Ἡ νηστεία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων

 

Μία ακόμη περίοδος νηστείας είναι η λεγόμενη νηστεία των Αγίων Αποστόλων. Ονομάζεται έτσι διότι προηγείται των δύο αποστολικών εορτών: της εορτής των Αγίων πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (29 Ιουνίου) και της “Συνάξεως των Αγίων Αποστόλων” (30 Ιουνίου).

Η χρονική διάρκεια αυτής της νηστείας είναι μεταβλητή επειδή η έναρξή της εξαρτάται από την κινητή εορτή του Πάσχα.

Αρχίζει την Δευτέρα μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων και λήγει σταθερά την 28η Ιουνίου. Κατά το ισχύον (νέο) ημερολόγιο δεν υπερβαίνει ποτέ τις 30 ημέρες. Υπάρχει ακόμα και περίπτωση (όταν το Πάσχα εορτάζεται μεταξύ 5 και 8 Μαϊου) να μήν έχουμε καθόλου νηστεία.

Κατά την περίοδο της νηστείας αυτής δεν καταλύουμε κρέας, γαλακτερά και αυγά, ενώ επιτρέπεται η κατάλυση ψαριού. (Φυσικά πάντοτε εκτός Τετάρτης και Παρασκευής).

Αν η εορτή των Αγ. Αποστόλων Πέτρου και Παύλου πέσει Τετάρτη ή Παρασκευή, καταλύουμε μόνο ψάρι.

Ψάρι καταλύουμε και κατά την εορτή του Γενεσίου του Τιμίου Προδρόμου (24 Ιουνίου), οποιαδήποτε ημέρα κι αν πέσει.

Η νηστεία αυτή είναι αρχαιοπαράδοτος στην Εκκλησία μας.

Πρώτος ο Μέγας Αθανάσιος αναφέρει νηστεία μιάς εβδομάδος μετά την Πεντηκοστή. «Τη γαρ εβδομάδι μετά την αγίαν πεντηκοστήν ο λαός νηστεύσας εξήλθε περί το κοιμητήριον εύξασθαι» (εγράφη περί το 357). Αυτός μεν αναφέρει την νηστεία αυτή αμέσως μετά την Πεντηκοστή, αλλά το βιβλίο των Αποστολικών Διαταγών, το οποίο έχει γραφεί πενήντα περίπου έτη αργότερα και απηχεί αποστολοπαράδοτες εντολές και συνήθειες, την αναφέρουν μία εβδομάδα μετά την Πεντηκοστή, δηλαδή μετά την εορτή των Αγίων Πάντων.«Μετά ουν το εορτάσαι υμάς την πεντηκοστήν εορτάσατε μίαν εβδομάδα και μετ’ εκείνην νηστεύσατε μίαν, δίκαιον γαρ και ευφρανθήναι επί τη εκ Θεού δωρεά και νηστεύσαι μετά την άνεσιν».

Όπως φαίνεται από το χωρίο των Αποστολικών Διαταγών, η περί ης ο λόγος νηστεία σχετιζόταν με την χαρμόσυνη περίοδο από το Πάσχα μέχρι την Πεντηκοστή, μετά την οποία έπρεπε να επέλθει κάποιας μορφής αντίδραση, ώστε να μετριασθεί η χαρμόσυνη διάθεση.

Επειδή οι απόστολοι είχαν αρχίσει το κήρυγμα μετά την Πεντηκοστή, οι μετ’ αυτήν ημέρες ήσαν αφιερωμένες σ’ αυτούς.

Ἀπὸ τὴν ἑβδομάδα, ἀγαπητοί μου, ἀπὸ τὴν ἑβδομάδα ποὺ ἀκολουθεῖ μετὰ τὴν Κυρι­ακὴ τῶν ἁγίων Πάντων ἕως τὶς 29 Ἰουνίου εἶ­νε περίοδος νηστείας· εἶνε ἡ νηστεία τῶν ἁ­γί­ων ἀποστόλων. Μὲ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἡμερολο­γίου δυστυχῶς ὡρισμένες χρονιές, ὅταν τὸ Πάσχα πέφτῃ ἀργά, ἡ νηστεία αὐτὴ μειώνε­­ται καὶ κάποτε μηδενίζεται. Ἡ νηστεία αὐ­τὴ εἶνε σχετικῶς εὔκολη, διότι ἐπιτρέπεται τὸ ψάρι. Δὲν ξέρω ἂν ἐσεῖς τὴν τηρῆτε.

Ἡ νηστεία αὐτὴ θεσπίσθηκε γιὰ νὰ προετοι­μάζῃ τοὺς Χριστιανοὺς γιὰ τὴ μεγάλη ἑορτὴ τῶν ἀποστόλων. Καὶ ἡ σημερινὴ Κυριακή, ἡ δευτέρα (Β΄) Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου, τὶς περισσότερες φορὲς πέφτει μέσα στὴ νηστεία τῶν ἁ­γί­ων ἀποστόλων. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ εὐαγγέλιο ποὺ ἀκούσαμε σήμερα εἶνε σχετικὸ μὲ τοὺς ἁγίους ἀποστόλους. […]

Τοὺς γιορτάζουμε. Τί πρέπει νὰ κάνουμε; Νὰ νηστέψουμε αὐτὲς τὶς μέρες. Νὰ προετοι­μαστοῦμε, νὰ ἐξομολογηθοῦμε, νὰ πᾶμε νὰ κοινωνήσουμε. Κι ὅταν χτυπήσουν οἱ καμπάνες στὴ γιορτὴ τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, νὰ πλησιάσουμε κ᾿ ἐμεῖς καὶ νὰ τοὺς ἐκφράσουμε τὴν εὐγνωμοσύνη μας.

Τί ἄλλο νὰ κάνουμε; Νὰ θυμηθοῦμε. Εἴπαμε· ἐργατικοὶ ἦταν αὐτοί, δούλευαν ὅλη νύχτα στὴ λίμνη. Ἐργατικοὶ αὐτοί, ἐργατικοὶ κ᾿ ἐμεῖς. Ἐργατικὸς πρέπει νὰ εἶνε ὁ ἄνθρωπος. Πότε ὅμως ἐργατικός; Σᾶς τό ᾿πα καὶ ἄλλοτε, τὸ ἐπαναλαμβάνω καὶ τώρα· Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο δουλειά, σὰν τὰ μυρμήγκια. Εἶνε εὐλογημένη ἡ δουλειά. Κυριακὴ ὅμως ὄχι. Τὶς ἄλλες μέρες δουλειά! Γιατὶ τὸ νερὸ ποὺ δὲν τρέχει σκουληκιάζει, καὶ τὸ σίδερο ποὺ δὲν δουλεύει τὴ γῆ σκουριάζει· καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν δουλεύει σαπίζει.

Δουλειὰ ὅλες τὶς καθημερινές. Κυριακὴ πρωὶ ὅμως; ἦρθε ἡ ὥρα; χτύπησε ἡ καμπάνα; Νὰ σταματήσουν ὅλα. Ἡ γυναίκα θ᾿ ἀφήσῃ τὸ ῥάψιμο, τὸ σκούπισμα, τὸ μαγειρειό. Ὁ ἄντρας θ᾿ ἀφήσῃ τὴν τσάπα, ὁ τσοπᾶνος τὰ πρόβατα στὸ μαντρί, ὁ δάσκαλος τὸ σχολεῖο, ὁ ὑπάλληλος τὸ γραφεῖο, οἱ πάντες. Φτερὰ στὰ πόδια καὶ ὅλοι στὴν ἐκκλησία. Τὸ κάνουμε; εὐλογία· δὲν τὸ κάνουμε; θὰ τὸ πληρώσου­­με, θά ᾿ρθῃ ἡ ὥρα αὐτή… Σᾶς πονῶ καὶ σᾶς φωνάζω, πρὶν νά᾿ νε ἀργά. Χτυπάει ἡ καμ­πάνα καὶ περνᾶνε τὰ ἅγια καὶ διαβάζεται τὸ Εὐ­αγγέλιο, καὶ κάθεσαι ἐσὺ μὲ τὸ τσιγάρο στὸ στόμα καὶ κοροϊδεύεις μέσ᾿ στὴν πλατεῖα; ἔρ­χεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ!….

Ἂς πέσουμε κι ἂς παρακαλέσουμε νὰ γίνῃ ἵλεως ὁ Θεός. Καὶ νὰ μιμηθοῦμε τοὺς ἀποστό­λους, γιὰ νὰ ἔχουμε τὴν εὐχὴ τῶν ἁγίων ἀ­ποστόλων καὶ τῶν ἁγίων πατέρων. Εἴθε ὁ Θεὸς διὰ τῶν πρεσβειῶν καὶ τῆς Παναγίας Θεοτόκου νὰ ἐλεήσῃ καὶ σώσῃ πάντας ἡμᾶς· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ο διάβολος άλλαξε την σειρά των πραγμάτων...

 

Ο διάβολος άλλαξε την σειρά των πραγμάτων και έδωσε, την ντροπή στη μετάνοια και την παρρησία στην αμαρτία.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Θέλω να γίνω άγιος.Τι να κάνω;

Κάποτε μου είπε ένας άνθρωπος με αφοπλιστική ειλικρίνεια: Θέλω να γίνω άγιος. Τι να κάνω;
Και η αλήθεια είναι πως αυτή η ερώτηση, όσο υπερβολική κι αν ακούγεται στα αυτιά του κόσμου, είναι η πιο φυσιολογική ερώτηση για έναν χριστιανό. Γιατί αν δεν θέλω να γίνω άγιος, τότε τι θέλω;
• Να γίνω απλώς καλός;
• Να γίνω θρησκευόμενος;
• Να γίνω τυπικός;

Ο Χριστός δεν μας κάλεσε στην απλή ηθική.
Μας κάλεσε στη μεταμόρφωση.Να ξέρεις πρώτα τι ΔΕΝ είναι η αγιότητα.
Η αγιότητα:
• δεν είναι τελειότητα,
• δεν είναι αναμαρτησία,
• δεν είναι να μη πέφτεις.
Η αγιότητα είναι να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις και να λες: Κύριε, χωρίς Εσένα δεν μπορώ τίποτα
Οι άγιοι δεν ήταν άνθρωποι χωρίς πάθη.Ήταν άνθρωποι που δεν συμβιβάστηκαν με τα πάθη τους.
Αν θέλεις να γίνεις άγιος, ξεκίνα από τη μετάνοια οχι τη μετάνοια του φόβου
αλλά τη μετάνοια της αλήθειας.
Να μάθεις να λες:
- Έφταιξα
- Πόνεσα
- Πληγώθηκα
- Πλήγωσα

Η εξομολόγηση δεν είναι ποινή είναι ανάσταση της ψυχής. Όποιος θέλει να γίνει άγιος, πρέπει να μάθει να κλαίει μπροστά στον Θεό χωρίς δικαιολογίες.
Αγιοσύνη σημαίνει καθημερινή μικρή σταύρωση
Δεν γίνεσαι άγιος με μεγάλα λόγια.
Γίνεσαι άγιος:
- όταν σωπαίνεις αντί να απαντήσεις,
- όταν συγχωρείς ενώ πονάς,
- όταν δεν εκδικείσαι,
- όταν δεν προβάλλεις τον εαυτό σου,
- όταν αγαπάς χωρίς ανταπόδοση.

Η αγιότητα δεν φαίνεται στα μεγάλα φαίνεται στα μικρά που δεν βλέπει κανείς.
Μάθε να ζεις εκκλησιαστικά, όχι ιδεολογικά
Ο άγιος δεν είναι μοναχικός ήρωας είναι μέλος Σώματος.
Ζει:
- μέσα στη Θεία Λειτουργία,
- μέσα στη Θεία Κοινωνία,
- μέσα στη σχέση με πνευματικό,
- μέσα στην Εκκλησία, με υπομονή στους ανθρώπους της.

Όποιος θέλει να γίνει άγιος αλλά δεν αντέχει τους ανθρώπους, δεν έχει καταλάβει ακόμα τον Χριστό.
Άφησε τον Θεό να σε κάνει άγιο όχι τον εαυτό σου το μεγαλύτερο λάθος είναι να νομίζουμε ότι η αγιότητα είναι προσωπικό κατόρθωμα.
Δεν γίνεσαι άγιος επειδή προσπαθείς πολύ.
Γίνεσαι άγιος επειδή αφήνεσαι πολύ.
Όταν λες κάθε μέρα: «Κύριε, κάνε Εσύ ό,τι εγώ δεν μπορώ».

Αν θέλεις να γίνεις άγιος, μην το διαφημίσεις.
Ζήσε το σιωπηλά.
- Με πτώσεις.
- Με αγώνα.
- Με δάκρυα.
- Με Θεία Κοινωνία.
- Με ταπείνωση.
Και ένα να θυμάσαι:
Ο Θεός δεν ζητά να Του μοιάσεις. Ζητά να Του ανήκεις και αν Του ανήκεις, Εκείνος ξέρει πώς να σε κάνει άγιο.

Αρχμ Χριστοδουλος

Η ΑΓΙΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ

   

Η Αγία Καλλιόπη, έζησε στα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ., στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου. Διακρινόταν για τη φυσική της ομορφιά, αλλά και τα πλούσια ψυχικά και πνευματικά χαρίσματά της. Απέρριπτε μετά βδελυγμίας κάθε πρόταση γάμου γιατί είχε αφιερώσει τη ζωή της στο Χριστό, τη διδασκαλία του Θείου Λόγου Του και τη διακονία και παραμυθία των ασθενών και πασχόντων αδελφών της. Στο φοβερό διωγμό που εξαπέλυσε ο φοβερός διώκτης των χριστιανών Δέκιος, η Καλλιόπη συνελήφθη και οδηγήθηκε μπροστά στον τοπικό άρχοντα, ο οποίος θαύμασε την ομορφιά της και προσπάθησε με διάφορες κολακείες και υποσχέσεις να την δελεάσει και να την σύρει στην ανόσια ζωή των ψυχοφθόρων ηδονών και της μισερής ειδωλολατρίας. Όμως η Αγία με ηρωική σταθερότητα, εμμονή και αγωνιστικό φρόνημα, ομολόγησε την πίστη της στο Χριστό, τον μοναδικό Σωτήρα και Λυτρωτή. Εξοργισμένος ο τύραννος διέταξε και τη μαστίγωσαν ανελέητα. Κατόπιν, τη χαράκωσαν με μαχαίρια και έκαψαν τις πληγές της. Τελικά την αποκεφάλισαν χαριζόντάς της, την ουράνια και άφθαρτη δόξα.

Ἀπολυτίκιον 

Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Του Σωτήρος το κάλλος εκ ψυχής αγαπήσασα, καλλιπάρθενε κόρη, Καλλιόπη πανεύφημε, ηγώνισαι στερρώς υπέρ αυτού, και δόξης ηξιώθης θεϊκής, δια τούτο σου την μνήμην την ιεράν, τιμώμεν εκβοώντές σοι, δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω χορηγούντι δια σού, ημίν πταισμάτων άφεσιν.

Ἄραγε ὅσοι ἐμαρτύρησαν μέ τό αἷμα,μόνον αὐτοί εἶναι μάρτυρες;

 

Ἄραγε ὅσοι ἐμαρτύρησαν μὲ τὸ αἷμα,μόνον αὐτοὶ εἶναι μάρτυρες;
Ὄχι μόνον αὐτοί, ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἀγωνίζονται στὴν ἄσκηση, περνώντας τὴ ζωή τους θεοφιλῶς καὶ ἐναρέτως· διότι ἔτσι λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι πέρασαν τὴ ζωή τους οἱ ἅγιοι, «ἐν αἰγίοις δέρμασιν ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος» (Ἔβρ. 11:37,38) καὶ ὅμως αὐτοὶ περιφέρονταν ὡς πλανώμενοι στὶς ἐρήμους καὶ στὰ ὄρη καὶ στὰ σπήλαια καὶ στὶς ὀπὲς τῆς γῆς. Καὶ ὕστερα ἀπὸ ὀλίγο λέγει πάλι:
«Τοσοῦτον ἔχοντες νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι' ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν Χριστόν». ( Ἔβρ. 12: 1,2)

Βλέπετε ὅτι ὁ ἀπόστολος ὅλους τοὺς ἐραστὲς καὶ φίλους τῆς ὁσιότητος καὶ ἀσκητικῆς ζωῆς ὅλους μαζί μὲ ἕνα ὄνομα τοὺς ἀπεκάλεσε μάρτυρες, ὅπως καὶ ἐκείνους ποὺ μὲ ὑπομονὴ περνοῦν τὴ θλιμμένη ζωή.

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης

Ἔρριξα ένα βλέμμα στά ἀσκητικά ὀστᾶ...

 Φαντάσθηκα τις ηρωϊκές ψυχές, τοὺς ἁγίους ἐκείνους ἐρημίτας, στοὺς ὁποίους ἀνῆκαν, νὰ παλεύουν «πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου», να δοκιμάζουν βαθειές ἀγωνίες καὶ ἀβάστακτες νοσταλγίες, νὰ ζοῦν μὲ σκληροτάτη άπάρνηση, με αίματηρή νηστεία, μὲ στέρηση, μέσα σ' ἐκείνη τὴν κατασκότεινη σπηλιά, με μοναδική παρηγορία την φωτιστική επίσκεψη τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. 

 Και τώρα, τα γυμνά αὐτὰ ὀστᾶ περιμένουν υπομονητικά τήν δευτέρα γέννησή τους, τὴν ἀνάπλασή τους, ὅταν θά σημάνη ἡ ἀναστάσιμη ἀρχαγγελική σάλπιγξ καὶ θὰ ἀκουσθῆ ἡ διαταγή, τήν ὁποία προφητεύει ὁ προφήτης Ιεζεκιήλ:

«Τὰ ὀστᾶ τὰ ξηρά, ἀκούσατε λόγον Κυρίου... ἰδοὺ ἐγὼ φέρω ἐφ᾽ ὑμᾶς πνεῦμα ζωῆς... Καὶ εἶπε πρός με προφήτευσον ἐπὶ τὸ πνεῦμα καὶ εἰπόν τῷ νεύματι τάδε λέγει Κύριος... ἐλθὲ καὶ ἐμφύσησον εἰς τοὺς νεκροὺς τούτους καί ζησάτωσαν... καὶ εἰσῆλθεν εἰς αὐτοὺς τὸ πνεῦμα, καὶ ἔζησαν καὶ ἔστησαν ἐπὶ τῶν ποδῶν αὐτῶν, συναγωγὴ πολλή σφόδρα...»

  Ἀσπάσθηκα ώρισμένα ἀπό αὐτὰ μὲ πολλὴ εὐλάβεια καὶ ἔφυγα μέ τήν καρδιά γεμάτη κατάνυξη και πνευματικὴ ἀγαλλίαση.

 

(+) ἀρχιμ. Χερουβείμ κτίτορος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, ἀπό τήν τετράχρονη παραμονή του στό Ἅγιον Ὄρος

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ

 

«Ὅς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10,38)

«Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν παίρνει τὸν σταυρό του καὶ δὲν μὲ ἀκολουθεῖ δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος». 

            Την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή η Εκκλησία εορτάζει την μνήμη «πάντων των αγίων», όλων εκείνων των ανθρώπων που αγάπησαν ακόμη και για μία στιγμή τον Χριστό, όπως αυτό φάνηκε στο πρόσωπο του πρώτου πολίτη του Παραδείσου, του ευγνώμονος ληστού, και αυτή η στιγμή αποτέλεσε την κορυφαία στιγμή που έκρινε τη ζωή τους. Διότι η αγιότητα είναι ο σταυρός της στιγμής, στην οποία ο άνθρωπος νιώθει την ανεπάρκειά του, παραιτείται από τον τρόπο που το εγώ του βλέπει τον κόσμο και την ίδια του τη ζωή, και εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Χριστό, ώστε να τον θυμηθεί στη βασιλεία Του.

            Είναι σταυρός αυτή η στιγμή, όταν είναι ειλικρινής και χωρίς επιστροφή. Διότι το να αρνηθείς τις επιλογές της ζωής σου, τον τρόπο σκέψης σου, τις αμαρτίες σου, αλλά και τις επιτυχίες σου, ό,τι σε δοξάζει, ό,τι έχεις βάλει ως στόχο, ό,τι έχεις κάνει για τον εαυτό σου και για τους άλλους, είναι ένας Γολγοθάς. Πάσχουμε από την αυτοδικαίωση. Πάσχουμε από το αίσθημα ότι αξίζουμε αφ’ εαυτού μας, ότι μπορούμε να είμαστε αυτόφωτοι και στην εποχή μας πρέπει να είμαστε αυτόφωτοι. Μόνο που το φως δεν έχει να κάνει ούτε με τις γνώσεις, ούτε με την κοινωνική μας επιφάνεια, την ευμάρεια, τα χαρίσματα, την αυτογνωσία, την κυριαρχία μας επί των άλλων και επί του κόσμου. Φως είναι η ταπεινή σχέση με τον Χριστό, ο Οποίος είναι το φως του κόσμου και όποιος τον ακολουθεί δεν θα περπατήσει ποτέ στο σκοτάδι. Όμως αυτή η επιλογή, να αφεθείς στον Χριστό και στο θέλημά του είναι σταυρός, διότι ακόμη κι αν πιστεύεις, ακόμη κι αν τηρείς τις εντολές, ο Γολγοθάς του εγώ σου υπενθυμίζει τη δική σου αυτάρκεια κάθε στιγμή.

            Οι άγιοι στην Ιστορία της Εκκλησίας είχαν βρει τη στιγμή της εμπιστοσύνης. Έζησαν όπως μπορούσαν, κατά την κλήση τους. Όταν ερχόταν όμως η στιγμή του πειρασμού, είτε αυτός ήταν να απαρνηθούν τον Χριστό για να ζήσουν είτε να ευχαριστηθούν με το θέλημά τους είτε με το να αισθανθούν δικαιωμένοι με τα έργα τους, σήκωναν τον σταυρό τους και τα άφηναν όλα στον Χριστό. Ματώνανε, αλλά δεν λυγίζανε. Έδειχναν ανήμποροι μπροστά στο κακό και στον θάνατο, αλλά μέσα τους είχαν ελπίδα και φως. Και πάνω απ’ όλα την αγάπη και προς τον Χριστό και προς την εικόνα Του, τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο.

            Όλος αυτός ο δρόμος, από τη στιγμή μέχρι την διάρκεια, βιώνεται στην Εκκλησία, όχι σ’ αυτήν της παράδοσης, της θρησκευτικότητας, της προσδοκίας της αιωνιότητας και του μεταφυσικού στηρίγματος, αλλά σ’ αυτήν της σύναξης των αμαρτωλών, όσων αισθάνονται ότι εμπιστεύονται τον Χριστό, κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα Του και παίρνουν δύναμη να συνεχίσουν να σηκώνουν τον σταυρό τους, αγαπώντας, συγχωρώντας, προσφέροντας, αντέχοντας.

Αυτή την Εκκλησία που πολλοί σήμερα την έχουν στο περιθώριο της ζωής τους ή αρκούνται στην τυπική σχέση μαζί της. Και είναι έτοιμοι, βλέποντας τις αστοχίες των προσώπων που δεν φέρονται κατά τη δική τους αντίληψη, να την πετροβολήσουν, αντί να την σκεπάσουν. Αυτή την Εκκλησία που δεν νιώθουν το φως και την πρόσκληση στον καθέναν να ζήσει τη στιγμή του σταυρού, όπως εκπέμπεται διαρκώς διά των Αγίων, αλλά μένουν στην θέαση της επιφάνειας, της γνώμης, του γράμματος, της δικής τους δικαίωσης, χωρίς εμπιστοσύνη στον Οροφουργό της, Αυτόν που την ανάγει ως αψίδα ζωής και ανάστασης ως τον ουρανό και κατεβάζει τον ουρανό στη γη. Αυτή την Εκκλησία που έχουμε ανάγκη να ζήσουμε εντός της, για να μας υπενθυμίζει τη στιγμή μας και να μας ενισχύει να την κρατήσουμε μέχρι τέλους. Εν Αγίω Πνεύματι. Ως καρπό Του και βοηθό μας.

Ας είναι οι πρεσβείες πάντων των αγίων ο δικός μας οδηγός για να σηκώσουμε τον Σταυρό μας και να ζήσουμε το φως της δικής μας,  προσωπικής ανάστασης.

Χρόνια πολλά και καλά! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ

 

 Σήμερα εορτάζουμε όσους αγίασε το Άγιο Πνεύμα, τους Προπάτορες και Πατριάρχες, τους Προφήτες και ιερούς Αποστόλους, τους Μάρτυρες και τους Ιεράρχες, τους Ιερομάρτυρες και Οσιομάρτυρες, τους Όσιους και Δίκαιους και όλες γενικά τις άγιες Γυναίκες και τους υπόλοιπους ανώνυμους Αγίους.

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ :
Ελισσαίος, Ελισσώ, Ελισώ
Νήφων *
Αγαμέμνων, Αγαμέμνονας
Αγησίλαος
Αγόρω, Αγορίτσα
Αίολος
Άλκηστις
Αλκμήνη
Ανδρομέδα
Αντιόπη
Αριστομένης
Αρθούρος
Βελισάριος
Βενέτιος, Βενετία
Βενιζέλος
Βιολέτα
Βρασίδας
Διαγόρας
Δίκαιος
Εβελίνα
Έκτορας
Ελβίρα
Εριφύλη
Ερρίκος
Ερωτόκριτος
Ευαγόρας
Ευριπίδης
Ευρυδίκη
Φαίδων, Φαίδωνας
Φειδίας
Φραγκίσκος, Φρατζέσκα
Γιασεμή, Γιασμίνα
Γιολάντα
Γλαύκος
Ηλέκτρα
Ιοκάστη
Ισαβέλα
Καλομοίρα
Καλυψώ
Κανέλος, Κανέλα
Κασσάνδρα
Κίμων, Κίμωνας
Κίρκη
Κλάρα
Κλεάνθης, Κλεάνθη
Κλέαρχος
Κλεομένης
Κομνηνός
Κρίτων
Κυβέλη
Λαέρτης
Λογοθέτης
Λυκούργος
Λύσανδρος
Μανταλένα
Μάνθος
Μίνωας
Μιράντα
Μιρέλα
Μυρτώ
Ναυσικά
Νεοκλής
Νεοπτόλεμος
Νιόβη
Οφηλία
Ορφέας
Όθων, Όθωνας
Παγώνα
Πανωραία
Περίανδρος
Πραξιτέλης
Πυθαγόρας
Ροδοθέα
Τερέζα
Τερψιθέα
Θέλξη
Θρασύβουλος, Θράσος
Τιμολέων
Άγις
Αίσωπος
Αλβέρτος
Αλκίνοος
Αμφιτρίτη
Αναξίμανδρος
Ανδροκλής
Αρετή, Αρετούσα *
Εριέττα
Έρρικα
Γοργίας
Ήρα
Ηρώ
Ιόλη
Ιπποκράτης
Κάρολος
Μαλβίνα
Μέλισσα, Μελίσσα
Ναπολέων, Ναπολέωντας
Σεμίνα
Οδέττη
Ζώτος
Αλφρέδος
Αρμονία
Ηώ
Ήβη
Ινώ
Κλαίρη
Λάνα
Λάρα
Λίλα
Λίλιαν
Μαρίσσα
Κυρήνη
Μηλινόη
Νία
Ρέα
Υβόννη
Βεατρίκη
Άρια, Άρυα
Καλλίµαχος
Κρατερός
Πολυκράτης
Πούλια

Απολυτίκιον

Ήχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον λόγον
(Ποίημα Κυρίλλου πατριάρχου Κων/πόλεως)
Τών αγίων Πάντων οίκος ο πάνσεπτος, ουρανός ώς τις άλλος αστράπτει αίθριος, εν μέσω έχων τόν Χριστόν, ώς περ ήλιον λαμπρόν, τήν παρθένον Μαριάμ, σελήνην ως πλησιφαή, καί κύκλω καθάπερ άστρα, χορούς τε πάντων αγίων, αεί πρεσβεύοντας σωθήναι ημάς.

Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ: ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ

 

Μητροπολίτου Αὐλῶνος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Τήν πρώτη Κυριακή μετά τήν ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία συνεορτάζει ὁλόκληρο τό ὀγκῶδες ἐκεῖνο «νέφος τῶν μαρτύρων» της στήν τόσο παραστατική καί τόσο ἐποικοδομητική κοινή ἑορτή «τῶν Ἁγίων Πάντων». Γιά μιά ἀκόμη φορά θά ἀκούσουμε τά κατορθώματα τῆς πίστης, ὅπως ἀριστοτεχνικότατα τά περιγράφει τό θεόπνευστο κείμενο (Ἑβρ. 11, 33 – 12, 2) καί τούς ἀλάθητους λόγους τοῦ Κυρίου γιά τήν πρός τούς πιστούς Του οὐράνιας τιμῆς πού τούς ἀνήκει (Ματθ. 19, 28).

Μέ ὕμνους ὑψηλῆς πνευματικῆς ἔξαρσης ψάλλουμε καί δοξολογοῦμε Τοῦτον καί ἀπό ἱερή ἀγαλλίαση καί θεία ἐνθάρρυνση γέμισαν οἱ ψυχές τῶν εὐσεβῶν, διδάγματα ὑψηλά καί σωτήρια καί ἀπό αὐτήν τήν ἱστορική πραγματικότητα, ἀποκόμισαν ἀπό αὐτή τήν ἱερή πανήγυρη ὅσα εἶναι ἱκανοί μέ ταπεινόφρονη γνώμη νά βλέπουν ὁ καθένας τή δική του ἐσωτερική κατάσταση καί νά τείνουν μέ ἔνθεη διάθεση πρός τά ὑψηλά, «τά ἄνω φρονοῦντες, τά ἄνω ζητοῦντες», σύμφωνα μέ τή φιλανθρωπότατη σύσταση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Κολ. 3, 1-2).

Ὅλο αὐτό τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ τό οὐράνιο ἄθροισμα, τῶν «Προφητῶν ὁ σύλλογος» τῶν «Ἀποστόλων ὁ χορός», τῶν «Μαρτύρων ὁ δῆμος», τῶν «Πατέρων ὁ μελισσών» καί «τῶν ἁγίων Γυναικῶν τό φιλόθεον σύστημα», ὅπως ὡραιότατα ἐμελώδησε ὁ ἱερός ὑμνογράφος, ὅλο αὐτό τό «περικείμενον ἡμῖν νέφος» τῶν «ἀπ’ αἰῶνος τῷ Θεῷ εὐαρεστησάντων», καί ὁ καθένας ἀπ’ αὐτούς ξεχωριστά, ἀποτελοῦν τήν ἀνά τούς αἰῶνες ζωντανή ἀπόδειξη τῆς ὑπεροχῆς τοῦ πνεύματος πού εἶναι πάνω ἀπό τήν ὕλη. Αὐτό τό ἀποδεικνύει καί ὁ καθένας του μέ τό βίο καί τήν πολιτεία τους.

Ἀπό καταβολῆς τοῦ ἀνθρώπινου γένους μέχρι τίς ἡμέρες μας ἡ δύναμη τοῦ πνεύματος ἀναδείχθηκε πανίσχυρη, ὁσονδήποτε ἰσχυρές καί ἄν ὑπῆρξαν οἱ ἀντίπαλες πρός αὐτό δυνάμεις. Τά ἀποτελέσματα τῆς νίκης τοῦ πνεύματος δέν ὑπῆρξαν μόνον γιά τούς ἄμεσους ἀγωνιστές του ἀξιοθαύμαστα, ἀλλά εἶχαν καί ἔχουν πάντοτε, αὐτά μόνα, τήν ἀσυγκράτητη ἐκείνη ροπή στήν Ἱστορία, μέ τήν ὁποία αὐτή ὁδηγεῖ τόν κόσμο πού ἀποβλέπει στόν ἄριστο προορισμό του.

Ἐάν ὑπάρχουν στήν Ἱστορία ἐποχές, κατά τίς ὁποῖες αὐτή ἡ πρός τό ἀγαθό ροπή δέν εἶναι τόσο ἐμφανής καί κατά τήν ἐξωτερική της ὄψη παρουσιάζεται ὅτι ἐπικρατεῖ τό ἀντίθετο, καί τότε ἀκόμη οἱ χρησιμοποιούμενες πνευματικές δυνάμεις ἐνεργοῦν κάτω ἀπό ἀντίθετη μορφῆς ἐπιφάνεια μέ ἀφάνταστη δημιουργική δύναμη καί συστηματικότητα, γιά νά τήν ὑπονομεύσουν καί ἐν καιρῷ νά τήν ἀνατινάξουν.

Στή θέση της ἀναδίδουν ἐκ νέου, ἀνέλπιστα γιά τούς ἀνίδεους, τά ἱστορικά ἐκεῖνα θαύματα, γιά τά ὁποῖα, μέ ἀνοιχτά στόματα, τρίβουν τά μάτια τους οἱ ἄγευστοι τῆς δύναμης, τήν ὁποία, πέρα ἀπό κάθε φαινομενική ὑποχώρηση, διατηρεῖ τό πνεῦμα. Ὁ θρίαμβος τῶν Ἁγίων εἶναι ὁ θρίαμβος ἐναντίον ὅλων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, οἱ ὁποῖες ἀπό τήν ἐποχή τῶν Πρωτοπλάστων διεκδικοῦν τήν κυριαρχία στόν κόσμο καί κυρίως πάνω στό ὅ,τι εὐγενέστερο ἔπλασε ὁ Θεός στόν κόσμο, στόν «κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσή Του ἄνθρωπο» (Γεν. 1, 26, 27).

Οἱ σκοτεινές αὐτές δυνάμεις δέν ἐφείσθηκαν καμμίας «μεθοδείας» (Ἐφεσ. 4, 14 καί 11), φθάνοντας πολλές φορές μέχρι καί τοῦ νά μετασχηματίζονται «εἰς ἄγγελον φωτός» (Β΄ Κορ. 11, 14), γιά νά πετύχουν τόν σκοπό τους καί ὑπῆρξαν πάντοτε τόσον ἀδίστακτοι καί θρασεῖς, ἀφοῦ οὔτε μπροστά στόν Ἴδιο τόν Κύριο δέν δυσκολεύθηκαν νά ἐμφανισθοῦν (Ματθ. 4, 1-11, Μάρκ. 1, 12-13, Λουκ. 4, 1-13).

Ἀκριβῶς ὅ,τι συνέβηκε ἐφάπαξ μέ τό μυστήριο τῆς θείας Οἰκονομίας, τό ἴδιο ἐπαναλαμβάνεται καί σέ ὅλες τίς περιπτώσεις, κατά τίς ὁποῖες τολμοῦν οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους νά σηκώσουν, «κεφάλι» ἐνάντια τῶν «υἱῶν τοῦ φωτός» (Α΄ Θεσ. 5, 5). Ἐφόσον αὐτοί δέν λησμονοῦν, ὅτι ἔχουν «τήν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ» (Λουκ. 10, 19) καί κάνουν, πράγματι, χρήση αὐτῆς τῆς ἐξουσίας, ὁ ἐχθρός μπλέκεται στίς δικές του παγίδες καί κάθε ἐπίθεσή του στό τέλος μένει χωρίς ἀποτέλεσμα.

Σημασία γιά ἕναν χριστιανό ἀγωνιστή δέν ἔχει ἡ ἀπώλεια τοῦ ὑλικοῦ κόσμου, γιατί στά αὐτιά του ἠχεῖ ἡ φωνή τοῦ Κυρίου, «Μή φοβεῖσθαι ἀπό τῶν ἀποκτεινόντων τό σῶμα ὑμῶν, τήν δέ ψυχήν μή δυναμένων ἀποκτεῖναι» (Ματθ. 10, 28). Οὔτε τά βασανιστήρια τόν φοβίζουν, γιατί «οὐκ ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς» (Ρωμ. 8, 18). Κανενός ἄλλου πράγματος ἡ θυσία θά ὑπολογισθεῖ ἐνώπιον τῆς ἀνάγκης, τήν ὁποίαν αἰσθάνεται ὁ πιστός νά παραμείνει σταθερός σέ «ὅ,τι ἔμαθε καί ἐπιστώθη» (Β΄ Τιμ. 3, 14).

Ὁ πιστός ἀποδύεται στόν ἀγώνα, ὄχι γιατί πιστεύει στίς δικές του δυνάμεις, ἀλλά πώς εἶναι βέβαιος ὅτι θά ἔχει σύμμαχο τήν ἀκαταγώνιστη δύναμη τοῦ Θεοῦ. Ἀλλοίμονο, ἄν θελήσει μέ ὑπερηφάνεια καί ἀλλαζονεία νά ἐπιδείξει τή δική του δύναμη. Τότε θά καταντήσει ἐπαίσχυντος ἀρνητής τῆς πίστης καί προδότης τῶν πιστῶν. Γιά τοῦτο καί πολύ σωστά καί δίκαια ἡ Ἐκκλησία μας τήν πανήγυρη τῶν Ἁγίων Πάντων τοποθέτησε ἀμέσως μετά τήν ἐπιφοίτηση καί ἐγκατάσταση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στόν κόσμο, θέλοντας νά δείξει ὅτι «καρπός τοῦ Πνεύματος» εἶναι ὅλο αὐτό τό «νέφος» τῶν πάσης φύσεως «μαρτύρων» καί μᾶς καλεῖ σέ ἔπαινο καί μίμησή τους.

Τό τελευταῖο αὐτό ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιά ‘μᾶς πού ζοῦμε σέ μιά κρίσιμη ἐποχή ἀνακατατάξεων· γι’ αὐτό πρέπει νά ἀναλάβουμε μέ πίστη, θάρρος καί αὐταπάρνηση τίς εὐθῦνες πού μᾶς ἀνήκουν. Μή λησμονοῦμε τήν ἐσωτερική μας διάθεση καί τίς ἐξωτερικές ἐκδηλώσεις πού ἀπορρέουν ἀπό αὐτήν. Καί πάντοτε μή λησμονοῦμε αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριος: «Ὅστις δ’ ἄν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτόν κἀγώ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 10, 33).

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 07/06/2026-ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Ι' 32-33

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς· Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

Νεοελληνική Απόδοση

Είπε ο Κύριος στους μαθητές Του : «Όποιος ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους ότι ανήκει σ’ εμένα, θα τον αναγνωρίσω κι εγώ για δικόν μου μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου. Όποιος όμως με απαρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον απαρνηθώ κι εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου». «Όποιος αγαπάει τον πατέρα του ή τη μάνα του παραπάνω από μένα, δεν είναι άξιος για μαθητής μου. Κι όποιος αγαπάει το γιο του ή τη θυγατέρα του παραπάνω από μένα, δεν είναι άξιος για μαθητής μου. Επίσης όποιος δεν παίρνει το σταυρό του και δε με ακολουθεί, δεν είναι άξιος για μαθητής μου. Μίλησε τότε ο Πέτρος και του είπε: «Να, εμείς αφήσαμε τα πάντα και σε ακολουθήσαμε. Τι θα γίνει μ’ εμάς;» Κι ο Ιησούς τους απάντησε: «Σας βεβαιώνω πως εσείς που με ακολουθήσατε, όταν θα καθίσει ο Υιός του Ανθρώπου στο μεγαλόπρεπο θρόνο του, στον καινούριο κόσμο, θα καθίσετε κι εσείς σε δώδεκα θρόνους, για να κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Κι όποιος άφησε σπίτια ή αδερφούς ή αδερφές ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή παιδιά ή χωράφια για χάρη μου, θα πάρει εκατό φορές περισσότερα και θα κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Πολλοί θα βρεθούν από πρώτοι τελευταίοι, κι άλλοι από τελευταίοι πρώτοι».

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 07/06/2026-ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΙΑ' 33-ΙΒ' 2

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀδελφοί, οἱ ἃγιοι Πάντες διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι. Τοιγάρουν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι’ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν.

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, οι άγιοι Πάντες με την πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, επέβαλαν το δίκαιο, πέτυχαν την πραγματοποίηση των υποσχέσεων του Θεού, έφραξαν στόματα λεόντων· έσβησαν τη δύναμη της φωτιάς, διέφυγαν τη σφαγή, έγιναν από αδύνατοι ισχυροί, αναδείχτηκαν ήρωες στον πόλεμο, έτρεψαν σε φυγή εχθρικά στρατεύματα· γυναίκες ξαναπήραν πίσω στη ζωή τους ανθρώπους τους, κι άλλοι βασανίστηκαν ως το θάνατο, χωρίς να δεχτούν την απελευθέρωσή τους, γιατί πίστευαν ότι μπορούσαν ν’ αναστηθούν σε μια καλύτερη ζωή. Άλλοι δοκίμασαν εξευτελισμούς και μαστιγώσεις, ακόμη και δεσμά και φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν με μαχαίρι, περιπλανήθηκαν ντυμένοι με προβιές και κατσικίσια δέρματα, έζησαν με στερήσεις, υπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις και κακουχίες – ο κόσμος δεν ήταν άξιος να ‘χει τέτοιους ανθρώπους – πλανήθηκαν σε ερημιές και βουνά, σε σπηλιές και σε τρύπες της γης. Όλοι οι παραπάνω, παρά την καλή μαρτυρία της πίστης τους, δεν πήραν ό,τι τους υποσχέθηκε ο Θεός. Αυτός είχε προβλέψει κάτι καλύτερο για μας, έτσι ώστε να μη φτάσουν εκείνοι στην τελειότητα χωρίς εμάς. Έχοντας, λοιπόν, γύρω μας μια τόσο μεγάλη στρατιά μαρτύρων, ας τινάξουμε από πάνω μας κάθε φορτίο, και την αμαρτία που εύκολα μας εμπλέκει, κι ας τρέχουμε με υπομονή το αγώνισμα του δύσκολου δρόμου που έχουμε μπροστά μας. Ας έχουμε τα μάτια μας προσηλωμένα στον Ιησού, που μας έδωσε την πίστη, την οποία και τελειοποιεί.

Αν μετά τη λειτουργία της Κυριακής γυρνάμε σπίτια μας και δεν μας είναι αφόρητη η αδικία, η φτώχεια, η κακία...

 

 Η εκκλησία δεν είναι το μέρος όπου θα πάμε και θα ηρεμήσει η ψυχή μας. Αντίθετα είναι το μέρος όπου θα πάμε και η ψυχή μας θα θυμηθεί πως είναι να είναι καθαρή. Έστω για λίγη ώρα. Και έπειτα θα επαναστατήσει ενάντια στη βρωμιά του κόσμου. 

 Αν μετά τη λειτουργία της Κυριακής γυρνάμε σπίτια μας και δεν μας είναι αφόρητη η αδικία, η φτώχεια, η κακία, η δειλία και η κολακεία που υπάρχουν γύρω μας, αν προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε ακόμα τον συμβιβασμό μας με τον κόσμο και τους άρχοντές του, εκείνους που τυραννούν τα γένη και παρουσιάζονται ως οι ευεργέτες τους κι από πάνω, τότε δεν λειτουργηθήκαμε. 

Απλά κοιμίσαμε ό,τι μας έχει απομείνει από την ελεύθερη ψυχή που μας έδωσε ο Θεός.

παπα-Κώστας

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΛΑΡΙΩΝ

 

 

Τη μνήμη του Οσίου Ιλαρίωνος του νέου και Ηγουμένου της Μονής Δαλμάτων τιμά σήμερα, 6 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Όσιος Ιλαρίων γεννήθηκε το 775 μ.Χ. και καταγόταν από την Καππαδοκία.

Οι γονείς του, Πέτρος που ήταν προμηθευτής άρτου των ανακτόρων και Θεοδοσία, ήταν ευσεβείς και ενάρετοι άνθρωποι και γαλούχησαν τον μικρό γιο τους με τα νάματα της ορθόδοξης πίστης

Όταν ενηλικιώθηκε, ποθώντας το δρόμο της αρετής και της άσκησης πήγε στο μοναστήρι της Ξηρονησίας, στην Κωνσταντινούπολη, όπου αφοσιώθηκε ψυχή τε και σώματι στην άσκηση, την αυστηρή νηστεία, τη σιωπή και την μελέτη των Θείων Γραφών.

Αργότερα πήγε στη Μονή Δαλμάτων, όπου και έγινε μεγαλόσχημος. Εκεί παρέμεινε μία δεκαετία σαν κηπουρός και γρήγορα έγινε παράδειγμα άσκησης, ταπεινοφροσύνης και μεγαθυμίας για όλους τους αδελφούς, οι οποίοι παμψηφεί τον ανέδειξαν ηγούμενο της Μονής.

Όταν ξέσπασε η θύελλα της Εικονομαχίας ο αυτοκράτορας Λέων ο Αρμένιος, με τον ασεβή πατριάρχη Θεόδοτο το Μελισσηνό, προσπάθησαν, ανεπιτυχώς, να κάμψουν το αγέρωχο φρόνημα του Οσίου. Εκείνος όρθωσε το πνευματικό του ανάστημα και στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.

Τότε άρχισε ο απηνής διωγμός του. Επί οκτώ ολόκληρα χρόνια, υπέστη αγόγγυστα και με θαυμαστή καρτερία περιορισμούς σε απομακρυσμένες Μονές, φυλακίσεις, ξυλοδαρμούς και εξορίες.

Άντεξε όμως, όλες τις ταλαιπωρίες «ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού», ευχαριστώντας και δοξάζοντας τον δωρεοδότη Κύριο, πού τον αξίωσε να μείνει αλύγιστος στις επάλξεις του αγώνα. Μετά το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, επέστρεψε στη Μονή του, έζησε τρία ακόμη χρόνια και εκοιμήθη ειρηνικά σε ηλικία 70 ετών, το 845 μ.Χ.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Τού λίθου σφραγισθέντος.
Τών λόγων τού Κυρίου γεωργήσας τήν χάριν, ήνθησας ως έλαια, Ιλαρίων παμμάκαρ, ελαίω τών θείων αρετών, καί τής ομολογίας σου σοφέ, ιλαρύνων τάς καρδίας καί τάς ψυχάς, τών πίστει σοί εκβοώντων δόξα τώ δεδωκότι σοί ισχύν, δόξα τώ σέ στεφανώσαντη, δόξα τώ ενεργούντι διά σου, πάσιν ιάματα.

Δεν κοινωνάμε κάθε Κυριακή γιατί είμαστε άξιοι. Κοινωνάμε για να γίνουμε άξιοι.

 

Γέροντας Προκόπιος Μερτύρης

 

Υπάρχουν φράσεις που τις ακούς μια φορά και σε ακολουθούν για πάντα. Που μπαίνουν μέσα σου σαν φως και φωτίζουν γωνιές που δεν ήξερες ότι ήταν σκοτεινές.Αυτή είναι μια τέτοια φράση.
Την έλεγε ο Γέροντάς μου, ο π. Προκόπιος Μερτίρης άνθρωπος που είχε μάθει να μιλά λίγο και να λέει πολλά. Και με τούτα τα λόγια του έλυσε έναν από τους πιο βαριούς δεσμούς που φορούν οι χριστιανοί χωρίς να το καταλαβαίνουν: τον δεσμό του φόβου μπροστά στο Ποτήριο.

Πόσοι από εμάς έχουμε μείνει στη θέση μας την ώρα της Θείας Κοινωνίας; Πόσοι έχουμε σκύψει το κεφάλι και πει μέσα μας: «Δεν είμαι άξιος. Δεν είμαι έτοιμος. Κάποια άλλη φορά»;
Και «κάποια άλλη φορά» γίνεται εβδομάδες. Μήνες. Χρόνια.

Ο άνθρωπος περιμένει να γίνει καλύτερος για να πλησιάσει τον Χριστό. Αλλά χωρίς τον Χριστό δεν μπορεί να γίνει καλύτερος. Κι έτσι στέκεται στη μέση μακριά από το Ποτήριο και μακριά από τη μεταμόρφωση που μόνο το Ποτήριο χαρίζει.
Αυτός ο κύκλος είναι μια από τις πιο έξυπνες παγίδες του εχθρού.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε πως δεν πρέπει να αποφεύγουμε τη Θεία Κοινωνία λόγω αμαρτιών, αλλά να τρέχουμε σε αυτή για τη θεραπεία των αμαρτιών. Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού δεν είναι το βραβείο των τελείων. Είναι το φάρμακο των ασθενών.
Και ποιος από εμάς δεν είναι ασθενής;
Ο Χριστός δεν κάλεσε στο Τελευταίο Δείπνο αγγέλους. Κάλεσε ανθρώπους. Ανθρώπους με αδυναμίες, με αμφιβολίες, με πληγές. Ανθρώπους που λίγες ώρες αργότερα θα Τον εγκατέλειπαν. Κι όμως τους έδωσε τον Εαυτό Του. Ολόκληρο.
Γιατί; Γιατί ήξερε ότι αυτό - και μόνο αυτό - θα μπορούσε να τους αλλάξει.

«Δεν κοινωνάμε γιατί είμαστε άξιοι. Κοινωνάμε για να γίνουμε άξιοι.»
Μέσα σε αυτή τη φράση κρύβεται μια ολόκληρη θεολογία της χάριτος. Η αξιότητα δεν είναι προϋπόθεση είναι καρπός. Δεν φέρνουμε εμείς κάτι στον Χριστό. Εκείνος φέρνει σε εμάς ό,τι δεν μπορούμε να αποκτήσουμε μόνοι μας: αγιότητα, καθαρότητα, μεταμόρφωση.
Πλησιάζουμε με ταπείνωση: ναι. Με μετάνοια: ναι. Με προετοιμασία: ναι. Αλλά όχι με την ψευδαίσθηση ότι προηγουμένως φτάσαμε σε κάποιο επίπεδο που μας κάνει «αρκετά καλούς».
Κανείς δεν είναι αρκετά καλός. Και ακριβώς γι' αυτό υπάρχει το Ποτήριο.

Θυμάμαι τον Γέροντά μου να το λέει αυτό με εκείνη την ησυχία που είχε σαν να μην έλεγε κάτι καινούργιο, αλλά να υπενθύμιζε κάτι που πάντα ξέραμε αλλά είχαμε ξεχάσει. Έτσι μιλούν οι άνθρωποι που έχουν ζήσει αυτό που λένε.
Και εκείνη η φράση έμεινε. Έμεινε γιατί ήταν αληθινή. Γιατί έλυνε δεσμά. Γιατί άνοιγε πόρτες.
Αν σήμερα νιώθεις ανάξιος καλώς ήρθες. Είσαι στη σωστή ουρά.
Η ουρά των ανάξιων που γνωρίζουν την ανάξιότητά τους είναι η πιο ιερή ουρά που υπάρχει. Εκεί στέκονται οι ταπεινοί. Εκεί πλησιάζουν οι πεινασμένοι. Εκεί έρχεται ο Χριστός όχι για να τους κρίνει, αλλά για να τους θρέψει.
Πλησίασε. Όχι γιατί τα κατάφερες. Αλλά γιατί χρειάζεσαι Αυτόν που μπορεί να σε κάνει να τα καταφέρεις.
Κοινώνησε. Όχι γιατί είσαι άξιος. Αλλά για να γίνεις.

Σε ευχαριστώ, Γέροντά, που υπήρξες φως στον δρόμο μου. Που δίδαξες με τη ζωή σου αυτό που λίγοι τολμούν να ζήσουν: ότι η αγάπη δεν είναι λόγια είναι παρουσία, είναι υπομονή, είναι το Ποτήριο που κρατάς στα χέρια σου και προσφέρεις σε έναν κόσμο που διψά χωρίς να το ξέρει. Η μνήμη σου μένει ζωντανή όχι μόνο στις καρδιές μας, αλλά σε κάθε ψυχή που πλησίασε το Ποτήριο επειδή εσύ της είπες: «πλησίασε, δεν χρειάζεται να είσαι άξιος — χρειάζεται να το θέλεις».Αιωνία σου η μνήμη.

Αρχμ Χριστοδουλος

«Η ζωή είναι σαν ένα τρένο.Δεν σταματάς σε κάθε σταθμό, και δεν ταξιδεύουν όλοι μαζί σου μέχρι το τέλος.»

 

Η γιαγιά μου είχε μια φράση που έλεγε συχνά:
«Η ζωή είναι σαν ένα τρένο, παιδί μου.Δεν σταματάς σε κάθε σταθμό,
και δεν ταξιδεύουν όλοι μαζί σου μέχρι το τέλος.»

Όταν ήμουν παιδί, δεν καταλάβαινα τι εννοούσε.
Νόμιζα πως ήταν απλώς μια από εκείνες τις παλιές της φράσεις,σαν αυτές που ψιθύριζε όταν έραβε ή έφτιαχνε πίτες.
Όμως τώρα, καθώς περνούν τα χρόνια και τα δικά μου μαλλιά αρχίζουν να γκριζάρουν, βλέπω την αλήθεια μέσα στα λόγια της.
Όταν είσαι νέος, το τρένο είναι γεμάτο, θορυβώδες και γρήγορο.Όλοι μοιάζουν να είναι μέσα— φίλοι από το σχολείο, γείτονες, συνάδελφοι, οικογένεια.
Τα βαγόνια είναι γεμάτα γέλια, σχέδια και φωνές.Νομίζεις πως το ταξίδι θα κρατήσει για πάντα.

Αλλά όσο προχωρά η διαδρομή,οι άνθρωποι αρχίζουν να κατεβαίνουν.
Κάποιοι κατεβαίνουν γιατί ο δικός τους δρόμος τους οδηγεί αλλού.
Κάποιοι χάνονται ξαφνικά,αφήνοντας πίσω άδεια καθίσματα που πονάμε να κοιτάξουμε.Και σιγά σιγά, το τρένο ησυχάζει.
Τότε είναι που τα λόγια της γιαγιάς αποκτούν νόημα.

Μου έλεγε πως το μυστικό δεν είναι να θρηνείς για όσους έφυγαν,αλλά να εκτιμάς όσους κάθονται ακόμη δίπλα σου.
Να κοιτάς έξω από το παράθυρο και να βλέπεις το τοπίο— γιατί αλλάζει συνεχώς: ανατολές, χωράφια, πόλεις, βουνά…όλα μέρος του ίδιου ταξιδιού.

Τώρα, όταν επισκέπτομαι τη μνήμη της στην καρδιά μου,σχεδόν ακούω τη φωνή της:
«Μη φοβάσαι όταν το τρένο αδειάζει.Να είσαι ευγνώμων που είχες συντροφιά όσο κράτησε.
Και όταν έρθει ο δικός σου σταθμός, κατέβα με γαλήνη,ξέροντας πως ταξίδεψες όμορφα.»
Η ζωή είναι πράγματι σαν ένα τρένο γεμάτη αφίξεις και αποχωρισμούς,
αποχαιρετισμούς και συναντήσεις, φασαρία και σιωπή.
Κι αν είμαστε τυχεροί, όταν φτάσουμε στον τελευταίο σταθμό,θα καταλάβουμε πως το ταξίδι ήταν όμορφο όχι γιατί ήταν τέλειο, αλλά γιατί ήταν δικό μας.

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΥΡΟΥ

  

Τη μνήμη του Αγίου Δωροθέου του Επισκόπου Τύρου τιμά σήμερα, 5 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Δωρόθεος ήταν ποιμένας που είχε «τήν μόρφωσιν τής γνώσεως καί τής αληθείας εν τώ νόμω» (προς Ρωμαίους, β’ 20). Δηλαδή, την ακριβή γνώση και αλήθεια, που βρίσκεται μέσα στο Νόμο, στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη.

 Όταν ξέσπασε ο φονικός διωγμός κατά της Εκκλησίας στα χρόνια του Διοκλητιανου, το ποίμνιό του, προκειμένου να χάσει τον πολύτιμο ποιμένα του, με θερμές παρακλήσεις κατάφερε και τον έπεισε να απομακρυνθεί από τον τόπο των διωγμών. Αποχώρησε στη Δυσσό, πόλη της Θράκης, και εκεί ασκήτευε μέχρι να περάσει ο άγριος αυτός διωγμός.

Όταν πέρασε η μπόρα του διωγμού, επανήλθε στο ποίμνιό του και με όλη την πατρική στοργή που τον διέκρινε, στήριζε στην πίστη τους αδυνάτους και πρωτοστατούσε στη βοήθεια των χηρών, ορφανών, ασθενών, και γενικά, των θλιβομένων.

Έζησε πολλά χρόνια. Πρόλαβε μέχρι και τη βασιλεία του Ιουλιανού του Παραβάτη. Οι ειδωλολάτρες, όμως, που ήταν προστατευόμενοι αυτού του αυτοκράτορα, έπιασαν το Δωρόθεο και αφού τον βασάνισαν ανελέητα τον σκότωσαν το 362 μ.Χ. Έτσι κέρδισε το στεφάνι του μαρτυρίου. Τότε ο Δωρόθεος ήταν 107 χρονών.

Σήμερα σώζεται εκκλησιαστικό σύγγραμμά του, για τους 70 μαθητές του Ιησού Χριστού.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως δώρημα τέλειον, εκ τού τών φώτων Πατρός, σοφίας τήν έλλαμψιν, ως Ιεράρχης σοφός, εδέξω Δωρόθεε, όθεν καί πλεονάσας, τόν σόν τάλαντον μάκαρ, ήθλησας υπέρ φύσιν, βαθυτάτω εν γήρα, πρεσβεύων Ιερομάρτυς, υπέρ τών ψυχών ημών.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ

                Είναι σύνηθες στη ζωή της οικογένειας οι γονείς να έρχονται μπροστά στο σημείο όπου διαπιστώνουν ότι τα παιδιά τους παραβιάζουν όρια και κανόνες. Ακόμη κι αν η εποχή μας  λειτουργεί σε ένα πλαίσιο «κάνε ό,τι σου αρέσει», εντούτοις έρχονται στιγμές στις οποίες αυτό που αρέσει λειτουργεί καταστροφικά ή παραβιάζει τα κοινωνικά και αξιακά πλαίσια. Το ερώτημα που κατατρώει την καρδιά των γονέων είναι αν πρέπει να τιμωρήσουν τα παιδιά τους ή αν πρέπει να τους δείξουν επιείκεια, γιατί αυτή είναι η αυθεντική έκφραση της αγάπης, η συγχωρητικότητα και η κατανόηση.

                Κάνουμε ένα σημαντικό λάθος εδώ. Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι ο άλλος δεν χρειάζεται να αναλάβει τις ευθύνες για τα σφάλματά του και να υποστεί κάποιες συνέπειες. Η συγχώρεση  έχει να κάνει με το να μην είναι οι αποφάσεις αυτού που έχει την δύναμη και την εξουσία να τις επιβάλει, εξοντωτικές και αποτέλεσμα κακίας ή ανάγκης για επίδειξη δύναμης. Αυτός που έχει τον τελευταίο λόγο, χρειάζεται να λειτουργεί αγαπητικά. Η αγάπη όμως δεν μπορεί να ταυτιστεί με την παραθεώρηση ότι χωρίς την ευθύνη, δεν έρχεται αληθινή πρόοδος, διότι μόνο η ευθύνη οδηγεί στην ωριμότητα.

                Κατανόηση προφανώς χρειάζεται και όχι υπερβολική αυστηρότητα. Όμως αυτός που σφάλλει, ανεξαρτήτως ηλικίας, χρειάζεται να ενεργοποιεί εντός του τη συνείδησή του, ως ηθικό κώδικα, αλλά και να νιώθει με τη σειρά του τις συνέπειες των σφαλμάτων του. Μόνο έτσι θα ξεχωρίζει το καλό από το κακό στη ζωή του, τι του επιτρέπεται αληθινά και τι τον οδηγεί σε μία γνήσια πρόοδο. Όποιος μαθαίνει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του γίνεται δημιουργικός. Μετανοεί και αλλάζει. Ξεκινά από την αρχή και αν ξαναβρεθεί σε ανάλογες καταστάσεις, δεν θα πέσει στην ίδια παγίδα. Διότι το πάθημα γίνεται μάθημα.

                Αυτός που τιμωρεί, συχνά φοβάται τη σύγκρουση. Φοβάται τις συνέπειες της δοκιμασίας στην οποία θα μπει αυτός που τιμωρείται. Λειτουργεί ένα αίσθημα οίκτου, αλλά και ένας φόβος ότι η όποια σύγκρουση θα επέλθει, εξαιτίας της απογοήτευσης αυτού που τιμωρείται, θα γίνει φθορά. Όμως έτσι δεν αγαπά όσο χρειάζεται αυτόν που σφάλλει. Δεν είναι εύκολο να ενεργοποιηθεί το φιλότιμο σ ’αυτόν που είναι μεθυσμένος από την αίσθηση ότι όλα του επιτρέπονται. Δε χρειάζεται όμως και η σκληρότητα. Το μέτρο είναι το κλειδί.

                Στη εποχή μας βλέπουμε από την μία να καλλιεργείται ένα αίσθημα θυμού, τιμωρητικότητας εναντίον όσων σφάλλουν. Οι πολλοί όμως, κατά βάθος, ενοχλούνται όταν αυτοί που σφάλλουν προσπαθούν να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους, χωρίς να παραδέχονται ότι η ευθύνη λυτρώνει, το τίμημα, όσο βαρύ κι αν χρειαστεί να είναι, γίνεται αρχή μετανοίας, και ότι δεν είναι το πρόβλημα αν καταλογιστεί από τους μεγαλύτερους και την κοινωνία η ευθύνη, αλλά το να μη θέλεις να την αναλάβεις.  Διότι τότε φαντασιώνεσαι ότι είσαι είτε αλάθητος είτε ότι για όλα φταίνε οι άλλοι. Δεν μπορείς όμως να προχωρήσεις, δημιουργώντας νέες ευκαιρίες για τον εαυτό σου, αλλά και για τις σχέσεις σου με τους άλλους.

                Στην οικογενειακή πραγματικότητα η ενθάρρυνση στα παιδιά να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, όχι για να γκρεμίζουν την αισιοδοξία τους, αλλά για να προσέχουν, αν συνδυαστεί με εύλογα, καταληπτά και όχι υπερβολικά όρια, γεννά προϋποθέσεις δυνατού χαρακτήρα και υγιούς κοινωνικότητας. Ας το παλεύουμε, με τους μεγάλους να δίνουμε το παράδειγμα. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ποιος γιορτάζει του Αγίου Πνεύματος;

«Λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς»
Κάθε χρόνο, τη Δευτέρα μετά την Πεντηκοστή, ρωτάμε: «Ποιος γιορτάζει σήμερα;» Το εορτολόγιο δίνει ονόματα Τριάδα, Τριάδης, Κορίνα. Σωστά. Αλλά η αλήθεια είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτό.

 Σήμερα γιορτάζουν δύο ομάδες που δεν αναφέρει κανένα εορτολόγιο και αξίζει να το ξέρουμε.
Πρώτον: Όλοι οι Βαπτισμένοι Χριστιανοί
Όταν βαπτιστήκαμε, ο ιερέας μάς έχρισε με το Άγιο Μύρο και είπε τρεις φορές: «Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Ἁγίου. Αμήν.» Αυτή η στιγμή δεν ήταν συμβολική. Ήταν η πιο πραγματική στιγμή της ζωής μας ο ίδιος ο Θεός, το Άγιο Πνεύμα, κατοίκησε μέσα μας.
Δεν το λαμβάνουν μόνο οι ιερείς. Δεν το λαμβάνουν μόνο οι «πολύ θρήσκοι». Κάθε βαπτισμένος χριστιανός άντρας, γυναίκα, παιδί είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Το λέει ξεκάθαρα ο Απόστολος Παύλος:
«Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν;»
Άρα η γιορτή του Αγίου Πνεύματος είναι, με μια βαθύτατη έννοια, η γιορτή όλων μας. Γιορτάζουμε το Πρόσωπο που κατοικεί μέσα μας από την ημέρα της βάπτισής μας. Το ξεχάσαμε; Σήμερα είναι η ευκαιρία να το θυμηθούμε.
Κάθε βαπτισμένος χριστιανός φέρει μέσα του το Άγιο Πνεύμα.
Η σημερινή γιορτή είναι και δική μας γιορτή.

Δεύτερον: Οι Πνευματικοί μας Πατέρες
Ο πνευματικός πατέρας ο εξομολόγος είναι ο άνθρωπος που ασκεί ένα από τα πιο απίστευτα λειτουργήματα που υπάρχουν: συγχωρεί αμαρτίες εξ ονόματος του Θεού. Αυτή η εξουσία δεν είναι δική του. Του δόθηκε από τον Αναστημένο Χριστό, την ίδια εκείνη βραδιά της Ανάστασης:
«Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς.»
Προσέξτε: ο Χριστός πρώτα εμφύσησε το Άγιο Πνεύμα, και μετά έδωσε την εξουσία της άφεσης. Δεν χωρίζονται. Ο πνευματικός πατέρας συγχωρεί διά του Αγίου Πνεύματος. Κάθε εξομολόγηση είναι πράξη του Αγίου Πνεύματος που διαπερνά τον ιερέα και φτάνει στην ψυχή του πιστού.
Ο καλός πνευματικός «βλέπει» την ψυχή. Αυτή η ικανότητα δεν είναι ψυχολογία είναι χάρισμα του Αγίου Πνεύματος που δίνεται στον ιερέα που προσεύχεται και ταπεινώνεται.
Στην ευχή της εξομολόγησης ο ιερέας λέει: «ό,τι λύσεις επί γης, λελυμένον έσται εν τοις ουρανοίς». Αυτή η εξουσία υπάρχει μόνο διά του Αγίου Πνεύματος.
Γι' αυτό είναι απολύτως σωστό και θεολογικά ακριβές να πούμε σήμερα στον πνευματικό μας: «Χρόνια πολλά, πάτερ». Το έργο του είναι κατ' εξοχήν έργο του Αγίου Πνεύματος.
«Ο πνευματικός δεν συγχωρεί με τη δική του δύναμη. Είναι το χέρι που κρατά τη σφραγίδα αλλά η σφραγίδα είναι του Αγίου Πνεύματος.»
Αν έχεις πνευματικό πατέρα τηλεφώνησε του σήμερα. Μία φράση: «Χρόνια πολλά, πάτερ σας ευχαριστώ για ό,τι κάνετε». Δεν ξέρεις πόσο σημαίνει αυτό σε έναν ιερέα που κουβαλά τα βάρη τόσων ψυχών.
Και αν ο βαπτισμένος χριστιανός που είσαι αναρωτιέται «μα εγώ τι σχέση έχω με σήμερα» η απάντηση είναι: τα πάντα. Το Άγιο Πνεύμα δεν είναι μακριά σου. Είναι μέσα σου. Από την ημέρα που βαπτίστηκες.Σήμερα είναι η δική σου γιορτή κι εσύ δεν το ήξερες.Ελθέ, Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε...

Με εν Χριστώ αγάπη

Αρχμ Χριστοδουλος

Το αιώνιο δώρο

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Τι μπορεί να πει «η τελευταία και μεγάλη εορτή», της Πεντηκοστής, σε έναν κόσμο που στηρίζεται στη λογική και τις αισθήσεις;

Τι σημαντικό υπάρχει σε αυτή την γιορτή, ώστε η εβδομάδα που την ακολουθεί να είναι όπως την εβδομάδα μετά το Πάσχα, δηλαδή να μη νηστεύουμε, κάτι που δείχνει την πανήγυρη και τη χαρά μας;

Αν η Ανάσταση του Χριστού είναι «η εορτή των εορτών», αφού νικιέται ο θάνατος και η φθορά, η Πεντηκοστή είναι η γιορτή της Εκκλησίας γιατί έρχεται σ’ αυτήν και μένει το Άγιο Πνεύμα, το τρίτο πρόσωπο της αγίας Τριάδος.

Το γεγονός αυτό που έγινε δέκα μέρες μετά την Ανάληψη και πενήντα μέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού, είναι το σημαντικότερο στην πορεία του σύμπαντος κόσμου.

Αυτό «συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας», τελεί τα μυστήριά της, αγιάζει τους ανθρώπους, φωτίζει τον νουν, καθαρίζει την καρδιά, μεταποιεί την αμαρτία σε αγιότητα, καταργεί τον κάθε μορφής θάνατο και ζωντανεύει την ύπαρξη.

Η παρουσία Του, αθόρυβη και ουσιαστική, μοιάζει με την παρουσία της ψυχής στο σώμα. Με αυτή το σώμα είναι ζωντανό και χωρίς αυτό αποσυντίθεται. Ωστόσο, δεν φαίνεται παρά από το αποτέλεσμα. Το σώμα εξαρτά τη ζωντάνια ή το θάνατό του από την παρουσία ή όχι της ψυχής σε αυτό.

Η «πνευματική ζωή», η ζωή δηλαδή που στηρίζεται στο Άγιο Πνεύμα, δεν κατανοείται από όσους δεν το έχουν στην καρδιά τους. Όμως, αυτό δεν είναι η πραγματικότητα. Γιατί όλοι οι άνθρωποι, έστω και αδύνατα, φωτίζονται από το Άγιο Πνεύμα, σύμφωνα με την προσευχή: «Χριστέ, το φως το αληθινόν, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμο...».

Αν και οι χριστιανοί κατά τη βάπτισή τους πήραν το Άγιο Πνεύμα, με το μυστήριο του χρίσματος, εντούτοις η διατήρηση και φανέρωσή Του απαιτεί αγώνα, άσκηση, μυστηριακή ζωή, προσευχή και τήρηση των εντολών του Χριστού μέσα στην Εκκλησία.

Όμως, «ο κάθε άνθρωπος είναι φαινόμενο μοναδικό και ιδιόμορφο», και ως εκ τούτου έχει τον δικό του προσωπικό δρόμο ο οποίος καθορίζει και το ποσοστό της επιθυμίας του να συναντήσει τον Θεόν, να δεχτεί το Άγιο Πνεύμα, να ενεργοποιήσει τα χαρίσματά του.

Η ζωή αυτή μας δόθηκε ως δώρο από τον Ζωοδότη. Εκείνος, ως Αυτοζωή, μας χαρίζει ό,τι έχει. Η αξιοποίηση του δώρου είναι επιλογή μας, με βάση την ελευθερία μας. Όσοι θελήσουν να την εναρμονίσουν με τη δική Του, γίνονται οι «οικείοι και φίλοι» Του. Γι’ αυτό και θα συνεχίσουν μετά θάνατον μαζί Του, έχοντας στους αιώνες των αιώνων τη χαρά, την ειρήνη, την όντως ζωή.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ

 

Τη μνήμη του Αγίου Μητροφάνους του Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τιμά σήμερα, 4 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Μητροφάνης υπήρξε ο πρώτος επίσκοπος της Κωνσταντινούπολης (313 – 327 μ.Χ.)• Ήταν γιος του Δομετίου και ανεψιός του αυτοκράτορα Πρόβου.

 Όταν το Μάιο του 325 μ.Χ. έγινε η Α’ Οικουμενική Σύνοδος στη Νίκαια, ο Μητροφάνης δεν μπόρεσε να παραστεί ο ίδιος, επειδή ήταν αρκετά γέροντας και άρρωστος.

Έστειλε, όμως, αντιπρόσωπο του τον πρωτοπρεσβύτερο Αλέξανδρο, άνδρα πρόθυμο και θεοσεβή.

Στα χρόνια, επίσης, που ήταν Αρχιεπίσκοπος ο Μητροφάνης, θεμελιώθηκαν πολλά μεγάλα οικοδομικά έργα της Βασιλεύουσας. Μεταξύ δε αυτών και οι περίφημοι ναοί της Αγίας Σοφίας, της Αγίας Ειρήνης και της Αγίας Δυνάμεως.

Ο Μητροφάνης πέθανε το 327 μ.Χ. (πιθανώς σε ηλικία εκατό δέκα επτά ετών) και άφησε διάδοχο τον άξιο πρωτοπρεσβύτερό του Αλέξανδρο (τιμάται 30 Αυγούστου). Διότι πίστευε ότι το σωτηριώδες έργο της Εκκλησίας προάγεται ακόμα περισσότερο με τη σωστή επισκοπική διαδοχή, ανταποκρινόμενος έτσι στο θεόπνευστο λόγο της Αγίας Γραφής, που αναφέρει ότι: «δει ουν τον επίσκοπον ανεπίληπτον είναι» ( Α’ προς Τιμόθεον, γ’ 2).

Δηλαδή, το καλό και υψηλό έργο της επιστασίας του οίκου του Θεού πρέπει να ανατίθεται σε καλούς και εκλεκτούς ανθρώπους. Γι’ αυτό, λοιπόν, πρέπει ο επίσκοπος να είναι ακατηγόρητος, ώστε κανείς να μη μπορεί να πει τίποτα σε βάρος του.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Αρετών ταις ακτίσι καταλαμπόμενος, Πατριαρχών ανεδείχθης γέρας και θεία κρηπίς, ως Χριστού μυσταγωγός Πάτερ Μητρόφανες, από δε θρόνου υψηλού, τη Εκκλησία δαδουχείς, το φέγγος της ευσέβειας. Και νυν απαύστως δυσώπει, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Η ὑπερηφάνεια τοῦ νοῦ εἶναι ἡ σατανικὴ ὑπερηφάνεια

 Η ὑπερηφάνεια τοῦ νοῦ εἶναι ἡ σατανικὴ ὑπερηφάνεια, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τὸ Θεὸ καὶ βλασφημεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, γί’ αὐτὸ καὶ πολὺ δύσκολα θεραπεύεται. 

 Εἶναι ἕνα βαθὺ σκοτάδι, τὸ ὁποῖο ἐμποδίζει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς νὰ δοῦν τὸ φῶς ποὺ ὑπάρχει μέσα της καὶ ποὺ ὁδηγεῖ στὸ Θεό, στὴν ταπείνωση, στὴν ἐπιθυμία τοῦ ἀγαθοῦ.

 Ἀντίθετα, ἡ ὑπερηφάνεια τῆς καρδιᾶς δὲν εἶναι γέννημα τῆς σατανικῆς ὑπερηφάνειας, ἀλλὰ δημιουργεῖται ἀπὸ διάφορες καταστάσεις καὶ γεγονότα: πλοῦτο, δόξα, τιμές, πνευματικὰ ἢ σωματικὰ χαρίσματα (εὐφυΐα, ὀμορφιά, δύναμη, δεξιοτεχνία κλπ). Ὅλα αὐτὰ σηκώνουν ψηλὰ τὰ μυαλὰ τῶν ἀνόητων ἀνθρώπων, ποὺ γίνονται ἔτσι ματαιόφρονες, χωρὶς ὅμως νὰ εἶναι καὶ ἄθεοι… Αὐτοὶ πολλὲς φορὲς ἐλεοῦνται ἀπὸ τὸ Θεό, παιδαγωγοῦνται καὶ σωφρονίζονται. Ἡ καρδιά τους συντρίβεται, παύει νὰ ἐπιζητεῖ δόξες καὶ ματαιότητες, κι ἔτσι θεραπεύονται. 

Ἡ πνευματική σας ἐργασία νὰ εἶναι ἡ ἐξέταση τῆς καρδιᾶς σας. Μήπως φωλιάζει σ’ αὐτὴν σὰν φαρμακερὸ φίδι ἡ ὑπερηφάνεια, τὸ πάθος ποὺ γεννάει πολλὰ κακά, ποὺ ἀπονεκρώνει κάθε ἀρετή, ποὺ δηλητηριάζει τὰ πάντα; Σ’ αὐτὴ τὴν ἑωσφορικὴ κακία πρέπει νὰ στραφεῖ ὅλη σας ἡ φροντίδα. Μέρα καὶ νύχτα νὰ σᾶς γίνει ἔργο ἀδιάλειπτο ἡ ἔρευνά της. Θὰ εἶναι ἀλήθεια, νομίζω, ἂν πῶ ὅτι ὅλη ἡ πνευματική μας φροντίδα συνίσταται στὴν ἀναζήτηση καὶ ἐξόντωση τῆς ὑπερηφάνειας καὶ τῶν παιδιῶν της. Ἂν ἀπαλλαγοῦμε ἀπ’ αὐτὴν καὶ θρονιάσουμε στὴν καρδιά μας τὴν ταπεινοφροσύνη, τότε ἔχουμε τὸ πᾶν. Γιατί ὅπου βρίσκεται ἡ ἀληθινὴ κατὰ Χριστὸν ταπείνωση, ἐκεῖ βρίσκονται μαζεμένες καὶ ὅλες οἱ ἄλλες ἀρετές, ποὺ μᾶς ὑψώνουν ὡς τὸ Θεό.

 Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Δεν μπορείς να είσαι χριστιανός, αν δεν έχεις το Άγιο Πνεύμα

 Όλα όσα έκανε ο Θεός – που ήρθε και έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε και αναστήθηκε – τα έκανε, ώστε να έρθει στη συνέχεια το Πνεύμα το Άγιο, για να αγιάζει τους πιστούς, να αγιάζει τις ψυχές. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός. Και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο η εορτή η σημερινή της Πεντηκοστής είναι από κάποια πλευρά η μεγαλύτερη όλων.

 Όπως γνωρίζουμε, το σπουδαιότερο σημείο της θείας Λειτουργίας είναι η επίκληση και η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, για να γίνει ο άρτος Σώμα Χριστού και ο οίνος Αίμα Χριστού. Και όλο το μυστήριο γίνεται ακριβώς για να έρθει η ώρα που θα κοινωνήσουν οι πιστοί, και με τη θεία Κοινωνία να γίνει η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, του Θεού με τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός.

 Σε όλα τα άλλα θέματα από την επιτυχία του σκοπού καταλαβαίνουμε αν καλά αρχίσαμε και καλά προχωρήσαμε και καλά φθάσαμε στο τέλος. Αλλιώς, αν δεν φθάσουμε στον σκοπό, πήγαν χαμένοι και οι κόποι, πήγαν χαμένες και οι προσπάθειες και τα όποια, ας πούμε, έξοδα και οι όποιες δαπάνες. Έτσι και εδώ. Αφού ο ειδικότερος σκοπός στη θεία Λειτουργία είναι να κοινωνήσουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, για να λάβουμε το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο μορφώνει μέσα μας τον Χριστό, αν αυτό δεν γίνεται σ’ εμάς, σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει μ’ εμάς, και θα πρέπει να προβληματισθούμε.

 Βλέπετε, θεία Λειτουργία γίνεται, κοινωνούμε και στο τέλος λέμε:

 «Είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον». Διότι ο Χριστός μέσα μας έρχεται ως χάρη, ως φως, ως Πνεύμα επουράνιο. Έχω την ταπεινή γνώμη ότι, όταν το καθετί το δούμε σωστά, το σκεφθούμε, το μελετήσουμε σωστά, θα ωφεληθούμε και ανάλογα. Δεν φθάνει απλώς να πούμε ότι σήμερα είναι Κυριακή, να πάμε στην εκκλησία ή ότι σήμερα είναι Πεντηκοστή, να πάμε στην εκκλησία και να μείνουμε κατά έναν τρόπο ακαθόριστο σ’ αυτό, και τελείωσε. Εάν δεν μελετήσουμε ως λογικά όντα – ο Θεός μας έδωσε νου – το όλο θέμα, το όλο περιεχόμενο, την όλη σημασία της εορτής, εάν δεν δώσουμε την καρδιά μας να βιώσει το μεγάλο νόημα που έχει αυτή ή κάποια άλλη εορτή, δεν ωφελούμαστε απλώς με το να φέρουμε τον εαυτό μας ως την εκκλησία.

 Το Πνεύμα το Άγιο ήρθε στην Εκκλησία, ήρθε για όλους, και είναι απορίας άξιο πώς δεν μας απασχολεί αυτό το πράγμα και δεν μας βάζει σε ανησυχία. Πήραμε Πνεύμα Άγιο; Έχουμε Πνεύμα Άγιο; Ζούμε όπως μας οδηγεί το Πνεύμα το Άγιο; Είμαστε πνευματέμφοροι; Είμαστε δοσμένοι στο Πνεύμα το Άγιο; Αφήνουμε τον εαυτό μας στο Πνεύμα το Άγιο; Είμαστε όργανα του Αγίου Πνεύματος, όπως έγιναν οι απόστολοι και όλοι οι άγιοι; 

 Ή μήπως ζούμε τη ζωή μας και αυτό το αφήνουμε στην άκρη; Σκεπτόμαστε δηλαδή ότι αυτό έγινε στους αγίους· γιατί να γίνει και σ’ εμάς; Σαν να είμαστε εμείς πιο έξυπνοι, σαν να τα ξέρουμε εμείς καλύτερα και σαν να ανακαλύψαμε ότι κάτι άλλο είναι καλύτερο, και όχι αυτό που έκαναν εκείνοι, οι οποίοι απαρνήθηκαν τα πάντα, οι οποίοι πίστεψαν με όλη την καρδιά τους στον Χριστό, παρέδωσαν τον εαυτό τους στον Χριστό, οπότε τους εμπιστεύθηκε ο Χριστός και τους έδωσε το Πνεύμα το Άγιο· όπως είπαμε, και στους αποστόλους και σε όλους τους αγίους.

 Έρχεται το Άγιο Πνεύμα και έρχεται και για μας· και εμάς δεν μας πολυενδιαφέρει. Μπορεί να μην το λέμε, επαναλαμβάνω, αλλά με τη στάση μας δείχνουμε ότι δεν μας νοιάζει, δεν μας ενδιαφέρει· το περιφρονούμε. Τι θα πει ο Θεός, τι γνώμη θα έχει για μας και τι θα κάνει μ’ εμάς ο Θεός, όταν εμείς παίρνουμε μια τέτοια στάση και έχουμε πρόχειρες τις δικαιολογίες, πρόχειρα τα επιχειρήματα; Και είναι ένα καθολικό φαινόμενο. Κάνει εντύπωση ότι σήμερα καθένας έχει τη γνώμη του, καθένας έχει τον ατομισμό του, τον εγωισμό του. Κανένας δεν υποχωρεί, δεν υπακούει στον άλλο. Και γι’ αυτό δεν μπορούν καθόλου να ταιριάξουν οι άνθρωποι ούτε μέσα στην οικογένεια ούτε τα ανδρόγυνα· καθένας του κεφαλιού του. Και κάνει εντύπωση ότι, ενώ από το ένα μέρος έτσι είμαστε, από το άλλο μέρος όλοι αφήσαμε τον εαυτό μας να μπει μέσα μας και να μας επηρεάζει το πνεύμα αυτό το κοσμικό, το πνεύμα το δαιμονικό, το πνεύμα το οποίο δεν μας αφήνει να αγαπήσουμε το Πνεύμα του Θεού, δεν μας αφήνει να ζητούμε το Πνεύμα του Θεού, να έχουμε λαχτάρα για το Πνεύμα του Θεού.

 Ακούμε για το Άγιο Πνεύμα, κάνουν λόγο το Ευαγγέλιο, τα εκκλησιαστικά βιβλία, αυτές τις ημέρες έχουμε μια γιορτή αφιερωμένη σ’ αυτό. Από κει και πέρα, άλλου πνεύματος άνθρωποι είμαστε. Άμα δεν έχεις μέσα σου το Πνεύμα του Θεού, άλλο πνεύμα θα έχεις. Το κοσμικό πνεύμα θα έχεις, που σε τελευταία ανάλυση είναι δαιμονικό πνεύμα.

Όμως, όποιοι κι αν είμαστε εμείς, ό,τι κι αν κάνουμε, όποιο πνεύμα κι αν μας παρασύρει, όποιο δρόμο κι αν πάρουμε, η αλήθεια του Θεού μένει. Ο Θεός μένει στον αιώνα, το θέλημά του μένει στον αιώνα, το έργο του μένει στον αιώνα, η αλήθειά του μένει στον αιώνα. Και ένας να βρίσκεται κάθε εκατό χρόνια, ας πούμε, που να θέλει να βρει την αλήθεια του Θεού, να πιστέψει στην αλήθεια του Θεού, να αγαπά το Πνεύμα του Θεού, η όλη οικονομία του Θεού για τον άνθρωπο πραγματοποιείται. Οι άλλοι, άμα δεν θέλουν, δεν θέλουν. Αναγκαστικά δεν γίνεται.

π. Συμεών Κραγιοπούλου (†),