Τις μεγαλύτερες πίκρες, θα σου τις δώσουν εκείνοι που αγαπάς…

 

Τις μεγαλύτερες πίκρες, θα σου τις δώσουν εκείνοι που αγαπάς…

Τις μεγαλύτερες αλήθειες, θα στις πούνε άνθρωποι που είναι ξένοι…

Εκείνος που έχει τα πιο πολλά, είναι που μοιράζεται πιο δύσκολα…

Και άνθρωπος που τον ευεργετείς, πριν να βραδιάσει το ξεχνάει…

Παράδοξα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή…

Δεν σταματά ποτέ να σε εκπλήσσει.

Τέτοιοι είμαστε οι άνθρωποι…

Πληγώνουμε με λόγια εκείνους που μας αγαπούν.

Μοιραζόμαστε τις αλήθειες μας πιο εύκολα με ξένους.

Στη φτώχεια τα κουτσοκαταφέρνουμε, μα χάνουμε ‘’στα πολλά’’ τον καλό μας εαυτό.

Και ξεχνάμε συνήθως όλους εκείνους που μας ευεργετούνε…

Ας είναι.

Μέρες που είναι συγχώρα εκείνους όλους που σε πίκραναν…

Ας είναι.

Μέρες που είναι, πρόσεξε λίγο περισσότερο μήπως και εσύ φέρεσαι έτσι…

Καλή και ευλογημένη -βουβή- εβδομάδα.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

perivleptosf

Η ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

---

Τη μνήμη της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας τιμά σήμερα, 1 Απριλίου, η Εκκλησία μας.

Τον βίο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας συνέγραψε ο Άγιος Σωφρόνιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων, ο οποίος συνέγραψε διάφορα ασκητικά και υμνογραφικά κείμενα που διαποτίζονται από το πνεύμα της Ορθοδόξου θεολογίας και της ασκητικής παραδόσεως.

Η Οσία Μαρία γεννήθηκε στην Αίγυπτο και έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Ιουστινιανού (527 – 565 μ.Χ.). Από τα δώδεκα χρόνια της πέρασε στην Αίγυπτο μια ζωή ασωτίας, αφού από την μικρή αυτή ηλικία διέφθειρε την παρθενία της και είχε ασυγκράτητο και αχόρταγο το πάθος της σαρκικής μείξεως.

Ζώντας αυτήν την ζωή δεν εισέπραττε χρήματα, αλλά απλώς ικανοποιούσε το πάθος της. Η ίδια ξαγορεύθηκε στον Αββά Ζωσιμά ότι διετέλεσε: «δημόσιον προκείμενη τής ασωτίας υπέκκαυμα, ου δόσεως τινός, μά τήν αλήθειαν, ένεκεν», κάνοντας δηλαδή το έργο της δωρεάν, «εκτελούσα τό εν εμοί καταθύμιον». Και όπως του απεκάλυψε, είχε ακόρεστη επιθυμία και ακατάσχετο έρωτα να κυλιέται στο βόρβορο που ήταν η ζωή της και σκεπτόταν έτσι ντροπιάζοντας την ανθρώπινη φύση.

Λόγω της άσωτης ζωής και της σαρκικής επιθυμίας που είχε, κάποια φορά ακολούθησε τους προσκυνητές που πήγαιναν στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσουν τον Τίμιο Σταυρό. Και αυτό το έκανε, όχι για να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό, αλλά για να έχει πολλούς εραστές που θα ήταν έτοιμοι να ικανοποιήσουν το πάθος της.

Περιγράφει δε και η ίδια ρεαλιστικά και τον τρόπο που επιβιβάστηκε στο πλοιάριο. Και, όπως η ίδια αποκάλυψε, κατά την διάρκεια του ταξιδιού της δεν υπήρχε είδος ασέλγειας από όσα λέγονται και δεν λέγονται, του οποίου δεν έγινε διδάσκαλος σε εκείνους τους ταλαίπωρους ταξιδιώτες. Και η ίδια εξέφρασε την απορία της για το πώς η θάλασσα υπέφερε τις ασωτίες της και γιατί η γη δεν άνοιξε το στόμα της και δεν την κατέβασε στον άδη, επειδή είχε παγιδεύσει τόσες ψυχές.

Κατά την διάρκεια του ταξιδιού αυτού δεν αρκέστηκε στο ότι διέφθειρε τους νέους, αλλά διέφθειρε και πολλούς άλλους από τους κατοίκους της πόλεως και τους ξένους επισκέπτες. Και στα Ιεροσόλυμα που πήγε κατά την εορτή του Τιμίου Σταυρού, περιφερόταν στους δρόμους «ψυχάς νέων αγρεύουσα».

Αισθάνθηκε όμως, βαθιά μετάνοια από ένα θαυματουργικό γεγονός. Ενώ εισερχόταν στο ναό για να προσκυνήσει το Ξύλο του Τιμίου Σταυρού, κάποια δύναμη την εμπόδισε να προχωρήσει. Στην συνέχεια στάθηκε μπροστά σε μία εικόνα της Παναγίας, έδειξε μεγάλη μετάνοια και ζήτησε την καθοδήγηση και βοήθεια της Παναγίας.

Με την βοήθεια της Θεοτόκου εισήλθε ανεμπόδιστα αυτή την φορά στον ιερό ναό και προσκύνησε τον Τίμιο Σταυρό. Στην συνέχεια, αφού ευχαρίστησε την Παναγία, άκουσε φωνή που την προέτρεπε να πορευθεί στην έρημο, πέραν του Ιορδάνου.

Αμέσως ζήτησε την συνδρομή και την προστασία της Θεοτόκου και ήρε τον δρόμο της προς την έρημο, αφού προηγουμένως πέρασε από την ιερά μονή του Βαπτιστού στον Ιορδάνη ποταμό και κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. Στην έρημο έζησε σαράντα επτά χρόνια, χωρίς ποτέ να συναντήσει άνθρωπο.

Κατά τα πρώτα δεκαεπτά χρόνια στην έρημο, πάλεψε πολύ σκληρά για να νικήσει τους λογισμούς και τις επιθυμίες της, ουσιαστικά για να νικήσει τον διάβολο που την πολεμούσε με τις αναμνήσεις της προηγούμενης ζωής.

Η Οσία ζούσε δεκαεπτά χρόνια στην έρημο «θηρσίν ανημέροις ταίς αλόγοις επιθυμίαις πυκτεύουσα». Είχε πολλές επιθυμίες φαγητών, ποτών και «πορνικών ασμάτων» και πολλούς λογισμούς που την ωθούσαν προς την πορνεία.

Όμως, όταν ερχόταν κάποιος λογισμός μέσα της, έπεφτε στην γη, την έβρεχε με δάκρυα και δεν σηκωνόταν από τη γη «έως ότου τό φώς εκείνο τό γλυκύ περιέλαμψεν καί τούς λογισμούς τούς ενοχλούντας μοί εδίωξεν». Συνεχώς προσευχόταν στην Παναγία, την οποία είχε εγγυήτρια της ζωής της μετανοίας που έκανε.

Το ιμάτιό της σχίσθηκε και καταστράφηκε και έκτοτε παρέμεινε γυμνή. Καιγόταν από τον καύσωνα και έτρεμε από τον παγετό και «ως πολλάκις μέ χαμαί πεσούσαν άπνουν μείναι σχεδόν καί ακίνητον».

Ύστερα από σκληρό αγώνα, με τη Χάρη του Θεού και την συνεχή προστασία της Παναγίας, ελευθερώθηκε από τους λογισμούς και τις επιθυμίες, οπότε μεταμορφώθηκε το λογιστικό και παθητικό μέρος της ψυχής της, καθώς επίσης εθεώθηκε και το σώμα της.

Λόγω της μεγάλης πνευματικής της καταστάσεως στην οποία έφθασε η Οσία Μαρία, έλαβε από τον Θεό το διορατικό χάρισμα.

Ήταν γυμνή αλλά το σώμα της υπερέβη τις ανάγκες της φύσεως. Λέγει η ίδια: «Γυνή γάρ ειμί, καί γυμνή, καθάπερ οράς, καί τήν αισχύνην τού σώματός μου απερικάλυπτον έχουσα». Το σώμα τρεφόταν με τη Χάρη του Θεού: «Τρέφομαι γάρ καί σκέπτομαι τώ ρήματι τού Θεού διακρατούντος τά σύμπαντα».

Στη περίπτωσή της, όπως και σε άλλες περιπτώσεις Αγίων, παρατηρούμε ότι αναστέλλονται οι ενέργειες του σώματος. Αυτή η αναστολή των σωματικών ενεργειών οφειλόταν στο ότι η ψυχή της δεχόταν την ενέργεια του Τριαδικού Θεού και αυτή η θεία ενέργεια διαπορθμευόταν και στο σώμα της: «Αρκείν ειπούσα τήν χάριν τού Πνεύματος, ώστε συντηρείν τήν ουσίαν τής ψυχής αμίαντον».

Εκείνη την περίοδο ασκήτευε σε ένα μοναστήρι ο Ιερομόναχος Αββάς Ζωσιμάς, που ήταν κεκοσμημένος με αγιότητα βίου. Έβλεπε θεία οράματα, καθώς του είχε δοθεί το χάρισμα των θείων ελλάμψεων, λόγω του ότι ζούσε μέχρι τα πενήντα τρία του χρόνια με μεγάλη άσκηση και ήταν φημισμένος στην περιοχή του.

Τότε, όμως, εισήλθε μέσα του ένας λογισμός κάποιας πνευματικής υπεροψίας, για το αν δηλαδή υπήρχε άλλος μοναχός που θα μπορούσε να τον ωφελήσει ή να του διδάξει κάποιο καινούργιο είδος ασκήσεως. Ο Θεός, για να τον διδάξει και να τον διορθώσει, του αποκάλυψε ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να φθάσει στην τελειότητα. Και στην συνέχεια του υπέδειξε να πορευθεί σε ένα μοναστήρι που βρισκόταν κοντά στον Ιορδάνη ποταμό.

Ο Αββάς Ζωσιμάς υπάκουσε στην φωνή του Θεού και πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού, που του υποδείχθηκε. Εκεί συνάντησε τον ηγούμενο και τους μοναχούς, και διέκρινε ότι ακτινοβολούσαν τη Χάρη και την αγάπη του Θεού, ζώντας έντονη μοναχική ζωή με ακτημοσύνη, με μεγάλη άσκηση και αδιάλειπτη προσευχή.

Στο μοναστήρι αυτό υπήρχε ένας κανόνας. Σύμφωνα με αυτόν, την Κυριακή της Τυρινής προ της ενάρξεως της Μεγάλης Σαρακοστής, αφού οι μοναχοί κοινωνούσαν των Αχράντων Μυστηρίων, προσεύχονταν και ασπάζονταν μεταξύ τους, και έπειτα ελάμβαναν ο καθένας τους μερικές τροφές και έφευγαν στην έρημο πέραν του Ιορδάνου, για να αγωνισθούν κατά την περίοδο της Τεσσαρακοστής τον αγώνα της ασκήσεως.

Επέστρεφαν δε στο μοναστήρι την Κυριακή των Βαΐων, για να εορτάσουν τα Πάθη, τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού. Είχαν ως κανόνα να μην συναντά κανείς τον άλλο αδελφό στην έρημο και να μην τον ερωτά, όταν επέστρεφαν, για το είδος της ασκήσεως που έκανε την περίοδο αυτή.

Αυτόν τον κανόνα εφάρμοσε και ο Αββάς Ζωσιμάς. Αφού έλαβε ελάχιστες τροφές, βγήκε από το μοναστήρι και πορεύθηκε στην έρημο, έχοντας την επιθυμία να εισέλθει όσο μπορούσε πιο βαθειά σε αυτή, με την ελπίδα μήπως συναντήσει κάποιον ασκητή που θα τον βοηθούσε να φθάσει σε αυτό που ποθούσε. Πορευόταν προσευχόμενος και τρώγοντας ελάχιστα. Κοιμόταν δε όπου ευρισκόταν.

Είχε περπατήσει μία πορεία είκοσι ημερών όταν, κάποια στιγμή που κάθισε να ξεκουραστεί και έψελνε, είδε στο βάθος μια σκιά που έμοιαζε με ανθρώπινο σώμα. Στην αρχή θεώρησε ότι ήταν δαιμονικό φάντασμα, αλλά έπειτα διαπίστωσε ότι ήταν άνθρωπος.

Αυτό το ον που έβλεπε ήταν γυμνό, είχε μαύρο σώμα – το σώμα αυτό προερχόταν από τις ηλιακές ακτίνες – και είχε στο κεφάλι του λίγες άσπρες τρίχες, που δεν έφθαναν πιο κάτω από τον λαιμό. Ο Αββάς Ζωσιμάς έβλεπε την Οσία Μαρία, την ώρα που προσευχόταν.

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία ασκούσε την αδιάλειπτη προσευχή και μάλιστα ο Αββάς Ζωσιμάς την είδε όταν εκείνη ύψωσε τα μάτια της στον ουρανό και άπλωσε τα χέρια της και «ήρξατο εύχεσθαι υποψιθυρίσουσα, φωνή δέ αυτής ουκ ηκούετο έναρθρος». Και σε κάποια στιγμή, ενώ εκείνος καθόταν σύντρομος, «ορά αυτήν υψωθείσαν ως ένα πήχυν από τής γής καί τώ αέρι κρεμαμένην καί ούτω προσεύχεσθαι».

Ο Αββάς Ζωσιμάς προσπάθησε να πλησιάσει, για να διαπιστώσει τι ήταν αυτό που έβλεπε, αλλά το ανθρώπινο εκείνο ον απομακρυνόταν. Έτρεχε ο Αββάς Ζωσιμάς, έτρεχε και εκείνο. Και ο Αββάς κραύγαζε με δάκρυα προς αυτό ώστε να σταματήσει, για να λάβει την ευλογία του. Εκείνο όμως δεν ανταποκρινόταν.

Μόλις έφθασε ο Αββάς σε κάποιο χείμαρρο και απόκαμε, εκείνο το ανθρώπινο ον αφού τον αποκάλεσε με το μικρό του όνομα, πράγμα που προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στον Αββά, του είπε ότι δεν μπορεί να γυρίσει και να τον δει κατά πρόσωπο, γιατί είναι γυναίκα γυμνή και έχει ακάλυπτα τα μέλη του σώματός της.

Τον παρακάλεσε, αν θέλει, να της δώσει την ευχή του και να της ρίξει ένα κουρέλι από τα ρούχα του, για να καλύψει το γυμνό σώμα της. Ο Αββάς έκανε ότι του είπε και τότε εκείνη στράφηκε προς αυτόν. Ο Αββάς αμέσως γονάτισε για να λάβει την ευχή της, ενώ το ίδιο έκανε και εκείνη. Και παρέμειναν και οι δύο γονατιστοί «έκαστος εξαιτών ευλογήσαι τόν έτερον».

Επειδή ο Αββάς αναρωτιόταν μήπως έβλεπε μπροστά του κάποιο άυλο πνεύμα, εκείνη διακρίνοντας τους λογισμούς του, του είπε ότι είναι αμαρτωλή, που έχει περιτειχισθεί από το άγιο Βάπτισμα και είναι χώμα και στάχτη και όχι άυλο πνεύμα.

Η Οσία Μαρία κατά την συνάντηση αυτή, αφού αποκάλυψε όλη την ζωή της, ζήτησε από τον Αββά Ζωσιμά να έλθει κατά την Μεγάλη Πέμπτη της επόμενης χρονιάς, σε έναν ορισμένο τόπο στην όχθη του Ιορδάνη ποταμού, κοντά σε μια κατοικημένη περιοχή, για να την κοινωνήσει, ύστερα από πολλά χρόνια μεγάλης μετάνοιας που μεταμόρφωσε την ύπαρξή της. «Καί νύν εκείνου εφίεμαι ακατασχέτω τώ έρωτι», του είπε, δηλαδή είχε ακατάσχετο έρωτα να κοινωνήσει του Σώματος και του Αίματος του Χριστού.

Ο Αββάς Ζωσιμάς επέστρεψε στο μοναστήρι χωρίς να πει σε κανένα τι ακριβώς συνάντησε, σύμφωνα άλλωστε και με τον κανόνα που υπήρχε σε εκείνη την ιερά μονή. Όμως, συνεχώς παρακαλούσε τον Θεό να τον αξιώσει να δει και πάλι «τό ποθούμενον πρόσωπον» την επόμενη χρονιά και μάλιστα ήταν στεναχωρημένος γιατί δεν περνούσε ο χρόνος, καθώς ήθελε όλος αυτός ο χρόνος να ήταν μία ημέρα.

Το επόμενο έτος ο Αββάς Ζωσιμάς από κάποια αρρώστια δεν μπόρεσε να βγει από το μοναστήρι στην έρημο, όπως έκαναν οι άλλοι πατέρες στην αρχή της Σαρακοστής και έτσι παρέμεινε στο μοναστήρι. Και την Κυριακή των Βαΐων, όταν είχαν επιστρέψει οι άλλοι πατέρες της Μονής, εκείνος ετοιμάσθηκε να πορευθεί στον τόπο που του είχε υποδείξει η Οσία, για να την κοινωνήσει.

Την Μεγάλη Πέμπτη πήρε μαζί του σε ένα μικρό ποτήρι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, πήρε μερικά σύκα και χουρμάδες και λίγη βρεγμένη φακή και βγήκε από το μοναστήρι για να συναντήσει την Οσία Μαρία. Επειδή όμως εκείνη αργοπορούσε να έλθει στον καθορισμένο τόπο, ο Αββάς προσευχόταν στον Θεό με δάκρυα να μην του στερήσει λόγω των αμαρτιών του την ευκαιρία να τη δει εκ νέου.

Μετά την θερμή προσευχή την είδε από την άλλη πλευρά του Ιορδάνη ποταμού, να κάνει το σημείο του Σταυρού, να πατά πάνω στο νερό του ποταμού «περιπατούσαν επί τών υδάτων επάνω καί πρός εκείνον βαδίζουσαν». Στην συνέχεια η Οσία τον παρακάλεσε να πει το Σύμβολο της Πίστεως και το «Πάτερ ημών».

Ακολούθως ασπάσθηκε τον Αββά Ζωσιμά και κοινώνησε των ζωοποιών Μυστηρίων. Έπειτα ύψωσε τα χέρια της στον ουρανό, αναστέναξε με δάκρυα και είπε: «Νύν απολύεις τήν δούλη σου, ώ Δέσποτα, κατά τό ρήμά σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου τό σωτήριόν σου».

Στην συνέχεια, αφού τον παρακάλεσε να έλθει και το επόμενο έτος στο χείμαρρο που την είχε συναντήσει την πρώτη φορά, ζήτησε την προσευχή του. Ο Αββάς άγγιξε τα πόδια της Οσίας, ζήτησε και αυτός την προσευχή της και την άφησε να φύγει «στένων καί οδυρόμενος», διότι τολμούσε «κρατήσαι τήν ακράτητον». Εκείνη έφυγε κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ήλθε, πατώντας δηλαδή πάνω στα νερά του Ιορδάνη ποταμού.

Το επόμενο έτος, σύμφωνα και με την παράκληση της Οσίας, ο Αββάς βιαζόταν να φθάσει «πρός εκείνο τό παράδοξο θέαμα». Αφού βάδισε πολλές ημέρες και έφθασε στον τόπο εκείνο, έψαχνε «ως θηρευτής εμπειρότατος» να δει «τό γλυκύτατο θήραμα», την Οσία του Θεού. Όμως δεν την έβλεπε πουθενά.

Τότε άρχισε να προσεύχεται στον Θεό κατανυκτικά: «Δείξον μοί, Δέσποτα, τόν θησαυρόν σου τόν άσυλον, όν εν τήδε τή ερήμω κατέκρυψας, δείξον μοί, δέομαι, τόν εν σώματι άγγελον, ου ουκ έστιν ο κόσμος απάξιος». Για τον Αββά Ζωσιμά η Οσία Μαρία ήταν άθικτος θησαυρός, άγγελος μέσα σε σώμα, που ο κόσμος δεν ήταν άξιος να τον έχει. Και προσευχόμενος με τα λόγια αυτά είδε «κεκειμένην τήν Οσίαν νεκράν, καί τάς χείρας ούτως ώσπερ έδει τυπώσασαν καί πρός ανατολάς όρασαν κειμένην τό σχήματι».

Βρήκε δε και δική της γραφή που έλεγε: «Θάψον, αββά Ζωσιμά, εν τούτω τό τόπω τής ταπεινής Μαρίας τό λείψανον, αποδός τόν χούν τώ χοΐ, υπέρ εμού διά παντός πρός τόν Κύριον προσευχόμενος, τελειωθείσης, μηνί Φαρμουθί (κατ’ Αιγυπτίους, όπως εστί κατά Ρωμαίους Απρίλιος), εν αυτή δέ τή νυκτί τού πάθους τού σωτηρίου, μετά τήν τού θείου καί μυστικού δείπνου μετάληψιν». Την βρήκε δηλαδή νεκρή, κείμενη στην γη, με τα χέρια σταυρωμένα και βλέποντας προς την ανατολή. Συγχρόνως βρήκε και γραφή που τον παρακαλούσε να την ενταφιάσει.

Η Οσία κοιμήθηκε την ίδια ημέρα που κοινώνησε, αφού είχε διασχίσει σε μία ώρα απόσταση την οποία διήνυσε το επόμενο έτος ο Αββάς Ζωσιμάς σε είκοσι ημέρες. Γράφει ο Άγιος Σωφρόνιος: «καί ήνπερ ώδευσεν οδόν Ζωσιμάς διά είκοσι ημερών κοπιών, εις μίαν ώραν Μαρίαν διέδραμεν καί ευθύς πρός τόν Θεόν εξεδήμησεν». Το σώμα της είχε αποκτήσει άλλες ιδιότητες, είχε μεταμορφωθεί.

Στην συνέχεια ο Αββάς Ζωσιμάς, αφού έκλαψε πολύ και είπε ψαλμούς κατάλληλους για την περίσταση, «εποίησεν ευχήν επιτάφιον». Και μετά με μεγάλη κατάνυξη, «βρέχων τό σώμα τοίς δακρύσι» επιμελήθηκε τα της ταφής. Επειδή, όμως, η γη ήταν σκληρή και ο ίδιος ήταν προχωρημένης ηλικίας, γι’ αυτό δεν μπορούσε να την σκάψει και βρισκόταν σε απορία. Τότε «ορά λέοντα μέγαν τώ λειψάνω τής Οσίας παρεστώτα καί τά ίχνη αυτής αναλείχοντα», δηλαδή είδε ένα λιοντάρι να στέκεται δίπλα στο λείψανο της Οσίας και να γλείφει τα ίχνη της.

Ο Αββάς τρόμαξε, αλλά το ίδιο το λιοντάρι «ουχί τούτον τοίς κινήμασι μόνον ασπαζόμενον, αλλά καί προθέσει», δηλαδή το ίδιο το λιοντάρι καλόπιανε τον Αββά και τον παρακινούσε και με τις κινήσεις του και με τις προθέσεις του, να προχωρήσει στον ενταφιασμό της. Λαμβάνοντας ο Αββάς θάρρος από το ήμερο του λιονταριού, το παρακάλεσε να σκάψει αυτό το ίδιο τον λάκκο, για να ενταφιασθεί το ιερό λείψανο της Οσίας Μαρίας, επειδή εκείνος αδυνατούσε. Το λιοντάρι υπάκουσε. «Ευθύς δέ άμα τώ σώματι θαπτόμενο», δηλαδή με τα μπροστινά του πόδια άσκαψε το λάκκο, όσο έπρεπε, για να ενταφιασθεί το σκήνωμα της Οσίας Μαρίας.

Ο ενταφιασμός της Οσίας έγινε προσευχομένου του Αββά Ζωσιμά και του λιονταριού «παρεστώτος». Μετά τον ενταφιασμό έφυγαν και οι δύο, «ο μέν λέων επί τά ένδον τής ερήμου ως πρόβατον υπεχώρησε. Ζωσιμάς δέ υπέστρεψεν, ευλογών καί αινών τόν Θεόν ημών».

Και ο Άγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων, καταλήγει ότι έγραψε αυτό το βίο «κατά δύναμιν» και «τής αληθείας μηδέν προτιμήσαι θέλων».

Ο βίος της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, δείχνει πως μία πόρνη μπορεί να γίνει κατά Χάριν θεός, πως ο άνθρωπος μπορεί να γίνει άγγελος εν σώματι και πως η κατά Χριστόν ελπίδα μπορεί να αντικαταστήσει την υπό του διαβόλου προερχόμενη απόγνωση.

Στο πρόσωπο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας βλέπουμε τον άνθρωπο που αναζητά την ηδονή και κυνηγά τους ανθρώπους για την ικανοποίησή τους, αλλά όμως με τη Χάρη του Θεού μπορεί να εξαγιασθεί τόσο πολύ, ώστε να φθάσει στο σημείο να την κυνηγούν οι Άγιοι για να λάβουν την ευλογία της και να ασπασθούν το τετιμημένο της σώμα, καθώς επίσης να τη σέβονται και τα άγρια ζώα.

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία με την μετάνοιά της, την βαθιά της ταπείνωση, την υπέρβαση εν Χάριτι του θνητού και παθητού σώματός της, αφ’ ενός μεν προσφέρει μια παρηγοριά σε όλους τους ανθρώπους, αφ’ ετέρου δε ταπεινώνει εκείνους που υπερηφανεύονται για τα ασκητικά τους κατορθώματα. Δεν ημέρωσε μόνο τα άγρια θηρία που υπήρχαν μέσα της, δηλαδή τα άλογα πάθη, αλλά υπερέβη όλα τα όρια της ανθρώπινη φύσεως και ημέρωσε ακόμη και τα άγρια θηρία της κτίσεως.

Αυτός είναι ο σκοπός και ο πλούτος της ενανθρωπίσεως του Χριστού, που φυλάσσεται μέσα στην Εκκλησία. Με την αποκαλυπτική θεολογία και την εν Χριστώ ζωή ο άνθρωπος μπορεί να μεταμορφωθεί ολοκληρωτικά.

Η Εκκλησία τιμά την μνήμη της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας και την Ε’ Κυριακή των Νηστειών.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Φωτισθείσα ενθέως Σταυρού τη χάριτι, της μετανοίας εδείχθης φωτοφανής λαμπηδών, των παθών τον σκοτασμόν λιπούσα πάνσεμνε, όθεν ως άγγελος Θεού, Ζωσιμά τω ιερώ, ωράθης εν τη ερήμω, Μαρία «Όσία Μήτερ» μεθ’ ου δυσώπει υπέρ πάντων ημών.

Πειραιώς: «Σήμερα εδώ ενώνονται η αρχή της ζωής και η δύναμη της ζωής»

 

Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση πραγματοποιήθηκε σήμερα Τρίτη 31 Μαρτίου 2026 μια όμορφη πασχαλινή δράση αγάπης και προσφοράς, όταν τα παιδιά του Παιδικού Σταθμού και του Νηπιαγωγείου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς επισκέφθηκαν τους ηλικιωμένους που βρίσκονται στο Γηροκομείο Πειραιώς, μεταφέροντας το χαρμόσυνο μήνυμα της εορτής του Λαζάρου.

Θυμίζουμε ότι Πρόεδρος της Εφορείας του Ιδρύματος είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος ήταν παρών στην ιδιαίτερα συγκινητική αυτή πρωτοβουλία των Εκπαιδευτηρίων μας.

Οι μικροί μαθητές, με τις χαρούμενες φωνές και την αθωότητά τους, κρατώντας στα χέρια τους τα «Λαζαράκια», επισκέφθηκαν τους παππούδες και τις γιαγιάδες, ψάλλοντας τα παραδοσιακά κάλαντα του Λαζάρου και μεταφέροντας το μήνυμα της ελπίδας και της Αναστάσεως. Η παρουσία τους γέμισε τις καρδιές των ηλικιωμένων με χαρά και συγκίνηση, δημιουργώντας μια γέφυρα επικοινωνίας και αγάπης ανάμεσα στις γενιές.

Τα παιδιά προσέφεραν με πολλή φροντίδα και αγάπη τα δώρα τους στους φιλοξενούμενος του Γηροκομείου Πειραιώς, εκφράζοντας έτσι με τον πιο όμορφο τρόπο την έμπρακτη αγάπη και το σεβασμό προς τους μεγαλύτερους, σε μία επίσκεψη που ανέδειξε τη δύναμη της αγάπης, της παράδοσης και της ανθρώπινης επικοινωνίας.

Εμφανώς συγκινημένος ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη μεγάλη του χαρά «γιατί μας ευλόγησε ο Πανάγιος Θεός και έτσι ενώνονται σήμερα εδώ η αρχή της ζωής και η δύναμη της ζωής», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Μιλώντας για τα παιδιά τα χαρακτήρισε «δώρα του ουρανού», «χρυσάφι της ζωής» και «αγγελούδια», τα οποία ψάλλοντας τα κάλαντα του Λαζάρου «μας χαρίζουν τη δροσιά της καρδιάς τους και της ψυχής τους», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Αναφερόμενος στους παππούδες και τις γιαγιάδες του Γηροκομείου Πειραιώς επεσήμανε: «Είστε οι άνθρωποι που έχτισαν αυτή την πατρίδα, αυτή την Εκκλησία, αυτόν τον κόσμο. Χάρη στον προσωπικό σας αγώνα, στον ιδρώτα σας, στην έμπνευσή σας και στην προσφορά σας έχουμε ό,τι έχουμε». «Είμαστε ευγνώμονες σε όλους σας για αυτή τη μεγάλη προσφορά στη ζωή μας, γιατί είστε εκείνοι που μας χάρισαν τη ζωή μας», πρόσθεσε και συνέχισε: «Από την άλλη πλευρά έχουμε αυτά τα δώρα του Θεού, τα αγγελάκια μας, αυτές τις ψυχές που μας χαρίζουν τη βαθιά επίγνωση ότι έχουμε μέλλον, ότι θα υπάρχουμε και θα έχουμε τη δύναμη της Αγάπης του Θεού στη ζωή μας για πάντα. Δόξα τω Θεώ! Το Άγιο Πάσχα ακριβώς αυτή τη δύναμη έχει: να μας ενώνει όλους».

Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε και συνεχάρη θερμά την Γενική Διευθύντρια του Νηπιαγωγείου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς Μαρία Στεργίου – Καψοκόλη και τους συνεργάτες της, τον Πνευματικό Σύμβουλο των Εκπαιδευτηρίων μας Πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Βουρλάκο, καθώς και τη Γενική Διευθύντρια Ευαγγελία Κονταξή και τους συνεργάτες της για το έργο που προσφέρουν αφού, όπως χαρακτηριστικά είπε «αυτό το μεγάλο σπίτι στον Πειραιά έχει σκοπό να αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο».

«Αυτό το θαύμα που ζούμε τώρα δύο ηλικίες μαζί, είναι πραγματικά κάτι που δίνει μια μεγάλη δύναμη και μια μεγάλη συγκίνηση», είπε ολοκληρώνοντας ο Σεβασμιώτατος, ευχαριστώντας και συγχαίροντας τα παιδιά.

«Εδώ οι παππούδες και οι γιαγιάδες αισθάνονται μεγάλη χαρά που σας βλέπουν και σας καμαρώνουν και είστε δροσιές για τη ζωή μας», είπε καταλήγοντας, ευχόμενος «η Ανάσταση του Λαζάρου, που μας προετοιμάζει για την Ανάσταση του Χριστού, να είναι ευλογία στις οικογένειές σας και σε όλους εσάς».

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος έδωσε μαζί με τις ευχές τους πασχαλινά εδέσματα, ενώ δέχθηκε από τα παιδιά ένα πασχαλινό γλύκισμα.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Τι δεν πρέπει να ζητάμε;

Εξέτασε τον εαυτό σου, ποιος είσαι. 

Γνώρισε τη φύση σου, ότι δηλαδή το μεν σώμα είναι θνητό, η δε ψυχή σου αθάνατη.

Μη ζητάς υπεροχή, αλλά να αναγνωρίζεις της ισότητας της φύσης και να αγαπάς, να είσαι ισότιμος προς εκείνους που φαίνονται ότι υστερούν κάπως απέναντί σου.

Μέγας Βασίλειος

“Η μετάνοια είναι ένα εργόχειρο που δεν τελειώνει ποτέ… κι όταν είναι πύρινη, μπορεί να αποκαταστήσει κάθε απώλεια”

 

Άγιος Παΐσιος

Η μετάνοια για τον αγωνιζόμενο είναι ένα εργόχειρο που δεν τελειώνει ποτέ.

Μετάνοια πραγματική είναι πρώτα να συναισθανθή ο άνθρωπος το σφάλμα του, να πονέση, να ζητήση συγχώρεση από τον Θεό καί μετά να έξομολογηθή. Έτσι θα έρθη η θεία παρηγοριά. Γι’ αυτό πάντα συνιστώ μετάνοια και εξομολόγηση. Μόνον εξομολόγηση ποτέ δεν συνιστώ.

Να, και όταν γίνεται ένας σεισμός, βλέπει κανείς ότι όσοι έχουν καλή προαίρεση συγκλονίζονται, μετανοούν καί αλλάζουν ζωή. Οι άλλοι, οι περισσότεροι, έρχονται προς στιγμήν σέ συναίσθηση, μόλις όμως περάση ό κίνδυνος, πάλι γυρίζουν στην παλιά τους ζωή. Γι’ αυτό, όταν μου είπε κάποιος ότι στην πόλη πού μένει έγινε δυνατός σεισμός, του είπα: Σας κούνησε δηλαδή γερά σας ξύπνησε όμως;. Μάς ξύπνησε, μάς ξύπνησε, μου λέει. Πάλι όμως θα κοιμηθήτε, του είπα.

Ο καρδιακός πόνος και ο εσωτερικός αναστεναγμός είναι τα εσωτερικά δάκρυα, που είναι ανώτερα από τα εξωτερικά. Ένας καημένος, έλεγε: «Τί σκληρός που είμαι, πάτερ! Ούτε ένα δάκρυ! Η καρδιά μου είναι σαν πέτρα. Τί σκληροκαρδία! Αχ!». Ενώ ήταν πολύ ευαίσθητος, αισθανόταν πολύ σκληρός, γιατί δεν έκλαιγε. Αναστέναζε όμως βαθιά, βογγούσε ο καημένος, και έβλεπες έναν αναστεναγμό να βγαίνη από τα βάθη της καρδιάς του!

Κανένας αμαρτωλός δεν πρέπει να απελπισθή ποτέ, αρκεί να μετανοήση, διότι και οι αμαρτίες του είναι λιγότερες από του διαβόλου, και ελαφρυντικά έχει, διότι επλάσθη από χώμα και από απροσεξία γλίστρησε και λασπώθηκε.

Δεν δικαιολογούμαστε, όταν δεν θέλουμε να μετανοήσουμε.

Να παρακαλούμε να δίνη ο Θεός μετάνοια στον κόσμο, για να αποφύγουμε την δικαία οργή του Θεού. Η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με μετάνοια και τήρηση των εντολών Του.

Ο ΑΓΙΟΣ ΥΠΑΤΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΑΓΓΡΩΝ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Υπατίου του Επισκόπου Γαγγρών τιμά σήμερα, 31 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.

Ο Άγιος Υπάτιος ήταν μορφή από εκείνες που δόξασαν την Εκκλησία στους πρώτους αιώνες της και αγωνίσθηκαν για το θρίαμβο του χριστιανισμού και της Ορθοδοξίας. Ήταν επίσκοπος Γαγγρών στα χρόνια του Μεγάλου. Κωνσταντίνου και συμμετείχε στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια (325 μ.Χ.), κατά της πλάνης του Αρείου.
Στο ποιμαντικό του έργο, εξακολούθησε να διδάσκει και να καθοδηγεί το ποίμνιο του, αλλά κυρίως αντιμαχόταν τις αιρέσεις, και ιδιαίτερα την αίρεση των Ναυτιανών. Η επιτυχία με την οποία καταπολεμούσε τους Ναυτιανούς, ξεσήκωσε τα άγρια πάθη τους και ζητούσαν την εξόντωση του.
Έτσι, το έτος 326 μ.Χ. πλήρωσαν κάποιους ειδωλολάτρες, οι οποίοι σε κρημνώδη περιοχή επιτέθηκαν κατά του Αγίου με ξύλα και πέτρες και τον άφησαν μισοπεθαμένο. Πριν ξεψυχήσει, μία εκ των φανατικών αιρετικών γυναικών τον θανάτωσε διά λίθου.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Οσίως ιέρευσας, τω επί πάντων Θεώ, και πρόεδρος ένθεος, της Εκκλησίας Γαγγρών, εδείχθης Υπάτιε, Όθεν θαυματουργίαις, διαλάμπων ποικίλαις, σύνθρονον τω Τεκόντι, τον Υίον ωμολώγεις, δι’ ον και χαίρων ήθλησας, Ιερομάρτυς ένδοξε.

Ο Πειραιώς Σεραφείμ για το Άγιο Φως

Με την ευκαιρία του ερχομού της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ βρέθηκε σήμερα, Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026, στον Ραδιοφωνικό Σταθμό «Πειραϊκή Εκκλησία» και στην εκπομπή «Εφ΄ όλης της ύλης» του Δημήτρη Αλφιέρη.

Ο Σεβασμιώτατος, αφού πρώτα αναφέρθηκε στην πνευματική προετοιμασία μας εν όψει των μεγάλων γεγονότων του Πάθους και της Αναστάσεως του Κυρίου μας, μεταξύ άλλων, έκανε λόγο και για την τελετή αφής του Αγίου Φωτός, τονίζοντας ότι «το Άγιο Φως είναι η διαχρονική απόδειξη της Αναστάσεως του Χριστού».

«Μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία» «προσφέρεται από τον Πανάγιο Θεό αυτό το μεγάλο δώρο του Αγίου Φωτός, του Ακτίστου Αγίου Φωτός που έρχεται στον κόσμο για να επιβεβαιώσει ότι ο Χριστός Ανέστη εκ των νεκρών και συνέτριψε το θάνατο», επεσήμανε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος υπογραμμίζοντας πως «το Άγιο Φως δεν είναι απλώς ένα γεγονός εκκλησιαστικού βίου, αλλά είναι συγκλονιστικό και αιώνιο μήνυμα αθανασίας και Αναστάσεως. Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο τα στοιχεία του Αγίου Φωτός είναι χαρισματικά». «Καθώς εξέρχεται εκ του Παναγίου και Ζωοδόχου τάφου, έχει τα στοιχεία της Χάριτος του Θεού, δηλαδή την ακαΐα. Δεν καίει», τόνισε.

Αναφέροντας πως «δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει οπουδήποτε, αλλά μόνο στο Πανάγιο και Ζωοδόχο Τάφο, εκεί όπου ετέθη το Πανάγιο Σώμα του Κυρίου», μεταξύ άλλων, σημείωσε πως «δίδεται στους πιστούς για την πνευματική τους συγκρότηση και για τον πνευματικό τους αγώνα. Ενδυνάμωση δηλαδή και βεβαίωση ότι μπορούμε να υποφέρουμε πολλά, αλλά στο τέλος του δρόμου υπάρχει για όλους μας η Ανάσταση».

Επίσης, εξήρε τις προσπάθειες του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών κ. Γιώργου Γεραπετρίτη, προκειμένου το Άγιο Φως να φτάσει, από τον Πανάγιο και Ζωοδόχο Τάφο του Κυρίου μας, στο Αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και από εκεί σε κάθε γωνιά της πατρίδος μας.

Τέλος, ευχήθηκε σε όλους «να έχουν τη Χάρη του Θεού και το φως της Αναστάσεως στη ζωή τους».

 

Ισραήλ: Ανοίγει ο Πανάγιος Τάφος για τους Χριστιανούς

 

Το Ισραήλ ανακοίνωσε, την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026, τη δημιουργία ενός ειδικού σχεδίου που θα επιτρέψει στους Χριστιανούς ηγέτες να τελέσουν τις λειτουργίες τους στον Ναό του Πανάγιου Τάφου.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το NBC, η απόφαση αυτή από το Γραφείο του Μπενιαμίν Νετανιάχου ήρθε ως άμεση απάντηση στις έντονες διεθνείς διαμαρτυρίες που προκάλεσε η παρεμπόδιση του Λατίνου Πατριάρχη την Κυριακή των Βαΐων των Καθολικών.

Οι ισραηλινές Αρχές υποστηρίζουν ότι οι περιορισμοί είναι προσωρινοί και επιβάλλονται για την προστασία των θρησκευτικών ηγετών από τις συνεχιζόμενες πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν που στοχεύουν την Ιερουσαλήμ.

Η κυβέρνηση διευκρίνισε μέσω του X ότι οι κινήσεις της δεν έχουν κακόβουλη πρόθεση, αλλά υπαγορεύονται από την ανάγκη για ασφάλεια.

Όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά από το πρωθυπουργικό γραφείο, «τις τελευταίες ημέρες, το Ιράν έχει στοχεύσει επανειλημμένα τους ιερούς τόπους και των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών στην Ιερουσαλήμ με βαλλιστικούς πυραύλους»

Μάλιστα, επισημάνθηκε το εξής: «Σε ένα χτύπημα, θραύσματα πυραύλων έπεσαν μέτρα μακριά από τον Ναό του Πανάγιου Τάφου. Ως αποτέλεσμα, το Ισραήλ ζήτησε προσωρινά από τους πιστούς όλων των θρησκειών να μην προσεύχονται στους ιερούς τόπους στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ για να τους προστατεύσει».

Η Αστυνομία, νωρίτερα, είχε σταματήσει τον καρδινάλιο Πιερμπατίστα Πιτσαμπάλα και τον πατέρα Φραντσέσκο Ιέλπο, γεγονός που προκάλεσε την παρέμβαση ξένων ηγετών.

Το Γραφείο του Μπενιαμίν Νετανιάχου σημείωσε ότι η Αστυνομία έδρασε με γνώμονα την ασφάλεια του Πατριάρχη και ότι ήδη ετοιμάζεται το πλάνο για τις επόμενες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας των Καθολικών.

Η Αστυνομία του Ισραήλ επιβεβαίωσε ότι η θρησκευτική ελευθερία παραμένει σεβαστή, αλλά υπόκειται στους απαραίτητους περιορισμούς που επιβάλλει η πολεμική σύρραξη.

Διεθνής κατακραυγή για το μπλόκο στους Χριστιανούς

Η παρεμπόδιση της λειτουργίας της Κυριακής των Βαΐων των Καθολικών προκάλεσε σειρά αντιδράσεων από την Ευρώπη και το Βατικανό.

Από την πλευρά της, η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, έκανε λόγο για «προσβολή προς τους πιστούς», ενώ ο Γάλλος Πρόεδρος, Εμανουέλ Μακρόν, καταδίκασε την απόφαση κάνοντας λόγο για «παραβίαση του καθεστώτος των ιερών τόπων».

Επίσης, ο Πάπας Λέων ΙΔ’ εξέφρασε την υποστήριξή του στους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής, ενώ η Ιταλία κάλεσε τον πρεσβευτή του Ισραήλ για εξηγήσεις.

Το Λατινικό Πατριαρχείο χαρακτήρισε το περιστατικό ως «ένα σοβαρό προηγούμενο που αγνοεί τις ευαισθησίες δισεκατομμυρίων ανθρώπων».

Η γερμανική πρεσβεία και η Αντιπροεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τόνισαν, επίσης, ότι η θρησκευτική ελευθερία πρέπει να παραμείνει αδιαπραγμάτευτη.

Ύστερα από αυτές τις πιέσεις, οι ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας δεσμεύτηκαν να εξασφαλίσουν τη δυνατότητα προσκυνήματος για τους ηγέτες των εκκλησιών κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης εβδομάδας των Παθών.

Στ' Κατανυκτικός Εσπερινός στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς (ΦΩΤΟ)

 

Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ τελέστηκε χθες Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Ε΄ Εβδομάδος των Νηστειών (Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας) στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αναλήψεως του Κυρίου Δραπετσώνας.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, ο οποίος, ολοκλήρωσε τις πνευματικές μελέτες κατά τους Κατανυκτικούς Εσπερινούς, αναφέρθηκε στο βαθύτερο και υπαρξιακό νόημα της Αναστάσεως του Κυρίου μας αναδεικνύοντας, με γλαφυρό τρόπο, τη σημασία της για τη ζωή, τον θάνατο και τις δοκιμασίες του ανθρώπου.

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία λέγεται Εκκλησία της Αναστάσεως», είπε αρχικά ο Σεβασμιώτατος, εξηγώντας πως «γιορτάζουμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα την Ανάσταση του Χριστού, διότι συνειδητοποιούμε ότι αυτό το γεγονός δίδει απάντηση στο πιο καίριο και καθοριστικό γεγονός της ζωής μας: το γεγονός του θανάτου μας. Όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το μόνο που κρατάμε σίγουρα στα χέρια μας είναι ο θάνατός μας. Το μόνο για το οποίο είμαστε απόλυτα σίγουροι. Το μόνο που δεν γνωρίζουμε είναι πότε θα συμβεί αυτό», σημείωσε.

Αναφέροντας μία προσωπική εμπειρία που έζησε ως εφημέριος σε ενορία που διακονούσε, μίλησε για τη σχέση ζωής και θανάτου, αλλά και για το νόημα της ανθρώπινης ζωής, υπογραμμίζοντας ότι η Ανάσταση αποκαλύπτει πως ο θάνατος δεν αποτελεί αφανισμό της ύπαρξης, αλλά μετάβαση σε μια ανώτερη πραγματικότητα ζωής.

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι ο Χριστός εισήλθε εκουσίως στον θάνατο για να καταργήσει την εξουσία του. Η κάθοδος του Κυρίου στον Άδη και η Ανάστασή Του σηματοδοτούν τη συντριβή της κυριαρχίας του θανάτου και την αποκάλυψη μιας ζωής ισχυρότερης από αυτόν — της ζωής του Χριστού.

«Εκείνη τη νύχτα δόθηκε και κερδήθηκε η μεγαλύτερη μάχη των αιώνων. Η μάχη ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Για αυτό, λοιπόν, γιορτάζουμε, διότι ξέρουμε ότι το πιο καίριο ανθρώπινο πρόβλημα είναι η πάλη του ανθρώπου ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Και ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει μια Ζωή πιο δυνατή από το θάνατο. Είναι η Ζωή του Χριστού», είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως η Ανάσταση αφορά άμεσα κάθε άνθρωπο, διότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός, αλλά και τέλειος άνθρωπος και συνεπώς η Αναστημένη ζωή Του προσφέρεται ως προορισμός ολόκληρης της ανθρωπότητας. «Ο θάνατος έχει πια νικηθεί! Ο Χριστός έχει αναστηθεί για πάντα!», συμπλήρωσε.

Η Ανάσταση «μας αποκαλύπτει ότι η ζωή μας έχει νόημα. Ότι το νόημα της ζωής μας δεν είναι στη γη, αλλά φτάνει στον ουρανό», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας ότι «ο τάφος είναι απλώς η πόρτα δια της οποίας μεταβαίνουμε από το θάνατο στη ζωή. Και έτσι η ζωή μας αποκτά νόημα. Και το νόημα είναι η θέωσή μας». «Ζούμε στη γη για να κερδίσουμε τη Βασιλεία του Θεού. Ζούμε τη ζωή ως στάδιο του αγώνα για τη σωτηρία μας», σημείωσε.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Σεβασμιώτατος στους Αγίους της Εκκλησίας μας, οι οποίοι αποτελούν ζωντανή απόδειξη της νίκης κατά του θανάτου. Τα άφθαρτα λείψανά τους και τα θαύματά τους μαρτυρούν, όπως τόνισε, τη δύναμη της Θείας Χάριτος και την πραγματικότητα της Αναστάσεως.

Επισημαίνοντας πως «ο τάφος δεν είναι το τέρμα» και πως για αυτό το γεγονός μας βεβαιώνουν «ο Χριστός πρώτος, η Παναγία δεύτερη, όλοι οι Άγιοι στη συνέχεια», αναφέροντας συγκεκριμένα παραδείγματα, υπογράμμισε πως οι Άγιοι δεν φοβήθηκαν τον θάνατο, διότι είχαν βεβαιότητα ότι πορεύονται προς τη ζωή. «Οι Άγιοι, λοιπόν, είναι οι άνθρωποι που νίκησαν το θάνατο» και «έγιναν μέτοχοι της Αναστημένης ζωής του Χριστού και νίκησαν έτσι το θάνατο», είπε χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας πως «τα θαύματα όλων των Αγίων, τα σώματά τους που διατηρούνται ακέραια, είναι όλα μα όλα μαρτυρίες που κραυγάζουν ότι ο Χριστός Ανέστη. Για αυτό σήμερα πηγαίνουμε στους Αγίους, για αυτό ζητάμε τη μεσιτεία τους, γιατί είναι πιο ζωντανοί από εμάς τους ζωντανούς».

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος σημείωσε με έμφαση ότι ο χριστιανός δεν καλείται να αντιμετωπίζει τον θάνατο χωρίς ελπίδα. Η πίστη στην Ανάσταση μεταμορφώνει τη θλίψη σε ελπιδοφόρα προσδοκία. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι όταν θα έρθει το βέβαιο γεγονός του θανάτου μας αν θα είμαστε ενωμένοι με τον Χριστό κατά τη στιγμή της εξόδου από τη ζωή. «Στο τέλος αυτής της επίγεια ζωής δεν μας αναμένει ο θάνατος, αλλά η Ζωή που νίκησε το θάνατο. Και αν υπάρχει κάτι που πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι το αν θα πεθάνουμε». «αλλά αν, την ώρα που θα φύγουμε, θα είμαστε συντροφιά με τον Χριστό», είπε χαρακτηριστικά και αναφερόμενος σε ποιμαντικές εμπειρίες, επεσήμανε ότι ακόμη και μέσα στον βαθύ πόνο της απώλειας γεννώνται τα πιο ουσιαστικά υπαρξιακά ερωτήματα, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο σε πνευματική ωρίμανση και βαθύτερη κατανόηση της Αναστάσεως. «Βέβαια ενώπιον ενός θανάτου, είναι ανθρώπινος ο πόνος για την κατ’ άνθρωπον στέρηση. Αλλά, όπως ταπεινά επιτρέψτε μου να πω, οι ώρες του μεγάλου πόνου είναι οι ώρες της πιο μεγάλης αλήθειας», σημείωσε.

«Ο Θεός δεν έχει τη δική μας κακία, αλλά είναι γεμάτος αγάπη», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας πως «κοιτάζει ποια είναι η καλύτερη ώρα και για τον χειρότερο ακόμη άνθρωπο, ώστε να βρει το δυνατόν έλεος και να μπορέσει να ζήσει μέσα στη Βασιλεία του Θεού». «Να τον αναπαύσει κοντά Του. Μέσα στο Αναστάσιμο Φως του Χριστού, στη γλυκύτητα της παρουσίας, στην ωραιότητα την απερίγραπτη του Παναχράντου προσώπου Του. Παράδεισος είναι να βλέπεις τον Χριστό, τίποτα άλλο».

«Η Ανάσταση του Χριστού φωτίζει το νόημα της ζωής μας, φωτίζει το νόημα του θανάτου μας», σημείωσε, επισημαίνοντας παράλληλα πως «θα πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε τις αρρώστιες και τις δοκιμασίες της ζωής μας μέσα από το Αναστάσιμο Φως». Και συνέχισε: «Δια του Σταυρού όμως ήρθε τελικά η χαρά σε όλο τον κόσμο. Όταν ξέρω, λοιπόν, ότι ο Σταυρός ακολουθήθηκε από την Ανάσταση, τότε πλέον γνωρίζω ότι μέσα από τα δικά μου παθήματα, μέσα από τις δικές μου αρρώστιες αξιώνομαι να γίνω μέτοχος των του Χριστού Παθημάτων. Και ας μην γελιόμαστε, κανείς δεν πόνεσε τόσο όσο ο Χριστός. Έτσι ο οποιοσδήποτε ανθρώπινος πόνος, η οποιαδήποτε ανθρώπινη θλίψη και δοκιμασία βρίσκει την ανακούφιση στο Πάθος του Χριστού».

«Η Ανάσταση του Χριστού μας αποκαλύπτει ότι καμιά δοκιμασία δεν είναι το τέλος. Στο τέλος κάθε δοκιμασίας υπάρχει η Ανάσταση και αυτό είναι που είναι σημαντικό πια για μας», συμπλήρωσε.

Ο Σεβασμιώτατος, σημείωσε, επίσης, τη σημασία της προσωπικής ευθύνης, τονίζοντας ότι ορισμένες δοκιμασίες συνδέονται με τις ανθρώπινες επιλογές και την απομάκρυνση από τον Θεό. «Πολλές φορές ο πόνος, η δοκιμασία, η αρρώστια, μπορεί να μην οφείλονται σε παραχώρηση του Θεού, αλλά στη δική μας αμαρτωλότητα». «Πολλές φορές εμείς είμαστε τελικά οι αίτιοι των όσων υφιστάμεθα», είπε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως, ακόμη και τότε, η μετάνοια καθιστά δυνατή τη συμμετοχή στην Αναστάσιμη ζωή, όπως φανερώνει το παράδειγμα του ευγνώμονος ληστή, ο οποίος «είναι το ενδεικτικότερο παράδειγμα»

Στη συνέχεια, μιλώντας για τη χαρά της Αναστάσεως, επεσήμανε: «Η Ανάσταση του Χριστού πρέπει να περάσει στην καθημερινότητά μας. Δεν είναι μια γιορτή της Εκκλησίας. Είναι μια γιορτή της ζωής. Δεν είναι μια γιορτή σε μια ορισμένη περίοδο. Είναι πρόσκληση ώστε όλη η ζωή του ανθρώπου να είναι αναστημένη». «Όταν ο Χριστός είναι Αναστημένος μέσα σου, τότε τα πάντα είναι γεμάτα χαρά. Τους βλέπεις όλους ως χαρά και ευλογία στη ζωή σου. Άλλωστε αυτή είναι η προϋπόθεση για να γιορτάσουμε την Ανάσταση». «Η ημέρα της Αναστάσεως είναι η ημέρα χαράς». «Όποιος είναι αναστημένος, όποιος έχει τη χαρά της Αναστάσεως, ο οποίος νοιώθει ότι η Ανάσταση τον αφορά προσωπικά, οντολογικά, υπαρξιακά, νιώθει την ανάγκη, γεμάτος χαρά, να αγκαλιάσει τους άλλους, γιατί ελευθερώθηκε από το θάνατο».

Σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος ανέφερε: «Η Ανάσταση του Χριστού είναι η συντριβή του ανθρωπίνου μίσους. Το ανθρώπινο μίσος πρόσφερε στον Χριστό το Σταυρό και ο Χριστός πρόσφερε στους Σταυρωτές του την Ανάσταση». «Μίσος και Ανάσταση δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Όποιος προτιμάει να κρατήσει το μίσος, την πικρία, την κακία, τον εγωισμό, αυτός είναι ταλαίπωρος άνθρωπος, γιατί ενώ δίπλα του κυλάει το ποτάμι της ζωής, αυτός προτιμά τα βρωμόνερα του εγωισμού και των παθών του. Και είναι τραγικό πράγμα να είσαι μέσα στην Εκκλησία, να λες ‘’Χριστός Ανέστη’’, να απαντάς με το στόμα ‘’Αληθώς Ανέστη’’, και μέσα σου να έχεις δολιότητα, φθόνο, κακία. Να είσαι δηλαδή δούλος των παθών σου». Ο Θεός με την Ανάστασή Του άφησε να ξεχυθεί η πηγή της αγάπης Του. Με την Ανάστασή Του αγκαλιάζει τα σύμπαντα, ανιστά τον κόσμο, ανορθώνει όλους τους πεσμένους, εμπνέει όλους τους αποτυχημένους, διότι η Ανάσταση του Χριστού βιώνεται στις ψυχές των χριστιανών μόνο ως αγάπη». «Η Ανάσταση, λοιπόν, και η αγάπη είναι συνώνυμα».

«Ο άνθρωπος ζώντας στην Εκκλησία, ζει τη διαρκή Ανάσταση. Η Εκκλησία είναι η προέκταση της Ανάστασης και ο χώρος που η Ανάσταση βιώνεται», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας πως «η Ανάσταση πρέπει να είναι καθημερινό μας βίωμα και δεν πρέπει να μένουμε στις μικρότητες των άλλων». «Όταν κάποιος μας λέει ‘’Χριστός Ανέστη’’ και εμείς απαντούμε ‘’Αληθώς Ανέστη’’ τότε επιλέγουμε τον αναστάσιμο τρόπο της ζωής. Δεν είναι απλώς ένας τυπικός διάλογος το ‘’Αληθώς Ανέστη’’. Περιέχει μέσα σε δύο λέξεις όλο το νόημα του γεγονότος της Αναστάσεως και των καρπών που απέρρευσαν από τον Σταυρό του Κυρίου μας και την Ανάστασή Του για ολόκληρο τον κόσμο».

«Σε αυτήν την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, ας ευχηθούμε με όλη μας την καρδιά – και ευχηθείτε και εσείς – να είναι η Ανάσταση του Χριστού ο τρόπος της ζωής όλων μας», είπε καταλήγοντας.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Πάντοτε με οδηγόν την αλήθειαν

 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὴ δύσκολη καὶ ὑποκριτικὴ ἐποχὴ μας χάσαμε τὴν ἀλήθεια. Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἐξοικειωθεῖ σὲ μεγάλο βαθμὸ μὲ τὸ ψέμα καὶ κάποτε πιστεύουν, ἀπὸ τὴν πολλὴ χρήση, ὅτι εἶναι ἀλήθεια.

Ψεύδονται καὶ σὲ γνωστοὺς καὶ σὲ ἀγνώστους, χωρὶς τὸν παραμικρὸ ἔλεγχο τῆς συνείδησής του. Μερικοὶ μάλιστα δικαιολογοῦν τὴν… ψευδολογία τους ἐπικαλούμενοι τὸ τί κάνουν οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι στὴν καθημερινή τους ζωή.

Εἶναι πολλὲς οἱ αἰτίες ποὺ οἱ ἄνθρωποι χρησιμοποιοῦν τὸ ψέμα. Ἐνδεικτικὰ σημειώνουμε μερικές. Ὅταν ἡ ἀλήθεια τοὺς μειώνει. Γιὰ ἐξυπηρέτηση συμφερόντων. Γιὰ κάλυψη προσωπικῶν ἐπιδιώξεων, ποὺ δὲν εἶναι κοινὰ ἀποδεκτές. Γιὰ νὰ ἀμυνθοῦν γιὰ ἀδικίες ποὺ ἔκαναν. Γιὰ συγκάλυψη παράνομων καὶ ἀνήθικων πράξεων. Ὅταν γίνονται συνήγοροι ἄδικων καὶ πονηρῶν ἀνθρώπων. Ὅταν ἐπιδιώκουν τὴν προβολὴ καὶ εἶναι φιλόδοξοι καὶ πολλὲς ἄλλες.

Στοὺς ἀνθρώπους τοῦ ψεύδους δὲν ἔχεις τίποτα νὰ θαυμάσεις στὴ ζωή τους. Ἡ συμπεριφορὰ τους εἶναι πάντα ἀπωθητική. Τὸ λόγια τους εἶναι προκλητικὰ καὶ οἱ σκέψεις τους εἶναι παράλογες. Βγάζουν συμπεράσματα γιὰ πρόσωπα καὶ πρά­γματα, ποὺ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὴν πραγματικότητα.

Ὅμως τὸ ἐνδιαφέρον μας πρέπει νὰ στραφεῖ στοὺς ἀν­θρώπους ποὺ ὑποστηρίζουν πάντα τὴν ἀλήθεια καὶ σταθερὰ ἀποφεύγουν τὸ ψέμα, γιατί εἶναι χριστιανοὶ καὶ τὸ θεωροῦν μεγάλη ἁμαρτία. Πρόκειται γιὰ ἐνάρετους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἀδιαφοροῦν γιὰ τά ὅσα γίνονται στὴν κοινωνία καὶ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς ἀλήθειας παντοῦ. Κινοῦνται πάντα μὲ ἥσυχη τὴ συνείδησή τους, χωρὶς νὰ ὑποχωροῦν στὰ βέλη τῶν ἀνθρώπων τοῦ ψεύδους καὶ τῆς συκοφαντίας.

Χρησιμοποιώντας τὴν πολύτιμη ἐμπειρία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, θὰ δοῦμε στὴ συνέχεια πῶς κινοῦνται οἱ ἄνθρωποι τῆς ἀλήθειας καὶ ποιὰ εἶναι τὰ πνευματικά τους κατορθώματα καὶ τί ἐπίδραση ἀσκοῦν στὴν κοινωνία. Εἶναι λοιπὸν δυνατοὶ καὶ ἀνώτεροι πνευματικά. Ἔχουν μεγάλη ἀρετή. Ὁ λόγος τους εἶναι καθαρὸς καὶ γυμνός. Διακρίνεται γιὰ τὴν ὀμορφιά του. Ἔχουν ἐσωτερικὴ γαλήνη καὶ ἀδιαφοροῦν στὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐχθρῶν τους. Δὲν κρύβονται ἀπὸ κανένα, δὲν φοβοῦνται τὸν κίνδυνο, δὲν ἐπιθυμοῦν τὴ δόξα καὶ δὲν ταυτίζουν τὸν ἑαυτό τους μὲ τὰ κοινὰ καὶ ἀνθρώπινα. Εἶναι πέρα καὶ πάνω ἀπὸ αὐτά. Μένουν ἐπίσης ἀκατάβλητοι στὶς συκοφαντίες, ἐνῷ ὑπερασπίζονται μὲ παρρησία καὶ χωρὶς φόβο ἐκείνους ποὺ ἀδικοῦνται.

Ἡ ἀλήθεια χρησιμοποιεῖ λίγα λόγια καὶ νικᾶ τοὺς ψεῦτες καὶ συκοφάντες. Τὸ ψέμα χρησιμοποιεῖ ἄπειρα λόγια καὶ ἀποδυναμώνεται. Ἡ ἀλήθεια ὅσο πολεμεῖται, τόσο λάμπει. Τὸ ψέμα μὲ τὸν πληθωρικὸ λόγο αὐτοκαταστρέφται.

«Ἡ ὀμορφιὰ τῆς ἀλήθειας θέλει νὰ στηρίζεται πάνω στὶς πράξεις», λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ἡ ἀλήθεια δὲν εἶναι μόνο λόγος. Εἶναι καὶ στάση ἀπέναντι σὲ κάποιο γεγονός, ἡ ὁποία διακρίνεται ἀπὸ σταθερότητα στὴν περιγραφὴ καὶ ἀνωτερότητα στὴν ἀντιμετώπιση.

Ὁ ἐργάτης τῆς ἀλήθειας δὲν περιορίζεται στὸ παρὸν καὶ δὲν περιμένει ἀμέσως τὴν ὁποιαδήποτε ἀμοιβή. Δὲν εἶναι ἰδιοτελής. Εἶναι ἐθελοντὴς πού ἔχει ἀναφορὰ στὸ Θεό. Δὲν ἀνυπομονεῖ, οὔτε προετοιμάζεται γιὰ κάτι. Διακονεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ μέχρι ἐκεῖ. Καὶ πάντα γιὰ τοὺς ἄλλους καὶ ποτὲ γιὰ τὸν ἑαυτό του.

Ἕνας συνειδητὸς χριστιανὸς εἶναι ὁπωσδήποτε φίλος τῆς ἀλήθειας. Εἶναι καθαρός, σα­φὴς καὶ λαμπερός. Εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Εἶναι ἡ ἐλπίδα τῆς κοινωνίας.

Αν είχα αγάπη…

 

Αββά Δωρόθεου

Αν είχα αγάπη και συμπαθούσα και πονούσα το πλησίον μου, δεν θα είχα το νου μου στα ελαττώματα του πλησίον… η αγάπη θα σκέπαζε κάθε σφάλμα, όπως ακριβώς έκαναν οι άγιοι, όταν έβλεπαν τα ελαττώματα των ανθρώπων.

Διότι μήπως είναι τυφλοί οι άγιοι και δεν βλέπουν τα αμαρτήματα;

Και ποιος μισεί τόσο πολύ την αμαρτία όσο οι άγιοι;

Και όμως δεν μισούν εκείνον που αμαρτάνει, ούτε τον κατακρίνουν,

Ούτε τον αποστρέφονται, αλλά υποφέρουν μαζί του, τον συμβουλεύουν, τον παρηγορούν, τον γιατρεύουν σαν άρρωστο μέλος του σώματός τους,

Κάνουν τα πάντα για να τον σώσουν…

Με τη μακροθυμία και την αγάπη τραβούν (ελκύουν) τον αδελφό και δεν τον απωθούν ούτε τον σιχαίνονται,

Όπως η μητέρα που έχει άσχημο παιδί δεν το σιχαίνεται, ούτε το αποφεύγει, αλλά μ’ ευχαρίστηση το στολίζει και κάνει ο,τι μπορεί για να το ομορφύνει, έτσι και οι άγιοι πάντοτε σκεπάζουν, στολίζουν, φροντίζουν, ώστε και αυτόν που αμαρτάνει να διορθώσουν την κατάλληλη στιγμή… και να μην αφήσουν να πάθει κανένας άλλος κακό εξαιτίας του, αλλά και οι ίδιοι να προκόψουν περισσότερο στην αγάπη του Χριστού…

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ιωάννου του συγγραφέα της Κλίμακος τιμά σήμερα, 30 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας γεννήθηκε πιθανότατα το 523 μ.Χ. στη Συρία. Ήταν γιος πλούσιας και ευσεβούς οικογένειας. Σε νεαρή ηλικία, παρακολούθησε ανώτερο κύκλο μορφώσεως, ώστε να διακρίνεται ανάμεσα στους συνομήλικούς του.

Εκείνος όμως, ενδιαφερόταν περισσότερο για την προσευχή, τις θεολογικές μελέτες, την συγγραφική εργασία και την άσκηση.
Πήγε στο Όρος Σινά, κοντά στον φημισμένο αναχωρητή Μαρτύριο, ο οποίος καθοδήγησε πνευματικά τον νεαρό Ιωάννη. Μετά από τέσσερα χρόνια άσκησης, εκάρη μοναχός ενώ η φήμη των αρετών και της σοφίας του είχε ευρύτερα διαδοθεί.

Γι’ αυτό πολλοί μοναχοί και λαϊκοί, αλλά και αξιωματούχοι έρχονταν στη Μονή για να ζητήσουν τη συμβουλή του. Είχε και το χάρισμα της θαυματουργίας. Λόγω της διαβίωσής του στην Ιερά Μονή Σινά ονομάζεται και Σιναΐτης. Μετά το θάνατο του ηγούμενου της Μονής και κατόπιν απαιτήσεως των αδελφών δέχθηκε να γίνει Ηγούμενος της ιεράς Μονής Σινά για μερικά χρόνια.

Η νοσταλγία, όμως, της ερημικής ζωής, έκανε τον Ιωάννη να αποσυρθεί πάλι στην έρημο και να αφοσιωθεί πάλι στις μελέτες του. Εκοιμήθη εν ειρήνη περί το 606 μ.Χ. και άφησε δύο σπουδαιότατα συγγράμματα, την «Κλίμακα» και τον «Λόγον προς τον Ποιμένα».

Η «Κλίμακα» περιλαμβάνει τριάντα λόγους περί αρετής, όπου ο καθένας λόγος περιλαμβάνει και μια αρετή, ξεκινώντας από τις πιο πρακτικές και ανεβαίνοντας σαν σκαλοπάτια κατέληξε στις θεωρητικά υψηλές. Στη πνευματική ζωή έχουμε βαθμίδες χαμηλές και υψηλές, καταστάσεις κατώτερες και ανώτερες. Γι’ αυτό και το σύγγραμμα ονομάζεται Κλίμακα των αρετών.

Στο έργο του αυτό ο συγγραφέας παρουσιάζει συστηματικά τις ιδέες του για την κοινοβιακή κυρίως, αλλά και για την ερημική ζωή, ταξινομώντας αυτές κατά τρόπο που δείχνει πορεία προς την ηθική τελείωση. Είναι γραμμένο σε κομψή ελληνική γλώσσα, καλοδουλεμένη με χάρη και μελωδικότητα.

Έχει διαύγεια, γλαφυρότητα, παραστατικότητα και παρουσιάζει πλούτο εκφράσεως, καλαισθησία και ευγένεια. Στη διακόσμηση του λόγου με εικόνες και παρομοιώσεις ο ιερός συγγραφέας είναι απαράμιλλος. Πάσης φύσεως σχήματα λόγου αναδύονται καθώς και ωραίες και επιτυχημένες προσωποποιήσεις.

Από την αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής το σύγγραμμά του διαβάζεται σε όλα τα ορθόδοξα μοναστήρια. Επειδή είναι παγκόσμιο κειμήλιο αναλύσεως όλων των παθών και των αρετών, η Εκκλησία τιμά ιδιαίτερα σε αυτή τη πνευματική περίοδο τον συγγραφέα άγιο Ιωάννη της Κλίμακας και το προτείνει για ανάγνωσμα. Η μνήμη του εορτάζεται στις 30 Μαρτίου και την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Μερικοί λόγοι του, από την Κλίμακα:
1) Η ταπεινοφροσύνη είναι ουράνιος ανεμοστρόβιλος που μπορεί να ανεβάσει την ψυχή από την άβυσσο της αμαρτίας στα ύψη του ουρανού.
2) Μητέρα της πηγής είναι η άβυσσος των υδάτων πηγή δε της διακρίσεως η ταπείνωσις.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείον κλίμακα, υποστηρίξας, την των λόγων σου, μέθοδον πάσι, Μοναστών υφηγητής αναδέδειξαι, εκ πρακτικής Ιωάννη καθάρσεως, προς θεωρίας ανάγων την έλαμψιν. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

ΚΑΠΟΙΑ ΜΑΣ ΞΕΠΕΡΑΣΕ (Κυριακή Ε΄ Νηστειών).

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου

Στο εκπνοή της Μεγάλης Σαρακοστής και προ της Μεγάλης Εβδομάδας η Εκκλησία θέτει ενώπιόν μας το τρανταχτό «υπόδειγμα μετανοίας» της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Η πνευματική μας μάχη εν όψει του Πάσχα πλησιάζει στο τέλος της, το αποτέλεσμα για κάποιους πιθανόν να είναι νικηφόρο, για πολλούς ίσως αμφίρροπο, για άλλους όμως, τους περισσότερους μάλλον από μας, απογοητευτικό, ή, στην καλύτερη περίπτωση, απλώς στάσιμο (Κυριακή Ε΄ Νηστειών).

Έρχεται λοιπόν η αγία Μαρία να μας αφυπνίσει. Όχι με χάδια και αβρότητες. Αλλά με τρόπο βίαιο, επαναστατικό, τρομερά ρηξικέλευθο. Κόντρα σε καθετί που έχουμε συνηθίσει, κόντρα σε κάθε κατεστημένο μέσα μας, κόντρα σε κάθε πνευματικό μας ψιλοβόλεμα, κόντρα σε κάθε κατάσταση πνευματικής ψευδοαυτάρκειας και επανάπαυσης, με την οποία ξεγελάμε την υπνώττουσα, ρέγχουσα συνείδησή μας.

Η αγία Μαρία είναι ένας ηχηρός κόλαφος στα λιμνάζοντα ύδατα των υπαρξιακών μας ψευδαισθήσεων. Η ζωή της ξεπέρασε συνήθεις κανόνες και όρια, σε όποια φάση και αν την παρατηρήσουμε. Αν επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην εφάμαρτη βιοτή της, η εκρηκτική της αμαρτωλότητα είναι, το λιγότερο, σοκαριστική. Αν στρέψουμε το βλέμμα στη συγκλονιστική, ανατρεπτική της μετάνοια, ολόκληρος ο κόσμος, φυσικός και πνευματικός, άγγελοι και άνθρωποι, στεκόμαστε μπροστά της άφωνοι, ενεοί.

Σε όποια κατάσταση λοιπόν και αν βρισκόμαστε εμείς, η αγία Μαρία βάζει στο στόμα μας φραγή. Προφασιζόμαστε μήπως αδυναμία να αναχαιτίσουμε την καθοδική μας καταφορά, να αποτινάξουμε τον φονικό εναγκαλισμό της αμαρτίας; Η αγία Μαρία μας αφαιρεί κάθε δικαίωμα απολογίας, ακυρώνει κάθε δικαιολογία μας. Γιατί εκείνη βούτηξε βαθιά με ακατάσχετη ορμή, περισσότερο από κάθε άλλον, «εν αβύσσω κακών». Και όμως με δύναμη όντως ακαταγώνιστη, απωθώντας ανεπίστροφα «τας των ηδονών ακαθέκτους ορμάς», κατέπαυσε «κυμαινομένην θάλασσαν», τον αφρισμένο κλύδωνα των πειρασμών, ανακατεύθυνε οριστικά το ρεύμα της ψυχής της προς τον Θεό. Με τη χάρη της Θεομήτορος απέκρουσε «λύσσαν παθών βιαίως οχλούντων και κατήσχυνε εχθρόν τον πτερνίσαντα».

Ούτε δικαιολογίες στέκουν εκ μέρους μας λοιπόν, αλλά ούτε και απογοήτευση για το όποιο κατάντημά μας. Αν εκείνη τα κατάφερε, γιατί όχι κι εμείς;

Βρισκόμαστε όμως τυχόν σε καλή πνευματική κατάσταση, σε μετάνοια, αγώνα και άσκηση;

Ας μην παίρνουν αέρα τα μυαλά μας. Η αγία Μαρία μας αφαιρεί κάθε αφορμή για κομπασμό, έπαρση και καμάρι για τις δήθεν αρετές μας. Γιατί υπήρξε ασυγκρίτως πιο δυναμική στη μετάνοιά της από εμάς. Ανυψώθηκε «προς την ακροτάτην αρετήν παραδόξως, αγγέλων φύσιν καταπλήξασα, …ασώματον πολιτείαν εν σώματι μετελθούσα, …αΰλως βιώσασα και φύσιν υπερβάσα». Ο πάτερ Ζωσιμάς, που χάριτι Θεού την ανακάλυψε εν μέσω της ερήμου, την έβλεπε ως «θαύμα καινόν». Γέμισε θάμβος, εκστασιάσθηκε. «Άγγελον γαρ εώρα εν σώματι».

Ζεις στην αμαρτία λοιπόν;

Μην απελπίζεσαι, αλλά και μην προφασίζεσαι αδυναμία διόρθωσης.

Ζεις μήπως ενάρετα;

Μην επαίρεσαι.

Η αγία Μαρία σε ξεπέρασε και στο ένα και στο άλλο!

ΔΥΝΑΜΕΘΑ

 

 Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δυνάμεθα”  (Μάρκ. 10, 38-39) 
Ο ᾿Ιησοῦς τότε τοὺς εἶπε· «Δὲν ξέρετε τί ζητᾶτε. Μπορεῖτε νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι τοῦ πάθους ποὺ θὰ πιῶ ἐγὼ ἢ νὰ βαφτιστεῖτε μὲ τὸ βάπτισμα μὲ τὸ ὁποῖο θὰ βαφτιστῶ ἐγώ;» «Μποροῦμε», τοῦ λένε. 

          Καθώς πλησιάζουμε προς την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα η Εκκλησία ορίζει την τελευταία Κυριακή των Νηστειών να διαβάζεται ένα απόσπασμα από το ευαγγέλιο του Μάρκου, το οποίο αναφέρεται σε ένα παράξενο αίτημα δύο από των πρώτων μαθητών του Κυρίου, του Ιακώβου και του Ιωάννη του ευαγγελιστή. Έρχονται, όταν ο Ιησούς τους ενημερώνει για το τι πρόκειται να Του συμβεί, δηλαδή για τον Σταυρό, την ταφή και την Ανάσταση, το μαρτύριο το οποίο επέρχεται, να Του ζητήσουν στη δόξα Του να τους βάλει ως κριτές του νέου κόσμου, της βασιλείας του Θεού. Μάλιστα, όταν ο Ιησούς τους ρωτά αν μπορούν να πιουν το ποτήρι του πάθους Του και να βαπτιστούν στο βάπτισμα του αίματος, και εκείνοι απαντούν με έναν λόγο κοφτό, σαφή και, ταυτόχρονα, απαιτητικά υπερήφανο: “δυνάμεθα”. 
            Είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν σε όλη του τη διάσταση το πάθος του Κυρίου. Είναι ο ενθουσιασμός να μείνουν μαζί Του μέχρι το τέλος; Είναι η αγάπη τους προς τον Διδάσκαλό τους; Είναι εκείνη η άγνοια κινδύνου που κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να αναλάβουν έργο ανώτερο από τις δυνάμεις τους; Είναι η δίψα για ανταμοιβή, το κίνητρο αυτό το οποίο πολλές φορές μας κάνει να διεκδικούμε χωρίς να κατανοούμε; Πάντως, ο λόγος “δυνάμεθα” κάνει εντύπωση. Θα μπορούσαμε να τον εκλάβουμε και ως ένδειξη θράσους, ψηλώματος του νου, ο οποίος δεν κάνει τον άνθρωπο να γνωρίσει τον εαυτό του, αλλά να τον θεώσει, οδηγώντας τον σε μια αυταπάτη.
               Οι δύο αυτοί μαθητές, όπως και ο απόστολος Πέτρος, αντιλαμβάνονται καλύτερα από τους άλλους ποιος είναι ο Ιησούς. Γι’ αυτό και ο Κύριος τους παίρνει μαζί Του σε θαύματα, όπως η Μεταμόρφωση και η ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, αλλά και θα τους έχει μαζί Του και τους τρεις στην αγωνία Του στον κήπο της Γεθσημανή, εκεί όπου η ανθρώπινη φύση του Χριστού θα επαναστατήσει μπροστά στο ξένο του θανάτου. Στο αίτημα των δύο ο Κύριος θα τους πει ότι όντως θα πιούνε το ποτήρι του Πάθους, διότι ο μεν ένας θα Τον εγκαταλείψει και θα συνειδητοποιήσει τι σημαίνει φόβος, τι υπερτίμηση των δυνατοτήτων του, τι ματαίωση, ο δε άλλος, ο Ιωάννης, θα Τον ακολουθήσει μέχρι τον Σταυρό και την ταφή, βιώνοντας ως αληθινός μαθητής και φίλος το μέγεθος του πόνου του Χριστού και διαπιστώνοντας ότι όσα ο Διδάσκαλός τους τούς είχε πει, βγήκαν αληθινά. Και οι δύο θα βαπτιστούν στο μαρτύριο του αίματος, ο μεν Ιάκωβος καθώς θα είναι ο πρώτος από τον κύκλο των μαθητών που θα μαρτυρήσει, ο δε Ιωάννης διότι θα ζήσει τη δοκιμασία της εξορίας, της απόρριψης, των γηρατειών, της αίσθησης ότι ο Θεός του έχει αναθέσει ένα καθήκον που, εκτός από τη χαρά, περιλαμβάνει την προφητεία, δηλαδή την πρόγευση του μαρτυρίου της ανθρωπότητας μέχρις ότου ο Χριστός ξαναέρθει.
               Ο Χριστός όμως θα τους επισημάνει ότι η αποστολή τους, όπως και των υπολοίπων μαθητών, αλλά και του κάθε χριστιανού, δεν έχει να κάνει με τη δόξα ή την κρίση των ανθρώπων, αλλά με την αγάπη και τη διακονία. Ο Χριστός δεν ήρθε για να εξουσιάσει, ούτε για να Τον υπηρετήσουμε οι άνθρωποι, αλλά για να μας δώσει την αγάπη που φτάνει μέχρι τον θάνατο και να μας οδηγήσει στην οδό της βασιλείας Του, που είναι η αγάπη. Δεν είναι εύκολο να πούμε το “δυνάμεθα” σε μια τέτοια προοπτική. Γι’ αυτό και περισσότερο έχουμε στον νου την δικαίωσή μας, όταν σκεφτόμαστε την πίστη. Την ανταμοιβή. Ένα μέλλον στο οποίο ο Θεός θα μας δοξάσει. Γι’ αυτό και πολλοί εξ ημών υπομένουμε τα βάσανα αυτής της ζωής, μη κατανοώντας ότι τελικά η αγάπη θέλει κόπο. 
        Ζούμε σε έναν κόσμο που μας υπόσχεται άνεση. Που μας θέλει να έχουμε ισχύ, για να μας υπηρετούν οι άλλοι. Η ισχύς δεν είναι απαραίτητα των όπλων. Είναι και του χρήματος, με το οποίο εξαγοράζουμε πολλά, ίσως και τα πάντα που μας χρειάζονται. Ας μην έχουμε όμως την αυταπάτη του “δυνάμεθα”. Με ταπείνωση ας μάθουμε να αγαπάμε και να προσφέρουμε, ώστε το Μεγαλοβδόμαδο να είναι συντονισμένο με τον τρόπο της Εκκλησίας: την αγάπη που γίνεται, ακόμη και χωρίς ανταμοιβή, ζωή. Με τον Χριστό.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΡΕΘΟΥΣΙΩΝ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Μάρκου του Επισκόπου και των συν αυτώ Μαρτυρησάντων τιμά σήμερα, 29 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.

 Ο Άγιος Μάρκος ήταν επίσκοπος Αρεθουσίων (Η Αρέθουσα είναι οικισμός στα ανατολικά του Νομού Θεσσαλονίκης) και ήκμασε στα χρόνια του Μέγα Κωνσταντίνου, του βασιλέως Κωνσταντίου (337-361 μ.Χ.) και του Ιουλιανού του Παραβάτου (361 – 363 μ.Χ.).

Το 341 μ.Χ. συμμετείχε στην Σύνοδο της Αντιόχειας. Στα Πρακτικά μάλιστα αυτής, διασώζεται «Έκθεσις Πίστεως Μάρκου Αρεθουσίων». Το επόμενο έτος συμμετείχε στην αντιπροσωπεία Επισκόπων, η οποία μετέβη στα Τρέβηρα για να συναντήσει τον αυτοκράτορα Κώνσταντα.

Το 343 μ.Χ. έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Φιλιππουπόλεως και το 351 μ.Χ. στην Σύνοδο του Σιρμίου, η οποία καταδίκασε τον Φωτεινό, Επίσκοπο Σιρμίου, ως οπαδό του αιρετικού Επισκόπου Αγκύρας, Μαρκέλλου. Τον συναντάμε, επίσης, στην Σύνοδο της Σελευκείας της Ισαυρίας, το 358 μ.Χ.

Μια μέρα, κινούμενος από θείο ζήλο, γκρέμισε ένα ναό των ειδώλων και τον έκανε εκκλησία. Όταν όμως ανέλαβε αυτοκράτωρ ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, συνέλαβε το Μάρκο (363 μ.Χ.), διότι γκρέμισε τον ειδωλολατρικό ναό.

Τότε οι στρατιώτες, αφού τον γύμνωσαν και τον μαστίγωσαν αλύπητα, τον έριξαν μέσα σε χαντάκια με βρώμικο νερό. Μετά τον έβγαλαν από ‘κει, και τον παρέδωσαν σε μικρά παιδιά, να τον τρυπούν με βελόνες. Έπειτα, έβρεξαν το σώμα του με άλμη. Κατόπιν τον άλειψαν με μέλι και τον κρέμασαν ανάποδα στον ήλιο, για να είναι τροφή στις μέλισσες και στις σφήκες.

Όλα αυτά τα βάσανα ο Μάρκος τα υπέστη με ανδρεία και πολλή υπομονή. Οπότε, βλέποντας οι ειδωλολάτρες αυτή την ανδρεία και μεγαλοψυχία του γέροντα Μάρκου, έγινε στις ψυχές τους μέγα θαύμα. Αφού τον κατέβασαν από ‘κει που τον είχαν κρεμασμένον, μετενόησαν, έγινε διδάσκαλος τους και έμαθαν απ’ αυτόν την αληθινή πίστη.

Ο Άγιος Μάρκος κοιμήθηκε με ειρήνη.

Επί Ιουλιανού του Παραβάτη (363 μ.Χ.) έλαμψε και ο Διάκονος Κύριλλος, καύχημα της Εκκλησίας της Φοινίκης. Επειδή στάθηκε αμετακίνητος στη χριστιανική ομολογία και κήρυττε κατά των ειδώλων, κίνησε τη μανία των ειδωλολατρών, οι όποιοι με ξίφη άνοιξαν την κοιλιά του και χύθηκαν τα σπλάχνα του.

Με τον ίδιο θάνατο τελείωσαν τη ζωή τους και αρκετές παρθένες γυναίκες στην Ασκάλωνα και τη Γάζα, καθώς και μερικοί ιερωμένοι, των οποίων η μνήμη συνεορτάζεται την ήμερα αυτή.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Αρεθουσίων ο σοφός Ποιμενάρχης, υπέρ Χριστού Μάρκε στερρώς ηνωνίσω, εν τη Φοινίκη δε ω Κύριλλε Διάκονε, Μάρτυς ώφθης ένθεος, και εν Γάζη τη πόλει, άμα και Ασκάλωνι, Ιερείς θεοφόροι, μετά Γυναίων ήθλησον σεμνών, ούς ως οπλίτας, Χριστού μακαρίσωμεν.

Κυριακή Ε΄ Νηστειών:Σχόλιο στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα

 

 

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ὅτι ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα».

Ἀναβαίνουμε ἀδελφοί διά τοῦ μαρτυρίου καί τῆς μετανοίας ἀπό τή γῆ πρός τόν οὐρανό. Μποροῦμε νά ἐμβαθύνουμε στό νόημα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, ὅταν ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τίς σκέψεις πού μᾶς ὠθοῦν νά ἀποκτήσουμε κοσμικά μεγαλεῖα καί ἀξιώματα γιά δόξα πού δέν τήν παρέχει ὁ Θεός ἀλλά ὁ σαρκικός κόσμος.

Ἡ ἀνάβασις πρός τά Ἱεροσόλυμα, τότε μόνον, ἔχει αἴσιον τέλος καί βρίσκεται γιά τόν ἄνθρωπον ἐκεῖνον πού συνοδοιπορεῖ μέ τόν Χριστό· καί στή συνάντηση αὐτή, ἀναγεννᾶται ἡ ψυχή μέσα στό Φῶς καί τήν Δόξα τῆς Σταυρικῆς Του θυσίας.

Πρωτοκαθεδρεῖες ὑπερήφανες πού ζητοῦσαν οἱ δύο Ἀπόστολοι, καθώς καί ἀλαζονικό σαρκικό βίωμα πού ἐπέλεξε κατ’ ἀρχήν ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, δέν εἶναι ἡ σωστή προσφορά καί τό ἀρεστό στόν Θεό δῶρο πού ὀφείλουμε στόν οὐράνιο Εὐεργέτη μας. Ὁ Χριστός προσφέρει μέ θεϊκή ἀρχοντιά, εὐγένεια καί καλοσύνη, τό θεῖο Φῶς στίς πνευματεύμορφες ψυχές, ὅταν αὐτές μένουν μέ φιλότιμο ὀρθόδοξο στό αἰώνιο Φῶς τῆς διδασκαλίας Του καί ἀρνοῦνται τά σκοτάδια ἤ τά φωτάκια τοῦ διαβόλου τά πεπερασμένα.

Ἡ ψυχή μας εἶναι κατά Χάριν αἰώνια, γιατί ὁ Χριστός σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε καί θά ἀναστήσει καί τά ὀστράκινα σκεύη μας, ἐάν τοῦ προσφέρουμε ὡς θυμίαμα εὔοσμον τόν ἑαυτό μας.

Ἐν τούτοις, τό εὐεργέτημα τοῦ Χριστοῦ δέν θά τό λάβουμε ἐάν δέν τό θελήσουμε μέ τή βούληση καί τό αὐτεξούσιο καί ἀρνηθοῦμε νά πίωμε τό ποτήριο πού Ἐκεῖνος πρῶτος ἔπιε· καί τιμητικά εὐαρεστεῖται νά τό προσφέρει καί στούς θέλοντας καί ἀγαπῶντας Αὐτόν.

Ἐάν ζητήσουμε ταπεινά τόν Θεόν, θά φανερωθεῖ σ’ ἐμᾶς καί θά παραμείνει μαζί μας, ἀρκεῖ μέ ὀρθόδοξη ἀρχοντιά καί παλικαριά νά Τόν ἀκολουθοῦμε παντοῦ. Οἱ γνήσιοι μαθητές Του ὅταν προπορεύεται ὁ Ἰησοῦς θαυμάζουν καί προχωροῦν μέ ἀνδρεία, θαρραλέα, πρός τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ-τόν οὐρανό. «Οἱ ἐν δικαιοσύνῃ ζῶντες κἄν ἀποθάνωσι, ζῶσι»[1] καί, «εὐχαρίστει τῷ Θεῷ ὅτι οὔκ ὄντα σε παρήγαγε καί ψυχήν ἐνέπνευσε»[2].

Ἡ παραίνεσις τοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητάς Του πού ἀκούσαμε σήμερα, σεβαστή γερόντισσα, «τό μέν ποτήριον ὅ ἐγώ πίνω, πίεσθε…», εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεόν· εἶναι ἀκόμη ἡ καταφρόνησις τῶν βλεπομένων καί τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων πού ἐντυπωσιάζουν καί μέ δόλο τυραννοῦν τό Ἀδαμιαῖον γένος, μέ τά πάθη τῆς ἀλαζονίας, τῆς ἀκολασίας καί ἐπιθυμίας κακῆς.

Ἀντίθετα ἡ κάθαρσις τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ, ἀνοίγει νοερά τά μάτια τῆς ψυχῆς καί ἀποκτᾶται, ἐν Χάριτι, ἡ ἐπίγνωση τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν πού εἶναι κρυμμένη στόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον. Τοιουτοτρόπως ἔρχεται ὁ ἀκράτητος ἔρωτας τῶν ὑπερφυσικῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ καί ἡ φυσική ἐπιθυμία τῆς ἑνώσεως μέ τόν Θεό καί τῆς αἰώνιας ἀναπαύσεως σέ Αὐτόν. «Κύριε, πρός τίνα ἀπελευσόμεθα; ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις», λέει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος.

Ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀδελφοί μου καί ἡ ἐργασία τῶν νοητῶν πραγμάτων(νοερά προσευχή) καί ἡ μέθεξη τοῦ ἀπροσίτου Φωτός, ἐκεῖ ὑπάρχει καί ἡ εἰρήνη τῶν δυνάμεων τῆς ψυχῆς καί ἡ κάθαρση τοῦ νοῦ καί ἡ ἐνοίκηση τῆς Ἁγίας Τριάδος (βλέπε συνάντηση ἁγίων Πορφυρίου καί Παϊσίου πού ἔμειναν σωματικά μαζί τέσσερις ὧρες καί δέν ἀντήλλαξαν λέξη μέ τό στόμα, διότι εὑρίσκοντο μέσα στήν ἄκτιστον Χάριν τῆς Εὐχῆς).

Ὁ Χριστός μας αὐτό ζήτησε σήμερα ἀπό τούς μαθητές Του, ὅταν τούς εἶπε: «καί ὅς ἐάν θέλει ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος…»

Ταπείνωση, ταπείνωση, ταπείνωση!!

Τοῦτο τό φρόνημα, τοῦ Χριστοῦ, ἐμφύσησε ὁ Τίμιος Σταυρός στήν καρδιά τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας στά Ἱεροσόλυμα καί πού ἡ Ἁγία ἠκολούθησε ἐφ’ὅρου ζωῆς καί κατέστη ὑπόδειγμα μετανοίας εἰς τούς αἰῶνας.

Συνεπῶς, ἀδελφοί, ἐκεῖνοι πού ζοῦν ἐναρμονισμένοι μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα[3] καί ἔχοντας ἀναλάβει ἀποκλειστικά τήν πνευματική ζωή, εἶναι εὐάρεστοι στόν Τριαδικό Θεό καί στόν Σωτῆρα Χριστό, ἀφιερωμένοι σ’ Αὐτόν ψυχῇ τε καί σώματι.

Γιατί πάντοτε μέ τούς κόπους τους καθαρίζουν τίς ψυχές τους καί τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου καί χύνουν τό αἷμά τους γιά τήν ἀγάπη Του.

Μέ προσευχή καί μελέτη γεμίζουν ἀπό θεῖο Φῶς τόν νοῦ τους καί τόν κάνουν λαμπρό. Μέ τήν ἀπάρνηση τῶν θελημάτων τους ἀποδεσμεύουν τίς ψυχές τους ἀπό τίς ἐμπαθεῖς κλίσεις καί ἑνώνονται ὁλόκληροι μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα.

Γι’ αὐτό καί εὔκολα ὄχι μόνον ἀναγνωρίζονται  ὡς πνευματικοί, ἀλλά ἀπό ὅλους ἔτσι ὀνομάζονται (βλέπε π. Σαράντη Σαράντο). Αὐτοί, φθάνοντας σέ ἀπάθεια καί ἀγάπη παίρνουν φτερά γιά τήν θεωρία τῆς κτίσεως καί ἀποδέχονται τήν γνώση τῶν ὄντων μέ σοφία, ἡ ὁποία εἶναι κρυμμένη στόν Θεό[4] καί δίνεται μόνο σ’ ἐκείνους πού ἀνέβηκαν πάνω ἀπό τήν ταπεινότητα τοῦ σώματος (στῶν ἀθεάτων τά κάλλη).

Ἔτσι ἀποκτοῦν δύναμη καί σοφία λόγου καί ἀπευθύνουν στήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ καί στό πολύ πλῆθος τῶν πιστῶν ὀρθοδόξων, λόγους ἀγαθούς ἀπό καθαρή καρδιά.

Καί γίνονται στούς ἀνθρώπους ἀλάτι καί φῶς ὅπως λέει ὁ Κύριος σ’ αὐτούς: «ἐσεῖς εἶστε τό Φῶς τοῦ κόσμου καί τό ἀλάτι τῆς γῆς».

Πρότυπον αἰώνιον σέ ὅλους, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι· οἱ Ἀποστολικοί Πατέρες· ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία· πού μᾶς διδάσκουν σήμερα καί πάντοτε τά ἀκόλουθα: «Ἀπαλλαγῆτε ἀπό τούς περισπασμούς καί μάθετε ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ Θεός»[5].

Ἔτσι οἰκονόμησε ὁ Τεχνίτης Ἰησοῦς, ὁ Θεός ἡμῶν.

Σ’ Αὐτόν ἡ Βασιλεία, ἡ Δύναμις, ἡ Προσκύνησις, εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 29/03/2026-ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ι' 32-45

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τοὺς δώδεκα μαθητάς αὐτοῦ καὶ ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν, ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται. Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δυνάμεθα. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· τὸ μὲν ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε· τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ᾿ οἷς ἡτοίμασται. Καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. Ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

Νεοελληνική Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, ο Ιησούς πήρε τους δώδεκα μαθητές του χωριστά κι άρχισε να τους λέει τα όσα ήταν να του συμβούν. «Ακούστε», τους έλεγε· «τώρα που ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα, ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθεί στους αρχιερείς και στους γραμματείς, που θα τον καταδικάσουν σε θάνατο και θα τον παραδώσουν στους εθνικούς. Θα τον περιγελάσουν, θα τον μαστιγώσουν, θα τον φτύσουν και θα τον θανατώσουν· και την τρίτη ημέρα θ’ αναστηθεί». Πλησιάζουν τότε τον Ιησού ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, οι γιοι του Ζεβεδαίου, και του λένε: «Διδάσκαλε, θέλουμε να μας κάνεις τη χάρη που θα σου ζητήσουμε». «Τι θέλετε να κάνω για σας;» τους ρώτησε εκείνος. «Όταν θα εγκαταστήσεις την ένδοξη βασιλεία σου», του αποκρίθηκαν, «βάλε μας να καθίσουμε ο ένας στα δεξιά σου κι ο άλλος στα αριστερά σου». Ο Ιησούς τότε τους είπε: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι του πάθους που θα πιω εγώ ή να βαφτιστείτε με το βάπτισμα με το οποίο θα βαφτιστώ εγώ;» «Μπορούμε», του λένε. Κι ο Ιησούς τους απάντησε: «Το ποτήρι που θα πιω εγώ θα το πιείτε, και με το βάπτισμα των παθημάτων μου θα βαφτιστείτε· το να καθίσετε όμως στα δεξιά μου και στα αριστερά μου δεν μπορώ να σας το δώσω εγώ, αλλά θα δοθεί σ’ αυτούς για τους οποίους έχει ετοιμαστεί». Όταν τ’ άκουσαν αυτά οι υπόλοιποι δέκα μαθητές, άρχισαν ν’ αγανακτούν με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Τους κάλεσε τότε ο Ιησούς και τους λέει: «Ξέρετε ότι αυτοί που θεωρούνται ηγέτες των εθνών ασκούν απόλυτη εξουσία πάνω τους, και οι άρχοντές τους τα καταδυναστεύουν. Σ’ εσάς όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης σας· και όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος πρέπει να γίνει δούλος όλων. Γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους».