«Δεν είναι όλες ίδιες οι καρδιές» Η ομορφιά και η δυσκολία της διαφορετικότητας

 

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

«Δεν είναι φίλε όλες ίδιες οι καρδιές

Κι ας έχουν ίδιο τον παλμό όταν χτυπάνε

Άλλες ξεχνούν μόλις περάσουν δυο βραδιές

Κι άλλες αιώνια πονούν και αγαπάνε…»

Δεν είναι λίγες οι φορές που η σχέση μας με τους ανθρώπους προκαλεί σύγχυση, ερωτηματικά, απορία για το πώς θα συμπεριφερθούμε. Αυτό που λέμε δεν κατανοείται όπως το κατανοούμε, και αυτό που κάνουμε παρεξηγείται.

Η απάντηση στο «πώς συμβαίνει αυτό;», δίνεται στους παραπάνω στίχους του τραγουδιού, όπως και στους Ψαλμούς του Δαυίδ με τον στίχο: «Ο πλάσας κατά μόνας τας καρδίας αυτών»(Ψαλμ. 32,15), που σημαίνει: «Αυτός που έπλασε τον καθένα ξεχωριστά με μοναδική καρδιά».

Ο Δημιουργός μας θέλησε να κάνει τον καθένα μας μοναδικό και ξεχωριστό από τους άλλους. Η διαφοροποίηση του ενός από τον άλλο έχει ομορφιά, αλλά και δυσκολία.

Η ομορφιά βρίσκεται στη διαφορετικότητά μας. Το να «μην είναι όλες ίδιες οι καρδιές», εκφράζει τη μοναδικότητα τού κάθε προσώπου και άρα τη μοναδική του αξία. Δεν μαζοποιούνται τα πρόσωπα κι ούτε γίνονται νούμερα. Η Εκκλησία λέγοντας το όνομα του καθενός, είτε σε μυστήριο είτε σε μνημόσυνο, δείχνει ότι το μέλος της – που έγινε με το βάπτισμα – είναι ανεπανάληπτο. Γι’ αυτό χρειάζεται τον σεβασμό μας ό,τι και να είναι, όπως και να ζει. Άλλωστε το «έσονται οι έσχατοι πρώτοι» αναδεικνύει το «δεν ξέρεις το αύριο του καθενός». Δεν είναι λίγοι στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας που το βεβαιώνουν.

Ασφαλώς, ο σεβασμός του κάθε προσώπου δεν περιορίζεται στους χριστιανούς, αλλά σε κάθε άνθρωπο «όπου γης». Γι’ αυτό και δεν μπορούν οι χριστιανοί να ευλογούν τα όπλα, τις αδικίες, τις εκμεταλλεύσεις, τις ύποπτες μεταμοσχεύσεις και καθετί που υποτιμά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η δυσκολία στη διαφορετικότητα του προσώπου βρίσκεται στην επικοινωνία, τη συνεννόηση, στην ενότητα. Για να επιτευχθούν αυτά χρειάζεται να «σμίξουν οι επιθυμίες» για κάτι τέτοιο και ελεύθερα να πετύχουν την «κοινωνία των προσώπων». Αυτό που στην εκκλησιαστική ορολογία ονομάζουμε Παράδεισο -Βασιλεία Θεού – Αιώνια Ζωή.

«Ἰδοὺ δὴ τί καλόν, ἢ τί τερπνόν, ἀλλ᾿ ἢ τὸ κατοικεῖν ἀδελφοὺς ἅμα; ἐν τούτῳ γὰρ Κύριος, ἐπηγγείλατο ζωὴν αἰωνίαν». Δηλαδή: «Τι πιο ωραίο και ευχάριστο από το να συναντώνται οι αδελφοί μαζί; Γιατί σ’ αυτό (την ενότητα και την αγάπη) ο Κύριος υποσχέθηκε να χαρίσει την Αιώνια Ζωή».

Αν η εμπειρία της ασυνεννοησίας είναι γνωστή στον κόσμο μας, όμως και η εμπειρία της κοινωνίας είναι εξίσου γνωστή. Ο καθένας διαλέγει αυτό που θέλει: τη σύγχυση, τη μοναξιά, τη λύπη ή την συνεννόηση, τη σχέση, τη χαρά.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Ακινδύνου, Αφθονίου, Πηγασίου, Ελπιδοφόρου και Ανεμποδίστου τιμά σήμερα, 2 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ήταν όλοι αξιωματούχοι του Πέρση βασιλιά Σαπώρ του Β’.

Το 330 μ.Χ., επειδή, ομολόγησαν ότι, είναι χριστιανοί, συνελήφθησαν και μαστιγώθηκαν σκληρά. Έπειτα, τους έριξαν στις φλόγες μιας μεγάλης φωτιάς. Αλλά οι θερμές δεήσεις τους προς το Θεό προκάλεσαν φοβερή θύελλα με βροχή, που έσβησε τη φωτιά.

Αυτό προκάλεσε φόβο στους Πέρσες , και τον ίδιο το Σαπώρ, με αποτέλεσμα να αναβάλει, το θάνατο των γενναίων χριστιανών.
Αλλά μετά μερικές μέρες, τους έφερε και πάλι στο κριτήριο. Αφού είδε ότι δεν μπορούσε να αλλάξει το χριστιανικό τους φρόνημα, αποκεφάλισε πρώτο τον Αφθόνιο. Έπειτα, απευθυνόμενος στον Ελπιδηφόρο, του είπε να φανεί λογικός, σαν εγγράμματος που ήταν και μπορούσε να διακρίνει το ψέμα από την αλήθεια..

Ο Ελπιδοφόρος του αποκρίθηκε ότι γι’ αυτό ακριβώς πιστεύει στο Χριστό, διότι Αυτός είναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ευαγγέλιο Ιωάννου, ιδ’ 6). Δηλαδή ο σωστός δρόμος, που οδηγεί στην απόλυτη αλήθεια και στην πραγματική και πηγαία ζωή, που αξίζει κανείς να πεθάνει γι’ αυτή. Η απάντηση του Ελπιδοφόρου εξαγρίωσε τον Σαπώρ και αμέσως τον αποκεφάλισε.

Οι θυσίες αυτές ενθάρρυναν ακόμα περισσότερο τους υπόλοιπους, και έμειναν ακλόνητοι στην πίστη τους. Τότε ο Σαπώρ διέταξε να τους ρίξουν μέσα σε αναμμένο καμίνι. Έτσι, μαρτυρικά και ένδοξα, παρέδωσαν όλοι τη μακάρια ψυχή τους στο ζωοδότη Χριστό.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ακίνδυνον μέλψωμεν, συν Αφθονίω ομού, κλεινόν Ανεμπόδιστον, Ελπιδοφόρον στερρόν, Πηγάσιον ένδοξον ούτοι γαρ ακινδύνως, εξαφθόνου κρατήρας, πηγάζουσι τοις ελπίδι, αρραγεί προσιούσι, χαρίτων ανεμποδίστων, κρήνην θεόβρυτον.

HALLOWEEN ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΨΥΧΗ

Με ποια εικόνα του θανάτου μεγαλώνουμε τα παιδιά μας;

Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει το Halloween, η συζήτηση συνήθως περιορίζεται στο αν πρόκειται για μια αθώα γιορτή μεταμφίεσης ή αν πίσω της υπάρχουν σκοτεινές θρησκευτικές καταβολές. Θα ήθελα όμως αυτή τη φορά να αφήσω για λίγο αυτή τη συζήτηση στην άκρη και να προσεγγίσω το θέμα από μια διαφορετική πλευρά: από την πλευρά της ψυχολογίας του παιδιού.

Το ερώτημα που με απασχολεί δεν είναι αν ένα παιδί που θα φορέσει μία στολή μάγισσας ή σκελετού θα πάθει κάποιο ψυχολογικό τραύμα. Μια τέτοια θέση θα ήταν υπερβολική και επιστημονικά αδικαιολόγητη. Ούτε κάθε παιδί που παίζει με κάτι τρομακτικό επηρεάζεται αρνητικά. Τα παιδιά χρησιμοποιούν συχνά το παιχνίδι και τη φαντασία ακόμη και για να επεξεργαστούν πράγματα που τα φοβίζουν.

Το βαθύτερο ερώτημα είναι άλλο:
Με ποιες εικόνες επιλέγουμε να γεμίζουμε τον εσωτερικό κόσμο των παιδιών μας;

Η παιδική ηλικία είναι η περίοδος κατά την οποία σχηματίζονται παραστάσεις, συναισθηματικοί συσχετισμοί και τρόποι με τους οποίους το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Το παιδί δεν μαθαίνει μόνο από αυτά που του λέμε. Μαθαίνει από αυτά που βλέπει, από αυτά που μιμείται, από τα παιχνίδια του, από τις ιστορίες που ακούει και από τα σύμβολα που το περιβάλλουν.

Και εδώ αρχίζει ο προβληματισμός μου.
Γιατί θεωρούμε απαραίτητο να παρουσιάζουμε στα παιδιά ως διασκέδαση εικόνες πτωμάτων, σκελετών, αίματος, ακρωτηριασμένων σωμάτων, φαντασμάτων, δαιμονικών μορφών, τάφων και τρόμου;

Δεν ισχυρίζομαι ότι ένα πλαστικό κρανίο θα καταστρέψει την ψυχή ενός παιδιού. Ρωτώ κάτι πολύ απλούστερο:
Γιατί να είναι αυτό το πρότυπο που επιλέγουμε;
Γιατί να κάνουμε τον θάνατο θέαμα;
Γιατί να μετατρέπουμε τον τρόμο σε παιχνίδι, όταν μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά εικόνες ζωής, ομορφιάς, δημιουργίας, αγάπης, αγιότητας και ελπίδας;

Κάποιος μπορεί να απαντήσει: «Μα τα παιδιά ξέρουν ότι είναι ψεύτικα».
Βεβαίως.

Όμως το γεγονός ότι κάτι αποτελεί παιχνίδι δεν σημαίνει ότι στερείται συμβολικού περιεχομένου. Ολόκληρος ο κόσμος του παιδιού είναι γεμάτος σύμβολα. Το παιδί παίζει τον γιατρό, τη μητέρα, τον πατέρα, τον αστυνομικό, τον ήρωα. Μέσα από το παιχνίδι δοκιμάζει ρόλους, γνωρίζει συναισθήματα και οικοδομεί παραστάσεις για τον κόσμο.
Γι' αυτό δεν χρειάζεται πανικός. Χρειάζεται διάκριση.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη βαθύτερο.
Ως Χριστιανοί δεν διδάσκουμε στα παιδιά μας να αρνούνται τον θάνατο. Η Εκκλησία δεν κρύβει τον θάνατο. Μιλά γι' αυτόν. Προσεύχεται για τους κεκοιμημένους. Τα παιδιά βλέπουν τον Σταυρό. Ακούν για τον Γολγοθά. Τη Μεγάλη Παρασκευή βλέπουν τον Επιτάφιο.

Υπάρχει όμως μία τεράστια διαφορά:
Η Εκκλησία δεν σταματά ποτέ στον τάφο.
Μετά τη Μεγάλη Παρασκευή έρχεται η Κυριακή της Αναστάσεως.
Μετά το «Τετέλεσται» έρχεται το «Χριστός Ανέστη».
Μετά το σκοτάδι έρχεται το φως.
Και ο τάφος, που φαίνεται να είναι το τέλος της ανθρώπινης ιστορίας, γίνεται μέσα στον Χριστό η αρχή της αιωνιότητας.

Αυτή είναι η εικόνα του θανάτου που θα ήθελα να δώσουμε στα παιδιά μας.

Όχι να τους πούμε ότι ο θάνατος δεν υπάρχει.

Να τους πούμε ότι δεν νικά.

Όχι να τα κάνουμε να φοβούνται τους νεκρούς.

Να τους μάθουμε να προσεύχονται για τους κεκοιμημένους.

Όχι να γεμίσουμε τη φαντασία τους με τρόμο.

Να γεμίσουμε την καρδιά τους με ελπίδα.

Το παιδί χρειάζεται να ακούσει ότι η ανθρώπινη ύπαρξη έχει αξία. Ότι το σώμα του ανθρώπου δεν είναι αντικείμενο χλευασμού και φρίκης. Ότι ο άνθρωπος δεν δημιουργήθηκε για τον τάφο. Ότι ο τελευταίος προορισμός του δεν είναι η αποσύνθεση, αλλά η ζωή κοντά στον Θεό.

Αυτή είναι μια τελείως διαφορετική παιδαγωγική του θανάτου.

Ο σύγχρονος πολιτισμός συχνά κινείται ανάμεσα σε δύο άκρα: είτε κρύβει εντελώς τον θάνατο είτε τον μετατρέπει σε θέαμα. Η Εκκλησία προτείνει έναν τρίτο δρόμο. Τον αντιμετωπίζει με σοβαρότητα, αλλά μέσα στην προοπτική της Αναστάσεως.

Γι' αυτό, όταν ένας γονιός με ρωτά: «Τι πειράζει να πάει το παιδί μου στο Halloween; Όλα τα παιδιά πηγαίνουν», δεν θα του απαντήσω ότι το παιδί του θα πάθει κάτι επειδή φόρεσε μια στολή.
Θα τον ρωτήσω όμως:
Τι θέλεις να καλλιεργήσεις μέσα του;
Ποιες εικόνες θέλεις να συνοδεύσουν τα παιδικά του χρόνια;
Τι θέλεις να μάθει για τον άνθρωπο, τη ζωή και τον θάνατο;
Και κυρίως:
Γιατί πρέπει ένα παιδί να αισθανθεί ότι στερείται κάτι, επειδή δεν συμμετέχει σε μια γιορτή που εξιδανικεύει αισθητικά τον τρόμο και τον θάνατο;

Δώστε του κάτι ομορφότερο.
Μην αρκεστείτε στο «όχι».Δημιουργήστε χαρά.
Παίξτε μαζί του.Μιλήστε του για τους Αγίους.
Διηγηθείτε του ιστορίες ανθρώπων που αγάπησαν, συγχώρησαν, θυσιάστηκαν και νίκησαν τον φόβο.
Δείξτε του ότι η χριστιανική ζωή δεν είναι μια ζωή γεμάτη απαγορεύσεις, αλλά μια ζωή τόσο γεμάτη φως ώστε δεν χρειάζεται να αναζητήσει τη χαρά στο σκοτάδι.

Τα παιδιά μας θα συναντήσουν τον φόβο αρκετές φορές στη ζωή τους.
Θα γνωρίσουν την απώλεια.
Θα γνωρίσουν κάποτε τον πόνο.
Θα ακούσουν για τον θάνατο και κάποια στιγμή θα χάσουν ανθρώπους που αγαπούν.
Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν θα μάθουν ότι υπάρχει θάνατος.
Είναι τι θα τους έχουμε μάθει να πιστεύουν όταν θα σταθούν απέναντί του.

Και εκεί βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ευθύνη μας.
Να μεγαλώσουμε παιδιά που, όταν κάποτε συναντήσουν το σκοτάδι, θα γνωρίζουν ότι υπάρχει Φως.

Παιδιά που όταν συναντήσουν τον πόνο, θα γνωρίζουν ότι υπάρχει ελπίδα.
Παιδιά που όταν αντικρίσουν έναν τάφο, δεν θα βλέπουν μόνο το τέλος.
Θα θυμούνται την Ανάσταση.
Γιατί το ωραιότερο πρότυπο που μπορούμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας δεν είναι ένας κόσμος χωρίς θάνατο.Είναι ένας κόσμος στον οποίο ο θάνατος έχει νικηθεί.

Δεν θέλω λοιπόν να μάθω στο παιδί να φοβάται μια κολοκύθα, μια μάσκα ή μια στολή.
Θέλω να του μάθω κάτι πολύ μεγαλύτερο:
ότι δεν γεννήθηκε για το σκοτάδι.Γεννήθηκε για το Φως.
Δεν δημιουργήθηκε για τον τάφο.Δημιουργήθηκε για την Ανάσταση.

Και αυτή την προσδοκία αξίζει να φυτέψουμε βαθιά στην παιδική του καρδιά:

«Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».

Αρχμ Χριστοδουλος

Όταν η ελπίδα φαίνεται σχεδόν χαμένη

 

«Όταν κάθε ελπίδα φαίνεται σχεδόν χαμένη για τα ανθρώπινα όρια υπάρχει πάντα το Σχέδιο του Θεού που θα μας οδηγήσει στο ξέφωτο που αναζητούμε..»


~ Ο Θεός είναι πάντα στο πλευρό μας, δίπλα μας, δεν έχουμε παρά να τον επικαλεστούμε για να μας βοηθήσει στον καθημερινό πνευματικό αγώνα και σε κάθε δυσκολία που βιώνουμε. Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο όπου όλα δείχνουν να έχουν καταρρεύσει, οι άνθρωποι πολλές φορές αγωνιούν για το αύριο, δεν γνωρίζουν τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον τους. Ο συνεχόμενος και διαρκής αγώνας για επιβίωση έχει οδηγήσει τους ανθρώπους να σκέφτονται απαισιόδοξα. Η ψυχική κούραση, η κατάθλιψη, η απόγνωση και η απογοήτευση που αισθάνονται οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα φανερώνει έντονα σημάδια έλλειψης πίστης και πνευματικής αποδυνάμωσης

Όταν κάθε ελπίδα φαίνεται σχεδόν χαμένη για τα ανθρώπινα όρια υπάρχει πάντα το Σχέδιο του Θεού που θα μας οδηγήσει στο ξέφωτο που αναζητούμε, αρκεί εμείς από την πλευρά μας να προσπαθήσουμε να αναζητήσουμε με θέληση και θάρρος τον δικό μας πνευματικό φάρο που θα μας οδηγήσει στην λύτρωση.

Κάθε χριστιανός έχει ένα και μοναδικό όπλο να προσεύχεται καθημερινά και αδιαλείπτως και λέγοντας με πίστη το «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με» λαμβάνοντας το δώρο της ψυχικής αγαλλίασης και της γαλήνης μέσα του. H προσευχή αποτελεί τον γόρδιο δεσμό ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο. Η δύναμή της είναι τόσο καταλυτική όταν γίνεται με καθαρή καρδία προς τον Ουράνιο Πατέρα. Είναι η φλόγα που ξεπηδά από τα σωθικά της ψυχής και πλημμυρίζει με φως το είναι μας. Προσεύχομαι σημαίνει επικοινωνώ με τον Χριστό, σημαίνει ότι επικαλούμαι τη Θεία Χάρη Του να πάρει λίγο από το δικό μου σταυρό. Όσο οδυνηρά και αν φαίνονται τα πράγματα πολλές φορές, θυμηθείτε ότι ο Θεός δεν επιτρέπει να σηκώσουμε περισσότερο βάρος από όσο μπορούμε να αντέξουμε. Τα εμπόδια και οι δοκιμασίες μας κάνουν πάντα πιο δυνατούς ακόμη και αν υπάρχουν απώλειες ή πόνος.

Μην αφήνετε την κόπωση να σας κάνει να πιστεύετε ότι ο Θεός δεν νοιάζεται για τα πλάσματά του ακόμη και όταν οι προσευχές σας δεν εισακούγονται, Εκείνος γνωρίζει τι είναι καλό για μας. Το έλεος, η αγάπη Του, και η απέραντη μακροθυμία Του θα φανερώσει στον κάθε έναν από εμάς τι είναι ωφέλιμο για τη ζωή του. Μην απομακρύνεστε από το δρόμο Του, μην εγκαταλείπετε γρήγορα και βιαστικά μια μάχη, η μόνη δύναμη που έχει ο άνθρωπος είναι η ελπίδα που θα τον ανυψώσει. Αν αισθάνεστε κουρασμένοι δεν έχετε παρά να σηκώσετε τα μάτια σας στον Χριστό που είναι το ΦΩΣ αυτού του κόσμου και η ανεξάντλητη πηγή κάθε γήινης και επουράνιας δύναμης. Δεν θα σας αφήσει ποτέ και το σχέδιό του για σας δεν θα αποτύχει αν του επιτρέψετε να εισέλθει στη ζωή σας. Ο εχθρός νικήθηκε από το σταυρό και η εξουσία του καταστράφηκε. Το χέρι του Θεού κάνει θαύματα αρκεί να πιστέψουμε με όλη μας την ψυχή. Ο διάβολος δεν μπορεί να έχει καμία εξουσία επάνω μας, εάν εμείς δεν του επιτρέψουμε να εισέλθει στη ζωή μας δείχνοντας αδυναμία. Το κλειδί για να νικήσουμε όλα όσα έρχονται εναντίον μας είναι η ακλόνητη πίστη στο Θεό μας.

Όλα ο Κύριος εν σοφία εποίησε, όλα είναι μέρος ενός κύκλου ζωής που αρχίζει, τελειώνει και ξαναγεννιέται. Αναλογισθείτε τα Θεία πάθη του Χριστού μας και τις δοκιμασίες και τα βασανιστήρια των Αγίων μας, που υπέμειναν με παρρησία προσευχόμενοι να αντικρίσουν την Ουράνια Βασίλεια Του.

Εμπιστευτείτε ότι ο Θεός είναι σε θέση να μας κρατήσει πάνω από τα αφρισμένα κύματα σε όσες δοκιμασίες και αν τύχουν. Μόνο ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός έχει τη δύναμη να μας θεραπεύσει από τα δεινά και τις αμαρτίες που περιβάλλουν τη ζωή μας.

Ας κάνουμε υπομονή αγαπητοί μου χριστιανοί γιατί σε κάθε καταιγίδα που κατακλύζει τη θνητή ζωή μας υπάρχει πάντα ένα ουράνιο τόξο. Ο Κύριος είναι εκείνος που φέρνει την παλίρροια στη ζωή μας, φέρνει τον άνεμο και τη βροχή και ο ήλιος ανατέλλει σύμφωνα με τας εντολάς του. Ο σκοπός Του είναι να μας τελειοποιήσει, ας τον εμπιστευθούμε «ψυχή τε και σώματι».

ΜΙΑ ΟΔΟΣ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΞΕΝΗ

«Καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι» (Α’ Κορ. 12,30)

«Και ακόμα σας δείχνω μια οδό υπερβολικά έξοχη». 

            Χαρακτηριστικό της εποχής μας η σκληροκαρδία. Ο άνθρωπος δείχνει να νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του και αφήνει τον συνάνθρωπό του στην άκρη. Δεν τον ενδιαφέρει αν τον πληγώνει. Αν θα μπορούσε να τον στηρίξει και να του δώσει χαρά, εφόσον ο ο ίδιος δεν έχει να κερδίσει κάτι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ενδιαφέρον για τη ζωή να έχει να κάνει με το «εγώ» μας και τη δική μας άνεση και απόλαυση, την εκπλήρωση των δικών μας στόχων, ακόμη κι αν χρειαστεί να περάσουμε επί πτωμάτων. Ίσως μοιάζει σκληρή αυτή η διατύπωση. Τη ζούμε όμως ιδιαίτερα στον χώρο των παιδιών και των εφήβων, καθώς μεγάλη μερίδα αυτών είτε αδιαφορούν είτε προσπαθούν να λειτουργήσουν εξουσιαστικά πληγώνοντας και απογοητεύοντας.

            Φαίνεται πως και στην πρώτη Εκκλησία, εκεί όπου η χάρις υπερεπλεόναζε και υπήρχαν πολλά χαρίσματα ανάμεσα στους χριστιανούς, όπως περιγράφει ο απόστολος Παύλος γράφοντας στους Κορινθίους, το ενδιαφέρον των χαρισματούχων ήταν να χρησιμοποιούν τις δωρεές του Θεού για να ξεχωρίζουν ανάμεσα στους άλλους και να διεκδικούν θέση ανώτερη, να τονίζουν την ικανότητα και τη δωρεά τους για να δοξάζονται από τους άλλους και να έχουν λόγο κεντροβαρή στην εκκλησιαστική κοινότητα. Ο απόστολος Παύλος δεν μένει ευχαριστημένος από αυτήν την αντίληψη, διότι νιώθει ότι τα χαρίσματα κάνουν τους χριστιανούς να ξεχνούνε ότι τίποτε δε μας ανήκει, αλλά τα πάντα είναι δωρεά του Χριστού όχι για να εξουσιάζουμε, αλλά για να διακονούμε με βάση το τι μας δόθηκε το σώμα της Εκκλησίας, στο οποίο είμαστε μέλη Του και ξεχωριστά ο καθένας και, ταυτόχρονα, όλοι μαζί. Έτσι, ο απόστολος δείχνει την οδό που μοιάζει υπερβολική, αλλά είναι το κλειδί της όντως χριστιανικής ζωής, που είναι η αγάπη, και προχωρεί στον περίφημο ύμνο της, διά του οποίου μας δείχνει ότι όσα χαρίσματα κι αν έχουμε, όσα έργα κι αν κάνουμε, αν δεν υπάρχει η αγάπη στην καρδιά και το καθετί που πράττουμε δεν είναι καρπός της, τότε μοιάζει μάταιο και πρόσκαιρο.

Και  η αγάπη έχει να κάνει κυρίως με τις ανθρώπινες σχέσεις και με τον τρόπο με τον οποίο τις διαχειριζόμαστε. «Η αγάπη μακροθυμεί, συμπεριφέρεται με χρηστότητα η αγάπη, δεν ζηλεύει, η αγάπη δεν μεγαλοκαυχιέται, δεν φουσκώνει από υπερηφάνεια,  δεν συμπεριφέρεται άσχημα, δεν ζητά τα δικά της, δεν παροξύνεται, δεν λογίζεται το κακό,  δεν χαίρει για την αδικία, συγχαίρει όμως στην αλήθεια.  Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει». Με τα λόγια αυτά είναι ξεκάθαρο ότι η χριστιανική οδός, όπως ήταν η αρχική ονομασία των χριστιανών (αυτοί που ανήκαν στην «οδό», αυτοί που δέχονταν τον Χριστό ως την οδό, την αλήθεια και τη ζωή) είχε ως κριτήριο και κίνητρο την αγάπη.

Μοιάζει ξένη αυτή η οδός, όχι μόνο ως προς το όνομά μας και την ιδιότητά μας ως χριστιανών σήμερα, αλλά και ως προς την προτεραιότητά μας τόσο στη ζωή όσο και στις σχέσεις μας. Λείπει η αγάπη ως κύριο κίνητρο της πορείας μας, και έχει υποκατασταθεί από άλλες επιλογές: την απόλαυση, το δικαίωμα, την καταξίωση, την άνεση, το δίκιο. Η αγάπη έχει ως πυρήνα της τον άλλον. Εμείς έχουμε ως πυρήνα μας το «εγώ και μόνο εγώ».  Ας προσπαθήσουμε στην Εκκλησία να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι της οδού της αγάπης, όπως οι Άγιοι Ανάργυροι που εορτάζουμε την 1^η Νοεμβρίου κάθε χρόνο. Δεν είναι θέμα διδαχής μόνο. Είναι θέμα εύρεσης εντός μας της εικόνας του Θεού, διότι πλαστήκαμε για να είμαστε ελεύθεροι και να αγαπούμε. Το νόημα της ζωής βρίσκεται στην καρδιά που αγαπά. Κι αυτή συναντά τον Χριστό ως οδό και κάνει τη ζωή μας οδό προς Εκείνον και προς τους συνανθρώπους μας. Και όλα τα υπόλοιπα, αν είναι για καλό μας, θα μας δοθούν. Μόνο που εκείνα, είτε υλικά αγαθά είτε χαρίσματα, εδώ μένουν. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ

 

   

---

Τη μνήμη των Αγίων Κοσμά και Δαμιανού, των Αναργύρων, τιμά σήμερα, 1 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός κατάγονταν από την Ασία. Οι γονείς τους ήταν άριστο πρότυπο χριστιανών συζύγων. Όταν η μητέρα τους Θεοδότη έμεινε χήρα, αφιέρωσε κάθε προσπάθεια της στη χριστιανική ανατροφή των δυο παιδιών της, Κοσμά και Δαμιανού.

Τους δύο αδελφούς διέκρινε μεγάλη ευφυΐα και επιμέλεια, γι’ αυτό και σπούδασαν πολλές επιστήμες. Ιδιαίτερα όμως, επιδόθηκαν στην ιατρική επιστήμη, την οποία εξασκούσαν σαν διακονία φιλανθρωπίας προς τον πλησίον.

Θεράπευαν τις ασθένειες των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των φτωχών, χωρίς να παίρνουν χρήματα, γι’ αυτό και ονομάστηκαν Ανάργυροι. Πολλοί ασθενείς που θεραπεύθηκαν ήθελαν να τους ευχαριστήσουν.

Αλλά αυτοί, δε δέχονταν τις ευχαριστίες και απαντούσαν με τον ορθό λόγο της Αγίας Γραφής: «Η ευλογία και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμις και η ισχύς τω Θεώ ημών εις τους αιώνας των αιώνων» (Αποκάλυψη Ιωάννου, ζ’ 12). Δηλαδή, όλος ο ύμνος και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμη και η ισχύς, ανήκει στο Θεό μας, στους αιώνες των αιώνων.

Έτσι ταπεινά αφού διακόνησαν σε όλη τους τη ζωή τον πλησίον, πέθαναν ειρηνικά και ετάφησαν στην τοποθεσία Φερεμά.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ δ’.
Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν.

Ο πλούσιος και ο φτωχός Λάζαρος

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος πλούσιος· φορούσε πορφύρα και μεταξωτά ενδύματα κι έκανε γλέντια λαμπρά. Ήταν κι ένας φτωχός που τον έλεγαν Λάζαρο. Αυτός καθόταν στην πόρτα του πλουσίου γεμάτος πληγές κι ήθελε να χορτάσει από τα ψίχουλα, που έπεφταν από το τραπέζι του. Τα σκυλιά έρχονταν κι έγλυφαν τις πληγές του».

Ο Χριστός, λοιπόν, με την παραβολή αυτή μας λέει το εξής· Ήταν κάποιος πλούσιος και ζούσε  μέσα σε  πολλή κακία. Δεν δοκίμαζε καμιά συμφορά και τα αγαθά του κυλούσαν σαν από πηγές. Το ότι δεν του συνέβαινε τίποτε δυσάρεστο, ούτε καμιά λύπη, ούτε καμιά δυσκολία, το εξυπονοεί η φράση «διασκέδαζε καθημερινά». Το ότι ζούσε μέσα σε κακία φαίνεται από το τέλος που του έτυχε και πριν από το τέλος, από την περιφρόνηση που έδειχνε στο φτωχό. Ότι δεν ελεούσε όχι εκείνον μονάχα που βρισκόταν κάθε μέρα στην πόρτα του, αλλά ούτε άλλον κανένα, το έδειξε αυτός ο ίδιος. Γιατί δεν ήταν ο φτωχός πεσμένος σε κάποιο σταυροδρόμι ούτε σ’ απόκρυφο τόπο, αλλά σε μέρος τέτοιο, που αδιάκοπα περνούσε ο πλούσιος κι ήταν υποχρεωμένος να τον βλέπει. Αν λοιπόν δεν ελέησε αυτόν που ήταν ριγμένος αδιάκοπα στις πόρτες του και μπροστά στα μάτια του πεσμένος, που καθημερινά μια και δυο και περισσότερες φορές ήταν αναγκασμένος, μπαίνοντας και βγαίνοντας, να τον βλέπει, αν δεν ελέησε αυτόν που ήταν σε τέτοια θλιβερή κατάσταση και με σύντροφο μια τόση φτώχεια και που βασανιζόταν από την φοβερή αρρώστια μια ολόκληρη ζωή, ποιός από όσους άλλους τον παρακαλούσαν θα μπορούσε ποτέ να του λυγίσει την καρδιά; Γιατί αν τον προσπέρασε την πρώτη μέρα, τη δεύτερη ήταν φυσικό κάτι ν’ αντιληφθεί. Κι αν δεν τον πρόσεξε και τότε, την τρίτη τουλάχιστο ή την τέταρτη ή την παράλλη, έπρεπε να λυγίσει επί τέλους, ακόμα κι αν ήταν αγριότερος από τα θηρία…

Πρώτη λοιπόν κακία είναι αυτή η σκληρότητα και η άφθαστη απανθρωπιά του. Δεν είναι το ίδιο να είσαι φτωχός και να μη βοηθάς όσους βρίσκονται σε ανάγκη με το να αδιαφορείς γι’ αυτούς που λιώνουν από την πείνα, ενώ εσύ απολαμβάνεις τέτοια καλοπέραση. Και πάλι, δεν είναι το ίδιο να δεις μια και δυο φορές ένα φτωχό και να προσπεράσεις με το να τον βλέπεις καθημερινά και να μη συγκινηθεί η ψυχή σου από ευσπλαχνία και φιλανθρωπία, παρ’ όλο που αδιάκοπα είναι μπροστά σου. Ακόμα δεν είναι ίδιο να βρίσκεσαι σε συμφορές και λύπες και στενοχώριες και να μην βοηθάς το διπλανό σου με το να αδιαφορείς για τους άλλους που λιώνουν απ’ την πείνα, ενώ εσύ ζεις σε ευφροσύνη και διαρκή ευτυχία, και να κλείνεις την καρδιά σου χωρίς η χαρά σου να σε κάνει πιο φιλάνθρωπο. Το γνωρίζετε όλοι αυτό· κι αν ακόμα είμαστε απ’ όλους αγριότεροι, είναι στη φύση μας να μας κάνει η ευτυχία πιο ήμερους και πιο καλούς. Αυτόν όμως ούτε η ευτυχία του δεν τον έκανε καλύτερο· έμεινε αποθηριωμένος και με την συμπεριφορά του έδειξε ότι έκρυβε μέσα του σκληρότητα και απανθρωπιά περισσότερο από κάθε θηρίο. Κι όμως, αυτός που ζούσε μέσα στην κακία και        στην απανθρωπιά δοκίμαζε κάθε ευτυχία, ενώ ο δίκαιος, ο κυνηγός της αρετής, ζούσε στο βυθό της δυστυχίας.

Ότι ο Λάζαρος ήταν δίκαιος το φανέρωσε το τέλος του και πριν από το τέλος η υπομονή μέσα στη φτώχεια του. Δεν σας φαίνεται άραγε πώς βλέπετε μπροστά σας αυτά τα πράγματα; Κατάμεστο το πλοίο του πλουσίου από εμπορεύματα και ταξίδευε με ούριο άνεμο. Μη θαυμάσετε· τραβούσε ολοταχώς για το ναυάγιο, επειδή δεν θέλησε να διαθέσει το εμπόρευμά του με φόβο Θεού. Να σας αναφέρω και δεύτερη κακία; Η καθημερινή ξένοιαστη απόλαυση. Κι αυτή είναι άκρα κακία. Όχι τώρα που επιδιώκουμε τόση πνευματικότητα, αλλά και παλιότερα, στην Παλαιά Διαθήκη, τότε που οι απαιτήσεις ήταν μικρότερες…

Ο πλούσιος, λοιπόν, ζούσε μέσα σε τόση κακία, μέσα σε καθημερινή τρυφή και ντυνόταν με πολυτέλεια ανάβοντας περισσότερο την κόλαση για τον εαυτό του, ανάβοντας περισσότερο τη φωτιά, κάνοντας την καταδίκη του απαρηγόρητη και την τιμωρία του ασυγχώρητη. Κι ο φτωχός; Ριγμένος στην εξώπορτα του πλουσίου ούτε απελπίστηκε, ούτε βλαστήμησε, ούτε αγανάκτησε. Από πού είναι αυτό φανερό; Από το ότι τον πήραν οι άγγελοι και τον αποκατάστησαν στον κόλπο του Αβραάμ. Δεν θα του γινόταν τέτοια τιμή, αν ήταν βλάσφημος…

Ας επιδιώξουμε την  αρετή  και τη χαρά που δίνουν τα πνευματικά κατορθώματα, ζηλεύοντας το Λάζαρο, πλούσιοι και φτωχοί. Αυτός δεν κατόρθωσε μόνο έναν και δυό και τρείς άθλους της αρετής, αλλά πολύ περισσότερους, τη φτώχεια, την αρρώστια, την απουσία προστάτη, ότι υπέφερε σε σπίτι που μπορούσε να του σβήσει όλα εκείνα τα δεινά του κι όμως δεν αξιώθηκε ούτε ένα λόγο παρηγοριάς, ότι έβλεπε να δοκιμάζει τόση απόλαυση αυτός που τον περιφρονούσε κι όχι μόνο αυτό, αλλά να ζει μέσα στην κακία και κανένα κακό να μην παθαίνει. Δεν είχε κι άλλο Λάζαρο να δει (σαν τον εαυτό του), δεν μπορούσε να υψωθεί σε σκέψεις για την ανάσταση, είχε την κακή υπόληψη που από τις συμφορές του σχημάτιζαν γι’ αυτόν οι πολλοί, σα να μην τον έφταναν τα πάθη του, ακόμα δεν έβλεπε τον εαυτό του δύο και τρείς μέρες, αλλά ολόκληρη τη ζωή του σ’ αυτή την κατάσταση και τον πλούσιο στην αντίθετη.

Τί, λοιπόν, θα απολογηθούμε εμείς, όταν εκείνος βαστούσε με τόση γενναιότητα όλα μαζί τα δεινά κι εμείς δεν αντέχουμε ούτε τα μισά; Δεν μπορείτε, δεν μπορείτε να παρουσιάσετε ούτε ν’ αναφέρετε κάποιον άλλον με τόσες και τέτοιες συμφορές. Γι’ αυτό ακριβώς τον παρουσίασε μπροστά μας ο Χριστός· σε όσο βάθος συμφοράς κι αν πέσουμε, βλέποντας σ’ αυτόν το αμέτρητο πλήθος των θλίψεων, ν’ αντλήσουμε παρηγοριά και στήριγμα από τη σοφία εκείνου και την υπομονή. Είναι κοινός δάσκαλος της οικουμένης για όσους υποφέρουν οποιοδήποτε κακό, δίνει σ’ όλους την ευκαιρία να τον βλέπουν και υπερβάλλει όλους με το  πλήθος των δεινών του.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 01/11/2026-ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑ ΙΣΤ' 19-31

 

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. Πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. Ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. Καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. Καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. Εἶπε δὲ Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. Εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. Λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ· ἔχουσι Μωυσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. Ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωυσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

Νεοελληνική Απόδοση

Είπε ο Κύριος: Κάποιος άνθρωπος ήταν πλούσιος, φορούσε πολυτελή ρούχα και το τραπέζι του κάθε μέρα ήταν λαμπρό. Κάποιος φτωχός όμως, που τον έλεγαν Λάζαρο, ήταν πεσμένος κοντά στην πόρτα του σπιτιού του πλουσίου, γεμάτος πληγές, και προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Έρχονταν και τα σκυλιά και του έγλειφαν τις πληγές. Κάποτε πέθανε ο φτωχός, και οι άγγελοι τον πήγαν κοντά στον Αβραάμ. Πέθανε κι ο πλούσιος και τον έθαψαν. Στον άδη που ήταν και βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και είδε από μακριά τον Αβραάμ και κοντά του τον Λάζαρο. Τότε φώναξε ο πλούσιος και είπε: «πατέρα μου Αβραάμ, σπλαχνίσου με και στείλε το Λάζαρο να βρέξει με νερό την άκρη του δάχτυλού του και να μου δροσίσει τη γλώσσα, γιατί υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φωτιά». Ο Αβραάμ όμως του απάντησε: «παιδί μου, θυμήσου ότι εσύ απόλαυσες την ευτυχία στη ζωή σου, όπως κι ο Λάζαρος τη δυστυχία. Τώρα λοιπόν αυτός χαίρεται εδώ, κι εσύ υποφέρεις. Κι εκτός απ’ όλα αυτά, υπάρχει ανάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ώστε αυτοί που θέλουν να διαβούν από ‘δώ σ’ εσάς να μην μπορούν∙ ούτε οι από εκεί να περάσουν σ’ εμάς». Είπε πάλι ο πλούσιος: «τότε σε παρακαλώ, πατέρα, στείλε τον στο σπίτι του πατέρα μου, να προειδοποιήσει τους πέντε αδερφούς μου, ώστε να μην έρθουν κι εκείνοι σ’ αυτόν εδώ τον τόπο των βασάνων. Ο Αβραάμ του λέει: «έχουν τα λόγια του Μωυσή και των προφητών· ας υπακούσουν σ’ αυτά». «Όχι, πατέρα μου Αβραάμ», του λέει εκείνος, «δεν αρκεί∙ αλλά αν κάποιος από τους νεκρούς πάει σ’ αυτούς, θα μετανοήσουν». Του λέει τότε ο Αβραάμ: «αν δεν υπακούνε στα λόγια του Μωυσή και των προφητών, ακόμη κι αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς, δεν πρόκειται να πεισθούν».

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 01/11/2026-ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ ΙΒ΄27-ΙΓ'8

 

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀδελφοί,  ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους. Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν. Μὴ πάντες ἀπόστολοι; Μὴ πάντες προφῆται; Μὴ πάντες διδάσκαλοι; μὴ πάντες δυνάμεις; Μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων; Μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσι; Μὴ πάντες διερμηνεύουσι; Ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα. Καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι. Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.

Νεοελληνική Απόδοση

Ἀδελφοί, σεῖς εἶσθε σῶμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὁ καθένας εἶναι μέλος τοῦ σώματος. Καὶ ὁ Θεὸς ἐτοποθέτησε εἰς τὴν ἐκκλησίαν πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα ἔρχονται αἱ θαυματουργικαὶ δυνάμεις, ἔπειτα τὰ θεραπευτικὰ χαρίσματα, παροχαὶ βοηθείας, διοικητικαὶ ἱκανότητες, διάφορα εἴδη γλωσσολαλιῶν. Μήπως εἶναι ὅλοι ἀπόστολοι; Μήπως εἶναι ὅλοι προφῆται; Μήπως εἶναι ὅλοι διδάσκαλοι; Μήπως ὅλοι ἔχουν θαυματουργικὰς δυνάμεις; Μήπως ὅλοι ἔχουν θεραπευτικὰ χαρίσματα; Μήπως ὅλοι ἔχουν τὴν γλωσσολαλιά; Μήπως ὅλοι διερμηνεύουν; Νὰ ἔχετε δὲ ζῆλον πρὸς τὰ χαρίσματα τὰ ἀνώτερα. Καὶ τώρα θὰ σᾶς δείξω ἕνα ὑπέροχον δρόμον. Ἐὰν μιλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, ἔγινα χαλκὸς ποὺ δίνει ἤχους ἢ κύμβαλον ποὺ βγάζει κρότους. Καὶ ἐὰν ἔχω χάρισμα προφητείας καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ὅλην τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω ὅλην τὴν πίστιν, ὥστε νὰ μεταθέτω βουνά, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, δὲν εἶμαι τίποτε. Καὶ ἐὰν μοιράσω σὲ ἐλεημοσύνες ὅλην μου τὴν περιουσίαν, καὶ ἐὰν παραδώσω τὸ σῶμά μου διὰ νὰ καῇ, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἀγάπην, καμμίαν ὠφέλειαν δὲν ἔχω. Ἡ ἀγάπη εἶναι μακρόθυμη, εἶναι γεμάτη ἀπὸ εὐμένειαν, ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι ζηλότυπη, ἡ ἀγάπη δὲν καυχᾶται, δὲν εἶναι ὑπερήφανη, δὲν κάνει ἀσχήμιες, δὲν ζητεῖ τὸ συμφέρον της, δὲν ἐρεθίζεται, δὲν λογαριάζει τὸ κακόν, δὲν χαίρει διὰ τὸ κακόν, ἀλλὰ συγχαίρει εἰς τὴν ἀλήθειαν, ὅλα τὰ ἀνέχεται, ὅλα τὰ πιστεύει, ἐλπίζει γιὰ τὸ κάθε τι, ὑπομένει τὸ κάθε τι. Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν θὰ παύσῃ νὰ ὑπάρχῃ.

Νιώθεις μόνος;

π. Νικόλαος Λαγουμτζής

Ίσως κάποιος να σε χρειάζεται περισσότερο απ’ όσο νομίζεις.
Μπορεί όλη μέρα να μιλάς με ανθρώπους, να στέλνεις μηνύματα και να επικοινωνείς με πολλούς.

Κι όμως, όταν κλείσει το κινητό το βράδυ, να νιώθεις μόνος.
Γιατί άλλο η επικοινωνία και άλλο η αληθινή συνάντηση.

Μπορεί να ξέρουμε τι έκανε ο άλλος σήμερα, πού πήγε και τι ανέβασε, αλλά να μην ξέρουμε τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στην καρδιά του.

Και υπάρχουν άνθρωποι που δεν παραπονιούνται ποτέ.

Δεν ζητούν τίποτα.

Τους βλέπεις και λες: «Αυτός είναι δυνατός. Τα καταφέρνει».

Μπορεί όμως μέσα τους να περιμένουν έναν άνθρωπο να τους πλησιάσει και να τους πει:

«Πώς είσαι; Πες μου. Θέλω πραγματικά να σε ακούσω».

Δεν χρειάζεται να είσαι πάντοτε δυνατός.

Το να κουράστηκες δεν σημαίνει ότι απέτυχες.

Το να λύγισες δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμος.

Και το να νιώθεις μόνος, δεν μειώνει καθόλου την αξία σου.

Ίσως η αρχή να είναι κάτι πολύ απλό.

Ξεκίνα τώρα, μην το αναβάλεις: Ένα τηλεφώνημα. Μια επίσκεψη. Μια κουβέντα.

Πες μόνο ένα απλό: «Είμαι εδώ. Θέλεις να μου μιλήσεις;»

Η αληθινή σχέση δεν χρειάζεται να είναι τέλεια.

Χρειάζεται να είναι αληθινή.

Να μπορούμε να μείνουμε κοντά στον άλλον όχι μόνο όταν χαμογελά, αλλά και όταν περνά τα δύσκολά του.

Και για εκείνον που πιστεύει και προσεύχεται, υπάρχει πάντοτε και μια παρουσία που δεν εγκαταλείπει:

Ο Χριστός.

Μπορείς να σταθείς μπροστά Του όπως ακριβώς είσαι. Χωρίς να προσποιηθείς. Χωρίς να κρύψεις την κούραση και τον πόνο σου.

Γι’ αυτό, κάνε σήμερα, κάνε ένα μικρό βήμα.

Πάρε τηλέφωνο, έναν άνθρωπο που έχεις καιρό να ακούσεις. Πλησίασε κάποιον που ξέρεις ότι δυσκολεύεται και ρώτησέ τον:

«Τι μπορώ να κάνω για σένα;»

Και αυτή τη φορά, περίμενε πραγματικά να ακούσεις την απάντησή του.

Γιατί μπορεί ο άνθρωπος που αναζητάς τόσο καιρό να μην είναι κάπου μακριά.

Μπορεί να βρίσκεται ήδη δίπλα σου.

Και ΠΡΟΣΕΞΕ σε παρακαλώ: Ίσως, χωρίς να το έχεις καταλάβει, να είσαι εσύ ο άνθρωπος που κάποιος άλλος περιμένει.

Ίσως το πιο όμορφο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον είναι αυτό: να είμαστε πραγματικά μαζί.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΤΑΧΥΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ

  

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Στάχυ και των συν Αυτώ Μαρτυρησάντων τιμά σήμερα, 31 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Στάχυς, Απελλής, Αμπλίας, Ουρβανός, Νάρκισσος και Αριστόβουλος άνηκαν στους εβδομήκοντα Αποστόλους του Κυρίου και όλοι τους υπήρξαν «Χριστού ευωδία τώ Θεώ εν τοίς σωζομένοις» (Β’ προς Κορινθίους, Β’ 15). Δηλαδή ευωδιά Χριστού, ευχάριστη στο Θεό, και ευωδία μεταξύ των σωζόμενων πυύ άκουγαν απ’ αυτούς το σωτήριο μήνυμα του Ευαγγελίου.

 Ο Άγιος Στάχυς έγινε πρώτος επίσκοπος Βυζαντίου, και αφού διάνυσε 16 χρόνια στο αποστολικό κήρυγμα, ειρηνικά αναπαύθηκε εν Κυρίω.

Ο Άγιος Απελλής έγινε επίσκοπος Ηράκλειας και πολλούς έφερε στη χριστιανική πίστη.

Ο Άγιος Αμπλίας έγινε επίσκοπος Οδυσσουπόλεως και ο Ουρβανός, επίσκοπος Μακεδονίας. Επειδή και οι δύο γκρέμιζαν τα είδωλα, θανατώθηκαν μαρτυρικά.

Ο Άγιος Νάρκισσος χειροτονήθηκε επίσκοπος Αθηνών. Η αλήθεια, όμως, του Ευαγγελίου, την οποία δίδασκε με ζήλο, εξήγειρε τους ειδωλολάτρες, με αποτέλεσμα να τον βασανίσουν και να παραδώσει την ψυχή του μαρτυρικά.

Ο Άγιος Αριστόβουλος, και αυτός υπήρξε επίσκοπος και πέθανε ειρηνικά, κηρύττοντας μέχρι τέλους της ζωής του το Χριστό.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Την κιθάραν του Πνεύματος την έξάχορδον, την μελωδήσασαν κόσμω τας υπέρ νουν δωρεάς, ως έκφάντορας Χριστού άνευφημήσωμεν, Στάχυν Άμπλίαν Άπελλήν συν Ναρκίσσω, Ούρβανόν, και Άριστόβουλον άμα’ ως γαρ Απόστολοι θείοι, χάριν αίτούνται ταις ψυχαίς ημών.

Δεν έρχονται όλα όπως τα θέλεις.

 

 

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Δεν έρχονται όλα όπως τα θέλεις.
Αλίμονο όμως εάν πάψεις να θέλεις.
Τότε καταντάς άβουλο ον, χωρίς θέληση, χωρίς ελπίδα, χωρίς στόχους.

Να θέλεις, να προσπαθείς, να βάζεις στόχους.
Να μαθαίνεις από λάθη και αποτυχίες.
Να μην παραιτείσαι από τα όνειρά σου.
Να θέλεις…

Δεν είναι κακό να θέλεις.
Έχουμε παρεξηγήσει το «θέλημα».

Δεν είναι σκοπός να «κόψουμε το θέλημά μας», όπως κακώς διατυπώνεται, αλλά να του δώσουμε και πνευματικές διαστάσεις και προοπτικές. Να το «αλατίσουμε» με τον Ευαγγελικό λόγο.

Χρειάζεται να ελέγξουμε και τα κίνητρα των «θέλω» μας. Άλλο είναι να θέλω να γίνω γιατρός για να βοηθώ τους συνανθρώπους μου και άλλο για να θησαυρίσω ή για ν’ ανέβω κοινωνικά.

Άλλο είναι θα θέλω να γίνω ιερέας για να διακονώ τους πιστούς και τα Μυστήρια και άλλο για να μου φιλάνε το χέρι, για να αποκτήσω δόξα, εξουσία και σεβασμό…

Άνθρωπος που δεν έχει θέλημα, είναι χωρίς κρίση, χωρίς καρδιά, χωρίς συναισθήματα.

Άβουλο ον που κινείται σαν μαριονέτα από άλλους. Αυτό δεν είναι υπακοή (για να προλάβω μερικούς).

Ο Θεός δεν θέλει να ευνουχίσουμε τα «θέλω» μας, αλλά να τα μεταμορφώσουμε μέσα από το άγγιγμα της Αλήθειας και της Αγάπης.

Ακόμα και οι άγιοι που φτάσανε στα πνευματικά ύψη της απάθειας είχανε θέλημα ισχυρό. Θέλανε τον Χριστό, θέλανε τον Ουρανό.

Κι εμείς λοιπόν οι χοϊκοί, που ακόμα παλεύουμε με το κοσμικό μας φρόνημα, ας εντάξουμε μέσα στα «θέλω» μας και κάποια θεάρεστα «θέλω», που θα μας βοηθήσουν να δούμε γενικότερα την ζωή μας μέσα από το θέλημα του Θεού, που δεν είναι άλλο από την σωτηρία μας.

Να προσπαθούμε και για τα επίγεια, αλλά ας μην ξεχνάμε και τα αιώνια…
Η σωτηρία μας βασίζεται στην ελευθερία μας, είναι ζήτημα θελήσεως.

Για να σωθείς εν Χριστώ χρειάζεται να το θέλεις και όχι ν’ ακολουθείς άβουλα εντολές και κανόνες χωρίς την θέλησή σου.

Χρειάζεται το αντίστοιχο θέλημα για να ασκηθείς, για να ταπεινωθείς, για να συγχωρέσεις, για να σταυρωθείς υπέρ του αδελφού σου, για να μετανοήσεις ειλικρινά…

Με το ζόρι προκοπή δεν γίνεται.

Μια πικρή αλήθεια είναι ότι η σχέση μας με τον Θεό είναι γεμάτη προσδοκίες…

 

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Μια πικρή αλήθεια είναι ότι η σχέση μας με τον Θεό είναι γεμάτη προσδοκίες…

Ταυτίζουμε την ατμόσφαιρα γύρω από την σχέση αυτή όχι μόνο με την απουσία δυσκολιών αλλά και με συγκεκριμένες εκβάσεις (σύμφωνα με το θέλημα μας πάντα) σε θέματα που μας απασχολούν.

Και μάντεψε όταν δεν έλθουν όπως τα έχουμε σχεδιάσει ποιος θα είναι υπεύθυνος και ποιος θα ‘’πληρώσει τη νύφη’’ ;

Ο Θεός φυσικά!

Και να σου τα παράπονα μετά, να σου οι απογοητεύσεις και τα πείσματα….

Κάποιοι μάλιστα γυρίζουν στροφή 180 μοίρες και κόβουν κάθε σχέση με εκκλησία και Θεό (όχι πως πριν είχαν κάποια αληθινή χριστιανική βιωτή) νοιώθοντας «εξαπατημένοι»…

Ενώ ο Ίδιος μας το διαβεβαίωσε: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον».

Δυστυχώς δεν αντιλαμβανόμαστε ότι όταν γυρίζουμε την πλάτη στο Φως η δική μας πορεία της ζωής είναι που σκοτεινιάζει…

Η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι πανάκριβη γιατί το τίμημά της είναι ο εγωισμός μας.

Για να εμπιστευθούμε πραγματικά τον Θεό όμως πρέπει κάποια στιγμή να αποδεχθούμε ότι δεν χρειάζεται να καταλαβαίνουμε τα πάντα μήτε να ελέγχουμε τα πάντα.

Ξέρεις πολλές φορές ο Θεός φαίνεται να μην επιτρέπει να ανοίξει μια «πόρτα» της ζωής μας γιατί Εκείνος ξέρει «κάτι παραπάνω»…

Και εμείς αντί να ησυχάσουμε εμπιστευόμενοι την κρίση Του στεκόμαστε απ’ έξω από αυτήν και προσπαθούμε να την παραβιάσουμε παντοιοτρόπως (ακόμα και με πνευματικά μέσα).

Τα χρόνια περνούν και εμείς εξακολουθούμε να κοιτάζουμε την ίδια πόρτα.

Πόσες φορές δεν μοιάζουμε με κακομαθημένα παιδιά που κάθονται κάτω, πεισμώνουν επειδή δεν τους έδωσαν αυτό που ζήτησαν και αρνούνται να σηκωθούν;

Στην ουσία αρνούμαστε να περπατήσουμε τον δρόμο που άνοιξε η πρόνοια Του μπροστά μας.

Μακάρι κάποτε να καταλάβουμε πως πίσω από ένα πικρό ‘’όχι’’ του Θεού κρύβεται ένα ωφέλιμο ‘’ναι’’ της αγάπης Του.

Ξέρεις γιατί παρεξηγούμε τόσο συχνά τον Θεό;

Γιατί ακριβώς την καρδιά μας την έχουμε εκτεθειμένη στο σκοτάδι και την παγωνιά του θελήματος μας.

Έχει πάψει η ταλαίπωρη να Τον αισθάνεται ως Πατέρα και Τον αντιμετωπίζει σαν…Πατριό.

Σε κανέναν δεν αξίζει αυτό…

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΖΗΝΟΒΙΟΣ ΚΑΙ ΖΗΝΟΒΙΑ

   

---

Τη μνήμη των Αγίων Ζηνοβίου και Ζηνοβίας, των αδελφών τιμά σήμερα, 30 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Ζηνόβιος και Ζηνοβία έζησαν και μαρτύρησαν την εποχή του Διοκλητιανού. Τα δύο αδέρφια κατάγονταν από τις Αίγες της Κιλικίας και προέρχονταν από οικογένεια πλούσια και ευσεβή.

 Ο Ζηνόβιος ήταν ιατρός και εξασκούσε την επιστήμη του αφιλοκερδώς. Τα δύο αδέρφια ασκούσαν μεγάλο φιλανθρωπικό έργο και αυτό προκάλεσε την οργή των ειδωλολατρών και συγκεκριμένα του ηγεμόνα Λυσία, ο οποίος διέταξε τη σύλληψη του Ζηνόβιου.

Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του προσήλθε οικειοθελώς στις αρχές και η αδερφή του η Ζηνοβία με την επιθυμία να συμμαρτυρήσει με τον αδελφό της. Και οι δύο θανατώθηκαν με αποκεφαλισμό κατόπιν βασανιστηρίων το 285 μ.Χ.

Σημείωση: Κατ, άλλη εκδοχή ο Ζηνόβιος μαρτύρησε επί Διοκλητιανού.  Γεννήθηκε από γονείς ευσεβείς τον Ζηνόδοτο και τη Θέκλα, και πως, όταν μεγάλωσε έγινε επίσκοπος Αιγών, επιτελώντας πολλά θαύματα.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως θείοι αυτάδελφοι ομονοούντες καλώς, Ζηνόβιε ένδοξε και Ζηνοβία σεμνή, συμφώνως αθλήσατε όθεν και των στεφανών των αφθάρτων τυχόντες, δόξης ακαταλύτου ηξιώθητε, άμα εκλάμποντες τοις εν κόσμω χάριν ιάσεων.

Η εισβολή του Halloween στην πατρίδα μας

 

Του Αρχιμ. Διονυσίου Γκόλια,
Κληρικού Ι. Μ. Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος,
Καθηγητού Σ.Μ.Υ.Κ. Βελλάς

---

Μια ποιμαντική προσέγγιση για τα παιδιά

Οι παρακάτω  γραμμές χαράσσονται με ένα βαθύ πόνο για το γεγονός ότι εμείς οι νεοέλληνες, απόγονοι τόσων ηρώων και μαρτύρων της πίστεως και τις πατρίδος, εμείς οι διάδοχοι των μεγάλων μορφών του πνεύματος με ρηξικέλευθο νου και φρόνηση, σύνεση και ευγένεια, διακριτικότητα και αυθεντικότητα, πρωτοπόρων σε έργα ουσιαστικά και εποικοδομητικά, φθάσαμε στο σημείο να σερνόμαστε πίσω από την άμαξα της δυτικής κουλτούρας.

Είναι γεγονός πως κάθε τι καινούριο και ξενόφερτο μας ενθουσιάζει. Όπως τα μωρά όταν αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τον κόσμο προσπαθούν να δοκιμάσουν ό,τι βλέπουν μπροστά τους, είτε είναι καλό, είτε βλαβερό και επικίνδυνο, έτσι κι εμείς. Πάνε μερικές δεκαετίες που ξεκίνησε αυτή η εισβολή και ίσως είναι ανούσιο για κάποιους αυτή τη στιγμή να συζητάμε για πράγματα, συνήθειες και γεγονότα που καθιερώθηκαν και η νέα γενιά τα θεωρεί ως... παράδοση.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι, ως επί το πλείστον, τα μικρά παιδιά αγνοούν παντελώς την ημέρα της ονοματικής τους εορτής, αλλά γνωρίζουν καλά την ημέρα των γενεθλίων τους.

Από την άλλη, σχεδόν ημέρα παρά ημέρα το ημερολόγιο αναφέρει εορτές παγκόσμιες, λ.χ. των ερωτευμένων, της πατάτας κλπ. οι οποίες προσπαθούν να εκτοπίσουν τις μνήμες των Αγίων. 

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεσαι και η γιορτή του Halloween. Τονίζουμε ασφαλώς ότι δεν έχουμε κανένα φόβο ως μέλη της εκκλησίας.

Δεν ανησυχούμε να μην χάσουμε… «πελάτες» όπως πολλοί έξυπνοι λένε. Απεναντίας λυπόμαστε όσους υποδουλώνονται εκούσια και με χαρά σε κάθε τι ξενόφερτο που ξεπροβάλει.

Κι επειδή εμείς οι Έλληνες μάθαμε πάντα να ανεβαίνουμε ψηλά, αυτό δεν είναι άνοδος, αλλά πτώση και μάλιστα κατακόρυφη.

Το Halloween λοιπόν, είναι μια γιορτή που δημιουργήθηκε στην Αμερική. Είναι η δεύτερη διασημότερη γιορτή μετά τα Χριστούγεννα (κοσμικοποιημένη δυστυχώς κι αυτή πλέον…), συνδεδεμένη με την κουλτούρα του τρόμου και του θανάτου, την κατανάλωση γλυκών, τις σκανδαλιές και φυσικά με το καρναβάλι.

Μια τρομαχτική νύχτα που αξίζει κανείς να φοβάται καθώς οι νεκροί… επιστρέφουν στη Γη για να στοιχειώσουν τους ζωντανούς.

Μια πασαρέλα τρομακτικού ντυσίματος και στολισμένων σπιτιών σαν να βγήκαν από ταινία τρόμου και ένας διαγωνισμός κατασκευής τρομακτικών κολοκύθων. 

Βέβαια, όλα τα παραπάνω θα μπορούσε να πει κανείς: «ας τα παραβλέψουμε, για να χαρούν τα παιδιά.

Εξ’ άλλου τι θα πάθει ένα παιδί αν συμμετάσχει;» Όμως όχι! Έχουμε ως Χριστιανοί και ως Έλληνες τέτοιο πλούτο ιστορίας, παραδόσεως, ηθών και εθίμων αυθεντικών να διδαχθούμε και ασφαλώς έχουμε τέτοια παραδείγματα από τη ζωή των Αγίων μας και μάλιστα πολλών παιδομαρτύρων, όπως ο τριετής Κήρυκος και οι έφηβοι Ταρσίζιος και Ελένη εκ Σινώπης, οι οποίοι έμειναν ακέραιοι στην πίστη και την παράδοση και προβάλλουν ως πρότυπα φωτεινά, ικανά να μας «φρενάρουν» στην κατηφόρα μας.

Χρέος όλων και καθήκον ιερό προβάλει να κρατήσουμε ανόθευτο ό,τι παραλάβαμε και να το παραδώσουμε ατόφιο στις επόμενες γενιές. Σε αυτά τα πλαίσια, ταπεινά προτείνουμε για να μην παρασυρθούν τα παιδιά από διάφορες εκδηλώσεις του Halloween τα παρακάτω:

- Να εξηγήσουμε ότι κύριο χαρακτηριστικό των χριστιανών είναι η χαρά και το φώς, όχι ο τρόμος και το σκοτάδι.

- Να δώσουμε να καταλάβουν ότι ο θάνατος δεν είναι το τέρμα αλλά η αρχή μια νέας ζωής.

- Να αναφέρουμε περιστατικά από συναξάρια παιδομαρτύρων, τονίζοντας ότι αυτά είναι τα πιο ασφαλή πρότυπά τους.

- Για να μη νοιώθουν μειονεκτικά, επειδή άλλοι συμμαθητές τους ίσως έχουν την «ευκαιρία να διασκεδάσουν» σε εορτές Halloween, ας τα προσφέρουμε κι εμείς κεράσματα, αλλά μέσα σε ένα υγιές πνευματικό κλίμα, π.χ. σε συνδυασμό με μια ακολουθία ή μια μικρή εξόρμηση.

- Επειδή ο μιμητισμός αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των παιδιών και κυρίως των εφήβων, διότι σε αυτή την ηλικία το κέντρο βάρους μετατοπίζεται από την οικογένεια στους συνομηλίκους και στη «διδασκαλία» των social media, ας προβάλουμε τα δικά μας ελληνορθόδοξα ήθη και έθιμα που δυστυχώς, ως επί το πλείστον, περνούν απαρατήρητα.

- Όλα τα παραπάνω ασφαλώς ας τα συνδυάσουμε με θερμή προσευχή, για να ασφαλίσουμε τα παιδιά μας. 

Ο Θεός ας φωτίζει όλους μας! 

Τα αδιέξοδά μας και οι διέξοδοι του Θεού

Λεμεσού Αθανάσιου

Για τον άνθρωπο μπορεί να υπάρχουν αδιέξοδα, για τον Θεό όμως υπάρχουν πολλές διέξοδοι και ο ίδιος ο Θεός είναι διέξοδος στα αδιέξοδά του ανθρώπου.

Άλλο αγάπη κι άλλο ανοχή

 

του Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου

Ἂν διαβάσουμε τοὺς λόγους τῶν Πατέρων θὰ δοῦμε ὅτι στὰ συγγράμματά τους ἔχουν μιὰ ἰσορροπία καὶ μιὰ γνώση τῶν πραγμάτων παρ’ ὅλο ποὺ αὐτοὶ ἦταν μοναχοί.

Ὁ λόγος εἶναι ὅτι ζοῦσαν μέσα στὴν Ἐκκλησία. Δὲν εἶναι καμιὰ φιλοσοφία νὰ πεῖς στὸν ἄλλο πῶς νὰ ἐπικοινωνήσει.

Αὐτὸ μαθαίνουμε στὸ μοναχισμό – ὁ ὁποῖος δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸ γάμο σὲ αὐτὰ τὰ πράγματα – μέσῳ τῆς ὑπακοῆς, τῆς ταπεινώσεως, τὸ νὰ ζητᾶς συγχώρηση ἀπὸ τὸν ἄλλο, νὰ καταλαβαίνεις ὅτι ἐσὺ φταῖς καὶ ὄχι ὁ ἄλλος ἔστω κι ἂν φαινομενικὰ ἐσὺ ἔχεις δίκαιο γιατί αὐτὸς εἶναι ὁ πνευματικὸς τρόπος ἀντιμετώπισης τῶν πραγμάτων.

Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀναλαμβάνει ὁ καθένας τις εὐθύνες του, λὲς ἐγὼ φταίω, μαθαίνω νὰ δουλεύω τὸν ἑαυτό μου, μαθαίνω τὴν ὑπέρβαση καὶ ἔτσι μπορῶ νὰ κοινωνῶ μὲ τὸν ἄλλο.

Δὲν εἶναι εὔκολο πρᾶγμα νὰ μάθεις νὰ ἐπικοινωνεῖς μὲ τὸν ἄλλο, νὰ μάθεις νὰ τὸν ἀνέχεσαι καὶ νὰ τὸν ἀγαπᾶς.

Γιατί ὁ Χριστὸς ὅταν ἦρθε δὲν μᾶς εἶπε νὰ ἀνέχεσαι τὸν ἐχθρό σου ἀλλὰ νὰ ἀγαπᾶς τὸν ἐχθρό σου πόσο μᾶλλον τὸ σύζυγό σου, τὸ γείτονά σου, τὸν ἀδελφό σου.

Κι ὅμως αὐτὸ τὸ ἁπλὸ πρᾶγμα γιὰ τὸ ὁποῖο μιλοῦν ὅλοι, ἡ ἀγάπη, εἶναι τὸ μέγιστο ἄθλημα τοῦ ἀνθρώπου.

Η ΑΓΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ Η ΡΩΜΑΙΑ

  

---

Τη μνήμη της Οσίας Αναστασίας της Ρωμαίας τιμά σήμερα, 29 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Η Οσία Αναστασία έζησε στα χρόνια του Δεκίου (κατ’ άλλους του Διοκλητιανού) και Bαλλεριανού και καταγόταν από τη Ρώμη. Όταν πέθαναν οι πλούσιοι γονείς της, διαμοίρασε την περιουσία που κληρονόμησε στους φτωχούς και αποσύρθηκε σε μοναστήρι.

Όταν τη συνέλαβε ο ηγεμόνας Πρόβος (περί το 256 μ.Χ.), υπενθύμισε στην Αναστασία την ανθηρή νεότητα της, για την οποία θα έπρεπε να αρνηθεί το Χριστό.

Τότε, δυναμική υπήρξε η απάντηση της Αναστασίας: «Εγώ, είπε, μία ωραιότητα και νεότητα γνωρίζω, εκείνη που δίνει ο Χριστός στις πιστές και γενναίες ψυχές, που προτιμούν γι’ Αυτόν το θάνατο αντί άλλων εγκόσμιων αγαθών, όταν αυτά προτείνονται για την προδοσία του Θεού τους. Πλούτη είχα άφθονα.

Δεν τα θέλησα. Αλλά το Χριστό μου τον θέλω και απ’ Αυτόν καμία δύναμη δε θα μπορέσει να με χωρίσει. Αν αμφιβάλλεις, δοκίμασε».

Εξαγριωμένος από την απάντηση ο Πρόβος, τη μαστίγωσε στο πρόσωπο και την άπλωσε σε αναμμένα κάρβουνα. Έπειτα, την κρέμασε και της έσκισε το σώμα. Μετά έκοψε τους μαστούς της, ξερίζωσε τα νύχια της και τελικά την αποκεφάλισε. Έτσι, η Αναστασία πήρε τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε
Ασκήσει εκλάμψασα ώσπερ παρθένος σεμνή αθλήσεως αίμασι την της αγνείας στολήν ενθέως εφοίνιξας όθεν, Αναστασία, ως οσία και μάρτυς, χάριτας ιαμάτων αποστράπτεις εν κόσμω πρεσβεύουσα τω Σωτήρι υπέρ των ψυχών ημών.

Η Προσευχή των παιδιών του 1940

 

Στον καιρό που η Πατρίδα μας πολεμούσε κατά του Άξονα (1940) ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρύσανθος είχε συντάξει την ακόλουθη προσευχή, για να τη μάθουν απ’ έξω και να τή λένε οι μικροί μαθητές της πατρίδας μας στον καιρό του ελληνοϊταλικού πολέμου.
(σημ. μπορούμε να μάθουμε μια αντίστοιχη και στα δικά μας παιδιά… οι προσευχές των μικρών παιδιών μπορούν να κάνουν θαύματα, σύμφωνα με τον άγιο Παΐσιο… δείτε εδώ)

.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

.
Κύριε Ιησού Χριστέ, που αγαπάς τόσο πολύ όλα τά παιδιά τον κόσμου, Σε παρακάνουμε άκουσε την προσευχή μας:
Δέξου τις ευχαριστίες μας, γιατί γεννηθήκαμε από Χριστιανούς γονείς και είμαστε Έλληνες και γιατί έστειλες κοντά μας, εκτός απ’ τους γονείς μας, ανθρώπους πού μας αγαπούν και μας φροντίζουν.

Πηγή : Αντέχουμε

Σε ευχαριστούμε γιά τις ομορφιές πού έχει η φύση, το λαμπρό ήλιο, τόν καθαρό αέρα, τά ώραία λουλούδια. Σε ευχαριστούμε γιά τήν τροφή πού τρώμε, τά ρούχα πού φοράμε, τά γράμματα πού μαθαίνουμε. Σέ ευχαριστούμε γιά τή δύναμη και τή βοήθεια πού δίνεις στό Στρατό μας και Σέ παρακαλούμε νά είσαι πάντα μαζί τον και νά τόν προστατεύεις.

Σέ παρακαλούμε, συγχώρεσε μας, αν Σέ κάνουμε καμιά φορά να λυπάσαι γιατί δεν είμαστε τόσο καλοί, όσο Εσύ θά επιθυμούσες, και βοήθησε μας νά κάνουμε μέ χαρά τό θέλημα τό δικό Σου.

Σέ παρακαλούμε, στις ημέρες αυτές του πολέμου, φύλαξε από κάθε κακό τους γονείς μας, τους δασκάλους μας, τους συμμαθητές μας, τό μέρος πού μένουμε και ολόκληρη τήν Ελλάδα μας. βοήθησε, Κύριε, τήν πατρίδα μας νά τελειώσει τόν αγώνα μας με ΝΙΚΗ, και χάρισε σε ολόκληρο τόν κόσμο Σου τήν ειρήνη, τή δικαιοσύνη, τήν αγάπη. ΑΜΗΝ.

Ποῦ πᾶς, στρατιώτη;

 

– Ποῦ πᾶς, στρατιώτη;
– Πάω νὰ πολεμήσω.

– Πᾶς νὰ παλέψης μὲ λιοπύρια καὶ χιόνια;
– Πάω νὰ προστατέψω τὸ δίκιο καὶ τὴ λευτεριά.

– Πᾶς νὰ διψάσης καὶ νὰ πεινάσης;
– Πάω νὰ φυλάξω τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν.

– Πᾶς νὰ χάσης χέρι, πόδι, μάτι;
– Πάω νὰ δώσω χαρὰ καὶ φῶς σὲ χιλιάδες τίμιους καὶ εἰρηνικοὺς ἀνθρώπους.

– Πᾶς νὰ σκοτώσης καὶ νὰ σκοτωθῆς;
– Πάω νὰ δώσω ζωὴ καὶ εἰρήνη, δίκιο καὶ λευτεριά.

– Γιὰ ποιόν, στρατιώτη;
– Γιὰ τὴν πατρίδα!

Ἀπὸ τὸ Ἀναγνωστικὸν τῆς Γ΄ Δημοτικοῦ, 1949.

ΟΧΙ» — Ένα τραγούδι για την ελευθερία, την ενότητα και τη δύναμη της ελληνικής ψυχής!

 

 

🎵 ΣΤΙΧΟΙ Μέσα στη νύχτα, πριν χαράξει, ήρθε ένα μήνυμα βαρύ. Ζητούσαν δρόμο απ’ την Ελλάδα και του Έλληνα υποταγή. Μα τούτη η γη θυμόταν χρόνια Πέρσες, κατακτητές, σκλαβιά, κι όσες φορές κι αν την πληγώσαν, σηκώθηκε ξανά ψηλά.

Από την Ήπειρο ως τη Θράκη και της Μακεδονίας τα χωριά, απ’ τον θεσσαλικό τον κάμπο ως και της Κρήτης τα βουνά. Σε κάθε τόπο αυτής της χώρας, μια ίδια φλόγα στην καρδιά. Η λευτεριά περνούσε πάντα απ’ τους παππούδες στα παιδιά. ΟΧΙ φωνάξανε και πάλι, απ’ την Αθήνα ως τα βουνά. ΟΧΙ, δεν είναι χάρισμά σας του Έλληνα η λευτεριά! ΟΧΙ φωνάξανε και πάλι, στην Ήπειρο και στα χωριά, κι όλη η Ελλάδα προχωρούσε με μια ψυχή, με μια καρδιά. Δεν ήταν μόνο οι φαντάροι, μα και γυναίκες και παιδιά, που ανηφόρησαν στο κρύο και μες της Πίνδου τα στενά. Απ’ τα λαγκάδια και τους κάμπους ανέβηκαν όλοι μαζί, και είδε η Πίνδος κι ο χιονιάς τι δύναμη κρύβει η ψυχή. ΟΧΙ φωνάξανε και πάλι, απ’ την Αθήνα ως τα βουνά. ΟΧΙ, δεν είναι χάρισμά σας του Έλληνα η λευτεριά! ΟΧΙ φωνάξανε και πάλι, στην Ήπειρο και στα χωριά, κι όλη η Ελλάδα προχωρούσε με μια ψυχή, με μια καρδιά. Κι όταν σωπάσαν πια τα όπλα κι ήρθε η άνοιξη ξανά, οι δρόμοι γέμισαν σημαίες και ντύθηκε όλη η Ελλάδα στα χρώματα τα γαλανά. Κι ακούστηκε εκείνο το ΟΧΙ κι έμεινε μέσα στην καρδιά, σαν μια φωνή που μας θυμίζει πόσο αξίζει η λευτεριά!

«Η Παναγία ως υπέρμαχος στρατηγός του Γένους των Ελλήνων»

 

του αρχιμ.Ιακώβου Κανάκη

Αγαπητοί μου αδελφοί δεν είναι τυχαίο ότι και τις δύο ημέρες μνήμης της Εθνικής μας παλιγγενεσίας οι πρόγονοί μας τις συνέδεσαν με εορτές της Πίστης μας και συγκεκριμένα με εορτές της Παναγίας. Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου στις 25 Μαρτίου και η Σκέπη Της στις 28 Οκτωβρίου μαρτυρούν και αποδεικνύουν την ιστορική και σημαντική αυτή αλήθεια και κατ᾽επέκταση ερμηνεύουν την τιμητική θέση Της για το γένος των Ελλήνων.

Αν εξετάσουμε τα πράγματα από την αρχή θα δούμε ότι η Ρωμιοσύνη και ο Ρωμιός ταυτίζονται με την Παναγία. Είναι όμως μια σχέση αμφίδρομη, αφού για κάποιο λόγο η Παναγία δείχνει την εύνοιά Της στους Έλληνες.

Στα χρόνια τα βυζαντινά παρατηρούμε πως διασώζει και ενισχύσει τους Έλληνες. Ας θυμηθούμε το κοντάκιο «Τῆ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τά νικητήρια…». Αλλά το ίδιο κάνει και αργότερα στην Τουρκοκρατία, στην Μικρασιατική καταστροφή, στην Γερμανική κατοχή μέχρι και τις μέρες μας. Εδώ διάλεξε, σε τούτο τον τόπο, να κατοικήσει και μάλιστα στην Χαλκιδική να θέσει τον θρόνο της, στο Άγιο Όρος δηλαδή, εκεί να δημιουργήσει το περιβόλι Της.

Ευγνώμονες οι Έλληνες γι᾽ αυτό και  η ευγνωμοσύνη τους αυτή εκδηλώνεται με μύριους τρόπους. Κατάσπαρτη η πατρίδα μας από ναούς και μοναστήρια αφιερωμένα σε Ἐκείνη. Χιλιάδες οι επωνυμίες της, ναοί μεγαλοπρεπείς και ταπεινά εξωκλήσια αφιερωμένα όλα σε Εκείνη. Στα νησιά και στην στεριά, στην Κρήτη, στην Θράκη, στην Μακεδονία, στην Ηπειρωτική χώρα και στο Αιγαίο, παντού και πάντα, ένα καντήλι ανάβει και φωτίζει το πρόσωπό Της, λίγο λιβάνι αναδύεται ενώπιόν της. Την ζωγραφίσανε οι πρόγονοί μας, την υμνολόγησαν οι υμνογράφοι μας, την τραγούδησαν και το καλοκαίρι για χάρη της έχουμε νέο Πάσχα. Σε εκείνη ο δικός μας αγαπημένος Έλληνας Ευαγγελιστής Λουκάς θα προσφέρει ως άριστος αγιογράφος την μορφή Της και εκείνη θα ευλογήσει με το χέρι της τον κόπο του, ώστε οι ιερές αυτές εικόνες που αγιογράφησε να έχουν «σκορπίσει» τώρα σε όλη την πατρίδα μας και πέραν αυτής, για να περισώζουν την κάθε πόλη και το κάθε χωριό από δεινά και απειλές. Είναι και αποτελούν  αυτά τα ιερά εικονίσματα της Θεοτόκου πηγές χάριτος και ευλογίας.

Αλήθεια πόσα εικονίσματα με το Τίμιο Πρόσωπό Της! Ευαγγελίστρια, Προυσιώτισσα, Γοργοεπήκοος, Διασώζουσα, Μαλεβή, Μεγαλομάτα, Φοβερά Προστασία και τόσες άλλες ονομασίες. Μα η Παναγία δεν ήταν  μόνο πάνω μας, πίσω μας, δίπλα μας, αλλά και μέσα μας. Αφιερώνουμε σε αυτήν τα ίδια μας τα σπλάγχνα, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, τον ίδιο μας τον εαυτό, και δίνουμε σε αυτά το όνομά Της.

Από την καταλυτική παρουσία και προστασία της Παναγίας στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, από την «δράση» της στην Τουρκοκρατία, όταν χαμογέλασε στον Κολοκοτρώνη και τους άλλους οπλαρχηγούς,  στις κρίσιμες μέρες της Επαναστάσεως, από την παρηγορητική παρουσία Της στους ξεριζωμένους Έλληνες του Πόντου και της Ιωνίας,  από την μορφή της ως μαυροφόρα που προστάτευε τους στρατιώτες στα πεδία των μαχών, στο Τεπελένι και σε άλλα μέρη του Αλβανικού μετώπου, τότε που την έβλεπαν μπροστά τους να εξοστρακίζει τα βόλια του εχθρού σαν ασπίδα προστασίας, από όλα αυτά, επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε δύο μόνο χαρακτηριστικά περιστατικά.

Α) Σεπτέμβριος του 1943. Οι Ιταλοί συνθηκολογούν. Μια ομάδα από κατοίκους του Ορχομενού πλησιάζουν τον σιδηροδρομικό σταθμό της Λειβαδιάς και ζητούν από τους Ιταλούς να παραδοθούν. Οι Ιταλοί αρνούνται και ενημερώνουν τους Γερμανούς οι οποίοι αποφασίζουν να κάψουν τον Ορχομενό. Συλλαμβάνουν εξακόσιους ομήρους. Λίγο έξω από τον Ορχομενό είναι χτισμένη μια παλιά Εκκλησία αφιερωμένη στην Κοίμηση της Παναγίας. Είναι μεσάνυχτα, ένα τανκ των Γερμανών περνά μερικά μέτρα από την Εκκλησία αυτή και οι Γερμανοί οδηγοί του βλέπουν μια μεγαλόπρεπη γυναίκα να τους ‘Απαγορεύει να προχωρήσουν, ενώ άλλα δύο τανκς πέφτουν και ακινητοποιούνται βαλτωμένα μέσα σε διπλανά χωράφια. Ξημερώνει η 10^η Σεπτεμβρίου και ο Γερμανός διοικητής Χόφμαν ζητάει από τους κατοίκους ένα όχημα για να τραβήξει τα τανκς. Τότε συνέβη κάτι θαυμαστό! Τα βαριά αυτά άρματα μετακινήθηκαν από  το όχημα λες και ήταν άδεια σπιρτόκουτα! Ο Γερμανός διοικητής φώναξε θαύμα και ζήτησε να τον πάνε στην Εκκλησία τους. Όταν μπήκε στον ναό και αντίκρυσε την Παναγία στο τέμπλο αναγνώρισε την γυναίκα που τους εμπόδισε να προχωρήσουν. Έπεσε στα γόνατα τότε και είπε: «Αυτή η γυναίκα εμπόδισε την φάλαγγα να προχωρήσει, να την τιμάτε και να την δοξάζετε». Μετά από αυτό το γεγονός σώθηκε ο Ορχομενός και βέβαια με εντολή του Γερμανού απελευθερώθηκαν και οι εξακόσιοι μελλοθάνατοι». Η Παναγία προστάτεψε με τον τρόπο αυτό τους ανθρώπους.

Β) Και ένα δεύτερο μεγάλο θαύμα της Παναγίας ήθελα να σας πω που αφορά και αυτό στο έπος του 40. Πρόκειται για ένα όχι πολύ γνωστό θαύμα στην Θεσσαλονίκη κατά την διάρκεια των γερμανικών βομβαρδισμών. Έχει αξία να ειπωθεί και για το λόγο ότι δεν το περιγράφει ένας κληρικός, θεολόγος, κ.τ.λ., αλλά ένας γνωστός διανοούμενος, λόγιος, ποιητής της Θεσσαλονίκης.  «Ξαφνικά εμφανίστηκαν σε καμιά δεκαριά σημεία, στο κέντρο της πόλης (Θεσσαλονίκης), εικόνες της Παναγίας στα τζάμια διαφόρων μαγαζιών. Στην αρχή  μας το λέγαν και δεν το πιστεύαμε. Οι Παναγίες που εμφανίστηκαν στα τζάμια δεν ήταν ζωγραφισμένες, αλλά αχειροποίητες. Η εικόνα σχηματιζόταν στο εσωτερικό του τζαμιού, μέσα δήλαδη στην ύλη του γυαλιού, δεν ήταν ούτε από την έξω μεριά ούτε από την μέσα. Και ήταν και χρωματισμένη, αλλά με άυλα και ανεξίτηλα χρώματα…Στην αρχή μερικοί δύσπιστοι έλεγαν ότι διάφοροι έξυπνοι το σοφίστηκαν αυτό, κυρίως καντηλανάφτες, για να πηγαίνει ο λαός να προσκυνάει και να αγοράζει κεριά. Πάντως κάποιοι είχαν φέρει μανουάλια και μπορούσες να ανάψεις εκεί μπροστά στη βιτρίνα του μαγαζιοῦ, όπου είχε εμφανιστεί η Παναγία, ένα κερί. Αυτά διαδίδονταν για διάφορα σημεία της πόλεως… Κάποτε πήγα και εγώ και αξιώθηκα να δω την Παναγία από κοντά. Έπιανες το τζάμι και δεν έπιανες τίποτα. Αλλά η εικόνα υπήρχε. Θα έλεγες πως ήταν σαν βιτρώ, αλλά δεν ήταν ούτε βιτρώ…Ο κόσμος προσκυνούσε και ασπάζονταν την αχειροποίητη εικόνα στο τζάμι, μερικοί άναβαν και κάνα κερί που έφερναν μαζί τους…Ήταν μια πραγματικά από τις συγκινητικότερες στιγμές του ελληνοϊταλικού πολέμου. Αν θυμούμαι καλά, οι αχειροποίητες αυτές εικόνες της Παναγίας έμειναν ένα μήνα και μετά χάθηκαν ακριβώς όπως ήρθαν. Τότε πολλοί διέδωσαν ότι η εξαφάνιση των εικόνων ήταν κακό σημάδι…θα χάναμε στον πόλεμο στην Αλβανία».

Όμως μετά τα όσα είπαμε τίθεται το ακόλουθο εύλογο ερώτημα: Γιατί η Παναγία σκεπάζει και προστατεύει τόσο πολύ αυτόν τον τόπο, αυτόν τον λαό;

Γιατί ο τόπος αυτός είναι ευλογημένος, γιατί σε όποιο σημείο της χώρας και να σκάψεις θα βρεις λείψανα Αγίων ή οστά ηρώων. Γιατί αυτός ο τόπος είναι ποτισμένος με πολύ αίμα αλλά και δάκρυα μαρτύρων. Γιατί αυτός ο λαός δεν αγάπησε ποτέ την βία και τον επεκτατισμό, γιατί πάντα αγωνιζόταν για τα ιερά και τα όσια, για αρχές και αρετές, για την ελευθερία και τις μεγάλες αξίες. Οι αγώνες του ήταν αμυντικοί και όχι επιθετικοί και όταν κάποιες φορές γινόταν το αντίθετο με τρόπο παιδαγωγικό «ὁ Θεός διά τῆς Θεοτόκου» συνέτιζε προστατευτικά την φυλή μας.

 Θέλω να σας αναφέρω κάτι από τον Σ.Μυριβήλη το οποίο σαρκώνει και φανερώνει μέσω μιας αληθινής ιστορίας την ψυχή του Ρωμιού: «Πολύς κόσμος έτρεχε να δώσει αίμα τις ημέρες του πολέμου. Ήταν εκεί νέοι, κοπέλες, γυναίκες, μαθητές, παιδιά που περίμεναν την σειρά τους. Μια μέρα, ο επί της αιμοδοσίας φίλος μου γιατρός, είδε στην σειρά των αιμοδοτών που περίμεναν, να στέκεται και ένα γεροντάκι.

Εσύ παππούλη τί θέλεις εδώ; Ήρθα, κι εγώ, γιατρέ, να δώσω αίμα. Ο γιατρός τον κοίταξε με απορία και συγκίνηση. Ο γέρος παρεξήγησε το δισταγμό του. Η φωνή του έγινε πιο ζωηρή. Μη με βλέπεις έτσι, γιατρέ μου. Είμαι γερός, το αίμα είναι καθαρό, και ποτές μου δεν αρρώστησα. Είχα τρεις γιούς. Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί πάνω. Χαλάλι της πατρίδας. Μου είπαν πως οι δύο πήγαν από αιμορραγία. Λοιπόν, είπα στην γυναίκα μου, θα ᾽ναι κι άλλοι πατεράδες, που μπορεί να χάσουν τα παλληκάρια τους, γιατί δεν θα ᾽χουν οι γιατροί μας αίμα να τους δώσουν. Να πάω να δώσω κι εγώ το δικό μου. Άιντε, πήγαινε γέρο, μου είπε κι ας είναι για την ψυχή των παιδιών μας. Κι εγώ σηκώθηκα και ήρθα». Γι’ αυτό ευλόγησαν Ο Θεός και η Παναγία αυτόν τον λαό.

Η Παναγία αγαπά και ευλογεί αυτόν τον τόπο. Σήμερα έστω και για λίγους που την τιμούν υπερβαλλόντως ελεεί και ευεργετεί και εμάς τους υπολοίπους. Όμως η Παναγία δεν ανήκει σε κάποιον τόπο ή σε κάποιον λαό, αγρυπνεί και φροντίζει κάθε άνθρωπο που θα την επικαλεστεί σε όλη την οικουμένη. Όλοι λοιπόν που την αγαπάμε και την θέλουμε στην ζωή μας αβίαστα και φυσικά την παρακαλούμε λέγοντας: «Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σέ ἀνατίθημι μῆτερ τοῦ Θεοῦ φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην σου».