Η αγιότητα δεν ανήκει στο παρελθόν.

 

Δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για έναν άγιο σήμερα χωρίς να νιώθει ότι στέκεται απέναντι σε έναν κόσμο που έχει μάθει να καταναλώνει ακόμη και την ιερότητα. 

Να λοιπόν το πρώτο ερώτημα: τι σημαίνει ένας άνθρωπος του 19ου αιώνα, ένας Ρώσος προσκυνητής, ένας ασκητής που περπάτησε διακόσιες μονές με τα πόδια, για μια εποχή που δεν αντέχει να περπατήσει ούτε μέχρι την ίδια της την ψυχή;

Ο Τιμόθεος, ο μετέπειτα παπα-Τύχων, δεν γεννήθηκε άγιος. Γεννήθηκε ανήσυχος. Και αυτή η ανησυχία είναι ίσως το πιο σύγχρονο στοιχείο του. Ένα παιδί με ζωηρή φύση, που οι γονείς του δίσταζαν να ευλογήσουν για το μοναστήρι. Όχι επειδή δεν πίστευε, αλλά επειδή φλεγόταν. 

Κι όμως, αυτό το φλεγόμενο παιδί επέλεξε την πιο σκληρή μορφή σιωπής: την οδοιπορία. Από τα δεκαεπτά του ως τα είκοσί του πέρασε από διακόσιες μονές. Δεν ζητούσε φιλοξενία. Δεν ήθελε να χρωστά. Δεν ήθελε να βαραίνει κανέναν. Ήθελε να κουβαλά μόνος του τον εαυτό του.

Ένας άνθρωπος που φεύγει από παντού για να βρει ησυχία, και πουθενά δεν τη βρίσκει.

Ούτε στη Ρωσία.

Ούτε στο Σινά.

Ούτε στους Αγίους Τόπους.

Πέρα από τον Ιορδάνη ασκήτεψε, κι όμως έλεγε ότι δεν έβρισκε ειρήνη. Γιατί; Επειδή, όπως μαρτυρείται, τον κυνηγούσε «το ανήσυχο κοσμικό πνεύμα της εποχής». Δηλαδή αυτό ακριβώς που μας κυνηγά και σήμερα. Θόρυβος χωρίς ήχο. Κίνηση χωρίς προορισμό. Ζωή χωρίς εσωτερικό κέντρο.

Και τότε ανεβαίνει στο Άγιον Όρος.

Στο Μπουραζέρι πέντε χρόνια. Στα Καρούλια δεκαπέντε. Όποιος ξέρει τι σημαίνει Καρούλια, καταλαβαίνει. Δεν είναι τόπος. Είναι άκρη του κόσμου. Είναι η πέτρα που δοκιμάζει αν αντέχεις να είσαι μόνος με τον Θεό και με τον εαυτό σου. Εκεί πέρασε χρόνια παλεύοντας όχι για να μοιάσει άγιος, αλλά για να γίνει άγγελος εσωτερικά. Αυτός ο στόχος, να αλλάξει η εσωτερική υφή του ανθρώπου, είναι η πιο σιωπηλή και πιο βίαιη επανάσταση.

Γιατί η αγιότητα δεν είναι συμπεριφορά.

Είναι μεταμόρφωση της υπάρξεως.

Και όταν αργότερα κατέβηκε στην Καψάλα, όταν γηροκόμησε τον Γέροντά του και έμεινε μόνος, τότε συνέβη αυτό που συμβαίνει σε όλους τους μεγάλους ασκητές: η χάρις άρχισε να τον φανερώνει.

Όχι εκείνος τον εαυτό του.

Η χάρις.

Άνθρωποι πονεμένοι άρχισαν να τον βρίσκουν. Να πηγαίνουν κοντά του χωρίς να ξέρουν γιατί. Να κάθονται δίπλα του και να ησυχάζουν.

Και τότε τον πίεσαν να ιερωθεί.

Ένας άνθρωπος που δεν θέλει να γίνει τίποτα, γίνεται ιερέας μόνο και μόνο για να συγχωρεί. Όχι για να διδάσκει. Όχι για να διοικεί. Για να λέει την άφεση.

Ο παπα-Τύχων δεν φοβόταν τίποτα. Όχι γιατί ήταν δυνατός. Αλλά γιατί είχε αυτό που οι Πατέρες ονομάζουν «θεία συστολή». Εκείνο το λεπτό αίσθημα ότι στέκεσαι διαρκώς μπροστά στον Θεό. Γι’ αυτό άρχιζε και τελείωνε τα πάντα με το ίδιο:

«Δόξα σοι ο Θεός».

Όχι «Κύριε ελέησον» τόσο συχνά.

«Δόξα σοι ο Θεός».

Αυτό είναι θεολογικά συγκλονιστικό. Διότι δείχνει έναν άνθρωπο που δεν ζει πια μόνο μέσα στην ανάγκη της συγχώρησης, αλλά μέσα στην εμπειρία της ευχαριστίας. Έναν άνθρωπο που έχει συμφιλιωθεί.

Κι όμως, ο κόσμος μπήκε βίαια μέσα στη ζωή του.

Η ιστορία με τον ληστή είναι από τις πιο σπαρακτικές σκηνές της σύγχρονης αγιολογίας. Ο άνθρωπος αυτός βασάνισε τον Γέροντα για χρήματα. Δεν βρήκε τίποτα. Γιατί ο παπα-Τύχων είχε ήδη δώσει ό,τι είχε στους φτωχούς. Και όταν ο ληστής έφυγε, του είπε μόνο:

«Θεός συγχωρέσει, παιδί μου».

Αργότερα τον κάλεσαν για ανάκριση. Για να καταθέσει. Για να στηρίξει την κατηγορία.

Κι εκείνος στενοχωρήθηκε.

Όχι γιατί τον χτύπησαν.

Αλλά γιατί θα έπρεπε να μιλήσει εναντίον του ανθρώπου που ήδη είχε συγχωρήσει.

Αυτό είναι το σημείο όπου ο κόσμος και το Ευαγγέλιο δεν συναντιούνται.

Το δίκαιο ζητάει μαρτυρία.

Η αγάπη ζητάει σιωπή.

Και μέσα σε όλο αυτό, η προσευχή του παπα-Τύχωνος για τον Γολγοθά μοιάζει να ανοίγει ένα παράθυρο σε άλλη πραγματικότητα. Δεν είναι λόγια. Είναι κραυγή:

«Αμαρτωλοί, ελάτε γρήγορα! Ο Άγιος Γολγοθάς είναι ανοικτός…»

Δεν υπάρχει φόβος μέσα σε αυτά τα λόγια. Υπάρχει μόνο μια απελπισμένη τρυφερότητα για τον άνθρωπο που χάνεται.

Και ίσως η πιο συγκλονιστική μαρτυρία είναι εκείνη με την εξομολόγηση.

Ένας μοναχός εξομολογείται και νιώθει τον αυχένα του να βρέχεται. Σηκώνει το κεφάλι και βλέπει τον παπα-Τύχωνα να κλαίει. Τα δάκρυά του έπεφταν πάνω του όση ώρα μιλούσε.

Αυτό είναι το μυστήριο της ιερωσύνης στην πιο καθαρή του μορφή: να κλαις για τις αμαρτίες του άλλου σαν να είναι δικές σου.

Και κάτι ακόμη πιο παράδοξο: μιλούσε σπαστά ελληνικά. Αλλά όταν συμβούλευε μετά την εξομολόγηση, οι άνθρωποι άκουγαν λόγο καθαρό, σχεδόν χρυσοστομικό. Σαν να άλλαζε η γλώσσα. Σαν να περνούσε μέσα από εκείνον άλλος Λόγος.

Η αγιοκατάταξη σήμερα, λοιπόν, δεν έρχεται να προσθέσει έναν ακόμη άγιο στο εορτολόγιο. Έρχεται να θυμίσει κάτι που έχουμε σχεδόν ξεχάσει: ότι η αγιότητα δεν είναι εντυπωσιακή. Είναι σιωπηλή.

Είναι κρυμμένη.

Είναι ένας άνθρωπος που περπατά χρόνια ολόκληρα χωρίς να ζητά τίποτα. Που δίνει ό,τι έχει χωρίς να φαίνεται. Που συγχωρεί πριν του το ζητήσουν.

Και τελικά καίγεται εσωτερικά από την προσευχή του μέχρι να μείνει μόνο με λίγο νερό και το όνομα του Θεού.

Στον κόσμο που ζούμε, όπου όλα πρέπει να φαίνονται, να ακούγονται, να επιβεβαιώνονται, ένας τέτοιος άνθρωπος είναι σχεδόν ακατανόητος.

Γι’ αυτό και είναι αναγκαίος.

Ο παπα-Τύχων δεν είναι ένας «παλιός ασκητής». Είναι μια ρωγμή μέσα στον σημερινό άνθρωπο. Μια υπενθύμιση ότι η καρδιά μπορεί ακόμη να γίνει τόπος δοξολογίας. Ότι κάποιος μπορεί να φτάσει να λέει «Δόξα σοι ο Θεός» όχι επειδή όλα πάνε καλά, αλλά επειδή μέσα του όλα έχουν παραδοθεί.

Η πιο άναρχη, η πιο επικίνδυνη αλήθεια της αγιοκατάταξής του είναι εδώ: Ότι η αγιότητα δεν ανήκει στο παρελθόν.

Ανήκει σε όποιον αντέξει να καεί.

Θέλουμε να λύσουμε τα προβλήματά μας, τον Χριστό όμως Τον θέλουμε;

 

π. Σπυρίδων Σκουτής

Προσερχόμαστε στην εξομολόγηση αλλά δυστυχώς σπάνια μας απασχολεί η σχέση μας με τον Χριστό. Πάμε στον πνευματικό και ζητάμε μια, γρήγορη μάλιστα, λύση σε όσα μας απασχολούν.

Για αμαρτίες, λάθη, αστοχίες, κλπ ούτε λόγος. Θέλουμε απαντήσεις στο γιατί συνέβη σε μένα αυτό ή γιατί δεν μου κάνει τη χάρη ο Θεός σ’ εκείνο το θέμα.

Πάμε στον παπά που  δυστυχώς δεν τον βλέπουμε ως πνευματικό-εξομολόγο αλλά σαν μαγο που με μια ευχή θα μας λύσει τα προβλήματα, ενώ εμείς δεν θέλουμε να κουνήσουμε το μικρό μας δαχτυλάκι.

Πολλές φορές θέλουμε  να χρησιμοποιήσουμε τον παπά σαν  μπαμπούλα για άλλα  μέλη της οικογένειάς μας : «Να σου φέρω το παιδί μου ή τον άντρα μου να του τα πεις ένα χεράκι;»

«Πάτερ μου με έχουν ματιάσει, θέλουν το κακό μου γιατί είμαι εξαιρετικός άνθρωπος, με πολεμάνε»,  «Πες μου τι να κάνω στο τάδε θέμα», «Να παντρευτώ τον τάδε; Πώς το βλέπεις;»,

«Πόσα παιδιά να κάνω; Πέντε είναι καλά ή περισσότερα για να έχω περισσότερη ευλογία και καλύτερη θέση στον Παράδεισο;», «Δεν θέλω την κοπέλα του γιου μου, δεν έχεις καμία ευχή για να διαλύσουμε τη σχέση ή θες καλύτερα να σου φέρω τον γιο μου εδώ να τον μαλώσεις;».

Για να μην μιλήσουμε για ιατρικά σοβαρά θέματα: «Μου λέει ο γιατρός να κάνω ακρωτηριασμό. Να τον κάνω ή να αφήσω το πόδι έτσι και θα βοηθήσει ο Θεός;», «Τι να ψηφίσουμε; Δεν θα δώσετε πάτερ μου γραμμή για ψήφο;».

Πολλοί θέλουν προσευχή για υγεία. Πολύ ωραία! Θεμιτό και αναγκαίο. Τι να την κάνουμε την υγεία όμως έχουμε αναρωτηθεί; Για να μείνουμε οι ίδιοι ή για να αλλάξουμε και να ολοκληρώσουμε τη μετάνοιά μας;

Δηλαδή τον παρακαλάμε απλά για να μας δώσει υγεία και να συνεχίσουμε τη μάταιη ζωή μας; Και μετά; Και στην αιωνιότητα; Τι γίνεται; Και η σχέση με τον Χριστό; Πού είναι; Πού την πάμε;

Μπορώ να γράφω μερόνυχτα για το τι συμβαίνει στην εξομολόγηση. Στις μέρες μας στα εξομολογητήρια συζητιούνται τα πάντα εκτός από προσευχή, νηστεία, Θεία Κοινωνία,  μελέτη την καθημερινή συμπεριφορά μας κλπ.

Ο Χριστός ανύπαρκτος. Τον θέλουμε απλά για να ξεγλιστρήσουμε ή να ξεμπερδέψουμε από κάτι. Το «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» πάει δυστυχώς περίπατο.

Δεν θέλουμε να κουβαλήσουμε κανέναν Σταυρό, ψάχνουμε τρόπο να τον κόψουμε με μια καλή δικαιολογία. Ένα συνεχές βόλεμα, ακόμα και ο Εκκλησιασμός το πρωί, δυστυχώς μας φαίνεται βουνό.

Τώρα αν σε όλους αυτούς μιλήσεις για προσευχή, εκκλησιασμό, μετάνοια, άσκηση κλπ θα σε κοιτάνε περίεργα με ένα βλέμμα απογοήτευσης. Από την στιγμή που δεν διαβάζει ο παπάς μια ευχή για να ξεμπερδεύει η ζωή του άλλου και να γίνουν τα πράγματα όπως τα θέλει, ο παπάς απογοητεύει.

Σπάνια ο πνευματικός στην εξομολόγηση θα ακούσει τις εξής φράσεις: «Έχετε να μου προτείνετε πνευματικά βιβλία να μελετήσω;», «Να μου πείτε ποιες προσευχές να λέω μέσα στην ημέρα;» «Πότε και πώς να προσέρχομαι στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας;». Έχουμε τέτοια πνευματική δίψα άραγε ;

Ας δούμε το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως γι’ αυτό που είναι, και τον Ιερέα επίσης.

Καλή μετάνοια σε όλους μας

Μοναξιά αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος πού δέν ἔχει ἀγάπη.

- Πάτερ, ἔχει εὐλογία νά μᾶς μιλήσετε γιὰ τὴ μοναξιά;

– Ἄαα, παιδάκι μου, δὲν ξέρω νὰ σοῦ μιλήσω γιὰ τὴ μοναξιά, δὲν ἔχουμε ἐδῶ μοναξιά. Ἂν θέλεις, νὰ σοῦ μιλήσω γιὰ τὴν πολυκοσμία... Ἅμα ἀγαπάει ἡ ψυχή, δὲν νιώθει μοναξιά! Μοναξιὰ αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει ἀγάπη. Τότε μπορεῖ νὰ βρίσκεσαι μέσα σὲ χιλιάδες συνανθρώπους σου καὶ νὰ νιώθεις μόνος. Μὰ «ψυχὴ ἀγαπῶσα μοναξιὰ οὐκ ἔχει».
Καὶ ἐπάνω στὸ βουνό να μένει κάποιος, ἂν ἀγαπᾶ, συμπονᾶ καὶ νοιάζεται τὸν κόσμο, μοναξιὰ δὲν ἔχει. Διότι προσεύχεται γιὰ ὅλο τὸν κόσμο καὶ πονάει γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, ὁπότε εἶναι ὅλοι κοντά του.

 π. Διονυσίου Ταμπάκη

H αληθινή πίστη αποδεικνύεται όταν εναποθέτουμε την ελπίδα μας στον Θεό

 

Τα λόγια «Η πίστη σου σε έσωσε» και «Ας γίνει σε σένα σύμφωνα με την πίστη σου» δεν είναι κενές φράσεις. 

 Η σύγχυση και η απόγνωση, ωστόσο, προέρχονται από τον εχθρό και καταστρέφουν την πίστη. Διότι η πίστη δεν εκδηλώνεται απλώς με την ορθοστασία κατά την προσευχή ή τη συμμετοχή στη λατρεία της Εκκλησίας· η αληθινή πίστη αποδεικνύεται όταν εναποθέτουμε την ελπίδα μας στον Θεό και δεχόμαστε από Εκείνον οτιδήποτε κρίνει Εκείνος σκόπιμο να μας στείλει στην πορεία της ζωής μας.

 Τα δικά μας κριτήρια για το καλό και την ευτυχία δεν συμπίπτουν πάντα με το θέλημα του Θεού για εμάς· γι’ αυτό, προσεύχεστε και ευχαριστείτε τον Θεό για όλα, βαδίζοντας στη ζωή προς την Επαγγελμένη Γη χωρίς φόβο.

Αρχιμανδρίτης Ιωάννης (Κρεστιανκίν)

H ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

 

 

---

 Τη Σύλληψη του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου τιμά σήμερα, 23 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Έτσι προφήτευσε ο προφήτης Ησαΐας για τον Πρόδρομο του Κυρίου, Ιωάννη: «Φωνή βοώντος εν τή ερήμω, ετοιμάσατε τήν οδόν Κυρίου, ευθείας ποιείτε τάς τρίβους αυτού». (Ησαΐας μ’, 3).

 Δηλαδή, φωνή ανθρώπου, που φωνάζει στην έρημο και λέει: «Ετοιμάστε το δρόμο, απ’ όπου θα έλθει ο Κύριος σε σας. Κάνετε ίσιους και ομαλούς τους δρόμους, από τους οποίους θα περάσει».

Ξεριζώστε, δηλαδή, από τις ψυχές σας τα αγκάθια των αμαρτωλών παθών και ρίξτε μακριά τα λιθάρια του εγωισμού και της πώρωσης και καθαρίστε με μετάνοια το εσωτερικό σας, για να δεχθεί τον Κύριο.

Η φωνή αυτή, που ήταν ο Ιωάννης, γεννήθηκε με θαυμαστό τρόπο. Ο Πατέρας του Ζαχαρίας ήταν Ιερέας. Την ώρα του θυμιάματος μέσα στο θυσιαστήριο, είδε άγγελο Κυρίου, που του ανήγγειλε, ότι θα αποκτούσε γιο και θα ονομαζόταν Ιωάννης. Ο Ζαχαρίας σκίρτησε από χαρά, αλλά δυσπίστησε.

Η γυναίκα του ήταν στείρα και γριά, πώς θα γινόταν αυτό που άκουγε; Τότε ο άγγελος του είπε ότι για να τιμωρηθεί η δυσπιστία του, μέχρι να πραγματοποιηθεί η βουλή του Θεού, αυτός θα έμενε κωφάλαλος.

Πράγματι, η Ελισάβετ συνέλαβε, και μετά εννιά μήνες έκανε γιο. Μετά οκτώ ήμερες, στην περιτομή του παιδιού, οι συγγενείς θέλησαν να του δώσουν το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρία. Όμως, ο Ζαχαρίας, έγραψε επάνω σε πινακίδιο το όνομα Ιωάννης. Αμέσως δε, λύθηκε η γλώσσα του, και η χαρά για όλους ήταν μεγάλη.

Οι εορτές του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου σε ολόκληρο το έτος:
~ Η Σύλληψις (23 Σεπτεμβρίου)
~ Το γενέσιον (24 Ιουνίου)
~ Η Σύναξις (7 Ιανουαρίου)
~ Η Αποτομή της κεφαλής (29 Αυγούστου)
~ Η Α’ και Β’ Εύρεσις της κεφαλής (24 Φεβρουαρίου)
~ Η Γ’ Εύρεσις της κεφαλής (25 Μαΐου)

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Η πρώην ου τίκτουσα, στείρα ευφράνθητι, ιδού γαρ συνέλαβες, Ηλίου λύχνον σαφώς, φωτίζειν τον μέλλοντα, πάσαν την οικουμένην, αβλεψίαν νοσούσαν, χόρευε Ζαχαρία, εκβοών παρρησία, Προφήτης του Υψίστου εστίν, ο μέλλων τίκτεσθαι.

Ὅ,τι εἶναι ἡ ρίζα γιά ἕνα δέντρο, αὐτό εἶναι καί ἡ πίστη γιά τήν ψυχή.

 

Ἀποφθέγματα Ἁγίων

Ἡ ψυχή πού πάντοτε στά προβλήματα εὐχαριστεῖ τόν Θεό, δέν ὑστερεῖ καθόλου, ἀπό τήν ψυχή τῶν μαρτύρων.
(Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος)

Κάθε θλίψη πού τήν ὑποφέρουμε μέ καρτερία, γίνεται ἕνα εἶδος σκάλας πού μᾶς ἀνεβάζει στήν τελειότητα.
(Ἅγιος Νεκτάριος)

Ὅ,τι εἶναι ἡ ρίζα γιά ἕνα δέντρο, αὐτό εἶναι καί ἡ πίστη γιά τήν ψυχή.
(Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης)

Ἡ πολυχρόνια ὑπομονή ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση. Ἡ ταπείνωση ὁδηγεῖ στήν ὑγεία τῆς ψυχῆς. Ἡ ὑγεία τῆς ψυχῆς στή γνώση τοῦ Θεοῦ. Ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ, στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί τέλος, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στή χαρά τοῦ Θεοῦ, τή γλυκύτερη ὅλων.
(Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος)

Πολλές φορές οὔτε ὁ κόπος, οὔτε οἱ μετάνοιες, οὔτε οἱ σταυροί προσελκύουν τή χάρη. Τό οὐσιαστικότερο εἶναι νά φύγεις ἀπ’ τόν τύπο καί νά πηγαίνεις στήν οὐσία. Ὅ,τι γίνεται, νά γίνεται ἀπό ἀγάπη.
(Ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης)

Ὑπάρχουν τρεῖς παγίδες τοῦ Σατανᾶ πού κλέβουν τή χαρά καί τήν εἰρήνη: ἐνοχές γιά τό παρελθόν, φόβος γιά τό μέλλον, ἀχαριστία γιά τό παρόν.
(Μέγας Ἀντώνιος)

Μεγαλύτερη εὐτυχία γιά ἕναν ἄνθρωπο δέν εἶναι ἡ ὑγεία, ὁ πλοῦτος, οἱ φίλοι καί ἡ δόξα. Ἡ μεγαλύτερη εὐτυχία γιά ἕναν ἄνθρωπο εἶναι νά ἔχει αἰσιοδοξία.
(Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Γιατί κρίνουμε τούς ἀδελφούς μας; Διότι δέν προσπαθοῦμε νά γνωρίσουμε τόν ἑαυτό μας. Ὅποιος καταγίνεται μέ τή γνώση τοῦ ἑαυτοῦ του, δέν προλαβαίνει νά παρατηρεῖ τούς ἄλλους. Κατάκρινε τόν ἑαυτό σου καί θά παύσεις νά κατκρίνεις τούς ἄλλους.
(Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ)

Καθένας μας, στο τέλος, παίρνει μαζί του, μόνο αυτά τα δυο… Κακίες και καλοσύνες…

 

Στο τέλος, μόνο μία κακία θα πάρουμε μαζί μας.
Και τίποτα άλλο δεν θα έχει νόημα άλλο πια…
Κανένας δεν θα θυμάται, αν και πότε είχαμε δίκιο. Κανένας δε θα δίνει σημασία πλέον για την ομορφιά μας. Κανένας δε θα νοιάζεται για το ‘’πόσα είχαμε’’ ή για το ‘’πόσα ξέραμε’’. Κανένας δε θα λογαριάζει πια τη δύναμή μας.
Στο τέλος, μόνο μία κακία θα πάρουμε μαζί μας.

Στο τέλος, μόνο μια καλοσύνη θα πάρουμε μαζί.
Τους ανθρώπους που κάποτε κάπως, βοηθήσαμε. Τον πόνο που παρηγορήσαμε. Τα βλέμματα συμπάθειας που δώσαμε. Τις φορές που ξεσφίξαμε τα χείλη μας και τη γροθιά μας. Την υπομονή που κάναμε με ανθρώπους που μας κούραζαν. Τον χρόνο που δώσαμε σε όλους εκείνους, που χρόνο δεν τους έδινε κανένας. Τα ‘’σ’ αγαπώ’’ και τα ‘’συγγνώμη’’ που ξεστομίσαμε. Τις προσευχές που κάναμε κρυφά για ανθρώπους που ποτέ τους δεν το μάθανε. Τα ‘’δόξα τω Θεώ’’ τα οποία μουρμουρίσαμε στα πιο βαθιά σκοτάδια…
Στο τέλος, μόνο μια καλοσύνη θα πάρουμε μαζί μας.
Καθένας μας, στο τέλος, παίρνει μαζί του, μόνο αυτά τα δυο…
Κακίες και καλοσύνες…Διάλεξε πως θες να ζήσεις.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΦΩKAΣ

 

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Φωκά του Θαυματουργού τιμά σήμερα, 22 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Πατρίδα του Αγίου Φωκά ήταν η Σινώπη του Ευξείνου Πόντου. Οι γονείς του Πάμφυλος (ναυπηγός στο επάγγελμα) και Μαρία μεταλαμπάδευσαν στο Φωκά από την παιδική του ηλικία τη φλόγα της αγνής πίστης τους και τη θερμή ευσέβεια τους.

 Ο Φωκάς από μικρό παιδί εντρυφούσε στην ανάγνωση των Γραφών, και εκείνο που ιδιαίτερα τον διέκρινε ήταν η θερμή και ειλικρινής αγάπη που είχε προς το Θεό, αλλά και προς τους συνανθρώπους του.

Διότι οδηγό στην αγάπη του αυτή είχε πάντα τα θεόπνευστα λόγια της Αγίας Γραφής: «Ο αγαπών τον αδελφόν αυτού εν τω φωτί μένει,… ο δε μισών τον αδελφόν αυτού εν τη σκοτία εστι»(Α’ επιστολή Ιωάννου, Β’ 10-11).

Εκείνος, δηλαδή, που αγαπά τον αδελφόν του, μένει μέσα στο πνευματικό και ηθικό φως. Ενώ αντίθετα, εκείνος που μισεί τον αδελφό του, μένει μέσα στο πνευματικό και ηθικό σκοτάδι.

Αναδείχθηκε Επίσκοπος Σινώπης και ευτύχησε να έχει το χάρισμα της επιτέλεσης θαυμάτων στο όνομα του Τριαδικού Θεού. Ανέπτυξε έντονη ιεραποστολική δραστηριότητα στην περιοχή της Επισκοπής του, γεγονός που δεν πέρασε απαρατήρητο σε κάποιους φανατικούς ειδωλολάτρες. Πράγματι, ο Έπαρχος Αφρικανός, διέταξε την σύλληψή του και τον έριξαν σε καυτό λουτρό, όπου και παρέδωσε το πνεύμα του, επί των χρόνων του αυτοκράτορος Τραϊανού (98 – 117 μ.Χ.).

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Εκ βρέφους του Πνεύματος, οφθείς δοχείον λαμπρόν, θαυμάτων επλούτησας, την παρ’ αυτού δωρεάν, Φωκά Ιερώτατε, όθεν ιερουργήσας, τω Σωτήρι οσίως, έπιες εν αθλήσει, το ποτήριον τούτου, ω πρέσβευε δεόμεθα, υπέρ των ψυχών ημών.

Το αλφαβητάρι της αρετής

 

Το αλφαβητάρι της αρετής του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου – Πάντα να δέχεσαι ευχάριστα, όσα από το Θεό προέρχονται.

Άρχιζε πάντα απ’ το Θεό και πάντα τελείωνε μαζί του

Βίου το κέρδος είν’ αυτό: τη μέρα σου καλά να τελειώνεις

Γνώριζε όλα τα καλά έργα των δικαίων

Δεινόν το να πεινάει κανείς, μα φοβερότερος ο πλούτος ο παράνομος

Ευεργετείς; Μάθε λοιπόν πως το Θεό μιμείσαι.

Ζήτα απ’ το Θεό να σου είναι σπλαχνικός, σαν όμως εύσπλαχνος είσαι και εσύ

Η σάρκα η ανθρώπινη να συγκρατείται πρέπει και να δαμάζεται γερά

Θυμό χαλίνωνε, μη πέσεις έξω από τη λογική

Ίσια ψηλά το βλέμμα σου, στη γλώσσα να ‘χεις μέτρο

Κλειδί στ’ αυτιά να βρίσκεται, το γέλιο σου να ‘ναι σεμνό

Λυχνάρι να πορεύεται η λογική μπροστά από κάθε σου έργο

Μη σου γλυστράει κάτω απ’ ότι φαίνεται, εκείνο που υπάρχει

Να ερευνάς τα πάντα με το νου, όμως να πράττεις όσα επιτρέπονται

Ξένος πως είσαι, μάθε το καλά. Γι’ αυτό τίμα τους ξένους

Όταν στη γαλήνη ταξιδεύεις, τότε να θυμάσαι τη φουρτούνα

Πάντα να δέχεσαι ευχάριστα, όσα από το Θεό προέρχονται

Ραβδί να σε χτυπά του δίκαιου καλύτερα, παρά ο κακός να σε τιμά

Στις θύρες των σοφών να πηγαινοέρχεσαι, μακρυά απ’ τις θύρες των πλουσίων

Το μικρό, μικρό δεν είναι όταν σε κάτι μέγα οδηγεί

Ύβριν χαλίνωνε, μακρυά απ’ την έπαρση μέγας σοφός να γίνεις

Φυλάξου συ απ’ το πέσιμο, σαν όμως άλλος πέσει, μη γελάς

Χάρισμα το να σε φθονούν, αίσχος και μέγα, να φθονείς εσύ

Ψυχή που στο Θεό προσφέρεται, είναι η καλύτερη θυσία

Ω, ποιος θα τα φυλάξει όλα αυτά; Αυτός και θα σωθεί!

Ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου, παιδί μου, εἶναι θλίψη, διότι εἶναι στήν ἐξορία. Μή ζητεῖς τελεία ἀνάπαυση.

 

Ἀποφθέγματα Ἁγίων

Μεγαλύτερη νίκη εἶναι τό νά νικήσεις ἕνα σου πάθος καί μία ἡδονή τῶν αἰσθήσεών σου παρά τό νά νικήσεις ἑκατό ἐχθρούς.
(Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης).

Ἐλεημοσύνη δέν εἶναι μόνο τό νά δίνουμε χρήματα, ἀλλά εἶναι κυρίως ἡ πνευματική ἐλεημοσύνη, ἡ βοήθεια γιά τή σωτηρία τοῦ πλησίον, καί ἡ ἀληθινή ἐν Χριστῷ ἀγάπη καί εὐσπλαχνία.
(Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος)

Εἶναι ἀδύνατον στή ζωή του ὁ ἄνθρωπος νά κατορθώσει ἔστω καί ἕνα μόνο ἔργο ἀγαθό, χωρίς τή Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί πρῶτα-πρῶτα, δέ μπορεῖ νά κυριαρχήσει στόν ἑαυτό του οὔτε νά ὑποτάξει τά ἁμαρτωλά του πάθη, οὔτε καί νά ξεφύγει ἀπό τίς τρομερές παγίδες τοῦ διαβόλου, ἄν προηγουμένως δέν εἶναι περιτειχισμένος ἀπό τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί φέρει μέσα στή ψυχή του τόν Χριστό.
(Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας)

Ὅποιος ἀγαπάει λίγο, δίνει λίγο. Ὅποιος ἀγαπάει περισσότερο, δίνει περισσότερο. Κι ὅποιος ἀγαπάει πάρα πολύ τί ἔχει ἀντάξιο νά δώσει; Δίνει τόν ἑαυτό του.
(Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης)

Ὅταν θέλεις νά συμβουλέψεις κάποιον στό καλό, πρῶτα νά τοῦ δείξεις τήν ἀγάπη σου, καί μετά μέ λεπτότητα καί προσοχή νά τοῦ κάνεις τήν παρατήρηση, προσέχοντας νά μήν τόν πληγώσεις.

Γιατί αὐτός θά παρατηρήσει πρῶτα τήν ἀγάπη πού θά τοῦ δείξεις, κι ὕστερα θά προσέξει τήν παρατήρηση πού θά τοῦ κάνεις. Ἔτσι θά τόν ὠφελήσεις χωρίς νά βλαφτεῖ ἡ ψυχή του.
(Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος)

Ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου, παιδί μου, εἶναι θλίψη, διότι εἶναι στήν ἐξορία. Μή ζητεῖς τελεία ἀνάπαυση. Ὁ Χριστός μας σήκωσε τόν Σταυρό, καί μεῖς θά σηκώσουμε ὅλες τίς θλίψεις ἐάν τίς ὑπομένουμε, βρίσκουμε Χάρη παρά Κυρίου.

Γι’ αὐτό μας ἀφήνει ὁ Κύριος νά πειραζόμαστε, γιά νά δοκιμάζει τόν ζῆλο καί τήν ἀγάπη πού ἔχουμε πρός Αὐτόν. Γι’ αὐτό χρειάζεται ὑπομονή. Χωρίς ὑπομονή δέ γίνεται ὁ ἄνθρωπος πρακτικός, δέ μαθαίνει τά πνευματικά, δέν φθάνει σέ μέτρα ἀρετῆς καί τελειώσεως.
(Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής)

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΙΩΝΑΣ

 

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Προφήτου Ιωνά τιμά σήμερα, 21 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Προφήτης Ιωνάς έζησε επί των βασιλέων Αμασίου και Ιεροβοάμ. Ήταν γιος του Αμαθί και είχε πατρίδα την Γεχθοφέρ, της φυλής Ζαβουλών. Ο Ιωνάς ήταν αυτός, που με θεία νεύση ενθάρρυνε τον Ιεροβοάμ σε πόλεμο κατά του άρχοντα της Συρίας, που κατέληξε σε νίκη του Ισραήλ και αποκατάσταση των συνόρων του.

 Ο Ιωνάς φέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, πέμπτος μεταξύ των μικρών λεγόμενων προφητών. Βρίσκουμε δε γι’ αυτόν στο ομώνυμο βιβλίο, που κυρίως τον έκανε γνωστό λόγω της ιερής δραματικότητός του. Ο Κύριος τον είχε διατάξει να πάει στη Νινευή, έδρα πλάνης μάταιων καλλωπισμών και οργίων, για να κηρύξει σ’ αυτή και να προφητέψει την καταστροφή της.

Ο Ιωνάς όμως, αποφάσισε να λησμονήσει τη διαταγή του Θεού, και έκρινε καλό να πάει σε μια άλλη πόλη στους Θαρσείς. Ξεκίνησε λοιπόν το ταξίδι του με πλοίο, αλλά στ’ ανοιχτά έπιασε μεγάλη τρικυμία. Τότε έριξαν κλήρο, για να δουν ποιος είναι υπεύθυνος του κάκου που τους βρήκε.

Και ο κλήρος έπεσε στον Ιωνά, που είχε παρακούσει τη διαταγή του Θεού. Τότε τον έριξαν στη θάλασσα και η τρικυμία σταμάτησε. Αλλά και τον Ιωνά, τον κατάπιε ένα μεγάλο κήτος χωρίς να τον φάει και μετά τρεις μέρες και νύκτες τον έβγαλε στην ξηρά σώο και αβλαβή.

Τότε ο Ιωνάς πήγε στη Νινευή, προφήτεψε ότι του είπε ο Θεός και οι Νινευίτες μετάνιωσαν, νήστεψαν 40 μέρες και έτσι η πόλη τους σώθηκε απ’ την καταστροφή. Διότι η μετάνοια φέρει την αγαθότητα του Θεού, πάνω από τη δικαιοσύνη Του.

Ο Ιωνάς πέθανε στη γη Σαραάρ, κοντά στη βελανιδιά της Δεβόρας και τάφηκε μέσα σε σπηλιά. Βέβαια άλλα γεγονότα της ζωής του μαθαίνουμε στην Παλαιά Διαθήκη.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Σάλπιγξ εύηχος, θείων κριμάτων, κόσμω πέφηνας, αναφωνούσα, Ιωνά τοις Νινευίταις μετάνοιαν και συσχεθείς εν τω κήτει προέγραψας, την του Σωτήρος τριήμερον έγερσιν όθεν πρέσβευε, δοθήναι τοις σε γεραίρουσι, πταισμάτων ιλασμόν και μέγα έλεος.

Για πολλά έχεις συγχωρεθεί από τον Θεό.

 

Τα έκανες, αλλά ο Θεός πλέον τα άφησε πίσω, τα έσβησε, γιατί μετανόησες γι’αυτά. Αυτό αρκεί για τον Θεό. Η μετάνοιά σου.

Οι άνθρωποι δυστυχώς δεν ξεχνούν.
Κατηγορούν εύκολα. Δεν συγχωρούν κι ας ζήτησες συγχώρεση για κάποιο λάθος σου.
Σε κατηγορούν ακόμα και για πράξεις για τις οποίες δεν ευθύνεσαι ή έχουνε παρεξηγήσει.

Πολλα θα μάθεις ότι λένε για σένα πίσω από την πλάτη σου. Και να είσαι σίγουρος ότι λένε άλλα τόσα που δεν θα μάθεις ποτέ. Είναι μια δοκιμασία κι αυτή.


Να θυμάσαι όμως ότι για πολλά που έσφαλες, συγχωρέθηκες από τον Φιλάνθρωπο Θεό.

Έτσι λοιπόν κι εσύ τώρα καλείσαι να πράξεις το ίδιο. Να συγχωρείς χωρίς κρατούμενα όλους εκείνους που ζητούνε συγχώρεση.

Όμως αυτό ισχύει και για εκείνους που δεν ζητούν συγχώρεση. Εσύ μιμήσου τον Χριστό που συγχώρεσε και τους σταυρωτές Του χωρίς οι ίδιοι να ζητήσουν συγχώρεση. Τέτοια καρδιά να έχεις. Αρχοντική και ελεήμονα.

Για πολλά θα κατηγορηθείς και θα αδικηθείς. Γι’αυτό και χρειάζεται για πολλά να συγχωρέσεις.

Αρχιμ. Παύλου Παπαδόπουλου

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ

 

«Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο» (Γαλ. 2,17)

«῍Αν ὅμως, ζητώντας νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστό, βρεθήκαμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πὼς ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία; ῎Οχι βέβαια!» 

            Πολλοί άνθρωποι, θέλοντας να δικαιολογήσουν την αδιαφορία τους ή την άρνησή τους απέναντι στην πίστη, επικαλούνται ως επιχείρημα το ότι  οι χριστιανοί είμαστε αμαρτωλοί. Δεν τηρούμε τις εντολές του Χριστού και του Ευαγγελίου. Δίνουμε συχνά ένα κάκιστο παράδειγμα στον κόσμο. Επομένως, ισχυρίζονται, γιατί να πιστέψουμε σε μια θρησκεία, οι πιστοί της οποίας δείχνουν ότι δεν τους αλλάζει καθόλου εντός τους, ούτε αυτή η αλλαγή φαίνεται στη συμπεριφορά τους;

            Το επιχείρημα έρχεται να συναντήσει την πρώτη Εκκλησία, αυτή της Γαλατίας στην Μικρά Ασία, και το αντιμετωπίζει ο απόστολος Παύλος. Κάνει διάκριση ανάμεσα στον Χριστό και στους ανθρώπους. Αυτός που θέλει να πιστέψει στον Χριστό, δεν μένει στο ανθρώπινο παράδειγμα, το οποίο μπορεί να σκανδαλίζει. Όμως δεν πιστεύουμε σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό. Οι άνθρωποι φέρουμε την ευθύνη για όσα πράττουμε. Για το ότι είμαστε ανακόλουθοι έναντι της πίστης μας. Για το ότι δεν προσπαθούμε να αγαπήσουμε τον Χριστό, αλλά βολευόμαστε με την ιδέα ότι είμαστε χριστιανοί, άρα δικαιωμένοι. Δεν φτάνει όμως η ιδιότητα ή η διαβεβαίωση ότι πιστεύουμε, διότι η πίστη είναι σχέση με τον Χριστό και η σχέση έρωτας και ο έρωτας μεταμόρφωση της ζωής μας.

            Σκανδαλίζουμε οι χριστιανοί με τη στάση μας, ιδίως στους καιρούς μας, οπότε η συμπεριφορά μας είναι ευδιάκριτη.  Και δίνουμε δικαίωμα στον διάβολο να πειράζει τους αδύναμους ως προς την αναζήτηση και την πίστη ανθρώπους, για να έχουν δικαιολογία στη συνείδησή τους για την άρνησή τους. Φέρουμε λοιπόν μεγάλη ευθύνη. Όμως αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη και των άλλων ανθρώπων να διακρίνουν ότι ο Χριστός δεν οδηγεί στην αμαρτία, αλλά στην όντως ζωή. Να παλέψουν με την ύπαρξή τους και τα ερωτήματα της ζωής. Να εστιάσουν στην πνευματική υγεία των αγίων. Πρωτίστως, στην μετάνοια που είναι ο δρόμος όλων.

            Και κάτι ακόμη. Άλλοι χριστιανοί αγκιστρώνονται σε αγίους, σε γεροντάδες, σε ξεχωριστά πρόσωπα, τα οποία φημίζονται για την πνευματικότητά τους. Δεν είναι όμως άλλοθι αυτό, να είναι του Πέτρου, του Κηφά, του Απολλώ, του Παύλου. Αν δεν κινητοποιηθούν οι ίδιοι, δεν μπορούν να ζήσουν την αλήθεια. Και ουδείς εκ των Πέτρου, Κηφά, Απολλώ, Παύλου είναι αλάνθαστος και μάλιστα σε γνώμες που δεν έχουν να κάνουν με την πίστη, αλλά με  τον κόσμο και τους φόβους μας έναντί του.

Η μόνη αλήθεια είναι ο Σταυρός και στον κόσμο θλίψη θα έχουμε. Όμως Εκείνος που μας αγάπησε και έδωσε τη ζωή Του για εμάς μάς λυτρώνει.  Όχι οι άνθρωποι. Ο Εσταυρωμένος και Αναστάς. Ο Χριστός της Εκκλησίας και όχι ο δικός μου  ή ο δικός σου, στο όνομα του οποίου δοξάζουμε την απολυτότητα και τη δική μας υπερηφάνεια ή το δικό μας βόλεμα, σκανδαλίζοντας τελικά με την ψευτοτελειότητά μας εκείνους που ζητούνε αγάπη και παλεύουν για την μετάνοιά τους. Θέλουν έναν Θεό του ελέους και όχι της δίκης. Και στην δική μας έπαρση ή αυτάρκεια δεν Τον βρίσκουν.   

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

 

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Ευσταθίου, της συζύγου του Θεοπίστης και των δύο παιδιών του Αγαπίου και Θεοπίστου τιμά σήμερα, 20 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας.

Ο Άγιος Ευστάθιος ήταν αξιωματικός περίβλεπτος στη Ρώμη και στη χριστιανική πίστη προσήλθε με θαυμαστό τρόπο.

Όταν κάποτε κυνηγούσε ένα ελάφι, είδε στα κερατά του να φέρει σταυρό και άκουσε μία φωνή που τον καλούσε στην ορθή πίστη. Έτσι πίστεψε και βαπτίστηκε με το όνομα Ευστάθιος από Πλακίδας που ονομαζόταν πριν, καθώς επίσης και η γυναίκα του Τατιανή σε Θεοπίστη, αλλά και τα δυο τους παιδιά Αγάπιος και Θεόπιστος.

Όταν ο αυτοκράτωρ Τραϊανός έμαθε ότι ασπάσθηκε το χριστιανισμό, του αφαίρεσε τον ανώτερο στρατιωτικό βαθμό που είχε και τον εξόρισε με όλη του την οικογένεια. Κατά την πορεία όμως, τον χώρισαν από τη σύζυγο του Θεοπίστη και τα δύο του παιδιά, το Θεόπιστο και τον Αγάπιο. Το γεγονός αυτό, πίκρανε πολύ τον Ευστάθιο.

Μετά από χρόνια, όταν ο Τραϊανός περιήλθε σε μεγάλη πολεμική δυσχέρεια, θυμήθηκε τον ικανότατο αξιωματικό του Ευστάθιο. Τον επανέφερε λοιπόν στην υπηρεσία, και ο Ευστάθιος με τη γενναιότητα αλλά και τη στρατηγική που τον διέκρινε συνετέλεσε κατά πολύ στην νίκη. Στο δρόμο μάλιστα, βρήκε την οικογένεια του και ένοιωσε μεγάλη χαρά.

Ο διάδοχος, όμως, του Τραϊανού, Αδριανός, απαίτησε από τον Ευστάθιο να παραστεί στις θυσίες των ειδωλολατρικών θεών. Ο Ευστάθιος, βέβαια, αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να βασανιστεί αυτός και η οικογένεια του. Αλλά η αγάπη τους στο Χριστό ενδυνάμωνε την ψυχή τους στα βασανιστήρια, ενθυμούμενοι μάλιστα τους θείους λόγους, που λένε: «Μακάριος ανήρ ός υπομένει πειρασμόν ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τόν στέφανον τής ζωής, όν επηγγείλατο ο Κύριος τοίς αγαπώσιν αυτόν» (Επιστολή Ιακώβου, α’ 12).

Πανευτυχής, δηλαδή, είναι ο άνθρωπος που βαστάει με υπομονή τη δοκιμασία των θλίψεων. Διότι έτσι γίνεται σταθερός και δοκιμασμένος, για να πάρει το λαμπρό και ένδοξο στεφάνι της αιώνιας ζωής, που υποσχέθηκε ο Κύριος σ’ αυτούς που Τον αγαπούν.

Τελικά, ο Ευστάθιος με την οικογένεια του πέθαναν μέσα σε χάλκινο πυρακτωμένο βόδι (117 μ.Χ.).

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Αγρευθείς ουρανόθεν προς ευσέβειαν ένδοξε, τη του σοι οφθέντος δυνάμει, δι’ ελάφου Ευστάθιε, ποικίλους καθυπέστης πειρασμούς, και ήστραψας εν άθλοις ιεροίς, συν τη θεία σου συμβίω και τοις υιοίς, φαιδρύνων τους βοώντας σοι. Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω δείξαντι σε εν παντί, Ιώβ παμμάκαρ δεύτερον.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ (Κυριακή μετά την Ύψωσιν).

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου

Όταν ο Χριστός αποκάλυψε στους μαθητές του ότι επρόκειτο «πολλά παθείν από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων» και ότι θα φονευόταν από αυτούς, αλλά και θα ανασταινόταν «τη τρίτη ημέρα», ο Πέτρος αναστατώθηκε πολύ. Πήρε τον Χριστό ιδιαιτέρως και τον παρακινούσε με έντονο ύφος να το αποφύγει αυτό. Ήταν αδιανόητο κατά τη γνώμη του, σκάνδαλο μέγα, να συμβεί κάτι τέτοιο στον Μεσσία.

Τότε ο Χριστός είπε, ότι όποιος τον αποτρέπει από τον σταυρικό θάνατο δεν έχει θεϊκό φρόνημα, αλλά σατανικό. Φρονεί αυτά που αρέσουν στους ανθρώπους. Όχι μόνο ο Χριστός θα σήκωνε τον σταυρό του, αλλά και κάθε αληθινός ακόλουθός του θα έπρεπε στο εξής να σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του (Κυριακή μετά την Ύψωσιν).

Καθημερινή άρση του σταυρού σημαίνει να ενεργούμε τηρώντας επακριβώς τις θείες εντολές, πράγμα που προϋποθέτει συνεχή συμμόρφωση στο θέλημα του Θεού και σταύρωμα των δικών μας θελημάτων, αλλά και όλων των κακών εσωτερικών μας κινήσεων. Πράγμα πολύ δύσκολο, έως και ακατόρθωτο. Σκεφθήκαμε π. χ. πόσο εύκολα και πόσες φορές γκρινιάζουμε για κάτι; Για σοβαρά, αλλά, το συνηθέστερο, για εντελώς ασήμαντα πράγματα; Πόση ζημιά όμως γίνεται από αυτό μεταξύ μας; Και ιδίως στις ψυχές των παιδιών;

Λέει ο π. Εφραίμ Παναούσης:

«Η γκρίνια φέρνει πολύ κακό, πάρα πολλά πράγματα που δημιουργούνται στην οικογένειά μας. Γινόμαστε μαγνήτες, δεν θα σας πω αρνητικής ενέργειας (γιατί είναι της νέας εσοδείας λέξεις αυτές και δεν μου αρέσουν, κάτι θετικές ενέργειες κ λ. π., δεν υπάρχουν θετικές ενέργειες, υπάρχει χάρη Θεού και όλα αυτά). Οι γκρίνιες και αυτά που δημιουργούμε χωρίς λόγο, με κάποιο τρόπο μαγνητίζουν όλη αυτήν την ασθένεια μέσα στο σπίτι και τη μεταποιούν σε κακό, σε πράγματα που βρίσκουν κυρίως τα μωρά, τα οποία είναι τόσο ευάλωτα»!

Αλλά και εσωτερικές μας κινήσεις, σχεδόν ανεπίγνωστες και από μας ακόμα, χρειάζονται πολλή προσοχή και σταύρωση.

Διηγείται ο π. Χριστόδουλος Χατζηθανάσης, οφθαλμίατρος, ότι του ήρθε κάποτε στα εξωτερικά ιατρεία ένα ζευγάρι. Η γυναίκα φαινόταν αναμαλλιασμένη, με σκισμένα ρούχα, μελανιασμένη κ. λ. π., προφανώς είχαν μαλώσει. Της ζητήθηκε κατά την τάξη το όνομά της για να εξετασθεί, αλλά ο συνοδός της, φοβούμενος ίσως μην του γίνει καμμιά καταγγελία, εξαγριώθηκε, σήκωσε το χέρι να χτυπήσει τον γιατρό και φώναξε: «Ρε γιατρέ, γιατί δεν κάνεις τη δουλειά σου και ρωτάς τέτοια πράγματα;» Ευτυχώς ο νοσοκόμος πρόλαβε, του άρπαξε το χέρι, αποσόβησε το χτύπημα. Εκείνος βούτηξε τη γυναίκα και έφυγαν.

Δύο-τρεις μέρες μετά, ο γιατρός-ιερέας ανέφερε στον άγιο Πορφύριο το γεγονός, ότι παρά λίγο να φάει ξύλο τζάμπα και άδικα. Προς μεγάλη του έκπληξη ο άγιος του είπε: «Εσύ έφταιγες»! Και του εξήγησε: «Εσύ, όταν τους είδες, κατάλαβες τί είχε γίνει, και μέσα σου τον αντιπάθησες. Αυτός κατάλαβε, ένιωσε την αντιπάθειά σου και γι’ αυτό σου επιτέθηκε».

Αυτό λοιπόν που νιώθουμε μέσα μας για τον άλλον έχει πολύ μεγάλη σημασία. Πόσο πρέπει να ελέγχουμε τα κινήματα της ψυχής μας!

Ας σταυρώνουμε μέσα μας το κακό προτού βλάψουμε κανέναν. Ας εκπέμπουμε μόνο καλό, καλή διάθεση, χάρη Θεού και όχι δαιμονική ενέργεια, σε οποιονδήποτε μας πλησιάζει.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 20/09/2026-ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Η' 34-Θ'1

 

 

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. Ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν, ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; Ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με, καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν Ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Νεοελληνική Απόδοση

Είπε ο Κύριος: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του κι ας με ακολουθεί. Γιατί όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει· όποιος όμως χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου και εξαιτίας του ευαγγελίου, αυτός θα τη σώσει. Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο αλλά χάσει τη ζωή του; Τι μπορεί να δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για τη ζωή του; Όποιος, ζώντας μέσα σ΄ αυτή τη γενιά την άπιστη κι αμαρτωλή, ντραπεί για μένα και για τη διδασκαλία μου, θα ντραπεί γι΄ αυτόν και ο Υιός του Ανθρώπου, όταν έρθει με όλη τη λαμπρότητα του Πατέρα του, μαζί με τους αγίους αγγέλους». Τους έλεγε ακόμη ο Ιησούς: «Σας βεβαιώνω πως υπάρχουν μερικοί ανάμεσα σ΄ αυτούς που βρίσκονται εδώ, οι οποίοι δε θα γευτούν το θάνατο, πριν δουν να έρχεται δυναμικά η βασιλεία του Θεού».

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 20/09/2026-ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Β' 16-20

 

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀδελφοί, εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἄρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο. Εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. Ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, ξέρουμε πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να σωθεί με την τήρηση των διατάξεων του νόμου. Αυτό γίνεται μόνο με την πίστη στον Ιησού Χριστό. Γι’ αυτό κι εμείς πιστέψαμε στον Ιησού Χριστό, για να δικαιωθούμε με την πίστη στο Χριστό κι όχι με την τήρηση του νόμου· γιατί με τα έργα του νόμου δεν θα σωθεί κανένας άνθρωπος. Αν όμως, ζητώντας να σωθούμε από τον Χρίστο, βρεθήκαμε να είμαστε και εμείς αμαρτωλοί όπως οι εθνικοί, σημαίνει τάχα πως ο Χριστός οδηγεί στην αμαρτία; Όχι βέβαια! Γιατί, αν ότι γκρέμισα το ξαναχτίζω, είναι σαν να ομολογώ πως έκανα λάθος όταν το γκρέμιζα. Κι αληθινά, με κριτήριο τον νόμο, έχω πεθάνει για τη θρησκεία του νόμου, για να βρω τη ζωή κοντά στο Θεό. Έχω πεθάνει στον σταυρό μαζί με τον Χριστό. Τώρα πια δεν ζω εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπο μου ο Χριστός. Κι η τωρινή σωματική μου ζωή είναι ζωή βασισμένη στην πίστη μου στον Υιό του Θεού, που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου.

Είναι ωραίο και δεν είναι ωραίο

 

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

• Είναι ωραίο να συναντιέσαι με ανθρώπους που μαζί τους «μπορείς να είσαι ο εαυτός σου».
• Είναι ωραίο να συγχωρείς αυτόν που σε πλήγωσε, εκούσια ή ακούσια, εν γνώση ή εν αγνοία του.
• Είναι ωραίο να υπερβαίνεις και όχι να καταπατείς τα πάθη σου, τις αδυναμίες και τα ελαττώματά σου.
• Είναι ωραίο να συναντάς τον Χριστό ως φίλο και αδελφό, μέσα από την προσευχή, την Κοινωνία και τη μελέτη.
• Είναι ωραίο να χαίρεσαι ευχαριστιακά τις απολαύσεις της ζωής, ως δώρο Θεού.

Γιατί όλα αυτά και άλλα πολλά σου χαρίζουν ευρύτητα πνεύματος, ελευθερία και μυστική ειρήνη με καρδιακή χαρά.

 

• Δεν είναι ωραίο να νιώθεις κατώτερος ή ανώτερος από τους άλλους, προσπαθώντας να συγκριθείς μαζί τους.
• Δεν είναι ωραίο να δείχνεις μίζερος, για να εισπράξεις την συμπάθεια των γύρω σου.
• Δεν είναι ωραίο να αφήνεσαι ανεξέλεγκτα στις επιθυμίες σου, συγχέοντας την ελευθερία με την ασυδοσία.
• Δεν είναι ωραίο να κυριαρχείσαι από καχυποψία, να μην αφήνεις πίσω σου τις πληγές που η αδυναμία των άλλων σου προξένησε.
• Δεν είναι ωραίο οι σχέσεις σου με τον Θεό να είναι τελείως συμφεροντολογικές, βασιζόμενες στο τι θα πάρεις αντί στην αγάπη.

Γιατί με τα πιο πάνω στερείσαι την ομορφιά του προσώπου σου, χάνεις τη σχέση που σε ολοκληρώνει και περνάς τη ζωή σου χωρίς Χάρη.

 

Ωστόσο, όσο και να καταλαβαίνουμε τι είναι ωραίο και τι δεν είναι ωραίο, η σκληρή πραγματικότητα του εαυτού μας, με τις ποικίλες ψυχικές και πνευματικές ασθένειες, δυσκολεύει την αλλαγή που θα θέλαμε.

Όμως υπάρχουν, στη γνώση του ωραίου και του μη ωραίου, δύο θετικά:

1. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις. Η γνώση του εαυτού μας συνίσταται στη γνώση των ελαττωμάτων, αλλά και των χαρισμάτων μας. Η άγνοιά τους οδηγεί είτε στην έπαρση, είτε στη μειονεξία. Και τα δύο, βέβαια, πηγάζουν από τον εγωισμό.
2. Ζητούμε βοήθεια. Ο άνθρωπος που θεωρεί ότι σε όλα μπορεί να βρει λύση και άρα δεν ζητά συμβουλή, βρίσκεται σε πλάνη. Το να ρωτούμε «τι να κάνω;» δείχνει ταπείνωση. Και ο Θεός θέλει να συμπορευόμαστε με ανθρώπους και άρα να ζητούμε τη βοήθειά τους. Μαζί με την εκζήτηση της θεϊκής βοήθειας, με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και μεσω των αναγκαίων γεγονότων, ο άνθρωπος πορεύεται την οδόν της ζωής με ελπίδα και ειρήνη.

Τελικά, το ωραίο και το μη ωραίο καθορίζονται από την αποδοχή τους στην καθημερινότητά μας, ως πρόλογος της αιωνιότητάς μας.

OI AΓΙΟΙ ΤΡΟΦΙΜΟΣ,ΣΑΒΒΑΤΙΟΣ ΚΑΙ ΔΟΡΥΜΕΔΩΝ

  

---

Τη μνήμη των Αγίων Τροφίμου, Σαββατίου και Δορυμέδωντος τιμά σήμερα, 19 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Και οι τρεις Άγιοι, μαρτύρησαν επί βασιλέως Πρόβου και διοικητού Αντιοχείας Ηλιοδώρου (278 μ.Χ.). Όταν λοιπόν ο Τρόφιμος με το Σαββάτιο βρέθηκαν στην Αντιόχεια και είδαν τα πολυποίκιλα αμαρτωλά όργια που γίνονταν προς τιμήν του Απόλλωνα, δε συγκρατήθηκαν και αποδοκίμασαν δημόσια την αμαρτωλή αυτή παραφροσύνη.

 Βέβαια, γρήγορα συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο δικαστήριο. Θαρραλέα δήλωσαν πως είναι χριστιανοί. Τότε ο ηγεμόνας Ηλιόδωρος διέταξε και τους μαστίγωσαν ανελέητα. Τόσο, που οι σάρκες τους κόβονταν κομμάτια.
Εκεί ο Σαββάτιος άφησε την τελευταία του πνοή. Ο δε Τρόφιμος οδηγήθηκε σε άλλο σκληρότερο ηγεμόνα, το Διονύσιο Περώννιο.

Αυτός, αφού τον έγδαρε με σιδερένια νύχια, μισοπεθαμένο τον έριξε στη φυλακή. Εκεί τον επισκέφθηκε κάποιος, βουλευτής, ο Δορυμέδων, που είδε το μαρτύριό του και στερεώθηκε στην πίστη του Χρίστου. Όταν το έμαθε αυτό ο ηγεμόνας, βασάνισε σκληρά το Δορυμέδοντα. Έπειτα, έριξε και τους δύο τροφή στα θηρία, μέσα στο αμφιθέατρο.

Αλλά η πεινασμένη αρκούδα και η αιμοβόρα λεοπάρδαλη στάθηκαν στα πόδια τους σαν ήμερα αρνιά. Το ίδιο και το αγριεμένο λιοντάρι που ελευθέρωσαν αργότερα. Όταν λοιπόν είδαν ότι δεν τους άγγιξαν τα θηρία, αμέσως οι δήμιοι τους αποκεφάλισαν.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Την ακαθαίρετον, Τριάδος δύναμιν, ανθηφορήσαντες, Μάρτυρες ένδοξοι, εναπετέματε στερρώς, την άκανθαν της απάτης, Τρόφιμε μακάριε, Εκκλησίας εντρύφημα, Σαββάτιε πάνσοφε, Αθλητών εγκαλλώπισμα, και δόξα ευσεβών Δορυμέδον όθεν υμάς ανευφημούμεν.

Τρίπτυχο για την παιδεία μας

  Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου – Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών

Για να διατηρήση ένα Έθνος την Ιστορία του και να διαμορφωθή προς το καλύτερο από πλευράς κοινωνιολογικής, πολιτιστικής, ανθρωπιστικής, μορφωτικής και κυρίως –όσον αφορά στο δικό μας Ελληνικό Έθνος– από πλευράς ηθικής, ώστε να λυθούν όλα τα υπαρξιακά προβλήματα του ανθρώπου, είναι πράγματι αναγκαίο να προσεχθή σε ύψιστο βαθμό η Παιδεία, την οποία λαμβάνουν οι νέοι και οι νέες μας από την πρωτοβάθμια μέχρι και την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Βασική προϋπόθεση για ορθή μάθηση εκ μέρους των παιδιών είναι αφ᾽ ενός μεν ο σεβασμός προς τους δασκάλους και καθηγητές τους, που είναι αρμόζον να τα διακατέχη, και αφ᾽ ετέρου η βαθειά αίσθηση της θέσεώς τους, ότι δηλαδή είναι μαθητές, βρίσκονται «υπό μαθητείαν». Αυτό σημαίνει ότι έχουν υποχρέωση και καθήκον να διδαχθούν, αλλά και να ενστερνιστούν τα όσα διδάσκονται, για να ολοκληρωθούν ως προσωπικότητες και να πορευθούν ορθώς στην κοινωνία μας. Ασφαλώς, σε αυτό θα βοηθήση τα μέγιστα η προσωπικότητα του εκπαιδευτικού, η μόρφωσή του, το ήθος του, ακόμα και η εξωτερική του εμφάνιση (ενδυμασία κ.λπ.). Φυσικά πρωταρχικό ρόλο κατέχει η διαπαιδαγώγηση των παιδιών από τους γονείς τους.

Ποιες, όμως, χρειάζεται να είναι οι βάσεις της Παιδείας μας, στις οποίες αυτή θα στηρίζεται, ώστε να διαμορφώνη ολοκληρωμένες προσωπικότητες που θα αποτελούν λύσεις και όχι προβλήματα για την σημερινή αλλοπρόσαλλη και παραπαίουσα κοινωνία μας;

Ένα τρίπτυχο που θα μπορούσα να προτείνω είναι: γνώση και πίστη προς τον Θεό, γνώση και αγάπη προς την Πατρίδα, επιστημονική μόρφωση και κατάρτιση.

Είναι γνωστό ότι ο Σωκράτης είχε πεί πως, για να σωθή ο κόσμος, είναι επιβεβλημένο ή κάποιος άνθρωπος να ανέβη στον ουρανό ή κάποιος από τον ουρανό να κατέβη στη γη. Έγινε το δεύτερο. Ο Υιός και Λόγος του Θεού Πατρός κατήλθε και έγινε άνθρωπος και ως Θεάνθρωπος Κύριος έζησε στην γη και απάντησε με την ζωή Του και την διδασκαλία Του σε όλα τα υπαρξιακά και μεταφυσικά προβλήματα του ανθρώπου. Όπως για παράδειγμα: «Ποιος δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο;». «Πως θα ζήση και θα πορευθή στην ζωή αυτή ο άνθρωπος με αγάπη, χαρά, ειρήνη, χωρίς άγχος και δέσμευση από την ύλη;». «Πως θα απελευθερωθή από τα πάθη και τις αδυναμίες του;». «Πως θα υπερβή την φθορά και τον θάνατο;». Οι απαντήσεις αυτών των ερωτημάτων υπάρχουν στην Αγία Γραφή και την ερμηνεία της, την Πατερική διδασκαλία. Όλα αυτά χρειάζεται να τα διδαχθή από μικράς ηλικίας το παιδί, ώστε να εμφυτευθούν βαθειά μέσα του, για να καθοδηγήται βάσει αυτών στην αλήθεια. Έτσι θα ολοκληρωθή ως ορθή και χρήσιμη προσωπικότητα, όπου θα γνωρίζη και θα αγαπά τον Δημιουργό του Θεό, αλλά και τον συνάνθρωπο.

Εκτός αυτών είναι επιβεβλημένο να προσφέρη η Παιδεία μας στον νέο και την νέα μας και ένα κίνητρο αγάπης προς την Πατρίδα μας. Δεν εννοώ βεβαίως να γίνουν σωβινιστές. Ένας αληθινά Ορθόδοξος Έλληνας δεν κλείνει στα πλαίσια της αγάπης του μόνον την δική του πατρίδα. Και τούτο γιατί είναι οικουμενικός, καθολικός και αγαπά όλες τις πατρίδες του κόσμου και όλους τους λαούς. Οπωσδήποτε, όμως, οφείλει να προέχη η αγάπη στην δική του πατρίδα και μάλιστα όταν πρόκειται για την Ελλάδα μας, της οποίας ο πολιτισμός και η ιστορία απετέλεσαν και αποτελούν φως για όλη την ανθρωπότητα. Συνεπώς, καθίσταται απαραίτητο να διδαχθούν οι νεοέλληνες ανόθευτη και αντικειμενική την αλήθεια της Ιστορίας μας, ώστε να αγαπήσουν την Πατρίδα μας ουσιαστικά.

Τέλος, όσον αφορά στην επιστημονική μόρφωση και κατάρτιση, η οποία παρέχεται, βεβαίως, σε όλες τις βαθμίδες, ενδείκνυται να αναπτύσσεται κατά τέτοιον τρόπο, ώστε το παιδί, πριν ειδικευθή στο επιστημονικό πεδίο που επιθυμεί, να έχη αποκτήσει ουσιαστική σφαιρική γνώση όλων των μαθημάτων, όχι μόνον αυτών που αφορούν στις θετικές επιστήμες, αλλά κυρίως αυτών που εστιάζουν στην κλασσική Παιδεία.

Μία τελευταία, αλλά όχι μικρότερης σημασίας, παρατήρηση είναι ότι η Παιδεία μας δεν πρέπει να παραβλέψη ότι οι νέοι μας είναι ψυχοσωματικές οντότητες και είναι επιβεβλημένο να μορφωθούν ως τέτοιες υπάρξεις. Η αληθινή μόρφωση δεν αποσκοπεί στο να παράξη ανθρώπους–οικονομικά εργαλεία, κατά τον Μαρξ, με στόχο την επιβίωσή τους και την ανάπτυξη της οικονομίας, αλλά αποβλέπει κυρίως στην διαμόρφωση του εσωτερικού «είναι» του ανθρώπου. Και για να συμβή αυτό είναι απαραίτητο να δοθή από την Παιδεία μας όχι μόνον επιστημονική γνώση, αλλά κυρίως η γνώση και η πίστη προς τον Θεό Δημιουργό, καθώς και η γνώση και η αγάπη προς την Πατρίδα. Μόνον με αυτόν τον τρόπο θα μορφοποιηθή υγειώς και φυσιολογικώς το ήθος των νέων μας, ώστε να πορεύωνται στην κοινωνία μας με δημιουργική, ειρηνική και αγαπητική διάθεση προς τον πλησίον, χωρίς βία, χωρίς διάβρωση ή κατάργηση των αξιών και χωρίς κατάλυση των θεσμών.

Ο σεβασμός της ελευθερίας του άλλου

 

- Γέροντα, είναι δυνατόν κανείς συνειδητά να κρύβη μια πτώση του από τον πνευματικό του;

- Ναι, αλλά, και αν ξέρη ο πνευματικός την πτώση του ή κάτι καταλαβαίνη, δεν συμφέρει, ούτε θα τον ωφελήση, να του το πη. Πολλές φορές βλέπω στον αγώνα του αλλού κάτι, καταλαβαίνω ή ξέρω τι έχει κάνει, όμως, από σεβασμό, δεν του λέω τίποτε, αν δεν μου το πη ο ίδιος. 

Το θεωρώ εκβιασμό, ατιμία, να του το πω, την στιγμή που εκείνος δεν θέλει μόνος του να το φανερώση. Είναι λεπτό το θέμα, γιατί θα τον ρεζιλέψης. Πώς να βιάσης τον άλλον; Υπάρχει ελευθερία. Εκτός αν δω ότι κινδυνεύει και δεν πρόκειται να βοηθηθή από αλλού ή ότι έχει άγνοια και θα σπάση τα μούτρα του, θα καταστραφή, τότε θα κοιτάξω με τρόπο να του πω κάτι.

Είναι καλύτερα να δίνης στον άλλον να καταλαβαίνη πού φταίει, εφόσον το ζητήση και να χτυπά μόνος του τον παλαιό του άνθρωπο, γιατί έτσι πονά λιγώτερο. 

Βλέπεις, κι ένα παιδάκι, όταν πέση μόνο του και χτυπήση, κλαίει λιγώτερο απ’ ότι κλαίει, αν πέση, γιατί το έσπρωξε ένα άλλο παιδί. Για να πη κανείς στον άλλον να κάνη κάτι, πρέπει αυτός που θα το ακούση να είναι ταπεινός και αυτός που θα το πη να είναι δέκα φορές πιο ταπεινός και να προσπαθή να το εφαρμόζη αυτό που θα πη. Θα κάνω ενάμιση εγώ, για να πω στον άλλον να κάνη ένα, και πάλι θα σκεφθώ αν το πω.

Βέβαια, ο έλεγχος γίνεται πάντοτε σε άνθρωπο που είναι δικός σου ή γνωστός. Ο πνευματικός θα δη τι δικαιώματα του έδωσε ο άλλος και τι ευθύνη έχει γι’ αυτόν και ανάλογα θα φερθή. Όταν έχη αναλάβει την ευθύνη της ψυχής, τότε επιβάλλεται ο έλεγχος, φυσικά με διάκριση. 

Δεν βοηθάει όμως να κάνης στον άλλον τον δάσκαλο και να τον ελέγχης για τις συνήθειές του, αν εκείνος δεν σου δώση το δικαίωμα. Είναι σαν να μπη κάποιος στο κελλί μου και μου αλλάξη τα πράγματα, να μου βάλη το κανδήλι εδώ, το κρεββάτι εκεί, να κρεμάση το κομποσχοίνι αλλού, χωρίς να με ρωτήση.

ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Η ΑΓΙΑ ΑΡΙΑΔΝΗ

 

 

---

Τη μνήμη της Αγίας Αριάδνης τιμά σήμερα, 18 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Η Αγία Αριάδνη αν και δούλα, ήταν ανώτερη και λαμπρότερη από πολλές κυρίες, δούλες των κοσμικών ματαιοτήτων και των γήινων μολυσμών.

 Η Αγία Αριάδνη έζησε στα χρόνια των βασιλέων Αδριανού και Αντωνίνου (117 – 139 μ.Χ.), και έγινε χριστιανή στη πόλη των Προμισέων (ή Πρυμνησού) στο θέμα της Φρυγίας Σαλουταρίας. Όταν το πληροφορήθηκε ο αφέντης της Τέρτυλος, ένας από τους ισχυρότερους πρόκριτους της πόλης, την πίεζε να επανέλθει στην ειδωλολατρία.

Εκείνη όμως επέμενε στην χριστιανική ομολογία της, και στάθηκε αδύνατο να την πείσουν να θυσιάσει στα είδωλα, κατά την ήμερα μάλιστα που γιόρταζε τα γενέθλιά του ο γιος του κυρίου της. Τότε την έδειραν σκληρά και τη βασάνισαν για πολύ, αφού έγδαραν τις σάρκες της με σιδερένια νύχια.

Για να αποφύγει περισσότερες πιέσεις, εγκατέλειψε το σπίτι του κυρίου της. Και ενώ την καταδίωκαν, έπεσε σε γκρεμό όπου και βρήκε τον θάνατο. Άλλες Συναξαριστικές πηγές, αναφέρουν ότι η ίδια η μάρτυς, παρεκάλεσε τον Θεό να ανοίξει μία πέτρα και να την δεχθή στην ρωγμή της. Εκεί μέσα η Αριάδνη ευχαριστώντας τον Θεό παρέδωσε το πνεύμα της. Τους διώκτες της θανάτωσαν με δόρατα άγγελοι Κυρίου.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Τη του Χριστού κυβερνωμένη παλάμη, ουκ εδουλώθης την ψυχήν Αριάδνη, αλλά ελευθέρα γνώμη ηνδραγάθησας, πάσαν γαρ επίνοιαν, του εχθρού καθελούσα, στέφος χαριτόπλοκον, εκ Θεού εκομίσω, ον εκδυσώπει Μάρτυς εκτενώς, ελεηθήναι, τους σε μακαρίζοντας.

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΣΤΑΥΡΟΥ

 

Οι άνθρωποι στη ζωή μας έχουμε προσδοκίες. Θέλουμε να εκπληρώσουμε στόχους, ελπίζουμε ότι οι οικείοι μας θα μας συμπαρασταθούν, ότι θα βρεθούν κάποιοι που θα συμμεριστούν τις σκέψεις και τα οράματά μας, ότι δικαιούμαστε να πετύχουμε και θα έρθουν οι περιστάσεις έτσι, ώστε ό,τι προσδοκούμε να πραγματοποιηθεί. Οι προσδοκίες μας βοηθούν να μη λυγίσουμε στις δυσκολίες, αλλά να ελπίσουμε. Οι προσδοκίες όμως μπορεί να γίνουν αιτία οι όποιες ματαιώσεις να μας καταβάλουν, εάν δεν έχουμε υπ’ όψιν ένα μήνυμα ζωής, το οποίο η πίστη στον Θεό το καθιστά οδηγό στη ζωή.

Οι όποιες προσδοκίες μας περνούν μέσα από σταυρό. Σταυρός είναι ο κόπος. Είναι η απόφασή μας να αντέξουμε και στις ήττες μας. Να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας κάνοντας αυτοκριτική για τις προσπάθειές μας, βλέποντας αν στέκεται ό,τι έχουμε επιλέξει ή όχι, αν όντως πρέπει να περιμένουμε από τους άλλους βοήθεια ή αν ο δρόμος μας είναι εκ των πραγμάτων μοναχικός, διότι είτε δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε αληθινά μαζί τους, να τους καταστήσουμε μετόχους και κοινωνούς των οραματισμών μας είτε όντως χρειάζεται να παλέψουμε με τις αντιθέσεις των ανθρώπων και της ζωής, διότι αυτό που έχουμε επιλέξει δεν είναι το εύκολο. Και είναι σταυρός η αλήθεια, διότι καλούμαστε να συνειδητοποιήσουμε ότι ξεκινάμε από την μοναξιά μας για να πετύχουμε κάτι. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι οι άλλοι τον καταλαβαίνουν αυτόματα; Μόνο αν αγαπάς και σε αγαπάνε μπορεί να βρεθεί η βάση για την αλληλοστήριξη και αυτό θέλει χρόνο.

Στην εποχή μας κάνουμε ένα άλμα στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, ιδίως τους οικείους μας. Στο ζευγάρι ο ένας θεωρεί ότι ο άλλος καταλαβαίνει τις προσδοκίες του, διότι προϋποτίθεται η αγάπη, διότι υπάρχει γνωριμία, διότι έχει περάσει χρόνος μαζί, διότι αν δεν σε νιώθει ο δικός σου άνθρωπος, τότε ποιος ο λόγος να υπάρχει σχέση; Και θεριεύουν οι λογισμοί, όταν ο άλλος δεν κατανοεί τις προσδοκίες σου. Κι όμως, πολλά προβλήματα θα μπορούσαν να είχαν λυθεί, αν υπήρχε η τόλμη της ειλικρίνειας, που περνά μέσα από τον σταυρό. Η σχέση δεν είναι αυτονόητα διάφανη. Μπορούμε να την κάνουμε. Είναι σταυρός να παραδεχτείς τα λάθη σου. Είναι σταυρός να ζητήσεις χρόνο από τον άλλο, να σε ακούσει και να του εξηγήσεις τι περιμένεις. Μπορεί να σε απορρίψει ή να μη δώσει σημασία. Όμως αν δεν λυγίσεις στον σταυρό αυτό και επιμείνεις αγαπητικά, όπως και υπομονετικά, θα μοιραστείς τις προσδοκίες σου. Αυτό προϋποθέτει όμως και χρόνο από τη δική σου πλευρά για να μοιραστείς τις προσδοκίες του. Ο σταυρός είναι αμφοτέρων.

Όταν φέρνουμε στον κόσμο παιδιά, έχουμε την προσδοκία της χαράς, της εξιδανίκευσης ότι γινόμαστε γονείς και ότι αυτό είναι κάτι πανέμορφο. Όμως η γονεϊκότητα είναι σταυρός και ευθύνη ταυτόχρονα. Ο σταυρός έγκειται στο ότι το μεγάλωμα του παιδιού θέλει πολύ κόπο και χρόνο, θέλει θυσία. Η ευθύνη έγκειται στο ότι θα αφήσουμε αυτά που νοηματοδοτούν τη δική μας ζωή, για να δώσουμε προτεραιότητα και σε εκείνα που θα δώσουν νόημα στη ζωή των παιδιών. Και δεν περιορίζονται στις υλικές συνθήκες αυτά ή στα εφόδια που πρέπει να δώσουμε. Ο σταυρός έγκειται στην απόφαση να συγχωρήσουμε την έκφραση του εγώ και του θελήματος του παιδιού μας και να το αγαπήσουμε όπως κι αν είναι. Να παλέψουμε να χτίσουμε δυνατό χαρακτήρα, αλλά να μην απογοητευτούμε για τα λάθη και τις ήττες, ακόμη και την απόρριψη προς εμάς.

Ο λόγος του Σταυρού του Χριστού έμοιαζε μωρία για τους καλλιεργημένους της εποχής του και κάθε εποχής. Όμως ο σταυρός είναι η μόνη προσδοκία που φέρνει ανάσταση. Ας αφήσουμε λοιπόν τον Χριστό να μας βοηθήσει και στους δικούς μας σταυρούς και να αντέξουμε κρατώντας την προσδοκία της αγάπης και της ανάστασης ως εφόδιο ζωής.  

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός