
Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί τον Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, όπου μιλά για την "θρησκεία" του Ισλάμ.

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί τον Σεβ. Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, όπου μιλά για την "θρησκεία" του Ισλάμ.
Όταν σε κάθε τι και σε όλους
βρίσκεις να πείς κάποιο παράπονο,
ξεχνώντας πως κάποτε ευεργετήθηκες με πολλή αγάπη…
Όταν οφείλουν ΟΛΟΙ να σε καταλαβαίνουν,
να σε συγχωρούν,
να σου προσφέρουν…
Όταν παρεξηγείσαι με το παραμικρό,
όταν δεν σέβεσαι,
όταν δεν κοπιάζεις,
αλλά μόνο ψάχνεις να βρείς
τις ατέλειες στους άλλους…
Όταν είσαι γενικά γεμάτος
παράπονα και γκρίνια…
Όταν μεταφέρεις τη μισή αλήθεια,
τα λάθη των άλλων
που από μικρά για σένα γίνονται τεράστια,
ενώ τα δικά σου τα αποσιωπείς…
Όταν φιλία δεν είναι
να γεμίζεις πικρία και αρνητισμό τους άλλους…
Όταν σου δίνεται η ευκαιρία
και συ χωρίς σκέψη την πετάς μακριά…
Όταν αυτά και τόσα άλλα,
τότε σημαίνει
Ότι δεν ένιωσες το Θεό μέσα σου,
ούτε καν σε πλησιάσε η Παρουσία Του,
κι ας σου έχει δώσει τόσες ευεργεσίες…
Μην πετάς τις ευκαιρίες που σου δίνονται.
Ίσως να μην υπάρχουν άλλες…
Γερόντισσα Σωφρονία
«ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ!!
Υπάρχει ο σατανάς…
Υπάρχει η κόλασις…
Υπάρχει ο θάνατος…
Ε, όλα αυτά υπάρχουν, όντως υπάρχουν…
Είναι το άλλο μέρος• το κακό είναι το σκοτάδι…
Ο άνθρωπος του Χριστού, πρέπει να αγαπήση τον Χριστό!
Και όταν αγαπήση τον Χριστό, απαλλάσσεται από τον διάβολο, από την κόλασι και από τον θάνατο!
Θα μου πής…
Εσύ έφθασες να είσαι έτσι;
Δεν έχω φθάσει.
Αυτό ζητάω!
Αυτό θέλω στη σιωπή μου και παντού! Προσπαθώ να ζήσω σε αυτά!
Δεν τα ζω!
Όμως, ε., προσπαθώ!
Πέστε με κουτό…
Πέστε ότι: “Αυτά δεν τα λένε Γέροντα…”.
Όποιος προσπαθεί δεν μιλάει, αλλά επικαλείται την Θεία Χάρι να τον βοηθήση!
Ε, ναι, αλλά άμα τρελλαίνεται κανείς… μιλάει!
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΡΕΛΛΑ!»!!!
Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
Ο μεγάλος άγνωστος , ο περίεργος ξένος, ένας καλός φίλος που γίνεται άλλοτε νυμφίος και άλλοτε εχθρός…
Όταν κάποιος αρχίσει να τα βάζει πραγματικά με τον εαυτό του και να μην του έχει εμπιστοσύνη σε τίποτα τότε ξεκινάει το αληθινό ταξίδι της πνευματικής ζωής.
Όταν βιώσουμε ότι δεν πράξαμε τίποτα ουσιαστικό σε αυτή την ζωή, όταν νιώσουμε πραγματικά τιποτένιοι δηλαδή χειρότεροι πάσης κτίσεως όπως το βίωνε και ο Άγιος Σιλουανός τότε σημαίνει ότι έχουμε ανοίξει σιγά σιγά την πόρτα για να υποδεχτούμε την Θεία χάρι .
«Όταν γίνω ένα τίποτα για τον κόσμο τότε έχω γίνει τα πάντα για τον Θεό»
Έχουμε πολλά κλειστά δωμάτια μέσα στην καρδιά μας. Είτε γιατί τα έχουμε κλείσει συνειδητά για να κρύψουμε κάτι , είτε υπάρχουν άγνωστοι χώροι που δεν τολμούμε να πάμε γιατί φοβόμαστε μήπως η αλήθεια που θα αντικρύσουμε σπάσει το προσωπείο της ψεύτικης πραγματικότητας που έχουμε φτιάξει. Υπάρχουν και χώροι με δαίμονες , χώροι παθών που δεν πάμε είτε από άγνοια είτε από φόβο. Έχουμε όμως την ανάγκη να θεραπευθούμε. . .
Ο Χριστός είναι το πρότυπο μας, οφείλουμε να γίνουμε Θεομιμητές κατά τους Αγίους πατέρες. Ο Κύριος είναι ο καθρέφτης που μέσα από εκεί αντικρύζουμε το πραγματικό μας προσωπείο. Αν πάρουμε την απόφαση να τον ακολουθήσουμε τότε πρέπει να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε, να απαρνηθούμε τις λάθος σκέψεις και επιθυμίες και να ακολουθήσουμε τον Χριστό μέσα από ένα όμορφο ταξίδι που περνά από τα σκαλοπάτια της εκκλησίας κατι των Ιερών Μυστηρίων.
Κάνουμε λάθος και κοιτάμε αποκλειστικά το ταξίδι, αυτό δημιουργεί πτώσεις, στεναχώριες, και αναστεναγμούς. Να κοιτάμε τον προορισμό, την αγκαλιά του Κυρίου. Να αφήσουμε την Θεία χάρι να μας αποκαλύψει και να φωτίσει τα εσωτερικά μας σκοτάδια. Να μην φοβηθούμε από αυτά που θα δούμε. Να πάμε στην εξομολόγηση σαν παιδιά προς τον πατέρα. Εκεί θα δούμε την κάθε λεπτομέρεια όταν ο καθρέφτης θα είναι ο Χριστός και κανείς άλλος.
«Ποτέ δεν ξέρουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και χρειάζεται κόπος , μέσα από τον πόθο της ασκήσεως για να γνωριστούμε αληθινά με τον εαυτό μας»
Να παρατηρούμε καθαρά την κάθε σκέψη, θέλω και επιθυμία. Να μπαίνουν όλα στο μικροβιολογικό εργαστήριο της εξομολογήσεως ώστε η μέσα από την διάγνωση να λαμβάνουμε και την σωστή φαρμακευτική αγωγή.
Πολλές φορές θέλουμε τον Χριστό στην ζωή μας , αλλά χωρίς να θέλουμε να γίνει η ζωή μας Χριστός. Θέλουμε τον Χριστό να κάνει αυτά που θέλουμε και να δικαιώσει αυτά που συμβαίνουν. Μετατρέπουμε τον Κυρίο σε δούλο του εγωισμού μας αντί να γίνουμε εμείς δούλοι Κυρίου. Θέλουμε το Χριστό σε ένα μέρος της ζωής μας, αντί η ζωή μας να γίνει πληρότητα της δικής του παρουσίας.
Να πούμε το μεγάλο ΝΑΙ. Να ανοίξουμε την πόρτα της υπακοής , να μπούμε στο εργαστήριο της Αγιότητάς με πόθο σωτηρίας. Οφείλουμε να πάρουμε αποφάσεις , το οφείλουμε στον εαυτό μας. Σε αυτόν τον γνωστό – άγνωστο που άλλοτε τον λατρεύουμε άλλοτε τον μισούμε σαν να είναι ξένος. Για να μπούμε στα δύσβατα εσωτερικά μας μονοπάτια δεν είναι μια διαδρομή που μπορούμε να την κάνουμε μόνοι μας. Κάποια δωμάτια κλειστά ίσως έχουν δαίμονες που δεν θα μπορέσουμε να τους διαχειριστούμε.
Παντού , Πάντα και πάντοτε….Την βοήθεια του Κυρίου…και ότι μας πει εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κλίνουμε την κεφαλή μας και να πούμε : «Γενηθήτω το θέλημα σου» και τότε θα έρθει η θεραπεία. Γιατι η υπακοή είναι συγκατάβαση και υποδοχή της χάριτος για να κλείσει η πληγή και να έρθει η ίαση.
Ας σβήσουμε λοιπόν αντιδράσεις από την ζωή μας του στυλ : Τα ξέρω όλα ΕΓΩ, , Εμένα θα μου πεις ; Στηρίζομαι στον εαυτό μου, ξέρω ποιος ειμαι ! Ξέρω τι κάνω κλπ. Αν δεν ήμουνα ΕΓΩ θα σου έλεγα!. Τα πάντα εξαρτώνται από μένα ! Αυτό που λέμε εμείς ότι έγινε από εμάς στην ουσία συνέβη από την παραχώρηση ΕΚΕΙΝΟΥ, μην το ξεχνάμε!
Στην Εκκλησία αγαπητοί μου , η αυτογνωσία δεν ειναι ένα ταξίδι αυτοανακάλυψης που αρχίζει απο εμένα και καταλήγει πάλι σε μένα. Αυτογνωσία είναι η γνώση του εαυτού μου μέσα απο την έξοδο απο αυτόν προς την είσοδο της σχέσης με τον Χριστό ώστε να αγιασθεί το τραυματισμένο (είναι) ώστε να ολοκληρώσουμε την πορεία απο το κατ’εικόνα στο καθ΄ομοίωση. Αυτή η ολοκήρωση ειναι η αυτογνωσία στην Εκκλησία που γνωρίζω τον εαυτό μου μέσα απο την σχέση με πρόσωπο του Χριστού.
Να καταλήγει η κάθε προσευχή μας ως κραυγή γνωριμίας :
«Βοήθησε με Κύριε να σε αγαπήσω ώστε να γνωρίσω ΕΜΕΝΑ»
Και τότε θα αρχίζουμε να πλησιάζουμε τον προορισμό της σωτηρίας.
π. Σπυρίδων Σκουτής
Ο Άγιος Παΐσιος ήταν με την ορθή έννοια ζηλωτής των πατερικών παραδόσεων. Σε θέματα πίστεως δεν έκανε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.
Στην ζωή του εφάρμοζε την ακρίβεια όχι μόνον εξωτερικά, αλλά περισσότερο εσωτερικά, από θείο ζήλο. Όταν έλεγε την γνώμη του για ένα θέμα, και μάλιστα εκκλησιαστικό, μιλούσε με διάκριση ζυγίζοντας τα λόγια του με ζυγαριά ακριβείας. Και, όταν είχε μπροστά του έναν αδύναμο άνθρωπο, έδινε πάλι με ακρίβεια, σαν καλός ιατρός, το κατάλληλο φάρμακο. Είχε ποτισθεί από τον φόβο του Θεού, και γι’ αυτό έμπαινε στο βάθος του νόμου του Θεού. Ήταν όλος αγάπη και «σπλάγχνα οικτιρμών», και, γι’ αυτό δεν γνώρισε απλώς τους Κανόνες της Εκκλησίας, αλλά γνώριζε εκ πείρας ότι η Εκκλησία είναι μάνα, και οι κανόνες της έχουν σπλάγχνα μητρικά.
Την δεκαετία του ’70 πολλοί ζητούσαν την γνώμη του Πατρός Παϊσίου και για μια πρόταση του είχε γίνει, να μη φορούν οι ιερείς ράσα. Εκείνος τους έδειχνε μια ελιά, της οποίας είχε ξεφλουδίσει τον κορμό και τα χονδρά κλαδιά, αφήνοντάς φύλλα μόνο στις άκρες των μικρών κλαδιών της. Στον ξεφλουδισμένο κορμό της είχα χαράξει:
«Τα δένδρα πέταξαν την στολή τους, θα δούμε την προκοπή τους» και «Παπάς αράσωτος, άρα άσωτος».
Η ελιά αυτή, όπως ήταν επόμενο, ξεράθηκε. Την ίδια εποχή έγιναν προσυνοδικές διασκέψεις με σκοπό την προετοιμασία μίας νέας Πανορθοδόξου Συνόδου, και ανάμεσα στα θέματα υπήρχαν πολλές προτάσεις αντίθετες με την Ορθόδοξη παράδοση. Όταν ο Γέροντας τα πληροφορήθηκε αυτά, ανησύχησε πολύ και μιλούσε με πόνο ψυχής. Έλεγε:
«Καταλαβαίνετε τι πάει να γίνει; Θα φύγει η παράδοση και θα μείνει η παράβαση! Καταλαβαίνετε πόσο σοβαρό είναι αυτό; Είναι σαν να βγάζουμε από το σπίτι ένα τούβλο. Εκείνη την στιγμή φαίνεται ότι δεν παθαίνει τίποτα το σπίτι. Αλλά σιγά – σιγά μπαίνουν νερά, βγαίνει και άλλο τούβλο, και άλλο, και στο τέλος τα σπίτι γίνεται ερείπιο».

Πολλοί γάμοι καταστρέφονται, επειδή οι σύζυγοι, πριν ξεκινήσουν, δεν ακολουθούν καλή οδηγία. Ορισμένοι παντρεύονται πολύ νέοι, χωρίς προηγουμένως να έχει ωριμάσει το μυαλό τους και χωρίς να γνωρίζουν τις υποχρεώσεις τους.
Γι’ αυτό και σε λίγο χωρίζουν, γιατί δεν νιώθουν ελεύθερα, αλλά σαν σε φυλακή. Μερικοί Χριστιανοί νομίζουν, ότι τα προβλήματα στον γάμο, θα λυθούν με θαύμα. Αυτό είναι λάθος. Ο Θεός βοηθάει, όταν και εσύ σκέφτεσαι σωστά και πορεύεσαι στη ζωή σου με σωφροσύνη. Πολλοί σύζυγοι δεν γνωρίζουν ποιές είναι οι πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου, με τον οποίο ζουν μαζί.
Το ζευγάρι πρέπει να αναλαμβάνει μόνο του τις υποχρεώσεις του και όχι να περιμένει βοήθεια από τρίτους.
Επίσης, το ζευγάρι, δεν πρέπει να ανακοινώνει στους γονείς τα προβλήματα, που μπορεί να ηλεκτρίσουν την ατμόσφαιρα και να οδηγήσουν σε παρέμβαση και μαλώματα μεταξύ συγγενών. Η αγάπη του ζευγαριού, αν δεν είναι δυνατή δεν θα αντέξει στον χρόνο. Οι σύζυγοι οφείλουν να προσέχουν, για να μην αποπλανηθούν από τρίτα πρόσωπα και καταστρέψουν τον γάμο τους…
Όταν χωρίσει κάποιος, είναι προτιμότερο να μην ξαναπαντρευτεί. Ο δεύτερος γάμος είναι μεγάλη απόφαση. Ιδιαίτερα όταν υπάρχουν παιδιά από τον πρώτο γάμο. Αν χωρίσει κανείς μια φορά, ας μείνει μόνος με τον εαυτόν του για να συνέλθει, να ηρεμήσει, να ωριμάσει, να μετανοήσει και αν υπάρχουν παιδιά, να ασχοληθεί με τη σωστή ανατροφή τους, γιατί τα παιδιά, κουβαλούν πληγές από τον χωρισμό των γονιών τους.
Τα ανδρόγυνα να είναι αγαπημένα, να έχουν υπακοή μεταξύ τους. Να συμβουλεύεται ο άνδρας την γυναίκα, να μην κάνει ο καθένας το δικό του.
Μεταξύ σας (με τον σύζυγο) να υπάρχει κλίμα απόλυτης εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας. Μην αφήνεις κάτι μέσα σου, γιατί αυτό μετά θα σε πνίξει. Μην αφήνεις τους λογισμούς να εμφωλεύουν μέσα σου, είναι φίδια. Η αγάπη όλα τα σκεπάζει. Με προσοχή, διάκριση, λεπτότητα και απέναντι στον κόσμο και μεταξύ σας. Αν έχετε κάτι μεταξύ σας, μην το λέτε σε τρίτους. Η προσοχή και η προσευχή όλα τα διορθώνουν, όλα τα κάνουν καλά. Να ζούμε με σωφροσύνη, νηστείες, αποχή σαρκικών επιθυμιών.
Ο γέροντας στεκόταν σκυφτός μπροστά στη φωτιά, ενώ η φλόγα έπαιζε με τις σκιές του προσώπου του. Τα μάτια του, βαθιά σαν την αιωνιότητα, έμοιαζαν να κοιτάζουν πέρα από τον κόσμο τούτο, σε τόπους που κανείς θνητός δεν είχε αγγίξει.
Στο χέρι του κρατούσε ένα παλιό ζύγι από ορείχαλκο, σκουριασμένο από τον χρόνο, μα βαρύ από μυστήριο.
«Η ψυχή, παιδί μου,» ψιθύρισε, «είναι σαν τούτη εδώ τη ζυγαριά.
Κάθε πράξη, κάθε σκέψη, κάθε αναστεναγμός της ζωής μας γέρνει τη μία ή την άλλη πλάστιγγα.
Και σαν έρθει η ύστατη ώρα, σαν το φώς της ζωής αρχίσει να σβήνει και ο ουρανός ανοίξει διάπλατα τις πύλες του, η ψυχή στέκει μπροστά στη ζυγαριά του Θεού.»
Ο νεαρός μαθητής τον κοίταζε εκστατικός, τα χέρια του έτρεμαν: «Μα γέροντα, αν η ζυγαριά γείρει προς το βάρος των αμαρτιών;Αν κάποιος έχει διαβεί το μονοπάτι της ζωής με βήματα βαριά, γεμάτα λάθη και σφάλματα;»
Ο γέροντας χαμογέλασε λυπημένα, μα τα μάτια του έλαμπαν.
«Η πρώτη κρίση είναι δίκαιη.Δίνει στον άνθρωπο ό,τι του αναλογεί.
Η δεύτερη είναι φιλάνθρωπη, αναζητά μέσα στο σκοτάδι το μικρότερο φώς, ένα ψίχουλο καλοσύνης, μια στάλα μετανοίας.
Η τρίτη είναι υπεράγαθη, είναι η αγάπη που καλύπτει πλήθος αμαρτιών.
-Μα αν όλα τούτα δεν φτάσουν…»
Η φωνή του έγινε βραχνή: «Τότε έρχεται η τέταρτη κρίση.Και αυτή είναι δίκαιη, παιδί μου.Όχι γιατί ο Θεός θέλει να τιμωρήσει, αλλά γιατί η ψυχή η ίδια έχει διαλέξει να βαδίζει μακριά από Εκείνον.»
Έξω, ο άνεμος μαστίγωνε τα κυπαρίσσια, λες και ήθελε να χαράξει πάνω τους τη μοίρα του κόσμου.
Ο μαθητής ένιωσε ένα ρίγος: «Και δεν υπάρχει ελπίδα;»
Ο γέροντας άγγιξε τον ώμο του με την ελαφρότητα ενός φύλλου που πέφτει από το δέντρο της ζωής:
«Υπάρχει, παιδί μου.Μέχρι την τελευταία μας πνοή, υπάρχει. Η ζυγαριά μπορεί να γείρει από μια μόνο πράξη αγάπης, από έναν μόνο στεναγμό μετανοίας. Και πάνω απ’ όλα, μην ξεχνάς: η κρίση του Θεού δεν είναι τιμωρία. Είναι καθρέφτης της ψυχής μας. Δεν μας διώχνει Εκείνος, εμείς διαλέγουμε αν θα Τον πλησιάσουμε ή αν θα απομακρυνθούμε.»
Ο μαθητής χαμήλωσε το κεφάλι.
Έξω, ο ήλιος είχε αρχίσει να χαράζει, λούζοντας το μοναστήρι με φώς. Ίσως, σκέφτηκε, η αυγή αυτή να ήταν και για τη δική του ψυχή.

Στις δυσκολίες της ζωής να λες ‘’Παναγιά μου’’ – Αυτή ξέρει, βλέπει, παρακολουθεί, βοηθάει!
Η παρουσία της Παναγίας στη ζωή μας
Δεν είναι τυχαίο που κάθε φορά που μας συμβαίνει κάτι κακό λέμε «Παναγιά μου» ή έστω προληπτικά… για να μην συμβεί.. σαν να ξορκίζεις το κακό.. πάλι «Παναγιά μου» θα φωνάξεις, θα σκεφτείς, θα μουρμουρίσεις!
Η Παναγία είναι δίπλα μας, πάμπολλες οι μαρτυρίες ανθρώπων (πιστών και απίστων) που βίωσαν το Θαύμα Της.
Είτε σαν εκπλήρωση της επιθυμίας που ήταν αίτημα στη Προσευχή, είτε σαν όραμα είτε σαν ένα απλό σημάδι.. που εκείνη τη στιγμή κι αυτό το απλό σημάδι εσύ θα το δεις σαν σανίδα σωτηρίας στο φουρτουνιασμένο πέλαγος από προβλήματα που βρίσκεσαι.
Όπως είπα και πιο πάνω, η Παναγία δεν κάνει εξαιρέσεις, του τύπου «Εσύ πιστεύεις – Θα σε βοηθήσω» & «Εσύ δεν πιστεύεις – δεν θα σε βοηθήσω».
Η Παναγία μας, βοηθάει και τις δύο πλευρές… – θα μου πεις «γιατί;» – Η απάντηση έρχεται από μόνη της μέσα από μια ερώτηση: Ποια Μάνα δεν αγαπάει τα παιδιά της;;; Μία Μάνα που γέννησε την Αγάπη…τον ίδιο τον Χριστό, πως είναι δυνατόν να μην ξεχειλίζει από αγάπη;
Αυτή η Αγάπη κάνει την Παναγία μας «ευάλωτη» στο να εθελοτυφλεί και να βοηθάει συνεχώς τους ανθρώπους.. εθελοτυφλεί και δεν βλέπει τα σφάλματά μας, προσπερνά τις αμαρτίες μας, κάνει στην άκρη τον βρώμικο χαρακτήρα μας και Παρακαλεί τον Υιό της και Θεό μας, για να Εισακούσει τις Προσευχές και τα αιτήματά μας για να μας δώσει λύση στα προβλήματά που μας ταλαιπωρούν.
Με δάκρυα στα μάτια η Παναγία παρακαλεί τον Χριστό για να μας σώσει! Να μας εισακούσει!
Πόσο μεγάλη είναι η Καρδιά Της, για να χωράει μέσα της τόση αγάπη και συγχώρεση;!
Ο Χριστός ακούει την Παναγία, ότι του ζητήσει Αυτός θα Της το εκπληρώσει, η παρρησία που έχει η Παναγία μας στο Χριστό είναι μοναδική, θα μπορούσε κανείς να πει, πως ακόμα και από την κόλαση η Παναγία μπορεί να πάρει κάποιον άνθρωπο και να τον πάει στον Παράδεισο.
Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι μόνο το Σταυρό σας…και δυο ευχές: «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς» και «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» … αυτά αρκούν!
Μια όμορφη ιστορία από το Άγιο Όρος λέει:
«Κάθε φορά που νύχτωνε στον Παράδεισο, ο Άγιος Πέτρος, έκλεινε τα θυρόφυλλα και μετρούσε στα τεφτέρια του πόσοι είχανε μπει στον Παράδεισο. Ύστερα έβαζε τα ονόματά τους πλάι σε εκείνους που ήδη ήταν μέσα από καιρό και έβρισκε τον αριθμό.
Το άλλο πρωί μετρούσε πάλι τους παραδεισένιους ανθρώπους και πήγαινε να ανοίξει την πόρτα. Μα για καιρό έβλεπε τούτο το παράδοξο:
Ενώ αποβραδίς είχε μετρήσει πως αυτοί που είχαν μπει στον Παράδεισο ήταν δέκα, την άλλη μέρα μετρούσε άλλους 3 παραπάνω.
Μα πως γίνεται αυτό σκεφτόταν.
–Αποφάσισε να πάει στον αφέντη Χριστό και να Του πει αυτό που τον απασχολεί.
-Να φυλάξεις βάρδια είπε ο Χριστός και ο Άγιος έσκυψε το κεφάλι και γύρισε στο διακόνημά του.
Το ίδιο βράδυ ο Απόστολος του Θεού φύλαξε κατά την προσταγή του Χριστού και σαν ξημέρωσε είχε έτοιμη την απάντηση.
–Τον ρώτησε λοιπόν ο Κύριος, τι συμβαίνει… –Το βράδυ… Κύριε… που κλείνει ο Παράδεισος ανεβαίνει η Μάνα Σου στα τείχη και βάζει τους ανθρώπους από εκεί».
Αυτή είναι η δύναμη της Παναγίας μας!
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
Άσε τους άλλους ήσυχους. Κοίτα την δική σου ζωή. Ασχολήσου με την προσωπική σου πρόοδο και εξέλιξη. Μην περιεργάζεσαι τις ζωές των άλλων με διάθεση κατάκρισης και εξουθένωσης.
Ο άνθρωπος που κάνει πνευματική εργασία μέσα του δεν έχει ούτε την διάθεση, ούτε τον χρόνο να ελέγχει ή να διορθώνει τους άλλους.
Ο άνθρωπος του Θεού στέκει πάντα με διάκριση, με διάθεση ειρήνης και ομόνοιας, αποδοχής και προσευχής.
Άνθρωπος που κάνει εύκολα υποδείξεις στους άλλους δεν έχει την Χάρη του Θεού, κι ας τηρεί τους κανόνες και τους νόμους.
Ο άνθρωπος του Θεού αποφεύγει τις συγκρούσεις, εύκολα ζητά συγνώμη κι ας μην φταίει, σιωπά στις προσβολές, υπομένει τις αδικίες, προσεύχεται για τους αδελφούς τους που ζούνε άσωτα.
Προσευχή, νήψη, κατάνυξη, μετάνοια, ελπίδα, πίστη, πραότητα, απλότητα, ταπείνωση, ανεξικακία, ελεημοσύνη, συγχωρετικότητα, επιείκεια, σωφροσύνη, διάκριση, μελέτη του θείου λόγου, σύνεση…
Αυτά προσπαθεί να καλλιεργήσει. Με αυτά καταπιάνεται…
Ο άνθρωπος που θέλει να σωθεί, κοιτά το συμφέρον της ψυχής του, που είναι να ζει εν Χριστώ, δηλαδή να ζει όπως θέλει ο Χριστός, όπως έζησε ο Χριστός (στο μέτρο του δυνατού), όπως δίδαξε ο Χριστός.
Καὶ αὐτοὶ θὰ μεταβοῦν στήν αἰώνια κόλαση, οἱ δὲ δίκαιοι στήν αἰώνια ζωή».
Κάθε άνθρωπος υπάρχουν στιγμές που σκέφτεται τον θάνατο. Έτσι κι αλλιώς είμαστε πλασμένοι για να πεθάνουμε. Ο θάνατος και η φθορά υπάρχουν στο DNA κάθε ζωντανού οργανισμού, όπως και των ανθρώπων. Η παράδοσή μας λέει ότι ο θάνατος είναι συνέπεια της απόφασής μας να διαχειριστούμε τη ζωή μας αυτεξούσια, χωρίς σχέση με τον Θεό, αλλά απόπειρα να εξουσιάσουμε τα πάντα και τον συνάνθρωπο και την κτίση. Το κακό τότε θα ήταν αθάνατο. Και ο Θεός δίνει τον θάνατο όχι ως τιμωρία, αλλά ως όριο για να μπορεί ο άνθρωπος να απελευθερωθεί από τα δεσμά του κακού. Στην πραγματικότητα θάνατος είναι ο πνευματικός της ύπαρξης. Του εγωκεντρισμού. Της αυτοθέωσης. Ο σωματικός θάνατος είναι ένα επεισόδιο στη ζωή μας, που θα έρθει, αλλά δεν θα μας νικήσει. Το σώμα μας θα τον υποστεί. Το πνεύμα μας, η ψυχή μας θα συνεχίσει ως γρηγορούσα συνείδηση να κοινωνεί ή να παραμένει ακοινώνητη. Να αγαπά και να χαίρεται σε μία άλλη διάσταση, χωρίς φθορά και κακό και λύπη, ανερμήνευτη και ιδωμένη στην προοπτική της σχέσης με τον Χριστό. Ή ως μία κατάσταση στην οποία τα πνευματικά μάτια θα είναι κλειστά και το μόνο που θα υπάρχει είναι ο θυμός γιατί ο Θεός αγαπά, υπάρχει, μας δίνεται, ενώ εμείς θέλουμε να είμαστε θεοί. Η κόλασή μας. Ο Θεός και οι άλλοι. Κι αυτό θα είναι μια αιωνιότητα, διότι πλαστήκαμε ελεύθεροι. Και η ελευθερία είναι δώρο πικρό, μα αναφαίρετο.
Στο ευαγγέλιο της Κυριακής των Απόκρεω ο Χριστός μάς υπενθυμίζει την τελική κρίση. Την οριστική κατάργηση της δύναμης του κακού, της δύναμης του θανάτου. Την ανάσταση των σωμάτων και την επανένωσή τους με τις ψυχές. Την χαρά της αγάπης, που είναι το μόνο κριτήριο για να αναγνωρίσουμε τον Χριστό. Την συνειδητή επιλογή των όσων θα συμπορευθούν με τον διάβολο και τους δαίμονες στην κόλαση να αρνηθούν την αγάπη. Η ελευθερία και η θέλησή μας σ’ αυτή τη ζωή που δεν είναι μάταιη, αλλά μας δόθηκε για να αγαπούμε και να μοιραζόμαστε, ακόμη και τα ελάχιστα, θα είναι η βάση της αιωνιότητας. Η ευθύνη προσωπική.
Ζούμε σε μια εποχή στην οποία η αγάπη δεν είναι προτεραιότητα. Η αγάπη είναι αυτό που είμαι να το μοιράζομαι, με σεβασμό σε ό,τι ο άλλος μπορεί να αντέξει. Αυτό που δεν είμαι να προσπαθώ να το κατακτήσω, με τη βοήθεια του Θεού. Σήμερα «να είσαι ο εαυτός σου» είναι ό,τι ακούμε ως πρόταση. Καλός ή κακός εαυτός δεν έχει σημασία. Αρκεί να είσαι εσύ, το εγώ σου καλά. Αυτός ο δρόμος είναι σχοινοβασία κόλασης, διότι η αποθέωση του εγώ γίνεται αυτοθέωση. Ο μετανεωτερικός πολιτισμός που διαγράφει τον Θεό ως κριτήριο και ως κέντρο της ζωής και της ύπαρξης, που δεν θέλει τον άνθρωπο να είναι σχεσιακό ον αλλά εξουσιαστικό, βάζει τις βάσεις για έναν κόσμο ταραγμένο, για έναν άνθρωπο που δεν σέβεται, αλλά ζητά να τον σέβονται, μία ύπαρξη που δεν πιστεύει, δεν ελπίζει, δεν προσδοκά ανάσταση, αλλά ακολουθεί το μηδέν. Πώς να δεχτεί αυτός ο άνθρωπος την μεταθανάτια κόλαση, αφού δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι τη ζει ήδη στη ζωή αυτή; Πώς να αντισταθεί στο κακό, όταν αυτό τον ευχαριστεί;
Δύσκολος ο δρόμος. Στην Εκκλησία χρειάζεται να ξαναβρούμε την αγάπη ως κέντρο της ύπαρξής μας, να ξανοιχτούμε, να προσευχηθούμε, να δώσουμε χρόνο, να κοινωνήσουμε, να συγχωρήσουμε. Για να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τον Χριστό και να νικήσουμε κάθε κόλαση, είτε πάθους, είτε απόγνωσης, είτε απιστίας, είτε διάρρηξης σχέσεων, είτε εξουσιαστικότητας. Και ο Χριστός θα συνεχίσει να μας εμφανίζεται στο πρόσωπο του κάθε πλησίον, του ελαχίστου, για να βρούμε μαζί τον Παράδεισο.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Ζούμε σε μια εποχή που οι μηχανές αρχίζουν να μαθαίνουν, να γράφουν, να μιλούν, να ανταποκρίνονται. Αυτό που ήταν αδιανόητο μέχρι χθες, βρίσκεται τώρα στα σπίτια μας, στα τηλέφωνά μας, στα χέρια μας.
Η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται μέρος της καθημερινής ζωής – μας βοηθάει, μας συμβουλεύει, επιταχύνει τη ζωή μας. Αλλά ένα πιο ήσυχο, αλλά πολύ βαθύτερο ερώτημα τίθεται ενώπιον του ανθρώπου:
Αν οι μηχανές μάθουν να σκέφτονται – θα ξεχάσει ο άνθρωπος να προσεύχεται;
Ποτέ δεν υπήρξε περισσότερη γνώση στα χέρια του και ποτέ λιγότερη σοφία στην καρδιά του. Ο άνθρωπος ρωτάει αλγόριθμους, αλλά ρωτάει τη συνείδησή του όλο και λιγότερο. Αναζητά απαντήσεις από την τεχνολογία και ξεχνά ότι τα πιο σημαντικά ερωτήματα είναι πνευματικά, όχι τεχνικά. Μια μηχανή μπορεί να επεξεργάζεται δεδομένα, αλλά δεν μπορεί να νιώσει μετάνοια. Μπορεί να αναγνωρίσει μια φωνή, αλλά όχι πόνο. Μπορεί να συνθέσει κείμενο, αλλά δεν μπορεί να γεννήσει αγάπη. Και εδώ αποκαλύπτεται ένα όριο που καμία τεχνολογία δεν μπορεί να ξεπεράσει. Γιατί ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε μόνο για να σκέφτεται – αλλά για να αγαπά. Δεν δημιουργήθηκε μόνο για να γνωρίζει – αλλά για να σώζει τον εαυτό του. Δεν δημιουργήθηκε μόνο για πρόοδο – αλλά για την αιωνιότητα.
Ο κίνδυνος αυτής της εποχής δεν είναι ότι οι μηχανές θα γίνουν σαν τους ανθρώπους. Ο κίνδυνος είναι ότι οι άνθρωποι δεν θα γίνουν σαν μηχανές: ψυχροί, υπολογιστικοί, γρήγοροι – αλλά αναίσθητοι.
Μπορούμε ήδη να δούμε σημάδια αυτού: επικοινωνία χωρίς βλέμμα, συζήτηση χωρίς υπομονή, σχέσεις χωρίς θυσίες. Όλα λειτουργούν – αλλά λίγες ζωές. Τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου είναι πιο εύκολο να ζητήσεις από μια συσκευή παρά από έναν γονέα. Ευκολότερο να λάβεις πληροφορίες παρά συμβουλές. Ευκολότερο να λύσεις μια εργασία παρά να καταλάβεις το νόημά της. Και γι’ αυτό η ευθύνη των ενηλίκων σήμερα είναι μεγαλύτερη από ποτέ: Να διδάξουν στα παιδιά όχι μόνο να χρησιμοποιούν την τεχνολογία – αλλά και να διατηρούν την ανθρωπότητα. Να γνωρίζουν ότι το μυαλό είναι ένα δώρο, αλλά ότι η καρδιά είναι ένας ναός. Ότι η πρόοδος δεν είναι αμαρτία – αλλά ότι χωρίς τον Θεό γίνεται άδεια. Γιατί το ερώτημα δεν είναι αν η τεχνητή νοημοσύνη θα αλλάξει τον κόσμο – αλλά αν οι άνθρωποι θα διατηρήσουν την ψυχή σε έναν κόσμο που αλλάζει. Οι μηχανές θα γίνονται όλο και πιο τέλειες.
Αλλά ο άνθρωπος καλείται σε κάτι μεγαλύτερο από την τελειότητα – καλείται στην αγιότητα. Και όσο ξέρει πώς να κάνει τον σταυρό του, να κλαίει, να συγχωρεί, να αγαπά – ο άνθρωπος παραμένει αυτό που καμία τεχνητή δημιουργία δεν μπορεί να γίνει: μια Εικόνα του Θεού στον κόσμο της τεχνολογίας.
Ηγούμενος Νικόλαος Σταμάτοβιτς

Μήπως θεωρούμε σπάνια την θεωρία που λέει, ότι το να είσαι χριστιανός θεωρείται τρέλα;
Πάντοτε, όλες τις εποχές η ομολογία πίστεως στο Χριστό συνοδευόταν από αντιδράσεις πάσης φύσεως.
Έτσι είναι τα πράγματα αν κοιτάξουμε και το σήμερα.
Μερικοί κωφεύουν συνειδητά στην οποιαδήποτε αναφορά για το Χριστό, λέγοντας ως υπερήφανοι που είναι, ότι δεν χρειάζεται να προσκυνούν κανέναν, θεωρώντας χαμηλής νοημοσύνης τους ανθρώπους που το κάνουν.
Η πίστη στο Χριστό λοιπόν έρχεται κόντρα στο κύμα του πραγματικού παραλογισμού της εποχής και του ναρκισσισμού, και είναι μία άλλη τρέλα. Θεία τρέλα.
Τραβάς τα βλέμματα όταν κάνεις το σταυρό σου, όχι γιατί σε καμαρώνουν, αλλά γιατί παραξενεύονται.
Και πως να μην παραξενεύονται άλλωστε…
Ο απόστολος Παύλος έβλεπε τις αντιδράσεις και της δικής του εποχής, που ήταν περίπου ανάλογες με τις σημερινές. [1]
Μωρία και σκάνδαλο έδειχνε ο Εσταυρωμένος Χριστός, ενώ ταυτόχρονα έμοιαζε να ξεπερνά τη κοντόφθαλμη λογική όπως και σήμερα.
Όταν ο Χριστός δίδαξε, ότι όποιος τρώει τη Σάρκα του και πίνει το Αίμα του θα έχει αιώνια ζωή, γεμάτοι έκπληξη αρκετοί από τους μαθητές, αποχώρησαν και δεν τον ακολούθησαν ξανά, διότι έβλεπαν μία τρέλα. Και Εκείνος βλέποντας την δυσπιστία στο βλέμμα των δώδεκα, ήταν φυσικό να τους ρωτήσει αν ήθελαν να φύγουν κι αυτοί. [2]
Γι’ αυτό αναρωτιούνται κάποιοι (καλοπροαίρετοι θα λέγαμε) ακόμη και σήμερα:
«Ή τρελός ή Θεός είναι αυτός».
Συνεπώς δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση. Ή τον απορρίπτει κανείς ή τον ακολουθεί.
Όταν φθάσεις σε αυτό το δίλλημα, έχεις κάνει ένα τεράστιο βήμα. Εκεί πια μπορεί να μιλήσει Εκείνος μέσα στην καρδιά σου.
Συνεχίζουμε τα περί τρέλας.
Αν κοιτάξουμε και στην Παλαιά Διαθήκη, μπορούμε να σκεφτούμε τις αντιδράσεις που θα δέχθηκε ο Νώε, στο άκουσμα της κατασκευής της κιβωτού, από τους «λογικούς» της εποχής.
Την αντίδραση της Σάρας στο άκουσμα ότι θα κάνει γιο στα γεράματα και πολλά ακόμη που θα μπορούσαμε να θυμίσουμε.
Πράγματα που έδειχναν, όχι απαραιτήτως υπερβατικά αλλά παράλογα.
Αυτό είναι τρέλα, να πηγαίνεις κόντρα στα παράλογα «θέλω» των πολλών.
Και σήμερα τρέλα είναι να αρνηθώ τη μιζέρια και το κλείσιμο σε μία οθόνη, κάτι που συνηθίζουν οι πολλοί.
Το αντίθετο αυτής της τρέλας, είναι το αγαπητικό άνοιγμα σε Θεό και ανθρώπους.
Στην άλλη «όχθη», βλέπουμε άλλες τρέλες που επιθυμούν να τραβήξουν τα βλέμματα, (selfies και likes) οι οποίες δεν χαρακτηρίζονται από κάποια αξιοσημείωτη αντοχή στο χρόνο, αλλά από φθορά που δεν αργεί να φανεί.
Η τρέλα είναι εκεί που όλοι σήμερα θέλουν να πιστέψουν με λάθος τρόπο στον εαυτό τους, δείχνοντας ότι μόνοι τους μπορούν να καταφέρουν τα πάντα, εκεί ακριβώς πρέπει να πω ότι χωρίς το Θεό είμαι ένα τίποτα.
Η σωστή πίστη στον άνθρωπο είναι να πιστέψει ότι δύναται να γίνει κατά χάριν Θεός, αν συνδεθεί με το Θεό και όχι μόνος του.
Έτσι θα παραμείνει «ακομπλεξάριστος» και υγιής, γιατί δεν θα τρέχει συνεχώς να αποδείξει την αξία του στους άλλους.
Αυτή είναι η πραγματική επανάσταση της παλαβομάρας.
Το να αρνούμαι την ψεύτικη αυθεντία του εαυτού μου και να γονατίζω μπροστά στο εικονοστάσι.
Εκεί που το υπέρλογο, όλοι το βλέπουν παράλογο.
Εκεί όπου δεν απαιτούνται εξιδιασμένες γνώσεις, αλλά ανοιχτή καρδιά και θάρρος.
Εκεί που όλοι αναζητούν βεβαιότητες μέσα στην εποχή της αβεβαιότητας, αρνούμενοι τη βεβαιότητα της αγάπης του Χριστού.
Εκεί θα συναντήσει κανείς τον τρελάρα που πιστεύει στο Χριστό και αν φανεί τυχερός, (όπως ήταν κάποτε κάποιοι άλλοι χριστιανοί) θα συναντήσει και κάποιον δια Χριστόν σαλό.
Η Εκκλησία ας θυμίσουμε τιμά τον άγιο Ανδρέα, τον άγιο Συμεών και αρκετούς άλλους.
Πρόσφατα έζησε ανάμεσά μας και ο παπά Φώτης.
Αυτή κι αν ήταν παλαβομάρα. Μια παλαβομάρα που ευωδίαζε λιβάνι.
Κι ας θυμηθούμε ιερείς και αρχιερείς που αρνήθηκαν να βγάλουν το ράσο σε χώρες με εχθρικά καθεστώτα, τα οποία δίωκαν το χριστιανισμό.
Ο πιστός σήμερα απαντά θετικά στην αγάπη του Θεού και διαπιστώνει ότι μπορεί να γίνει δακτυλοδεικτούμενος γι’ αυτή του την επιλογή.
Στο φινάλε δεν μας εξανάγκασε κανείς σε μυστηριακή ζωή. Μόνοι μας το επιλέξαμε.
Με την ελευθερία μας, την οποία έχουμε πλειστάκις επισημάνει ως θείο δώρο, τονίζοντας βέβαια το ιδιαίτερα μεγάλο ειδικό βάρος που τη συνοδεύει.
Συνειδητά τρελοί λοιπόν, που τρώμε τη Σάρκα και πίνουμε το Αίμα του Χριστού μας. Υπάρχει ομορφότερη τρέλα από αυτή;
____________________________________
Η αναβάθμιση του σύμπαντος κτιστού κόσμου, που θα λάβει χώρα κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και την τελική κρίση των ανθρώπων, θα συγκλονίσει τους πάντες. Στο κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός θα πρωταγωνιστήσει όχι μόνο ο Θεός, αλλά και ο άνθρωπος (Κυριακή της Απόκρεω).
Πώς θα γίνει όμως αυτό;
Ο άνθρωπος όχι μόνο θα συμβάλει στη νέα μορφή της άψυχης κτίσης, αλλά κυρίως θα καθορίσει τη δική του θέση στο γίγνεσθαι του νέου κόσμου. Καταλύτης στις διεργασίες αυτές θα είναι η άσκηση της αγάπης. Ο άνθρωπος έχει μέσα του ένα στοιχείο εκρηκτικής σημασίας, που ίσως ούτε καν το υποπτεύεται. Μπορεί να είναι άνθρωπος καθολικός. Να έχει καθολικότητα. Δηλαδή;
Οι Εβραίοι, πορευόμενοι προς Χαναάν, αμάρτησαν καθ’ οδόν βαριά πολλές φορές. Ο Θεός αποφάσισε να τους εξαφανίσει από προσώπου της γης. «Θα κάνω εσένα μεγάλο έθνος», είπε στον Μωυσή. Εκείνος όμως ζητούσε πάντα από τον Θεό να αλλάζει απόφαση. «Αν δεν τους συγχωρήσεις, έλεγε, εξάλειψε μαζί με αυτούς και εμένα από το βιβλίο σου, όπου με έχεις γραμμένο» (Εξ. 32, 9-11. 32).
Έλεγε και ο απόστολος Παύλος, ότι μεγάλη λύπη και βαθύς, αδιάλειπτος πόνος διακατείχαν την καρδιά του για τους ομοεθνείς του, τους συγγενείς κατά σάρκα Ισραηλίτες, επειδή αρνήθηκαν τον Χριστό. «Θα ευχόμουνα, λέει, να χωρισθώ εγώ από τον Χριστό χάριν των αδελφών μου των Ισραηλιτών» (Ρωμ. 9, 3).
Το ίδιο και όλοι οι άγιοι. Ο περιώνυμος αββάς Βαρσανούφιος ο Μέγας, μιμείται ακριβώς τον Μωυσή, όταν έχει την πρόθεση να πει στον Χριστό: «Δέσποτα, ή βάλε μαζί μου τα (πνευματικά) τέκνα μου στη Βασιλεία σου, “ή καμέ εξάλειψον εκ της βίβλου σου”» (Απόκρ. ρι΄).
Οι άγιοι δεν ζουν εγωκεντρικά. Ξεπερνούν τον εαυτό τους, γίνονται άνθρωποι καθολικοί. Γνωρίζουν σε βάθος ότι η ζωή τους δεν είναι μόνο δική τους ζωή, «αλλά είναι συνυφασμένη με τη ζωή των υπολοίπων αδελφών κατά την πίστη, γιατί όλοι συναποτελούμε ένα σώμα, την Εκκλησία». Μέσα στην Εκκλησία τα πάντα είναι κοινά: Ο Θεός, ο αγιασμός, η ψυχή, η συνείδηση, η καρδιά.
Με το χάρισμα της προσευχής καθένας βρίσκεται μέσα σε όλους και όλοι στον καθένα. Δεν μπορούμε να βλέπουμε εγωιστικά και ατομικιστικά μόνο «τα εαυτών». Το μήνυμα του Ευαγγελίου είναι να φροντίζουμε για τους άλλους όπως για τον εαυτό μας. Δεν υπάρχουμε ανεξάρτητοι, αποκλεισμένοι ο ένας από τον άλλον. Όταν πέφτει στην αμαρτία κάποιος, επηρεάζει και τους άλλους. Όταν εγείρεται, συνεγείρει και τους άλλους. Κάθε μέλος του σώματος της Εκκλησίας ζει με ολόκληρο το σώμα, αλλά και ολόκληρο το σώμα ζει σε κάθε μέλος του.
Η δραστηριότητα δηλαδή κάθε μέλους είναι ταυτόχρονα προσωπική και καθολική, ατομική και συλλογική. Ακόμα και όταν φαίνεται ότι κάποιος εργάζεται μόνο για τον εαυτό του (π.χ. ο απομονωμένος ερημίτης), εν τούτοις εργάζεται για το σύνολο. Ποιος γνωρίζει πόσα οφείλει στους αγίους και στις προσευχές τους για τη σωτηρία του; Όμως και οι προσευχές των αφανών μελών της Εκκλησίας είναι απαραίτητες και σε έναν απόστολο! (αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς, Δογματική, σ. 272. 290-291).
Στην τελική κρίση θα κοπούν όσοι δεν καταφέρουν να σπάσουν τη ναρκισσιστική μόνωση του αυτοεγκλεισμού τους.
Στην ουράνια Βασιλεία θα μπουν όσοι νιώθουν τους άλλους δικούς τους, δικά τους μέλη στο ίδιο σώμα. Όσοι μετέχουν στην καθολικότητα της αγάπης.

Πρωτότυπο Κείμενο
Εἶπεν ὁ Κύριος∙ Ὅταν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. Τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε; Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. Ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; Τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.
Νεοελληνική Απόδοση
Είπε ο Κύριος: «Όταν θα έρθει ο Υιός του Ανθρώπου με όλη του τη μεγαλοπρέπεια και θα τον συνοδεύουν όλοι οι άγιοι άγγελοι, θα καθίσει στο βασιλικό θρόνο του. Τότε θα συναχθούν μπροστά του όλα τα έθνη, και θα τους ξεχωρίσει όπως ξεχωρίζει ο βοσκός τα πρόβατα από τα κατσίκια. Τα πρόβατα θα τα τοποθετήσει στα δεξιά του και τα κατσίκια στ’ αριστερά του. Θα πει τότε ο βασιλιάς σ’ αυτούς που βρίσκονται δεξιά του: “ελάτε, οι ευλογημένοι απ’ τον Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που σας έχει ετοιμαστεί απ’ την αρχή του κόσμου. Γιατί, πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και μ’ επισκεφθήκατε, φυλακισμένος κι ήρθατε να με δείτε”. Τότε θα του απαντήσουν οι άνθρωποι του Θεού: “Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε ή να διψάς και σου δώσαμε να πιεις; Πότε σε είδαμε ξένον και σε περιμαζέψαμε ή γυμνόν και σε ντύσαμε; Πότε σε είδαμε άρρωστον ή φυλακισμένον κι ήρθαμε να σε επισκεφθούμε;” Τότε θα τους απαντήσει ο βασιλιάς: “σας βεβαιώνω πως αφού τα κάνατε αυτά για έναν από τους άσημους αδερφούς μου, τα κάνατε για μένα”. Ύστερα θα πει και σ’ αυτούς που βρίσκονται αριστερά του: “φύγετε από μπροστά μου, καταραμένοι· πηγαίνετε στην αιώνια φωτιά, που έχει ετοιμαστεί για το διάβολο και τους δικούς του. Γιατί, πείνασα και δε μου δώσατε να φάω, δίψασα και δε μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και δε με περιμαζέψατε, γυμνός και δε με ντύσατε, άρρωστος και φυλακισμένος και δεν ήρθατε να με δείτε”. Τότε θα του απαντήσουν κι αυτοί: “Κύριε, πότε σε είδαμε πεινασμένον ή διψασμένον ή ξένον ή γυμνόν ή άρρωστον ή φυλακισμένον και δε σε υπηρετήσαμε;” Και θα τους απαντήσει: “σας βεβαιώνω πως αφού δεν τα κάνατε αυτά για έναν από αυτούς τους άσημους αδερφούς μου, δεν τα κάνατε ούτε για μένα”. Αυτοί λοιπόν θα πάνε στην αιώνια τιμωρία, ενώ οι δίκαιοι στην αιώνια ζωή».

Πρωτότυπο Κείμενο
Ἀδελφοί, βρῶμα ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ· οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν περισσεύωμεν, οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα. Βλέπετε δὲ μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν. Ἐὰν γάρ τις ἴδῃ σε, τὸν ἔχοντα γνῶσιν, ἐν εἰδωλείῳ κατακείμενον, οὐχὶ ἡ συνείδησις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος οἰκοδομηθήσεται εἰς τὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν; Καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀσθενῶν ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει, δι᾿ ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν. Οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε. Διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω. Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; Οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; Οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; Οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; Εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ.
Νεοελληνική Απόδοση
Αδελφοί, σωστά, δεν είναι οι τροφές που θα καθορίσουν τη θέση μας απέναντι στο Θεό· ούτε αν δε φάμε κάποια απ’ αυτές χάνουμε κάτι ούτε αν φάμε αποκτάμε κάτι παραπάνω. Προσέξτε όμως, μήπως το ελεύθερο αυτό δικαίωμά σας γίνει αιτία να σκοντάψουν και να πέσουν εκείνοι που η πίστη τους είναι αδύνατη. Πράγματι, αν κάποιος, απ’ αυτούς δει εσένα, που έχεις τη «γνώση», να κάθεσαι στο τραπέζι ενός ειδωλολατρικού ναού, η συνείδησή του, αφού αυτός είναι αδύνατος, δε θα παρασυρθεί από το παράδειγμά σου και δε θα παρακινηθεί να τρώει τα ειδωλόθυτα; Έτσι, η δική σου «γνώση» θα προκαλέσει το χαμό αυτού του αδύνατου, του αδερφού μας, για τον οποίον ο Χριστός έδωσε τη ζωή του. Αμαρτάνοντας όμως μ’ αυτό τον τρόπο απέναντι στους αδερφούς και πληγώνοντας τη συνείδησή τους που είναι αδύνατη, αμαρτάνετε απέναντι στον ίδιο το Χριστό. Γι’ αυτό, αν κάποια τροφή μπορεί να γίνεται αιτία να σκοντάφτει και να πέφτει ο αδερφός μου, εγώ δεν θα βάλω ποτέ κρέας στο στόμα μου, για να μη γίνω αιτία να πέσει ο αδερφός μου. Πάρτε παράδειγμα εμένα. Δεν είμαι απόστολος; Δεν είμαι ελεύθερος; Δεν είδα αναστημένο τον Ιησού, τον Κύριό μας; Δεν είστε εσείς ο καρπός του κόπου μου στην υπηρεσία του Κυρίου; Κι αν ακόμα άλλοι αρνούνται να με αναγνωρίσουν ως απόστολο, για σας οπωσδήποτε είμαι· γιατί η ίδια η ύπαρξη της εκκλησίας σας είναι η απόδειξη πως είμαι απόστολος.