Ποιός είχε τον καλύτερο πνευματικό πατέρα;

 

π . Νικόλαος Κοτίνης

Στις μέρες μας γίνεται συχνά μια μεγάλη συζήτηση ανάμεσα στους πιστούς. Αναζητούμε επίμονα έναν «καλό πνευματικό».

Αν άλλοι έχουμε πνευματικό, αγωνιούμε αν ο ιερέας στον οποίο εξομολογούμαστε είναι αρκετά χαρισματικός, αν είναι άγιος, αν έχει «διορατικό» χάρισμα.

Πολλές φορές μπαίνουμε σε διλήμματα, αλλάζουμε πνευματικούς και αναρωτιόμαστε αν θα έπρεπε να βρούμε κάποιον «καλύτερο» για να εξασφαλίσουμε τη σωτηρία μας.

Όμως, αλήθεια, έχουμε αναρωτηθεί ποιος είχε τον καλύτερο πνευματικό στην ιστορία της ανθρωπότητας;

Ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν άλλος από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη.

Σκεφτείτε το μεγαλείο και την τραγικότητα: ο Ιούδας είχε ως πνευματικό οδηγό, δάσκαλο και εξομολογητή τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, τον Σαρκωμένο Θεό και Μέγα Αρχιερέα.

Άκουγε τις κορυφαίες διδασκαλίες απευθείας από το στόμα Του, έβλεπε τα μεγαλύτερα θαύματα και ζούσε καθημερινά δίπλα στην Πηγή της Αγάπης. Κι όμως, ο Ιούδας δεν σώθηκε.

Αυτό το συγκλονιστικό γεγονός μας αποδεικνύει ότι το ζήτημα της πνευματικής μας ζωής έχει εντελώς άλλα μέτρα και σταθμά.

Δεν μας σώζει η αγιότητα του πνευματικού μας, αλλά η δική μας μετάνοια, η δική μας ταπείνωση και η δεκτικότητα της καρδιάς μας.

Η Καινή Διαθήκη είναι σαφής ως προς αυτό.

Ο Χριστός γνώριζε την προδοσία, αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή αντιμετώπιζε τον Ιούδα με άπειρη μακροθυμία.

Ακόμα και την ώρα της προδοσίας στον Κήπο της Γεσθημανής, ο Κύριος τον προσφωνεί με αγάπη: «Ἑταῖρε, ἐφ’ ᾧ πάρει;» (Ματθ. 26:50) – «Φίλε, για ποιο σκοπό είσαι εδώ;».

Ο «Πνευματικός» Χριστός έκανε τα πάντα για να τον κρατήσει κοντά Του. Το πρόβλημα δεν ήταν ο Οδηγός· ήταν η ελεύθερη βούληση του μαθητή, που είχε εγκλωβιστεί στο πάθος της φιλαργυρίας και της υπερηφάνειας.

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας φωτίζουν αυτή την αλήθεια με μοναδικό τρόπο:

• Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σημειώνει χαρακτηριστικά για τον Ιούδα: «Ούτε η διδασκαλία ωφελεί, όταν η προαίρεση δεν είναι καλή· και αντίθετα, ούτε η κακή προαίρεση μπορεί να βλάψει εκείνον που προσέχει».

Μας θυμίζει ότι αν η δική μας ψυχή είναι πωρωμένη, ούτε ο ίδιος ο Χριστός μπορεί να μας σώσει με τη βία, διότι ο Θεός σέβεται απόλυτα την ελευθερία μας.

• Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας δίνει μια πολύ πρακτική συμβουλή για το πώς πρέπει να βλέπουμε τον πνευματικό μας: «Μην κρίνεις τον κριτή σου».

Μας προτρέπει, αφού επιλέξουμε έναν πνευματικό, να μην εξετάζουμε αν είναι άγιος ή αμαρτωλός, αλλά να βλέπουμε στο πρόσωπό του τον ίδιο τον Χριστό.

«Με πίστη ανυπόκριτη και απλότητα ψυχής να πηγαίνεις στον πνευματικό σου», λέει, γιατί η χάρη των Μυστηρίων ενεργεί διά του ιερέως, ανεξάρτητα από τις δικές του προσωπικές αδυναμίες.

• Ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης έλεγε στους πνευματικούς του γενεάς μας: «Όλα εξαρτώνται από την ταπείνωση του πιστού».

Ένας άνθρωπος με αληθινή ταπείνωση μπορεί να πάει στον πιο απλό, αγράμματο επαρχιακό ιερέα και να λάβει ακριβώς τη φώτιση και τη συγχώρεση που χρειάζεται.

Αντίθετα, ένας εγωιστής μπορεί να επισκέπτεται τους πιο ονομαστούς Γέροντες του Αγίου Όρους και να επιστρέφει άδειος, επειδή ψάχνει επιβεβαίωση των δικών του λογισμών και όχι αληθινή μετάνοια.

Ας σταματήσουμε να μεταθέτουμε την ευθύνη της σωτηρίας μας στους άλλους, όπως επίσης και να μην ψάχνουμε πνευματικά μαγικά μπαστουνάκια.

Ο πνευματικός πατέρας δεν είναι ένας «μάγος» που θα μας πάει στον Παράδεισο χωρίς δικό μας κόπο, ούτε ένας ψυχολόγος για να μας χαϊδεύει τα αυτιά. Είναι ο δείκτης που μας δείχνει τον δρόμο προς τον Γολγοθά και την Ανάσταση.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι «ποιος είναι ο πνευματικός μου;», αλλά «πώς στέκομαι εγώ απέναντί του;». Πηγαίνω με συντριβή, έτοιμος να υπακούσω και να αλλάξω ζωή ή πηγαίνω για να δικαιολογήσω τα λάθη μου;

Ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας δώσει πνεύμα μετανοίας.

Ας εμπιστευτούμε το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολόγησης με απλότητα, γνωρίζοντας ότι η σωτηρία μας κρίνεται μέσα στη δική μας καρδιά, στη δική μας απόφαση να αφήσουμε τα πάθη μας και να ακολουθήσουμε τον Χριστό.

Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΜΝΗΜΗ.. Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΏΜΑ ΜΑΣ..

 

-Αρχιμ. π. Σαράντη Σαράντου+

«Ἡ ποιμαντική προσέγγιση του σύγχρονου ἀνθρώπου ἀπό τόν Όσιο Πορφύριο».

 

Θέλω νὰ ξεκινήσω ἀπὸ ἕνα μικρὸ κείμενο ποὺ ὑπάρχει γραμμένο ὡς λεγόμενα τοῦ Γέροντος Πορφυρίου ποὺ ἀναφέρεται στὴν σύλληψη τοῦ νέου ἀνθρώπου
καὶ ἐπειδὴ τότε εἶχαν ἀρχίσει συζητήσεις γύρω ἀπὸ τὴν ὑποβοηθούμενη ἀναπαραγωγή, μὲ τὴν φράση «παιδὶ τοῦ σωλήνα»,λέει ὁ Γέροντας τὸ ἑξῆς:

«Ὁ ὀργανισμὸς μᾶς ἔχει μνήμη,τὰ κύτταρά μας,οἱ ἱστοί μας, ὅλα.Ἡ ψυχὴ εἶναι παντοῦ, σὲ ὅλο τὸ σῶμα.Ἂν κόψεις ἕνα κομματάκι δάχτυλο ρωτώ καὶ τὸ πετάξεις, πετᾶς καὶ λίγη ψυχή;Ὄχι βέβαια, ἀλλὰ καὶ στὴν ἄκρη τοῦ δαχτύλου σου ἔχεις ψυχή.

Ἦλθαν γυναικολόγοι καὶ μοῦ εἶπαν πὼς θὰ ἀρχίσουν πειράματα καὶ αὐτοὶ γιὰ τὸ παιδὶ τοῦ σωλήνα.
Τοὺς εἶπα νὰ μὴν τὸ κάνουν αὐτό, εἶναι πολὺ κακό.
Ἡ γονιμοποίηση εἶναι μυστήριο,ὅλα τὰ μέλη τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου λαμβάνουν μέρος στὴ συνουσία.
Ἔχει σημασία αὐτό, τί παιδὶ θὰ βγεῖ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ ψυχικὴ διάθεση τῶν δύο, ἀπὸ τὴν ἀγάπη τους.
Αὐτὰ ἐπιδροῦν στὰ νευρικὰ κύτταρα, στὴ κατάσταση τῶν ὀργάνων, στὸ σπέρμα, στὸ ὠάριο, στὴ σύλληψη.
Ἐγὼ τοὺς τὸ εἶπα.Ἔχω πληροφορία ὅτι θὰ γίνει μεγάλο κακὸ μὲ τὸ παιδὶ τοῦ σωλήνα.
Καὶ τώρα, νά, ἄρχισαν νὰ γράφουν καὶ οἱ ἐφημερίδες».
Βλέπετε στὴ σελίδα 284 αὐτοῦ του βιβλίου «Μαθητεύοντας στὸ Γέροντα Πορφύριο».

Ὅσα λοιπὸν λέγονται ἐδῶ, δὲν ξέρω ἂν ὁ Γέροντας εἶχε διαβάσει Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμὰ– εἶναι πάρα πολὺ πιθανὸ –ἀλλὰ εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἴδια νοοτροπία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἔλεγε ὅτι ἡ ψυχὴ μας βρίσκεται σὲ ὅλο τὸ σῶμα.
Ἂν κάποιο μέλος τοῦ σώματος ἔχει βλάβη, συστέλλεται,μαζεύεται ἡ ψυχὴ στὸν ὑπόλοιπο σωματικὸ παράγοντα.
Καὶ φτάνει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς νὰ πεῖ ὅτι καὶ ὅταν ὑπάρξει μία ἐγκεφαλικὴ βλάβ ητότε ἡ ἐγκεφαλικὴ ἐνέργεια συμμαζώνεται – καὶ αὐτὸ τὸ λέει καὶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης– στὸν ὑπόλοιπο ἀνθρώπινο ὀργανισμό.
Καὶ ἂν ἡ βλάβη εἶναι ἀκόμα μεγαλύτερη ἡ ἐνέργεια τοῦ νοῦ συμμαζώνεται στὴ καρδιά, στὸ χῶρο τῆς καρδιᾶς.

Ἄρα αὐτὸ ποὺ λέγεται ἐγκεφαλικὸς θάνατος ἀπὸ πλευρᾶς σοφίας καὶ διαγνώσεως Πατερικῆς εἶναι ἀπαράδεκτο.
Δὲν ὑπάρχει ἐγκεφαλικὸς θάνατος.
Δηλαδὴ ἡ ἐγκεφαλικὴ ἐνέργεια συγκεντρώνεται στὴ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, γίνεται βαθιὰ ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου– ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς – ἑπομένως νοῦς καὶ καρδιὰ εἶναι ἑνωμένα, πετυχαίνουν αὐτὸ ποὺ ἑκούσια ἤθελαν
καὶ θέλουν νὰ πετυχαίνουν οἱ Μοναχοὶ μὲ τὴν Ἱερὰ Προσευχὴ καὶ αὐτὸ ποὺ ἦταν ἐπιδίωξη στὴν Θεολογία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.

Ἡ ἄκτιστη χάρις νὰ ἑνώσει τὸ νοῦ καὶ τὴ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου κι ἔτσι νοῦς, καρδιὰ καὶ σῶμα, ὅλος ὁ ἄνθρωπος νὰ εἶναι ἑνωμένος, νὰ μὴν εἶναι διασπασμένος.

Ὅπως ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τέλειος Θεός, προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση ἀσυγχύτως,ἀχωρίστως καὶ ἀτρέπτως,δὲν ἄλλαξε κάτι ἀπὸ τὴ θεότητα,
δὲν ἄλλαξε κάτι ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἑνώθηκε καὶ ἀλληλοπεριχωρήθηκε ὁλόκληρη ἡ ἀνθρώπινη φύση μὲ τὴ Θεία.
Ἔτσι γίνεται καὶ μὲ τὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμό. Δηλαδὴ ὅπως λέει ἐδῶ ὁ Γέροντας κατὰ τὴν συνουσία τῶν δύο συζύγων καὶ ἐφόσον μετέχουν πολλὲς λειτουργίες σ’ αὐτήν, μεταδίδεται στὸ νέο ἄνθρωπο ὁλόκληρο τὸ θαῦμα τῆς ζωῆς.

Ὑπάρχουν καὶ ἄλλες παράμετροι καὶ ἄλλες ἀπόψεις μὲ ἄλλα παραδείγματα ποὺ ἐπιβεβαιώνουν ἀκριβῶς αὐτὴν τὴν βεβαιότητα τοῦ Ἁγίου Γέροντος.

Ο ΟΣΙΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ

  

---

Τη μνήμη του Οσίου και Μέγα Ιωαννικίου του εν Ολύμπω τιμά σήμερα, 4 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Όσιος Ιωαννίκιος γεννήθηκε στη Βιθυνία το 740 μ.Χ. Τον πατέρα του έλεγαν Μυριτρίκη και τη μητέρα του Αναστασώ. Και οι δύο ήταν ευσεβείς γονείς και παιδαγώγησαν το γιο τους σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. Όταν ο Ιωαννίκιος στρατεύτηκε, αυτοκράτορας ήταν ο τραχύς εικονομάχος Κωνσταντίνος ο Ε’.

Ο Κωνσταντίνος ο Ε’, διέπρεψε στους αγώνες του κατά των Βουλγάρων και είχε μεγάλη εκτίμηση από τους στρατιώτες του.
Η ψυχολογία που καλλιεργήθηκε στα πεδία των μαχών, παρέσυρε τον Ιωαννίκιο και στο θρησκευτικό έδαφος, με αποτέλεσμα να γίνει εικονομάχος, σαν τον αυτοκράτορα.

Όταν, όμως, απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού, δεν άργησε να καταλάβει την πλάνη του και σε τι μεγάλα σφάλματα τον είχε οδηγήσει αυτή. Μετανόησε ειλικρινά και εξομολογήθηκε το ολίσθημα του. Αφού καταρτίσθηκε ανάλογα, έγινε μοναχός στον Όλυμπο και πέθανε 94 χρονών στη Μονή Αντιδίου, διδάσκοντας στον κόσμο την Ορθοδοξία.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Tην επίγειον δόξαν, πάτερ, κατέλειπες καταυγασθείς τη ελλάμψει της επινοίας Θεού, όθεν έφανας εν γη ως άστρον άδυτον, θείας φωνής γαρ ως Μωσής μυστικώς αξιωθείς, ισάγγελος ανεδείχθης και δωρημάτων ταμείον, Ιωαννίκιε μακάριε.

Ας μη μιλήσει κανείς για την ευτυχία του αύριο!

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ας μην καυχόμαστε για κάτι που δεν είναι στις δικές μας δυνάμεις. Ο Κύριος έχει ρυθμίσει τις εποχές και τα χρόνια υπό τη δική Του εξουσία, Εκείνος τις ελέγχει. Ο Κύριος μόνον γνωρίζει αν αύριο θα είμαστε με τους ζώντες ή με τους νεκρούς. Ορισμένοι απεβίωσαν την παραμονή του γάμου τους· άλλοι κατέβηκαν στον τάφο την παραμονή της στέψεώς τους με βασιλικό διάδημα. Γι’ αυτό, λοιπόν, κανείς ας μην πει: «Αύριο θα είναι για μένα η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου, διότι αύριο θα παντρευτώ!» ή «Αύριο θα στεφθώ με βασιλικό διάδημα!» ή «Αύριο θα πάω σε μια μεγάλη γιορτή!» ή «Αύριο θα έχω ένα μεγάλο κέρδος!». Ας μη μιλήσει κανείς για την ευτυχία του αύριο!

Η αληθινή πνευματικότητα δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια

 

Έχουμε μάθει να ζυγίζουμε τη ζωή με τα μεγάλα γεγονότα, τις επιτυχίες και τις καταστάσεις εκείνες που προκαλούν θόρυβο.

Τρέχουμε ασταμάτητα να προλάβουμε τη ζωή, προσπερνώντας τα αληθινά όμορφα, που στην ουσία προσφέρουν την «νοστιμιά» σε μια «ανάλατη» πραγματικότητα.
Κι όσο θα εκλείπουν οι αληθινοί άνθρωποι με τις όμορφες απλές στιγμές, τόσο θα χάνεται το «αλας της γης».

Και απλή στιγμή μπορεί να είναι ακόμη κι ένας ψίθυρος που ξέρει και δημιουργεί εσωτερικό σεισμό.

Όπως ο ήχος που κάνει η βροχή στο τζάμι, η πρώτη γουλιά ενός ζεστού τσαγιού, η μικρή και σύντομη προσευχή που χαϊδεύει την ψυχή, ο αέρας που σηκώνει την σκόνη από τον δρόμο, το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού που γεννά ελπίδα …

Η αληθινή πνευματικότητα δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια. Αρκείται στην ικανότητα να μαντεύεις αυτά που θέλει να σου πει ο Θεός πίσω από όλα εκείνα που οι πολλοί παραθεωρούν , προσπερνούν ή ακόμη και περιφρονούν .

Όταν κοιτάς τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής μπορείς και ανακαλύπτεις όχι απλά πράγματα, αλλά μικρά ή μεγάλα θαύματα.

π.Γ.Πετρ.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΚΕΨΙΜΑΣ,ΙΩΣΗΦ ΚΑΙ ΑΕΙΘΑΛΑΣ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Ακεψιμά, Ιωσήφ και Αειθαλά τιμά σήμερα, 3 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ακεψιμάς ήταν επίσκοπος, ο Ιωσήφ πρεσβύτερος και ο Αειθαλάς διάκονος.

Και οι τρεις μαρτύρησαν για το Χριστό, όταν βασιλιάς της Περσίας ήταν ο Σαπώρ ο Β’ (περί το 330 μ.Χ.). Ο Ακεψιμάς άφησε την τελευταία του πνοή, αφού χτυπήθηκε σκληρά με ακανθωτά ραβδιά από ροδιά.

Ο Ιωσήφ – αφού διέσχισαν τις σάρκες του – υπέστη μαρτυρικό θάνατο δια λιθοβολισμού.
Ο Αειθαλάς μαστιγώθηκε σκληρά και έπειτα τον κρέμασαν με το κεφάλι προς τα κάτω, μέχρι πού παρέδωσε και αυτός τη μακάρια ψυχή του.

Απολυτίκιο:

Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Ως θεράποντες, της ευσέβειας, στύλοι ώφθητε, της Εκκλησίας, πυρσολατρών καθελόντες το φρύαγμα, Ακεψιμά Ιεράρχα πολύαθλε, Αειθαλά Ιωσήφ τε μακάριοι. Αλλ’ αιτήσασθε, Χριστόν τον Θεόν πανεύφημοι, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Εκεί είναι το μεγάλο Μυστήριο και Μυστικό του Χριστιανισμού…

 

 

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΤΩΧΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

...Κάποτε πέθανε ο φτωχός, και οι άγγελοι τον πήγαν κοντά στον Αβραάμ. Πέθανε κι ο πλούσιος και τον έθαψαν. Στον Άδη που ήταν και βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον Αβραάμ και κοντά του το Λάζαρο......

Τοιχογραφία Μονή Ντετσάνι-14ος αιώνας

Θυμάσαι την παραβολή του Φτωχού Λάζαρου και του Πλουσίου; Ο Λάζαρος πήγε στους κόλπους του Αβραάμ, κι ο Πλούσιος στην Κόλαση και τυραννιόταν.
Και λέει στον Αβραάμ: «Πάτερ, στείλε τον Λάζαρο να πάει στους αδελφούς μου να τους πει πόσο τυραννιέμαι και να μην κάνουν τις αδικίες που κάνουν».
Εδώ βλέπουμε κάτι: ότι αυτός ο άνθρωπος ο κακός και ανηλεής με τους φτωχούς αγαπούσε τους αδελφούς του. Με άλλα λόγια βλέπουμε ότι αν αγαπάς μόνο τους φίλους σου, ποιος ο μισθός σου;… και οι αμαρτωλοί, το αυτό ποιούσι.
Εδώ είναι η διαφορά του Χριστιανού. Πρέπει να αγαπά και τους μη δικούς του. Τον κάθε άνθρωπο να τον έχει αδελφό του. Εκεί είναι το μεγάλο Μυστήριο και Μυστικό του Χριστιανισμού…

Οσία Γαβριηλία

Ο Άγιος Παΐσιος μας συμβουλεύει για τα άσχημα όνειρα.

 

Όταν βλέπεις άσχημο όνειρο, ποτέ να μην εξετάζεις τι είδες, πώς το είδες, αν είσαι ένοχη, πόσο φταις. 

Ο πονηρός, επειδή δεν μπόρεσε να σε πειράξει την ημέρα, έρχεται την νύχτα.

Επιτρέπει καμιά φορά και ο Θεός να μας πειράξει στον ύπνο, για να δούμε ότι δεν πέθανε ακόμη ο παλιός άνθρωπος. 

Άλλες φορές πάλι ο εχθρός πλησιάζει τον άνθρωπο στον ύπνο του και του παρουσιάζει διάφορα όνειρα, για να στενοχωρεθεί, όταν ξυπνήσει. Γι’ αυτό να μη δίνεις καθόλου σημασία.

Να κανείς τον σταυρό σου, να σταυρώνεις το μαξιλάρι, να βάζεις και τον σταυρό και κάνα-δυο εικόνες επάνω στον μαξιλάρι και να λες την ευχή μέχρι να σε πάρει ο ύπνος. Όσο δίνεις σημασία, άλλο τόσο θα έρχεται ο εχθρός να σε πειράζει.

Αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στους μεγάλους, αλλά και στους μικρούς. Και στα μικρά παιδιά ακόμη, παρόλο που είναι αγγελούδια, ο εχθρός πηγαίνει και τα φοβερίζει, όταν κοιμούνται και τινάζονται με αγωνία, τρέχουν φοβισμένα και με κλάματα στην αγκαλιά της μητέρας.

Άλλοτε πάλι τα πλησιάζουν οι Άγγελοι και γελούν μέσα στον ύπνο τους από χαρά ή ξυπνάνε από την μεγάλη τους χαρά. Επομένως τα όνειρα που φέρνει ο πειρασμός είναι μια εξωτερική επίδραση του εχθρού στον άνθρωπο την ώρα που κοιμάται.
-Και όταν, Γέροντα, νιώθεις ένα πλάκωμα την ώρα που κοιμάσαι;

-Μερικές φορές αυτό οφείλεται σε μια αγωνιώδη κατάσταση που ζει κανείς μέσα στην ημέρα ή σε διάφορους φόβους, σε διάφορες υποψίες κ.λπ. Φυσικά όλα αυτά μπορεί να τα χρησιμοποιήσει το ταγκαλάκι, να κάνει κάποιον συνδυασμό, για να ζαλίσει τον άνθρωπο. Πολλές φορές είναι τόσο ελαφρός ο ύπνος, που νομίζει κανείς ότι είναι ξυπνητός και ότι προσεύχεται, για να φύγει αυτό το πλάκωμα, από το οποίο του κρατιέται ακόμη και η αναπνοή.

Καμιά φορά μάλιστα ο διάβολος μπορεί να πάρει την μορφή ενός ανθρώπου ή ενός Αγίου και να παρουσιασθεί στον ύπνο κάποιου. Κάποτε παρουσιάσθηκε σε έναν άρρωστο στον ύπνο του με την μορφή του Αγίου Αρσενίου και του είπε: «Είμαι ο Άγιος Αρσένιος. Ήρθα να σου πω ότι θα πεθάνεις.

Τα’; ακούς; Θα πεθάνεις». Τρόμαξε ο άνθρωπος. Ποτέ ένας Άγιος δεν μιλάει έτσι σε έναν άρρωστο. Και αν τυχόν είναι να πεθάνει ο άρρωστος και παρουσιασθεί ένας Άγιος να τον πληροφορήσει για τον θάνατο του, θα του το πει μe καλό τρόπο: «Επειδή είδε ο Θεός που ταλαιπωρείσαι, γι’ αυτό θα σε πάρει από αυτόν τον κόσμο. Κοίταξε να ετοιμασθείς». Δεν θα του πει: «Τ’; ακούς; Θα πεθάνεις»!

-Και όταν, Γέροντα, φωνάζει κανείς στον ύπνο του;
-Καλύτερα, ξυπνάει …;Πολλά όνειρα είναι της αγωνίας. Όταν ο άνθρωπος έχει αγωνία ή είναι κουρασμένος, παλεύουν αυτά μέσα του και τα βλέπει σε όνειρο. Εγώ πολλές φορές, όταν την ημέρα αντιμετωπίζω διάφορα προβλήματα των ανθρώπων, αδικίες που συμβαίνουν κ.λπ., ύστερα στον ύπνο μου μαλώνω με τον άλλον: «βρε αθεόφοβε, φωνάζω, αναίσθητος είσαι!» και με τις φωνές που βάζω ξυπνάω.

-Γέροντα, από τα όνειρα μπορεί κανείς να προβλέψει κάτι που θα του συμβεί;
-Όχι, μη δίνετε σημασία στα όνειρα. Είτε ευχάριστα είναι τα όνειρα είτε δυσάρεστα, δεν πρέπει να τα πιστεύει κανείς, γιατί υπάρχει κίνδυνος πλάνης. Τα ενενήντα πέντε τοις εκατό από τα όνειρα είναι απατηλά. Γι’; αυτό οι Άγιοι Πατέρες λένε να μην τα δίνουμε σημασία. Πολύ λίγα όνειρα είναι από τον Θεό, αλλά και αυτά, για να τα ερμηνεύσει κανείς, πρέπει να έχει καθαρότητα και άλλες προϋποθέσεις, όπως ο Ιωσήφ και ο Δανιήλ, που είχαν χαρίσματα από τον Θεό.
«Θα σου πω, είπε ο Δανιήλ στον Ναβουχοδονόσορα, και τι όνειρο είδες και τι σημαίνει» . Αλλά σε τι κατάσταση είχε φθάσει! Ήταν μέσα στα λιοντάρια, παρόλο που ήταν νηστικά, δεν τον πείραζαν. Του πήγε ο Αββακούμ φαγητό, κι εκείνος είπε «Με θυμήθηκε ο Θεός;». Αν δεν θυμόταν ο Θεός τον Προφήτη Δανιήλ, ποιόν θα θυμόταν;-Γέροντα, μερικοί άνθρωποι δεν βλέπουν όνειρα

-Καλύτερα που δεν βλέπουν! δεν ξοδεύουν ούτε εισιτήρια, ούτε βενζίνη! Στα όνειρα σε ένα λεπτό βλέπεις κάτι που στην πραγματικότητα θα διαρκούσε ώρες, μέρες γιατί καταργείται ο χρόνος. Να, από αυτό μπορεί να καταλάβει κανείς το ψαλμικό: «Χίλια έτη εν οφθαλμοίς σου, Κύριε, ως η ημέρα η εχθές, ήτις διήλθε»

«Δεν είναι όλες ίδιες οι καρδιές» Η ομορφιά και η δυσκολία της διαφορετικότητας

 

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

«Δεν είναι φίλε όλες ίδιες οι καρδιές

Κι ας έχουν ίδιο τον παλμό όταν χτυπάνε

Άλλες ξεχνούν μόλις περάσουν δυο βραδιές

Κι άλλες αιώνια πονούν και αγαπάνε…»

Δεν είναι λίγες οι φορές που η σχέση μας με τους ανθρώπους προκαλεί σύγχυση, ερωτηματικά, απορία για το πώς θα συμπεριφερθούμε. Αυτό που λέμε δεν κατανοείται όπως το κατανοούμε, και αυτό που κάνουμε παρεξηγείται.

Η απάντηση στο «πώς συμβαίνει αυτό;», δίνεται στους παραπάνω στίχους του τραγουδιού, όπως και στους Ψαλμούς του Δαυίδ με τον στίχο: «Ο πλάσας κατά μόνας τας καρδίας αυτών»(Ψαλμ. 32,15), που σημαίνει: «Αυτός που έπλασε τον καθένα ξεχωριστά με μοναδική καρδιά».

Ο Δημιουργός μας θέλησε να κάνει τον καθένα μας μοναδικό και ξεχωριστό από τους άλλους. Η διαφοροποίηση του ενός από τον άλλο έχει ομορφιά, αλλά και δυσκολία.

Η ομορφιά βρίσκεται στη διαφορετικότητά μας. Το να «μην είναι όλες ίδιες οι καρδιές», εκφράζει τη μοναδικότητα τού κάθε προσώπου και άρα τη μοναδική του αξία. Δεν μαζοποιούνται τα πρόσωπα κι ούτε γίνονται νούμερα. Η Εκκλησία λέγοντας το όνομα του καθενός, είτε σε μυστήριο είτε σε μνημόσυνο, δείχνει ότι το μέλος της – που έγινε με το βάπτισμα – είναι ανεπανάληπτο. Γι’ αυτό χρειάζεται τον σεβασμό μας ό,τι και να είναι, όπως και να ζει. Άλλωστε το «έσονται οι έσχατοι πρώτοι» αναδεικνύει το «δεν ξέρεις το αύριο του καθενός». Δεν είναι λίγοι στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας που το βεβαιώνουν.

Ασφαλώς, ο σεβασμός του κάθε προσώπου δεν περιορίζεται στους χριστιανούς, αλλά σε κάθε άνθρωπο «όπου γης». Γι’ αυτό και δεν μπορούν οι χριστιανοί να ευλογούν τα όπλα, τις αδικίες, τις εκμεταλλεύσεις, τις ύποπτες μεταμοσχεύσεις και καθετί που υποτιμά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η δυσκολία στη διαφορετικότητα του προσώπου βρίσκεται στην επικοινωνία, τη συνεννόηση, στην ενότητα. Για να επιτευχθούν αυτά χρειάζεται να «σμίξουν οι επιθυμίες» για κάτι τέτοιο και ελεύθερα να πετύχουν την «κοινωνία των προσώπων». Αυτό που στην εκκλησιαστική ορολογία ονομάζουμε Παράδεισο -Βασιλεία Θεού – Αιώνια Ζωή.

«Ἰδοὺ δὴ τί καλόν, ἢ τί τερπνόν, ἀλλ᾿ ἢ τὸ κατοικεῖν ἀδελφοὺς ἅμα; ἐν τούτῳ γὰρ Κύριος, ἐπηγγείλατο ζωὴν αἰωνίαν». Δηλαδή: «Τι πιο ωραίο και ευχάριστο από το να συναντώνται οι αδελφοί μαζί; Γιατί σ’ αυτό (την ενότητα και την αγάπη) ο Κύριος υποσχέθηκε να χαρίσει την Αιώνια Ζωή».

Αν η εμπειρία της ασυνεννοησίας είναι γνωστή στον κόσμο μας, όμως και η εμπειρία της κοινωνίας είναι εξίσου γνωστή. Ο καθένας διαλέγει αυτό που θέλει: τη σύγχυση, τη μοναξιά, τη λύπη ή την συνεννόηση, τη σχέση, τη χαρά.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Ακινδύνου, Αφθονίου, Πηγασίου, Ελπιδοφόρου και Ανεμποδίστου τιμά σήμερα, 2 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ήταν όλοι αξιωματούχοι του Πέρση βασιλιά Σαπώρ του Β’.

Το 330 μ.Χ., επειδή, ομολόγησαν ότι, είναι χριστιανοί, συνελήφθησαν και μαστιγώθηκαν σκληρά. Έπειτα, τους έριξαν στις φλόγες μιας μεγάλης φωτιάς. Αλλά οι θερμές δεήσεις τους προς το Θεό προκάλεσαν φοβερή θύελλα με βροχή, που έσβησε τη φωτιά.

Αυτό προκάλεσε φόβο στους Πέρσες , και τον ίδιο το Σαπώρ, με αποτέλεσμα να αναβάλει, το θάνατο των γενναίων χριστιανών.
Αλλά μετά μερικές μέρες, τους έφερε και πάλι στο κριτήριο. Αφού είδε ότι δεν μπορούσε να αλλάξει το χριστιανικό τους φρόνημα, αποκεφάλισε πρώτο τον Αφθόνιο. Έπειτα, απευθυνόμενος στον Ελπιδηφόρο, του είπε να φανεί λογικός, σαν εγγράμματος που ήταν και μπορούσε να διακρίνει το ψέμα από την αλήθεια..

Ο Ελπιδοφόρος του αποκρίθηκε ότι γι’ αυτό ακριβώς πιστεύει στο Χριστό, διότι Αυτός είναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ευαγγέλιο Ιωάννου, ιδ’ 6). Δηλαδή ο σωστός δρόμος, που οδηγεί στην απόλυτη αλήθεια και στην πραγματική και πηγαία ζωή, που αξίζει κανείς να πεθάνει γι’ αυτή. Η απάντηση του Ελπιδοφόρου εξαγρίωσε τον Σαπώρ και αμέσως τον αποκεφάλισε.

Οι θυσίες αυτές ενθάρρυναν ακόμα περισσότερο τους υπόλοιπους, και έμειναν ακλόνητοι στην πίστη τους. Τότε ο Σαπώρ διέταξε να τους ρίξουν μέσα σε αναμμένο καμίνι. Έτσι, μαρτυρικά και ένδοξα, παρέδωσαν όλοι τη μακάρια ψυχή τους στο ζωοδότη Χριστό.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ακίνδυνον μέλψωμεν, συν Αφθονίω ομού, κλεινόν Ανεμπόδιστον, Ελπιδοφόρον στερρόν, Πηγάσιον ένδοξον ούτοι γαρ ακινδύνως, εξαφθόνου κρατήρας, πηγάζουσι τοις ελπίδι, αρραγεί προσιούσι, χαρίτων ανεμποδίστων, κρήνην θεόβρυτον.

HALLOWEEN ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΨΥΧΗ

Με ποια εικόνα του θανάτου μεγαλώνουμε τα παιδιά μας;

Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει το Halloween, η συζήτηση συνήθως περιορίζεται στο αν πρόκειται για μια αθώα γιορτή μεταμφίεσης ή αν πίσω της υπάρχουν σκοτεινές θρησκευτικές καταβολές. Θα ήθελα όμως αυτή τη φορά να αφήσω για λίγο αυτή τη συζήτηση στην άκρη και να προσεγγίσω το θέμα από μια διαφορετική πλευρά: από την πλευρά της ψυχολογίας του παιδιού.

Το ερώτημα που με απασχολεί δεν είναι αν ένα παιδί που θα φορέσει μία στολή μάγισσας ή σκελετού θα πάθει κάποιο ψυχολογικό τραύμα. Μια τέτοια θέση θα ήταν υπερβολική και επιστημονικά αδικαιολόγητη. Ούτε κάθε παιδί που παίζει με κάτι τρομακτικό επηρεάζεται αρνητικά. Τα παιδιά χρησιμοποιούν συχνά το παιχνίδι και τη φαντασία ακόμη και για να επεξεργαστούν πράγματα που τα φοβίζουν.

Το βαθύτερο ερώτημα είναι άλλο:
Με ποιες εικόνες επιλέγουμε να γεμίζουμε τον εσωτερικό κόσμο των παιδιών μας;

Η παιδική ηλικία είναι η περίοδος κατά την οποία σχηματίζονται παραστάσεις, συναισθηματικοί συσχετισμοί και τρόποι με τους οποίους το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Το παιδί δεν μαθαίνει μόνο από αυτά που του λέμε. Μαθαίνει από αυτά που βλέπει, από αυτά που μιμείται, από τα παιχνίδια του, από τις ιστορίες που ακούει και από τα σύμβολα που το περιβάλλουν.

Και εδώ αρχίζει ο προβληματισμός μου.
Γιατί θεωρούμε απαραίτητο να παρουσιάζουμε στα παιδιά ως διασκέδαση εικόνες πτωμάτων, σκελετών, αίματος, ακρωτηριασμένων σωμάτων, φαντασμάτων, δαιμονικών μορφών, τάφων και τρόμου;

Δεν ισχυρίζομαι ότι ένα πλαστικό κρανίο θα καταστρέψει την ψυχή ενός παιδιού. Ρωτώ κάτι πολύ απλούστερο:
Γιατί να είναι αυτό το πρότυπο που επιλέγουμε;
Γιατί να κάνουμε τον θάνατο θέαμα;
Γιατί να μετατρέπουμε τον τρόμο σε παιχνίδι, όταν μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά εικόνες ζωής, ομορφιάς, δημιουργίας, αγάπης, αγιότητας και ελπίδας;

Κάποιος μπορεί να απαντήσει: «Μα τα παιδιά ξέρουν ότι είναι ψεύτικα».
Βεβαίως.

Όμως το γεγονός ότι κάτι αποτελεί παιχνίδι δεν σημαίνει ότι στερείται συμβολικού περιεχομένου. Ολόκληρος ο κόσμος του παιδιού είναι γεμάτος σύμβολα. Το παιδί παίζει τον γιατρό, τη μητέρα, τον πατέρα, τον αστυνομικό, τον ήρωα. Μέσα από το παιχνίδι δοκιμάζει ρόλους, γνωρίζει συναισθήματα και οικοδομεί παραστάσεις για τον κόσμο.
Γι' αυτό δεν χρειάζεται πανικός. Χρειάζεται διάκριση.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη βαθύτερο.
Ως Χριστιανοί δεν διδάσκουμε στα παιδιά μας να αρνούνται τον θάνατο. Η Εκκλησία δεν κρύβει τον θάνατο. Μιλά γι' αυτόν. Προσεύχεται για τους κεκοιμημένους. Τα παιδιά βλέπουν τον Σταυρό. Ακούν για τον Γολγοθά. Τη Μεγάλη Παρασκευή βλέπουν τον Επιτάφιο.

Υπάρχει όμως μία τεράστια διαφορά:
Η Εκκλησία δεν σταματά ποτέ στον τάφο.
Μετά τη Μεγάλη Παρασκευή έρχεται η Κυριακή της Αναστάσεως.
Μετά το «Τετέλεσται» έρχεται το «Χριστός Ανέστη».
Μετά το σκοτάδι έρχεται το φως.
Και ο τάφος, που φαίνεται να είναι το τέλος της ανθρώπινης ιστορίας, γίνεται μέσα στον Χριστό η αρχή της αιωνιότητας.

Αυτή είναι η εικόνα του θανάτου που θα ήθελα να δώσουμε στα παιδιά μας.

Όχι να τους πούμε ότι ο θάνατος δεν υπάρχει.

Να τους πούμε ότι δεν νικά.

Όχι να τα κάνουμε να φοβούνται τους νεκρούς.

Να τους μάθουμε να προσεύχονται για τους κεκοιμημένους.

Όχι να γεμίσουμε τη φαντασία τους με τρόμο.

Να γεμίσουμε την καρδιά τους με ελπίδα.

Το παιδί χρειάζεται να ακούσει ότι η ανθρώπινη ύπαρξη έχει αξία. Ότι το σώμα του ανθρώπου δεν είναι αντικείμενο χλευασμού και φρίκης. Ότι ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για τον τάφο. Ότι ο τελευταίος προορισμός του δεν είναι η αποσύνθεση, αλλά η ζωή κοντά στον Θεό.

Αυτή είναι μια τελείως διαφορετική παιδαγωγική του θανάτου.

Ο σύγχρονος πολιτισμός συχνά κινείται ανάμεσα σε δύο άκρα: είτε κρύβει εντελώς τον θάνατο είτε τον μετατρέπει σε θέαμα. Η Εκκλησία προτείνει έναν τρίτο δρόμο. Τον αντιμετωπίζει με σοβαρότητα, αλλά μέσα στην προοπτική της Αναστάσεως.

Γι' αυτό, όταν ένας γονιός με ρωτά: «Τι πειράζει να πάει το παιδί μου στο Halloween; Όλα τα παιδιά πηγαίνουν», δεν θα του απαντήσω ότι το παιδί του θα πάθει κάτι επειδή φόρεσε μια στολή.
Θα τον ρωτήσω όμως:
Τι θέλεις να καλλιεργήσεις μέσα του;
Ποιες εικόνες θέλεις να συνοδεύσουν τα παιδικά του χρόνια;
Τι θέλεις να μάθει για τον άνθρωπο, τη ζωή και τον θάνατο;
Και κυρίως:
Γιατί πρέπει ένα παιδί να αισθανθεί ότι στερείται κάτι, επειδή δεν συμμετέχει σε μια γιορτή που εξιδανικεύει αισθητικά τον τρόμο και τον θάνατο;

Δώστε του κάτι ομορφότερο.
Μην αρκεστείτε στο «όχι».Δημιουργήστε χαρά.
Παίξτε μαζί του.Μιλήστε του για τους Αγίους.
Διηγηθείτε του ιστορίες ανθρώπων που αγάπησαν, συγχώρησαν, θυσιάστηκαν και νίκησαν τον φόβο.
Δείξτε του ότι η χριστιανική ζωή δεν είναι μια ζωή γεμάτη απαγορεύσεις, αλλά μια ζωή τόσο γεμάτη φως ώστε δεν χρειάζεται να αναζητήσει τη χαρά στο σκοτάδι.

Τα παιδιά μας θα συναντήσουν τον φόβο αρκετές φορές στη ζωή τους.
Θα γνωρίσουν την απώλεια.
Θα γνωρίσουν κάποτε τον πόνο.
Θα ακούσουν για τον θάνατο και κάποια στιγμή θα χάσουν ανθρώπους που αγαπούν.
Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν θα μάθουν ότι υπάρχει θάνατος.
Είναι τι θα τους έχουμε μάθει να πιστεύουν όταν θα σταθούν απέναντί του.

Και εκεί βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ευθύνη μας.
Να μεγαλώσουμε παιδιά που, όταν κάποτε συναντήσουν το σκοτάδι, θα γνωρίζουν ότι υπάρχει Φως.

Παιδιά που όταν συναντήσουν τον πόνο, θα γνωρίζουν ότι υπάρχει ελπίδα.
Παιδιά που όταν αντικρίσουν έναν τάφο, δεν θα βλέπουν μόνο το τέλος.
Θα θυμούνται την Ανάσταση.
Γιατί το ωραιότερο πρότυπο που μπορούμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας δεν είναι ένας κόσμος χωρίς θάνατο.Είναι ένας κόσμος στον οποίο ο θάνατος έχει νικηθεί.

Δεν θέλω λοιπόν να μάθω στο παιδί να φοβάται μια κολοκύθα, μια μάσκα ή μια στολή.
Θέλω να του μάθω κάτι πολύ μεγαλύτερο:
ότι δεν γεννήθηκε για το σκοτάδι.Γεννήθηκε για το Φως.
Δεν δημιουργήθηκε για τον τάφο.Δημιουργήθηκε για την Ανάσταση.

Και αυτή την προσδοκία αξίζει να φυτέψουμε βαθιά στην παιδική του καρδιά:

«Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».

Αρχμ Χριστοδουλος

Όταν η ελπίδα φαίνεται σχεδόν χαμένη

 

«Όταν κάθε ελπίδα φαίνεται σχεδόν χαμένη για τα ανθρώπινα όρια υπάρχει πάντα το Σχέδιο του Θεού που θα μας οδηγήσει στο ξέφωτο που αναζητούμε..»


~ Ο Θεός είναι πάντα στο πλευρό μας, δίπλα μας, δεν έχουμε παρά να τον επικαλεστούμε για να μας βοηθήσει στον καθημερινό πνευματικό αγώνα και σε κάθε δυσκολία που βιώνουμε. Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο όπου όλα δείχνουν να έχουν καταρρεύσει, οι άνθρωποι πολλές φορές αγωνιούν για το αύριο, δεν γνωρίζουν τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον τους. Ο συνεχόμενος και διαρκής αγώνας για επιβίωση έχει οδηγήσει τους ανθρώπους να σκέφτονται απαισιόδοξα. Η ψυχική κούραση, η κατάθλιψη, η απόγνωση και η απογοήτευση που αισθάνονται οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα φανερώνει έντονα σημάδια έλλειψης πίστης και πνευματικής αποδυνάμωσης

Όταν κάθε ελπίδα φαίνεται σχεδόν χαμένη για τα ανθρώπινα όρια υπάρχει πάντα το Σχέδιο του Θεού που θα μας οδηγήσει στο ξέφωτο που αναζητούμε, αρκεί εμείς από την πλευρά μας να προσπαθήσουμε να αναζητήσουμε με θέληση και θάρρος τον δικό μας πνευματικό φάρο που θα μας οδηγήσει στην λύτρωση.

Κάθε χριστιανός έχει ένα και μοναδικό όπλο να προσεύχεται καθημερινά και αδιαλείπτως και λέγοντας με πίστη το «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με» λαμβάνοντας το δώρο της ψυχικής αγαλλίασης και της γαλήνης μέσα του. H προσευχή αποτελεί τον γόρδιο δεσμό ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο. Η δύναμή της είναι τόσο καταλυτική όταν γίνεται με καθαρή καρδία προς τον Ουράνιο Πατέρα. Είναι η φλόγα που ξεπηδά από τα σωθικά της ψυχής και πλημμυρίζει με φως το είναι μας. Προσεύχομαι σημαίνει επικοινωνώ με τον Χριστό, σημαίνει ότι επικαλούμαι τη Θεία Χάρη Του να πάρει λίγο από το δικό μου σταυρό. Όσο οδυνηρά και αν φαίνονται τα πράγματα πολλές φορές, θυμηθείτε ότι ο Θεός δεν επιτρέπει να σηκώσουμε περισσότερο βάρος από όσο μπορούμε να αντέξουμε. Τα εμπόδια και οι δοκιμασίες μας κάνουν πάντα πιο δυνατούς ακόμη και αν υπάρχουν απώλειες ή πόνος.

Μην αφήνετε την κόπωση να σας κάνει να πιστεύετε ότι ο Θεός δεν νοιάζεται για τα πλάσματά του ακόμη και όταν οι προσευχές σας δεν εισακούγονται, Εκείνος γνωρίζει τι είναι καλό για μας. Το έλεος, η αγάπη Του, και η απέραντη μακροθυμία Του θα φανερώσει στον κάθε έναν από εμάς τι είναι ωφέλιμο για τη ζωή του. Μην απομακρύνεστε από το δρόμο Του, μην εγκαταλείπετε γρήγορα και βιαστικά μια μάχη, η μόνη δύναμη που έχει ο άνθρωπος είναι η ελπίδα που θα τον ανυψώσει. Αν αισθάνεστε κουρασμένοι δεν έχετε παρά να σηκώσετε τα μάτια σας στον Χριστό που είναι το ΦΩΣ αυτού του κόσμου και η ανεξάντλητη πηγή κάθε γήινης και επουράνιας δύναμης. Δεν θα σας αφήσει ποτέ και το σχέδιό του για σας δεν θα αποτύχει αν του επιτρέψετε να εισέλθει στη ζωή σας. Ο εχθρός νικήθηκε από το σταυρό και η εξουσία του καταστράφηκε. Το χέρι του Θεού κάνει θαύματα αρκεί να πιστέψουμε με όλη μας την ψυχή. Ο διάβολος δεν μπορεί να έχει καμία εξουσία επάνω μας, εάν εμείς δεν του επιτρέψουμε να εισέλθει στη ζωή μας δείχνοντας αδυναμία. Το κλειδί για να νικήσουμε όλα όσα έρχονται εναντίον μας είναι η ακλόνητη πίστη στο Θεό μας.

Όλα ο Κύριος εν σοφία εποίησε, όλα είναι μέρος ενός κύκλου ζωής που αρχίζει, τελειώνει και ξαναγεννιέται. Αναλογισθείτε τα Θεία πάθη του Χριστού μας και τις δοκιμασίες και τα βασανιστήρια των Αγίων μας, που υπέμειναν με παρρησία προσευχόμενοι να αντικρίσουν την Ουράνια Βασίλεια Του.

Εμπιστευτείτε ότι ο Θεός είναι σε θέση να μας κρατήσει πάνω από τα αφρισμένα κύματα σε όσες δοκιμασίες και αν τύχουν. Μόνο ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός έχει τη δύναμη να μας θεραπεύσει από τα δεινά και τις αμαρτίες που περιβάλλουν τη ζωή μας.

Ας κάνουμε υπομονή αγαπητοί μου χριστιανοί γιατί σε κάθε καταιγίδα που κατακλύζει τη θνητή ζωή μας υπάρχει πάντα ένα ουράνιο τόξο. Ο Κύριος είναι εκείνος που φέρνει την παλίρροια στη ζωή μας, φέρνει τον άνεμο και τη βροχή και ο ήλιος ανατέλλει σύμφωνα με τας εντολάς του. Ο σκοπός Του είναι να μας τελειοποιήσει, ας τον εμπιστευθούμε «ψυχή τε και σώματι».

ΜΙΑ ΟΔΟΣ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΞΕΝΗ

«Καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι» (Α’ Κορ. 12,30)

«Και ακόμα σας δείχνω μια οδό υπερβολικά έξοχη». 

            Χαρακτηριστικό της εποχής μας η σκληροκαρδία. Ο άνθρωπος δείχνει να νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του και αφήνει τον συνάνθρωπό του στην άκρη. Δεν τον ενδιαφέρει αν τον πληγώνει. Αν θα μπορούσε να τον στηρίξει και να του δώσει χαρά, εφόσον ο ο ίδιος δεν έχει να κερδίσει κάτι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ενδιαφέρον για τη ζωή να έχει να κάνει με το «εγώ» μας και τη δική μας άνεση και απόλαυση, την εκπλήρωση των δικών μας στόχων, ακόμη κι αν χρειαστεί να περάσουμε επί πτωμάτων. Ίσως μοιάζει σκληρή αυτή η διατύπωση. Τη ζούμε όμως ιδιαίτερα στον χώρο των παιδιών και των εφήβων, καθώς μεγάλη μερίδα αυτών είτε αδιαφορούν είτε προσπαθούν να λειτουργήσουν εξουσιαστικά πληγώνοντας και απογοητεύοντας.

            Φαίνεται πως και στην πρώτη Εκκλησία, εκεί όπου η χάρις υπερεπλεόναζε και υπήρχαν πολλά χαρίσματα ανάμεσα στους χριστιανούς, όπως περιγράφει ο απόστολος Παύλος γράφοντας στους Κορινθίους, το ενδιαφέρον των χαρισματούχων ήταν να χρησιμοποιούν τις δωρεές του Θεού για να ξεχωρίζουν ανάμεσα στους άλλους και να διεκδικούν θέση ανώτερη, να τονίζουν την ικανότητα και τη δωρεά τους για να δοξάζονται από τους άλλους και να έχουν λόγο κεντροβαρή στην εκκλησιαστική κοινότητα. Ο απόστολος Παύλος δεν μένει ευχαριστημένος από αυτήν την αντίληψη, διότι νιώθει ότι τα χαρίσματα κάνουν τους χριστιανούς να ξεχνούνε ότι τίποτε δε μας ανήκει, αλλά τα πάντα είναι δωρεά του Χριστού όχι για να εξουσιάζουμε, αλλά για να διακονούμε με βάση το τι μας δόθηκε το σώμα της Εκκλησίας, στο οποίο είμαστε μέλη Του και ξεχωριστά ο καθένας και, ταυτόχρονα, όλοι μαζί. Έτσι, ο απόστολος δείχνει την οδό που μοιάζει υπερβολική, αλλά είναι το κλειδί της όντως χριστιανικής ζωής, που είναι η αγάπη, και προχωρεί στον περίφημο ύμνο της, διά του οποίου μας δείχνει ότι όσα χαρίσματα κι αν έχουμε, όσα έργα κι αν κάνουμε, αν δεν υπάρχει η αγάπη στην καρδιά και το καθετί που πράττουμε δεν είναι καρπός της, τότε μοιάζει μάταιο και πρόσκαιρο.

Και  η αγάπη έχει να κάνει κυρίως με τις ανθρώπινες σχέσεις και με τον τρόπο με τον οποίο τις διαχειριζόμαστε. «Η αγάπη μακροθυμεί, συμπεριφέρεται με χρηστότητα η αγάπη, δεν ζηλεύει, η αγάπη δεν μεγαλοκαυχιέται, δεν φουσκώνει από υπερηφάνεια,  δεν συμπεριφέρεται άσχημα, δεν ζητά τα δικά της, δεν παροξύνεται, δεν λογίζεται το κακό,  δεν χαίρει για την αδικία, συγχαίρει όμως στην αλήθεια.  Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει». Με τα λόγια αυτά είναι ξεκάθαρο ότι η χριστιανική οδός, όπως ήταν η αρχική ονομασία των χριστιανών (αυτοί που ανήκαν στην «οδό», αυτοί που δέχονταν τον Χριστό ως την οδό, την αλήθεια και τη ζωή) είχε ως κριτήριο και κίνητρο την αγάπη.

Μοιάζει ξένη αυτή η οδός, όχι μόνο ως προς το όνομά μας και την ιδιότητά μας ως χριστιανών σήμερα, αλλά και ως προς την προτεραιότητά μας τόσο στη ζωή όσο και στις σχέσεις μας. Λείπει η αγάπη ως κύριο κίνητρο της πορείας μας, και έχει υποκατασταθεί από άλλες επιλογές: την απόλαυση, το δικαίωμα, την καταξίωση, την άνεση, το δίκιο. Η αγάπη έχει ως πυρήνα της τον άλλον. Εμείς έχουμε ως πυρήνα μας το «εγώ και μόνο εγώ».  Ας προσπαθήσουμε στην Εκκλησία να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι της οδού της αγάπης, όπως οι Άγιοι Ανάργυροι που εορτάζουμε την 1^η Νοεμβρίου κάθε χρόνο. Δεν είναι θέμα διδαχής μόνο. Είναι θέμα εύρεσης εντός μας της εικόνας του Θεού, διότι πλαστήκαμε για να είμαστε ελεύθεροι και να αγαπούμε. Το νόημα της ζωής βρίσκεται στην καρδιά που αγαπά. Κι αυτή συναντά τον Χριστό ως οδό και κάνει τη ζωή μας οδό προς Εκείνον και προς τους συνανθρώπους μας. Και όλα τα υπόλοιπα, αν είναι για καλό μας, θα μας δοθούν. Μόνο που εκείνα, είτε υλικά αγαθά είτε χαρίσματα, εδώ μένουν. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ

 

   

---

Τη μνήμη των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού, των Αναργύρων, τιμά σήμερα, 1 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός κατάγονταν από την Ασία. Οι γονείς τους ήταν άριστο πρότυπο χριστιανών συζύγων. Όταν η μητέρα τους Θεοδότη έμεινε χήρα, αφιέρωσε κάθε προσπάθεια της στη χριστιανική ανατροφή των δυο παιδιών της, Κοσμά και Δαμιανού.

Τους δύο αδελφούς διέκρινε μεγάλη ευφυΐα και επιμέλεια, γι’ αυτό και σπούδασαν πολλές επιστήμες. Ιδιαίτερα όμως, επιδόθηκαν στην ιατρική επιστήμη, την οποία εξασκούσαν σαν διακονία φιλανθρωπίας προς τον πλησίον.

Θεράπευαν τις ασθένειες των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των φτωχών, χωρίς να παίρνουν χρήματα, γι’ αυτό και ονομάστηκαν Ανάργυροι. Πολλοί ασθενείς που θεραπεύθηκαν ήθελαν να τους ευχαριστήσουν.

Αλλά αυτοί, δε δέχονταν τις ευχαριστίες και απαντούσαν με τον ορθό λόγο της Αγίας Γραφής: «Η ευλογία και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμις και η ισχύς τω Θεώ ημών εις τους αιώνας των αιώνων» (Αποκάλυψη Ιωάννου, ζ’ 12). Δηλαδή, όλος ο ύμνος και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμη και η ισχύς, ανήκει στο Θεό μας, στους αιώνες των αιώνων.

Έτσι ταπεινά αφού διακόνησαν σε όλη τους τη ζωή τον πλησίον, πέθαναν ειρηνικά και ετάφησαν στην τοποθεσία Φερεμά.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ δ’.
Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν.

Ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος πλούσιος· φορούσε πορφύρα και μεταξωτά ενδύματα κι έκανε γλέντια λαμπρά. Ήταν κι ένας φτωχός που τον έλεγαν Λάζαρο. Αυτός καθόταν στην πόρτα του πλουσίου γεμάτος πληγές κι ήθελε να χορτάσει από τα ψίχουλα, που έπεφταν από το τραπέζι του. Τα σκυλιά έρχονταν κι έγλυφαν τις πληγές του».

Ο Χριστός, λοιπόν, με την παραβολή αυτή μας λέει το εξής· Ήταν κάποιος πλούσιος και ζούσε  μέσα σε  πολλή κακία. Δεν δοκίμαζε καμιά συμφορά και τα αγαθά του κυλούσαν σαν από πηγές. Το ότι δεν του συνέβαινε τίποτε δυσάρεστο, ούτε καμιά λύπη, ούτε καμιά δυσκολία, το εξυπονοεί η φράση «διασκέδαζε καθημερινά». Το ότι ζούσε μέσα σε κακία φαίνεται από το τέλος που του έτυχε και πριν από το τέλος, από την περιφρόνηση που έδειχνε στο φτωχό. Ότι δεν ελεούσε όχι εκείνον μονάχα που βρισκόταν κάθε μέρα στην πόρτα του, αλλά ούτε άλλον κανένα, το έδειξε αυτός ο ίδιος. Γιατί δεν ήταν ο φτωχός πεσμένος σε κάποιο σταυροδρόμι ούτε σ’ απόκρυφο τόπο, αλλά σε μέρος τέτοιο, που αδιάκοπα περνούσε ο πλούσιος κι ήταν υποχρεωμένος να τον βλέπει. Αν λοιπόν δεν ελέησε αυτόν που ήταν ριγμένος αδιάκοπα στις πόρτες του και μπροστά στα μάτια του πεσμένος, που καθημερινά μια και δυο και περισσότερες φορές ήταν αναγκασμένος, μπαίνοντας και βγαίνοντας, να τον βλέπει, αν δεν ελέησε αυτόν που ήταν σε τέτοια θλιβερή κατάσταση και με σύντροφο μια τόση φτώχεια και που βασανιζόταν από την φοβερή αρρώστια μια ολόκληρη ζωή, ποιός από όσους άλλους τον παρακαλούσαν θα μπορούσε ποτέ να του λυγίσει την καρδιά; Γιατί αν τον προσπέρασε την πρώτη μέρα, τη δεύτερη ήταν φυσικό κάτι ν’ αντιληφθεί. Κι αν δεν τον πρόσεξε και τότε, την τρίτη τουλάχιστο ή την τέταρτη ή την παράλλη, έπρεπε να λυγίσει επί τέλους, ακόμα κι αν ήταν αγριότερος από τα θηρία…

Πρώτη λοιπόν κακία είναι αυτή η σκληρότητα και η άφθαστη απανθρωπιά του. Δεν είναι το ίδιο να είσαι φτωχός και να μη βοηθάς όσους βρίσκονται σε ανάγκη με το να αδιαφορείς γι’ αυτούς που λιώνουν από την πείνα, ενώ εσύ απολαμβάνεις τέτοια καλοπέραση. Και πάλι, δεν είναι το ίδιο να δεις μια και δυο φορές ένα φτωχό και να προσπεράσεις με το να τον βλέπεις καθημερινά και να μη συγκινηθεί η ψυχή σου από ευσπλαχνία και φιλανθρωπία, παρ’ όλο που αδιάκοπα είναι μπροστά σου. Ακόμα δεν είναι ίδιο να βρίσκεσαι σε συμφορές και λύπες και στενοχώριες και να μην βοηθάς το διπλανό σου με το να αδιαφορείς για τους άλλους που λιώνουν απ’ την πείνα, ενώ εσύ ζεις σε ευφροσύνη και διαρκή ευτυχία, και να κλείνεις την καρδιά σου χωρίς η χαρά σου να σε κάνει πιο φιλάνθρωπο. Το γνωρίζετε όλοι αυτό· κι αν ακόμα είμαστε απ’ όλους αγριότεροι, είναι στη φύση μας να μας κάνει η ευτυχία πιο ήμερους και πιο καλούς. Αυτόν όμως ούτε η ευτυχία του δεν τον έκανε καλύτερο· έμεινε αποθηριωμένος και με την συμπεριφορά του έδειξε ότι έκρυβε μέσα του σκληρότητα και απανθρωπιά περισσότερο από κάθε θηρίο. Κι όμως, αυτός που ζούσε μέσα στην κακία και        στην απανθρωπιά δοκίμαζε κάθε ευτυχία, ενώ ο δίκαιος, ο κυνηγός της αρετής, ζούσε στο βυθό της δυστυχίας.

Ότι ο Λάζαρος ήταν δίκαιος το φανέρωσε το τέλος του και πριν από το τέλος η υπομονή μέσα στη φτώχεια του. Δεν σας φαίνεται άραγε πώς βλέπετε μπροστά σας αυτά τα πράγματα; Κατάμεστο το πλοίο του πλουσίου από εμπορεύματα και ταξίδευε με ούριο άνεμο. Μη θαυμάσετε· τραβούσε ολοταχώς για το ναυάγιο, επειδή δεν θέλησε να διαθέσει το εμπόρευμά του με φόβο Θεού. Να σας αναφέρω και δεύτερη κακία; Η καθημερινή ξένοιαστη απόλαυση. Κι αυτή είναι άκρα κακία. Όχι τώρα που επιδιώκουμε τόση πνευματικότητα, αλλά και παλιότερα, στην Παλαιά Διαθήκη, τότε που οι απαιτήσεις ήταν μικρότερες…

Ο πλούσιος, λοιπόν, ζούσε μέσα σε τόση κακία, μέσα σε καθημερινή τρυφή και ντυνόταν με πολυτέλεια ανάβοντας περισσότερο την κόλαση για τον εαυτό του, ανάβοντας περισσότερο τη φωτιά, κάνοντας την καταδίκη του απαρηγόρητη και την τιμωρία του ασυγχώρητη. Κι ο φτωχός; Ριγμένος στην εξώπορτα του πλουσίου ούτε απελπίστηκε, ούτε βλαστήμησε, ούτε αγανάκτησε. Από πού είναι αυτό φανερό; Από το ότι τον πήραν οι άγγελοι και τον αποκατάστησαν στον κόλπο του Αβραάμ. Δεν θα του γινόταν τέτοια τιμή, αν ήταν βλάσφημος…

Ας επιδιώξουμε την  αρετή  και τη χαρά που δίνουν τα πνευματικά κατορθώματα, ζηλεύοντας το Λάζαρο, πλούσιοι και φτωχοί. Αυτός δεν κατόρθωσε μόνο έναν και δυό και τρείς άθλους της αρετής, αλλά πολύ περισσότερους, τη φτώχεια, την αρρώστια, την απουσία προστάτη, ότι υπέφερε σε σπίτι που μπορούσε να του σβήσει όλα εκείνα τα δεινά του κι όμως δεν αξιώθηκε ούτε ένα λόγο παρηγοριάς, ότι έβλεπε να δοκιμάζει τόση απόλαυση αυτός που τον περιφρονούσε κι όχι μόνο αυτό, αλλά να ζει μέσα στην κακία και κανένα κακό να μην παθαίνει. Δεν είχε κι άλλο Λάζαρο να δει (σαν τον εαυτό του), δεν μπορούσε να υψωθεί σε σκέψεις για την ανάσταση, είχε την κακή υπόληψη που από τις συμφορές του σχημάτιζαν γι’ αυτόν οι πολλοί, σα να μην τον έφταναν τα πάθη του, ακόμα δεν έβλεπε τον εαυτό του δύο και τρείς μέρες, αλλά ολόκληρη τη ζωή του σ’ αυτή την κατάσταση και τον πλούσιο στην αντίθετη.

Τί, λοιπόν, θα απολογηθούμε εμείς, όταν εκείνος βαστούσε με τόση γενναιότητα όλα μαζί τα δεινά κι εμείς δεν αντέχουμε ούτε τα μισά; Δεν μπορείτε, δεν μπορείτε να παρουσιάσετε ούτε ν’ αναφέρετε κάποιον άλλον με τόσες και τέτοιες συμφορές. Γι’ αυτό ακριβώς τον παρουσίασε μπροστά μας ο Χριστός· σε όσο βάθος συμφοράς κι αν πέσουμε, βλέποντας σ’ αυτόν το αμέτρητο πλήθος των θλίψεων, ν’ αντλήσουμε παρηγοριά και στήριγμα από τη σοφία εκείνου και την υπομονή. Είναι κοινός δάσκαλος της οικουμένης για όσους υποφέρουν οποιοδήποτε κακό, δίνει σ’ όλους την ευκαιρία να τον βλέπουν και υπερβάλλει όλους με το  πλήθος των δεινών του.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 01/11/2026-ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑ ΙΣΤ' 19-31

 

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. Πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. Ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. Καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. Καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. Εἶπε δὲ Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. Εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. Λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ· ἔχουσι Μωυσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. Ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωυσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

Νεοελληνική Απόδοση

Είπε ο Κύριος: Κάποιος άνθρωπος ήταν πλούσιος, φορούσε πολυτελή ρούχα και το τραπέζι του κάθε μέρα ήταν λαμπρό. Κάποιος φτωχός όμως, που τον έλεγαν Λάζαρο, ήταν πεσμένος κοντά στην πόρτα του σπιτιού του πλουσίου, γεμάτος πληγές, και προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Έρχονταν και τα σκυλιά και του έγλειφαν τις πληγές. Κάποτε πέθανε ο φτωχός, και οι άγγελοι τον πήγαν κοντά στον Αβραάμ. Πέθανε κι ο πλούσιος και τον έθαψαν. Στον άδη που ήταν και βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον Αβραάμ και κοντά του τον Λάζαρο. Τότε φώναξε ο πλούσιος και είπε: «πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με και στείλε το Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δάχτυλού του και να μου δροσίσει τη γλώσσα, γιατί υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά». Ο Αβραάμ όμως του απάντησε: «παιδί μου, θυμήσου ότι εσύ απόλαυσες την ευτυχία στη ζωή σου, όπως κι ο Λάζαρος τη δυστυχία. Τώρα λοιπόν αυτός χαίρεται εδώ, κι εσύ υποφέρεις. Κι εκτός απ’ όλα αυτά, υπάρχει ανάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ώστε αυτοί που θέλουν να διαβούν από ‘δώ σ’ εσάς να μην μπορούν∙ ούτε οι από εκεί να περάσουν σ’ εμάς». Είπε πάλι ο πλούσιος: «τότε σε παρακαλώ, πατέρα, στείλε τον στο σπίτι του πατέρα μου, να προειδοποιήσει τους πέντε αδερφούς μου, ώστε να μην έρθουν κι εκείνοι σ’ αυτόν εδώ τον τόπο των βασάνων. Ο Αβραάμ του λέει: «έχουν τα λόγια του Μωυσή και των προφητών· ας υπακούσουν σ’ αυτά». «Όχι, πατέρα μου Αβραάμ», του λέει εκείνος, «δεν αρκεί∙ αλλά αν κάποιος από τους νεκρούς πάει σ’ αυτούς, θα μετανοήσουν». Του λέει τότε ο Αβραάμ: «αν δεν υπακούνε στα λόγια του Μωυσή και των προφητών, ακόμη κι αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς, δεν πρόκειται να πεισθούν».

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 01/11/2026-ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ ΙΒ΄27-ΙΓ'8

 

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀδελφοί,  ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους. Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν. Μὴ πάντες ἀπόστολοι; Μὴ πάντες προφῆται; Μὴ πάντες διδάσκαλοι; μὴ πάντες δυνάμεις; Μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων; Μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσι; Μὴ πάντες διερμηνεύουσι; Ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα. Καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι. Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.

Νεοελληνική Απόδοση

Ἀδελφοί, σεῖς εἶσθε σῶμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὁ καθένας εἶναι μέλος τοῦ σώματος. Καὶ ὁ Θεὸς ἐτοποθέτησε εἰς τὴν ἐκκλησίαν πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα ἔρχονται αἱ θαυματουργικαὶ δυνάμεις, ἔπειτα τὰ θεραπευτικὰ χαρίσματα, παροχαὶ βοηθείας, διοικητικαὶ ἱκανότητες, διάφορα εἴδη γλωσσολαλιῶν. Μήπως εἶναι ὅλοι ἀπόστολοι; Μήπως εἶναι ὅλοι προφῆται; Μήπως εἶναι ὅλοι διδάσκαλοι; Μήπως ὅλοι ἔχουν θαυματουργικὰς δυνάμεις; Μήπως ὅλοι ἔχουν θεραπευτικὰ χαρίσματα; Μήπως ὅλοι ἔχουν τὴν γλωσσολαλιά; Μήπως ὅλοι διερμηνεύουν; Νὰ ἔχετε δὲ ζῆλον πρὸς τὰ χαρίσματα τὰ ἀνώτερα. Καὶ τώρα θὰ σᾶς δείξω ἕνα ὑπέροχον δρόμον. Ἐὰν μιλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, ἔγινα χαλκὸς ποὺ δίνει ἤχους ἢ κύμβαλον ποὺ βγάζει κρότους. Καὶ ἐὰν ἔχω χάρισμα προφητείας καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ὅλην τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω ὅλην τὴν πίστιν, ὥστε νὰ μεταθέτω βουνά, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, δὲν εἶμαι τίποτε. Καὶ ἐὰν μοιράσω σὲ ἐλεημοσύνες ὅλην μου τὴν περιουσίαν, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμά μου διὰ νὰ καῇ, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, καμμίαν ὠφέλειαν δὲν ἔχω. Ἡ ἀγάπη εἶναι μακρόθυμη, εἶναι γεμάτη ἀπὸ εὐμένειαν, ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ζηλότυπη, ἡ ἀγάπη δὲν καυχᾶται, δὲν εἶναι ὑπερήφανη, δὲν κάνει ἀσχήμιες, δὲν ζητεῖ τὸ συμφέρον της, δὲν ἐρεθίζεται, δὲν λογαριάζει τὸ κακόν, δὲν χαίρει διὰ τὸ κακόν, ἀλλὰ συγχαίρει εἰς τὴν ἀλήθειαν, ὅλα τὰ ἀνέχεται, ὅλα τὰ πιστεύει, ἐλπίζει γιὰ τὸ κάθε τι, ὑπομένει τὸ κάθε τι. Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ.

Νιώθεις μόνος;

π. Νικόλαος Λαγουμτζής

Ίσως κάποιος να σε χρειάζεται περισσότερο απ’ όσο νομίζεις.
Μπορεί όλη μέρα να μιλάς με ανθρώπους, να στέλνεις μηνύματα και να επικοινωνείς με πολλούς.

Κι όμως, όταν κλείσει το κινητό το βράδυ, να νιώθεις μόνος.
Γιατί άλλο η επικοινωνία και άλλο η αληθινή συνάντηση.

Μπορεί να ξέρουμε τι έκανε ο άλλος σήμερα, πού πήγε και τι ανέβασε, αλλά να μην ξέρουμε τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στην καρδιά του.

Και υπάρχουν άνθρωποι που δεν παραπονιούνται ποτέ.

Δεν ζητούν τίποτα.

Τους βλέπεις και λες: «Αυτός είναι δυνατός. Τα καταφέρνει».

Μπορεί όμως μέσα τους να περιμένουν έναν άνθρωπο να τους πλησιάσει και να τους πει:

«Πώς είσαι; Πες μου. Θέλω πραγματικά να σε ακούσω».

Δεν χρειάζεται να είσαι πάντοτε δυνατός.

Το να κουράστηκες δεν σημαίνει ότι απέτυχες.

Το να λύγισες δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμος.

Και το να νιώθεις μόνος, δεν μειώνει καθόλου την αξία σου.

Ίσως η αρχή να είναι κάτι πολύ απλό.

Ξεκίνα τώρα, μην το αναβάλεις: Ένα τηλεφώνημα. Μια επίσκεψη. Μια κουβέντα.

Πες μόνο ένα απλό: «Είμαι εδώ. Θέλεις να μου μιλήσεις;»

Η αληθινή σχέση δεν χρειάζεται να είναι τέλεια.

Χρειάζεται να είναι αληθινή.

Να μπορούμε να μείνουμε κοντά στον άλλον όχι μόνο όταν χαμογελά, αλλά και όταν περνά τα δύσκολά του.

Και για εκείνον που πιστεύει και προσεύχεται, υπάρχει πάντοτε και μια παρουσία που δεν εγκαταλείπει:

Ο Χριστός.

Μπορείς να σταθείς μπροστά Του όπως ακριβώς είσαι. Χωρίς να προσποιηθείς. Χωρίς να κρύψεις την κούραση και τον πόνο σου.

Γι’ αυτό, κάνε σήμερα, κάνε ένα μικρό βήμα.

Πάρε τηλέφωνο, έναν άνθρωπο που έχεις καιρό να ακούσεις. Πλησίασε κάποιον που ξέρεις ότι δυσκολεύεται και ρώτησέ τον:

«Τι μπορώ να κάνω για σένα;»

Και αυτή τη φορά, περίμενε πραγματικά να ακούσεις την απάντησή του.

Γιατί μπορεί ο άνθρωπος που αναζητάς τόσο καιρό να μην είναι κάπου μακριά.

Μπορεί να βρίσκεται ήδη δίπλα σου.

Και ΠΡΟΣΕΞΕ σε παρακαλώ: Ίσως, χωρίς να το έχεις καταλάβει, να είσαι εσύ ο άνθρωπος που κάποιος άλλος περιμένει.

Ίσως το πιο όμορφο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον είναι αυτό: να είμαστε πραγματικά μαζί.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΤΑΧΥΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ

  

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Στάχυ και των συν Αυτώ Μαρτυρησάντων τιμά σήμερα, 31 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Στάχυς, Απελλής, Αμπλίας, Ουρβανός, Νάρκισσος και Αριστόβουλος άνηκαν στους εβδομήκοντα Αποστόλους του Κυρίου και όλοι τους υπήρξαν «Χριστού ευωδία τώ Θεώ εν τοίς σωζομένοις» (Β’ προς Κορινθίους, Β’ 15). Δηλαδή ευωδιά Χριστού, ευχάριστη στο Θεό, και ευωδία μεταξύ των σωζόμενων πυύ άκουγαν απ’ αυτούς το σωτήριο μήνυμα του Ευαγγελίου.

 Ο Άγιος Στάχυς έγινε πρώτος επίσκοπος Βυζαντίου, και αφού διάνυσε 16 χρόνια στο αποστολικό κήρυγμα, ειρηνικά αναπαύθηκε εν Κυρίω.

Ο Άγιος Απελλής έγινε επίσκοπος Ηράκλειας και πολλούς έφερε στη χριστιανική πίστη.

Ο Άγιος Αμπλίας έγινε επίσκοπος Οδυσσουπόλεως και ο Ουρβανός, επίσκοπος Μακεδονίας. Επειδή και οι δύο γκρέμιζαν τα είδωλα, θανατώθηκαν μαρτυρικά.

Ο Άγιος Νάρκισσος χειροτονήθηκε επίσκοπος Αθηνών. Η αλήθεια, όμως, του Ευαγγελίου, την οποία δίδασκε με ζήλο, εξήγειρε τους ειδωλολάτρες, με αποτέλεσμα να τον βασανίσουν και να παραδώσει την ψυχή του μαρτυρικά.

Ο Άγιος Αριστόβουλος, και αυτός υπήρξε επίσκοπος και πέθανε ειρηνικά, κηρύττοντας μέχρι τέλους της ζωής του το Χριστό.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Την κιθάραν του Πνεύματος την έξάχορδον, την μελωδήσασαν κόσμω τας υπέρ νουν δωρεάς, ως έκφάντορας Χριστού άνευφημήσωμεν, Στάχυν Άμπλίαν Άπελλήν συν Ναρκίσσω, Ούρβανόν, και Άριστόβουλον άμα’ ως γαρ Απόστολοι θείοι, χάριν αίτούνται ταις ψυχαίς ημών.

Δεν έρχονται όλα όπως τα θέλεις.

 

 

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Δεν έρχονται όλα όπως τα θέλεις.
Αλίμονο όμως εάν πάψεις να θέλεις.
Τότε καταντάς άβουλο ον, χωρίς θέληση, χωρίς ελπίδα, χωρίς στόχους.

Να θέλεις, να προσπαθείς, να βάζεις στόχους.
Να μαθαίνεις από λάθη και αποτυχίες.
Να μην παραιτείσαι από τα όνειρά σου.
Να θέλεις…

Δεν είναι κακό να θέλεις.
Έχουμε παρεξηγήσει το «θέλημα».

Δεν είναι σκοπός να «κόψουμε το θέλημά μας», όπως κακώς διατυπώνεται, αλλά να του δώσουμε και πνευματικές διαστάσεις και προοπτικές. Να το «αλατίσουμε» με τον Ευαγγελικό λόγο.

Χρειάζεται να ελέγξουμε και τα κίνητρα των «θέλω» μας. Άλλο είναι να θέλω να γίνω γιατρός για να βοηθώ τους συνανθρώπους μου και άλλο για να θησαυρίσω ή για ν’ ανέβω κοινωνικά.

Άλλο είναι θα θέλω να γίνω ιερέας για να διακονώ τους πιστούς και τα Μυστήρια και άλλο για να μου φιλάνε το χέρι, για να αποκτήσω δόξα, εξουσία και σεβασμό…

Άνθρωπος που δεν έχει θέλημα, είναι χωρίς κρίση, χωρίς καρδιά, χωρίς συναισθήματα.

Άβουλο ον που κινείται σαν μαριονέτα από άλλους. Αυτό δεν είναι υπακοή (για να προλάβω μερικούς).

Ο Θεός δεν θέλει να ευνουχίσουμε τα «θέλω» μας, αλλά να τα μεταμορφώσουμε μέσα από το άγγιγμα της Αλήθειας και της Αγάπης.

Ακόμα και οι άγιοι που φτάσανε στα πνευματικά ύψη της απάθειας είχανε θέλημα ισχυρό. Θέλανε τον Χριστό, θέλανε τον Ουρανό.

Κι εμείς λοιπόν οι χοϊκοί, που ακόμα παλεύουμε με το κοσμικό μας φρόνημα, ας εντάξουμε μέσα στα «θέλω» μας και κάποια θεάρεστα «θέλω», που θα μας βοηθήσουν να δούμε γενικότερα την ζωή μας μέσα από το θέλημα του Θεού, που δεν είναι άλλο από την σωτηρία μας.

Να προσπαθούμε και για τα επίγεια, αλλά ας μην ξεχνάμε και τα αιώνια…
Η σωτηρία μας βασίζεται στην ελευθερία μας, είναι ζήτημα θελήσεως.

Για να σωθείς εν Χριστώ χρειάζεται να το θέλεις και όχι ν’ ακολουθείς άβουλα εντολές και κανόνες χωρίς την θέλησή σου.

Χρειάζεται το αντίστοιχο θέλημα για να ασκηθείς, για να ταπεινωθείς, για να συγχωρέσεις, για να σταυρωθείς υπέρ του αδελφού σου, για να μετανοήσεις ειλικρινά…

Με το ζόρι προκοπή δεν γίνεται.