Πειραιώς: Νεομάρτυρες, οι παραγκωνισμένοι συντελεστές της Εθνικής Παλιγγενεσίας

 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς Ενημερώνει:

ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ, ΟΙ ΠΑΡΑΓΚΩΝΙΣΜΕΝΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ.

 

Η ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ Η ΤΟΝ ΕΛΕΗΜΟΝΑ ΑΠΟΚΥΗΣΑ

 «Ἡ περιστερά, ἡ τὸν Ἐλεήμονα ἀποκυήσα, χαῖρε, Ἀειπάρθενε, ὁσίων πάντων, χαῖρε, τὸ καύχημα, τῶν ἀθλητῶν στεφάνωμα, χαῖρε, ἁπάντων τε τῶν δικαίων θεῖον ἐγκαλώπισμα καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν τό διάσωσμα» (Θ’ Ὠδή τοῦ Κανόνα τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου)

«Χαῖρε, Ἀειπάρθενε, σὺ ποὺ εἶσαι ἡ θεία περιστερά ἡ γεννήσασα τὸν ἐλεήμονα Θεό. Χαῖρε, σὺ, ποὺ εἶσαι τὸ καύχημα ὅλων τῶν ὁσίων καὶ τὸ στεφάνωμα τῶν μαρτύρων. Χαῖρε, σὺ, ποὺ εἶσαι ὅλων τῶν δικαίων τὸ θεῖο στόλισμα καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν ἡ σωτηρία» (Μετάφραση-Ἑρμηνεία Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου) 

            Ο ποιητής του Κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος αξιοποιεί πλήθος εικόνων της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, οι οποίες αναφέρονται στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, άλλες που την προτυπώνουν και άλλες που την δείχνουν στην ομορφιά της απλότητάς της, ένα αληθινό μεγαλείο.

Μία από τις πιο ωραίες ποιητικές εικόνες είναι αυτή που την χαρακτηρίζει «περιστερά». Ο υμνογράφος έχει υπόψιν του το περιστέρι του Νώε, το οποίο αποστέλλεται από τον δίκαιο της Παλαιάς Διαθήκης μετά τον κατακλυσμό, φεύγει από την Κιβωτό και επιστρέφει φέρνοντας κλαδί ελιάς, σε απόδειξη ότι ο κατακλυσμός τελείωσε και τα νερά έχουν αποτραβηχτεί.  Η Παναγία είναι αυτή που στέλνει ο Θεός σε έναν κόσμο θανάτου και έρχεται για να δείξει σ’ Αυτόν και σε όλους μας ότι υπάρχει κλαδί ελιάς, υπάρχει η νίκη κατά του θανάτου, υπάρχει η δυνατότητα στο ανθρώπινο Γένος να κάνει ένα καινούργιο ξεκίνημα. Τραβιούνται τα νερά του κακού και του θανάτου, δεν είναι πλέον αθάνατο το κακό και ο άνθρωπος, αν θέλει να κοινωνήσει με τον Θεό τη ζωή στο πρόσωπο του Χριστού, συμφιλιώνεται με τον Θεό και θα ζήσει την ανάσταση. Η Παναγία γίνεται η περιστερά η οποία θα φέρει στον κόσμο πλέον όχι μία είδηση, αλλά τον ίδιο τον ελεήμονα Θεό. Γι’ αυτό και η Παναγία γίνεται η «καλλιέλαιος»  (Ρωμ. 11,24), την οποία, ο καθένας που θέλει να μιμηθεί, να αφήσει δηλαδή τον Χριστό να φωλιάσει μέσα του με την αγάπη, με την θεία κοινωνία, με την μετάνοια, με τα έργα της χάριτος και της ταπείνωσης, με την πίστη που σώζει, τότε η ζωή μας αλλάζει και γίνεται κλαδί ελιάς ήμερης και καρποφόρας.

Η «περιστερά» όμως είναι και μια εικόνα που μας θυμίζει το «Άσμα Ασμάτων», όπου ο Νυμφίος αποκαλεί τη νύφη του «περιστερά», με μία πολύ τρυφερή ερωτική προσφώνηση: « Σήκω, έλα εσύ που είσαι η πλέον κοντινή μου ύπαρξη, η ομορφιά μου, η περιστερά μου, διότι πέρασε ο χειμώνας, έφυγε η βροχή στον τόπο της, φάνηκαν τα άνθη στη γη, ήρθε ο καιρός του κλαδέματος, ακούστηκε η φωνή της τρυγόνας στη γη μας, η συκιά έβγαλε τα άγουρα σύκα της, τα αμπέλια βγάζουν καρπούς, νιώθουμε την ευωδία τους, σήκω, έλα εσύ που είσαι η πιο κοντινή μου ύπαρξη, η περιστερά μου, και έλα, εσύ που είσαι με συστολή κρυμμένη κάτω από τον βράχο, κοντά στο τείχος. Δείξε μου την ωραία σου μορφή, κάνε με να ακούσω τη φωνή σου, διότι είναι γλυκιά η φωνή σου και ωραία η όψη σου» («Άσμα Ασμάτων», 2, 10-14). Η Παναγία είναι η πιο κοντινή στον Θεό ύπαρξη, η οποία κρύβεται με την σεμνότητα και τη συστολή κάτω από το τείχος του κόσμου των ανθρώπων, κι όμως ο Θεός την βρίσκει και την καλή να έρθει κοντά Του, διότι πλέον έχει φύγει ο χειμώνας του θανάτου και ο κόσμος εισέρχεται στην άνοιξη της νέας ζωής, της ανακαίνισης, της ανάστασης, όπου η αγάπη θα κυβερνήσει. Και το περιστέρι, σύμβολο αγνότητας και καθαρότητας, μας κάνει να νιώθουμε ότι αυτός είναι ο δικός μας αγώνας. Να μοιάσουμε στην Παναγία και να παλέψουμε η ύπαρξή μας να νικήσει το κακό, να καθαριστεί από τα πάθη, να γίνει ελπίδα, να δοθεί με έρωτα κι αγάπη στον Θεό, με έρωτα κι αγάπη στον πλησίον μας, ακόμη κι αν ο κόσμος κατακλύζεται από τον θάνατο, επιδεικνύεται με θράσος έχοντας χάσει κάθε συστολή, έχει γίνει αταπείνωτος και επιδεικτικός, με την ασχήμια του άκρατου εγωισμού να προκαλεί.

Η Παναγία το σημείο της ελπίδας, της συμφιλίωσης, της αγνότητας, της καθαρότητας, της αγάπης, της ανακαίνισης. Στο χέρι μας όχι μόνο να την επικαλούμαστε, αλλά να την μιμούμαστε!

 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δ' ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

Οι Χαιρετισμοί στην Παναγία ψάλλονται κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή κάθε Παρασκευή και για πέντε συναπτές εβδομάδες. Τα νοήματα των χαιρετισμών είναι υψηλά και βαθιά, γι’ αυτό ας δούμε μια ερμηνεία της Δ΄Στάσης των χαιρετισμών στην Παναγία.

Τείχος ει των παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, και πάντων των εις σε προστρεχόντων. Ο γαρ του ουρανού και της γης, κατεσκεύασέ σε ποιητής Άχραντε, οικήσας εν τη μήτρα σου, και πάντας σοι προσφωνείν διδάξας.
Είσαι το τείχος των παρθένων,Παρθένε Θεοτόκε καθώς και όλων εκείνων που προστρέχουν σε σένα.Είσαι το τείχος που το κατεσκεύασε ο κτίστης του ουρανού και της γης, ο Kύριος, που κατοίκησε στη μήτρα σου κι όλους μας δίδαξε να σου απευθύνουμε αυτά τα λόγια.

Χαίρε, η στήλη της παρθενίας. Χαίρε, η πύλη της σωτηρίας.
Χαίρε Μαρία που είσαι η φωτεινή και ακλόνητη στήλη της παρθενίας και συγχρόνως η θύρα, από την οποία πέρασε σε εμάς ο Σωτήρας κι εμείς περνούμε στη σωτηρία.

Χαίρε, αρχηγέ νοητής αναπλάσεως. Χαίρε, χορηγέ θεϊκής αγαθότητος.
Χαίρε Παναγία που είσαι το πρώτο πλάσμα του αναδημιουργημένου από τον Χριστό πλάσμα .Χαίρε επίσης που μας χορηγείς τους θησαυρούς της θείας αγαθότητος.

Χαίρε, συ γαρ ανεγέννησας τους συλληφθέντας αισχρώς. Χαίρε, συ γαρ ενουθέτησας τους συληθέντας τον νουν.
Χαίρε Συ που αναγεννησες τους βαρυμένους από το προπατορικό αμάρτημα και καθάρισες εκείνους που είχαν μολυσμένο το νου από τις εμπνεύσεις του διαβόλου.

Χαίρε, η τον φθορέα των φρενών καταργούσα. Χαίρε, η τον σπορέα της αγνοίας τεκούσα.
Χαίρε γιατί έβαλες τέλος στη δύναμη του διαβόλου, που φθείρει τη σκέψη μας.Χαίρε που γέννησες Eκείνον που μας χάρισε την αγνότητα.

Χαίρε, παστάς ασπόρου νυμφεύσεως. Χαίρε, πιστούς Κυρίω αρμόζουσα.
Χαίρε που είσαι ο τόπος όπου αγνά ο Kύριος νυμφεύθηκε την ανθρωπότητα και με σένα στεκόμαστε στο πλευρό Tου ως νύμφη Tου.

Χαίρε, καλή κουροτρόφε παρθένων. Χαίρε ψυχών νυμφοστόλε αγίων.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Χαίρε Κόρη που είσαι το παράδειγμά που στηρίζει και παιδαγωγεί τις παρθένους. Χαίρε που είσαι η νυμφική στολή των αγίων ψυχών, που σε μιμούνται.

Ύμνος άπας ηττάται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τω πλήθει των πολλών οικτοιρμών σου, ισαρίθμους γαρ τη ψάμμω ωδάς, αν προσφέρωμέν σοι Βασιλεύ άγιε, ουδέν τελούμεν άξιον, ων δέδωκας ημίν, τοις σοι βοώσιν.
Αλληλούια.
Kάθε ύμνος μας μένει πίσω λαχανιασμένος, προσπαθώντας να απλωθεί τρέχοντας ανάλογα με το πλήθος των πολλών οικτιρμών του Xριστού।Aκόμα κι αν οι ωδές που θα του προσφέρουμε είναι ίσες με την άμμο της θαλάσσης, τίποτε άξιο δεν κάνουμε απέναντι στον Bασιλέα και Θεό μας, διότι πολύ περισσότερες είναι οι ευεργεσίες του σε μας, που του φωνάζουμε Aλληλούια.

Φωτοδόχον λαμπάδα, τοις εν σκότει φανείσαν, ορώμεν την αγίαν Παρθένον. Το γαρ άϋλον άπτουσα φώς, οδηγεί προς γνώσιν θεϊκήν άπαντας, αυγή τον νουν φωτίζουσα, κραυγή δε τιμωμένη ταύτα.
H Παναγία είναι ο λύχνος που έχει το άυλο φως της θεότητος κι οδηγεί στη γνώση του Θεού τους πάντες, καταυγάζοντας τον νου κι ακούοντας από όλους τα εξής:

Χαίρε, ακτίς νοητού ηλίου. Χαίρε, βολίς του αδύτου φέγγους.
Χαίρε Μήτηρ που λάμπεις το φως του Xριστού, μας φέρνεις τη λάμψη του αβασίλευτου ηλίου, που είναι ο Yιός και Θεός σου.

Χαίρε, αστραπή τας ψυχάς καταλάμπουσα. Χαίρε, ως βροντή τους εχθρούς καταπλήττουσα.
Χαίρε Μαρία είσαι η αστραπή που μονομιάς και πέρα ως πέρα φωτίζεις τις ψυχές. Είσαι ακόμη η βροντή που καταπλήσσεις τους εχθρούς της πίστεώς μας.

Χαίρε, ότι τον πολύφωτον αναβλύζεις φωτισμόν. Χαίρε, ότι τον πολύρρυτον αναβλύζεις ποταμόν.
Χαίρε γιατί από σένα ανέτειλε ο Xριστός που είναι το μέγα φως και ο πλούσιος ποταμός που αναβρύζει από σένα.

Χαίρε, της κολυμβήθρας ζωγραφούσα τον τύπον. Χαίρε, της αμαρτίας αναιρούσα τον ρύπον.
Χαίρε Δέσποινα είσαι η έμψυχη εικόνα της κολυμβήθρας, εκείνη που μας πλένεις από τους ρύπους της αμαρτίας.

Χαίρε, λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν. Χαίρε, κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν.
Χαίρε που είσαι τό λουτρό, πού ξεπλένει τη συνείδηση. Eίσαι ο κρουνός που που κερνάς την ευφροσύνη και την αγαλλίαση.

Χαίρε, οσμή της Χριστού ευωδίας. Χαίρε, ζωή μυστικής ευωχίας.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Eυωδιάζεις πάναγνη από το άρωμα του Xριστού και μας χορηγείς τη ζωή των μυστικών αιωνίων απολαύσεων.

Χάριν δούναι θελήσας, οφλημάτων αρχαίων, ο πάντων, χρεωλύτης ανθρώπων, επεδήμησε δι’ εαυτού, προς τους αποδήμους της αυτού χάριτος. Και σχίσας το χειρόγραφον, ακούει παρά πάντων ούτως.
Αλληλούια.
O Kύριος ημών Iησούς Xριστός, απέναντι του οποίου όλο το ανθρώπινο γένος ήταν ένοχο, ήλθε να σχίσει το χρεώγραφο της ενοχής μας. Eίχαμε απομακρυνθεί από την χάρη Tου και ήλθε να μας βρει. Kαι τώρα ακούει από όλους Aλληλούια.

Ψάλλοντες σου τον τόκον, ανυμνούμεν σε πάντες, ως έμψυχον ναόν Θεοτόκε. εν τη ση γαρ οικήσας γαστρί, ο συνεχών πάντα τη χειρί Κύριος, ηγίασεν, εδόξασεν, εδίδαξε βοάν σοι πάντας.
Ψάλλοντας τη θεική γέννηση σε ανυμνούμε Θεοτόκε ως έμψυχο ναό του Θεού. Στα σπλάχνα σου κατοίκησε ο Kύριος που στην παλάμη Tου κρατεί τα σύμπαντα. Σε αγίασε, σε δόξασε και μας διδάσκει να σου φωνάζουμε τα εξής:

Χαίρε, σκηνή του Θεού και Λόγου. Χαίρε, αγία αγίων μείζων.
Χαίρε Μαρία είσαι η σκηνή που κατοίκησε ο Yιός και Λόγος του Θεού. Eίσαι ανώτερη από τα άγια των αγίων.

Χαίρε, κιβωτέ χρυσωθείσα τω Πνεύματι. Χαίρε, θησαυρέ της ζωής αδαπάνητε.
Eίσαι η Kιβωτός της Kαινής Διαθήκης, που τη χρύσωσε το ίδιο το Άγιο Πνεύμα. Eίσαι ο θησαυρός ο ανεξάντλητος της ζωής.

Χαίρε, τίμιον διάδημα βασιλέων ευσεβών. Χαίρε, καύχημε σεβάσμιον ιερέων ευλαβών.
Χαίρε που στολίζεις τη δύναμη των ευσεβών βασιλέων και είσαι το καύχημα των ευλαβών ιερέων.

Χαίρε, της Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος. Χαίρε, της βασιλείας το απόρθητον τείχος.
Συ είσαι Κόρη το ασάλευτο κάστρο της Eκκλησίας και της ευσεβούς πολιτείας μας το απάτητο τείχος.

Χαίρε, δι’ ής εγείρονται τρόπαια. Χαίρε, δι’ ής εχθροί καταπίπτουσι.
Mε τις μεσιτείες σου κάνουμε νίκες θαυμαστές και με τις μεσιτείες σου κατατροπώνουμε τους εχθρούς.

Χαίρε, χρωτός του εμού θεραπεία. Χαίρε, ψυχής της εμής σωτηρία.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Χαίρε αγνή Μαρία είσαι η γιατριά του σώματός μου και η σωτηρία της ψυχής μου.

Ω πανύμνητε Μήτερ, η τεκούσα των πάντων αγίων αγιώτατον Λόγον (εκ γ’) δεξαμένη την νυν προσφορών, από πάσης ρύσαι συμφοράς άπαντας. Και της μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως, τους συμβοώντας.
Αλληλούια.
Ω Πανύμνητη Mητέρα του Yιού και Λόγου του Θεού, που είναι ο αγιώτατος των αγίων. Δέξου την προσφορά των ύμνων μας και σώσε από κάθε συμφορά κι από την κόλαση όσους σου φωνάζουν Aλληλούια.

Σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα είναι η μόνη χώρα χωρίς βιβλιοπωλεία και η μόνη χώρα που θα είναι γεμάτη Καφέ και Φαγάδικα.

 

 Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω σαν βιβλιόφιλος) να βλέπεις, ότι στις μόνες βιτρίνες καταστημάτων στις οποίες δε μαζεύεται κόσμος είναι συτές των βιβλιοπωλείων.
Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω σαν βιβλιοπώλης) να βλέπεις στις βιτρίνες παλιών μικρών βιβλιοπωλείων της Σαλονίκης, βιβλιοπωλείων που ήταν φωλιές της σκέψης, τα βιβλία της βιτρίνας τους να έχουν χάσει τα χρώματά τους και τα φύλλα τους να κιτρινίζουν. Πράμα που σημαίνει στασιμότητα βιβλιοκίνησης.

  Απογοήτευση μεγάλη (μιλάω και σαν βιβλιόφιλος και σαν βιβλιοπώλης) να μαθαίνεις απ΄ τις ίδιες τις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους, ότι τα τελευταία πέντε χρόνια στην Ελλάδα, οι ''ενάρξεις επαγγέλματος'' βιβλιοπωλείου, αν δεν είναι μηδενικές, μετριούνται στα τρία δάχτυλα του ενός χεριού. 

Αντίθετα, οι ''ενάρξεις Καφέ και Φαγάδικών'' είναι κάθε χρόνο τουλάχιστον 5.000, με μέσο όρος ζωής 18 μήνες. Πράμα που σημαίνει σε απλά ελληνικά, ότι αν αυτό συνεχιστεί μ΄ αυτό το ρυθμό, σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα είναι η μόνη χώρα χωρίς βιβλιοπωλεία και η μόνη χώρα που θα είναι γεμάτη Καφέ και Φαγάδικα.

 Πράμα που σημαίνει, ότι ο λαός μας το μόνο που ξέρει με μαεστρία να κάνει, είναι να πίνει καφέδες, να πίνει τσίπουρα, ρακιές, ούζα και κρασιά, και να πίνει μαζί με όλα αυτά, μονορούφι, απνευστί, αφιλτράριστη, χωρίς σκέψη και ''...μετ΄ ευσυνειδήτου ακριβείας'' όπως θα ΄λεγε κι ο Παπαδιάμάντης, την όποια διαδικτυακή και μη σαχλαμάρα.

 Ότι το μόνον που ξέρει να κάνει καλά, είναι να καταβροχθίζει ''αγογγύστως'' και ''απλήστως'', πανσέτες λουκάνικά και ψάρια, καθώς επίσης και την προπαγάνδα του κάθε επικίνδυνου πολιτικάντη και της κάθε καπάτσας πρωτοπορίας, αφού το μόνο εργαλείο που θα του έτρεφε το σκέψη και θα τον απέτρεπε να είναι έρμαιο όλων αυτών των επικίνδυνων, το βίβλίο, απουσιάζει πια απ΄ τη ζωή του -για την ακρίβεια έχει εξοριστεί- με τη συνηγορία σ΄ αυτό, του μακάριου ελληνικού δημόσιου και ενός άθλιου συστήματος (ο Θεός να το κάνει σύστημα) παιδείας (ο Θεός πάλι να την κάνει παιδεία) που το μόνο που καταφέρνει είναι το μικρό ελληνόπουλο να μισήσει το βιβλίο.

Είμαι απογοητευμένος. Δεν αναμετριέμαι με τις θέσεις και τις απόψεις κανενός. Τις σέβομαι όλες, ολονών. Και αν μ΄ αυτά που μόλις έγραψα, στεναχώρεσα και πρόσβαλα κάποιον του ζητώ συγνώμη. Όμως εγώ έχω άλλες αφετηρίες, και έχω άλλη πορεία σαν άνθρωπος και δε γίνεται να μη μιλήσω. Δεν γίνεται να μην επισημάνω τον κίνδυνο : ότι είμαστε η χώρα που σε λίγα χρόνια δεν θα έ χ ε ι β ι β λ ι ο π ω λ ε ί α -ό,τι κι αν αυτό σημαίνει.

 Ότι το βιβλίο, εάν στη απευκταία δυστοπική εκδοχή θα πάψει να υπάρχει στην Ελλάδα, σίγουρα, δε θα διακινείται πια στο φυσικό του χώρο, στο βιβλιοπωλείο, άλλά, στη χειρότερη, ανάμεσα σε μορταδέλλες, σε χωριάτικα λουκάνικα και υγρά καθαρισμού πιάτων, και στην καλύτερη, ανάμεσα σε πληντύρια και ηλεκτρικές κουζίνες.

Το ''προστύχεμα'' του Σεφέρη, όπως λέει ο ίδιος όχι μόνο ''προοδεύει'' και καλά κρατεί ακόμη, αλλά ριζώνει και βλασταίνει στον τόπο και η ''αποβλάκωση του λαού'', όπως λέει πάλι ίδιος, γίνεται πια ριζική.

 Βιβλιοπωλείο Παίδευσις Βασιλειάδης

Ἡ Ἐκκλησία ζεῖ ὅλες τίς λειτουργίες σάν μία

Μέσα στὴ Θεία Λειτουργία οἱ λέξεις «πάντων», «πάσα», καὶ «ὅλοι», διαπερνοὺν ὅλες σχεδὸν τίς εὐχὲς.

  «Πάντων των ἁγίων μνημονεύσαντες», ἀναφέρουμε ὅλους τους Ἁγίους μὴν μᾶς ξεφύγει κανένας.

 Καὶ ὅταν μνημονεύουμε τίς ψυχὲς καὶ τὰ ὀνόματα, καταλήγουμε μὲ τὴν εὐχὴ κανεὶς νὰ μὴν ἐξαιρεθεῖ:«Καὶ πάντων καὶ πασῶν». 

 Ἡ Θεία Λατρεία λοιπὸν προσφέρεται για ὅλους καὶ ἐπίσης ἀπὸ ὅλους μαζί. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τοπικὴ οὔτε μερική, ἀλλὰ καθολικὴ καὶ οἰκουμενική. 

Ἡ Ἐκκλησία ζεῖ ὅλες τίς λειτουργίες σὰν μία· συγκεντρώνει ὅλους τοὺς Ναούς, ὅλες τίς ἀναίμακτες θυσίες ποὺ προσφέρονται ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο, συλλέγει τούς πάντες καὶ τὰ πάντα καὶ τὰ προσφέρει θυσία εὐάρεστη τῷ Θεῷ. Αὐτὴ ἡ καθολικότητα ἐκφράzει τὸ μυστήριο τῆς ἑνότητας.

 Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

Άγιος Πορφύριος: Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει αδιέξοδο!

 

Δεν υπάρχει ανώτερο πράγμα απ’ αυτό που λέγεται μετάνοια και εξομολόγηση. Αυτό το μυστήριο είναι η προσφορά της αγάπης του Θεού στον άνθρωπο.

Μ’ αυτό τον τέλειο τρόπο απαλλάσσεται ο άνθρωπος απ’ το κακό.

Πηγαίνομε, εξομολογούμαστε, αισθανόμαστε τη συνδιαλλαγή μετά του Θεού, έρχεται η χαρά μέσα μας, φεύγει η ενοχή.

Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει αδιέξοδο. Δεν υπάρχει αδιέξοδο, γιατί υπάρχει ο εξομολόγος, που έχει την χάρι να συγχωρεί.

Μεγάλο πράγμα ο πνευματικός!

Εγώ από μικρός το είχα -και τώρα ακόμη. Όταν συνέβαινε να αμαρτήσω, το εξομολογιόμουνα και μου έφευγαν όλα. Πετούσα απ’ τη χαρά μου. Είμαι αμαρτωλός, αδύνατος· καταφεύγω στην ευσπλαχνία του Θεού, σώζομαι, γαληνεύω, τα ξεχνάω όλα.

Κάθε μέρα σκέπτομαι ότι αμαρτάνω, αλλά επιθυμώ ό,τι μου συμβαίνει να το κάνω προσευχή και να μην το κλείνω μέσα μου.

Η αμαρτία κάνει τον άνθρωπο πολύ μπερδεμένο ψυχικά. Το μπέρδεμα δεν φεύγει με τίποτα. Μόνο με το φως του Χριστού γίνεται το ξεμπέρδεμα.

Την πρώτη κίνηση την κάνει ο Χριστός. “Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες…”.

Μετά εμείς οι άνθρωποι αποδεχόμαστε αυτό το φως με την αγαθή μας προαίρεση, που την εκφράζομε με την αγάπη μας απέναντί Του, με την προσευχή, με τα μυστήρια.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΥΡΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Μύρωνος από το Ηράκλειο Κρήτης τιμά σήμερα, 20 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.

 Ο Άγιος Νεομάρτυς Μύρων καταγόταν από το Μεγάλο Κάστρο της Κρήτης, το σημερινό Ηράκλειο, και γεννήθηκε από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς. Ο πατέρας του ονομαζόταν Δημήτριος και ήταν δίκαιος και ενάρετος άνθρωπος.

Ο Άγιος ήταν σεμνός και σώφρων, και αγαπούσε υπερβολικά την παρθενία και την άσκηση. Εργαζόμενος ως ράπτης στο Ηράκλειο συκοφαντήθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι τον φθονούσαν, ότι δήθεν αποπλάνησε μια Τουρκοπούλα.

Στο δικαστήριο ο Άγιος απέρριψε απολογούμενος την συκοφαντία, αλλά ετέθη σε αυτόν το δίλημμα του εξισλαμισμού ή του θανάτου. Ο Μάρτυρας Μύρων αποκρίθηκε με παρρησία ότι δεν αρνείται την πίστη του, αλλά είναι έτοιμος να υποστεί κάθε βασανιστήριο για την αγάπη του Χριστού, καθώς γεννήθηκε Χριστιανός και Χριστιανός θέλει να πεθάνει.

Για τον λόγο αυτό τον χτύπησαν ανηλεώς και τον έριξαν στην φυλακή. Όταν τον έβγαλαν από αυτήν, τον οδήγησαν και πάλι ενώπιον του κριτού, όπου ο Άγιος επαναλάμβανε συνεχώς ότι ήθελε να πεθάνει ως Χριστιανός.

Έτσι καταδικάσθηκε στον δι’ αγχόνης θάνατο. Λίγο πριν από το μαρτύριο ο Μάρτυρας Μύρων ζήτησε την άδεια από τους δήμιους και πλησίασε τον πατέρα του. Έπεσε στα πόδια του και του φίλησε το χέρι.

Αφού έλαβε την ευχή του προσήλθε προ των δημίων και μετά από λίγο δέχθηκε το στέφανο του μαρτυρίου. Ήταν το έτος 1793 μ.Χ.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Ηρακλείου το άνθος το ευωδέστατον, ως ευσεβείας σε μύρον ύμνοις γεραίρομεν, νεομάρτυς του Χριστού Μύρων μακάριε. Συ γαρ νεότητος ακμήν υπερείδες ανδρικώς και ήθλησας στεροψύχως. Και νυν απαύστως δυσώπει, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα: Όταν αδικούμαστε…

 

Σταυρωνόμαστε πάνω σ’ αυτό το βαρύ σταυρό και περιμένουμε δια της προσευχής μας, ο ίδιος ο Θεός να μιλήσει και να ενεργήσει.

Άλλο η αντίδρασή μας όταν αδικούμαστε υλικά και άλλο όταν αδικούμαστε πνεματικά.

Αν η αδικία είναι υλική, μπορεί κανείς και να διαμαρτυρηθεί, όχι για να αποκατασταθεί υλικώς, αλλά να αποδείξει ότι δεν πρέπει να ”σκοτώνουμε” την αλήθεια.

Αυτή η διαμαρτυρία που γίνεται με Θείο Φόβο και ταπείνωση συνίσταται.

Αν όμως η αδικία είναι πνευματική π.χ. συκοφαντία, επειδή αυτός που την διαπράττει είναι κυριευμένος από μεγάλα δαιμόνια και δεν πρόκειται να υποχωρήσει, αντί άλλης απαντήσεως, να είναι η απόλυτη σιωπή μας.

Έτσι παίρνουμε τη μορφή της απολύτου σταυρώσεως.

Σταυρωνόμαστε πάνω σ’ αυτό το βαρύ σταυρό και περιμένουμε δια της προσευχής μας, ο ίδιος ο Θεός να μιλήσει και να ενεργήσει.

Εάν όμως μιλήσουμε, τότε ο Θεός ούτε θα μιλήσει, ούτε θα ενεργήσει,

διότι εμείς πήραμε τη θέση του κριτού και του δικαστού.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Η Θεία Χάρις είναι ο σκοπός της ζωής μας»

 

Την Ακολουθία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων για τα Στελέχη Κατηχήσεως και Κατασκηνώσεων της τοπικής μας Εκκλησίας τέλεσε χθες Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς, συμπαραστατούμενος από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στο κεντρικό μήνυμα της πνευματικής ζωής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τονίζοντας ότι ο ύψιστος σκοπός της ανθρώπινης υπάρξεως είναι η απόκτηση της Θείας Χάριτος και η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό.

«Ο σκοπός της Αγίας μας Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας είναι να μας καταστήσει αξίους της Θείας Χάριτος», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, σημειώνοντας πως «πλαστήκαμε για να είμαστε κοινωνοί του Παναγίου Θεού» και πως ο σκοπός της Εκκλησίας μας είναι «να αρπάσει ψυχές από τον κόσμο και να τις θεοποιεί, να τις εγχριστώνει, να τις καθιστά μετόχους των Ακτίστων Θείων Ενεργειών».

Σε άλλο σημείο του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ολόκληρη η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας και η παράδοση των Αγίων οδηγούν τον άνθρωπο στη θεοκοινωνία και στη μεταμόρφωση της ζωής του, επισημαίνοντας πως η Εκκλησία αποτελεί την πνευματική «μήτρα» που αναδεικνύει αγίους και καλλιεργεί ανθρώπους της Χάριτος.

«Η Εκκλησία είναι η πνευματική μήτρα που τεχνουργεί Αγίους, δηλαδή ανθρώπους της Χάριτος, μετόχους της ζωής του Θεού», επεσήμανε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι και η τοπική μας Εκκλησία «αγωνίζεται να μεταλαμπαδεύσει τα ζώπυρα της πίστεως στη διάδοχη γενιά, να καταρτίσει πρόσωπα θεοειδή, θεοΰφαντα, θεοχαριτωμένα. Να ζουν από τώρα την υπερχρονική Βασιλεία του Θεού».

Παράλληλα, παρουσίασε παραδείγματα αγιότητας από τη σύγχρονη εκκλησιαστική μας ζωή, με χαρακτηριστική αναφορά στον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, ως μαρτυρία της ζώσας εμπειρίας της Θείας Χάριτος στην Εκκλησία διαχρονικά και στο πώς ακριβώς συνάντησε τη Χάρη και «έλαβε το χάρισμα της διοράσεως και της προοράσεως» και πως «άνοιξε μπροστά του ο κόσμος και έβλεπε τα πάντα», όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Άγιος. «Έτσι συνέβη και συμβαίνει και θα συμβαίνει στους αιώνας με όλους τους Αγίους. Γιατί ακριβώς ο Χριστός είναι ‘’χθες και σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας’’», συμπλήρωσε.

Ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε σε όλους ο Θεός «να σας καταρτίζει και να σας ευλογεί, να σας χαριτώνει και να σας αγιάζει, να καταγράφει εν Βίβλω Ζωής τους αγώνες και τις θυσίες τις οποίες προσφέρετε στην Αγία μας Εκκλησία». «Η Θεία Χάρις είναι ο σκοπός της ζωής μας, για αυτό ζούμε, για αυτό υπάρχουμε». «Η Αγία Τεσσαρακοστή να γίνει μια ιερά οδός για την απόκτηση αυτής της Θείας Χάριτος και να αποβούμε όλοι μιμηταί των Αγίων μας», είπε καταλήγοντας.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

                 

Μεγάλη η συζήτηση για τη θέση της γυναίκας στους καιρούς μας.  Από την μία ένας κόσμος στον οποίο τα δικαιώματα αναγνωρίζονται, όχι όμως και η προσφορά, όπου ακόμη υπάρχει έμφυλη βία, φανερή ή κρυφή, και από την άλλη ένας κόσμος που έρχεται, το Ισλάμ, στον οποίο η γυναίκα εξακολουθεί να βρίσκεται σε θέση μη ελευθερίας. Η τιμή της δεν επαφίεται στις δικές της επιλογές, αλλά στον θρησκευτικό νόμο. Η εμφάνισή της δεν αποτελεί θέμα προσωπικής σεμνότητας, αλλά υποχρεωτικής κάλυψης στοιχείων του προσώπου της ή και ολόκληρου του σώματός της, για να μην προκαλεί ή για να μην κάνει τον άνδρα να ζηλεύει. Η μητρότητα στη Δύση αναγνωρίζεται ως τιμή για τη γυναίκα και της προσφέρονται παροχές, αλλά ο πολιτισμός και ο τρόπος ζωής την σπρώχνουν να γεννά ένα, το πολύ δύο παιδιά. Η μητρότητα στο Ισλάμ είναι η κύρια αποστολή της γυναίκας και πρέπει να γεννά όσα περισσότερα παιδιά γίνεται, χωρίς η πολιτεία να αισθάνεται την ανάγκη να την τιμήσει γι’ αυτό. Είναι μόνο το καθήκον της.

                Στην πολυπολιτισμική μας πραγματικότητα ένα τμήμα της κοινωνίας μας πορεύεται δυτικά, χωρίς να στρέφεται προς τα πίσω. Ένα άλλο τμήμα, που σταδιακά αυξάνει, θα ήθελε έναν συντηρητισμό να είναι πιο ευδιάκριτος. Το βλέπουμε στις συζητήσεις για τις αμβλώσεις. Ένα άλλο τμήμα όμως, που δεν είναι αυτόχθον, φέρνει μαζί του την Ανατολή, εκεί όπου η γυναίκα εξακολουθεί να είναι κτήμα του άνδρα, σαν να φταίει που γεννήθηκε γυναίκα. Θα έπρεπε να ενισχύουμε τις δικές μας πνευματικές παραδόσεις και όχι να αφήνουμε την κοινωνία να πορεύεται προς έναν αθεϊσμό φιλελεύθερου τύπου, ήδη ξεπερασμένο από τον νεοσυντηρητισμό των καιρών μας, που όμως στην Ελλάδα εξακολουθεί να γοητεύει.

                Για την Εκκλησία «ουκ ένι άρσεν και θήλυ». Η Εκκλησία όμως θα έπρεπε ανεβάσει την ένταση της φωνής της για το νυν. Δεν αρκεί η επίγνωση ότι «ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν», διότι δεν υπάρχουμε εκτός της Ιστορίας και του παρόντος. Εδώ σωζόμαστε. Δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια όταν υπάρχουν ακόμη στερεότυπα. Όταν υπάρχουν άντρες οι οποίοι δεν βοηθούν στην οικογένεια με ισοτιμία. Όταν οι μητέρες μεγαλώνουν αγόρια και κορίτσια μόνο με εγωκεντρισμό και χωρίς κανένα όριο, έχοντας παρεξηγήσει την ελευθερία. Δεν μπορούμε να ανεχόμαστε οποιαδήποτε μορφή βίας, υποτίμησης της αξιοπρέπειας του άλλου, όταν η σχέση άντρα και γυναίκας κυριαρχείται από την προοπτική του παιχνιδιού εξουσίας, όταν η σωματική δύναμη καταρρακώνει την μοναδικότητα της ύπαρξης.  Όταν εξακολουθούν να υπάρχουν εργασιακές ανισότητες. Όταν, ακόμη και στην Εκκλησία, αμφισβητείται η δυνατότητα των γυναικών να ψάλλουν με ερμηνείες που απολυτοποιούν το γράμμα και δεν βλέπουν το πνεύμα. Όταν ακόμη και η φυσική λειτουργία του σώματος της γυναίκας θεωρείται ακάθαρτη.

                Έχουμε να κάνουμε με έναν κόσμο στον οποίο η θέση της γυναίκας χρήζει καλυτερεύσεως. Η Εκκλησία τιμά την Παναγία. Έχει πλήθος αγίων γυναικών στο αγιολόγιο και το εορτολόγιό της. Η σωτηρία δεν εξαρτάται από το φύλο, αλλά από τη σχέση με τον Χριστό. Η σωτηρία όμως ξεκινά από αυτή τη ζωή. Όχι από την απόσυρση από τα του κόσμου, αλλά από την μεταμόρφωσή τους κατά Θεόν. Χρειαζόμαστε ένα μεγάλο ΟΧΙ στην αμαρτία που συνδέεται με τη χρήση της γυναίκας ως αντικειμένου. Με την πεποίθηση που έχει περάσει ότι το δικαίωμα στην αμαρτία καταξιώνει τη γυναίκα, επειδή την ομοιώνει με τον άντρα. Η γυναίκα κλήθηκε να είναι ελεύθερη, όχι θεραπαινίδα. Είναι δύσκολος ο συνδυασμός να είναι και μάνα και εργαζόμενη. Ας βοηθήσουμε και οι άντρες. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

“Μόνο όταν αφήνουμε τις έγνοιες μας στον Θεό, ο Θεός μας παρηγορεί… Ο Θεός είναι ο μοναδικός πού μπορεί να δώσει εκείνο πού η ψυχή μας επιθυμεί”

 

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Το σημείο εκκίνησής μας είναι πάντοτε εσφαλμένο. Αντί να ξεκινούμε με τον εαυτό μας, εμείς θέλουμε πάντοτε να αλλάξουμε πρώτα τους άλλους και τελευταίους εμάς. Αν ο καθένας ξεκινούσε πρώτα με τον εαυτό του, θα είχαμε παντού τριγύρω ειρήνη! 

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι κανείς δεν μπορεί να βλάψει τον άνθρωπο εκείνο που δεν βλάπτει τον εαυτό του – ούτε κι ο ίδιος ο διάβολος. Βλέπετε; Εμείς είμαστε οι αρχιτέκτονες, οι μοναδικοί αρχιτέκτονες, του μέλλοντός μας.

Με τους λογισμούς του ο άνθρωπος αναστατώνει ενίοτε την τάξη της Δημιουργίας. Έτσι καταστράφηκαν οι πρώτοι άνθρωποι -με έναν κατακλυσμό- εξαιτίας των κακών λογισμών και προθέσεών τους. Αυτό αληθεύει ακόμα και σήμερα – οι λογισμοί μας είναι κακοί και γι’ αυτό δεν αποκομίζουμε καλή καρποφορία. Πρέπει να αλλάξουμε. Καθένας μας πρέπει να αλλάξει, αλλά είναι κρίμα που δεν έχουμε παραδείγματα να μας καθοδηγήσουν, ούτε στις οικογένειές μας ούτε στην κοινωνία μας.

…Εμείς οι άνθρωποι θερίζουμε πάντοτε τους καρπούς των λογισμών και των πόθων μας. Αν οι πόθοι και οι λογισμοί μας είναι μοχθηροί, δεν μπορούμε να αποκομίσουμε καλούς καρπούς. Ολόκληρη η ανθρωπότητα θερίζει τους καρπούς των λογισμών και των πόθων της. Ο Κύριος είπε για τη Δευτέρα Παρουσία Του: «πλην ο υιός του άνθρωπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;» (Λουκ. 18,8)…

Ο Κύριος πήρε πάνω του όλες μας τις οδύνες και τις μέριμνες, και είπε ότι θα μας παράσχει καθετί που χρειαζόμαστε. Και παρόλα αυτά εμείς κρατιόμαστε τόσο σφιχτά από τις μέριμνές μας, που δεν αφήνουμε το νου και την καρδιά μας, τις οικογένειες και καθένα τριγύρω μας, να βρει ανάπαυση.
Όποτε τα προβλήματα πέφτουν πάνω μου σαν άχθος δυσβάσταχτο κι εγώ προσπαθώ να σηκώσω όλες τις μέριμνες του μοναστηριού και της αδελφότητας μόνος μου, συσσωρεύω μπελάδες σε μένα και την αδελφότητα. Ακόμα και το ευκολότερο έργο επιτελείται με τεράστια δυσκολία. Όταν όμως εναποθέτω τον εαυτό μου, την αδελφότητα και καθετί άλλο στον Κύριο, τότε ακόμα και τα δυσκολότερα έργα επιτελούνται με ευκολία. Δεν υπάρχει πίεση και βασιλεύει ειρήνη στην αδελφότητα…

Ο Θεός έχει ένα θείο σχέδιο για τον καθένα από μας κι εμείς πρέπει να υποταχθούμε σ’ αυτό Του το σχέδιο. Πρέπει να αποδεχτούμε τη ζωή όπως μας δίδεται, χωρίς να ρωτάμε, «Γιατί σε μένα;». Πρέπει να ξέρουμε πως τίποτα στη γη ή τον ουρανό δεν συμβαίνει χωρίς τη θέληση του Θεού ή χωρίς την παραχώρησή Του.

Μόνο όταν αφήνουμε τις έγνοιες μας στον Θεό, ο Θεός μας παρηγορεί.

Έτσι εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον το αιώνιο, επειδή αυτό μπορεί να μας το προσφέρει μόνον ο Θεός.

Ο Θεός είναι ο μοναδικός πού μπορεί να δώσει εκείνο πού η ψυχή μας επιθυμεί.

Πάντοτε να προσεύχεστε στον Κύριο με την καρδιά σας. Ο Κύριος δεν απαιτεί από μας φιλοσοφίες. Πρέπει να προσευχόμαστε με την καρδιά μας, όπως αρμόζει προς τον Πατέρα μας: «Ω Κύριε, βοήθα κάθε ψυχή και μη λησμονείς κι εμένα. Βοήθα καθένα να βρεί ειρήνη και να Σε αγαπά, όπως σε αγαπούν οι άγγελοι, δώσε και σε μας δύναμη να Σε αγαπάμε, όπως η Υπεραγία σου Μητέρα Σε αγαπά και οι άγιοι άγγελοί σου. Δώσε και σε μένα τη δύναμη να σε αγαπῶ απεριόριστα!».

Ο Κύριος είναι ο Μόνος που σηκώνει τα βάρη και της μέριμνές μας, όλα τα ασθενήματα και τις φροντίδες, τόσο τις σωματικές όσο και τις πνευματικές. Μπορεί να σηκώνει τα πάντα, διότι είναι παντοδύναμος. Πρέπει να εναποθέτουμε πάνω Του όλα μας τα ασθενήματα και αυτά των πλησίον μας, δια της προσευχής. Αυτός είναι και ο σκοπός της προσευχής. Πρέπει να είμαστε ένα με τον Κύριο και δεν πρέπει να ανησυχούμε για το αύριο, διότι όπως λέει κι Εκείνος, «Ἀρκετόν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς». Αυτό μάς διδάσκει να μην ανησυχούμε για το αύριο. Αλλά εμείς το κάνουμε: ανησυχούμε όχι μόνο για το αύριο αλλά κι ακόμα παραπέρα από αυτό, πράγμα ιδιαίτερα αγχωτικό για μας. Είμαστε λογικά όντα, πλασμένα για μία ημέρα άγχους κάθε φορά. Κι ωστόσο, εμείς βασανίζουμε τον εαυτό μας πολύ περισσότερο από αυτό και γι᾿ αυτό υποφέρουμε. Δεν κάνουμε υπακοή στον Θεό, ο οποίος μάς λέει να μην βαραίνουμε την καρδιά μας με τροφή και ποτό και με τις μέριμνες του κόσμου τούτου.

…. Η ουράνια λογική είναι ολότελα διαφορετική από τη λογική του κόσμου τούτου… οι υοί του φωτός έχουν κληθεί να λάμψουν με τη ζωή τους όσο περισσότερο μπορούν, ώστε να σκορπίσουν το φως παντού. Διότι ο Κύριος είπε, «Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην, και τι θέλω ει ήδη ανήφθη!» (Λουκ. 12: 49). Αυτό το πυρ είναι η θεία αγάπη. Εμείς οι χριστιανοί έχουμε κληθεί να σκορπίσουμε στη γη την ατμόσφαιρα του ουρανού, την αιωνιότητα, την αγάπη, την ειρήνη, την αλήθεια και την ηρεμία.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΚΑΙ ΔΑΡΕΙΑ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Χρυσάνθου και Δαρείας τιμά σήμερα, 19 Μαρτίου η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Μάρτυρες Χρύσανθος και Δαρεία έζησαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Νουμεριανού (243 – 284 μ.Χ.). Ο Άγιος Χρύσανθος καταγόταν από την Αλεξάνδρεια και ήταν υιός επιφανούς ειδωλολάτρου, του Πολέμωνος.

 Όμως κατηχήθηκε στην χριστιανική πίστη από κάποιο Χριστιανό και βαπτίσθηκε. Όταν ο πατέρας του πληροφορήθηκε το γεγονός, τον φυλάκισε και, για να τον αποσπάσει από την χριστιανική πίστη, του έδωσε για γυναίκα του την ωραία Δαρεία, η οποία καταγόταν από την Αθήνα και ήταν ειδωλολάτρισσα.

Αντί όμως να προσελκύσει η Δαρεία τον σύζυγό της Χρύσανθο στην ειδωλολατρία, συνέβη το αντίθετο. Πίστεψε κι αυτή στον Χριστό και βαπτίσθηκε. Τότε τους κατήγγειλαν στον ύπαρχο Κελερίνο, ο οποίος τους παρέδωσε στον τριβούνο (διοικητή τάγματος) Κλαύδιο.

Το μαρτύριο άρχισε. Αλλά η καρτερία και η επιμονή των μαρτύρων εξέπληξε τον Κλαύδιο, ο οποίος μαζί με την σύζυγό του Ιλαρία, τους υιούς του Ιάσονα και Μαύρο και τους στρατιώτες του πίστεψε στον Χριστό.

Στην συνέχεια έριξαν τους Αγίους Χρύσανθο και Δαρεία μέσα σε λάκκο και τους ενταφίασαν ζωντανούς. Ήταν το έτος 283 μ.Χ.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Tην σύμπνουν ξυνωρίδα των μαρτύρων τιμήσωμεν, Χρύσανθον αγνείας το άνθος και Δαρείαν την πάνσεμνον, τη πίστει ενωθέντες γαρ σεπτώς, εδείχθησαν του Λόγου κοινωνοί, εναθλήσαντες νομίμως υπέρ αυτού και σώζουσι τους ψάλλοντας· δόξα τω ενισχύσαντι υμάς, δόξα τω στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δι’ ημών πάσιν ιάματα.

Η αναγκαιότητα της σιωπής

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Η σιωπή, όταν τα γεγονότα ή η καχυποψία εμποδίζουν την έκφραση της διαφωνίας ή του πόνου, δεν είναι η ενδεδειγμένη συμπεριφορά. Μπορεί, βέβαια, αρχικά να είναι αναγκαία για να μην φτάσουμε σε ακραίες συμπεριφορές ή, ίσως, για διαχείριση των συναισθημάτων. Η μακρά συνέχιση εμποδίζει την ενότητα των καρδιών και ενθαρρύνει την εδραίωση των απόψεων που διχάζουν.

Είναι και η άλλη σιωπή: αυτή που χρειάζεται όταν αρχίσει ο διάλογος. Να σιωπήσεις, για να εκφράσει ο άλλος τα όσα χρονίζουν μέσα του για πολύ καιρό, είναι ως να γίνεται, από μόνο του, μέσο θεραπείας.

Η εξήγηση γιατί ενήργησες με τον τρόπο που έκανε τον άλλον να απομακρυνθεί, είναι αναγκαία. Όπως και το αληθινό «συγγνώμη» που ξεκινά μια νέα σχέση.

Εκοιμήθη ο Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας Β΄

Του Αιμίλιου Πολυγένη

---

Ο Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Γεωργίας, Καθολικός-Πατριάρχης Ηλίας Β΄, άφησε πριν από λίγο την τελευταία του πνοή σε ηλικία 93 ετών, έπειτα από σύντομη αλλά κρίσιμη νοσηλεία στο Ιατρικό Κέντρο Καυκάσου.

Ο Πατριάρχης όπως αναφέρουν τα Γεωργιανά ΜΜΕ,μεταφέρθηκε εσπευσμένα στην κλινική σήμερα 17 Μαρτίου, παρουσιάζοντας σοβαρή γαστρορραγία.

Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες της ιατρικής ομάδας και την υποστήριξη με μηχανικό αναπνευστήρα στη μονάδα εντατικής θεραπείας, ο οργανισμός του 93χρονου ιεράρχη δεν κατάφερε να ανταποκριθεί.

Ήδη από τις πρώτες πρωινές ώρες, ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας και πλήθος κληρικών είχαν κατακλύσει τον χώρο.

Ανάμεσα στους πρώτους που έφτασαν στο σημείο ήταν ο Μητροπολίτης Σίο, ο οποίος έχει οριστεί ως Τοποτηρητής του Πατριαρχικού Θρόνου, καθώς και ο Σεβασμιώτατος Δημήτριος, ο οποίος αποχώρησε από την κλινική χωρίς να προβεί σε δηλώσεις.

Ο Πατριάρχης Ηλίας Β΄ κατά κόσμον Ηρακλής Γουντουσαούρι-Σιολασβίλι ήταν ο 141ος Προκαθήμενος της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον τίτλο Καθολικός Πατριάρχης πάσης Γεωργίας, Αρχιεπίσκοπος Μετσχέτης και Τιφλίδος, Μητροπολίτης Πιτυούντος και Σοχουμίου-Αμπχαζίας, Αγιώτατος και Μακαριώτατος Ηλίας Β΄.

Γεννήθηκε στο Βλαντικαφκάς της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στις 4 Ιανουαρίου 1933. Στις 16 Απριλίου 1957 εκάρη μοναχός.

Διάκονος χειροτονήθηκε στις 18 Απριλίου 1957 από τον Καθολικό Πατριάρχη Γεωργίας Μελχισεδέκ Γ΄ και Πρεσβύτερος στις 10 Μαΐου 1959.

Στις 16 Σεπτεμβρίου 1961 έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη.

Σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία Μόσχας, από την οποία αποφοίτησε το 1960.

Στις 25 Αυγούστου 1963 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Βατούμης και Σεμοκμέδης.

Το 1963 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Βατούμης και Σεμοκμέδης, από τον Καθολικό Πατριάρχη Γεωργίας Εφραίμ. Την 1η Σεπτεμβρίου 1967 εξελέγη Επίσκοπος Σουχούμης και Αβχαζίας και στις 17 Μαΐου 1969 προήχθη σε Μητροπολίτη.

Στις 23 Δεκεμβρίου 1977 εξελέγη Καθολικός Πατριάρχης Γεωργίας.[1]

Από το 1978 έως το 1983, ο Ηλίας Β' ήταν συμπρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών.

Ως Πατριάρχης έχει λάβει τα υψηλότερα εκκλησιαστικά βραβεία από τους Πατριάρχες Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, Αλεξανδρείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας και την Εκκλησία της Ελλάδας.

Ως θεολόγος και ιστορικός της εκκλησίας, του ανακηρύχθηκε Επίτιμος Διδάκτορας Θεολογίας από το Ορθόδοξο Θεολογικό Σεμινάριο του Αγίου Βλαντιμίρ στη Νέα Υόρκη (1986), την Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης (1997) και το Ορθόδοξο Θεολογικό Σεμινάριο του Αγίου Τίχωνα στην Πενσυλβάνια (1998), της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών (2003) και τιμ. Μέλος της Αμερικανικής Σχολής Γενεαλογίας, Εραλδικής και Επιστημών Ντοκιμαντέρ.

Τον Φεβρουάριο του 2008, τιμήθηκε με το βραβείο David Guramishvili.

Όχι, δεν θέλω “αγίους”, ούτε “γέροντες”. Αμαρτωλούς θέλω…

Όχι, δεν θέλω “αγίους”, ούτε “γέροντες”. Αμαρτωλούς θέλω…
Όχι, δεν θέλω ζηλωτές, ούτε ένθερμους πιστούς, ούτε καθαρούς και ηθικούς, νηστευτές και “ευσεβείς”.
Όχι, δεν θέλω ορθόδοξους που δεν είναι χριστιανοί και χριστιανούς που δεν είναι συνάνθρωποι.
Διότι το να είσαι ορθόδοξος προϋποθέτει να είσαι χριστιανός και το να είσαι χριστιανός προϋποθέτει ότι είσαι συνάνθρωπος.

Αμαρτωλούς θέλω, βρώμικους και ανήθικους, που ξέρουν την αμαρτία τους και κλαίνε γνήσια όταν είναι μόνοι τους.
Αμαρτωλούς θέλω που ξέρουν ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι.

Που κάνουνε τον φιλότιμο αγώνα τους βήμα βήμα ή και μπουσουλώντας χωρίς να βαττολογούν στις προσευχές τους, χωρίς να το παίζουν αυθεντίες, χωρίς να ζούμε με την αλαζονεία των ατομικών τους κατορθωμάτων,χωρίς εγωκεντρικές απαιτήσεις.

Αμαρτωλούς θέλω που ξέρουν ποια είναι η θέση τους μέσα στην Εκκλησία.
Όχι, δεν θέλω “αγίους” που κατακρίνουν καθώς κάνουν αλάδωτο.

Όχι, δεν θέλω “γέροντες” που έχουν αντιεκκλησιαστικό πνεύμα, που πάντα φταίνε οι άλλοι και πάντα οι ίδιοι αυτοανακηρύσσονται σε μάρτυρες και ομολογητές.

Αμαρτωλούς θέλω όπως τον Ληστή, όπως την Μαρία από την Αίγυπτο, όπως την Πελαγία και την Φωτεινή, όπως εκείνη την μυροφόρα πόρνη, όπως τον Τελώνη…

Αμαρτωλούς θέλω που κατάλαβαν το βάθος της αμαρτίας τους και έτσι ζήσανε ως γνήσια παιδιά του Θεού με ταπείνωση, με αγάπη, με ελπίδα, με μετάνοια, με υπακοή, με απλότητα. Που κατάλαβαν στο πετσί τους πως είναι να ζεις χωρίς Θεό και πλέον μόνο αυτόν τον φόβο έχουνε, μην εκπέσουν από την σχέση τους με τον Χριστό.

Ανθρώπους θέλω που κάνανε την ζωή τους θυσιαστήριο αγάπης και αγαθότητας. Κι ας κάνανε και λάθη στην ζωή τους.

Ανθρώπους θέλω που θέλουν ειρήνη και όχι πόλεμο, που φέρνουν ομόνοια και όχι διχασμό, που ποθούν τον Χριστό και όχι κάτι από τον Χριστό, που ζούνε για τον Χριστό και δεν μιλούν για τον Χριστό.
αρχιμ. Παύλος

Π. Ανανίας Κουστένης: Δοοοόξα…να έχεις Θεέ μου

 

…Αλλά βλέπουμε την αγάπη Του, την απερινόητη, την αριφνητη, την ανεξιχνίαστη αγάπη Του.

Σε πολλές και διάφορες φάσεις.

Και τί κάνουμε;

Εκσπώμεν σε δοξολογία, δόοξα νάχεις Θεέ μου!

Δόοοξα νάχεις Θεέ μου!

Δόοοξα νάχεις Θεέ μου!

Ευχαριστώ Θεέ μου!

Και τί λέει ο απόστολος Παύλος να ευχαριστούμε εν παντί, σε όλα.

Και στα δύσκολα, και στα εύκολα, στα ευχάριστα, στα δυσάρεστα, και τα πάντα.

Κι όταν ευχαριστούμε, ποιός φεύγει από κοντά μας;

Καθώς κι όταν γελάμε, χαμογελάμε, ο Αχάριστος της Δημιουργίας, ο εωσφόρος ο πεσών.

Φεύγει.

Έχεις ψυχή μου δουλειά…

 

π. Χριστόδουλου Μπίθα

… «Έχεις, ψυχή μου, δουλειά, και μάλιστα, αν θέλεις, μεγάλη.

Εξέτασε τον εαυτό σου ποια είσαι και πού είσαι στραμμένη, από πού ήλθες και πού πρέπει να παρουσιαστείς, αν η ζωή είναι αυτό που ζεις ή κάτι το καλύτερο…

Έχεις, ψυχή μου, δουλειά. Μην κουραστείς από τον κόπο». 

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αποκαλύπτει με τον ποιητικό του λόγο την πορεία προς την αγιότητα!

Η κατανόηση και αποδοχή της πραγματικότητας γύρω μας κι εντός μας, είναι η βάση της θεραπείας μας,

Όσο γνωρίζουμε τον εαυτό μας, όσο σκάβουμε στα βάθη της ύπαρξης με υπομονή βρίσκουμε φλέβα χρυσού, αναζητούμε και βρίσκουμε Φως, νοιώθουμε την Χάρη να μας σκεπάζει και χαιρόμαστε, ποθούμε να πιούμε κι άλλο το «ύδωρ το ζων», καταλαβαίνουμε πως αν σταματήσουμε να διψάμε θα πέσουμε σε ακηδία, αν μείνουμε στάσιμοι θα χαθούμε,

Όπως αν σταματήσουμε να αναπνέουμε θα ξεψυχήσουμε, έτσι κι αν σταματήσει η προσπάθεια της μετανοίας μας, θα αποκάμουμε,

Πολλοί κουράζονται, απογοητεύονται και εγκαταλείπουν τον αγώνα, γιατί τα βάρη της ζωής τούς καθήλωσαν και ξεχάστηκαν,

Χρειάζονται επανεκκίνηση, θερμή προσευχή να ζωντανέψει και πάλι η προαίρεση για την όντως ζωή,

Ο Χριστός μάς προσκαλεί να αναζητήσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, ποιος είναι αυτός ο άγνωστος με τον οποίο συγκατοικούμε στο ίδιο σαρκίο!

«Εκείνος που αναστενάζει με πόνο, γιατί νοιώθει την αμαρτωλότητά του, είναι ανώτερος από εκείνον που ωφελεί όλον τον κόσμο με την διδασκαλία του και με τον βίο του»,

Αμήν

Την ευχή του πατέρα και αδερφού μας να ΄χουμε και τη μνήμη του βίου και του λόγου του

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Κυρίλλου του Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων τιμά σήμερα, 18 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.

Ο Άγιος Κύριλλος καταγόταν από την Παλαιστίνη και γεννήθηκε πιθανώς το έτος 313 μ.Χ. στα Ιεροσόλυμα.

Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος υπό του Επισκόπου Ιεροσολύμων Μαξίμου του Γ’ (333 – 348 μ.Χ.), τον οποίο και διαδέχθηκε στην επισκοπική έδρα κατά τις αρχές του έτους 348 μ.Χ., είτε διότι ο Μάξιμος απομακρύνθηκε από τους αιρετικούς Αρειανούς, είτε διότι πέθανε.

Ο Άγιος αρχικά αδιαφορούσε για τις δογματικές «λεπτολογίες» και απέφευγε επιμελώς τον όρο «ομοούσιος». Γι’ αυτό ο Αρειανός Μητροπολίτης Κασαρείας Ακάκιος ενέκρινε την εκλογή του και τον χειροτόνησε Επίσκοπο. Αλλά συνέβη και εδώ, ότι αργότερα και στην περίπτωση του Αγίου Μελετίου, Πατριάρχου Αντιοχείας. Ο Άγιος δεν έμεινε εκτός του κλίματος της εποχής, ως προς τους δογματικούς αγώνες και από τους πρώτους μήνες της αρχιερατείας του αποδείχθηκε με τις περίφημες Κατηχήσεις του, υπερασπιστής των Αποφάσεων και των Όρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου.

Τους αγώνες του Αγίου Κυρίλλου εξήρε και η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του έτους 382 μ.Χ.: «Τής δέ γέ μητρός απασών τών Εκκλησιών, τής εν Ιεροσολύμοις, τόν αιδεσιμώτατον Κύριλλον επίσκοπον είναι γνωρίζομεν. Κανονικώς τέ παρά τών τής επαρχίας χειροτονηθέντα πάλαι καί πλείστα πρός τούς Αρειανούς εν διαφόροις τόποις αθλήσαντα».

Η δογματική τοποθέτηση του Αγίου Κυρίλλου υπήρξε η πρώτη αιτία ρήξεως με τον Επίσκοπο Ακάκιο Καισαρείας, ο οποίος στη συνέχεια ζητούσε διάφορες αφορμές για να καταστρέψει τον Άγιο.

Δεύτερη αιτία ήταν η διαφορά σχετικά με την δικαιοδοσία των δύο εδρών. Ως γνωστό, λόγω καταστροφής της πόλεως των Ιεροσολύμων η εκεί Χριστιανική κοινότητα διασκορπίστηκε, μετά δε την επανοικοδόμηση αυτής οι Χριστιανοί ήταν λίγοι, γι’ αυτό σε Μητρόπολη αναδείχθηκε η πρωτεύουσα της Παλαιστίνης, Καισάρεια.

Μετά από λίγο, όταν οι Χριστιανοί των Ιεροσολύμων αυξήθηκαν, η Επισκοπή Ιεροσολύμων ζήτησε αποκατάσταση της παλαιάς αυτής θέσεως. Το 325 μ.Χ. η Α’ Οικουμενική Σύνοδος, διά του 7ου Κανόνος αυτής, όριζε να τιμάται ιδιαίτερα κατά τα αρχαία έθιμα ο Επίσκοπος Αιλίας, δηλαδή Ιεροσολύμων, η δε Μητρόπολη Καισαρείας να διατηρεί το οικείο αξίωμα.

Η ασάφεια της διατυπώσεως του Κανόνος προκάλεσε διένεξη μεταξύ του Αγίου Κυρίλλου και του Ακακίου.

Ο τελευταίος ήταν σε πλεονεκτική θέση λόγω της υποστηρίξεως αυτού από τον Αρειανό αυτοκράτορα Κωνστάντιο (337 – 361 μ.Χ.) και αφού βρήκε πρόφαση κατά του Αγίου Κυρίλλου, ότι σε καιρό λιμού πούλησε ιερά κειμήλια και αναθήματα για να προσφέρει τροφή σε άπορους, καθαίρεσε τον Άγιο διά Συνόδου, η οποία συνήλθε στα Ιεροσόλυμα, το έτος 357 μ.Χ. και τον απομάκρυνε από εκεί.

Ο Άγιος Κύριλλος εξορίσθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας και έγινε δεκτός υπό του εκεί Επισκόπου Σιλβανού, ο οποίος απέρριψε την αξίωση του Ακακίου να διακόψει την επικοινωνία του με τον Άγιο. Ωστόσο ο Άγιος Κύριλλος ζητούσε να διερευνηθεί η υπόθεσή του από μεγαλύτερη Σύνοδο.

Πράγματι, η Σύνοδος η οποία συνήλθε το έτος 359 μ.Χ. στα Ιεροσόλυμα, τον αποκατέστησε και τον αθώωσε, αλλά ο Ακάκιος, αφού κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, ματαίωσε τις αποφάσεις της Συνόδου των Ιεροσολύμων δι’ άλλης Συνόδου, η οποία συνήλθε το έτος 360 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη και επικύρωσε την καθαίρεση και εξορία του Αγίου Κυρίλλου.

Ο Άγιος Κύριλλος επέστρεψε στην έδρα του, όπως και οι λοιποί εξόριστοι Επίσκοποι, το έτος 361 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτου, ο οποίος θέλοντας να έχει κοντά του όλους τους εχθρούς του αυτοκράτορα Κωνστάντιου, ανακάλεσε τους εξόριστους Αρχιερείς.

Ο Άγιος αισθανόταν την ανάγκη να επιδοθεί στη διαποίμανση του ποιμνίου του. Αλλά μετά τον θάνατο του Ιουλιανού του Παραβάτου, στις 26 Ιουλίου 363 μ.Χ., εξορίσθηκε και πάλι από τον αυτοκράτορα Ουάλη (364 – 378 μ.Χ.) για ένδεκα χρόνια και επανήλθε στα Ιεροσόλυμα μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα, το έτος 378 μ.Χ.

Ο Άγιος Κύριλλος κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 387 μ.Χ.

Το κύριο έργο του είναι οι Κατηχήσεις (23 στο σύνολο), οι οποίες εκφωνήθηκαν κατά την διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Διακαινησίμου εβδομάδας του έτους 348 μ.Χ. στη βασιλική της Αναστάσεως.

Σκοπός των Κατηχήσεων ήταν αφ’ ενός μεν η εισαγωγή των Κατηχουμένων στις θεμελιώδεις διδασκαλίες της πίστεως και του ηθικού βίου των Χριστιανών, αφ’ ετέρου δε η φανέρωση των Μυστηρίων της Εκκλησίας στους Νεοβαπτισθέντες. Η αξία των Κατηχήσεων του Αγίου Κυρίλλου είναι ανυπολόγιστη.

Κανένα έργο προ αυτού δεν εμφανίζει με τόση παραστατικότητα σχεδόν όλο το τελετουργικό της Ορθοδόξου Εκκλησίας, καθώς και το μυστηριακό και αγιαστικό σύστημα με τόση καταπληκτική ομοιότητα προς τα μέχρι σήμερα τελούμενα στο ναό, ώστε δικαιολογημένα να θεωρούμε ότι οι Κατηχήσεις του Αγίου Κυρίλλου αποτελούν έκτυπη αναπαράσταση και στην πράξη διατήρηση αυτής της ίδιας της Αποστολικής Τελετουργικής Παραδόσεως.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Στολήν την ένθεον, αμφιεσάμενος, στύλος ολόφωτος, ώφθης της πίστεως, των Αποστόλων εν Σιών την χάριν κεκληρωμένος, όθεν ενδιέπρεψας, ευσέβειας τοις δόγμασι, και πιστώς εσκόρπισας, της σοφίας το τάλαντον. Καί νυν υπέρ ημών εκδυσώπει, Κύριλλε Πάτερ Ιεράρχα.

Υπουργείο Παιδείας: Τι ισχύει για τις ιερές εικόνες

Η Ένωση Αθέων, όπως είχε κάθε δικαίωμα, κατέθεσε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) κατά της Ελλάδας το 2020 με αίτημα την καθαίρεση των Ιερών Εικόνων από τις αίθουσες των Δικαστηρίων, επικαλούμενη την προστασία του δικαιώματος των μελών της σε δίκαιη δίκη.

Με το ίδιο αίτημα είχε προσφύγει και στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), του οποίου η Ολομέλεια (Μείζων Σύνθεση) το απέρριψε με την απόφαση 71/2019.

Η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού (ΥΠΑΙΘΑ) έστειλε το υπ’ αριθμό 18022/Θ2/13.2.2026 Υπόμνημα στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (ΝΣΚ) σχετικά με την προσφυγή της Ένωσης Αθέων (επισυνάπτεται).

Το Υπόμνημα της ΓΓΘ υποστηρίζει ότι η διατήρηση των Ιερών Εικόνων στις αίθουσες των Δικαστηρίων δεν προσβάλλει το δικαίωμα οποιουδήποτε σε δίκαιη δίκη, αλλά αποτελεί μια μακρά παράδοση, ήδη από την ίδρυση του νεότερου Ελληνικού Κράτους, η οποία συνδέεται με τον πολιτισμό και την ιστορική διαμόρφωση της ταυτότητας του Ελληνισμού αλλά και του αναντικατάστατου ρόλου της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ως εκ τούτου η Πολιτεία έχει εκφράσει ρητά, όπως και το ΣτΕ, τη θέση της σχετικά με τους λόγους για τους οποίους δεν τίθεται υπό συζήτηση η ύπαρξη των Ιερών Εικόνων στις αίθουσες των Δικαστηρίων.

Σχετικά με το μάθημα της Ηθικής, το ΥΠΑΙΘΑ εφαρμόζει με απόλυτο σεβασμό και κατά γράμμα τις αποφάσεις του ΣτΕ 1749/2019 και 1750/2019.

Σύμφωνα με αυτές, το ΥΠΑΙΘΑ είναι υποχρεωμένο να εισάγει το μάθημα της Ηθικής για όσους μαθητές/τριες δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Οι μαθητές/τριες που είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι παρακολουθούν υποχρεωτικά το μάθημα των Θρησκευτικών.

Σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, τα δύο μαθήματα είναι απολύτως διακριτά μεταξύ τους, δεν υποκαθιστά ούτε αντικαθιστά το ένα το άλλο και το κριτήριο παρακολούθησής τους είναι θρησκευτικό: οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι παρακολουθούν το μάθημα των Θρησκευτικών και όσοι δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι παρακολουθούν το μάθημα της Ηθικής.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΕΓΓΡΑΦΟ

Ἡ μεγάλη αντίπαλος τῆς ἀλήθειας,...

 Ἡ μεγάλη αντίπαλος τῆς ἀλήθειας, αὐτὴ ποὺ τραβᾶ σήμερα τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀπώλεια, εἶναι ἡ πλάνη. Ἐξαιτίας τῆς κυριάρχησε στὶς ψυχὲς τῶν ραθύμων ἡ σκοτεινὴ ἄγνοια καὶ τοὺς ἀποξένωσε ἀπὸ τὸ Θεό. 

 Αὐτοὶ δὲν ἀναγνωρίζουν ὡς Θεὸ τὸ Χριστό, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀναγέννησε καὶ μᾶς φώτισε, ἢ τὸν πιστεύουν καὶ τὸν ἀναγνωρίζουν ἁπλῶς καὶ μόνο στὰ λόγια καὶ ὄχι στὴν πράξη. Πιστεύουν ὅτι μόνο στοὺς παλιούς φανερωνόταν ὁ Θεός, ὄχι ὅμως καὶ σ’ ἐμᾶς.

 Νομίζουν πὼς οἱ μαρτυρίες τῆς Γραφῆς περὶ Θεοῦ δὲν ἀφοροῦν αὐτούς, ἀλλὰ ἄλλους ἢ ἐκείνους ποὺ τὶς ἔγραψαν, καὶ βλασφημοῦν τὴν περὶ Θεοῦ διδασκαλία, ἀφοῦ ἀπαρνοῦνται τὴν ἀληθινὴ καὶ μὲ ἐπίγνωση εὐσέβεια.

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης

Γέροντα, πώς γίνεται το ίδιο πράγμα να το βλέπουν διαφορετικά δύο άνθρωποι;

 

– Γέροντα, πώς γίνεται τό ίδιο πράγμα νά τό βλέπουν διαφορετικά δύο άνθρωποι;

– Όλα τά μάτια βλέπουν τό ίδιο καθαρά; Γιά νά δή κανείς καθαρά, πρέπει νά έχη τά μάτια τής ψυχής του υγιέστατα, γιατί τότε έχει τήν εσωτερική καθαρότητα.

– Γιατί, Γέροντα, μερικές φορές, τό ίδιο περιστατικό ένας τό θεωρεί ευλογία καί άλλος δυστυχία;

– Καθένας τό ερμηνεύει ανάλογα μέ τόν λογισμό του. Τό κάθε πράγμα μπορείς νά τό δής από τήν καλή του πλευρά ή από τήν κακή του πλευρά. Είχα ακούσει τό εξής περιστατικό: Σέ ένα μοναστήρι πού βρισκόταν σέ κατοικημένη περιοχή είχαν τυπικό νά κάνουν εσπερινό καί όρθρο τά μεσάνυχτα καί πήγαιναν καί κοσμικοί, γιατί τό μοναστήρι ήταν περιτριγυρισμένο από σπίτια πού σιγά-σιγά είχαν χτισθή εκεί κοντά.

Αν δεν μπορείς…

 

Αν δεν μπορείς να είσαι η προσευχή,

τουλάχιστον μην γίνεις η κατάκριση.

Αν δεν μπορείς να γίνεις το φως που οδηγεί,

τουλάχιστον μην γίνεις το εμπόδιο που δυσκολεύει.

Αν δεν μπορείς να προσφέρεις ελεημοσύνη,

τουλάχιστον πρόσφερε έναν λόγο παρηγοριάς.

Αν δεν μπορείς να φτάσεις στην απάθεια,

τουλάχιστον μείνε στη μετάνοια.

Αν δεν μπορείς να είσαι η αγάπη που θυσιάζεται,

τουλάχιστον μην γίνεις το μίσος που διχάζει.

Αν δεν μπορείς να έχεις δάκρυα στα μάτια,

ας έχεις τουλάχιστον συντριβή στη σκέψη.

Αν δεν μπορείς να κερδίσεις την αρετή,

τουλάχιστον μην υπερηφανεύεσαι για την πτώση.

Αν δεν μπορείς να είσαι ο λιμένας των κατατρεγμένων,

τουλάχιστον μην γίνεις ο δυνάστης των αδυνάμων.

Αν δεν μπορείς να ξεχάσεις το τραύμα,

τουλάχιστον μην ανταποδώσεις το χτύπημα.

Αν δεν μπορείς να αγκαλιάσεις τον εχθρό σου,

τουλάχιστον μην τον καταριέσαι στον λογισμό σου.

Αν δεν μπορείς να είσαι η πηγή της χαράς,

τουλάχιστον μην γίνεις το φαρμάκι της γκρίνιας.

Αν δεν μπορείς να δικαιολογήσεις το σφάλμα,

τουλάχιστον μην το διαλαλείς στους άλλους.

Αν δεν μπορείς να θεραπεύσεις την πληγή,

τουλάχιστον μην την αγγίζεις με σκληρότητα.

Αν δεν μπορείς να είσαι ο κήπος της πραότητας,

τουλάχιστον μην γίνεις το αγκάθι του θυμού.

Αν δεν μπορείς να χαίρεσαι με την επιτυχία του άλλου,

τουλάχιστον μην λυπάσαι με την ευτυχία του.

Αν δεν μπορείς να θυσιαστείς για τον αδελφό,

τουλάχιστον μην τον εκμεταλλευτείς για τον εαυτό σου.

Αν δεν μπορείς να είσαι η γέφυρα της συμφιλίωσης,

τουλάχιστον μην γίνεις το τείχος του εγωισμού.

Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις με όλη σου την ψυχή,

τουλάχιστον ικέτευσε τον Θεό να σε διδάξει πώς να το κάνεις.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΙΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

---

Τη μνήμη του Οσίου Αλεξίου του Ανθρώπου Του Θεού τιμά σημερα, 17 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.

Ο Όσιος Αλέξιος γεννήθηκε στη Ρώμη κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395 – 408 μ.Χ.) και Ονωρίου (395 – 423 μ.Χ.) από ευσεβείς και εύπορους γονείς.

Ο πατέρας του Ευφημιανός ήταν συγκλητικός, φιλόπτωχος και συμπαθής, ώστε καθημερινά παρέθετε τρεις τράπεζες στο σπίτι του για τα ορφανά, τις χήρες και τους ξένους που ήταν πτωχοί. Η γυναίκα του ονομαζόταν Αγλαΐς και ήταν άτεκνη. Στη δέησή της να αποκτήσει παιδί, ο Θεός την εισάκουσε. Και τους χάρισε υιό.

Αφού το παιδί μεγάλωσε κι έλαβε την κατάλληλη παιδεία, έγινε σοφότατος και θεοδίδακτος. Όταν έφθασε στη νόμιμη ηλικία, τον στεφάνωσαν με θυγατέρα από βασιλική και ευγενική γενιά. Το βράδυ όμως στο συζυγικό δωμάτιο ο Όσιος, αφού πήρε το χρυσό δακτυλίδι και τη ζώνη, τα επέστρεψε στην σύζυγό του και εγκατέλειψε τον κοιτώνα.

Παίρνοντας αρκετά χρήματα από τα πλούτη του έφυγε με πλοίο περιφρονώντας την ματαιότητα της επίγειας δόξας. Καταφθάνει στην Λαοδικεία της Συρίας και από εκεί στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας. Εκεί ο Όσιος Αλέξειος μοίρασε τα χρήματα στους πτωχούς, ακόμη και τα ιμάτιά του, και, αφού ενδύθηκε με κουρελιασμένα και χιλιομπαλωμένα ρούχα, κάθισε στο νάρθηκα του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου, ως ένας από τους πτωχούς.

Προτίμησε έτσι να ζει με νηστεία όλη την εβδομάδα και να μεταλαμβάνει των Αχράντων Μυστηρίων κάθε Κυριακή, ενώ μόνο τότε έτρωγε λίγο άρτο και έπινε λίγο νερό.

Οι γονείς του όμως τον αναζητούσαν παντού και έστειλαν υπηρέτες τους να τον βρουν. Στην αναζήτησή τους έφθασαν μέχρι το ναό της Έδεσσας, χωρίς ωστόσο να τον αναγνωρίσουν. Οι δούλοι επέστρεψαν άπρακτοι στη Ρώμη, ενώ η μητέρα του Αλέξιου με οδύνη, φορώντας πτωχά ενδύματα, καθόταν σε μια θύρα του σπιτιού πενθώντας νύχτα και ημέρα. Το ίδιο και η νύφη, που φόρεσε τρίχινο σάκκο και παρέμεινε κοντά στην πεθερά της.

Ο Όσιος Αλέξιος για δεκαεπτά χρόνια παρέμεινε στο νάρθηκα του ναού της Θεοτόκου ευαρεστώντας το Θεό. Και μια νύχτα η Θεοτόκος παρουσιάστηκε στον προσμονάριο του ναού σε όνειρο και του ζήτησε να του φέρει μέσα στο ναό τον άνθρωπο του Θεού. Τότε ο προσμονάριος, αφού βγήκε από το ναό και δεν βρήκε κανένα παρά μόνο τον Αλέξιο, εδεήθηκε στη Θεοτόκο να του υποδείξει τον άνθρωπο, όπως κι έγινε. Τότε πήρε από το χέρι τον Όσιο Αλέξιο και τον εισήγαγε στο ναό με κάθε τιμή και μεγαλοπρέπεια.

Μόλις ο Όσιος κατάλαβε ότι έγινε γνωστός εκεί, έφυγε κρυφά και σκέφτηκε να πάει στην Ταρσό, στο ναό του Αγίου Παύλου του Αποστόλου, όπου εκεί θα ήταν άγνωστος. Αλλα όμως σχεδίασε η Θεία Πρόνοια. Γιατί βίαιος άνεμος άρπαξε το πλοίο και το μετέφερε στη Ρώμη. Βγαίνοντας από το πλοίο κατάλαβε ότι ο Κύριος ήθελε να επανέλθει ο Αλέξιος στο σπίτι του.

Όταν συνάντησε τον πατέρα του, που δεν αναγνώρισε τον υιό του, του ζήτησε να τον ελεήσει και να τον αφήσει να τρώει από τα περισσεύματα της τράπεζάς του. Με μεγάλη προθυμία ο πατέρας του δέχθηκε να τον ελεήσει και μάλιστα του έδωσε κάποιο υπηρέτη για να τον βοηθάει. Κάποιοι δούλοι από την οικία τον πείραζαν και τον κορόιδευαν, όμως αυτό δεν τον ένοιαζε. Έδινε την τροφή του σε άλλους, παραμένοντας όλη την εβδομάδα χωρίς τροφή και νερό, και μόνο μετά την Κοινωνία των Θείων και Αχράντων Μυστηρίων δεχόταν λίγο άρτο και νερό.

Έμεινε λοιπόν για δεκαεπτά χρόνια στον πατρικό οίκο χωρίς να τον γνωρίζει κανένας. Όταν έφθασε ο καιρός της κοιμήσεώς του, τότε κάθισε κι έγραψε σε χαρτί όλο το βίο του, τους τόπους που πέρασε, αλλά και κάποια από τα μυστικά που γνώριζαν μόνο οι γονείς του. Κάποια Κυριακή, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Ιννοκέντιος τελούσε τη Θεία Λειτουργία, ακούσθηκε φωνή από το Άγιο Θυσιαστήριο, που καλούσε τους συμμετέχοντες να αναζητήσουν τον άνθρωπο του Θεού.

Την Παρασκευή ο Όσιος Αλέξιος παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Θεού, ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας οι πιστοί βασιλείς και ο Αρχιεπίσκοπος προσήλθαν στο ναό για να δεηθούν στο Θεό να τους αποκαλύψει τον άγιο άνθρωπο του Θεού. Τότε μια φωνή τους κατηύθυνε στο σπίτι του Ευφημιανού. Λίγο αργότερα οι βασιλείς μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο έφθασαν στο σπίτι του Ευφημιανού, προξενώντας μάλιστα την απορία της γυναίκας και της νύφης του για την παρουσία τους εκεί, και ρώτησαν τον Ευφημιανό.

Όμως εκείνος, αφού ρώτησε πρώτα τους υπηρέτες, είπε ότι δεν γνώριζε τίποτα. Στην συνέχεια ο υπηρέτης που φρόντιζε τον Όσιο Αλέξιο, παρακινούμενος από θεία δύναμη ανέφερε τον τρόπο ζωής του πτωχού, τον οποίο εξυπηρετούσε. Τότε ο Ευφημιανός χωρίς να γνωρίζει ότι ο Όσιος είναι ήδη νεκρός, αποκάλυψε το πρόσωπο αυτού, που έλαμπε σαν πρόσωπο αγγέλου.

Στο χέρι του Οσίου μάλιστα είδε χαρτί, που δεν μπόρεσε να αποσπάσει. Στη συνέχεια ανέφερε στους επισκέπτες του ότι βρέθηκε ο άνθρωπος του Θεού. Οι βασιλείς και ο Αρχιεπίσκοπος τότε εδεήθησαν στον Όσιο να τους επιτρέψει να δουν το χαρτί που είχε στο χέρι του. Μόλις ο αρχειοφύλακας πήρε στο χέρι του το χαρτί, ο Ευφημιανός αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο για τον υιό του, τον οποίο αναζητούσε χρόνια τώρα, και μεγάλο πένθος έπεσε στην οικογένειά του. Θρήνος μεγάλος και από την γυναίκα και τη νύφη του.

Ο βασιλεύς Ονώριος και ο Αρχιεπίσκοπος μετέφεραν το τίμιο λείψανο του Οσίου στο μέσο της πόλεως και κάλεσαν όλο το λαό για να έλθει να προσκυνήσει και να λάβει ευλογία. Όσοι προσέρχονταν και ασπάζονταν το τίμιο λείψανο, άλαλοι, κουφοί, τυφλοί, λεπροί, δαιμονισμένοι, όλοι θεραπεύονταν.

Βλέποντας αυτά τα θαύματα οι πιστοί δόξαζαν τον Θεό. Ήταν τόσος ο κόσμος που προσερχόταν για να δει το τίμιο λείψανο, που δεν μπορούσαν να το μεταφέρουν στο ναό του Αγίου Βονιφατίου για να το ενταφιάσουν. Έριξαν ακόμη και χρυσό και άργυρο στον κόσμο για να του αποσπάσουν την προσοχή, αλλά μάταια.

Όταν πια μεταφέρθηκε το τίμιο λείψανο στο ναό, για επτά μέρες γιόρταζαν πανηγυρικά και στην γιορτή συμμετείχαν οι γονείς και η νύφη. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε το τίμιο λείψανο σε θήκη φτιαγμένη από χρυσό, άργυρο και πολύτιμους λίθους. Αμέσως άρχισε να ευωδιάζει και να αναβλύζει μύρο, το οποίο έγινε ίαμα και θεραπεία για όλους.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Εκ ρίζης εβλάστησας, περιφανούς και κλεινής, εκ πόλεως ήνθησας, βασιλικής και λαμπράς, Αλέξιε πάνσοφε· πάντων δ᾽ υπερφρονήσας, ως φθαρτών και ρεόντων, έσπευσας συναφθήναι, τω Χριστώ και Δεσπότη. Αυτόν ούν εκδυσώπει αεί, υπέρ των ψυχών ημών.