Το Ταξίδι στο Παντοπωλείο της Χάριτος

 

Μια μέρα, καθώς περπατούσα στον δρόμο της ζωής, κουρασμένος από τις έγνοιες και τις δοκιμασίες, είδα μπροστά μου μια μικρή ξύλινη επιγραφή που έγραφε:

«Παντοπωλείο της Χάριτος»

Η πόρτα ήταν ανοιχτή. Μπήκα διστακτικά και αμέσως μια γλυκιά ειρήνη πλημμύρισε την καρδιά μου.

Δεν υπήρχαν φωνές, ούτε βιασύνη. Μόνο ένα απαλό φως και πρόσωπα φωτεινά που υποδέχονταν κάθε επισκέπτη με αγάπη.

Ένας άγγελος με πλησίασε, μου έδωσε ένα καλάθι και μου είπε:

«Γέμισέ το με όσα θα σε βοηθήσουν να φτάσεις στον προορισμό σου.»

Προχώρησα στα ράφια.

Στο πρώτο βρήκα την Πίστη. Πήρα αρκετή, γιατί χωρίς αυτήν ο δρόμος γίνεται σκοτεινός.

Δίπλα της ήταν η Ελπίδα, φρέσκια σαν την αυγή. Έβαλα κι από αυτή, γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι ξεχνούν πως κάθε νύχτα τελειώνει.

Λίγο πιο πέρα βρισκόταν η Αγάπη. Δεν είχε όριο στην ποσότητα. Όσο περισσότερο έπαιρνες, τόσο περισσότερο γέμιζαν τα ράφια.

Στην γωνιά είδα την Ταπείνωση. Δεν την πρόσεχαν πολλοί, μα κατάλαβα πως ήταν από τα πολυτιμότερα αγαθά.

Συνέχισα και γέμισα μια σακούλα με Υπομονή, γιατί ήξερα ότι θα τη χρειαζόμουν στις δυσκολίες.

Πήρα επίσης Συγχώρηση, όχι μόνο για να τη χαρίζω στους άλλους, αλλά και για να μπορώ να συγχωρώ τον ίδιο μου τον εαυτό όταν μετανοώ.

Στο επόμενο ράφι υπήρχαν η Σοφία, η Διάκριση και η Σιωπή. Ο άγγελος μου ψιθύρισε:

«Αυτές χρησιμοποιούνται μαζί.»

Δεν τις ξέχασα.

Πιο πέρα υπήρχαν η Προσευχή, η Μετάνοια και η Ευγνωμοσύνη. Ήταν τόσο ελαφριές, κι όμως είχαν τη μεγαλύτερη δύναμη.

Στο βάθος της αίθουσας είδα μια μεγάλη επιγραφή:

«Εδώ μοιράζεται η Ειρήνη.»

Πλησίασα και γέμισα την καρδιά μου όσο περισσότερο μπορούσα.

Δίπλα της ήταν η Χαρά, όχι εκείνη που εξαρτάται από τα πράγματα του κόσμου, αλλά εκείνη που γεννιέται όταν ο άνθρωπος βρίσκεται κοντά στον Θεό.

Όταν το καλάθι μου γέμισε, πλησίασα το ταμείο.

Ρώτησα τον άγγελο:

- Πόσο κοστίζουν όλα αυτά;

Με κοίταξε με καλοσύνη και αποκρίθηκε:

- Για τον άνθρωπο είναι ανεκτίμητα.

- Και τότε... πώς θα τα πληρώσω;

Χαμογέλασε και έδειξε έναν ξύλινο Σταυρό.

«Η τιμή πληρώθηκε ήδη με αγάπη. Εσύ μόνο κράτησε αυτά τα δώρα, μοίρασέ τα στους ανθρώπους που θα συναντήσεις και μην ξεχάσεις ποτέ από Ποιον τα έλαβες.

Όσο δίνεις, τόσο περισσότερο θα γεμίζει ξανά το καλάθι σου.»

Βγήκα από το Παντοπωλείο της Χάριτος κρατώντας το ίδιο καλάθι.

Και τότε κατάλαβα πως οι αληθινοί θησαυροί δεν είναι εκείνοι που φυλάγονται στα σπίτια, αλλά εκείνοι που κατοικούν μέσα στην καρδιά και οδηγούν τον άνθρωπο πιο κοντά στον Χριστό.

 Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού 

 

«Προωρώμην τόν Κύριον ἐνώπιόν μου διά παντός... ἵνα μή σαλευθῶ.»

Ἡ σωτηρία καὶ ἡ προσευχὴ δὲν βρίσκονται στὰ πολλὰ λόγια, ἀλλὰ στὴν κατανόηση καὶ στὴν θέρμη τῆς καρδιᾶς.

Τὸ σπουδαιότερο πράγμα, ποὺ πρέπει νὰ θυμᾶσαι κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ἔχεις συνεχῆ μνήμη Θεοῦ, νὰ κάνεις δηλαδὴ μυστικὴ νοερὰ προσευχή.

Κι ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν ἔχω καιρὸ νὰ παρευρίσκομαι σὲ μακρὲς μοναστηριακὲς ἀκολουθίες, ἀλλὰ ὅπου κι ἂν πάω, εἴτε μὲ τὰ πόδια εἴτε μὲ τὸ πλοῖο, εἴτε μὲ τὴν ἅμαξα καθιστὸς ἢ ξαπλωμένος, δὲν μ᾿ ἐγκαταλείπει ποτὲ ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ.

«Προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παντός... ἵνα μὴ σαλευθῶ.» (Ψαλμ. 15:8).
Ἡ σκέψη ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι κοντά μου δὲν μ᾿ ἐγκαταλείπει ποτέ.
Πρέπει καὶ σὺ νὰ προσπαθήσεις νὰ κάνης τὸ ἴδιο.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΑΙ ΗΜΑΣ

 

 
«Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» (Ματθ.  8, 29)

Καὶ μὲ κραυγὲς τοῦ ἔλεγαν· «Τί δουλειὰ ἔχεις ἐσὺ μ᾿ ἐμᾶς, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ῏Ηρθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσεις πρὶν τὴν ὥρα μας;» 

            Ένα από τα πιο συγκλονιστικά θαύματα του Ιησού είναι αυτό της θεραπείας των δαιμονισμένων των Γεργεσηνών. Οι άνθρωποι αυτοί βασανίζονταν και βασάνιζαν. Ήταν ζωντανοί- νεκροί, καθώς κατοικούσαν στα μνήματα, ενώ οι δαίμονες είχαν αλλοιώσει την όψη του προσώπου τους κάνοντάς τους τόσο φρικτά άσχημους, ώστε κανείς να μην τολμά να περάσει μπροστά τους, κανείς να μη θέλει να τους ατενίσει. Κι όταν ο Χριστός τους θεραπεύει, διώχνοντας τα δαιμόνια από μέσα τους, εκείνα θα εισέλθουν στην αγέλη των χοίρων και θα τη γκρεμίσουν στη  θάλασσα, δείχνοντας το μέγεθος της κακίας του διαβόλου, ο οποίος δεν ταλαιπωρεί μόνο τους ανθρώπους, αλλά και όλη τη δημιουργία του Θεού.  Και θα συνεχίσει ο διάβολος να ταλαιπωρεί και τους υπόλοιπους κατοίκους των Γεργεσηνών, οι οποίοι θα αρνηθούν στον Χριστό να παραμείνει ανάμεσά τους, διότι ελέγχονται από τον Κύριο, αισθάνονται ότι ξεσκέπασε τη γύμνια της καρδιάς τους, την υποκριτική τήρηση των εντολών του Μωσαϊκού νόμου, ο οποίος δεν επέτρεπε την κατανάλωση χοιρινού κρέατος, αλλά οι ίδιοι το πουλούσαν στους ειδωλολάτρες προς ίδιον όφελος, αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αντέξουν την καλοσύνη και την αγάπη του Θεού, ζώντας οι ίδιοι την κόλαση των δαιμονισμένων.  

            Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η φράση των δύο δαιμονισμένων προς τον Χριστό, όταν ο Κύριος τους πλησιάζει. «Ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς», του λένε. « Ήρθες εδώ να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας». Ποια είναι η κανονική ώρα της βασάνου; Είναι η κόλαση, είναι ο αιώνιος θάνατος τον οποίο βιώνει ο άνθρωπος που δεν αγαπά Θεό και ανθρώπους, ο άνθρωπος που αρνείται τον προορισμό του, να είναι δηλαδή εικόνα Θεού και να έχει πλαστεί για να μοιάσει στον Θεό. Ο άνθρωπος τότε θα βιώνει την κατάσταση των δαιμονισμένων, αλλά και των Γεργεσηνών. Θα είναι ακοινώνητος. Φριχτός για τους άλλους, που δεν θα θέλει να τους βλέπει και ούτε εκείνοι να τον βλέπουν. Δεν θα θέλει ίχνος Θεού, ίχνος καλού στη ζωή του, αλλά θα έχει για θεό τον εαυτό του, το συμφέρον του, τον τρόπο του, θα νιώθει την παρουσία του Θεού και θα αρνείται να ανοίξει τα μάτια του σ’ Αυτόν. Και ό,τι ξεκινήσει ψυχικά , μετά τον θάνατο, θα επεκταθεί και σωματικά, μετά την Ανάσταση των νεκρών, τη Δευτέρα Παρουσία.

            Ζούμε σε έναν καιρό στον οποίο αισθανόμαστε ότι η παρουσία του Χριστού βασανίζει τον κόσμο. Του υπενθυμίζει την ειρήνη και τη συμφιλίωση, ενώ ο κόσμος θέλει την εξουσία και τη βία για να πετύχει το σκοπό του. Του υπενθυμίζει την κοινωνία της σχέσης και της αγάπης, ενώ ο κόσμος θέλει τη χρήση του άλλου και της κτίσης για να είναι ευχαριστημένος. Του υπενθυμίζει το μέτρο και την ασκητικότητα, ενώ ο κόσμος θέλει την άνεση και την πολυτέλεια. Του υπενθυμίζει ότι η ζωή έχει συνέχεια μετά τον θάνατο εν αγάπη, ενώ ο κόσμος επιλέγει το μηδέν, για να ζήσει καλά εδώ, με γνώμονα τα επιτεύγματά του. Του υπενθυμίζει ότι υπάρχει ο τρόπος της Εκκλησίας που είναι ο τρόπος της αγάπης, της εξόδου από την αποκλειστικότητα του εγώ, της υπέρβασης του ιδίου θελήματος και του μοιράσματος, ενώ ο κόσμος ζητά τα πάντα να περιστρέφονται γύρω από το εγώ, το δίκιο, το δικαίωμα. Γι’ αυτό ο κόσμος βασανίζεται πρόωρα. Όποιος πιστεύει στον Χριστό περνά σταυρούς, αλλά δεν είναι μόνος. Και μέσα από τη σχέση με τον Χριστό παίρνει ζωή και αλλάζει ζωή. Αυτή είναι η καινούργια αρχή που μπορούμε να κάνουμε ανά πάσα στιγμή και να αφήσουμε το πνεύμα και τον τρόπο του κακού στη άκρη, καθιστάμενοι εν Χριστώ νέοι, καινούργιοι άνθρωποι, με ελπίδα και στο τώρα και στην αιωνιότητα.   

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΟΣΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ

 

---

 Τη μνήμη του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου και των έξι μαθητών του τιμά σήμερα, 5 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Ο Όσιος Αθανάσιος, ο οποίος καταγόταν από την Τραπεζούντα, προέρχονταν από πολύ ευσεβή και εύπορη οικογένεια. Η οικογένειά του, του προσέφερε όλα τα απαραίτητα εφόδια για τις σπουδές του, τις οποίες τις ολοκλήρωσε στην Κωνσταντινούπολη.

 Εκεί του γεννήθηκε μέσα στην ψυχή του η επιθυμία να γίνει μοναχός και να φθάσει στα άκρα της ασκητικής ζωής.

Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο, πήγε στο όρος Κυμινάς της Μικράς Ασίας, όπου βρισκόταν ένα μοναστήρι του οποίου ηγούμενος ήταν ο Μιχαήλ, ο επονομαζόμενος Μαλείνος.

Έτσι ανάμεσα στους μοναχούς, συγκαταριθμήθηκε και ο Αθανάσιος. Στο λίγο χρονικό διάστημα που ήταν στο Μοναστήρι, διακρίθηκε για τις αρετές και για την ασκητική του ζωή. Επειδή όμως έφθασε σε ύψιστα σημεία αρετής και τον τιμούσαν όλοι, αποφάσισε να φύγει και πήγε στον Άθωνα κοντά σε ένα γέρο ασκητή υπακούοντας σ’ αυτόν με μεγάλη ταπεινοφροσύνη.

Εν συνεχεία μετά από Θεία αποκάλυψη, έφυγε από εκεί και πήγε στα ενδότερα του Αγίου Όρους. Εκεί μετά από πολλές παρακλήσεις του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, με τον οποίο γνωρίζονταν, έχτισε έναν ναό προς τιμήν της Παναγίας. Επίσης έφτιαξε πολλά κελιά για τούς μοναχούς. Μετά λοιπόν από πολλούς κόπους και θυσίες, δημιούργησε την ιερά Μονή της Μεγίστης Λαύρας, η οποία είναι η αρχαιότερη μονή στο Όρος και τιμάται επ’ ονόματι του Οσίου Αθανασίου (963 μ.Χ.).

Στην συνέχεια εξεδήμησε προς Κύριον και μάλιστα κατά τρόπο μαρτυρικό. Συγκεκριμένα υπήρχε ανάγκη να μετασκευαστεί η οροφή του Ναού της Μονής. Ο Όσιος, αν και σε μεγάλη ηλικία, ανέβηκε και αυτός μαζί με άλλους αδελφούς της μονής για να κάνουν το έργο. Η οροφή όμως κατέρρευσε και καταπλάκωσε τον Όσιο μαζί με τους υπόλοιπους αδελφούς.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Την εν σαρκί ζωήν, σού κατεπλάγησαν, Αγγέλων τάγματα, πως μετά σώματος, προς αοράτους συμπλοκάς, εχώρησας πανεύφημε, και κατετραυμάτισας, των δαιμόνων, τας φάλαγγας· όθεν Αθανάσιε, ο Χριστός σε ημείψατο, πλουσίαις δωρεαίς· διό Πάτερ, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Τα Δικά μας Μνήματα

Μάξιμος Παφίλης, Επίσκοπος Μελιτηνής

---

Ομιλία στην ευαγγελική περικοπή Ματθ. 8,28 - 34, 9,1.

Υπάρχουν άνθρωποι που κατοικούν σε μνήματα δίχως να το ξέρουν. Δεν εννοώ τάφους από πέτρα, εννοώ εκείνες τις κρυφές περιοχές όπου κάποιος αποσύρεται όταν η ζωή τον έχει πληγώσει βαριά και παρατεταμένα, τα κλειστά δωμάτια της ψυχής με τις κατεβασμένες κουρτίνες, τη σιωπή που στην αρχή μοιάζει καταφύγιο και σιγά σιγά γίνεται φυλακή.

Ο σύγχρονος διαβάτης γνωρίζει καλά αυτή τη γεωγραφία. Την περπατά κάθε βράδυ, όταν κλείνει την οθόνη και μένει μόνος με τους θορύβους του εαυτού του.

Το ευαγγελικό επεισόδιο των Γεργεσηνών (Ματθ. 8, 28-34) διαδραματίζεται σε έναν τέτοιο τόπο, μόνο που εκεί η ερημία ήταν και εξωτερική.

Χώρα εθνικών, χωρίς δεσμούς με τον Θεό του Ισραήλ, και οι αγέλες των χοίρων που έβοσκαν στα βουνά της ήταν, για τα μάτια ενός Ιουδαίου, η ορατή απόδειξη ότι εδώ οι θείες εντολές είχαν πάψει να μετρούν.

Μέσα σ' αυτό το τοπίο ζούσαν οι δύο δαιμονισμένοι. Έξω από την πόλη, μακριά από την κοινωνία, αποκομμένοι σχεδόν και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Οι περαστικοί απέφευγαν τον δρόμο εκείνο. Και ποιος θα τους κατηγορούσε;

Αυτό που συγκλονίζει περισσότερο στην εικόνα τους είναι η απώλεια του ονόματος. Όταν σε άλλη διατύπωση του ίδιου γεγονότος ο Χριστός ρωτά «Τί ὄνομά σοι;» (Μάρκ. 5, 9), η απάντηση που έρχεται, «Λεγεών», δηλώνει αριθμό, πλήθος, στρατό.

Το άτομο έχει γίνει πολλοί, χάνοντας πλέον την ατομικότητά του. Κάτι από αυτή τη διάσπαση το αναγνωρίζουμε και στη δική μας εποχή: ο καθένας μας κουβαλά μέσα του ψιθύρους που δε διάλεξε, απαιτήσεις, φόβους, εικόνες του προσώπου του κατασκευασμένες από άλλους, και κάποια στιγμή αναρωτιέται ποια από όλες αυτές τις ηχώ είναι επιτέλους η δική του.

Η ψυχολογία θα μιλούσε ίσως για κατακερματισμό της ταυτότητας, η θεολογία όμως αναφέρεται σε κάτι ουσιαστικότερο, στην δαιμονική κατάληψη.

Το πονηρό εισβάλλει και εκτοπίζει, αγκιστρώνεται εκεί που έπρεπε να βρίσκεται μόνον ο Χριστός, και η εισβολή αυτή στον ψυχικό και σωματικό χώρο του θύματος δε συντελείται χωρίς κάποια σιωπηρή συγκατάθεση της ανθρώπινης θέλησης, μια πόρτα που αφέθηκε μισάνοιχτη, μια συναίνεση που δόθηκε πριν καν την καταλάβουμε.

Εδώ κρύβεται και η παρηγορητική πλευρά της υπόθεσης, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται. Ό,τι χρειάστηκε την έγκρισή μας για να μπει, και δεν μπορεί να μείνει όταν η αποδοχή ανακληθεί.

Και οι χοίροι; Πάντοτε προκαλούσε απορία αυτή η λεπτομέρεια, ο πνιγμός ενός ολόκληρου κοπαδιού στα νερά της λίμνης.

Ο ιερός Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας το περιστατικό, υποστηρίζει ότι ο Θεός επέτρεψε στα δαιμόνια να εισέλθουν στα γουρούνια για να φανερωθεί, πάνω σε σώματα άλογα, η καταστροφική τους μανία, διότι αν δε λυπήθηκαν ούτε τα ζώα, με τα οποία δεν είχαν διαφορά, τι θα έκαναν στο πλάσμα του Θεού, με τον οποίο διεξάγουν πόλεμο ακήρυκτο και άσπονδο;

Η συνέχεια της διήγησης έχει μια πίκρα που εύκολα προσπερνιέται. Ολόκληρη η πολιτεία βγήκε να συναντήσει τον Ιησού απλώς για να τον παρακαλέσει να φύγει.

Δύο ντόπιοι κάτοικοι είχαν σωθεί, μια περιουσία είχε χαθεί, και η ζυγαριά της τοπικής κοινωνίας έγειρε προς την περιουσία. Πόσο σύγχρονη σκηνή.

Πόσες φορές διώχνουμε κι εμείς ό,τι θα μπορούσε να μας λυτρώσει, επειδή η ανεξαρτησία κοστίζει, επειδή αναστατώνει τα κοπάδια μας, τις συνήθειες, τα βολέματα, την τακτοποιημένη οικονομία μιας ζωής που έχει μάθει να συμβιώνει με τους δαίμονές της.

Ο Χριστός δε διαμαρτύρεται. Μπαίνει στο πλοίο και αναχωρεί. Είναι από τα πιο σιωπηλά και τρομακτικά σημεία του Ευαγγελίου, ο Θεός που σέβεται την άρνησή μας...

Έμειναν όμως πίσω δύο ανακαινισμένες ψυχές. Αυτοί που χθες έσπαζαν τις αλυσίδες και έσχιζαν τις σάρκες τους, κάθονται τώρα ήρεμοι, ντυμένοι, με καθαρό λογισμό, κοντά σ' Εκείνον που τους ανέστησε από τα νεκροταφεία των ζωντανών.

Και η παράδοση θέλει τον πρώην δαιμονόπληκτο να γίνεται κήρυκας στη Δεκάπολη, ευαγγελιστής μέσα σε ειδωλολάτρες, πειστικότερος ίσως από πολλούς ευσεβείς εκ γενετής, γιατί εκείνος εξιστορούσε το δικό του σκοτάδι που φωτίστηκε.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για μας, που δεν κατοικούμε, έτσι τουλάχιστον πιστεύουμε, σε ταφικά μνημεία; Σημαίνουν, πρώτα απ' όλα, ότι ο Άδης εκτός από τόπος αποτελεί και κατάσταση, και η συνθήκη αυτή μπορεί να απλώνεται μέσα στην πιο κανονική καθημερινότητα. Στην κατάθλιψη που δεν ομολογείται.

Στον θυμό που ρίζωσε τόσο ισχυρά ώστε να μοιάζει πια χαρακτήρας. Στην εξάρτηση, στην αυτοπεριφρόνηση, στη μοναξιά των πολυκατοικιών όπου οι ένοικοι ζουν τοίχο με τοίχο και άβυσσο με άβυσσο.

Μάλλον ο Άδης που καταλύει ο Χριστός κρύβεται στη δική μας καρδιά, στα δικά μας έγκατα. Δεν ξέρω. Πρόκειται για την περιπέτεια της ζωής που μας θέλει συνεχώς αγωνιστές.

Εκεί κατεβαίνει πάντως ο Χριστός. Στον Άδη μας. Αυτή είναι όλη η ελπίδα του Ευαγγελίου, συμπυκνωμένη, ότι δεν υπάρχει σκότος αρκετά πυκνό ώστε να Τον αποθαρρύνει, ούτε βυθός τόσο κάτω ώστε να μη φτάνει το χέρι Του.

Και δε ζητά προϋποθέσεις βαριές. Δε ζητά άψογη θρησκευτικότητα, ούτε εντυπωσιακό ζήλο, ούτε ένα εκτενές βιογραφικό αρετών. «Πᾶς γὰρ ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα Κυρίου σωθήσεται» (Ρωμ. 10, 13).

Μια επίκληση αρκεί, ένα ψέλλισμα εμπιστοσύνης μέσα από τα χαλάσματα. Οι βασανιζόμενοι των Γεργεσηνών δεν πρόλαβαν καν να ζητήσουν τη θεραπεία τους, βγήκαν κραυγάζοντας εχθρικά, κι όμως θεραπεύτηκαν. Η ελάχιστη αυτή παραχώρηση, το να αφεθείς, αποδεικνύεται ενίοτε το δυσκολότερο όλων.

Σκέφτομαι συχνά εκείνον τον δρόμο που κανείς δεν μπορούσε να διαβεί, όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής. Κάθε ζωή έχει ένα τέτοιο μονοπάτι, ένα σημείο που το παρακάμπτουμε χρόνια, γιατί εκεί φωλιάζει κάτι που φοβόμαστε να αντικρίσουμε.

Ο Χριστός των Γεργεσηνών είναι Εκείνος που δεν παρακάμπτει. Πηγαίνει ίσια εκεί, στο απαγορευμένο σημείο, ανάμεσα στους τάφους, εκεί που η λογική λέει «μην πλησιάζεις».

Και η δίοδος ανοίγει ξανά, κάποτε αθόρυβα, με τον τρόπο που ξημερώνει μέσα σε ομίχλη, όπου σιγά σιγά διακρίνεις πάλι τα πράγματα. Ίσως έτσι να αρχίζει, τις περισσότερες φορές, η δική μας έξοδος από τα ταφικά σκοτάδια.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 05/07/2026-ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Η΄ 28 - Θ΄ 1

 

 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ Ἰησοῦ εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν, ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;  Ἦν δὲ μακρὰν ἀπ' αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· Εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ὑπάγετε. Οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων · καὶ ἰδοὺ ὥρμησεν πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. Οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων. Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασεν καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.

                                                                         Μετάφραση

 Εκεῖνο τόν καιρό,  ὃταν ἔφτασε ὁ Ἰησοῦς στήν περιοχή τῶν Γεργεσηνῶν, τόν συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι πού ἔρχονταν ἀπό τά μνήματα, τόσο φοβεροί, πού κανένας δέν τολμοῦσε νά περάσει ἀπό κεῖνον τό δρόμο. Καί μέ κραυγές τοῦ ἔλεγαν: «Τί δουλειά ἔχεις ἐσύ μ΄ ἐμᾶς, Υἱέ τοῦ Θεοῦ; Ἦρθες ἐδῶ νά μᾶς βασανίσεις πρίν τήν ὥρα μας;» Μακριά ἀπ΄ αὐτούς ἔβοσκε ἕνα μεγάλο κοπάδι χοίρων. Καί οἱ δαίμονες τόν παρακαλοῦσαν λέγοντας: «Ἄν εἶναι νά μᾶς διώξεις, ἄφησέ μας νά πᾶμε στό κοπάδι τῶν χοίρων». Κι ἐκεῖνος τούς εἶπε: «Πηγαίνετε». Αὐτοί βγῆκαν καί πῆγαν στό κοπάδι τῶν χοίρων. Καί ὅλο τό κοπάδι ὅρμησε καί γκρεμίστηκε στή λίμνη καί πνίγηκαν μέσα στά νερά. Οἱ βοσκοί ἔφυγαν, πῆγαν στήν πόλη καί ἀνάγγειλαν ὅλα τά συμβάντα καί ὅ,τι ἔγινε μέ τούς δαιμονισμένους. Βγῆκε τότε ὅλη ἡ πόλη νά συναντήσει τόν Ἰησοῦ, κι ὅταν τόν εἶδαν, τόν παρακάλεσαν νά φύγει ἀπό τήν περιοχή τους. Ὁ Ἰησοῦς ἐπιβιβάστηκε στό πλοῖο, διέσχισε τή λίμνη καί ἦρθε στήν πόλη του.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 05/07/2026-ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ Ι' 1-10

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀδελφοί, ἡ μὲν εὐδοκία τῆς ἐμῆς καρδίας καὶ ἡ δέησις πρὸς τὸν Θὸν ὑπὲρ αὐτῶν εἰς σωτηρίαν. Μαρτυρῶ γὰρ αὐτοῖς ὅτι ζῆλον Θεοῦ ἔχουσιν, ἀλλ΄ οὐ κατ΄ ἐπίγνωσιν· ἀγνοοῦντες γὰρ τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην, καὶ τὴν ἰδίαν ζητοῦντες στῆσαι, τῇ δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑπετάγησαν· τέλος γὰρ νόμου Χριστὸς εἰς δικαιοσύνην παντὶ τῷ πιστεύοντι. Μωϋσῆς γὰρ γράφει τὴν δικαιοσύνην τὴν ἐκ τοῦ νόμου ὅτι ὁ ποιήσας ἄνθρωπος ζήσεται ἐν αὐτῇ. Ἡ δὲ ἐκ πίστεως δικαιοσύνη οὕτως λέγει· Μὴ εἴπῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου· Τίς ἀναβήσεται εἰς τὸν οὐρανόν; τοῦτ΄ ἔστι Χριστὸν καταγαγεῖν· ἤ, Τίς καταβήσεται εἰς τὴν ἄβυσσον; τοῦτ΄ ἔστι Χριστὸν ἐκ νεκρῶν ἀναγαγεῖν. Ἀλλὰ τί λέγει; Ἐγγύς σου τὸ ῥῆμά ἐστιν, ἐν τῷ στόματί σου καὶ ἐν τῇ καρδίᾳ σου· τοῦτ΄ ἔστι τὸ ῥῆμα τῆς πίστεως ὃ κηρύσσομεν. Ὅτι ἐὰν ὁμολογήσῃς ἐν τῷ στόματί σου Κύριον Ἰησοῦν, καὶ πιστεύσῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου ὅτι ὁ Θεὸς αὐτὸν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, σωθήσῃ· καρδίᾳ γὰρ πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην, στόματι δὲ ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν.

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, η σφοδρή επιθυμία της καρδιάς μου και η δέηση μου στον Θεό είναι να οδηγηθούν οι Ιουδαίοι στη σωτηρία. Μπορώ να σας βεβαιώσω πως έχουν ζήλο Θεού, αλλά χωρίς τη σωστή γνώση. Γι αυτό, στην πράξη αγνοούν το γεγονός πως μόνο ο Θεός μπορεί να δικαιώσει τον άνθρωπο, και προσπαθούν με κάθε τρόπο να διακαιωθούν με τα έργα τους. Το αποτέλεσμα είναι πως δεν αποδέχτηκαν τη δικαίωση που προσφέρει ο Θεός μέσω του Χριστού. Γιατί ο Χριστός είναι το τέλος του νόμου, αφού εκπληρώνει τον σκοπό του, δίνοντας της σωτηρία σ´ όποιον πιστεύει. Ο Μωυσής γράφει για τη δικαίωση που προέρχεται από τον νόμο, ότι όποιος πράττει σύμφωνα με τις εντολές του νόμου, θα βρει σ´ αυτές  τη ζωή. Για τη δικαίωση όμως που πηγάζει από την πίστη, λέει, Μην αναρωτηθείς , ποιός μπορεί ν´ ανέβει στον ουρανό, για να κατεβάσει δηλαδή τον Χριστό. Ούτε να πεις, ποιός μπορεί να στον άδη, για ν´ ανεβάσει δηλαδή τον Χριστό από τους νεκρούς. Αλλά τι λέει, Κοντά σου είναι ο λόγος, στο στόμα σου και στη καρδιά σου, και εννοεί τον λόγο της πίστεως που κηρύττουμε. Αν ομολογήσεις με το στόμα σου πως ο Ιησούς είναι ο Κύριος και πιστέψεις με την καρδιά σου πως ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα βρεις τη σωτηρία. Πραγματικά, όποιος πιστεύει με την καρδιά του, οδηγείται στη δικαίωση, κι όποιος ομολογεί με το στόμα, οδηγείται στη σωτηρία.

Η καταλαλιά και η κατάκριση

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΗΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΡΗΤΗΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ανδρέα του Ιεροσολυμίτου και Αρχιεπισκόπου Κρήτης τιμά σήμερα, 4 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. «Ζηλούτε τα πνευματικά» (Α’ προς Κορινθίους, ιδ’ 1). Να επιθυμείτε με ζήλο τα πνευματικά χαρίσματα. Τέτοιο ζήλο σε όλη του τη ζωή είχε και ο άγιος Ανδρέας.

Από τους μεγάλους εκκλησιαστικούς ποιητές ο Ανδρέας, γεννήθηκε στη Δαμασκό από γονείς ευσεβείς, το Γεώργιο και τη Γρηγορία.
Σε ηλικία 15 χρονών, κατατάχθηκε στον κλήρο (αναγνώστης) του πατριαρχικού θρόνου των Ιεροσολύμων, από τον τότε Πατριάρχη Θεόδωρο. Στην Ιερουσαλήμ, ο Ανδρέας διακρίθηκε για τη μόρφωση και την αρετή του μεταξύ των αγιοταφιτών πατέρων, γι’ αυτό και τον προέκριναν να σταλεί στην Κωνσταντινούπολη, για την έκτη Οικουμενική Σύνοδο κατά των Μονοφυσιτών.

Μετά το τέλος της Συνόδου, ο Ανδρέας παρέμεινε στη βασιλεύουσα, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και διορίσθηκε διευθυντής του ορφανοτροφείου «Άγιος Παύλος».

Η έξοχη επιμέλεια που ανέπτυξε στο φιλανθρωπικό αυτό ίδρυμα, τον ανέδειξε αρχιεπίσκοπο Κρήτης. Αφοσιωμένος στα καθήκοντα της νέας του θέσης, αναδείχθηκε μέγας εκκλησιαστικός διοικητής, αλλά και λαμπρός διδάσκαλος και ρήτορας. Γι’ αυτό και όλο του το ποίμνιο τον θεωρούσε πραγματικά πατέρα.

Αλλά ως μητροπολίτης πήρε μέρος στη σύνοδο που συγκάλεσε ο Φιλιππικός Βαρδάνης (712 μ.Χ.) και υποστήριξε τον Μονοφυσιτισμό, αλλά επανήλθε στην ορθή πίστη μετά τον θάνατο του Βαρδάνη.

Στο γυρισμό από την Κωνσταντινούπολη, όπου είχε πάει για διάφορες υποθέσεις, πέθανε (740μ.Χ.) επάνω στο καράβι. Τον έθαψαν στην Ερεσό της Μυτιλήνης, στο ναό της Αγίας Αναστασίας.

Να σημειώσουμε επίσης, ότι ο Άγιος Ανδρέας, υπήρξε ο καλύτερος ρήτορας της εποχής του, με έργα όπου αναπτύσσει λόγο πλούσιο, με ρητορικά σχήματα απαράμιλλου κάλλους. Πρώτος αυτός παρουσίασε πλήρες σύστημα εορταστικών ομιλιών, από τις οποίες σώζονται περίπου 30, εκδιδόμενες και ανέκδοτες. Έγραψε αρκετά εγκώμια και λόγους. Σώζονται περίπου 100 Κανόνες και πολυάριθμα ιδιόμελα τροπάρια. Ως μελωδός έγραψε όχι μόνο τα κείμενα αλλά και την μουσική τους.

Ο Μέγας Κανών, που ψάλλεται την Πέμπτη της Ε’ εβδομάδος Νηστειών της Μ. Τεσσαρακοστής, είναι το κατεξοχήν πρωτότυπο και εκτεταμένο υμνογραφικό έργο του Ανδρέα Κρήτης. Είναι πιθανόν ο Μέγας Κανών να γράφτηκε στην Κωνσταντινούπολη ή στον τόπο θανάτου του, την Ερεσό της Λέσβου, σε μεγάλη ηλικία.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Σοφία διέπρεψας, και αρετών τω φωτί, και Κρήτης γεγένησαι, αρχιερεύς ευκλεής, Ανδρέα Πατήρ ημών, όθεν εν Ερεσώ δε, κοιμηθείς Ιεράρχα, ταύτην καθαγιάζεις,τω αγίω σου σκήνει, αιτούμενος τοις πάσιν, ειρήνην και θείον έλεος.

Πως είναι δυνατόν;

π. Σπυρίδων Σκουτής

Πώς είναι δυνατόν, να γνωρίζεις ανθρώπους που εξομολογούνται, κοινωνούν, εκκλησιάζονται και νηστεύουν και κάθε χρόνο να γίνονται χειρότεροι;

Πώς είναι δυνατόν να τηρούν τη νηστεία σε σημείο να κοιτάνε τα συστατικά σε ένα προϊόν μπας και έχει κάτι αρτύσιμο και χάσουν το Άγιο Πνεύμα αλλά κατακρίνουν με ευκολία τον διπλανό τους;

Πώς είναι δυνατόν να κουβεντιάζεις μαζί τους για μετάνοια, ταπείνωση και εξομολόγηση και να νομίζουν ότι όλος ο κόσμος τους χρωστάει και πρέπει να πέσει στα πόδια τους;

Πώς είναι δυνατόν να βλέπουν στους άλλους τα άσχημα, σε φίλους, συγγενείς, παπάδες, ακόμα και σε Πατριάρχες, αλλά οι ίδιοι νιώθουν τέλειοι σε όλα;

Πώς είναι δυνατόν να ανοίγουν το στόμα στη Θεία Κοινωνία αλλά η καρδιά τους να είναι κλειστή; Να μην έχουν κοινωνικό κύκλο, ή να έχουν τσακωθεί με τους πάντες και τα πάντα;

Πώς είναι δυνατόν να μιλάς μαζί τους και να λένε ακόμα και στην εξομολόγηση για ελπίδα, Θεία Πρόνοια, Βασιλεία των Ουρανών, αλλά οι ίδιοι να είναι μέσα στην ξινίλα ;

Πώς είναι δυνατόν να θεωρούν τον πνευματικό τους ή την ενορία τους ό,τι καλύτερο και όλοι άλλοι να είναι άχρηστοι;

Πώς είναι δυνατόν να κοινωνούν το Φως το αληθινό αλλά οι ίδιοι να σκοτίζονται και να τρέμουν σε οτιδήποτε τους ξεβολέψει ;

Πώς είναι δυνατόν να έχουν παιδιά και να νομίζουν ότι τα δικά τους είναι τα καλύτερα και ευλογημένα ενώ όλα τα άλλα θα πάνε στην κόλαση;

Πώς είναι δυνατόν να κατακρίνουν τους Φαρισαίους τη Μεγάλη Εβδομάδα όπως και τον Φαρισαίο της γνωστής Παραβολής αλλά η ίδιοι στον Φαρισαϊσμό να έχουν πάρει διδακτορικό;

Πώς είναι δυνατόν που εκτός από πιστός μπορεί να είναι και Θεολόγος ακόμα, παπάς ή ψάλτης και να έχει μια ψηλομυτιά που τρυπάει τρούλους σε σημείο να μην μπορείς να κάνεις διάλογο ούτε στο ελάχιστο, ακόμα και για ένα θέμα που διαφωνείς;

Πώς είναι δυνατόν να είσαι παπάς και να έχεις συνεφημέριο αλλά να είστε στα μαχαίρια ή να έχετε ζήλεια σε σημείο που ο διάβολος μοιάζει να μοιάζει γατάκι μπροστά σας;

Και όμως είναι δυνατόν….

Στο πλαίσιο της διαχείρισης της ελευθερίας . . . Στον δρόμο των επιλογών, των βιωμάτων και του εσωτερικού αγώνα.

Όλα αυτά συμβαίνουν όταν βλέπουμε τον Χριστό σαν είδωλο.

Όταν η σχέση μαζί του γίνεται μια στείρα και τυπική θρησκευτικότητα, όταν αντί να γίνεις εραστής του Χριστού γίνεσαι οπαδός και νιώθεις ότι ο Χριστός σε έχει ανάγκη.

Όταν νομίζεις ότι τον εκπροσωπείς με τις πράξεις και τα έργα της ζωής σου, αλλά στην ουσία υπηρετείς τον διάβολο.

Θέλει μεγάλα κότσια να βλέπεις τα λάθη σου, τις αμαρτίες σου, τις αστοχίες σου και να θέλεις όλα αυτά να τα διορθώσεις.

Θέλει κότσια να παρατηρείς τον εαυτό σου ακόμα και στους μικρούς λογισμούς. Θέλει κότσια να βγάλεις από την καρδιά σου τα φίδια και τα σκουπίδια ώστε να τους χωρέσεις όλους.

Θέλει Χριστό για να γίνουν όλα αυτά. . .

Τον Χριστό του Ευαγγελίου και των Αγίων Πατέρων . . .

Αυτόν τον Χριστό, διότι άλλος δεν υπάρχει.

Καλή μετάνοια. . .

Εκεί ο Θεός εμφανίζεται!

 

Εσύ κάνε αυτό που μπορείς· κάνε ό,τι μπορείς, χωρίς ν’ αγχώνεσαι, χωρίς ν’ αγωνιάς, χωρίς να ταλαιπωρείσαι. 

Αφού κάνεις αυτό που μπορείς και η συνείδησή σου σού καταμαρτυρεί ότι «έκανα ότι μπορούσα, μέχρις εδώ! Από εδώ και κάτω δεν μπορώ να κάνω τίποτα!» 

Τότε παραδίδεις το θέμα, το πρόβλημα, το παιδί σου, την υγεία σου, τα οικονομικά σου, ό,τι έχεις που σε βαραίνει το παραδίδεις στα χέρια του Θεού. 

Και τότε πράγματι, εκεί ο Θεός εμφανίζεται!

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Η αγάπη είναι παρουσία.

 

 

Ας σταματήσουμε για λίγο να μιλάμε για την αγάπη.

Ας μιλήσουμε για όλα εκείνα που, όσο κι αν τα ονομάζουμε αγάπη, δεν είναι.

Δεν είναι αγάπη να φοβάσαι να μιλήσεις. Να μετράς τις λέξεις σου. Να κρύβεις τα δάκρυά σου.

Δεν είναι αγάπη να σε αλλάζουν για να χωράς στα μέτρα τους. Να σε κάνουν να ντρέπεσαι γι' αυτό που είσαι. Να θεωρούν την καλοσύνη σου αδυναμία.

Δεν είναι αγάπη να σε κρατούν κοντά με φόβο. Να σε δένουν με ενοχές. Να σε κάνουν να πιστεύεις πως δεν αξίζεις κάτι καλύτερο.

Η αγάπη δεν έχει ανάγκη από φωνές για να ακουστεί. Δεν χρειάζεται έλεγχο για να κρατήσει κάποιον δίπλα της. Δεν ζητά υποταγή για να νιώσει δυνατή.

Η αγάπη είναι παρουσία. Είναι σεβασμός. Είναι εμπιστοσύνη. Είναι ελευθερία.

Σου δίνει χώρο να αναπνεύσεις. Δύναμη να σηκωθείς. Θάρρος να γίνεις ο εαυτός σου.

Δεν σε μικραίνει. Σε μεγαλώνει.

Δεν σε αδειάζει. Σε γεμίζει.

Δεν σε κρατά πίσω. Περπατά δίπλα σου.

Κι ίσως, στο τέλος της ημέρας, η πιο αληθινή ερώτηση να μην είναι: «Πόσο αγάπησα;»

Αλλά:

«Όσοι πέρασαν από τη ζωή μου ένιωσαν περισσότερη ειρήνη ή περισσότερο πόνο επειδή με γνώρισαν;»

Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού 

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.Το θαύμα της Αγίας Κοινωνίας!

  Από την στιγ­μή που με­τέ­λα­βα, μου ήρθε μια χαρά υπερ­βο­λι­κή, ένας εν­θου­σια­σμός. Μετά την ακο­λου­θία έφυ­γα στο δά­σος μό­νος μου, γε­μά­τος χαρά και αγαλ­λί­α­ση. Τρέ­λα! Νο­ε­ρώς έλε­γα την ευ­χα­ρι­στία πη­γαί­νον­τας για την κα­λύ­βα.
Με πά­θος έτρε­χα μες στο δά­σος, πη­δού­σα από τη χαρά μου, άνοι­γα σ' έκτα­ση τα χέ­ρια μ' εν­θου­σια­σμό, δυ­να­τά και φώ­να­ζα:
Δόξα Σοι ο Θε­ο­ο­ο­ός! Δόξα Σοι ο Θε­ο­ο­ο­ός!.

  Ναι, τα χέ­ρια μου μεί­να­νε ξερά, γί­να­νε κόκ­κα­λο, ξύλο και ανοιγ­μέ­να ίσια σχη­μά­τι­ζαν με το σώμα μου σταυ­ρό. Δη­λα­δή, αν με έβλε­πες απ' το πίσω μέ­ρος, θα έβλε­πες ένα σταυ­ρό. Το κε­φά­λι μου ση­κω­μέ­νο προς τον ου­ρα­νό, το στέρ­νο ετέν­τω­νε με τα χέ­ρια να φύ­γει για τον ου­ρα­νό. Το μέ­ρος που εί­ναι η καρ­διά πή­γαι­νε να πε­τά­ξει. Αυτό που σας λέω εί­ναι αλή­θεια, το είχα πά­θει. Πόση ώρα ήμουν σ'αυ­τή την κα­τά­στα­ση δεν ξέρω. Όταν συ­νήλ­θα, έτσι όπως ήμουν, κα­τέ­βα­σα τα χε­ρά­κια μου και σιω­πη­λός με δά­κρυα προ­χώ­ρη­σα πάλι με βρεγ­μέ­να τα μά­τια μου.

Ο ΑΓΙΟΣ ΥΑΚΙΝΘΟΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Υακίνθου του κουβικουλάριου τιμά σήμερα, 3 Ιουλίου η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Υάκινθος καταγόταν από την Καισαρεία της Καππαδοκίας και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Τραϊανού (98 – 117 μ.Χ.).

Ήταν άνθρωπος με εξαιρετική συμπεριφορά και διετέλεσε κουβικουλάριος του αυτοκράτορα. Διεκπεραίωνε τα καθήκοντα του μέσα στο παλάτι κατά τον καλύτερο τρόπο. Ήταν προσεκτικός και δε μολύνθηκε από τη χλιδή των ανακτόρων. Η ψυχή του ολόκληρη ήταν δοσμένη στο Σωτήρα Χριστό. Γι’ αυτό, όταν ο Τραϊανός διέταξε διωγμό κατά των χριστιανών, ο Υάκινθος δε δίστασε να ομολογήσει μπροστά στον αυτοκράτορα ότι είναι χριστιανός. Ο Τραϊανός εξεπλάγη και του είπε ότι είναι αχάριστος, για την εμπιστοσύνη και την υπόληψη που του πρόσφερε το παλάτι.

Τότε ο Υάκινθος με ψυχική άνεση απάντησε: «Αν η ευγνωμοσύνη είναι αρετή, βασιλιά, ποια απολογία θα μπορέσω να δώσω αρνούμενος το Σωτήρα μου Χριστό, ο όποιος έχυσε για μένα το αίμα του, ο οποίος μου χάρισε την πίστη, την ελπίδα, την αγάπη, ο όποιος μου δίνει λιμάνι στις τρικυμίες της ψυχής, παρηγοριά στη θλίψη, ασφάλεια στα κύματα, θώρακα στις δοκιμασίες; Και ο οποίος μου επιφυλάσσει συμμετοχή αιώνια στη βασιλεία Του και τη δόξα»; Ο Τραϊανός, στενοχωρημένος από τα λόγια του Υακίνθου, διέταξε να τον φυλακίσουν χωρίς να του δίνουν καθόλου φαγητό, εκτός και αν ήθελε να φάει ειδωλόθυτα.

Σαράντα μέρες πέρασε έτσι ο Υάκινθος, χωρίς να αγγίξει τα ειδωλόθυτα. Την 41η, όμως, παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο. (Η μνήμη του Αγίου αυτού, μαζί μ’ αυτή του Αγίου Διομήδη, από ορισμένους Συναξαριστές, επαναλαμβάνεται περιττώς και την 3η Ιουνίου).

Απολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως Λίθος υάκινθος, της Εκκλησίας Χριστού, αστράπτεις τοις πέρασι, ταίς των χαρίτων αυγαίς, παμμάκαρ Υάκινθε, συ γαρ ομολογία, πυρσωθείς ευσέβειας, έλαμψας εν αθλήσει, τη του Λόγου μιμήσει, εντεύθεν καταφαιδρύνεις, τους σε γεραίροντας.

Η σημασία της σιωπής

 

Μοναχοῦ Μωυσῆ Ἁγιορείτη

Ἡ σιωπή συντροφεύει τίς μεγάλες ὧρες τῶν ἁγίων, τίς ἱερές ὧρες τῆς περισυλλογῆς, τῆς αὐτοσυγκέντρωσης, τῆς αὐτομεμψίας, τῆς μελέτης, τῆς προσευχῆς. Ἡ σιωπή καλύπτει τήν ἔρευνα, τήν ἀγρυπνία, τήν ἀνακάλυψη τοῦ σοφοῦ ἐπιστήμονα. Ἡ σιωπή σκεπάζει τό μαρτύριο τοῦ πονεμένου, τοῦ ἀναγκεμένου, τοῦ δυστυχισμένου.

Τίς ὧρες τῆς σιωπῆς τελεσιουργοῦνται τά μεγάλα θαύματα, οἱ ἀδιαφήμιστες ἡρωικές πράξεις, οἱ μυστικές προσωπικές ἐπαναστάσεις, ἡ γνωριμία μέ τόν ἄγνωστο ἑαυτό μας. Ἔτσι ἔχουμε τή σημαντική σιωπή τοῦ ἁγίου, τήν κορυφαία σιωπή τοῦ σοφοῦ, τήν ὑπομονετική σιωπή τοῦ ἥρωα, τήν ἀκριβή σιωπή τοῦ ὑπομονετικοῦ κι ἐπίμονου, τήν εὐαγγελική σιωπή τοῦ αὐτοθυσιαζόμενου.

Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΜΑΣ

 

                Η σπουδαία ιατρός και επιδημιολόγος της διατροφής κ. Αντωνία Τριχοπούλου λέει για τις ημέρες μας: «Οι νέοι εγκαταλείπουν τη μεσογειακή διατροφή. Εγκαταλείπουν το κρασί και πηγαίνουν στα σκληρά ποτά, εγκαταλείπουν τα αφεψήματα και πηγαίνουν στα τσάγια και παίρνουν πολλά συμπληρώματα που δεν τα έχουν ανάγκη» (περιοδικό «Γαστρονόμος»). Τα λόγια της δείχνουν ότι βρισκόμαστε σε μία διατροφική πραγματικότητα εντυπωσιασμού, τυποποίησης, μιμητικότητας, έχοντας εγκαταλείψει τη διατροφική μας παράδοση, η οποία δεν έγκειται μόνο στο είδος της τροφής που τρώμε, αλλά έχει να κάνει με τη συντροφικότητα, το τραπέζι, την κοινωνικότητα, το «να μοιράζεσαι ψωμί» με τον άλλον, να συζητάς, να ασχοληθείς και με την τροφή, αλλά και τους ανθρώπους που είσαι μαζί τους.

                Ζούμε στην εποχή του ντελίβερι. Ακόμα και τον καφέ μας βαριόμαστε να τον φτιάξουμε μόνοι μας και προτιμούμε να τον αγοράσουμε ή να τον παραγγείλουμε. Δεν είναι ότι μας λείπει ο χρόνος. Είναι ότι επιζητούμε το έτοιμο και όχι τον κόπο. Είναι ότι δεν δίνουμε σημασία στο να προετοιμάσουμε με αγάπη αυτό που θα το απολαύσουμε όσο είναι δυνατόν, αλλά προτιμούμε να ξοδέψουμε χωρίς να νιώθουμε την αξία της χαράς τού να δημιουργείς.

                Δεν είναι θέμα νοστιμιάς. Είναι θέμα αγάπης. Φτιάχνοντας φαγητά, γίνεσαι καλύτερος μάγειρας. Αλλά για να φτιάξεις, πρέπει να νιώσεις την ανάγκη να μοιραστείς. Να προσφέρεις. Να κατανοήσεις ότι δεν είναι χάσιμο χρόνου το να ασχοληθείς με το φαγητό, αλλά ξόδι καρδιάς κι αγάπης από μέσα σου, για να δείξεις σε όσους νιώθεις οικείους ότι τους δίνεις κάτι από σένα. Κι έτσι, έχουμε ξεχάσει και το «ευχαριστώ». Συχνά λέω στους μαθητές μου: «μη σκεφτείτε αν και πόσο νόστιμο ήταν το φαγητό που φάγατε από τη μητέρα ή τη γιαγιά ή τον πατέρα σας. Σκεφτείτε ότι σας αγαπούν και σας μαγείρεψαν. Πείτε τους ευχαριστώ και φάτε, έστω και λίγο, για να τους τιμήσετε». Ας μην αναρωτιόμαστε για τους  ανικανοποίητους νέους των καιρών μας. Όταν το ντελίβερι είναι κανόνας, όταν το έτοιμο τυποποιημένο φαγητό βγαίνει από την κατάψυξη, ίσα για να ξεγελαστεί η πείνα, όταν το τραπέζι δεν στρώνεται και δεν είναι γιορτή, όταν τα κινητά παραμένουν ανοιχτά, τότε πώς να εκτιμήσουν τη φύση, τον άνθρωπο, τον κόπο, το ίχνος της ψυχής που κατατίθεται στο φαγητό; Πώς να εκτιμήσουν μετά κάτι δημιουργημένο με αγάπη, όταν τα έχουν όλα έτοιμα, όμως απρόσωπα;

                Η ελληνική γη παραμένει πλούσια. Τα λαχανικά, τα φρούτα, τα κτηνοτροφικά προϊόντα της μπορούν να γεμίσουν το τραπέζι μας. Η μοντερνιά των καιρών μας θέλει να τρώμε «γκουρμέ», να πίνουμε ξένα ποτά, να προσέχουμε τη σιλουέτα μας σε βαθμό ανορεξίας, να επιζητούμε το εξεζητημένο. Όπου βάζουμε τον χαρακτήρα της γης και της παράδοσής μας στη διατροφή, μαμάδες και μπαμπάδες, γιαγιάδες και παππούδες, τότε διαπιστώνουμε ότι τα φαγητά μένουν στη μνήμη των παιδιών. Δεν είναι η γεύση μόνο, είναι το πρόσωπο που τα ετοιμάζει, με την αγάπη του. Αν το ψάξουμε λίγο, θα βρούμε υπέροχα ελληνικά προϊόντα, νόστιμα, υγιεινά, που χωρίς υπερβολές ομορφαίνουν τη διατροφή μας, αλλά και γίνονται αφορμή να την κάνουμε γιορτή.

                Ας το συνδυάσουμε με την ευχαριστία στον Θεό για τα όσα μας χαρίζει, αλλά και με την ομορφιά της παρέας. Η οικογένεια πρέπει να κάθεται γύρω από το κοινό τραπέζι. Για να ξαναβρεί τη χαρά της συνύπαρξης, της προσφοράς, της αγάπης που…τρώγεται! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Πανάγαθε, ήμαρτον, συγγνώμη, εγώ είμαι η αιτία της ελεεινότητός μου.

Μόλις βλέπουμε τις αδυναμίες μας, και τον λογισμό που δεν μπορούμε, αμέσως γυρίζουμε με βάθος ταπεινοφροσύνης, πέφτουμε στα πόδια Του, στις ημαγμένες αιματωμένες πληγές Του, και λέμε: 

Πανάγαθε, ήμαρτον, συγγνώμη, εγώ είμαι η αιτία της ελεεινότητός μου. 

Αλλά δεν τα κατάφερα. Τα πάθη μου με στραγγάλισαν και έγινα έτσι.

 Παρακαλώ την πατρική σου στοργή.Μην με κρίνεις, ιάτρευσέ με. Για τούτο ήρθες. 

Δεν ήρθες για να δικάσεις, όπως είπες, ήρθες για να σώσεις του αμαρτωλούς.

 Και μας είπες ότι το αίμα σου θα μας καθαρίσει από πάσαν αμαρτίαν. 

Γι’ αυτό επιμένομεν, ικετεύοντες και παρακαλούντες την πατρική σου στοργή.

Μην μας εγκαταλείψεις!

Όσιος Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός.

ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΕΝ ΒΛΑΧΕΡΝΑΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΣ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΕΣΘΗΤΟΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

Στιχ.  Τον Χιτώνα του Υιού έλαβε ένας από τους χριστοφρουρούς δήμιους, την δε Εσθήτα (φόρεμα) της Μητέρας η χριστοφρούρητη πόλη.

Δύο πατρίκιοι, οι αυτάδελφοι Γάλβιος και Κάνδιδος, πηγαίνοντας στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσουν, έφτασαν στην Παλαιστίνη. Κατά την επίσκεψη τους στους ιερούς τόπους της Γαλιλαίας, συνάντησαν μια γυναίκα Εβραία, η οποία είχε στην κατοχή της και φύλαγε με πολλή ευλάβεια μέσα σε ειδικό κιβώτιο την τιμία Εσθήτα (φόρεμα) της Θεομήτορος. Αφού δε οι πατρίκιοι αυτοί προσκύνησαν το ιερό ένδυμα, έθεσαν ως σκοπό τους να το πάρουν οπωσδήποτε και να το μεταφέρουν στην Κωνσταντινούπολη.

Πρώτα λοιπόν πήγαν στα Ιεροσόλυμα και προσκύνησαν όλους τους αγίους Τόπους. Έπειτα κατασκεύασαν ένα κιβώτιο όμοιο με εκείνο στο οποίο βρισκόταν το ιερό ένδυμα της Θεοτόκου. Το κιβώτιο αυτό το τοποθέτησαν στη θέση του κιβωτίου με την Εσθήτα, χωρίς να τους πάρει είδηση η Εβραία γυναίκα. Έτσι λοιπόν αυτοί πήραν το κιβώτιο μαζί με το ιερό και θείο ένδυμα και ξεκίνησαν για την Κωνσταντινούπολη.

Όταν έφτασαν στη Βασιλεύουσα, προσπάθησαν να κρύψουν τον ανεκτίμητο αυτό θησαυρό σε ένα ιδιωτικό προάστιο, που επονομαζόταν Βλαχέρνες. Επειδή όμως δεν μπορούσαν να το κρύψουν, γνωστοποίησαν το γεγονός στον αυτοκράτορα. Εκείνος δε, μόλις πληροφορήθηκε τη μεταφορά της τιμίας Εσθητος στην Κωνσταντινούπολη, ασπάστηκε με απερίγραπτη χαρά και ευλάβεια το ιερό αυτό ένδυμα.

Στο προάστιο των Βλαχερνών ο ευσεβής αυτοκράτορας οικοδόμησε Ναό, στον οποίο εναπόθεσε το κιβώτιο με το πολυτιμότατο περιεχόμενό του, την τιμία Εσθήτα της Θεοτόκου. Εκεί βρίσκεται και σήμερα το θείο αυτό κιβώτιο και αποτελεί μέχρι και σήμερα φυλακτήριο για την πόλη και αποτρόπαιο νόσων και εχθρών.

 Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Θεοτόκε ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη, Ἐσθῆτα καὶ Ζώνην τοῦ ἀχράντου σου σώματος, κραταιὰν τῇ πόλει σου περιβολὴν ἐδωρήσω, τῷ ἀσπόρῳ τόκῳ σου ἄφθαρτα διαμείναντα, ἐπὶ σοὶ γὰρ καὶ φύσις καινοτομεῖται καὶ χρόνος, διὸ δυσωποῦμέν σε, εἰρήνην τῇ οἰκουμένῃ δωρήσασθαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Να έχεις πάντα κάτι να περιμένεις...

 

 

Να έχεις πάντα κάτι να περιμένεις...

Όχι γιατί η ζωή βρίσκεται στο αύριο, αλλά γιατί η προσμονή χαρίζει φτερά και στις πιο σιωπηλές μέρες.

Κι όταν έρθει εκείνη η πολυπόθητη στιγμή, μην την προσπεράσεις σαν να ήταν μία ακόμη.

Κράτησέ την με τα μάτια, με την ανάσα, με την καρδιά.

Γιατί οι πιο όμορφες στιγμές δεν κάνουν θόρυβο... Απλώς αφήνουν μέσα μας ένα φως που δεν σβήνει εύκολα.

Κι όταν πια γίνουν ανάμνηση, μην τις κυνηγήσεις.

Άφησέ τες να σε συντροφεύουν και διάλεξε ένα καινούργιο όνειρο, έναν νέο προορισμό, έναν ακόμη λόγο να χτυπά η καρδιά λίγο πιο δυνατά.

Γιατί, τελικά, δεν μας κρατά ζωντανούς μόνο όσα ζήσαμε... αλλά κι εκείνα που δεν έπαψαν ποτέ να μας περιμένουν.

 Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού  

Σημείο των καιρών: θεωρία χωρίς πράξη

 

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Είναι φανερό το πλήθος των γνώσεων που έχει ο σημερινός άνθρωπος, «όπου γης». Κάθε είδους γνώσης, σημαντικής ή ασήμαντης για την καθημερινότητά του, τον επηρεάζει και τον καθορίζει.

Αυτή η πληθώρα απόκτηση μιας ευρείας γνώσης σε διάφορους τομείς, την οποίαν σήμερα ο άνθρωπος προσλαμβάνει εύκολα, έχει καταστήσει πιο προσιτές και τις θεολογικές και τις πνευματικές γνώσεις.  Άλλωστε, κατά τον Απόστολο Παύλο, θα είναι ένα σημείο των εσχάτων ημερών, όπου, σύμφωνα με τον Απόστολο, οι άνθρωποι «θα δείχνουν ότι έχουν ευσέβεια, αλλά θα έχουν αρνηθεί τη δύναμή της με τις πράξεις τους» (Β΄ Τιμ. 3,5). Το πρωτότυπο γράφει: «Έχοντες μόρφωσιν ευσεβείας, την δύναμη αυτής ηρνημένοι».

Το «μόρφωσιν ευσεβείας» φανερώνει τη γνώση περί των θεολογικών και πνευματικών θεμάτων. Μια γνώση εγκεφαλική, διανοητική, που το εμπειρικό, όμως, στοιχείο θα απουσιάζει. Δεν είναι ακατόρθωτη τέτοια γνώση σήμερα με τα μέσα που υπάρχουν. Γι’ αυτό και ο καθένας εύκολα γίνεται «θεολόγος» ή «πνευματικός καθοδηγητής», επειδή μπορεί να γνωρίζει κάποιες σχετικές γνώσεις που απόκτησε από βιβλία ή από το διαδίκτυο. Κι ακόμα, να έχει μια ψευδαίσθηση πνευματικής ζωής, επειδή κατέχει τη θεωρία.

Βέβαια, και η θεωρητική γνώση στα θεολογικά θέματα έχει την αξία της και είναι απαραίτητη. Χρειάζεται οπωσδήποτε να μαθαίνουμε, να μελετούμε, να αναζητούμε, να ψάχνουμε. Όταν αυτή η απόκτηση της θεολογικής γνώση γίνεται με σύνεση, με ευρύτητα πνεύματος, με βάση την παράδοση της Εκκλησίας μας και όχι με την αποσπασματική θεώρησή της, τότε πραγματικά βλέπεις τη ζωή, τον εαυτό σου, τον κόσμο, με άλλο φακό, αυτόν της όντως Ζωής, δηλαδή της ελευθερίας, της ταπείνωσης, της αγάπης.

Τότε, με την εκκλησιαστική θεωρητική γνώση, που δείχνει την όντως Ζωή, μπορεί να επιθυμήσεις και την πρακτική γνώση της που τη γεύεσαι, τη ζεις, την απολαμβάνεις. Γιατί, άλλο να γνωρίζεις θεωρητικά πώς φτιάχνεται ένα φαΐ κι άλλο να το γεύεσαι...

Το Γεροντικό είναι κατάσπαρτο από ιστορίες της Μοναχικής πολιτείας που δείχνουν την έμφαση που έδιναν οι Πατέρες και Μητέρες μας στην πρακτική εφαρμογή του Ευαγγελίου:

«Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Σισώη, λέγοντας: “Πες μου κάτι ωφέλιμο”. Κι εκείνος είπε: “Τι με αναγκάζεις να μιλήσω μάταια; Να, ό,τι βλέπεις, κάμε”».

Ο Γέροντας Παναής της Λύσης, όταν του έθεταν τον προβληματισμό αν είναι εφικτό το Ευαγγέλιο, έλεγε: «Δεν είπα τίποτα που προηγουμένως δεν το εφάρμοσα».

Είναι αλήθεια ότι μεταδίδουμε αυτό που είμαστε, που εφαρμόσαμε, αντί αυτό που λέμε θεωρητικά. Σχέση με τον Χριστό δημιουργείται στην τήρηση των εντολών Του, αντί στη θεωρητική γνώση τους. Ο ίδιος μάς είπε: «Στη Βασιλεία του Θεού δεν θα μπει όποιος μου λέει Κύριε, Κύριε, αλλά όποιος κάνει το θέλημα του ουράνιου Πατέρα μου» (Ματθ. 7,21).

Είναι αλήθεια ότι η αδυναμία μας να κάνουμε το θέλημα του ουράνιου Πατέρα στην τελειότητά του, είναι δεδομένη. Τουλάχιστον, όμως, ας την αναγνωρίζουμε κι ας προσπαθούμε, ταπεινά και ανυπόκριτα, να κάνουμε αυτό που μπορούμε.

Τα Άγια Λεί­ψα­να έχουν την εξής κλι­μά­κω­ση:

Πρώ­τα έχου­με το κί­τρι­νο χρω­μα­τι­σμό, μετά εί­ναι η ευω­δία, μετά εί­ναι η μυ­ρο­βλυ­σία και μετά εί­ναι η θαυ­μα­τουρ­γία..

Τα Άγια Λεί­ψα­να πε­ριέ­χουν υπο­στα­τι­κή Χάρη Αγί­ου Πνεύ­μα­τος και όταν τα προ­σκυ­νά­με, δεν προ­σκυ­νά­με τα οστά, αλλά τη Χάρη που πε­ριέ­χουν, για να με­τα­δο­θεί και σε εμάς, ανά­λο­γα με την πί­στη μας.
Όταν πάμε σε μια βρύ­ση, ο σκο­πός μας δεν εί­ναι η βρύ­ση αυτή καθ' αυτή, αλλά το νερό που εκ­βάλ­λει, για να το πιού­με. Κάτι πα­ρό­μοιο συμ­βαί­νει και με τα Άγια Λεί­ψα­να. Που­θε­νά στον κό­σμο δεν υπάρ­χουν Αγία Λεί­ψα­να. Μόνο η Ορ­θο­δο­ξία έχει αυ­τόν τον θη­σαυ­ρό..

Οι αγα­θοί λο­γι­σμοί χρω­μα­τί­ζουν τα οστά του αν­θρώ­που, ξε­κι­νών­τας από την κάρα του αν­θρώ­που, επει­δή ο τρό­πος σκέ­ψε­ως βρί­σκε­ται στο κε­φά­λι. 

Χρω­μα­τί­ζουν με έν­το­νο χρω­στή­ρα αγιο­πνευ­μα­τι­κό και τα οστά απο­κτούν έν­το­νο κε­χριμ­πα­ρί κί­τρι­νο χρώ­μα, που υπο­δη­λώ­νει μό­νι­μη πα­ρου­σία του Αγί­ου Πνεύ­μα­τος.
Και όσο πιο Άγιος εί­ναι ο άν­θρω­πος, τόσο πιο πολύ χρω­μα­τί­ζον­ται τα οστά του.

Ο χρω­μα­τι­σμός των Αγί­ων λει­ψά­νων δεν έχει ερ­μη­νευ­τεί επι­στη­μο­νι­κώς και κα­θι­στά ανα­πο­λό­γη­τους όχι μόνο όλους τους επι­στή­μο­νες, αλλά και τους απί­στους.
Αν τα λεί­ψα­να των Αγί­ων ευω­δί­α­ζαν στον πραγ­μα­τι­κό βαθ­μό, οι άν­θρω­ποι θα πέ­θαι­ναν από αυ­τήν την ευω­δία, λόγω υπερ­βο­λι­κής χα­ράς!

Γέροντας Εφραίμ, Δικαίος Ιεράς Σκήτης Απ. Ανδρέα, Αγίου Όρους.+

Ἡ περιπέτεια τῆς ἀλήθειας

 

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

   Εἶναι σπουδαῖο πρᾶγμα νὰ γνωρίζεις τὴν ἀλήθεια γιὰ κάποιο σοβαρὸ γεγονὸς καὶ νὰ τὴν ὑπερ­ασπίζεσαι μὲ θάρρος, ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐνόχων. Δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν τὴν ὑπερασπίζονται, ἐνισχύοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐκείνους ποὺ τὴν καλύπτουν καὶ μὲ περισσὸ θράσος ἐπιδιώκουν τὴ συσκότισή της.

Ἀλήθεια, πόσο ταιριάζει σ’ ἕνα συνειδητὸ χριστιανὸ νὰ μὴ ὑπερασπίζεται τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ βρίσκει ἀνάπαυση στὸ ψεῦδος τῶν ἄλλων; Ὅταν μάλιστα οἱ ἄνθρωποι εὔκολα παρασύρονται καὶ γίνονται ὑπερασπιστὲς τοῦ ψεύδους; Ἀπέναντι στὴν ἀλήθεια ἡ σιωπὴ εἶναι κατακριτέα. Δὲν πρέπει νὰ κυριαρχεῖ τὸ σκότος τοῦ ψεύδους καὶ νὰ παραμένει σβηστὸ τὸ λυχνάρι τῆς ἀλήθειας.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς πίστης καὶ μάλιστα σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ οἱ ἐχθροί της ἔχουν αὐξηθεῖ. Τὸ παράδειγμα μᾶς τὸ δίνουν οἱ Ἀπόστολοι καὶ τὸ δυσεξαρίθμητο πλῆθος τῶν Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνας ἔμπειρος ἐπίσκοπος ἔλεγε σχετικά: «Ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἀπτόητοι καὶ μὲ παρρησία ἔλεγαν πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς· “Οὐ δυνάμεθα ἡμεῖς ἐκεῖνα ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε νὰ μὴ τὰ κηρύττουμε”. Αὐτὴ εἶναι ἡ μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ μαρτυρία καὶ ἡ ὑπερ­άσπιση τῆς ἀλήθειας, γιὰ τὴν ὁποία ὁδηγοῦνται στὸ μαρτύριο μέχρι θανάτου οἱ Ἅγιοι».

Τὸ μαρτυρικὸ φρόνημα δὲν ὑπάρχει σὲ ὅλους τοὺς χριστιανούς. Στὴ θέση του εἶναι ἡ δειλία καὶ ὁ φόβος. Γνωρίζουν καὶ δὲν ὁμολογοῦν. «Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀδάπανη καὶ ἀνώδυνη μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ· τίποτε δὲν στοιχίζει νὰ ξέρεις καὶ νὰ μὴ ξέρεις, νὰ λὲς καὶ νὰ μὴ λές, νὰ πολεμᾶς καὶ νὰ μὴ κινδυνεύεις. Τὸ πιὸ ἀηδιαστικὸ γιὰ τὴν πίστη καὶ γιὰ τὴ μαρτυρία τῆς ἀλήθειας εἶναι νὰ εἶσαι οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, ἀλλὰ χλιαρός».

Στὴν ἐποχή μας οἱ ἐχθροὶ τῆς ἀλήθειας ἔχουν πληθυνθεῖ. Εἶναι οἱ ἀντίχριστοι ποὺ δὲν μποροῦν καὶ δὲν θέλουν νὰ δοῦν τὴν ἀλήθεια, παρόλο ποὺ μερικὲς φορὲς ἐμφανίζονται ὡς ὑπερασπιστές της. Τὸ κάνουν αὐτὸ, γιὰ νὰ διατηροῦν στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ τὰ ἀξιώματά τους καὶ τὴ θέση τους. «Εἶναι στ’ ἀλήθεια οἰκτροὶ καὶ τραγικοί». Τέτοιους ἀνθρώπους, δυστυχῶς, βλέπουμε καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπάρχουν ἐκεῖνοι ποὺ ὑποστηρίζουν δῆθεν τὴν ἀλήθεια, καὶ τὴν ἀκρίβεια τῆς πίστεως, γιὰ νὰ καλύψουν τὸ ψεῦδος. Μιλᾶμε γιὰ μία δυναμικὴ ὑποκρισία ποὺ εἶναι καὶ μισητὴ καὶ ἐπικίνδυνη. «Νὰ βάζεις μπροστὰ τὴν ἀλήθεια γιὰ νὰ καλύψεις τὸ ψεῦδος. Νὰ δείχνεις ἅγιος, γιὰ νὰ σκεπάσεις τὴν ἀσέβειά σου· νὰ φωνάζεις τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ καλύψεις τὴν παρουσία τοῦ διαβόλου. Καὶ εἶναι πιὰ τόσο συνηθισμένο αὐτὸ στὸν καιρό μας, ποὺ μᾶς χρειάζεται πολλὴ προσοχὴ καὶ ἄσκηση, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ συνεννοηθοῦμε οἱ ἄνθρωποι μεταξύ μας. Ἔγινε τέχνη καὶ ἐπιστήμη, ἐπάνω στὴν ὁποία στηρίζεται ἡ μεγάλη κακία τοῦ αἰώνα, ἡ προπαγάνδα, ἡ πολιτικὴ καὶ ἡ διπλωματία· Ποιά εἶναι τέλος πάντων ἡ ἀλήθεια;» τόνιζε μὲ πόνο ὁ ἔμπειρος ἐπίσκοπος.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ σέβεται τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀλήθεια τῶν κοινωνικῶν ὑποθέσεων, συχνὰ ἀντιμετωπίζει τὴν περιφρόνηση καὶ κάποτε καὶ τὸν χλευασμό. Δυστυχῶς, συν­εργοῦν καὶ μερικοὶ κληρικοὶ σ’ αὐτὴ τὴ δυσάρεστη τακτική. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἐπικρίνουν τοὺς πάντες, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους!

Ἡ παρασιώπηση τῆς ἀλήθειας γιὰ τὴν προσωπικότητα καὶ τὸ ἦθος ἑνὸς ἀνθρώπου εἶναι συχνὸ φαινόμενο στὶς διάφορες ἐκδηλώσεις τιμῆς ποὺ διοργανώνονται, ἀλλὰ καὶ στοὺς ἐπικήδειους λόγους ποὺ ἐκφωνοῦνται.

Ὅλοι εἶναι παρόντες καὶ ἀπουσιάζει μόνο ἡ ἀλήθεια. Ἂν ἡ ἱστορία στηριχθεῖ σ’ αὐτὲς τὶς ἐκδηλώσεις, ἔχουμε παραπλάνηση καὶ βέβαια ὑποβάθμιση τῆς ἀξίας ποὺ ἔχουν τὰ ἱστορικὰ συμπεράσματα γιὰ πρόσωπα, πράγματα καὶ δραστηριότητες.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού τιμά σήμερα, 1 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Τα δίδυμα αδέρφια Κοσμάς και Δαμιανός, οι οποίοι έζησαν την εποχή που αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Καρίνος, ήταν γιατροί στο επάγγελμα και παρείχαν ιάσεις σε όλους όσους είχαν ανάγκη, και για αντάλλαγμα δεν έπαιρναν χρήματα, αλλά το μόνο πού ζητούσαν ήταν να πιστεύσουν στον Χριστό.

 Κάποιοι όμως καλοθελητές διέβαλαν τους αγίους στον αυτοκράτορα και του είπαν ότι οι θεραπείες και τα θαύματα που επιτελούσαν τα έκαναν με μαγικές τέχνες. Τότε οι Άγιοι Ανάργυροι επειδή δεν ήθελαν να πάνε άλλους αντί αυτών στον αυτοκράτορα, προσήλθαν μόνοι τους ενώπιον του και ο Καρίνος προσπάθησε να τους μεταπείσει να αρνηθούν τον Χριστό.

Εκείνοι όμως όχι μόνο δεν αρνήθηκαν την πίστη τους, αλλά κατάφεραν να μεταπείσουν και να αλλάξουν και τον ίδιο τον αυτοκράτορα, αφού και ο ίδιος δέχτηκε τις θεραπευτικές τους ιάσεις. Συγκεκριμένα, όταν ο Καρίνος ανέκρινε τους Αγίους, μετατοπίστηκε η θέση του προσώπου του και στράφηκε προς την ράχη του. Αμέσως τότε οι Άγιοι την θεράπευσαν με την προσευχή τους στον Χριστό.

Εξαιτίας αυτού του θαύματος, πίστευσαν στον Χριστό όσοι βρίσκονταν εκείνη την στιγμή μπροστά σ’ αυτό πού συνέβη και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας τους έστειλε πίσω στους συγγενείς τους με μεγάλες τιμές.

Αργότερα όμως, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Άγιοι φθονήθηκαν από τον ίδιο τον δάσκαλο που τούς είχε μάθει την ιατρική επιστήμη, γιατί είχαν αποκτήσει μεγάλη δόξα και φήμη. Γι’ αυτό τον λόγο τους ανέβασε σε κάποιο όρος για να μαζέψουν δήθεν κάποια βότανα και εκεί τους επιτέθηκε με πέτρες και τους θανάτωσε.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. δ’.
Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν.

…Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα από το να νιώθεις ισότιμος με τον απλό άνθρωπο

«…Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα από το να νιώθεις ισότιμος με τον απλό άνθρωπο, με τα καθαρά αισθήματα, με τον άνθρωπο τον εξαγιασμένο από το μόχθο, τον άνθρωπο που σκάβει τη γη, τον άνθρωπο που δουλεύει στο εργοστάσιο, τον υπάλληλο, το λογιστή, το βιοτέχνη, που περιμένει τη χαρά της ζωής, κρατώντας το άνθος της ελπίδας στο χέρι του. Με τον άνθρωπο που έχει εχτιμήσει σωστά την αξία του ήλιου, την αξία του χώματος της πατρίδας του, την αξία της ελευθερίας και της δημοκρατίας, την αξία της ειρήνης…».

Ο Κύριος, επειδή γνώριζε τις αδυναμίες μας, μάς έδωσε Αποστόλους με διαφορετικό χαρακτήρα...

Ο καθένας από τους αγίους Αποστόλους είχε διαφορετικό χαρακτήρα. Ο Κύριος, επειδή γνώριζε τις αδυναμίες μας, μάς έδωσε Αποστόλους με διαφορετικό χαρακτήρα έτσι ώστε ο καθένας τους να είναι παράδειγμα για μας.

Για παράδειγμα ο απόστολος Πέτρος είχε δυνατή πίστη. Για την πίστη του μίλησε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας γι’ αυτόν: «Σ’ αυτή την πέτρα θα χτίσω την εκκλησία». Παρόλο όμως πού είχε τόση δυνατή πίστη αρνήθηκε τρεις φορές τον Κύριο. Η άρνηση του Πέτρου αποτελεί για μας τούς αδύναμους ανθρώπους δίδαγμα. Όπως βέβαια είναι γνωστό ο απόστολος Πέτρος στη συνέχεια μετάνιωσε.

Ο Χριστός θα συγχωρούσε και τον Ιούδα, αν μετάνιωνε…
Ο Ιούδας διέπραξε μεγάλη αμαρτία, όταν πρόδωσε τον Χριστό. Το έκανε, γιατί δεν είχε δυνατή πίστη και συνέχεια σκεφτόταν για τα υλικά.
Ο Ιούδας συνεχώς σκεφτόταν πώς ο Χριστός θα γινόταν ένας κοσμικός αυτοκράτορας και πώς ο ίδιος θα γινόταν δικαστής σέ κοσμικό δικαστήριο. Ακόμη πίστευε πώς θα υπερασπιζόταν τον Χριστό, επειδή είχε επαφές με το συνέδριο. Η εξέλιξη βέβαια ήταν διαφορετική.
Έτσι πάντα συμβαίνει με όλους όσους ελπίζουν σέ κοσμικά γεγονότα και κοσμικά πράγματα.
Μερικοί άνθρωποι φτάνουν σέ ένα σημείο από το οποίο μετά δεν μπορούν να επιστρέψουν, όταν ο στόχος της ζωής τους είναι αυτός ο κόσμος και όχι η αιωνιότητα.

Ο απόστολος Πέτρος, όταν αρνήθηκε τον Κύριο, βλέποντας τί έκανε, μετάνιωσε πραγματικά, με όλη του την καρδιά και ζήτησε από τον Κύριο συγχώρεση. Ενώ ο Ιούδας ελπίζοντας συνεχώς πώς θα αποκτήσει κοσμικά πλούτη και κοσμική δόξα, μετά την προδοσία του ένιωσε πώς χάθηκαν όλα. Τον έπιασαν απαισιόδοξες σκέψεις, μεγάλη απελπισία και γι’ αυτό το λόγο κρεμάστηκε.
Αν και ο Ιούδας ερχόταν στον Κύριο, τον Σωτήρα και του έλεγε: «Αμάρτησα, συγχώρεσέ με», είναι σίγουρο πως ο Κύριος θα τον συγχωρούσε.

 Τα πνεύματα κάτω από τον ουρανό κυρίευσαν απόλυτα τον Ιούδα και δεν του επέτρεψαν να μετανιώσει και να ζητήσει συγχώρεση από τον Κύριο. Η συνείδησή του παραμορφώθηκε από την απελπισία. Έπεσε ηθικά, γιατί ήταν περήφανος και γιατί επεδίωκε να είναι ο πρώτος ανάμεσα στους μαθητές του Κυρίου. Αγωνίστηκε να είναι πολύ σημαντικός. Αγωνίστηκε να προστατεύσει τον Κύριο από τούς φαρισαίους. Διακρινόταν σχεδόν παντού, αλλά η σκέψη του ήταν λανθασμένη, επειδή ήταν δεμένος με την γη. Δεν μπόρεσε να καταλάβει πώς το βασίλειο του Κυρίου δεν ήταν από αυτό τον κόσμο. Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι το βασίλειο του Κυρίου βρίσκεται μέσα μας, στην ψυχή μας. Γι’ αυτό το λόγο έμεινε δέσμιος αυτού του κόσμου.

Όπως είναι γνωστό ο απόστολος Παύλος υπερβολικά καταδίωξε την εκκλησία και οδήγησε πολλούς ανθρώπους στο θάνατο. Τα έργα του ήταν πολύ λυπηρά αλλά μετάνιωσε ειλικρινά. Όταν αργότερα ό Κύριος τον φώτισε έγινε ο πιο πρόθυμος Απόστολος.

Όλα τα παραδείγματα που έχουμε από τους Αποστόλους έμειναν για μας, για να δούμε τί μπορεί να μας συμβεί, αν δεν προφυλάσσουμε τον εαυτό μας.

Τέτοια παραδείγματα έχουμε και σήμερα, δηλαδή κάποιον άνθρωπο που οδηγείται στα άκρα και κυνηγά την εκκλησία… Συμβαίνει όμως ο τέτοιου είδους άνθρωπος να συνέρχεται, να χτυπάει το κεφάλι στον τοίχο και να λέει στον εαυτό του: «Θέλω ειλικρινά να μετανιώσω…» και στη συνέχεια να μετανιώνει ειλικρινά…
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία, σε αυτόν τον κόσμο, από την εσωτερική γαλήνη.

 Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας