Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Ταξίδι στη Βηθλεέμ…

 

perimenontas_ta_xristougennaΧριστούγεννα, πραγματικά ευλογημένες μέρες, Άγιες.
Περπατάς στα μαγαζιά, κοιτά τις βιτρίνες, παρακολουθείς τους ανθρώπους γύρω σου και ψάχνεις κάποιον.
Ψάχνεις κάποιον να σου ζεστάνει την ψύχη , να σε πάρει μια αγκαλιά , να σου πει δύο λόγια απλά, δύο λόγια ουσιαστικά , δύο λόγια  Αγάπης. Έχεις βγει από το σπίτι προς αναζήτηση αυτού του ένα και ξεχνάς ότι πριν από 2.00ο χρόνια και κάτι ψηλά
Κάποιος είχε έρθει σε αυτόν τον κόσμο για την δική μας προσωπική αναζήτηση.
Και μας έψαχνε… βγήκε  στους δρόμους, στις πλατείες, στις ερήμους, σε βουνά, σε πόλεις και έψαχνε… έψαχνε φίλους.

Φίλους μας αποκάλεσε και ήθελε να μας δώσει αυτή την ζεστασιά , αυτό το φιλί και να μας πει λόγια αγάπης, λόγια τρυφερά. Κι όμως εμείς από την ώρα που γεννήθηκε τον κυνηγήσαμε, Τον διώξαμε έξω από αυτό τον κόσμο, δεν αντέχαμε την καλοσύνη Του, το μεγαλείο Του.
Και αυτά τα Χριστούγεννα ψάχνεις κάποιον και καλά κάνεις αλλά μην ψάχνεις ανάμεσα στους ανθρώπους, δυστυχώς θα σε απογοητεύσουμε.
Ζήτα αυτόν που γεννιέται σήμερα. Κοίτα ψηλά στον ουρανό και ακολούθησε το Αστέρι και αυτό θα σε πάει στη Βηθλεέμ.
Σε παρακαλώ μην απογοητευτείς όταν φτάσεις δεν θα βρεις φανταχτερά σπίτια γεμάτα στολίδια αλλά μια φτωχική φάτνη, αφού σε αυτή διάλεξε να γεννηθεί ο Βασιλιάς των Όλων.
Δεν θα βρεις εξέχουσες προσωπικότητες αλλά ταπεινούς βοσκούς, αφού σε αυτούς διάλεξαν οι Άγγελοι να αναγγείλουν το χαρμόσυνο μήνυμα της ενανθρωπίσεως. Κοίτα, παντού γύρω ζώα για να ζεστάνουν το κορμί Του νεογέννητου Χριστού,θα ήξεραν λες ότι κάποτε οι άνθρωποι θα μαστίγωναν και τέλος θα σταύρωναν αυτό το κορμί;
Είναι Αυτός που κρατάει η Κεχαριτωμένη, η Παρθένος Μαρία και ο Ιωσήφ να κοιτάει κατάπληκτος το υπερφύσι αυτό που ακόμα και οι άγγελοι αδυνατούν να κατανοήσουν.
Αν φέτος διαλέξεις να πας στη ταπεινή Βηθλεέμ ζήτα από τον Κύριο μια αγκαλιά για όλους τους ανθρώπους αυτής της Γης.
Για πλούσιους και για φτωχούς, για άρχοντες και πένητες, για αρρώστους και υγιείς, για εχθρούς και φίλους.
Χριστός Ετέχθη
Αληθώς Ετέχθη
Ευλογημένα Χριστούγεννα Αδέρφια…

ΓΚΡΙ ΔΙΑΖΥΓΙΑ

               

  Η είδηση μοιάζει παράδοξη, αλλά είναι πραγματικότητα. Ολοένα και αυξάνονται τα λεγόμενα «γκρι διαζύγια». Πολλά ζευγάρια μεγαλύτερων ηλικιών και στην Ελλάδα, ενώ ζούσαν εν διαστάσει, «χωρίς μέχρι τώρα να προχωρούν σε νομική κατοχύρωση του χωρισμού, για λόγους οικονομικούς ή κληρονομικούς», εντούτοις «φαίνεται ότι τελικά χωρίζουν με τη βούλα» (περιοδικό Κ. της εφημερίδας «Καθημερινή της Κυριακής», 1η Νοεμβρίου 2026).

                Το ποσοστό των διαζυγίων στη χώρα μας ανέρχεται με στατιστικά στοιχεία του 2024 στο 42,4 % των γάμων. Μπορεί στους ανθρώπους της Εκκλησίας να υπάρχει έντονη συζήτηση για τις ευθύνες του συστήματος, του Διαδικτύου, των νόμων, την ηθικής χαλαρότητας για την κρίση που διέρχεται ο θεσμός της οικογένειας. Η κριτική αυτή όμως είναι ελάχιστα ενισχυτική στην αδυναμία των εγγάμων ζευγαριών να βρούνε αληθινή ποιότητα στη ζωή τους, έγνοια, αγάπη, κοινές μνήμες και, κυρίως, κοινές προοπτικές. Όταν πολλοί άντρες μένουν στον γάμο έχοντας ως κύριο στόχο τους να υπάρχει η γυναίκα τους που να τους φροντίζει, χωρίς να καλλιεργούν τη συντροφικότητα, χωρίς να σκέφτονται την ψυχική μοναξιά της γυναίκας, χωρίς να αναλαμβάνουν την ευθύνη για όσα δεν έχουν πράξει τα χρόνια στα οποία στο σπίτι υπήρχαν τα παιδιά, όταν το «σ’ αγαπώ» είναι σπάνια λέξη, όταν ο άντρας είναι κουρασμένος και βαριεστημένος, τότε δεν φταίει η ηθική κρίση για το διαζύγιο. Όταν  οι γυναίκες νοιάζονται περισσότερο για την καριέρα τους, όταν έχουν ανεχτεί κακοποίηση, λεκτική και σωματική, όταν κρατούσαν έναν γάμο μόνο και μόνο για τα χρήματα και την οικονομική εξασφάλιση, όταν είναι κι αυτές μονίμως κουρασμένες, όταν έχουν πάψει να θαυμάζουν τους άντρες τους ή συνειδητοποιούν ότι ποτέ δεν τους θαύμαζαν, αλλά ποτέ δεν τους το είπαν κιόλας, τότε η ηθική κρίση δεν φταίει για το διαζύγιο.

                Όταν η Εκκλησία δεν δείχνει ότι ο γάμος είναι μυστήριο, όταν δεν προετοιμάζει τους ανθρώπους και πνευματικά, μιλώντας και δείχνοντας την οδό και τον τρόπο της αγάπης, όταν για πολλούς από τους ιερείς-πνευματικούς η παρθενία και ο μοναχισμός είναι ανώτερες καταστάσεις από τον γάμο και όχι χαρίσματα και ευλογία από τον Θεό για εκείνους που έχουν κλήση και όχι για όλους, όταν οι σύζυγοι δεν νοιάζονται για τον εαυτό τους, το σώμα τους, την ποιότητα της σχέσης τους, αλλά η τεκνογονία θεωρείται σχεδόν αποκλειστικά ο σκοπός του γάμου, τότε η ηθική κρίση δεν φταίει για το διαζύγιο.

                Δίνουμε έμφαση σήμερα στις σχολές γονέων και όχι στις σχολές συζύγων. Προφανώς και τα παιδιά είναι η συνέχεια της ζωής. Προφανώς κανείς δε γεννιέται γονιός, αλλά γίνεται. Όμως κανείς δεν γεννιέται και σύζυγος, αλλά γίνεται. Όταν ο μέσος ηλικιακός όρος σύναψης γάμου φτάνει ή ξεπερνά τα σαράντα χρόνια, τότε πόση όρεξη για ζωή, για αγάπη, για μοίρασμα να υπάρχει; Όταν η εικόνα που έχουν οι νεώτεροι για τον γάμο είναι η υποχρέωση της  φροντίδας και όχι η χαρά της σχέσης και της συνύπαρξης, η οποία φέρνει μαζί της και τη φροντίδα, τότε πόσο εύκολο είναι να προσανατολιστούνε στον γάμο ή να κρατήσει ένας γάμος;

                Δεν είναι τυχαίο φαινόμενο τα «γκρι διαζύγια». Κάποια στιγμή ο άνθρωπος που νιώθει τον θάνατο να έρχεται πιο κοντά, τη ζωή να έχει αδειάσει, χωρίς να έχει κρατήσει μνήμες αγάπης και χαράς, αλλά μόνο «πρέπει», βρίσκει ευκαιρία, αφού η κοινωνική αντίληψη έχει πάψει να είναι επικριτική, να κάνει το μεγάλο βήμα. Το παράδοξο επιτείνεται από το ότι οι άνθρωποι δεν χωρίζουν, κυρίως οι γυναίκες, για να ξαναπαντρευτούν, αλλά γιατί θέλουν να δούνε και τον εαυτό τους. Χρειάζονται γαλήνη, κυρίως όμως χρειάζεται να διαχειριστούν μια παρατεταμένη απογοήτευση από τον γάμο.

                Η πίστη είναι αντίβαρο; Στους καιρούς μας ο άνθρωπος θέλει να νιώσει την ελευθερία να αγαπά όχι από υποχρέωση, αλλά από επιλογή. Ο τρόπος θέασης της ζωής, και διά της πίστεως, μάλλον χρειάζεται αναπροσαρμογή. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Άγιος Πορφύριος: Πως θα δεις τον παράδεισο

 

Θες να νιώσεις ανείπωτη χαρά που να κλαις και να λες “σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που δεν με παρέβλεψες και δεν μου έδωσες ανάλογα με τις αμαρτίες μου αλλά μου δίνεις τόση χαρά;”

Θες να δείς τον Χριστό και την Παναγία;

Θές να δείς τον Παράδεισο από τούτο τον κόσμο;

Λέγε την ευχή και θα ‘ρθει μία μέρα που μόνο την ευχή θα λές…..


Τι να πούμε στα παιδιά για τη νηστεία;

 

π.Σπυρίδων Σκουτής

Ρωτάνε πολλοί γονείς: «Τα παιδιά μας είναι στον κόσμο τους, τι να τους πούμε τώρα για τη νηστεία;». Αν τρως φακόρυζο και το στόμα σου βγάζει δηλητήριο, τότε άστο καλύτερα.

Αν αγωνίζεσαι εξωτερικά και υποκριτικά το παιδί το καταλαβαίνει. Η καρδιά του παιδιού δεν διψάει για έναν τέλειο γονιό αλλά για έναν αγωνιζόμενο γονιό. Έναν άνθρωπο που πέφτει και σηκώνεται.

Έναν άνθρωπο που κάνει λάθη αλλά προσπαθεί να τα διορθώσει και όχι να κρυφτεί πίσω από λέξεις και δικαιολογίες.

Οπότε όσον αφορά τη νηστεία…

Να μην τους πεις τίποτα. Μην σηκώσεις το δάχτυλο, μην προσπαθείς να επιβάλεις τίποτα. Επιβολή, πίεση, τυραννία και Χριστός δεν πάνε μαζί. Ο Χριστός πάει πάντα με την αγάπη και την ελευθερία.

Κάνε εσύ νηστεία στην κακία και στην άσχημη συμπεριφορά σου και τότε θα ελκύσεις και το παιδί σου στη χάρη του Θεού που εσύ θα κυοφορείς και θα αποκαλύπτεις.

Μην ξεχνάμε ότι έχει σημασία η πνευματική κατάσταση του γονέα που ρωτάει και των παιδιών του.

Αν για παράδειγμα μια μητέρα πιστέψει στον Χριστό στα 50 της και έχει ένα παιδί 16 χρονών που δεν έχει σχέση με την Εκκλησία είναι μια δύσκολη περίπτωση.

Πιθανόν να υπάρξει σύγκρουση. Ειναι όμως διαφορετικό το θέμα να ξεκινάς τη διαπαιδαγώγηση από την κυοφορία, με σωστές βάσεις.

Από όποια αφετηρία και να βρισκόμαστε, το τρίπτυχο προσευχή, βίωμα και λίγα λόγια εμποτισμένα με αγάπη και διάκριση είναι η καλύτερη πνευματική τακτική.

Αν χρειαστεί μάλιστα να πεις λίγα λόγια, να το κάνεις με αγάπη και διάκριση, αλλιώς η σιωπή είναι η καλύτερη λύση. Δεν χρειάζεται να κάνουμε τους πνευματικούς δασκάλους σε κανέναν.

Ίσως κάποιες φορές χρειάζονται απλά λίγες κουβεντούλες που θα είναι όμως εμποτισμένες με βίωμα και εμπειρία.

Αν έχεις πραγματική σχέση με τον Χριστό, θα λάμπει ο ίδιος μέσα από σένα και όλοι θα Τον ακολουθήσουν.

Αν νηστεύεις πραγματικά, το παιδί σου θα το καταλάβει. Όχι επειδή το πιάτο σου είναι άδειο, αλλά επειδή η καρδιά σου είναι γεμάτη Χριστό.

Η σχέση με τον Χριστό είναι σαν να είσαι σφόδρα ερωτευμένος με ένα πρόσωπο που είναι τα πάντα για σένα.

Δεν χρειάζεται να πεις κάτι, σε παίρνουν όλοι χαμπάρι από μακριά. Τα έχεις χαμένα διότι βρήκες αυτόν που είχες χάσει και πλέον η ζωή σου έχει άλλον νόημα και προσανατολισμό.

Άσε λοιπόν τα λόγια, βάλε το «κομπρεσέρ» της προσευχής «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με» και χτύπα μέχρι να βγει από την πέτρινη καρδιά σου το απόστημα των παθών και να αναβλύσει το ύδωρ των αρετών.

Να θυμάσαι. . .

«Τα πλοία βρίσκουν το λιμάνι διότι είναι αναμμένος ο Φάρος, αλλιώς δεν θα το έβρισκαν ποτέ.»

Γίνε λοιπόν και εσύ φάρος προσευχής, αγάπης και αγωνιζόμενου παραδείγματος και τα παιδιά σου θα βρούνε τον δρόμο τους.

O ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΑΒΔΙΟΣ

  


Τη μνήμη του τιμά σήμερα, , η μας. Ο Προφήτης Αβδιού (ή Οβδιού) που το όνομα του σημαίνει «δούλος Κυρίου», έζησε περί το 800 π.Χ., (κατ’ άλλη εκδοχή στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.), και είναι ένας από τους δώδεκα μικρούς λεγόμενους προφήτες.
 Ο Προφήτης Αβδιού καταγόταν από τη Συχέμ (εκ του αγρού Βηθοχαράμ ή Βαθαχαράμ), και με τη σύντομη προφητεία του αυστηρά παρατηρεί με ισχυρές ποιητικές εκφράσεις την υπερηφάνεια και την πτώση του Ισραήλ.
Να τι λέει χαρακτηριστικά για την υπερηφάνεια: «Υπερηφάνια τής καρδίας σου επήρε σε κατασκηνούντα εν ταίς οπαίς τών πετρών, υψών κατοικίαν αυτού, λέγων εν καρδία αυτού – τίς κατάξει με επί τήν γήν; εάν μετεωρισθής ως αετός καί εάν ανά μέσον τών άστρων θής νοσσιάν σου, εκείθεν κατάξω σε, λέγει Κύριος» (Οβδιού,α’ 3,4).
Δηλαδή, η υπερηφάνεια της καρδιάς σου σε έκανε να φρονείς πολύ υψηλά για τον εαυτό σου, ότι τάχα κατοικείς σε φαράγγια και σπηλιές των ορέων και γενικά απόρθητες περιοχές. Έχεις κτίσει την κατοικία σου σε πολύ ύψος, πιστεύεις ότι είσαι ισχυρός και ανίκητος και λες από μέσα σου; Ποιος θα μπορέσει να με κατεβάσει στη γη; Και αν ακόμα πετάξεις σε μεγάλα ύψη σαν τον αετό, και αν στήσεις τη φωλιά σου ψηλά ανάμεσα στ’ αστέρια, από ‘κει θα σε καταρρίψω και θα σε κατεβάσω, λέγει ο Κύριος.
Ας προσέξουμε, λοιπόν, τα λόγια του προφήτη και ας καλλιεργούμε το θεμέλιο των αρετών, που είναι η ταπείνωση.
Να αναφέρουμε επίσης, ότι ο Αβδιού ήταν μαθητής του προφήτου Ηλιού, επί της βασιλείας Οχοζία, ο οποίος έστειλε τον Αβδιού στον Ηλία για να τον πείσει να κατέβει από το βουνό προς τον βασιλιά. Μετά την μετάβαση του Ηλία στον Οχοζία, ο Αβδιού, παραιτήθηκε από τη θέση του πεντηκοντάρχου, ακολούθησε τον προφήτη Ηλία και τον υπηρετούσε. Όταν πέθανε ετάφη στον τάφο των πατέρων του.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Ώσπερ θεράπων φερωνύμως του Λόγου, του υπέρ έννοιαν φωτός ηξιώθης, και προφητείας έλλαμψιν εδέξω σοφέ δόξαν γαρ την άυλον, καθαρώς εποπτεύων, όργανον θεόπνευστον, Οβδιού ανεδείχθης, προμελωδούν εν κόσμω μυστικώς, των εσομένων, Προφήτα την έκβασιν.

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Η Πνευματική Πορεία της Νηστείας των Χριστουγέννων

 

Η Πνευματική Πορεία της Νηστείας των Χριστουγέννων

Η νηστεία των Χριστουγέννων ανοίγει μπροστά μας ως πύλη μυσταγωγική, καλώντας την ψυχή σε βαθύτερη κοινωνία με το θείο μυστήριο της ενανθρωπήσεως. Μέσα στην περίοδο αυτή, ο άνθρωπος καλείται να αφυπνιστεί από τον λήθαργο της καθημερινότητας και να στραφεί προς την εσωτερική του κάθαρση. «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β’ Κορ. 6,2).

Η προετοιμασία για την υποδοχή του θείου βρέφους απαιτεί εσωτερική σιωπή. Η καρδιά γίνεται φάτνη που υποδέχεται το θείο μυστήριο, ενώ η ψυχή, όμοια με χιονισμένο κλαδί που λυγίζει προς τη γη, υποκλίνεται μπροστά στο μέγεθος του θαύματος. Στην εκκλησιαστική παράδοση, η νηστεία δεν είναι απλώς διατροφικός περιορισμός, αλλά πνευματική άσκηση που καθαρίζει τον νου και ανυψώνει την ψυχή.

Κατά την περίοδο αυτή, η εκκλησιαστική υμνολογία μάς υπενθυμίζει: «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε· Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε» (Καταβασίες Χριστουγέννων). Η προσμονή της θείας γέννησης μεταμορφώνει τον εσωτερικό μας κόσμο. Οι ημέρες κυλούν σαν κόκκοι άμμου σε αρχαία κλεψύδρα, μετρώντας την πορεία προς τη μεγάλη εορτή.

Στην καρδιά της νηστείας, η ψυχή μοιάζει με κήπο χειμωνιάτικο που περιμένει την άνοιξη. Τα πάθη, σαν ξερά φύλλα, πέφτουν ένα-ένα μέσα στην άσκηση της προσευχής και της μετάνοιας, ενώ η εγκράτεια γίνεται το κλειδί που ξεκλειδώνει τις πύλες της πνευματικής θεωρίας.

Καθώς πλησιάζουμε προς τη μεγάλη εορτή, η εκκλησιαστική ζωή εντείνεται. Οι πιστοί προσέρχονται στα μυστήρια της εξομολόγησης και της θείας κοινωνίας, προετοιμάζοντας την ψυχή τους για την υποδοχή του θείου βρέφους. Η προσευχή γίνεται βαθύτερη, σαν ρίζα που διεισδύει στα έγκατα της γης αναζητώντας το ζωογόνο νερό.

Μέσα στην κατάνυξη της νηστείας, ο νους καθαρίζεται από τις επιφανειακές σκέψεις και τα μάταια όνειρα. Στρέφεται προς τα ένδον, όπου η ψυχή στέκεται γυμνή μπροστά στο θείο βλέμμα. Η κάθαρση αυτή δεν είναι μοναχική πορεία, αλλά συλλογική προσπάθεια του εκκλησιαστικού σώματος. Η κοινότητα των πιστών, ενωμένη στην προσευχή και τη νηστεία, προχωρά μαζί προς το μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως. Σαν τις νιφάδες του χιονιού που πέφτουν απαλά στη γη, οι ψυχές των πιστών συγκλίνουν προς το κέντρο της πίστεως.

Η εκκλησιαστική παράδοση μάς διδάσκει πως η νηστεία είναι καιρός πνευματικής εγρήγορσης. «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. 26,41). Ο πιστός καλείται να σταθεί άγρυπνος φρουρός της καρδίας του, προστατεύοντάς την από τις επιθέσεις των παθών και των λογισμών.

Στην πορεία προς τη Βηθλεέμ, η ψυχή γίνεται σαν άδειο δοχείο που περιμένει να γεμίσει με τη θεία χάρη. Η νηστεία καθαρίζει τις αισθήσεις, επιτρέποντας στον άνθρωπο να διακρίνει καθαρότερα το θείο θέλημα. Μέσα στη σιωπή της προσευχής, ακούγεται ο ψίθυρος του Αγίου Πνεύματος, καθοδηγώντας τα βήματά μας προς τη φάτνη.

«Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου» (Μάρκ. 1,3), μας προτρέπει η Γραφή. Η προετοιμασία αυτή είναι πολύπλευρη: νηστεία του σώματος, προσευχή του νου, κάθαρση της καρδίας. Η ψυχή, σαν κερί που λιώνει μπροστά στη θεία παρουσία, μεταμορφώνεται σταδιακά, αποκτώντας την ευωδία της αρετής.

Η νηστεία των Χριστουγέννων μάς διδάσκει την υπομονή και την καρτερία. Όπως το έμβρυο αναπτύσσεται αθόρυβα στη μήτρα, έτσι και η πνευματική ζωή ωριμάζει μέσα στη σιωπηλή άσκηση της νηστείας. Κάθε ημέρα είναι ένα μικρό βήμα προς τη Βηθλεέμ, μια προετοιμασία για τη συνάντηση με το θείο βρέφος.

Σε αυτή την πνευματική προετοιμασία, η Εκκλησία μάς καλεί να στραφούμε προς τους αδελφούς μας με αγάπη και συμπόνια. Η νηστεία χωρίς ελεημοσύνη είναι σαν λυχνία χωρίς έλαιο. «Τότε φανήσεται ὥσπερ ὄρθρος τὸ φῶς σου» (Ησ. 58,8), μας διαβεβαιώνει ο προφήτης Ησαΐας, μιλώντας για την αληθινή νηστεία που συνοδεύεται από έργα αγάπης.

Η εορτή των Χριστουγέννων φέρνει το μήνυμα της θείας συγκατάβασης. Ο Θεός κατέρχεται στη γη ως βρέφος αδύναμο, διδάσκοντας την αρετή της ταπείνωσης. Η νηστεία μάς βοηθά να κατανοήσουμε βαθύτερα αυτό το μυστήριο. Η ψυχή, σαν φύλλο που αναδύεται μέσα από το χιόνι, αναζητά το φως της θείας παρουσίας.

Στην καρδιά του χειμώνα, η Εκκλησία ετοιμάζεται να υποδεχθεί το «φῶς τὸ ἀληθινόν» (Ιωάν. 1,9). Η νηστεία είναι η πνευματική άνοιξη που προετοιμάζει την ψυχή για την υποδοχή του θείου σπόρου. Μέσα στην ησυχία της προσευχής, ο πιστός γίνεται μάρτυρας της εσωτερικής του μεταμόρφωσης.

Καθώς η εορτή πλησιάζει, η προσδοκία εντείνεται. Οι ύμνοι της Εκκλησίας γίνονται πιο χαρμόσυνοι, προαναγγέλλοντας το κοσμοσωτήριο γεγονός. Η ψυχή, καθαρμένη από τη νηστεία, στέκεται σαν αστέρι που οδηγεί προς τη φάτνη της Βηθλεέμ.

Επισκόπου Μελιτηνής Μαξίμου

Ναός της Θείας Χάριτος

 

Ἀββὰ Ἰσαὰκ τού Σύρου

Ναός της Θείας Χάριτος είναι όποιος ενθυμείται Πάντοτε το Θεό!…

Όταν νιώσεις μέσα σου τη χαρά του Αγίου Πνεύματος, οι στενοχώριες και οι θλίψεις αυτής της ζωής γίνονται γλυκύτερες από το μέλι.

Καθώς ο ερωδιός ευφραίνεται όταν κατοικεί σ’ έρημο τόπο, έτσι και η ψυχή του μοναχού δέχεται ουράνιες χαρές μέχρι της εξόδου της, όταν κατοικήσει σε ησυχαστικό τόπο.

Οι άγιοι δυνάμωναν με θείες οπτασίες και υπέμειναν κάθε πειρασμό για την αγάπη του Θεού.

Η αμοιβή δεν δίνεται στον άνθρωπο για την αρετή του, αλλά για την ταπείνωσή του. Χωρίς την ταπείνωση όλα είναι μάταια!

Όσο με πόθο πλησιάζουμε το Θεό τόσο κι ο Θεός πλησιάζει σ’ εμάς με τα χαρίσματά Του, και δεν αφαιρεί ποτέ από μας τη χάρη Του, όταν είμαστε ταπεινοί.

Είναι δυνατό να γίνει ταπεινός ο άνθρωπος;

Ναι, με τη δύναμη των Αχράντων Μυστηρίων, που τελειοποιούν, όπως οι μακάριοι Απόστολοι “εν γλώσσαις πυρίναις” την Πεντηκοστή και με την τελειότητα όλων των αρετών.

Αμήν.

Την ευχή του αγίου πατέρα και αδερφού μας να ‘χουμε και τη μνήμη του βίου και του λόγου του.

Η Αγία Πρόθεση είναι ο τόπος όπου το όνομά μου δεν χάνεται..

 


 Μέσα στην ησυχία του Αγίου Βήματος αρχίζει το αόρατο μυστήριο· ο ιερέας, λειτουργός της θείας οικονομίας, κρατά στα χέρια του τον άρτο της ζωής, και τον μεταποιεί σε ένσαρκο σύμβολο του Αμνού του Θεού.
 Ο άρτος γίνεται κέντρο της κτίσης, και γύρω του συναθροίζονται ουρανός και γη, ζώντες και κεκοιμημένοι, άγγελοι και άγιοι.

Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα· οι ζώντες λαμβάνουν δωρεά χάριτος, ως αόρατη μετάληψη πριν από τη Μετάληψη, ενδυνάμωση για τον αγώνα, ανάπαυση για την ψυχή που αγωνίζεται, δροσιά για την δίψα της ζωής.

Οι κεκοιμημένοι δεν μένουν έξω, αλλά εντάσσονται στον κύκλο της Εκκλησίας· η μνημόνευση ενώνει την προσευχή της γης με την προσδοκία του Ουρανού.
Σαν δρόσος επάνω στους τάφους, η θεία ευσπλαχνία κατέρχεται και φωτίζει τα σκοτεινά περάσματα του Άδη.

Εδώ, στην ταπεινή Πρόθεση, ξεδιπλώνεται η μυστική κοινωνία των Αγίων. Και έπειτα κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, η Εκκλησία η θριαμβεύουσα και η Εκκλησία η στρατευομένη συμμετέχουν αόρατα στο ένα ποτήρι.

«Ἵνα ὦσιν ἕν».
Όλοι γίνονται ένα. Όλα ενώνονται, όλοι συγχωρούνται, σε μια κοινωνία μυστική, σε ένα Σώμα, εκείνου του Χριστού.
Όταν ο ιερέας λέει «Μνήσθητι, Κύριε των δούλων σου…», δεν είναι απλή επίκληση· είναι ανάβαση ψυχών, είναι αποκατάσταση μνήμης, μέσα στην αγάπη και στο έλεος του Θεού.
   Έτσι, η Πρόθεση γίνεται μικρό προσκήνιο της αιώνιας Λειτουργίας, όπου ο Χριστός είναι ο δωρητής και το δώρο, και όλοι εμείς —ζώντες και τεθνεώτες— γινόμαστε μέτοχοι της μίας ανάστασης.

…η Εκκλησία δεν με ξεχνά, γιατί με κρατά στην προσευχή της, μέσα στο σώμα του Χριστού. 
   Η βοήθεια είναι αόρατη μα αληθινή· είναι παρηγοριά, είναι ενίσχυση, είναι συγχώρηση, που κατακλύζει την ζωή μου, είτε βρίσκομαι στη γη είτε έχω περάσει από το μυστήριο του θανάτου, στην όντως ζωή, όπου εκεί όλα βιώνονται αλλιώς και όλα κατανοούνται αληθινά. 
   Η Αγία Πρόθεση είναι ο τόπος όπου το όνομά μου δεν χάνεται, τα βάσανα μου, οι αγωνίες μου, τα λάθη και τα πάθη μου, οι ελπίδες και τα δάκρυα στέκονται ενώπιον του Αμνού·κι εκεί, στη θυσία Του, στην αυτοπροσφορά Του, βρίσκω βοήθεια, φωτισμό, αποδοχή, συγχώρεση, βρίσκω σωτηρία.
Όταν ο ιερέας λέει «Μνήσθητι, Κύριε των δούλων σου…», δεν είναι απλή επίκληση· είναι ανάβαση ψυχών…

Άγιος Παΐσιος: Το ψυχικό τσάκισμα

 

1 Με το ψυχικό τσάκισμα ξεβιδώνεται κανείς και γίνεται σαν ένα όχημα που όλα τα εξαρτήματά του είναι καλά, αλλά η μηχανή του είναι διαλυμένη.

– Γέροντα, τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στην ακηδία και την αθυμία;


– Ακηδία είναι η πνευματική τεμπελιά, ενώ η ραθυμία αναφέρεται και στην ψυχή και στο σώμα. Καλύτερα όμως να λείψουν και τα δύο.

Η ακηδία και η ραθυμία μερικές φορές κολλούν και σε ψυχές που έχουν πολλές προϋποθέσεις για πνευματική ζωή, που έχουν ευαισθησία, φιλότιμο. Σε έναν αδιάφορο ο πειρασμός δεν κάνει τόσο κακό.

Ένας ευαίσθητος όμως άνθρωπος, αν στενοχωρηθεί, νιώθει μετά ακηδία. Πρέπει να βρει τι τον στενοχώρησε και να το αντιμετωπίσει πνευματικά, για να ξαναβρεί το κουράγιο και να πάρει μπρος η μηχανή του.

Να προσέχει να μην αφήνει αθεράπευτες πληγές, γιατί μετά κάμπτεται από τα τραύματά του. Το ψυχικό τσάκισμα, το οποίο στην συνέχεια φέρνει και το σωματικό, τον αχρηστεύει.

Ο γιατρός δεν βρίσκει τίποτε, γιατί την βλάβη την έχει προκαλέσει ο πειρασμός. Πόσες ψυχές που έχουν φιλότιμο, ευαισθησία, τις βλέπω αχρηστευμένες!

– Γέροντα, αισθάνομαι εξάντληση και δεν μπορώ να κάνω καθόλου πνευματικά [1]. Αυτό προέρχεται από κούραση ή μήπως είναι από ραθυμία;

– «Από των πολλών μου αμαρτιών, ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή» [2], δεν λέει;

Δεν είναι κούραση σωματική˙ ψυχικό τσάκισμα είναι. Αυτό είναι χειρότερο από την σωματική κούραση. Με το ψυχικό τσάκισμα ξεβιδώνεται κανείς και γίνεται σαν ένα όχημα που όλα τα εξαρτήματά του είναι καλά, αλλά η μηχανή του είναι διαλυμένη.

– Γέροντα, βλέπω ότι, ενώ πρώτα αγαπούσα τα πνευματικά, τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτε.

– Γιατί δεν μπορείς να κάνης τίποτε; Δεν έχεις δυνάμεις; Εγώ βλέπω ότι έχεις. Δεν θυμάσαι παλιά, όταν χτιζόταν το μοναστήρι και δούλευες όλη μέρα στο γιαπί, πόσα πνευματικά έκανες;

– Μήπως, Γέροντα, φταίει που έδωσα όλον τον εαυτό μου στις δουλειές;

– Πιο πολύ φταίει που άφησες τον εαυτό σου χαλαρό. Κοίταξε να τον σκληραγωγήσεις˙ να αγαπήσεις την άσκηση.

Εγώ, που έχω μισό πνεύμονα, ξέρεις πόσες μετάνοιες κάνω; Δεν μπορώ να σου πω. Μόνο για τα κομποσχοίνια, που κάνω με μικρές μετάνοιες, σου λέω ότι, όταν κουράζεται το ένα χέρι, κάνω τον σταυρό μου με το άλλο. Αυτά σου τα λέω από αγάπη.

Άλλοι δεν έχουν τις προϋποθέσεις που έχεις εσύ, και ξέρεις πως αγωνίζονται, πως παλεύουν; Εσύ για λοκατζής κάνεις! Πως άφησες έτσι τον εαυτό σου; Εγώ θα προσεύχομαι για σένα, αλλά, για να βοηθηθείς, πρέπει κι εσύ να κάνης μια προσπάθεια. Κατάλαβες;

Στα πνευματικά πρέπει να δώσεις όλον τον εαυτό σου, και τότε θα αποδώσεις και στην διακονία σου.

– Γέροντα, μερικές φορές, όταν είμαι στο κελλί, με πιάνει ακηδία.

– Στο κελλί σου δεν προσεύχεσαι, δεν μελετάς. Όσο μπορείς, να μην αφήνεις να περνάει ο χρόνος χωρίς να κάνης τίποτε. Δεν μπορείς να προσευχηθείς;

Ας μελετήσεις κάτι που σε βοηθάει εκείνη την ώρα. Διαφορετικά ο διάβολος μπορεί να εκμεταλλευθεί την άσχημη κατάστασή σου και να σε εξουθενώσει.

Οι δοκιμασίες, είναι βαρύτερες στους πιστούς (Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης)

 d5613-ceb1ceb3ceb9cebfcf82cf83ceb9cebbcebfcf85ceb1cebdcf8ccf82


Και το ίδιο είπε ότι θα συνέβαινε στους ακολούθους Του: “Να θυμάστε τον λόγο, που εγώ σας είπα: Δεν υπάρχει δούλος μεγαλύτερος από τον κύριό του. Αν εμένα δίωξαν, θα διώξουν και σας· αν φύλαξαν τον λόγο μου, θα φυλάξουν και τον δικό σας” (Ιωάννης 15/ιε: 20).
Και όχι μόνο από διωγμούς θα έπασχαν οι πιστοί, αλλά από κάθε είδους θλίψη: “Μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψη· αλλά, να έχετε θάρρος· εγώ νίκησα τον κόσμο” (Ιωάννης 16/ις: 33). Και δήλωσε: “Αν κάποιος θέλει νάρθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, κι ας σηκώσει τον σταυρό του, κι ας με ακολουθεί. Επειδή, όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει· και όποιος χάσει τη ζωή του, εξαιτίας μου, θα τη βρει” (Ματθαίος 16/ις: 23,24).

Έχοντας υπ’ όψιν αυτά τα λόγια, που πολλοί από εμάς τα έχουμε βιώσει “στο πετσί μας”, παίρνουμε θάρρος μέσα από τις θλίψεις, καθώς βιώνουμε καθημερινά τα λόγια του αποστόλου Παύλου: “σε κάθε τι συνιστώντας τον εαυτό μας ως υπηρέτες τού Θεού, με πολλή υπομονή, με θλίψεις, με ανάγκες, με στενοχώριες,με ραβδισμούς, με φυλακές, με ακαταστασίες, με κόπους, με αγρυπνίες, με νηστείες·
 με καθαρότητα, με γνώση, με μακροθυμία, με αγαθότητα, με Πνεύμα Άγιο, με αγάπη ανυπόκριτη· με λόγο αλήθειας, με δύναμη Θεού· με τα όπλα τής δικαιοσύνης, τα δεξιά και τα αριστερά· 8. με δόξα και ατιμία, με συκοφαντία και με εγκωμιασμό· σαν πλάνοι, όμως κάτοχοι της αλήθειας σαν αγνοούμενοι, αλλά είμαστε καλά γνωστοί· σαν να φτάνουμε στον θάνατο, αλλά, δέστε, ζούμε· σαν να περνάμε από παιδεία, αλλά δεν θανατωνόμαστε σαν λυπούμενοι, αλλά πάντοτε έχουμε χαρά· σαν φτωχοί, όμως πλουτίζουμε πολλούς· σαν να μη έχουμε τίποτε, όμως τα πάντα κατέχουμε” (Β΄ Κορ. 6/ς: 4-10). Θυμάμαι σαν σήμερα, τα λόγια ενός φίλου απίστου, για τη ζωή του νονού μου, τον οποίο ο Θεός ευλόγησε με χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αλλά κατά κόσμον θλιβόταν υπερβολικά ως τον θάνατό του. Μου είπε ο άπιστος εκείνος: “Μα πώς είναι δυνατόν ο Θεός να επιτρέπει να βασανίζεται τόσο ένας δικός Του; Αν είχατε την αληθινή πίστη, δεν θα ήταν η ζωή του ένα βασανιστήριο. Να μην έχει δουλειά, να τον κοροϊδεύουν οι εργοδότες, να αρρωσταίνει, να γκρεμίζεται το σπίτι του, να θλίβεται τόσο πολύ!
Αυτό δεν είναι πίστη, είναι πλάνη!” Και πράγματι, είχα δει κι εγώ αυτόν τον ευλογημένο άνθρωπο, να προσεύχεται με δάκρυα, να ζητάει από τον Θεό να τον πάρει “ΤΩΡΑ!”. (Και πράγματι, έφυγε νέος, όταν ο αγώνας του έφθασε στην τελείωση). Απάντησα στον άπιστο φίλο μου, ότι αυτή είναι η εν Χριστώ ζωή.
Όχι χαρά και διασκέδαση, αλλά θλίψη και πόνος, και δοκιμασία. Αλλά δεν μπορούν αυτό να το δεχθούν όλοι. Μάλιστα θα έλεγα, ότι αν κάποιος δεν βιώνει αυτή τη θλίψη στη Χριστιανική του ζωή, κάτι δεν πάει καλά με αυτόν. Θα πρέπει να ανησυχεί! Γιατί δεν γνωρίζω ΚΑΝΕΝΑΝ που να προοδεύει στην εν Χριστώ ζωή, χωρίς να υφίσταται δοκιμασίες και θλίψεις.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΛΑΤΩΝ

 

 


Τη μνήμη του Αγίου Πλάτωνος τιμά σήμερα, 18 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Πλάτωνας έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. Καταγότανε από την Άγκυρα της Γαλατίας της Μικρός Ασίας, και ήταν αδελφός του μάρτυρα Αντιόχου. Σε νεαρή ηλικία τον συνέλαβαν οι ειδωλολάτρες, διότι διακήρυττε την πίστη του στον Ιησού Χριστό και τον οδήγησαν μπροστά στον ηγεμόνα Αγριππίνο.
Ο Αγριππίνος βλέποντας την ωραιότητα του νέου και γνωρίζοντας ότι κατείχε περιουσία, προσπάθησε να τον ελκύσει με κολακείες. Όμως ο Άγιος Πλάτων αρνήθηκε και συνέχισε να διακηρύττει την πίστη του στον Έναν και μοναδικό Θεό.
Αφού ο ηγεμόνας είδε ότι δεν κατάφερε να τον αλλαξοπιστήσει δελεάζοντάς τον, τον απείλησε με μαρτύρια. Παρ’ όλα ταύτα ο Άγιος Πλάτων παρέμεινε σταθερός στην πίστη του. Έτσι ο Αγριππίνας διέταξε να τον μαστιγώσουν ανελέητα και ύστερα να τον βασανίσουν με πυρωμένες ράβδους.
Ο Άγιος διατήρησε όλη του την πίστη και δεν έπαψε να ομολογεί τον Ιησού Χριστό, γι’ αυτό διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός του (306 μ.Χ.). Έτσι λοιπόν ο Άγιος μεγαλομάρτυρας Πλάτωνας παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο και τιμήθηκε με το αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου.
Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Χορός Αγγελικός.
Δυάς η ευκλεής, των κλεινών Αθλοφόρων, εδόξασε λαμπρώς, την Αγίαν Τριάδα, ο Πλάτων ο ένδοξος, Ρωμανός τε ο ένθεος, εναθλήσαντες, και τον εχθρόν καθελόντες, όθεν πάντοτε, υπέρ ημών δυσωπούσι, τον μόνον Φιλάνθρωπον.

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Προετοιμασία για τα Χριστούγεννα

 

Η Εορτή της κατά σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου μας , τα Χριστούγεννα, απότελεί  μία από τις μεγαλύτερες ημέρες της Πίστεως μας. Ανήκει στις Δεσποτικές εορτές, δηλ. αναφέρεται σε γεγονός της ζωής του Δεσπότη Χριστού και μαζί με το Πάσχα είναι οι κορυφαίες εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Την ημέρα αυτή εορτάζουμε την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου, την κάθοδο του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος στον κόσμο. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να γίνει  ο άνθρωπος  θεός κατά χάριν. Ο Θεός έρχεται από τον Ουρανό στη γη, για να ανέβει ο άνθρωπος από τη γη στον Ουρανό. 

        Ο Χριστός ήλθε ανάμεσά μας για να σώσει το ανθρώπινο γένος, να στήσει και πάλι τις γκρεμισμένες γέφυρες επικοινωνίας με τον Θεό, να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην αληθινή του δόξα, να φανερώσει στους ανθρώπους το θέλημα του Θεού. Ο Χριστός ταπεινώθηκε βαθειά για να μας ανυψώσει, γεννήθηκε στο χρόνο για να υπερβούμε εμείς το χρόνο, έλαβε την ανθρώπινη φύση για να τη θεώσει. Γι’ αυτό γιορτάζουμε, χαιρόμαστε και πανηγυρίζουμε την εορτή της Γεννήσεως του Θεανθρώπου.

           Η
μεγάλη σημασία της εορτής των Χριστουγέννων και η ευλάβεια των χριστιανών, υπό την επίδραση μάλιστα και της χρονικά παλαιότερης Μεγάλης Τεσσαρακοστής του Πάσχα, οδήγησαν στην καθιέρωση μιας προπαρασκευαστικής περιόδου, όπου οι πιστοί ετοιμάζονται πνευματικά να «οδεύσουν» μέχρι το σπήλαιο της Βηθλεέμ. Η προπαρασκευαστική αυτή περίοδος έχει διάρκεια 40 ημέρες, ονομάζεται Σαρακοστή των Χριστουγέννων και αρχίζει στις 15 Νοεμβρίου.  Οι ύμνοι στη Λατρεία μας θυμίζουν  πως έχουμε εισέλθει σε αυτή την Ιερή Περίοδο, πως με τρόπο πνευματικό έχουμε πάρει κι εμείς το δρόμο που οδηγεί στη νοητή Βηθλεέμ, δηλ. την Εκκλησία, στην οποία ο Χριστός γεννιέται για να αναγεννήσει κάθε άνθρωπο που ειλικρινά πιστεύει σ’ Αυτόν.

          Την περίοδο των 40 ημερών, δηλ. από τις 15 Νοεμβρίου έως και την παραμονή των Χριστουγέννων, τα πιστά μέλη της Εκκλησίας νηστεύουμε εκτός από το ψάρι το οποίο καταλύουμε, εκτός φυσικά την Τετάρτη και την Παρασκευή, έως και την 17η Δεκεμβρίου .  Και η παραμονή των Χριστουγέννων είναι ημέρα αυστηρής νηστείας και προετοιμασίας των χριστιανών για την ημέρα της Γεννήσεως του Κυρίου και ιδιαίτερα για τη Θεία Λειτουργία, η οποία τελείται πανηγυρικά. Συνεπώς, το βράδυ της παραμονής προσφέρεται μόνο για στιγμές πνευματικής ανάτασης και προετοιμασίας, ενόψει του Μεγάλου Γεγονότος της επόμενης ημέρας και όχι για κοσμικές, ξενόφερτες συνεστιάσεις, τα λεγόμενα βεβεγιόν,τα οποία συμβάλλουν στην εντελώς αντίθετη προσέγγιση της Εορτής,ως μια ακόμη ευκαιρία δηλ.για επίδειξη,φαγοπότι και ξεφάντωμα.

             Πρέπει να έχουμε πάντα υπόψιν μας ότι για την Εκκλησία μας η αληθινή νηστεία δεν είναι μόνο η αποχή από τροφές, αλλά και η αποχή από πάθη και αμαρτίες. Λέγει χαρακτηριστικά ο Μέγας Φώτιος: «Νηστεία δεκτή από τον Θεό είναι αυτή που μαζί  με την αποχή των τροφών συνδυάζει και την αποστροφή προς τη φλυαρία, το φθόνο, το μίσος και τα άλλα αμαρτήματα. Αυτός που νηστεύει από τροφές, αλλά δεν εγκρατεύεται από τα πάθη, μοιάζει με εκείνον που έβαλε λαμπρά θεμέλια στο σπίτι, που έκτισε, αλλά αφήνει να συγκατοικούν μαζί του φίδια, σκορπιοί και κάθε φαρμακερό ερπετό».  Επιδίωξή μας λοιπόν για τούτη την περίοδο είναι και η πνευματική νηστεία, δηλ. η αποφυγή της αμαρτίας και η τήρηση του θελήματος του Θεού, η εφαρμογή της αγάπης, η συγχωρητικότητα, η ελεημοσύνη και η απόκτηση ακόμη μεγαλύτερης αρετής. Με τον τρόπο αυτό κατανοούμε καλύτερα και πραγματώνουμε το λόγο του Μεγάλου Βασιλείου «Αληθινή νηστεία είναι η αλλοτρίωση από κάθε κακό, από κάθε αμαρτία, από κάθε εμπαθή λογισμό, από κάθε βρώμικη επιθυμία».
         Με τη νηστεία και την προετοιμασία μας για τα Χριστούγεννα συνδέεται και η μετάνοια. Η ειλικρινής εξέταση του εαυτού μας, η παραδοχή των σφαλμάτων μας και η συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της Εξομολογήσεως αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για μια πραγματικά άξια συμμετοχή στη Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία. Μάλιστα, είναι καλό να φροντίσουμε ώστε να προσέλθουμε στο ιερό Μυστήριο εγκαίρως και όχι την τελευταία στιγμή. Η προπαρασκευαστική αυτή περίοδος προ των Χριστουγένννων μας παρέχει μια πολύ καλή δυνατότητα να αντιληφθούμε την αθλιότητα που κρύβουμε στα βάθη του «είναι» μας, να αποκτήσουμε φρόνημα ταπεινό και ελεγκτικό του εαυτού μας, να μεταμορφωθούμε ψυχικά, να μετανοήσουμε ειλικρινά και να τολμήσουμε τη μεγάλη συνάντηση με τον Νεογέννητο Κύριο της Βηθλεέμ.

       Σε μια περίοδο πνευματικής προετοιμασίας και προσμονής, όπως οι Σαράντα ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, ουσιαστικό ρόλο διαδραματίζει η προσευχή των πιστών και η συμμετοχή μας στη Λατρεία της Εκκλησίας. Τις ημέρες αυτές έχουμε πλήθος εορτών και μνήμες Αγίων, που μας φέρνουν πιο κοντά στη χάρη του Θεού, με τον Εσπερινό και τη Θεία Λειτουργία, που τελούμε. Παράλληλα, η τέλεση της Θείας Λειτουργίας καθημερινά τις ημέρες αυτές, αποτελεί μία ακόμη ευκαιρία για να μείνει ανύστακτη η διάθεσή μας για κοινωνία και ένωση με τον Θεό. Τελούμε λοιπόν το λεγόμενο «Σαρανταλείτουργο», αληθινά μια μοναδική ευκαιρία μέσα στο χρόνο, που παρασύρει κάθε πιστό σε πνευματική ανανέωση, εγρήγορση, αγιότητα.
             Στον Ιερό Ναό μας  θα τελεσθεί και εφέτος το  «Σαρανταλείτουργο», και είναι ωφέλιμο να συμμετέχουμε σε αυτό και να προετοιμαζόμεθα για να προσέλθουμε στη Θεία Κοινωνία.
      Να λοιπόν, είναι μπροστά μας ο δρόμος προς τη Βηθλεέμ. «Δεύτε ίδωμεν πιστοί, πού εγενήθη ο Χριστός», ψάλλει η Εκκλησία μας.Νηστεία,Μετάνοια,ελεημοσύνη,εκκλησιασμός,Θ.Κοινωνία είναι ο τρόπος που μας προτείνει η Εκκλησία για να εορτάσουμε Χριστούγεννα με Χριστό. Χριστούγεννα Πνευματικά, Ορθόδοξα, Ελληνικά!
        Ας ακολουθήσουμε τις συμβουλές της Μητέρας μας Εκκλησίας, ας προετοιμασθούμε κατάλληλα  όλες αυτές τις ημέρες για να αξιωθούμε να προσκυνήσουμε όπως γράφει ο Ι.Χρυσόστομος «τον Παλαιό των ημερών που έγινε Βρέφος για χάρη μας, τον καθήμενο σε Ουράνιο Θρόνο ψηλό. Που τοποθετήθηκε σε Φάτνη, Εκείνον που έσπασε τα δεσμά της αμαρτίας και τώρα τυλίγεται με τα Σπάργανα, επειδή αυτή είναι η θέλησή Του».

Τον βοηθάς όπως εκείνος θέλει;

 

π. Νικόλαος Λαγουμτζής

Πόσο όμορφο είναι να στεκόμαστε δίπλα στους ηλικιωμένους γονείς μας, να τους φροντίζουμε και να τους δείχνουμε την αγάπη μας!

Υπάρχει, όμως, κάτι που αξίζει να προσέξουμε: η βοήθειά μας να μην τους στερεί, άθελά μας, την δυνατότητα να αποφασίζουν για τον εαυτό τους.

Ένας ηλικιωμένος μπορεί να χρειάζεται συντροφιά στα ψώνια, αλλά να θέλει να επιλέγει μόνος τι θα αγοράσει.

Μπορεί να δυσκολεύεται σε μια δουλειά του σπιτιού, αλλά να επιθυμεί να δοκιμάσει πρώτα τις δυνάμεις του. Αν βιαστούμε να τα κάνουμε όλα εμείς, ίσως του δημιουργήσουμε την αίσθηση ότι δεν τον εμπιστευόμαστε πια.

Κάποτε οι γονείς, μάς κρατούσαν από το χέρι. Τώρα μπορεί να χρειάζονται εκείνοι το δικό μας.

Αυτή η αλλαγή θέλει λεπτότητα και από τις δύο πλευρές. Εμείς ανησυχούμε μήπως πάθουν κάτι· εκείνοι ίσως διστάζουν να ζητήσουν βοήθεια, επειδή φοβούνται μήπως γίνουν βάρος.

Γι’ αυτό έχει τόση αξία μια απλή ερώτηση: «Εσύ πώς θα ήθελες να σε βοηθήσω;»

Και ακόμη μεγαλύτερη αξία έχει να ακούσουμε πραγματικά την απάντηση. Να συμφωνήσουμε τι μπορεί να κάνει μόνος του, πού μας χρειάζεται και πότε θέλει απλώς την παρουσία μας.

Ας συνεχίσουμε επίσης με διάκριση, να ζητούμε την γνώμη του, για όσα αφορούν την οικογένεια. Έτσι θα έχει την χαρά να συμμετέχει!

Ο αγαπημένος μας Άγιος Παΐσιος, αναφερόμενος στον σεβασμό της ελευθερίας έλεγε: «Πῶς νὰ πιέσεις τὸν ἄλλον; Ὑπάρχει ἐλευθερία». Δηλαδή, πώς μπορούμε να εξαναγκάσουμε τον άλλον; Υπάρχει ελευθερία.

Βέβαια, ο σεβασμός στην ελευθερία του άλλου προσώπου, δεν σημαίνει αδιαφορία.

Αν απειλείται η υγεία ή η ασφάλειά του, χρειάζεται η έγκαιρη κατάλληλη ιατρική βοήθεια, με όσο γίνεται περισσότερη ενημέρωση και συμμετοχή του ίδιου στις αποφάσεις.

Η αγάπη του Χριστού, μάς καλεί να βλέπουμε τον ηλικιωμένο ως ολόκληρο πρόσωπο, με ιστορία, επιθυμίες και αξιοπρέπεια.

Ας ζητούμε στην προσευχή μας διάκριση, ώστε η αγωνία μας να γίνεται φροντίδα και όχι πίεση.

Να μπορεί ο άνθρωπός μας να στηρίζεται στο χέρι μας, χωρίς να χάνει την δική του φωνή.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!

 


Λες:"Δεν είναι έτσι που ήθελα τη ζωή μου!"
Κι εγώ το βλέπω στην προσωπική μου ζωή. Δεν ήταν το όνειρο της ζωής μου να έρθω στη Λεμεσό να γίνω Μητροπολίτης.Ούτε το σκέφτηκα ποτέ μου...
....Όμως ποιο είναι το ζητούμενο;Το ζητούμενο είναι το Άγιο Όρος;είναι ο μοναχισμός; η οικογένεια;τα παιδιά;το σπίτι;η δουλειά;η υγεία ακόμα;
Το ζητούμενο δεν είναι αυτά όλα.Αυτά είναι τα μέσα που θα μας πάνε στο ζητούμενο.
Το ζητούμενο είναι ο Χριστός.Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ!

Λοιπόν, άσε τις φαντασίες και τις ονειροπολήσεις και προσγειώσου εδώ που είσαι!
Είσαι σε αυτήν την πόλη,με αυτά τα δεδομένα,με αυτές τις δυνάμεις που έχεις,με αυτήν την ηλικία που έχεις,με αυτούς τους ανθρώπους που είσαι,
με όλα όσα υπάρχουν τώρα στη ζωή σουκαι οφείλεις να κατεργαστείς τη ΣΩΤΗΡΙΑ ΣΟΥ....
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΞΙΜΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

  

 


Τη μνήμη των Αγίων Γενναδίου και Μαξίμου των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως τιμά σήμερα, 17 Νοεμβρίου, η Εκκλησία. Άξιοι κατά πάντα και οι δύο ποιμενάρχες της Εκκλησίας! Ο Γεννάδιος Α’, διαδέχτηκε το έτος 458 μ.Χ. τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης Ανατόλιο. Προηγούμενα ήταν πρεσβύτερος στην ίδια Εκκλησία. Ο Πατριάρχης αυτός, εργάστηκε καρποφόρα για την επιστροφή πολλών αιρετικών στην Ορθοδοξία.
 Μεταξύ αυτών, επέστρεψε μέσω του Γενναδίου και ο ασπαζόμενος τις πλάνες των Ναβατιανών Μαρκιανός, τον όποιο και έκανε οικονόμο της Μεγάλης Εκκλησίας.
Επίσης ο Γεννάδιος Α’, έπεισε τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Θράκα, να εξορίσει τον αιρετικό Πέτρο τον Κναφέα, όταν αυτός άρπαξε το θρόνο της Αντιόχειας από τον ορθόδοξο Πατριάρχη Μαρτύριο. Άλλα επί Γενναδίου ο αυτοκράτορας Λέων ο Μακέλλης, νομοθέτησε τον αγιασμό της Κυριακής. Ο Γεννάδιος κανένα δεν χειροτονούσε Ιερέα, αν αυτός δεν γνώριζε καλά την ερμηνεία των Ψαλμών.
Επίσης συγκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκδόθηκε εγκύκλιος «κατά της χρηματολογίας προς χειροτονίαν». Μετά από αυτή την ευσυνείδητη και ιεροπρεπή πολιτεία, ο Γεννάδιος Α’ πέθανε το 471 μ.Χ.
Τώρα ως προς τον Πατριάρχη Μάξιμο, δεν είναι επαρκώς καθορισμένο ποιος από τους Πατριάρχες Κωνσταντινούπολης, που φέρουν το όνομα αυτό είναι ο Άγιος. Κατά πάσα πιθανότητα όμως, πρόκειται για τον Μάξιμο Γ’ (1476 – 1482 μ.Χ.). Αυτός καταγόταν από την Πελοπόννησο και εργάστηκε με πολλούς τρόπους για τη βελτίωση των ηθών.
Ο ίδιος μάλιστα, ακούραστα κάθε Κυριακή δίδασκε στο λαό τον Θείο Λόγο.
Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Αρετών ταις ιδέαις κατακοσμούμενος, της Εκκλησίας εδείχθης Αρχιεράρχης σοφός, και ποιμήν αληθινός, πάτερ Γεννάδιε, ως θεράπων του Χριστού, και οσίων κοινωνός, εν πάση δικαιοσύνη. Και νυν δυσώπει απαύστως, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Πώς καταργείται η μονοτονία

 

 π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Η μονοτονία παρατηρείται και στην πνευματική ζωή,

κυρίως αν επαναλαμβάνουμε τον ίδιο τρόπο

σχέσης μας με το Θεό, π.χ. προσευχής.

Στην πραγματικότητα, αυτό που θα μας ζωντανέψει

είναι η ουσία των όποιων εκκλησιαστικών - πνευματικών μας εκδηλώσεων

όπως προσευχή, εκκλησιασμός, ελεημοσύνη, νηστεία κλπ.,

που συνίσταται στην εμπειρία της σχέσης μας με το Χριστό ως πρόσωπο.

Μπορεί στην αρχή να τηρούνται οι εντολές ως καθήκον,

όμως κάπου στη συνέχεια χρειάζεται να τηρούνται ως αγάπη και σχέση.

Αυτό θα δώσει χαρά και νόημα ζωής,

όπως συμβαίνει με την ανθρώπινη αγάπη και σχέση.

5 φράσεις που προσπαθώ να τις βάζω μέσα στην καρδιά μου ώστε να κρατώ το καντηλάκι της ελπίδας μέσα μου άσβεστο.

 


Μέσα σε αυτόν τον παραλογισμό, τους πολέμους, τον πόνο και τη δυστυχία, και τη μοναξιά μου έρχονται 5 φράσεις στο μυαλό και προσπαθώ να τις βάζω μέσα στην καρδιά μου ώστε να κρατώ το καντηλάκι της ελπίδας μέσα μου άσβεστο.

Δεν είναι απλές φράσεις, είναι γεγονότα.Δεν είναι απλά λόγια παρηγοριάς.

Είναi μια πραγματικότητα που η ανθρωπότητα αρνείται πεισματικά να αντικρύσει. Έχει όμως ο Θεός.
✔«Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α΄ Τιμ. 3,16).
✔Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος. (Κατηχητικός Λόγος Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου). 
✔«Ὅπου ἐπλεόνασε ἡ ἁμαρτία, ὑπερπερίσσευσε ἡ χάρις» (Πρός Ρωμαίους ε΄, 20) 
✔«Οπου Θεός δε βούλεται νικάται φύσεως τάξις» (Υμνος από τον όρθρο των Χριστουγέννων). 
✔Ό Θεός αγάπη εστί και ό μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ό Θεός εν αύτώ» (Α' Ίωάν. δ' 16)

 π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr

O AΓΙΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ

  

 


Τη μνήμη του Αγίου Ματθαίου του Αποστόλου και Ευαγγελιστού τιμά σήμερα, 16 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος, πριν γίνει μαθητής του Κυρίου Ιησού Χριστού, ονομαζόταν Λευίς. Ο πατέρας του λεγόταν Αλφαίος και ήταν από τη Γαλιλαία.
Ο Ματθαίος έκανε το επάγγελμα του τελώνη, και ο Ιησούς τον βρήκε να κάθεται στο τελωνείο έξω από την Καπερναούμ. Και είπε προς αυτόν: «Ἀκολούθει μοι». Ο Ματθαίος, χωρίς καμιά καθυστέρηση, αμέσως τον ακολούθησε. Και όχι μόνο εγκατέλειψε το αμαρτωλό – για την εποχή εκείνη – επάγγελμα του τελώνη, αλλά και με χαρά φιλοξένησε τον Κύριο στο σπίτι του.
Εκεί, μάλιστα, ήλθαν και πολλοί τελώνες και άλλοι αμαρτωλοί άνθρωποι, με τους οποίους ο Ιησούς συνέφαγε και συζήτησε. Οι φαρισαίοι, όμως, που είχαν πωρωμένη συνείδηση, όταν είδαν αυτή την ενέργεια του Κυρίου, αμέσως τον κατηγόρησαν ότι συντρώγει με τελώνες και αμαρτωλούς.
Ο Ιησούς το άκουσε και είπε εκείνα τα θαυμάσια λόγια: «Ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (Ματθαίου, θ’ 13). Δηλαδή, λέει ο Κύριος, δεν ήλθα για να καλέσω εκείνους που νομίζουν τους εαυτούς τους δίκαιους, αλλά ήλθα να καλέσω τους αμαρτωλούς, για να μετανοήσουν και να σωθούν.
Στο Ματθαίο οφείλει η Εκκλησία μας το πρώτο κατά σειρά στην Καινή Διαθήκη Ευαγγέλιο, που γράφτηκε το 64 μ.Χ.
Ο Ματθαίος κατά την παράδοση κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αιθιοπία, όπου και πέθανε μαρτυρικά.
Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας ήκουσας, φωνής του Λόγου, και της πίστεως, το φως εδέξω, καταλείψας τελωνείου τον σύνδεσμον όθεν Χριστού την απόρρητον κένωσιν, ευηγγελίσω Ματθαίε Απόστολε. Καί νυν πρέσβευε, δοθήναι τοις σε γεραίρουσι, πταισμάτων ιλασμόν και μέγα έλεος.

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

«Οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος»

 

Γερόντισσα Σωφρονία

Σκέψεις στὸ κατώφλι τῆς Σαρακοστῆς τῶν Χριστουγέννων.

Σὲ λίγες ἡμέρες ἡ Ἐκκλησία μας ἀνοίγει μπροστά μας τὸν δρόμο τῶν σαράντα ἡμερῶν. Εἶναι ἕνας δρόμος ποὺ δὲν τελειώνει σὲ ἀνάκτορο. Τελειώνει σὲ ἕνα σπήλαιο.

Καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, μὲ μιὰ φράση σχεδὸν παρενθετική, μᾶς δίνει τὸ κλειδὶ ὅλης αὐτῆς τῆς πορείας: «Διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι» (Λουκ. 2,7).

Δὲν ὑπῆρχε τόπος. Ὁ Λόγος, δι’ οὗ «τὰ πάντα ἐγένετο» (Ἰω. 1,3), ἔρχεται στὸν κόσμο ποὺ ὁ Ἴδιος ἔπλασε καὶ δὲν βρίσκει θέση. Ὁ Δημιουργὸς τοῦ χώρου μένει ἔξω ἀπὸ τὸν χῶρο τῶν ἀνθρώπων. «Εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον» (Ἰω. 1,11).

Εὔκολα κατηγοροῦμε τὸν ἀνώνυμο πανδοχέα τῆς Βηθλεέμ. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως ἐκεῖνος δὲν ἔδιωξε κανέναν μὲ μίσος. Ἁπλῶς τὸ κατάλυμα ἦταν γεμάτο. Ἐδῶ τὸ Εὐαγγέλιο παύει νὰ εἶναι διήγηση καὶ γίνεται καθρέφτης.

Τὸ γεμάτο κατάλυμα εἶναι ἡ δική μας καρδιά: Γεμάτη μέριμνες, σχέδια, φόβους, λογισμούς καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα γεμάτη ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας. Σπάνια ἀποκλείουμε τὸν Χριστὸ μὲ ἐχθρότητα. Τὸν ἀποκλείουμε συνήθως μὲ πληρότητα. Δὲν τοῦ λέμε «φύγε». Τοῦ λέμε «δὲν χωρᾶς».

Γι’ αὐτὸ ἡ νηστεία ποὺ ἀρχίζει δὲν εἶναι διατροφικὸ πρόγραμμα. Εἶναι ἄδειασμα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει γιὰ τὸν Χριστό: «Ἑαυτὸν ἐκένωσε, μορφὴν δούλου λαβών» (Φιλιπ. 2,7). Ὁ Θεὸς κενώνεται γιὰ νὰ χωρέσει σὲ μιὰ φάτνη.

Ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νὰ κενωθεῖ γιὰ νὰ χωρέσει ὁ Θεός. Ἡ θεία κένωση συναντᾶ τὴν ἀνθρώπινη. Αὐτὸ εἶναι τὸ βαθύτερο νόημα τῆς Σαρακοστῆς. Κάθε φορὰ ποὺ ἀρνούμαστε κάτι, ἀπὸ τὸ φαγητὸ ὡς τὸν θόρυβο καὶ τὸν λόγο ποὺ περισσεύει, ἀνοίγουμε λίγο περισσότερο τόπο μέσα μας.

Ἀλλὰ ποιὸς τόπος; Ἐδῶ βρίσκεται ἡ μεγαλύτερη παρηγοριά τῆς Γεννήσεως. Ὁ Χριστὸς δὲν διάλεξε καθαρὸ καὶ φωτεινὸ δωμάτιο. Διάλεξε σπήλαιο σκοτεινὸ καὶ φάτνη ἀλόγων ζώων.

Ὁ προφήτης Ἡσαΐας τὸ εἶχε προείπει μὲ πόνο: «Ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ, Ἰσραὴλ δέ με οὐκ ἔγνω» (Ἡσ. 1,3). Ὁ Ἄρτος τῆς ζωῆς τοποθετεῖται ἐκεῖ ποὺ τρέφονταν τὰ ζῶα, καὶ ἡ φάτνη γίνεται ἤδη προεικόνιση τῆς Ἁγίας Τραπέζης.

Ὁ Θεὸς λοιπὸν δὲν περιμένει νὰ γίνει ἡ καρδιά μας ἀνάκτορο γιὰ νὰ ἔρθει. Ζητᾶ μόνο νὰ τοῦ ἀνοίξουμε τὸ σπήλαιο, ὅπως εἶναι. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος διατύπωσε μιὰ ἀλήθεια ποὺ στηρίζει ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη ἀνθρωπολογία: «Τὸ γὰρ ἀπρόσληπτον, ἀθεράπευτον». Ὅ,τι δὲν προσέλαβε ὁ Χριστός, δὲν θεραπεύτηκε.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ μᾶς. Ὅ,τι κρύβουμε ἀπὸ τὸν Χριστό, μένει ἀθεράπευτο. Τὰ πάθη ποὺ ντρεπόμαστε νὰ ὁμολογήσουμε, οἱ πληγὲς ποὺ σκεπάζουμε μὲ ἐπιμέλεια, τὸ σκοτάδι ποὺ δὲν θέλουμε νὰ δοῦμε, ὅλα αὐτὰ εἶναι ἡ φάτνη ὅπου ζητᾶ νὰ γεννηθεῖ. Γι’ αὐτὸ ἡ ἐξομολόγηση μέσα στὴ Σαρακοστὴ δὲν εἶναι τυπικὴ ὑποχρέωση πρὸ τῆς Θείας Κοινωνίας. Εἶναι τὸ ἄνοιγμα τῆς πόρτας τοῦ σπηλαίου.

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος συνόψισε ὅλο τὸ μυστήριο σὲ μία φράση: «Αὐτὸς γὰρ ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν». Τὰ Χριστούγεννα λοιπὸν δὲν εἶναι ἐπέτειος ἑνὸς γεγονότος ποὺ ἔγινε κάποτε. Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς τολμᾶ νὰ πεῖ ὅτι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ θέλει πάντοτε καὶ σὲ ὅλους νὰ ἐνεργεῖται τὸ μυστήριο τῆς ἐνσωματώσεώς του.

Ὁ Χριστὸς γεννήθηκε μία φορὰ στὴ Βηθλεέμ, καὶ ζητᾶ νὰ γεννιέται ἀδιάκοπα μέσα στοὺς ἀνθρώπους. Ἡ ἐρώτηση τῶν ἡμερῶν δὲν εἶναι λοιπὸν ἂν γιορτάζουμε τὰ Χριστούγεννα, ἀλλὰ ἂν ὁ Χριστὸς βρίσκει φέτος τόπο μέσα μας.

Ὑπάρχει καὶ μιὰ ἄλλη φάτνη, πολὺ κοντά μας. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ὀνόμαζε τὸν φτωχὸ θυσιαστήριο ποὺ στήνεται σὲ κάθε δρόμο.

Ὁ μοναχικὸς γείτονας, ὁ ἀσθενὴς ποὺ κανεὶς δὲν ἐπισκέπτεται, ὁ ἄνθρωπος ποὺ μᾶς ἐνοχλεῖ, ὅλοι αὐτοὶ εἶναι οἱ σημερινοὶ ταξιδιῶτες ποὺ χτυποῦν τὴν πόρτα μας ζητώντας τόπο. Ἂν δὲν τοὺς χωροῦμε, εἶναι δύσκολο νὰ χωρέσουμε τὸν Χριστό.

Ἡ ὑμνογραφία τῶν ἡμερῶν ἀρχίζει ἤδη νὰ ψάλλει: «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε. Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε». Τὸ «ἀπαντήσατε» σημαίνει «βγεῖτε νὰ τὸν προϋπαντήσετε».

Αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι ἡ Σαρακοστή: Μιὰ ἔξοδος ἀπὸ τὸ γεμάτο κατάλυμα τοῦ ἑαυτοῦ μας πρὸς τὸ φτωχὸ σπήλαιο ὅπου ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος. Καλὴ καὶ εὐλογημένη πορεία.

ΕΝΑΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 


 «Ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ» (Εφεσ. 2, 15-16)

«Γιὰ νὰ δημιουργήσει μὲ τὸ ἔργο του ἀπὸ τὰ δύο ἐχθρικὰ μέρη, ἀπὸ τοὺς ᾿Ιουδαίους καὶ τοὺς ἐθνικούς, μία νέα ἀνθρωπότητα, φέρνοντας τὴν εἰρήνη. Κι ἀφοῦ θανάτωσε μὲ τὸν σταυρό του τὴν ἔχθρα, ἕνωσε τοὺς δύο πρώην ἐχθροὺς σὲ ἕνα σῶμα καὶ τοὺς συμφιλίωσε μὲ τὸν Θεό». 

            Στην εποχή μας δεσπόζουν δύο κυρίως στάσεις ζωής έναντι του Θεού: η μία είναι η αδιαφορία και η άλλη είναι η αθεΐα. Και οι δύο έχουν ως κοινό τους στοιχείο την πεποίθηση ότι ο Θεός ή δεν υπάρχει ή δεν μας χρειάζεται. Και δεν είναι μόνο τα βιοτικά που μας κάνουν να στρεφόμαστε στον εαυτό μας και στο περιβάλλον μας. Είναι η αίσθηση ότι ο χρόνος μας είναι πολύτιμος για να μην τον ζήσουμε όπως το θέλουμε εμείς. Ότι δεν μπορεί να χάνουμε τον καιρό μας με μία υπερβατική πραγματικότητα, η οποία δεν είναι ορατή και εμφανής σε μας.

            Μα μήπως και οι πιστοί, στην πράξη, από την ίδια νοοτροπία δεν κυριαρχούμαστε; ‘Η απολυτοποιούμε έναν φόβο για τον κόσμο και τους άλλους, οι οποίοι θεωρούνται από εμάς εχθροί, ή κοιτούμε να τα έχουμε καλά με την υπερβατική πραγματικότητα, τηρώντας, οιονεί ειδωλολατρικά, τις εντολές, για να μη μας βρει κάτι κακό. Και δεν συνειδητοποιούμε ότι η κλήση που έχουμε λάβει ως άνθρωποι είναι να αποδεχτούμε έναν καινό, έναν καινούργιο άνθρωπο, στο πρόσωπο του οποίου δεν θα κυριαρχούν ούτε ο νόμος της Παλαιάς Διαθήκης, ως δαμόκλειος σπάθη, τυπολατρίας συχνά και απουσίας αγάπης, δηλαδή ως βάση μιας εγωκεντρικής θρησκευτικής πορείας, ούτε όμως και μια πίστη που θα εξαντλείται στην πεποίθηση ότι έχουμε επιτελέσει το καθήκον μας όταν δεν είμαστε ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων, όταν λειτουργούμε σαν η πίστη να είναι μια μαγεία, διότι μόνο τότε αισθανόμαστε ότι ο Θεός μας βοηθά, όταν του δίνουμε, για να  μας δώσει.

            Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους πιστούς της Εφέσου, μιας πόλης στην οποία η ειδωλολατρία θριάμβευε, επισημαίνει ότι ο Χριστός συμφιλίωσε τους ανθρώπους με τον Θεό και «σκότωσε» την έχθρα μεταξύ τους ανεβαίνοντας επάνω στον σταυρό. Αυτή η άνοδος δείχνει ότι ο καινούργιος άνθρωπος δεν μπορεί να έρθει ούτε τυπολατρικά ούτε μαγικά, αλλά μέσα από την αγάπη που δεν εξαιρεί κανέναν, μέσα από την ένταξη στο σώμα του Χριστού, που είναι η Εκκλησία, όχι του συμφέροντος και της δικαίωσης, αλλά της θεραπείας και των παθών και της αυτάρκειας, μέσα από τη σχέση με Εκείνον που γίνεται ανάσταση, αφού περάσει από τον σταυρό.

            Τα λόγια αυτά μοιάζουν ίσως και σε μας τους πιστούς ακατανόητα. Πώς να ισορροπήσουμε ανάμεσα στην αίσθηση ότι αφού τηρούμε τις εντολές είμαστε εντάξει ή ότι οι άλλοι που δεν πιστεύουν έχουν πάθη, αφού εμείς έχουμε μία σειρά και ο Θεός δεν μπορεί παρά να είναι ευχαριστημένος μαζί μας; Ο καινούργιος άνθρωπος όμως είναι αυτός που είναι συμφιλιωμένος με τον συνάνθρωπό του. Που δεν τον βλέπει ως αντίπαλο, αλλά ως φίλο. Που δεν βάζει μπροστά το τι τον διαχωρίζει, δηλαδή ιδέες, στάσεις ζωής, πεποιθήσεις, ακόμη και πίστη, αλλά τι τον ενώνει, η βεβαιότητα της ανακαινισμένης εν Χριστώ εικόνας Θεού ή η προσδοκία ότι διά της προσευχής, της αγάπης, της συγχώρεσης, της καλοσύνης, της μικρής ή της μεγάλης ασκητικότητας, και ο άλλος θα επιστρέψει, ενώ εμείς δεν θα περηφανευτούμε, διότι δεν μπορούμε να ησυχάσουμε αν δεν δοθεί και χάρις σε μας η ευκαιρία στον κάθε άνθρωπο που είναι γνωστός μας να πλησιάσει, έστω και για λίγο τον Θεό. Και ας αποφασίσει κατόπιν αν πιστεύει, αν θέλει να αλλάξει, να σωθεί.

            Ειρήνη ήρθε να δώσει ο Χριστός. Όχι δόξα, όχι χρήματα, όχι σύστημα, όχι εξουσία. Όποιος Τον αναζητεί, στην Εκκλησία, στην αγιότητα, στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου, τότε μπορεί να νιώσει τη σημασία της ειρήνης. Ότι δεν υπάρχουμε για να δικαιωθούμε και να κυριαρχήσουμε, αλλά για να αγαπήσουμε και να υπομείνουμε, όντας με τον Χριστό.  Για να γίνουμε τελικά καινοί, καινούργιοι άνθρωποι, όποιο κι αν είναι το τίμημα. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΓΟΥΡΙΑΣ ,ΣΑΜΩΝΑΣ ΚΑΙ ΑΒΙΒΟΣ

 

 


Τη μνήμη των Αγίων Γουρία, Σαμωνά και Αβίβου των Ομολογητών τιμά σήμερα, 15 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Γουρίας και ο Σαμωνάς, αγωνιζόμενοι τον Ιερό αγώνα της χριστιανικής πίστης, συνελήφθησαν από τον ηγεμόνα Αντωνίνο, κατά το διωγμό επί Διοκλητιανού. Και αφού υπέστησαν με θαυμαστή υπομονή πολλά βάσανα, αποκεφαλίσθηκαν.
Ο Άβιβος έζησε λίγα χρόνια αργότερα και ήταν από ένα χωριό της Έδεσσας που ονομαζόταν Αποθελσαία. Τότε βασιλιάς ήταν ο Λικίνιος, ο γνωστός αντίπαλος του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Άβιβος, λοιπόν, προχειρίσθηκε Ιεροδιάκονος και διακρινόταν για τη μεγάλη ευσέβεια του και τον πολύ ζήλο για το υπούργημά του.
Ιδιαίτερα, όμως, διακρινόταν για τη θερμή αγάπη του στο Ιερό κήρυγμα, τηρώντας το θεόπνευστο λόγο της Αγίας Γραφής, που λέει: «Κήρυξαν τον λόγον, επιστήθι ευκαίρως ακαίρως, έλεγξαν, επιτίμησαν, παρακάλεσαν, εν πάση μακροθυμία και διδαχή». Κήρυξε, δηλαδή, το λόγο του Θεού, στάσου επιτηρητής και καθοδηγός στους ακροατές σου, όχι μόνο σε κατάλληλες περιστάσεις, αλλά και σ’ εκείνες που φαίνονται ακατάλληλες περιστάσεις, έλεγξε, επίπληξε, παρηγόρησε με κάθε μακροθυμία και με κάθε μέθοδο διδασκαλίας.
Ο ηγεμόνας Λυσανίας, όταν είδε τον Άβιβο να προσελκύει πολλούς ειδωλολάτρες με το θερμό του κήρυγμα, τον συνέλαβε και αφού τον κρέμασε σε στυλό και τον έσχισε με σιδερένια νύχια, έπειτα τον οδήγησε έξω από την πόλη, όπου τον έριξε μέσα στη φωτιά, και έτσι ο Άβιβος παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Tριάδος ισάριθμοι της Υπερθέου, σαφώς Γουρίας και Άβιβος και Σαμωνάς ο κλεινός, ένθεοι υπάρχοντες ταύτην τοις ασεβέσιν ωμολόγησαν άμα άθλων την τρικυμίαν αβλαβώς διελθόντες, και νυν ημάς κυβερνώσιν όρμον προς άκλυστον.

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

Η ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΠΛΟΥΤΙΖΕΙ (Κυριακή Η΄Λουκά).

 

π. Δημητρίου Μπόκου

Η παραβολή του καλού Σαμαρείτου δεν είναι απλώς μια όμορφη διδακτική ιστορία του Χριστού, αλλά μια παραβολή-ορόσημο. Πέρα από τους βαθείς συμβολισμούς της, αποτελεί την ωραιότερη έκφραση της θεϊκής αγάπης για τον άνθρωπο. Στο πρόσωπο του Σαμαρείτη ο Χριστός κατέρχεται αυτοπροσώπως από το μεγαλείο του, έρχεται με έκδηλο ενδιαφέρον κοντά στον ημιθανή άνθρωπο και φροντίζει για τη θεραπεία του με ιδιαίτερη επιμέλεια (Κυριακή Η΄Λουκά).

Όλα αυτά από καθαρή αγάπη. Εξ αρχής φέρνει τον κόσμο σε ύπαρξη από αγάπη και μόνο, για να δοθεί ευκαιρία και σε άλλα όντα να ζήσουν μέσα στην ανέκφραστη χαρά της δικής του ζωής. Ακολουθεί τον άνθρωπο σε όλη την πορεία της πτώσης του, βοηθώντας τον και δημιουργώντας τις συνθήκες για σωτηρία και αποκατάστασή του.

Και τέλος λαμβάνει χώρα «η απόρρητος Λόγου Θεού κατάβασις». Με τρόπο μυστικό και ακατανόητο ο Χριστός έρχεται στον τόπο, όπου ριγμένοι και εγκαταλειμμένοι ψυχορραγούμε. «Τα πάντα προσίεται, ίνα σώση τον άνθρωπον». Από την αρχή ως το τέλος της επίγειας πορείας του υποφέρει για χάρη μας τα πάνδεινα. Διωγμούς, πόνους, κόπους, μάστιγες, εμπτυσμούς, κολαφισμούς, σταύρωση, θάνατο. Δεν θα υπάρξει ποτέ στον κόσμο ανώτερη αγάπη από αυτήν.

Αυτά προδιαγράφουν όμως και την ευθύνη του ανθρώπου. Το είπε ο Χριστός. «Έλεον θέλω και ου θυσίαν». Δεν τον τέρπει ο τυπολάτρης, αλλά όποιος αγαπάει πραγματικά. Για να γίνουμε δέκτες της θεϊκής αγάπης και μέτοχοι των αγαθών που έρρευσαν από αυτήν, ας κάνουμε για τον κάθε αδελφό μας ό,τι έκανε ο Χριστός για μας. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τον Θεό, παρά μόνο αυτός που περνάει από τον συνάνθρωπό μας. Βρισκόμαστε άραγε δίπλα του εμείς; Τον σηκώνουμε, τον φροντίζουμε, όπως σήκωσε ο Χριστός τον μισοπεθαμένο άνθρωπο; Γεμίζουμε έλεος, αγάπη, ευσπλαχνία για όλους, κατά το πρότυπο του πανοικτίρμονος Θεού;

Αξίζει τόσο πολύ αυτό; Λένε οι άγιοι, αν σε ένα αντρόγυνο ο ένας είναι άσπλαχνος, ας τον παρακινεί ο άλλος να γίνει εύσπλαχνος, δίνοντας ελεημοσύνη, ακόμα και κρυφά από τον σύντροφό του. Δεν είναι αμαρτία αυτό, το να ελεούμε τους φτωχούς κρυφά από τον σύντροφό μας. Το ίδιο έκαναν και κάποιοι δούλοι, όπως φαίνεται στον βίο του αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος.

Ήταν, λέει, κάποιος πλούσιος άσπλαχνος και ο Θεός παραχώρησε να του έλθουν συμφορές και πτώχευσε. Κατάλαβε ότι αυτό το έπαθε λόγω της ασπλαχνίας του. Είπε τότε στον δούλο του να παίρνει έξι νομίσματα την ημέρα και να τα δίνει στους φτωχούς, γιατί αυτός, από την τσιγκουνιά του, τα λυπόταν και δεν τα έδινε. Ο καλός δούλος όμως έπαιρνε όχι μόνο έξι, αλλά τριάντα έξι και περισσότερα και τα έδινε στους φτωχούς. Και όσο αυτός έπαιρνε και έδινε, τόσο και ο Θεός ευλογούσε εκείνο το σπίτι και πλούτησε πάλι εκείνος ο άνθρωπος.

Επειδή κατάλαβε ότι ευλογήθηκε από τη μικρή εκείνη ελεημοσύνη, άρχισε να δίνει και αυτός περισσότερα. Ευχαρίστησε και τον δούλο του λέγοντας: «Για τα έξι νομίσματα που σου είπα να δίνεις, ο Κύριος μού έστειλε αναρίθμητα». Του λέει τότε ο δούλος: «Αν υπάρχει κλέφτης που σώθηκε, τότε θα σωθώ κι εγώ. Επειδή δεν σου έπαιρνα μόνον έξι, αλλά εκατό και περισσότερα. Γι’ αυτό και πλούτησες».

Αν έτσι ενεργεί ο Θεός, πόσο θα μας ευλογήσει αν έχουμε κιόλας αληθινή αγάπη και έλεος;