Αυτό είναι το παράδοξο της πνευματικής ζωής.

Εκείνος που βρίσκεται μακριά από το φως θεωρεί τον εαυτό του καθαρό. Εκείνος όμως που πλησιάζει τον Χριστό βλέπει καθαρότερα κάθε κηλίδα.

Όπως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο η σκόνη δεν φαίνεται, ενώ στο φως του ήλιου αποκαλύπτεται και το παραμικρό σωματίδιο, έτσι και η παρουσία του Θεού αποκαλύπτει στον άνθρωπο τα βάθη της πτώσεώς του.

Γι’ αυτό ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει ότι μεγαλύτερος είναι εκείνος που είδε τις αμαρτίες του παρά εκείνος που ανέστησε νεκρούς.

Η αληθινή αυτογνωσία γεννά ταπείνωση. Και η ταπείνωση ελκύει τη Χάρη του Θεού. «Ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν» (Α΄ Πέτρ. 5,5).

Ο Κύριος μας καλεί να γίνουμε εργάτες αυτής της εσωτερικής καθάρσεως. «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. 11,29).

Όσο ο άνθρωπος καλλιεργεί την προσευχή, τη μετάνοια, την εξομολόγηση και τη μνήμη του Θεού, τόσο η καρδιά του καθαρίζεται από τα πάθη και γίνεται κατοικητήριο της θείας παρουσίας.

Η γνώση των πτώσεών μας δεν δίνεται για να οδηγηθούμε στην απόγνωση. Η απόγνωση είναι παγίδα του πονηρού. Η αυτογνωσία δίνεται για να οδηγηθούμε στη μετάνοια.

Ο διάβολος αποκαλύπτει την αμαρτία για να απελπίσει. Ο Χριστός αποκαλύπτει την αμαρτία για να θεραπεύσει. Γι’ αυτό και η Εκκλησία δεν διδάσκει την απελπισία αλλά την ελπίδα της μετανοίας.

Όταν ο άνθρωπος σταθεί ενώπιον του Θεού με συντετριμμένη καρδιά, τότε εκπληρώνεται ο λόγος της Γραφής: «Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει» (Ψαλμός Ν΄, 19).

Ας ζητούμε λοιπόν καθημερινά όχι να βλέπουμε τα σφάλματα των άλλων, αλλά τα τραύματα της δικής μας ψυχής. Διότι εκείνος που είδε πραγματικά τον εαυτό του, έμαθε να μην κατακρίνει κανέναν.

Και εκείνος που γεύθηκε την ταπείνωση, άρχισε ήδη να βαδίζει προς το άκτιστο Φως του Χριστού, το οποίο φωτίζει, καθαρίζει, θεραπεύει και σώζει τον άνθρωπο.

Ο ΑΠΛΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ

 

 «Εἶπεν ὁ Κύριος ·  ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός. Ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται·  ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται» (Ματθ. 6, 22-23)

Εἶπε ὁ Κύριος: «Τὸ μάτι εἶναι τὸ λυχνάρι τοῦ σώματος. Ἐὰν τὸ μάτι σου εἶναι ὑγιές, ὅλο σου το σῶμα θὰ εἶναι φωτεινό. Ἐὰν ὅμως τὸ μάτι σου ἀσθενεῖ, τότε ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι σκοτεινό. 

            Ο λόγος του Χριστού στην επί του όρους ομιλία μάς βάζει μπροστά σε μία άλλη θέαση της ύπαρξης. Δεν είμαστε ό,τι φαινόμαστε, αλλά όπως λέει η καρδιά μας. Και αυτό αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο πορεύονται οι αισθήσεις μας. Ο Χριστός κάνει μία διάκριση ανάμεσα στον απλού και τον πονηρό οφθαλμό. Ο πονηρός οφθαλμός είναι αυτός ο οποίος βλέπει τον άλλον στην προοπτική των τριών Φ: της φιλαυτίας, της φιληδονίας, της φιλοδοξίας. Είναι ο οφθαλμός, ο οποίος πορεύεται στην προοπτική της χρήσης, της εκμετάλλευσης του άλλου ως οχήματος για την ικανοποίηση των επιθυμιών μας, οι οποίες όμως έχουν να κάνουν με το «εγώ» μας αποκλειστικά. Ο άλλος υπάρχει για να μας διακονεί, χωρίς να μας ενδιαφέρει κάποτε ούτε η αξιοπρέπειά του. Και δεν είναι απαραίτητο ότι τον ρωτάμε αν επιθυμεί κάτι τέτοιο. Η δύναμη, η πειθώ, η χειριστικότητα, η ηδονική μας ικανότητα που κολακεύει, η αίσθηση της ανωτερότητας κάνει τον άλλον να υποτάσσεται στις δικές μας επιθυμίες.

            Αυτή η στάση όμως δεν περιορίζεται μόνο στο φαίνεσθαι. Περνά και στον έσω κόσμο μας, στην ψυχική μας κατάσταση. Διότι υπάρχει το εν ημίν σκότος. Κι αυτό έχει να κάνει με τη συνείδηση, με τον λογισμό, με την πονηρία, η οποία μας κυβερνά, έργο των λογισμών μας. Ο άλλος είναι κάθε στιγμή σκεύος ηδονής και εκμετάλλευσης για μας, διότι μόνο εκεί βρίσκεται ο νους μας. Το βλέπουμε αυτό στην πορνογραφία   του Διαδικτύου. Άνθρωποι φαινομενικά ήσυχοι, χαμηλών τόνων, με δυσκολίες επικοινωνίας και αδυναμία σχέσης, ρίχνονται στην πορνογραφία, διότι ο οφθαλμός της ψυχής τους είναι πονηρός. Και εκπληττόμεθα όταν διαβάζουμε για συλλήψεις ανθρώπων οι οποίοι δεν δείχνουν διεστραμμένοι, αλλά είναι.  Αλλά και οι πολλοί χρήστες αυτής της αρρωστημένης φιληδονίας φαινομενικά είναι ευυπόληπτοι. Η καρδιά τους όμως γέμει αυτής της νοοτροπίας της χρήσης του άλλου ως αντικειμένου.

            Ο Χριστός ζητά από εμάς ο οφθαλμός μας να είναι απλούς. Να βλέπει τον άλλον ως εικόνα Θεού και ως πρόσωπο που η παρουσία του προξενεί χαρά. Για να γίνει αυτό χρειάζεται η ψυχή μας, η καρδιά μας, η συνείδησή μας να έχει ως προτεραιότητά της τη σχέση με τον Θεό και με την εικόνα Του, τον άνθρωπο. Σχέση σημαίνει να δώσω, να συνυπάρξω, να στηρίξω, να χαρώ γιατί ο άλλος υπάρχει. Σχέση σημαίνει να εμπιστευθώ τον Θεό και να πορεύομαι εν καλοσύνη. Σχέση σημαίνει να νιώθω και να πιστεύω ότι η αγάπη είναι το παν. Και αγαπώ σημαίνει νοιάζομαι και διακονώ, υπηρετώντας την αλήθεια του άλλου, συνοδοιπορώντας στον δρόμο της Βασιλείας του Θεού, στον δρόμο και στον τρόπο της Εκκλησίας.

            Η εποχή μας έχει βρει στο Διαδίκτυο τα μέσα για την ικανοποίηση  των επιθυμιών ενός κρυμμένου εαυτού, ενός πονηρού εαυτού. Συχνά τα βαφτίζει δικαίωμα, αν δεν κάνεις κακό στον άλλον, ιδίως στις περιπτώσεις των ενηλίκων. Όμως η αληθινή χαρά, η οποία υπερβαίνει την ευχαρίστηση της στιγμής, δεν έρχεται όταν καθιστούμε τη ζωή ικανοποίηση των παθών μας, αλλά όταν μπορούμε να ανοιχτούμε στην αγάπη και με αγάπη. Κι εδώ ο Χριστός είναι μαζί μας. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ

---

Τη μνήμη του Αγίου Ιουλιανού από τη Κιλικία τιμά σήμερα, 21 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ιουλιανός ήταν από τη Διοκαισάρεια της Κιλικίας. Ο πατέρας του ήταν ειδωλολάτρης βουλευτής, αλλά η μητέρα του είχε προσχωρήσει στη χριστιανική θρησκεία. Γι’ αυτό και ανέθρεψε το γιο της Ιουλιανό σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου.

Ο Ιουλιανός αγάπησε τόσο πολύ τον εσταυρωμένο Κύριο, ώστε σε ηλικία 18 χρονών ομολόγησε με πολύ θάρρος την πίστη του στον έπαρχο Μαρκιανό, ενώ γνώριζε ότι τον περίμεναν άγρια βασανιστήρια.

Πράγματι, μόλις το άκουσε αυτό ο έπαρχος, διέταξε και τον έδειραν ανελέητα, και κατόπιν τον έριξαν στην πιο άθλια φυλακή. Έπειτα ο Μαρκιανός κάλεσε τη μητέρα του Ιουλιανού να επισκεφθεί το γιο της και να τον πείσει να αρνηθεί το Χριστό.

Η χριστιανή γυναίκα, όταν συνάντησε το νεαρό σπλάχνο της, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Προέτρεψε τον Ιουλιανό, να μείνει στο ύψος του χριστιανικού του φρονήματος και τον ενθάρρυνε να υπομείνει όλα τα μαρτύρια.

Έτσι και έγινε. Όταν έπαρχος ξανακάλεσε τον Ιουλιανό, αυτός με περισσότερο θάρρος ομολόγησε μπροστά του και πάλι το Χριστό. Εξοργισμένος τότε ο έπαρχος Μαριανός έκλεισε τον Ιουλιανό μέσα σε ένα σάκο με δηλητηριώδη φίδια και τον έριξε στο πιο βαθύ σημείο της θάλασσας, όπου μαρτυρικά ο Ιουλιανός παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Μητρικαίς υποθήκαις μυστανωνούμενος, πανευκλεής στρατιώτης ώφθης Χριστού του Θεού, παντευχίαν μυστικήν περιζωσάμενος. όθεν καθείλες τον έχθρον, ως γενναίος αριστεύς, και ήθλησας θεοφρόνως, Ιουλιανέ θεόφρον, υπέρ ημών αεί πρεσβεύων Θεώ.

Η ΠΟΝΗΡΗ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ (Κυριακή Γ΄ Ματθαίου).

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου

Στη ροή της επί του Όρους ομιλίας του ο Χριστός είπε και τα εξής παραβολικά λόγια: «Ο λύχνος του σώματός εστιν ο οφθαλμός». Φως για το σώμα είναι το μάτι. Αν το μάτι σου είναι γερό, όλο το σώμα σου θα είναι φωτεινό, θα βλέπει καλά. «Εάν δε ο οφθαλμός σου πονηρός η», αν το μάτι σου είναι άρρωστο, τυφλό, όλο το σώμα σου θα είναι σκοτεινό. Βυθισμένο στο σκοτάδι (Κυριακή Γ΄ Ματθαίου). Τί θέλει να πει με αυτά τα τόσο απλά λόγια ο Χριστός;

Ότι όπως σκοτεινιάζει το μάτι σου, έτσι μπορεί να σκοτεινιάσει και η καρδιά σου. Και από τί προκαλείται ο σκοτισμός αυτός; Από τα πάθη της αμαρτίας φυσικά. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης π. χ. αναφέρει την εξής περίπτωση: Όποιος αγαπάει τον συνάνθρωπό του «εν τω φωτί μένει». Αλλά όποιος τον μισεί «εν τη σκοτία εστί και εν τη σκοτία περιπατεί» και δεν γνωρίζει πού πηγαίνει, διότι «η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού». Μιλάει φυσικά για το πνευματικό σκοτάδι που κατακλύζει τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής (Α΄ Ιω. 2, 10-11).

Ο Χριστός εδώ έχει κατά νουν μια άλλη περίπτωση. Θεωρεί σκοτάδι που τυφλώνει τους νοερούς οφθαλμούς, την προσκόλληση στον πλούτο, τη φιλαργυρία, την πλεονεξία. Λίγο πριν είχε μιλήσει αποτρεπτικά για την αγωνιώδη προσπάθεια των ανθρώπων να θησαυρίζουν. Μη θησαυρίζετε για τον εαυτό σας επίγειους θησαυρούς, είπε, αλλά θησαυρούς στον ουρανό. Γιατί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί είναι και η καρδιά σας (Ματθ. 6, 18-21).

Αν ο άνθρωπος προσκολληθεί στους επίγειους θησαυρούς, θα γίνει ειδωλολάτρης. Είδωλο, θεό του, θα έχει το χρήμα. Γι’ αυτό και οι χαρακτηρισμοί της Αγίας Γραφής για τη φιλαργυρία και την πλεονεξία είναι βαρύτατοι. Η μεν είναι ρίζα όλων των κακών, η δε ειδωλολατρία (Α΄ Τιμ. 6, 10. Κολ. 3, 5. Εφ. 5, 5). Και ο Χριστός θεωρεί αδύνατο το να υπηρετεί κάποιος ταυτόχρονα και τα δυο αφεντικά. Και τον Θεό και το χρήμα (Ματθ. 6, 24).

Μα έλα που η πολυμήχανη «ευσέβεια» βρίσκει τρόπους να συμβιβάζει και τα αντίθετα. Αν έχουμε πολλά λεφτά, θα κάνουμε και πιο πολλές φιλανθρωπίες. Λένε οι «ευσεβείς» φιλάνθρωποι: Να μην κερδίσουμε, Θεέ μου, και ένα λαχείο; Για να δίνουμε κάτι και σε κανένα φτωχό! Κι αυτοί που θα πάρουν τους μεγάλους μισθούς, θα τους βάλουν, είπαν, στα φιλόπτωχα. Τί συγκινητικό!

Αλήθεια, δεν το ήξερε αυτό ο Χριστός; Τότε, γιατί είπε στους μαθητές του να αφήσουν τα πάντα και να τον ακολουθήσουν, πράγμα που επανέλαβε και στον πλούσιο νεανίσκο; Γιατί οι απόστολοι γύριζαν ανά τον κόσμο ρακένδυτοι, γυμνητεύοντες, πεινασμένοι, διψασμένοι, απόβλητα της κοινωνίας;

Γιατί ακόμα και οι πρώτοι χριστιανοί είχαν το πνεύμα των αποστόλων και αντί να μαζεύουν, πωλούσαν χωράφια, σπίτια, ό,τι είχαν, και τα έδιναν για τους φτωχούς; Γιατί ο Πέτρος είπε στον εκ γενετής χωλό που ζητιάνευε στην πόρτα του ναού, «αργύριον και χρυσίον ουχ υπάρχει μοι» και του έδωσε κάτι άλλο, πολυτιμότερο; Γιατί τόσοι πλούσιοι άγιοι μοίρασαν τα πλούτη τους και έγιναν εκούσια φτωχοί;

Ο Χριστός απέτρεψε τους μαθητές του απ’ το να μαζεύουν χρήματα με πρόφαση δήθεν την ελεημοσύνη. Μα είναι τόσο κακό, τόσο επικίνδυνο αυτό;

Ένας φιλάνθρωπος φτωχός, ο Ευλόγιος, όταν κάποτε βρήκε χρήματα πολλά, άλλαξε νοοτροπία εντελώς. Πήγε στην πρωτεύουσα, αγόρασε μεγάλο αρχοντικό, άρχισε να ζει στην απόλυτη χλιδή. Ξέχασε τελείως τους φτωχούς, έγινε σκληρός. Μα ο Θεός επέτρεψε να γυρίσει η τύχη του, να χάσει τα πάντα, να ξαναγίνει φτωχός. Και τότε θυμήθηκε ξανά τους φτωχούς και τον Θεό.

Νομίζεις ότι εσύ μπορείς να μείνεις ανέγγιχτος από τον πλούτο; Άκου τους αγίους: «Όσον δύνασαι, μετά πτωχείας και ταπεινώσεως» ζήσε, ώστε εσύ μάλλον να έχεις ανάγκη βοήθειας από άλλους (πρβλ. και ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, Αθήνα 1980, τ. Γ΄, Υποθέσεις μζ΄, μη΄, μθ΄, σ. 612-652).

Δύσκολο και να κατανοηθούν αυτά σήμερα.

Μα ο Χριστός επιμένει. Η προσκόλληση στη συσσώρευση πλούτου τυφλώνει, σκοτίζει την ψυχή. Μόνο η απαλλαγή απ’ αυτήν ξαναδίνει φως.