''Των Ασωμάτων ο χορός''

 

Αν πάντοτε θυμόμαστε τις ουράνιες αγγελικές δυνάμεις,αν επικαλούμαστε στις προσευχές μας καθημερινά τον φύλακα Άγγελο λέγοντας: «Άγιε Άγγελε, ο φύλαξ και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής»,αν σε κάθε Ιερά Ακολουθία παρακαλούμε το Θεό με το στόμα των Διακόνων του Ιερού Θυσιαστηρίου για την παρουσία των Αγγέλων στη ζωή μας: «Άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων ημών»,ιδιαιτέρως θυμόμαστε τους ουράνιους αυτούς αυλικούς κατά την ετήσια σύναξή τους στις 8 Νοεμβρίου.

Άγγελοι σημαίνει αγγελιοφόροι.
Είναι οι ουράνιες δυνάμεις που προΐστανται των λαών, των εθνών και των Εκκλησιών, που υπηρετούν τα σχέδια της Θείας Προνοίας και που μεταφέρουν τα μηνύματα της φιλανθρωπίας του Θεού στους ανθρώπους.
Είναι μία αόρατη ευεργετική ασφαλιστική πραγματικότητα.
Ένα μέγα πλήθος αμέτρητο στον αριθμό, ορατό μόνο σ’ εκείνους που έχουν ανοιγμένους τους οφθαλμούς της ψυχής τους δια της πίστεως.

Είναι ακόμη οι βασιλικές λεγεώνες, τα ιερά συντάγματα του ουρανού, που η αγαπητική πρόνοια του Θεού «επέστησε φύλακας» προπομπούς και συνοδοιπόρους στη ζωή μας.

Είναι η αιθέρια παρεμβολή, η οποία αποστέλλεται από το Φως το προ των αιώνων, που είναι ο Χριστός, «δια τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν» (Εβρ. 1,14), κατά την έκφραση του Αποστόλου Παύλου.

Σ’ αυτά τα ουράνια πνεύματα αναφέρεται ο προφήτης Δαυίδ : «ότι τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου, του διαφυλάξαι σε εν πάσαις ταις οδοίς σου.
Επί χειρών αρούσι σε, μήποτε προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου.» (Ψαλμ. 90,10-11).
Και ακόμη «παρεμβαλεί άγγελος Κυρίου κύκλω των φοβουμένων αυτόν και ρύσεται αυτούς» (Ψαλμ. 33,7).

Α. Το έργο τους
- Δοξολογούν αενάως το όνομα του Θεού. Σ’ αυτήν τη δοξολογία αναφέρεται ο προφήτης Ησαίας «Άγιος άγιος άγιος κύριος σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης αυτού» (Ησ. 6,3).

- Διακονούν την σωτηρία του ανθρώπου

- Ικετεύουν τον Κύριο της δόξης να στέλνει φιλάνθρωπα τη χάρη Του και την ευλογία Του στο ανθρώπινο γένος.

- Φυλάττουν τον άνθρωπο από τον καταιγισμό των δαιμονικών πειρασμών και των παγίδων του διαβόλου. «Όπου επισκιάση η χάρις σου Αρχάγγελε, εκείθεν του διαβόλου διώκεται η δύναμις• ου φέρει γαρ τω φωτί σου προσμένειν, ο πεσών Εωσφόρος» (Δοξαστικό Όρθρου εορτής Ταξιαρχών), ψάλλει ικετευτικά ο ιερός υμνογράφος της Εκκλησίας, επικαλούμενος την θαυμαστή παρουσία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

- Επιστηρίζουν με τις αγγελικές προτροπές τους το αγαθό και τέλειο θέλημα του Θεού και μας ενισχύουν στην επανόρθωση των σφαλμάτων και των λαθών μας.

Μας αναφέρει ο όσιος Μακάριος ένα χαρακτηριστικό διάλογο που είχε με έναν νέο στην Κωνσταντινούπολη, που έκλαιγε έξω από ένα καταγώγιο: «Εγώ, ένδοξε δούλε του Θεού, κατά την φύση είμαι Άγγελος. Όπως κάθε Χριστιανός παίρνει κατά την ώρα της βαπτίσεώς του έναν Άγγελο από τον Θεό, για να τον φυλάσση, έτσι και σε μένα ανατέθηκε η προστασία αυτού εδώ του ανθρώπου. Θλίβομαι πολύ όμως όταν τον βλέπω να αμαρτάνη, όπως και τώρα που βρίσκεται μέσα σε τούτο το καταγώγιο. Πώς να μην θρηνήσω την εικόνα του Θεού που κατήντησε σε τέτοιο σκοτάδι;» κι όταν ο όσιος τον ρώτησε γιατί δεν τον νουθετεί, ο Άγγελος του αποκρίθηκε: 

«Δεν έχω δικαίωμα να τον πλησιάσω. Διότι αφ’ ότουάρχισε να αμαρτάνη είναι δούλος των δαιμόνων και δεν έχω καμμία εξουσία επάνω του» (Ιερομονάχου Γρηγορίου, «Η Θεία Λειτουργία», Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Άγιον Όρος 2014, Πέμπτη Έκδοση, σελ. 242).

- Συνοδεύει ο των αγγέλων χορός τις προσευχές μας στο θρόνο της Θείας Μεγαλωσύνης.

- Συλλέγει τα δάκρυα της μετανοίας σαν τους πολύτιμους μαργαρίτες και τα καταθέτει στην τράπεζα του Ουρανού.

- Παραστέκεται σε όσα ευχάριστα και λυπηρά επιτρέπει ο Θεός, αλλά και μας γεμίζει με θείες δυνάμεις υπομονής και παρηγορίας.

Β. Η διακονία τους
Ενατενίζουν «τω κάλλει του Θεού και αυτόν δοξάζειν διηνεκώς» στο υπερουράνιο θυσιαστήριο, θα αναφέρει εμπειρικά ο ουρανοφάντωρ Βασίλειος (Εις τον Ησαίαν, 6ο κεφάλαιο, ΕΠΕ 30, 433). Και στο επίγειο θυσιαστήριο, εκεί που σφαγιάζεται ο Αμνός του Θεού και «δίδοται τοις βουλομένοις περιπτύξασθε» κατά την έκφραση του ιερού Χρυσοστόμου, παρεπιδημούν οι άγγελοι.

«Άγγελοι παρεστήκασι τω ιερεί και ουρανίων δυνάμεων άπαν τάγμα βοά και ο περί το θυσιαστήριον πληρούται τόπος εις τιμήν του κειμένου» (PG, 48, 681) θα συμπληρώσει η χρυσή αηδόνα της εκκλησίας, o ιερός Χρυσόστομος. Έτσι, σε κάθε Θεία Λειτουργία πλήθος στρατιάς αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων παρευρίσκεται και δοξολογεί το Θεό όπως στην πολίχνη της Βηθλέεμ τη νύχτα του μυστηρίου της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια της επίγειας παρουσίας του.

Στην παρουσία των Αγγέλων και μάλιστα κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας αναφέρεται ο Άγιος Νήφων, επίσκοπος Κωνσταντινιανής : «Είδε την ώρα της Μεγάλης Εισόδου πλήθος αγγέλων να συνοδεύουν τον Ιερέα ψάλλοντας με αγαλλίαση άρρητους ύμνους και όταν ο Ιερέας απέθεσε τα Τίμια Δώρα στην Αγία Τράπεζα, οι Άγγελοι την σκέπασαν με τις φτερούγες τους.

Στη συνέχεια δύο Χερουβείμ στάθηκαν στα δεξιά του Λειτουργού και δύο Σεραφίμ στα αριστερά του» (Ιερομονάχου Γρηγορίου, «Η Θεία Λειτουργία», Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Άγιον Όρος 2014, Πέμπτη Έκδοση, σελ. 108).

Διακονούν ως λειτουργικά πνεύματα στη Θεία Λειτουργία, βρίσκονται ως διάκονοι και υπηρέτες, αλλά μόνο ο Ιερεύς με τη δύναμη της ιερωσύνης διακονεί τη θεία μυσταγωγία.

«Και μοιάζει ο ιερεύς με κάποιο μεγάλο αξιωματούχο του Βασιλέως, ενώ οι άγγελοι μοιάζουν με τους στρατιώτες και τους υπηρέτες Του». (Ιερομονάχου Γρηγορίου, «Η Θεία Λειτουργία», Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Άγιον Όρος 2014, Πέμπτη Έκδοση, σελ. 242).

Και επειδή θα είναι οι ουράνιοι προπομποί στο ταξίδι για την είσοδό μας στη Βασιλεία των Ουρανών, γι’ αυτό και η ικεσία μας προς τον φιλάνθρωπο Κύριο θα πρέπει να είναι καθημερινή, ώστε να μην απομακρύνει από κοντά μας τους ουράνιους αυτούς φρουρούς και φύλακες της ψυχής μας.

Να μην έρθουν ως λέοντες, όπως γράφει ο ιερός υμνογράφος: «Μιχαήλ Αρχάγγελε του Θεού μην έλθεις ως λέων αγριότατος προς εμέ , μηδέ και την ψυχήν μου αρπάσεις ως στρουθίον εν ώρα του θανάτου συ μοι βοήθησον» και «...μη δώης χώραν τω πονηρώ δαίμονι κατακυριεύσαι μου τη καταδυναστεία του θνητού τούτου σώματος», αλλά φαιδροί και φωτεινοί να μας μεταφέρουν στα ουράνια σκηνώματα. ΑΜΗΝ

 ()Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου πρώην Καστορίας κ. Σεραφείμ

Ο ΔI’ ΑΓΓΕΛΩΝ ΛΑΛΗΘΕΙΣ ΛΟΓΟΣ

 

 «Εἰ γὰρ ὁ δι' ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» (Εβρ. 2,2-3)

«Αν ο λόγος που κηρύχτηκε άλλοτε μέσω αγγέλων επιβεβαιώθηκε και όσοι τον παρέβησαν ή δεν υπάκουσαν σ’ αυτόν, δέχτηκαν την τιμωρία που τους έπρεπε, πώς  εμείς θα ξεφύγουμε αν δεν δώσουμε την προσοχή που ταιριάζει σε μια τόσο σπουδαία σωτηρία;» 

            Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους χριστιανούς που πριν ακολουθούσαν τον Ιουδαϊσμό, τους υπενθυμίζει ότι ο λόγος του Θεού που μεταφέρθηκε διά των εμφανίσεων των αγγέλων στην Παλαιά Διαθήκη, ακόμη και στο όρος Σινά, όταν ο Μωυσής κατέβηκε τόσο με τις πέτρινες πλάκες των Δέκα Εντολών, όσο και με τις διατάξεις του νόμου που ρύθμισαν τη ζωή των Ιουδαίων, επιβεβαιώθηκε. Τους υπενθυμίζει ακόμη ότι κάθε παράβαση του λόγου του Θεού που είναι νέος, όπως και κάθε ανυπακοή, έλαβε τιμωρία, και τους καλεί να μην αγνοήσουν τι περιμένει όταν άνθρωπο όταν δεν δώσει προσοχή στην σπουδαιότητα της πρόσκλησης για σωτηρία, όπως αυτή αποκαλύφθηκε στον κόσμο διά του Ιησού Χριστού.

            Ποιος είναι ο λόγος που μεταφέρουν στον κόσμο μας οι άγγελοι, τα λειτουργικά εκείνα πνεύματα που ο Θεός εποίησε πριν τον κόσμο και τον άνθρωπο, για να μετέχουν κι άλλες υπάρξεις στη δόξα και στην αγάπη Του;

 Τα περιστατικά της Παλαιάς Διαθήκης μιλούν γι’ αυτόν. Είναι οι Δέκα Εντολές, τις οποίες ο Χριστός δεν κατήργησε, αλλά τις ενέταξε στην προοπτική της αγάπης και της συγχώρησης, χωρίς να τις διαγράψει από τη ζωή μας. Είναι η παρουσία των Αγγέλων σε διάφορες περιστάσεις της ζωής των επιφανών προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης. Οι τρεις άγγελοι που εμφανίζονται στον Αβραάμ και του αναγγέλλουν τη γέννηση του Ισαάκ και την εκπλήρωση των υποσχέσεων του Θεού. Αυτοί που σώζουν τον Λωτ και την οικογένειά του από την καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρρων. Ο άγγελος που παλεύει με τον Ιακώβ στην κλίμακα, στη σκάλα που φτάνει στον Θεό. Ο άγγελος που ζητά από τον  Μωυσή να βγάλει τα παπούτσια του μπροστά στη φλεγόμενη και μη καιόμενη βάτο στο Σινά. Ο άγγελος που βλέπει ο Ιησούς του Ναυή λίγο πριν την άλωση της Ιεριχούς και τον ενισχύει. Ο άγγελος που παροτρύνει τον Γεδεών να πολεμήσει με τους Μαδιανίτες, κάνοντας τον πόκο, το  μαλλί των προβάτων «ένδροσο», βρεγμένο,  και την άλλη μέρα στεγνό. Ο άγγελος που δίνει τροφή και νερό στον προφήτη Ηλία, όταν ήταν απελπισμένος από τους διωγμούς του βασιλιά Αχαάβ και κουρασμένος, λίγο πριν φτάσει στο όρος Χωρήβ. Ο αρχάγγελος Ραφαήλ που συνοδεύει τον νεαρό Τωβία στο ταξίδι του, τον βοηθά να παντρευτεί την Σάρρα, κόρη του Ραγουήλ, θεραπεύει την τύφλωση του πατέρα του Τωβίτ και τους συνιστά να δοξάζουν, να ευχαριστούν και να τιμούν τον Θεό και να φανερώνουν τα θαυμαστά έργα Του σε εκείνους, να κάνουν πάντα το καλό και να συνδυάζουν την προσευχή με νηστεία, ελεημοσύνες και τήρηση του θείου νόμου. Να είναι τίμιοι και να μην αμελούν ποτέ την ελεημοσύνη. Ο άγγελος που κατεβαίνει στην κάμινο της Βαβυλώνος και δροσίζει τους Τρεις Παίδες, τον Ανανία, τον Αζαρία και τον Μισαήλ, ώστε να μην τους αγγίξει η φωτιά.

            Αυτές οι εμφανίσεις των Αγγέλων μας δείχνουν ότι η αποστολή τους είναι να φανερώνουν το θέλημα του Θεού και να μας καλούν να δοξάζουμε τον Κύριο, να πιστεύουμε και να μην χάνουμε την ελπίδα της σωτηρίας μας. Και γι’ αυτό η παραβίαση του λόγου των Αγγέλων είναι σημάδι άρνησης της σχέσης με τον Θεό και αυτοθέωσής μας. Ο δρόμος της αυτοθέωσης είναι ο δρόμος του πνευματικού θανάτου. Και αυτή είναι η τιμωρία των ανθρώπων που αρνούνται την υπακοή στον αγγελικό λόγο, στην αποστολή δηλαδή των ουράνιων πνευμάτων από τον Θεό, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε επίγνωση τι Εκείνος μας ζητά. Και όπως οι Άγγελοι παραμένουν οι συνεργάτες και οι συνοδοιπόροι του Θεού, έτσι κι εμείς καλούμαστε να κάνουμε πράξη τον λόγο τους που είναι λόγος σωτηρίας.

            Τη σωτηρία την έχουμε αφήσει στην άκρη στη ζωή μας σήμερα. Σωτηρία σημαίνει σώμα και ψυχή να βρούμε τον Θεό, να αγιάσουμε, να αγαπήσουμε και να δοξάσουμε Εκείνον και με τους συνανθρώπους μας ας βρούμε την χαρά των Αγγέλων που βιώνουν όντας δίπλα στον Θεό και σε κοινωνία φωτός μαζί Του.  Ας μην αμελούμε λοιπόν τη σωτηρία μας και ας πορευόμαστε εν τη Εκκλησία μετά των Αγγέλων και πάντων των αγίων και ο Κύριος θα μας ενισχύει. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ

 

---

Oι άγγελοι είναι οι αγγελιαφόροι του Θεού. Σκοπός τους είναι να μεταδίδουν τα μηνύματα του Θεού στους ανθρώπους. Έτσι ο Θεός στέλλει τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στην Παναγία για να της μεταδώσει το χαρμόσυνο μήνυμα της γέννησης του Χριστού.

Με τον ίδιο τρόπο Άγγελος Κυρίου παρουσιάζεται στον Ιωσήφ και του λέει να πάρει το Χριστό και την Παναγία στην Αίγυπτο για να γλιτώσουν από τη σφαγή του Ηρώδη.

Δεύτερο και σπουδαιότερο καθήκον των αγγέλων είναι να υμνούν και να δοξολογούν το Θεό. Γι αυτό και τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός άγγελοι κατέβηκαν από τους ουρανούς και έψαλλαν: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης Ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία».

Οι άγγελοι επίσης μας προστατεύουν από τις επιθέσεις του Διαβόλου που θέλει να μας παρασύρει μαζί του στην αμαρτία. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του προστάτη και φύλακα Άγγελο. Αυτός είναι ο αόρατος φίλος και σύμμαχος μας.

Υπάρχουν χιλιάδες άγγελοι που χωρίζονται σε διάφορες ομάδες: Αρχάγγελοι, Αρχές, Εξουσίες, Δυνάμεις, Θρόνοι, Κυριότητες, Χερουβείμ, Σεραφείμ. Όλοι αγαπούν και υπακούουν στο Θεό.

Στις 8 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας γιορτάζει τη γιορτή των Αρχαγγέλων Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ και όλων των άλλων αγγέλων.

Γαβριήλ στα εβραϊκά σημαίνει «Δύναμη του Θεού». Ονομάζεται και Άγγελος της Αλήθειας και λέγεται πως θα είναι εκείνος που την Ημέρα της Κρίσης θα καλέσει τους ζωντανούς και πεθαμένους να αντιμετωπίσουν την τελική κρίση. Είναι επίσης αγγελιοφόρος του Θεού και εκείνος που ανακοίνωσε στην Μαρία την Θεϊκή σύλληψη. Είναι επίσης εκείνος που επιλέγει ποιες φωτισμένες ψυχές που βρίσκονται στον Παράδεισο θα ξαναενσαρκωθούν στην γη με κάποια Θεία αποστολή και περνά μαζί τους, τους 9 μήνες της κύησής για να τους προετοιμάσει για την αποστολή τους. Υπήρξε εκείνος που έκαψε τα Σόδομα και Γόμορρα.

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εικονίζεται να κρατά στο δεξί του χέρι, σπαθί ή σκήπτρο. Είναι και τα δύο σύμβολα της εξουσίας που του χάρισε ο Θεός. Το όνομά του σημαίνει «Που Μοιάζει του Θεού». Αρχάγγελος του Ελέους και της Μετάνοιας, Ηγέτης του Τάγματος των Αρχαγγέλων και Αγγέλων, συχνά εμφανίζεται ως Στρατηγός των Αγγελικών στρατιών ενάντια στο κακό. Ένας πολυαγαπημένος Αρχάγγελος, όχι μόνο από τους Εβραίους και Χριστιανούς, μα και από τους Μουσουλμάνους. Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, ο Μιχαήλ μεταφέρει τις ψυχές των νεκρών μπροστά στον Θεό για να κριθούν.

Οι Αρχάγγελοι Γαβριήλ και Μιχαήλ εικονίζονται στα δύο θυρόφυλλα του ιερού των ορθοδόξων ναών ως φρουροί του ιερού βήματος. Εικονίζονται επίσης με φτερά όπως και όλοι οι άγγελοι για να δείξουμε ότι είναι άυλα και πνευματικά όντα που δεν περιορίζονται στο χώρο αυτό.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι στο χωριό Κίτι της επαρχίας Λάρνακας υπάρχει εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία την Αγγελόκτιστη. Σύμφωνα με την παράδοση η εκκλησία αυτή θεμελιώθηκε από τους Αρχαγγέλους Γαβριήλ και Μιχαήλ. Εκεί βρίσκεται και το περίφημο ψηφιδωτό όπου εικονίζεται η Παναγία μεταξύ των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ’.
Τῶν οὐρανίωv στρατιῶν Ἀρχιστράτηγοι, δυσωποῦμεv ὑμᾶς ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵvα ταῖς ὑμῶv δεήσεσι, τειχίσητε ἡμᾶς, σκέπῃ τῶν πτερύγωv, τῆς ἀΰλου ὑμῶν δόξης, φρουροῦvτες ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτεvῶς καὶ βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λυτρώσασθε ἡμᾶς, ὡς Ταξιάρχαι τῶν ἄνω Δυνάμεων.

ΤΟ ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΑΓΓΙΓΜΑ (Κυριακή Ζ΄ Λουκά).

 

Η συμπαθέστατη αιμορροούσα, μια απελπισμένη ύπαρξη που στήριξε την τελευταία της ελπίδα στον Χριστό και δεν διαψεύσθηκε, συνεχίζει να μας εμπνέει διαχρονικά και να αποτελεί τύπο και υπογραμμό και για τη δική μας πορεία και προσπάθεια για συνάντηση και σωστή σχέση με τον Χριστό (Κυριακή Ζ΄ Λουκά).

Τί το ξεχωριστό είχε η αιμορροούσα;

Πλησίασε με τρόπο μοναδικό τον Χριστό. Εντελώς κρυφά. Χωρίς αξιώσεις. Χωρίς το πλήθος που συνωστιζόταν γύρω από τον Χριστό, να αντιληφθεί τίποτε. Λογαριάζοντας κιόλας, χωρίς τον ξενοδόχο φυσικά, να διαλάθει και της προσοχής του Χριστού. Με απόλυτη επίγνωση ότι είναι ανάξια να σταθεί μπροστά του και να προβάλει το αίτημά της για θεραπεία. Αλλά και με φόβο για τους ανθρώπους γύρω της. Δεν έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσά τους. Ήταν ακάθαρτη κατά τον νόμο τους, λόγω της ιδιάζουσας αρρώστιας της (μια ασταμάτητη δωδεκαετή εμμηνορρυσία).

Με τέτοιο φόβο λοιπόν μέσα της πλησίασε τον Χριστό απαρατήρητη, μια γυναίκα δήθεν σαν όλες τις άλλες. Και ακούμπησε διακριτικά το χέρι της όχι στο σώμα του Χριστού, δεν θα τολμούσε ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά στο κράσπεδο του ιματίου του. Στην άκρη του ρούχου του, που άγγιζε σχεδόν το χώμα. Και θεραπεύτηκε.

Ο Χριστός βέβαια, ως παντογνώστης, γνώριζε με κάθε λεπτομέρεια το σχέδιό της και στην κατάλληλη στιγμή την ξεσκέπασε, την έβγαλε στη φόρα. Όχι για να δοξασθεί ο ίδιος, άλλωστε ποτέ δεν διαφήμιζε τα θαύματά του. Αλλά για να δοξάσει το περιφρονημένο πλάσμα του, να το αποκαταστήσει πανηγυρικά στα μάτια των περιφρονούντων. Και πάλι τότε η ευλογημένη γυναίκα στάθηκε μπροστά του «μετά φόβου Θεού», τρέμοντας ολόκληρη. Μα ο Χριστός, γεμάτος αγάπη, τη βεβαίωσε πως είναι εκλεκτή, αγαπημένη του θυγατέρα.

Ο τρόπος της αιμορροούσας ήταν γεμάτος ταπεινότητα. Πώς σκεφτόταν άραγε; «Είμαι μια γυναίκα αμαρτωλή, ανάξια. Πώς να αγγίξω τον διδάσκαλο, τον εκλεκτό του Θεού; Είμαι άξια εγώ να ζητήσω κάτι από αυτόν;» Στάθηκε χωρίς αξιώσεις, πίσω και όχι μπροστά στον Χριστό. Και άγγιξε πολύ ευλαβικά την άκρη μόνο του χιτώνα του, χωρίς να προφέρει καν φωναχτά το αίτημά της. Και ήταν το μόνο άγγιγμα που πρόσεξε ο Χριστός, αν και ήταν τόσοι που έπεφταν πάνω του.

Πηγαίνουμε κι εμείς στην Εκκλησία. Όχι απλώς να αγγίξουμε το ένδυμα, αλλά να πάρουμε όλο τον Χριστό μέσα μας. Του ζητάμε και διάφορα. Αλλά με τί απαίτηση! Πόσο αταπείνωτοι! Με τί υπερφίαλο φρόνημα!

«Μερικές φορές μας πιάνει απογοήτευση, όταν βλέπουμε πώς πάνε οι Χριστιανοί να κοινωνήσουν. Σαν μπουλούκι, όλοι μαζί. Τσακώνονται ποιος θα αρπάξει πρώτος το μάκτρο (το κόκκινο πανί), ποιος να κοινωνήσει πρώτος. Μερικές φορές άνθρωποι βρίστηκαν, λίγο πριν ανοίξουν το στόμα τους να κοινωνήσουν! Τί ευγένεια είχε μπροστά στον Χριστό η αιμορροούσα! Και τί βαρβαρότητα δείχνουμε εμείς όταν πάμε να κοινωνήσουμε! Πόσο διαφέρουμε»! (Νικοπόλεως Μελέτιος).

Δυο άνθρωποι σ’ ένα χωριό πήγαν να κοινωνήσουν το Πάσχα. Μες στον συνωστισμό σπρώχτηκαν, αντάλλαξαν λόγια, κοινώνησαν μαλωμένοι. Ο ένας τους όμως δεν είχε ησυχία. Τον έτρωγε μέσα του, που μέρα του Πάσχα τσακώθηκε για να κοινωνήσει. Πάει μετά από δύο-τρεις μέρες στον παπά.

-  Παπούλη, λέει, εκείνη η μεταλαβιά του Πάσχα δεν μου πιάστηκε καθόλου φέτος.

Δεν πρόλαβε να δευτερώσει κουβέντα, ανάβει ο παπάς.

-  Τί είπες; του λέει απότομα. Μεταλαβιά που την έκανα εγώ, με τα ίδια μου τα χέρια, δεν σου πιάστηκε; Έξω γρήγορα! Πάρε δρόμο από ’δω! (Αληθινό περιστατικό από τα Θεοδώριανα Άρτας, κατά αφήγηση Ευαγγέλου Πλακιά).

Η «ταπεινότητά» μας στο μεγαλείο της!

Να γελάσει ή να κλάψει κανείς; 

 π. Δημητρίου Μπόκου

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 08/11/2026 -ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑ Η'41-56

  

Πρωτότυπο Κείμενο 

Τω καιρώ εκείνω, άνθρωπός τις προσήλθε τω  Ιησού, ω όνομα  Ιάειρος, και αυτός άρχων της Συναγωγής υπήρχε· και πεσών παρά τους πόδας του  Ιησού παρεκάλει αυτόν εισελθείν εις τον οίκον αυτού· ότι θυγάτηρ μονογενής ην αυτώ, ως ετών δώδεκα, και αύτη απέθνησκεν.  Εν δε τω υπάγειν αυτόν, οι όχλοι συνέπνιγον αυτόν. Και γυνή ούσα εν ρύσει αίματος από ετών δώδεκα, ήτις, ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίον, ουκ ίσχυσεν υπ  οὐδενὸς θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν, ήψατο του κρασπέδου του ιματίου αυτού, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής. Και είπεν ο  Ιησούς· Τις ο αψάμενός μου; Αρνουμένων δε πάντων, είπεν ο Πετρος και οι συν αυτώ· Επιστάτα, οι όχλοι συνέχουσί σε και αποθλίβουσι, και λέγεις Τις ο αψάμενός μου; Ο δε  Ιησούς είπεν· Ήψατό μου τις· εγώ γαρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ  ἐμοῦ. Ιδούσα δε η γυνή ότι ουκ έλαθε, τρέμουσα ήλθε και προσπεσούσα αυτώ, δι  ἣν αιτίαν ήψατο αυτού, απήγγειλεν αυτώ ενώπιον παντός του λαού, και ως ιάθη παραχρήμα. Ο δε είπεν αυτή· Θαρσει, θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εις ειρήνην.  Ετι αυτού λαλούντος, έρχεταί τις παρά του αρχισυναγώγου, λέγων αυτώ· ότι τέθνηκεν η θυγάτηρ σου· μη σκύλλε τον Διδάσκαλον. Ο δε  Ιησούς ακούσας απεκρίθη αυτώ, λέγων· Μη φοβού· μόνον πίστευε, και σωθήσεται. Εισελθών δε εις την οικίαν, ουκ αφήκεν εισελθείν ουδένα, ει μη Πετρον και  Ιάκωβον και  Ιωάννην  και τον πατέρα της παιδός και την μητέρα. Έκλαιον δε πάντες και εκόπτοντο αυτήν. Ο δε είπε· Μη κλαίετε· ουκ απέθανεν, αλλά καθεύδει. Και κατεγέλων αυτού, ειδότες ότι απέθανεν. Αυτός δε εκβαλών έξω πάντας, και κρατήσας της χειρός αυτής, εφώνησε λέγων· Η παις, εγείρου. Και επέστρεψε το πνεύμα αυτής, και ανέστη παραχρήμα, και διέταξεν αυτή δοθήναι φαγείν. Και εξέστησαν οι γονείς αυτής. Ο δε παρήγγειλεν αυτοίς, μηδενί ειπείν το γεγονός.

 Νεοελληνική Απόδοση 

Εκείνο τον καιρό, πλησίασε τον Ιησού κάποιος άνθρωπος που τον έλεγαν Ιάειρο και ήταν άρχοντας της συναγωγής. Αυτός έπεσε στα πόδια του Ιησού και τον παρακαλούσε να πάει στο σπίτι του, γιατί είχε μια μοναχοκόρη δώδεκα χρόνων, που ήταν ετοιμοθάνατη. Την ώρα που ο Ιησούς βάδιζε προς το σπίτι, τα πλήθη τον περιέβαλαν ασφυκτικά. Κάποια γυναίκα, που υπέφερε από αιμοραγία δώδεκα χρόνια και είχε ξοδέψει όλη της την περιουσία στους γιατρούς, χωρίς κανένας να μπορέσει να την κάνει καλά, πήγε πίσω από τον Ιησού, άγγιξε την άκρη το ρούχου του, κι αμέσως η αιμορραγία της σταμάτησε. Τότε ο Ιησούς είπε: «Ποιος με άγγιξε;» Ενώ όλοι αρνιούνταν, ο Πέτρος και όσοι ήταν μαζί του έλεγαν: «Διδάσκαλε, οι όχλοι έχουν στριμωχτεί κοντά σου και σε πιέζουν κι εσύ λες ποιος με άγγιξε;» Ο Ιησούς όμως είπε: «Κάποιος με άγγιξε, γιατί εγώ ένιωσα να βγαίνει από μένα δύναμη». Μόλις η γυναίκα είδε ότι δεν ξέφυγε την προσοχή του, ήρθε τρέμοντας κι έπεσε στα πόδια του και μπροστά σ΄ όλο τον κόσμο του είπε για ποια αιτία τον άγγιξε κι ότι είχε γιατρευτεί αμέσως. Εκείνος της είπε: «Θάρρος, κόρη μου, η πίστη σου σε έσωσε· πήγαινε στο καλό». Ενώ ο Ιησούς ακόμα μιλούσε, ήρθε κάποιος από το σπίτι του άρχοντα της συναγωγής και του λέει: «Η κόρη σου πέθανε· μην ενοχλείς πια το δάσκαλο». Όταν το άκουσε ο Ιησούς του είπε: «Εσύ μη φοβάσαι, μόνο πίστευε, και θα σωθεί». Φτάνοντας στο σπίτι, δεν άφησε κανέναν να μπει μέσα μαζί του, εκτός από τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, καθώς και τον πατέρα και τη μητέρα του κοριτσιού. Όλοι έκλαιγαν και τη θρηνολογούσαν. Ο Ιησούς όμως τους είπε: «Μην κλαίτε· δεν πέθανε, αλλά κοιμάται». Εκείνοι τον περιγελούσαν, βέβαιοι πως είχε πεθάνει. Ο Ιησούς, αφού τους έβγαλε όλους έξω, έπιασε το κορίτσι από το χέρι και του είπε δυνατά: «Κορίτσι, σήκω!» Το πνεύμα της επέστρεψε κι αυτή αμέσως σηκώθηκε. Ο Ιησούς τότε διέταξε να της δώσουν να φάει. Οι γονείς της έμειναν κατάπληκτοι. Εκείνος όμως τους είπε να μην πουν σε κανέναν τι είχε γίνει. 

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 08/11/2026- ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Β' 2-10

 

Ἀπόστολος (Εβρ. β΄, 2-10)

Αδελφοί, εἰ γὰρ ὁ δι' ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα ηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; Ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη, συνεπιμαρτυροῦντος τοῦ Θεοῦ σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι καὶ Πνεύματος Ἁγίου μερισμοῖς κατὰ τὴν αὐτοῦ θέλησιν. Οὐ γὰρ ἀγγέλοις ὑπέταξε τὴν οἰκουμένην τὴν μέλλουσαν, περὶ ἧς λαλοῦμεν, διεμαρτύρατο δέ πού τις λέγων· τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι μιμνήσκῃ αὐτοῦ, ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν; Ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ' ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν, πάντα ὑπέταξας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ· ἐν γὰρ τῷ ὑποτάξαι αὐτῷ τὰ πάντα οὐδὲν ἀφῆκεν αὐτῷ ἀνυπότακτον. Νῦν δὲ οὔπω ὁρῶμεν αὐτῷ τὰ πάντα ὑποτεταγμένα· τὸν δὲ βραχύ τι παρ' ἀγγέλους ἠλαττωμένον βλέπομεν Ἰησοῦν διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφανωμένον, ὅπως χάριτι Θεοῦ ὑπὲρ παντὸς γεύσηται θανάτου. Ἔπρεπε γὰρ αὐτῷ, δι' ὃν τὰ πάντα καὶ δι' οὗ τὰ πάντα, πολλοὺς υἱοὺς εἰς δόξαν ἀγαγόντα, τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας αὐτῶν διὰ παθημάτων τελειῶσαι.

Μετάφραση

Αδελφοί, Διότι ἐὰν ὁ λόγος, ὁ ὁποῖος ἐκηρύχθηκε δι' ἀγγέλων, εἶχε κῦρος καὶ κάθε παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβε δικαίαν ἀνταπόδοσιν, πῶς θὰ ξεφύγωμεν ἐμεῖς, ἐὰν δείξωμεν ἀμέλειαν διὰ μίαν τόσον μεγάλην σωτηρίαν; Ἡ σωτηρία αὐτὴ ἄρχισε νὰ κηρύττεται ἀπὸ τὸν Κύριον, ἔπειτα μᾶς ἐβεβαιώθηκε ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὴν ἄκουσαν, καὶ ὁ Θεὸς προσέθετε τὴν μαρτυρίαν του μὲ σημεῖα καὶ τέρατα καὶ μὲ διάφορα θαύματα καὶ μὲ διαμοιρασμὸν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σύμφωνα μὲ τὴν θέλησίν του. Διότι ὁ Θεὸς δὲν ὑπέταξε εἰς ἀγγέλους τὸν μέλλοντα κόσμον, διὰ τὸν ὁποῖον μιλᾶμε. Διαβεβαίωσε τοῦτο ἕνας ποὺ λέγει κάπου, Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὥστε νὰ τὸν θυμᾶσαι, ἢ τί εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὥστε νὰ τὸν προσέχῃς; Τὸν ἔκαμες δι' ὀλίγον χρόνον κατώτερον ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, μὲ δόξαν καὶ τιμὴν τὸν ἐστεφάνωσες καὶ τὸν ἔκανες κυρίαρχον τῶν ἔργων σου. Ὅλα τὰ ὑπέταξες κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του. Ἀφοῦ λοιπὸν ὑπέταξε ὅλα εἰς αὐτόν, δὲν ἄφησε τίποτα ἀνυπότακτον εἰς αὐτόν. Ἀλλὰ τώρα δὲν βλέπομεν ἀκόμη νὰ ἔχουν ὅλα ὑποταχθῆ εἰς τὸν ἄνθρωπον. Βλέπομεν ὅμως τὸν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος ἔγινε δι' ὀλίγον χρόνον κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, διὰ νὰ γευθῇ, διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, θάνατον διὰ κάθε ἄνθρωπον, νὰ εἶναι στεφανωμένος μὲ δόξα καὶ τιμήν, λόγῳ τοῦ παθήματος τοῦ θανάτου. Διότι ἦτο πρέπον δι' αὐτόν, διὰ τὸν ὁποῖον καὶ διὰ τοῦ ὁποίου ὑπάρχουν τὰ πάντα, προκειμένου νὰ φέρῃ πολλοὺς υἱοὺς εἰς τὴν δόξαν, νὰ κάνῃ τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωρητίας των τέλειον διὰ τῶν παθημάτων.

Όταν σας αδικούν οι άνθρωποι, να ξέρετε ότι αποκτάτε μετοχές στον Ουρανό.

 

Οι άνθρωποι έχουν πολλά ελαττώματα και ιδιοτροπίες. Να τους διορθώσουμε όλους, είναι αδύνατον. Δεν μένει λοιπόν άλλη λύση, από το να μάθουμε να υπομένουμε και να τους ανεχόμαστε όλους. Αρκετοί άνθρωποι είναι αγνώμονες. Αν περιμένουμε ανταπόδοση, θα στεναχωρηθούμε...

Αν όμως δεν περιμένουμε, τότε θα είμαστε ήρεμοι. Από τους ανθρώπους, να δεχόμαστε ό,τι μας δίνουν. Σε κάποιον προσφέρεις ένα πέλαγος αγάπης. Και αυτός ανταποκρίνεται με τον εξής τρόπο: παίρνει ένα σταγονόμετρο και σου λέει: ''Άνοιξε τα χέρια σου!… Μια…, δύο…, τρεις…'' και σου δίνει δύο – τρεις σταγόνες αγάπης! Τί, να κάνουμε;! Δεκτό και αυτό!
Όταν σας αδικούν οι άνθρωποι, να ξέρετε ότι αποκτάτε μετοχές στον Ουρανό. Όταν μας αδικούν οι άνθρωποι, μας δικαιώνει ο Θεός. Γενικά, τους ανθρώπους να τους δεχόμαστε όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε εμείς να είναι...
π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

ΟΙ ΑΓΙΟΙ 33 ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΕΝ ΜΕΛΕΤΙΝΗ

---

Τη μνήμη των Αγίων Τριαντατριών Μαρτύρων «των εν Μελιτίνη» τιμά σήμερα, 7 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας.

Τα ονόματα των Αγίων Ματρύρων είναι: Ιέρων, Νίκανδρος, Ησύχιος, Βαράχος (ή Βαράχιος), Μαξιμιανός, Καλλίνικος, Ξαντικός (ή Ξανθιάς), Αθανάσιος, Θεόδωρος, Δουκίτιος, Ευγένιος, Θεόφιλος, Ουαλέριος, Θεόδοτος, Καλλίμαχος, Ιλάριος, Γιγάντιος, Λογγίνος, Θεμέλιος, Ευτύχιος, Διόδοτος, Καστρίκιος, Θεαγένης, Μάμας, Νίκων, Θεόδουλος, Βοστρύκιος (ή Ουστρίχιος), Ουΐκτωρ, Δωρόθεος, Κλαυδιανός, Επιφάνιος, Ανίκητος και άλλος Ιέρων.

Ο πρώτος απ’ αυτούς, ο Ιέρων, ήταν από τα Τύανα της Καππαδοκίας. Ο πατέρας του πέθανε γρήγορα και την ανατροφή του, καθώς και των δύο αδελφών του, Ματρωνιανού και Αντωνίου, ανέλαβε εξ ολοκλήρου η μητέρα τους Στρατονίκη. Παρ’ όλο που ο Ιέρων πήρε αρκετή μόρφωση, ασχολήθηκε με το γεωργικό επάγγελμα. Οι ειδωλολάτρες τέτοιες ενασχολήσεις τις θεωρούσαν υποτιμητικές. Αλλά οι χριστιανοί ήξεραν ότι ο Χριστός δεν απαξίωσε τον ιδρώτα του ταπεινού εργάτη. Και ότι κάθε τίμια εργασία είναι αρετή και μόνο η αργία, πού φέρνει την αμαρτία, αποτελεί για τον άνθρωπο στίγμα.

Άλλωστε, ο θεόπνευστος λόγος της Αγίας Γραφής περιγράφοντας τη ζωή των Αποστόλων και κατ’ επέκτασιν, όλων των χριστιανών, λέει: «κοπιώμεν εργαζόμενοι ταίς ιδίοις χερσί» (Α’ προς Κορινθίους, δ’ 12). Κοπιάζουμε, δηλαδή, εργαζόμενοι με τα ίδια μας τα χέρια.

Όταν επί Διοκλητιανού άρχισε ο διωγμός κατά των χριστιανών, ο έπαρχος Αγρικόλας συνέλαβε τον Ιέρωνα με την κατηγορία ότι τις Κυριακές και τις άλλες γιορτές περιφερόταν και κήρυττε το Χριστό στους εργάτες, με αποτέλεσμα να αποσπάσει πολλούς από την ειδωλολατρία. Μαζί του συνελήφθησαν οι δύο αδελφοί του και τριάντα ακόμα συνεργάτες του στη διακονία του Ευαγγελίου. Αφού φυλακίστηκαν και φρικτά βασανίστηκαν, τελικά ο έπαρχος Αγρικόλας τους αποκεφάλισε έξω από την πόλη Μελιτινή.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείω Πνεύματι συντεταγμένοι, δήμος ώφθητε, τροπαιοφόρως αθλοφόροι του Σωτήρος πανθαύμαστοι, ομοφροσύνη γαρ γνώμης ενούμενοι, μαρτυρικώς τον εχθρόν ετροπώσασθε. Αλλ’ αιτήσασθε τριάδα την Υπερούσιον δωρίσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Πειραιώς Σεραφείμ: «Η οικογένεια είναι το κέντρο της ζωής»

Ο Αγιασμός ενάρξεως των συναντήσεων των Κέντρων Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας – Σχολών Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, τελέστηκε χθες Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πειραιώς, από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Απευθυνόμενος προς τους παρευρισκομένους Σεβασμιώτατος έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο έργο που επιτελούν τα Κέντρα Στηρίξεως Γάμου και Οικογενείας – Σχολές Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς εδώ και 43 χρόνια, εξαγγέλλοντας το μήνυμα της ζωής, της αγάπης, της πληρότητας, της γνησιότητας και της αυθεντικότητας του ανθρώπου.

Αναφερόμενος στον θεσμό της οικογένειας σημείωσε χαρακτηριστικά: «Η οικογένεια είναι το κέντρο της ζωής και το κύτταρο της ζωής. Είναι εκείνη που μας προσαγάγει στον Θεό και Πατέρα των πάντων, αφού η σχέσις της πατρότητος αποτελεί την εγγύηση της ενότητος και της αγάπης». Μιλώντας για τον σκοπό της ζωής του ανθρώπου και αναφέροντας πως «έχουμε κληθεί να αποβούμε θείας φύσεως κοινωνοί», υπογράμμισε πως αυτό γίνεται εφικτό όταν μιμούμεθα κατά πάντα τον Πανάγιο Δημιουργό μας και γινόμεθα συλλειτουργοί και συνεργοί στο μυστήριο της ζωής».

Στην συνέχεια κάνοντας λόγο για τον πόλεμο που δέχεται ο θεσμός της οικογένειας επεσήμανε: «Η οικογένεια βάλλεται στις μέρες μας από άθεσμες και άστοχες προσεγγίσεις. Και αντιλαμβανόμεθα όλοι ότι αυτός ο οποίος σήμερα βυσσοδομεί κατά της οικογένειας είναι ο μισόθεος, ο μισόκαλος, ο αντίδικος ημών διάβολος. Γιατί μόνον αυτός θα μπορούσε να σκεφθεί τόσο βαθιά χυδαιότητα και τόση διαστροφή, αυτού του υπερτάτου και ανεπαναλήπτου δώρου του Θεού στον άνθρωπο, να γίνεται συνδημιουργός μαζί Του.

Και συνέχισε: Βλέπετε όλες αυτές τις μυθοπλασίες που προβάλλονται στα τηλεοπτικά παράθυρα να προσβάλλουν την έννοια του θεσμού για να μην υπάρχουν στους ανθρώπους πρότυπα άγια και ηρωικά. Φθάσαμε στο επαίσχυντο σημείο να νομοθετείται ακόμη και η ασέλγεια, η παράνοια, η παράχρησις του σώματος, η πλήρης διαστροφή και να γίνεται θεσμός δικαίου. Καλούμεθα, λοιπόν, να αντισταθούμε. Η Εκκλησία αυτό κάνει. Είναι ένας χώρος ιεράς αντιστάσεως σε αυτήν την έκπτωση, τον εκφυλισμό, την διαβολική επίθεση στον θεσμό της οικογένειας».

Κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε για την παρουσία τους, τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Ιεράς Μητροπόλεως Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Παναγιώτου, τον Γραμματέα της Συνοδικής Επιτροπής Νεότητος Αρχιμανδρίτη Πολύκαρπο Μπόγρη, τον Πρόεδρο των Κέντρων Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο Τσιμούρη, τον Διευθυντή των Κέντρων Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο Σιγάλα, τον Προϊστάμενο του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Ταμπουρίων, Πρωτοπρεσβύτερο Δημήτριο Αρώνη, καθώς και όλους τους υπεύθυνους Ιερείς των Κέντρων.

Μετά την ακολουθία του Αγιασμού, πραγματοποιήθηκε ομιλία από τον Πρωτοπρεσβύτερο Μιλτιάδη Ζέρβα, Διευθυντή του περιοδικού «Πειραϊκή Εκκλησία» με θέμα: «Λες με γνωρίζεις σαν πατέρα. Η παρουσία και ο ρόλος του πατέρα στην σύγχρονη οικογένεια».

Στη συνέχεια η χορωδία του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς και η χορωδία του 30ου Δημοτικού Σχολείου Πειραιώς έδωσαν μία όμορφη νότα στην εκδήλωση, με τις όμορφες μελωδίες τους.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχόμενος μία ευλογημένη και καρποφόρα χρονιά, πρόσφερε σε όλους ως ευλογία μία Καινή Διαθήκη.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Η χαρά είναι στα απλά...

Μια από την βασικές αιτίες που δεν χαιρόμαστε στην ζωή μας, είναι ότι περιμένουμε να συμβεί κάτι σπουδαίο, μεγάλο, φοβερό και εκπληκτικό, για να πούμε έχω αιτία να είμαι χαρούμενος. 

Όμως δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα. Άδικα περιμένουμε. 

Η ζωή είναι μικρά πολύ μικρά καθημερινά πράγματα. Εκεί είναι η ομορφιά της.

Μαθαίνουμε να μην αναβάλουμε την χαρά, περιμένοντας μια μεγάλη στιγμή. 

Η χαρά είναι κρυμμένη στο πρωινό ξύπνημα, στην χαραυγή, στο καφέ ή τσάι που φτιάχνεις ή πίνεις.

Στην προσευχή που έχει ευχαριστία και δοξολογία. Σε ένα καντήλι που θα ανάψεις, σε ένα λιβάνι που θα μυρίσεις, στο φαγητό που ετοιμάζεις για σένα ή την οικογένεια σου.

Στην δουλειά που κάνεις ή μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους.

Στον περίπατο με έναν φίλο, με ένα ζώο ή με έναν καλό φίλο.

Στην βροχή που σε πλένει, στην γη που σε κρατά, στον αέρα που σε σκορπά, στην φωτιά που μέσα σου κεντά.

Στην χειραψία που είσαι παρών. Στην αγκαλιά που δεν είσαι απών. Στο φιλί που λαχταράς, στην ψυχή που αγαπάς στο έρωτα που δεν ρωτά.

Πάψε να τα αναβάλεις όλα για μετά, δεν υπάρχει παρά μόνο στον νου σου, το μόνο που υπάρχει είναι το τώρα, και εσύ δυστυχώς έμεινες στο πουθενά.

Όλοι είναι παιδιά του Θεού

του Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη

Στον κόσμο οι Εκκλησίες γεμίζουν από ανθρώπους, οι οποίοι όμως δεν πιστεύουν στην καθημερινή τους ζωή.

Στον κόσμο οι άνθρωποι επαγγέλλονται Χριστό, και όμως δεν θυμούνται τον Χριστό.

Πρέπει κάτι να γίνει· κάποιος θάνατος, κάποιο αυτοκίνητο να τους χτυπήσει, κάποια αρρώστια να τους έλθει, κάποια αποτυχία ή κάτι άλλο, για να θυμηθούν τον Χριστό.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι χριστιανοί; Είναι, Τα του κόσμου μεν μεριμνώσιν, αλλά είναι χριστιανοί, τέκνα του Θεού.

Αυτοί οι χαμένοι, οι απολωλότες, οι κοσμικοί, οι αμαρτωλοί, που δεν θυμούνται τον Χριστό, που δεν αγαπούν την Εκκλησία, που την αρνούνται ενίοτε, αυτοί που κάνουν τους φόνους, τα εγκλήματα, τις πορνείες, όλοι αυτοί είναι τέκνα του Θεού.

Ό,τι αξία έχομε εμείς ενώπιον του Θεού, έχουν και αυτοί.

Ό,τι δικαιώματα έχομε εμείς, έχουν και αυτοί.

Ό,τι πόθους έχομε εμείς, έχουν και αυτοί.

Ο λόγος για τον οποίο μια κοπέλα πιθανόν ακολούθησε τον δρόμο της αμαρτίας και της πορνείας, ο ίδιος ο λόγος κάνει εμένα να πάω στο μοναστήρι.

Η ανθρώπινη ψυχή είναι ίδια.

Επομένως, όλοι αυτοί είναι τέκνα του Θεού.

Είναι ο κόσμος που τον έπλασε ο Θεός, και αυτοί είναι πλάσματα του ουρανίου Πατρός.

Εμείς δεν διαφέρομε σε τίποτε από τους κοσμικούς ανθρώπους.

Αν μάλιστα το σκεφτούμε σωστά, εμείς που γνωρίσαμε περισσότερα, μπορεί να είμαστε πολύ πιο αμαρτωλοί και τιποτένιοι και φθαρμένοι και υποκριτές.

Τουλάχιστον αυτοί δεν είναι υποκριτές.

Αμήν.

Την ευχή του αγίου πατέρα και αδερφού μας να ‘χουμε και τη μνήμη του βίου και του λόγου του

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Παύλου Α’ του Ομολογητού και Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τιμά σήμερα, 6 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Παύλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. και υπήρξε γραμματέας του αγιοτάτου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αλεξάνδρου (βλέπε 30 Αυγούστου).

Όταν απεβίωσε ο Αλέξανδρος, το 377 μ.Χ., ο Παύλος εξελέγχθηκε Πατριάρχης. Ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος, όταν το πληροφορήθηκε δυσανασχέτησε, μία και ήταν οπαδός της αίρεσης των Αρειανών. Όταν ο Κωνστάντιος επέστρεψε από την Αντιόχεια στην Κωνσταντινούπολη, απομάκρυνε από τον πατριαρχικό θρόνο τον Παύλο και ανακήρυξε αυθαίρετα Πατριάρχη, τον αρειανόφρονα Νικομήδειας Ευσέβιο.

Τότε ο Άγιος Παύλος πήγε στη Ρώμη. Εκεί βρήκε τον Μέγα Αθανάσιο, τον οποίο είχε απομακρύνει από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας ο Κωνστάντιος.

Πληροφορηθείς τα γεγονότα, ο αυτοκράτορας Κώνστας, έστειλε γράμμα στον αδελφό του τον Κωνστάντιο, διαμαρτυρόμενος για τη στάση του. Έτσι ο Παύλος και ο Αθανάσιος επανήλθαν στο αξίωμά τους.

Δυστυχώς μετά από λίγο καιρό ο Κώνστας πέθανε. Έτσι ο Κωνστάντιος διέταξε, από την Αντιόχεια που ήταν, να απομακρύνουν τον Παύλο από τον Πατριαρχικό θρόνο. Μάλιστα τον εξόρισε στην Κουκουσό της Αρμενίας.

Μία μέρα που τελούσε την Θεία Λειτουργία όρμησαν καταπάνω του Αρειανοί και τον έπνιξαν με το ίδιο του το ωμοφόριο. Έτσι ο Άγιος ετελείωσε και παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Αυτόμελον.
Θείας πίστεως ομολογία, άλλον Παύλόν σε τη Εκκλησία, ζηλωτήν εν ιερεύσιν ανέδειξε, συνεκβοά σοι και Άβελ προς Κύριον, και Ζαχαρίου το αίμα το δίκαιον. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Μὴν ἀγανακτεῖς πού τὰ πράγματα δὲν ἔρχονται πάντοτε ὅπως τὰ θέλεις ἐσὺ στὴ ζωὴ σου.

 

Δὲν εἶναι δυνατόν, ἀλλὰ καὶ συμφέρον σου δὲν εἶναι, νὰ γίνονται ὅλα κατὰ τὴ σκέψη σου, κατὰ τὴν ἐπιθυμία σου, κατὰ τὸ θέλημὰ σου. Ἡ σκέψη σου πολὺ συχνὰ εἶναι πλανεμένη, ἡ ἐπιθυμία σου ἐμπαθής, τὸ θέλημὰ σου ὁλότελα ἐγωιστικό.

 Καὶ ὁ παντογνώστης Θεὸς φυσικὰ τὸ γνωρίζει αὐτό, ἔστω κι ἂν ἐσὺ δὲν τὸ συνειδητοποιεῖς. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἐπιτρέπει νὰ ἐκπληρώνονται πάντα οἱ ἐπιθυμίες σου, γιὰ νὰ μὴ βλαφθεῖ ἡ ψυχὴ σου, ὁ πιὸ πολύτιμος θησαυρὸς πού διαθέτεις. «Τὶ γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήση, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῆ;» (Ματθ. 16. 26).

Ἅγιος Δημήτριος τοῦ Ροστὼφ

Γιατί οι άδικοι προοδεύουν;

 Μέχρι πότε προοδεύουν; Και τί συμβαίνει στο τέλος σ΄ αυτούς και στους απογόνους τους; Αναρωτήθηκες ποτέ; Να μη σκοντάφτουν οι σκέψεις σου όταν βλέπεις ότι κάποιος καυχιέται με τη δύναμη και ξεχνά το Δωρητή της δύναμης.

Θυμήσου πως ο υπερήφανος και καυχόμενος Γολιάθ σκοτώθηκε από τη σφεντόνα ενός αγοριού, του Δαβίδ. Να μη συγχύζεται η καρδιά σου όταν βλέπεις πως κάποιος πλουτίζει με άδικο τρόπο.
Θα τρώει και δεν θα χορταίνει, θα αρπάζει και δεν θα του φτάνουν.

Θυμήσου τους πλούσιους πολίτες στα Σόδομα, πως σε μία στιγμή ρίχτηκε πάνω τους φωτιά και έγιναν στάχτη μ’ όλο τους τον πλούτο. Εσύ είσαι χριστιανός, και ο χριστιανός παρατηρεί τα γεγονότα στην άλλη γραμμή, στην ολότητα, και όχι επί μέρους.

Την πρόοδο του αδίκου ο χριστιανός δεν εκτιμά σαν κάποιο τετελεσμένο γεγονός αλλά περιμένει να δει τι ακολουθεί. Αυτός ξέρει πως ο άδικος δεν προοδεύει ούτε με τη δική του δύναμη ούτε με το δικό του μυαλό αλλά μόνο επειδή ο Θεός του επιτρέπει να προοδεύει, μπας και κάποια στιγμή θυμηθεί το Θεό.
Αφού είναι ανείπωτα ελεήμων ο Θεός μας, και επιτρέπει στους αδίκους εκείνο που αυτοί επιθυμούν, μπας και κάποια στιγμή σκεφθούν, ότι αυτό είναι από το Θεό και ντραπούν για την αδικία τους και διορθωθούν.
Στο Θεό είναι αγαπητοί οι μετανοούντες, είναι πολύ αγαπητοί σ’ Αυτόν όσοι μετανοούν ταπεινά για τις άδικες πράξεις τους.
Ο Δημιουργός δεν θέλει πάντα να τιμωρήσει αμέσως μόλις κάποιος ξεκινήσει σε λάθος δρόμο. Εκείνος περιμένει τον πλανημένο να γυρίσει μόνος του στον σωστό δρόμο. Εκείνος βλέπει και σιωπά.
Περιμένει και δεν αργεί. Είναι θαυμαστός στη σοφία, πανθαύμαστος στο έλεός Του. Γι’ αυτό ο προορατικός Ψαλμωδός ενθουσιασμένα λέει στον Κύριο: «Τα κρίματά σου ωσεί άβυσσος πολλή» (Ψαλμ. 35,7). Ποιός θα ερευνήσει όλο το βάθος της πρόνοιας του Θεού;

Οι ανόητοι θυμώνουν επειδή ο Θεός δεν διοικεί τον κόσμο κατά τη δική τους λογική, και οι λογικοί κοπιάζουν ασταμάτητα να μπουν στη λογική του Θεού.
Είναι δύσκολο καμιά φορά και στο λογικότατο να κατανοήσει το γιατί σ’ έναν άνθρωπο συμβαίνει έτσι, ενώ στον άλλον αλλιώς· γιατί ο νέος που επιθυμεί τη ζωή πεθαίνει, ενώ ο γέρος που επιθυμεί τον θάνατο ζει – γιατί ο ευσεβής βασανίζεται, ενώ ο άθεος καλοπερνά.

Και οι αγιότατες ψυχές καμιά φορά βρίσκονται σε αμηχανία μπροστά στο αίνιγμα των γεγονότων. 

Στην Ιερά παράδοση υπάρχει γραμμένη η εξής περίπτωση: πέθανε κάποιος αμαρτωλός πλούσιος, του οποίου οι αμαρτίες ήταν γνωστές σε όλους, και ο ενταφιασμός του ήταν πανηγυρικός, με τον επίσκοπο και πολλούς Ιερείς.
Λίγο μετά απ’ αυτό επιτέθηκε ύαινα σ’ έναν ασκητή στην έρημο και τον κατασπάραξε.
Κάποιος μοναχός, ο όποιος είχε δει εκείνη την πανηγυρική νεκρώσιμη πομπή του αμαρτωλού και τα ματωμένα υπολείμματα του δίκαιου, στη σύγχυση του άρχισε να κλαίει και φώναξε: «Κύριε, πώς έγινε αυτό και γιατί; Πώς εκείνος ο αμαρτωλός είχε και απαλή ζωή και απαλό θάνατο, ενώ αυτός ο δίκαιος πικρή ζωή και πικρό θάνατο;».
Σ’ αυτό του εμφανίστηκε άγγελος του Θεού και εξήγησε: «Εκείνος ο κακός πλούσιος είχε στη ζωή του μόνο μία καλή πράξη, ενώ αυτός ο ασκητής είχε στη ζωή του μόνο μία πιο βαριά αμαρτία.
Με την εορταστική και τιμητική νεκρώσιμη πομπή ο Ύψιστος ήθελε στον κακό πλούσιο να ξεπληρώσει εκείνο το καλό έργο, ώστε να μην περιμένει τίποτα άλλο σ’ εκείνον τον κόσμο, ενώ με τον φρικτό θάνατο του ασκητή ήθελε να τον απαλλάξει από εκείνη τη μία αμαρτία, ώστε να του δώσει πλήρες βραβείο στους ουρανούς».

Γι’ αυτό εσύ να σκέπτεσαι περί των κρίσεων του Θεού και τοποθέτησε όλη την ελπίδα στον Δημιουργό σου. «Μη φθονείς την ευτυχία εκείνων που σκέφτονται το πονηρό και μη ζηλεύεις εκείνους που κάνουν το κακό» (Ψαλμ. 36,1).
Έτσι γράφει ο δίκαιος βασιλιάς Δαβίδ, τον οποίον για πολύ καιρό βασάνιζε εκείνο που βασανίζει και σένα, ώσπου ο Κύριος του αποκάλυψε το λόγο για να καταλάβει.
Ο ίδιος λέει και αυτή την παρήγορη εμπειρία του: «Ήμουν νέος και τώρα γέρασα και δεν είδα δίκαιο να εγκαταλείπεται από το Θεό, ούτε τα παιδιά του να ζητιανεύουν ψωμί» (Ψαλμ. 36,25).
Διάβαζε συχνά το Ψαλτήρι, και θα καταλάβεις και θα παρηγορηθείς.
Ειρήνη και η ευλογία από Τον Κύριο.

 ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΔΕΝ Μ’ ΑΚΟΥΝΕ

  

             Η εφηβεία είναι κρίσιμη περίοδος στην πορεία του ανθρώπου να βρει νόημα και περιεχόμενο στη ζωή. Παλαιότερα ίσως ήταν η κρισιμότερη. Σήμερα, επειδή ο κόσμος και ο πολιτισμός μας έχουν γίνει παιδοκεντρικοί, με αποτέλεσμα να δικαιολογούν τα πάντα στους νέους, η αναζήτηση νοήματος ζωής παρατείνεται και πολύ αργότερα. Άλλωστε, η έξοδος από την εφηβική ηλικία σήμαινε παλαιότερα την ετοιμασία για εργασία και οικογένεια. Σήμερα, η δημιουργία οικογένειας μετατίθεται για πολύ αργότερα χρονικά, ενώ οι άνθρωποι πρώτα θέλουν να τακτοποιηθούν οικονομικά, να ζήσουν τη ζωή τους με την έννοια της απόλαυσης, χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς ιδιαίτερες αναζητήσεις. Γι’ αυτό και όταν οι μεγαλύτεροι έχουν διαφορετικές θέσεις και απόψεις από τους νέους, τα λόγια τους πετάνε, χωρίς να ακούγονται. Έτσι, έρχεται το παράπονο, «ότι δεν μ’ ακούνε».

                Θριαμβεύει στους καιρούς μας ο εγωκεντρισμός. Δεν είναι μόνο η μετανεωτερική προσέγγιση ότι κριτήριο της αλήθειας είναι ο εαυτός μας. Είναι και η αίσθηση ότι έχω το δικαίωμα να είμαι ελεύθερος και ότι η ελευθερία μου συνεπάγεται την αυτοδιάθεση με απόλυτο τρόπο. Δεν συνυπάρχω, δεν είμαι υποχρεωμένος να ακολουθώ κανόνες, αλλά κριτήριο είναι το τι εγώ και μόνο εγώ θεωρώ ως σωστό κι, επομένως, ακόμη κι αν  πληγώνω τους άλλους δεν έχει καμία σημασία. Ο εαυτός μου είναι ο θεός. Μπορεί να υφίσταμαι κάποιες συνέπειες όταν η κοινωνία δεν δέχεται τη συμπεριφορά μου, εντούτοις θα προσπαθήσω να ξεγελάσω τους άλλους, ώστε να συνεχίσω να πράττω κατά το δοκούν.

                «Δεν μ’ ακούνε». Εγώ, άραγε, άκουγα όταν ήμουν στην εφηβεία; Ή μήπως έχω λησμονήσει τη δική μου επαναστατικότητα; Κι αν άκουγα, το έκανα από επιλογή και επειδή θεωρούσα σημαντική τη συμβουλή των γονιών μου, των δασκάλων μου, των πνευματικών μου πατέρων ή από φόβο; Έμαθα, άραγε, να μπαίνω στη θέση του άλλου ή ζητώ να με καταλάβουν, χωρίς να θεωρώ απαραίτητο να καταλάβω;  Πόσο εύκολα θυμώνω όταν δεν γίνεται το θέλημά μου; Πόσο μπαίνω στη θέση του εφήβου, αλλά και έχω αποφασίσει να προσφέρω αγωγή, με σταθερότητα, επιχειρήματα και αληθινή αγάπη;  Πόσο παίρνω προσωπικά την άρνηση του εφήβου να με ακούσει ή κάνω ένα βήμα παραπάνω, νιώθοντας ότι είναι χρέος μου να αγαπήσω, να συγχωρήσω, να προχωρήσω; Πόσο προσεύχομαι στον Θεό κάνοντας υπομονή, διότι νιώθω ότι η σπορά στις ψυχές των  νεώτερων μπορεί να καρπίσει πολύ αργότερα και ίσως να μη δω τους καρπούς της;

                «Δεν μ’ ακούνε». Πόσο κάνω την αυτοκριτική για τις δικές μου σκέψεις και επιλογές; Πόσο δείχνω σεβασμό στο πρόσωπο του άλλου; Γιατί το «δεν μ’ ακούνε» δεν έχει να κάνει μόνο με τους θεωρητικά ανώριμους εφήβους. Έχει να κάνει και με τη σχέση του ζευγαριού. Δεν ακούει ο ένας τον άλλον, διότι ο ένας έχει μέσα στη σκέψη του ένα δικό του πρότυπο για το πώς πρέπει να είναι ή να συμπεριφέρεται ο άλλος, με αποτέλεσμα κάθε διαφοροποίηση να γεννά απογοήτευση ή ματαίωση. Η αγάπη όμως είναι  απάντηση. Διότι αυτός που αγαπά, θα ακούσει και θα περιμένει.

                Οι μεγάλοι χρειάζεται να ακούνε τους μικρότερους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να τους οριοθετούν. Άλλη όμως είναι η επιβολή της εξουσίας και άλλη η σταθερότητα που συνοδεύεται από την πειθώ. Αυτός που ακούει, χωρίς κατ’ ανάγκην να υπακούει, αγαπά και μοιράζεται. Δεν απογοητεύεται όταν δεν τον ακούνε, αλλά συνεχίζει στην οδό της επιλογής που θα βοηθήσει και όχι αυτής που θα δικαιώσει τον ίδιον. Και η υπομονή και η σταθερότητα θα επιβραβευτούν. Αργά ή γρήγορα. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

O ΑΓΙΟΣ ΓΑΛΑΚΤΙΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

 

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης τιμά σήμερα, 5 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Γαλακτίων και Επιστήμη έζησαν τον 3ο αιώνα μ.Χ., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Δέκιος. Οι Έλληνες γονείς του Γαλακτίωνα, Κλειτοφών και Λευκίππη, ήταν πρώτα ειδωλολάτρες. Κάποιος, όμως, ιερομόναχος, που ονομαζόταν Ουνούφριος, τους προσείλκυσε στη χριστιανική πίστη.

Από τότε διέθεταν τα πλούτη τους σε κάθε αγαθοεργία. Το δε γιο τους Γαλακτίωνα ανέθρεψαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου».

Δηλαδή, με παιδαγωγία και νουθεσία, σύμφωνη με το θέλημα του Κυρίου. Και η παιδαγωγία αυτή δεν άργησε να φέρει τους θαυμαστούς καρπούς της.

Ο Γαλακτίων όταν μεγάλωσε, νυμφεύθηκε μία ωραία κόρη, την Επιστήμη, την οποία ο ίδιος είλκυσε στο Χριστό.

Η ζωή τους κυλούσε αφιερωμένη στην υπηρεσία του λόγου του Θεού και στη διακονία του πλησίον, ώσπου ξέσπασε ο διωγμός του Δεκίου. Τότε, ο μεν Γαλακτίων πήγε σε μοναστήρι του όρους Σινά, η δε Επιστήμη σε γυναικείο κοινόβιο.

Αλλά η λαίλαπα του διωγμού έφθασε και στα μέρη εκείνα, με αποτέλεσμα να συλληφθεί ο Γαλακτίων από τον άρχοντα Ούρσο. Όταν το πληροφορήθηκε αυτό η Επιστήμη, έτρεξε και παρακάλεσε τους διώκτες να συλλάβουν και αυτή προς ενίσχυση του συζύγου της. Ο άρχοντας Ούρσος, μη μπορώντας να τους πείσει να αλλαξοπιστήσουν, αφού τους βασάνισε σκληρά στο τέλος τους αποκεφάλισε (περί το 250 μ.Χ.).

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Tην λαμπράν ξυνωρίδα των μαρτύρων τιμήσωμεν ώσπερ συζυγίαν αρίστην και κλειτήν και θεόφρονα, τον θείον Γαλακτίωνα πιστοί, ομού συν Επιστήμη τη σεμνή. Δι’ ασκήσεως γαρ πόνων αθλητικήν εξήνθησαν φαιδρότητα. Δόξα τω ενισχύσαντι υμάς, δόξα τω στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δι’ υμών πάσιν ιάμα

«Τα κρυφά της καρδιάς»

 

Αρχιμ. Θεοδόσιου Μαρτζούχου

Στον προφήτη Ιεζεκιήλ υπάρχει το εξής το οποίο φανερώνει την κατάστασή μας. Μία ημέρα ο Θεός είπε στον προφήτη Ιεζεκιήλ:

• Πήγαινε να πετάξεις τα είδωλα από τον ναό. Λέει:
• Κύριε, δεν υπάρχουν είδωλα στον ναό. Του λέει:
• Δεν υπάρχουν είδωλα στον ναό; Έλα εδώ να σε πάω στον ναό.

Τον πηγαίνει, μπαίνουν μέσα στον ναό και ο Ιεζεκιήλ του λέει:

• Κύριε δεν υπάρχουν είδωλα πουθενά. Του λέει:
• Κοίταξε κατά τον Βορρά. Κοίταξε ο Προφήτης. Του λέει:
• Βλέπεις αυτή την τρύπα εκεί που έχει ο τοίχος.
• Ναι.
• Όρυξον αυτή. Δηλαδή άνοιξέ την.

Την άνοιξε και ο προφήτης έμεινε έκπληκτος, γιατί από μέσα υπήρχε ένας χώρος στον οποίο υπήρχαν «μάταια και βδελύγματα» όπως λέει το κείμενο. Δηλαδή υπήρχαν ειδώλια ψευδών θεών βδελυκτά στον Θεό. Ήταν είδωλα που κάποιοι παλιότεροι τα είχαν ακόμη και μέσα στον ναό του Θεού κρύψει.

Ναός του Θεού είναι καθένας από μας. Βαπτιζόμενος γίνεται ναός του Θεού. Λέει ο απόστολος Παύλος: «Ο καθένας από μας είναι ναός του Θεού και όποιος με την αμαρτία φθείρει τον ναό του Θεού θα ’χει προβλήματα μετά στη σχέση του με τον Θεό». Ε! Λοιπόν και κει μέσα στον ναό μερικές φορές υπάρχουν μάταια και βδελύγματα. Και μέσα στη δική μας καρδιά χρειάζεται να σκύψουμε και να δούμε τι κουβαλάμε και να πάμε παραμέσα.

Ποιός είχε τον καλύτερο πνευματικό πατέρα;

 

π . Νικόλαος Κοτίνης

Στις μέρες μας γίνεται συχνά μια μεγάλη συζήτηση ανάμεσα στους πιστούς. Αναζητούμε επίμονα έναν «καλό πνευματικό».

Αν άλλοι έχουμε πνευματικό, αγωνιούμε αν ο ιερέας στον οποίο εξομολογούμαστε είναι αρκετά χαρισματικός, αν είναι άγιος, αν έχει «διορατικό» χάρισμα.

Πολλές φορές μπαίνουμε σε διλήμματα, αλλάζουμε πνευματικούς και αναρωτιόμαστε αν θα έπρεπε να βρούμε κάποιον «καλύτερο» για να εξασφαλίσουμε τη σωτηρία μας.

Όμως, αλήθεια, έχουμε αναρωτηθεί ποιος είχε τον καλύτερο πνευματικό στην ιστορία της ανθρωπότητας;

Ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν άλλος από τον Ιούδα τον Ισκαριώτη.

Σκεφτείτε το μεγαλείο και την τραγικότητα: ο Ιούδας είχε ως πνευματικό οδηγό, δάσκαλο και εξομολογητή τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, τον Σαρκωμένο Θεό και Μέγα Αρχιερέα.

Άκουγε τις κορυφαίες διδασκαλίες απευθείας από το στόμα Του, έβλεπε τα μεγαλύτερα θαύματα και ζούσε καθημερινά δίπλα στην Πηγή της Αγάπης. Κι όμως, ο Ιούδας δεν σώθηκε.

Αυτό το συγκλονιστικό γεγονός μας αποδεικνύει ότι το ζήτημα της πνευματικής μας ζωής έχει εντελώς άλλα μέτρα και σταθμά.

Δεν μας σώζει η αγιότητα του πνευματικού μας, αλλά η δική μας μετάνοια, η δική μας ταπείνωση και η δεκτικότητα της καρδιάς μας.

Η Καινή Διαθήκη είναι σαφής ως προς αυτό.

Ο Χριστός γνώριζε την προδοσία, αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή αντιμετώπιζε τον Ιούδα με άπειρη μακροθυμία.

Ακόμα και την ώρα της προδοσίας στον Κήπο της Γεσθημανής, ο Κύριος τον προσφωνεί με αγάπη: «Ἑταῖρε, ἐφ’ ᾧ πάρει;» (Ματθ. 26:50) – «Φίλε, για ποιο σκοπό είσαι εδώ;».

Ο «Πνευματικός» Χριστός έκανε τα πάντα για να τον κρατήσει κοντά Του. Το πρόβλημα δεν ήταν ο Οδηγός· ήταν η ελεύθερη βούληση του μαθητή, που είχε εγκλωβιστεί στο πάθος της φιλαργυρίας και της υπερηφάνειας.

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας φωτίζουν αυτή την αλήθεια με μοναδικό τρόπο:

• Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σημειώνει χαρακτηριστικά για τον Ιούδα: «Ούτε η διδασκαλία ωφελεί, όταν η προαίρεση δεν είναι καλή· και αντίθετα, ούτε η κακή προαίρεση μπορεί να βλάψει εκείνον που προσέχει».

Μας θυμίζει ότι αν η δική μας ψυχή είναι πωρωμένη, ούτε ο ίδιος ο Χριστός μπορεί να μας σώσει με τη βία, διότι ο Θεός σέβεται απόλυτα την ελευθερία μας.

• Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος μας δίνει μια πολύ πρακτική συμβουλή για το πώς πρέπει να βλέπουμε τον πνευματικό μας: «Μην κρίνεις τον κριτή σου».

Μας προτρέπει, αφού επιλέξουμε έναν πνευματικό, να μην εξετάζουμε αν είναι άγιος ή αμαρτωλός, αλλά να βλέπουμε στο πρόσωπό του τον ίδιο τον Χριστό.

«Με πίστη ανυπόκριτη και απλότητα ψυχής να πηγαίνεις στον πνευματικό σου», λέει, γιατί η χάρη των Μυστηρίων ενεργεί διά του ιερέως, ανεξάρτητα από τις δικές του προσωπικές αδυναμίες.

• Ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης έλεγε στους πνευματικούς του γενεάς μας: «Όλα εξαρτώνται από την ταπείνωση του πιστού».

Ένας άνθρωπος με αληθινή ταπείνωση μπορεί να πάει στον πιο απλό, αγράμματο επαρχιακό ιερέα και να λάβει ακριβώς τη φώτιση και τη συγχώρεση που χρειάζεται.

Αντίθετα, ένας εγωιστής μπορεί να επισκέπτεται τους πιο ονομαστούς Γέροντες του Αγίου Όρους και να επιστρέφει άδειος, επειδή ψάχνει επιβεβαίωση των δικών του λογισμών και όχι αληθινή μετάνοια.

Ας σταματήσουμε να μεταθέτουμε την ευθύνη της σωτηρίας μας στους άλλους, όπως επίσης και να μην ψάχνουμε πνευματικά μαγικά μπαστουνάκια.

Ο πνευματικός πατέρας δεν είναι ένας «μάγος» που θα μας πάει στον Παράδεισο χωρίς δικό μας κόπο, ούτε ένας ψυχολόγος για να μας χαϊδεύει τα αυτιά. Είναι ο δείκτης που μας δείχνει τον δρόμο προς τον Γολγοθά και την Ανάσταση.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι «ποιος είναι ο πνευματικός μου;», αλλά «πώς στέκομαι εγώ απέναντί του;». Πηγαίνω με συντριβή, έτοιμος να υπακούσω και να αλλάξω ζωή ή πηγαίνω για να δικαιολογήσω τα λάθη μου;

Ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας δώσει πνεύμα μετανοίας.

Ας εμπιστευτούμε το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολόγησης με απλότητα, γνωρίζοντας ότι η σωτηρία μας κρίνεται μέσα στη δική μας καρδιά, στη δική μας απόφαση να αφήσουμε τα πάθη μας και να ακολουθήσουμε τον Χριστό.

Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΜΝΗΜΗ.. Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΏΜΑ ΜΑΣ..

 

-Αρχιμ. π. Σαράντη Σαράντου+

«Ἡ ποιμαντική προσέγγιση του σύγχρονου ἀνθρώπου ἀπό τόν Όσιο Πορφύριο».

 

Θέλω νὰ ξεκινήσω ἀπὸ ἕνα μικρὸ κείμενο ποὺ ὑπάρχει γραμμένο ὡς λεγόμενα τοῦ Γέροντος Πορφυρίου ποὺ ἀναφέρεται στὴν σύλληψη τοῦ νέου ἀνθρώπου
καὶ ἐπειδὴ τότε εἶχαν ἀρχίσει συζητήσεις γύρω ἀπὸ τὴν ὑποβοηθούμενη ἀναπαραγωγή, μὲ τὴν φράση «παιδὶ τοῦ σωλήνα»,λέει ὁ Γέροντας τὸ ἑξῆς:

«Ὁ ὀργανισμὸς μᾶς ἔχει μνήμη,τὰ κύτταρά μας,οἱ ἱστοί μας, ὅλα.Ἡ ψυχὴ εἶναι παντοῦ, σὲ ὅλο τὸ σῶμα.Ἂν κόψεις ἕνα κομματάκι δάχτυλο ρωτώ καὶ τὸ πετάξεις, πετᾶς καὶ λίγη ψυχή;Ὄχι βέβαια, ἀλλὰ καὶ στὴν ἄκρη τοῦ δαχτύλου σου ἔχεις ψυχή.

Ἦλθαν γυναικολόγοι καὶ μοῦ εἶπαν πὼς θὰ ἀρχίσουν πειράματα καὶ αὐτοὶ γιὰ τὸ παιδὶ τοῦ σωλήνα.
Τοὺς εἶπα νὰ μὴν τὸ κάνουν αὐτό, εἶναι πολὺ κακό.
Ἡ γονιμοποίηση εἶναι μυστήριο,ὅλα τὰ μέλη τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου λαμβάνουν μέρος στὴ συνουσία.
Ἔχει σημασία αὐτό, τί παιδὶ θὰ βγεῖ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ ψυχικὴ διάθεση τῶν δύο, ἀπὸ τὴν ἀγάπη τους.
Αὐτὰ ἐπιδροῦν στὰ νευρικὰ κύτταρα, στὴ κατάσταση τῶν ὀργάνων, στὸ σπέρμα, στὸ ὠάριο, στὴ σύλληψη.
Ἐγὼ τοὺς τὸ εἶπα.Ἔχω πληροφορία ὅτι θὰ γίνει μεγάλο κακὸ μὲ τὸ παιδὶ τοῦ σωλήνα.
Καὶ τώρα, νά, ἄρχισαν νὰ γράφουν καὶ οἱ ἐφημερίδες».
Βλέπετε στὴ σελίδα 284 αὐτοῦ του βιβλίου «Μαθητεύοντας στὸ Γέροντα Πορφύριο».

Ὅσα λοιπὸν λέγονται ἐδῶ, δὲν ξέρω ἂν ὁ Γέροντας εἶχε διαβάσει Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμὰ– εἶναι πάρα πολὺ πιθανὸ –ἀλλὰ εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἴδια νοοτροπία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἔλεγε ὅτι ἡ ψυχὴ μας βρίσκεται σὲ ὅλο τὸ σῶμα.
Ἂν κάποιο μέλος τοῦ σώματος ἔχει βλάβη, συστέλλεται,μαζεύεται ἡ ψυχὴ στὸν ὑπόλοιπο σωματικὸ παράγοντα.
Καὶ φτάνει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς νὰ πεῖ ὅτι καὶ ὅταν ὑπάρξει μία ἐγκεφαλικὴ βλάβ ητότε ἡ ἐγκεφαλικὴ ἐνέργεια συμμαζώνεται – καὶ αὐτὸ τὸ λέει καὶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης– στὸν ὑπόλοιπο ἀνθρώπινο ὀργανισμό.
Καὶ ἂν ἡ βλάβη εἶναι ἀκόμα μεγαλύτερη ἡ ἐνέργεια τοῦ νοῦ συμμαζώνεται στὴ καρδιά, στὸ χῶρο τῆς καρδιᾶς.

Ἄρα αὐτὸ ποὺ λέγεται ἐγκεφαλικὸς θάνατος ἀπὸ πλευρᾶς σοφίας καὶ διαγνώσεως Πατερικῆς εἶναι ἀπαράδεκτο.
Δὲν ὑπάρχει ἐγκεφαλικὸς θάνατος.
Δηλαδὴ ἡ ἐγκεφαλικὴ ἐνέργεια συγκεντρώνεται στὴ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, γίνεται βαθιὰ ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου– ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς – ἑπομένως νοῦς καὶ καρδιὰ εἶναι ἑνωμένα, πετυχαίνουν αὐτὸ ποὺ ἑκούσια ἤθελαν
καὶ θέλουν νὰ πετυχαίνουν οἱ Μοναχοὶ μὲ τὴν Ἱερὰ Προσευχὴ καὶ αὐτὸ ποὺ ἦταν ἐπιδίωξη στὴν Θεολογία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.

Ἡ ἄκτιστη χάρις νὰ ἑνώσει τὸ νοῦ καὶ τὴ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου κι ἔτσι νοῦς, καρδιὰ καὶ σῶμα, ὅλος ὁ ἄνθρωπος νὰ εἶναι ἑνωμένος, νὰ μὴν εἶναι διασπασμένος.

Ὅπως ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ τέλειος Θεός, προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση ἀσυγχύτως,ἀχωρίστως καὶ ἀτρέπτως,δὲν ἄλλαξε κάτι ἀπὸ τὴ θεότητα,
δὲν ἄλλαξε κάτι ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἑνώθηκε καὶ ἀλληλοπεριχωρήθηκε ὁλόκληρη ἡ ἀνθρώπινη φύση μὲ τὴ Θεία.
Ἔτσι γίνεται καὶ μὲ τὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμό. Δηλαδὴ ὅπως λέει ἐδῶ ὁ Γέροντας κατὰ τὴν συνουσία τῶν δύο συζύγων καὶ ἐφόσον μετέχουν πολλὲς λειτουργίες σ’ αὐτήν, μεταδίδεται στὸ νέο ἄνθρωπο ὁλόκληρο τὸ θαῦμα τῆς ζωῆς.

Ὑπάρχουν καὶ ἄλλες παράμετροι καὶ ἄλλες ἀπόψεις μὲ ἄλλα παραδείγματα ποὺ ἐπιβεβαιώνουν ἀκριβῶς αὐτὴν τὴν βεβαιότητα τοῦ Ἁγίου Γέροντος.

Ο ΟΣΙΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ

  

---

Τη μνήμη του Οσίου και Μέγα Ιωαννικίου του εν Ολύμπω τιμά σήμερα, 4 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Όσιος Ιωαννίκιος γεννήθηκε στη Βιθυνία το 740 μ.Χ. Τον πατέρα του έλεγαν Μυριτρίκη και τη μητέρα του Αναστασώ. Και οι δύο ήταν ευσεβείς γονείς και παιδαγώγησαν το γιο τους σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. Όταν ο Ιωαννίκιος στρατεύτηκε, αυτοκράτορας ήταν ο τραχύς εικονομάχος Κωνσταντίνος ο Ε’.

Ο Κωνσταντίνος ο Ε’, διέπρεψε στους αγώνες του κατά των Βουλγάρων και είχε μεγάλη εκτίμηση από τους στρατιώτες του.
Η ψυχολογία που καλλιεργήθηκε στα πεδία των μαχών, παρέσυρε τον Ιωαννίκιο και στο θρησκευτικό έδαφος, με αποτέλεσμα να γίνει εικονομάχος, σαν τον αυτοκράτορα.

Όταν, όμως, απολύθηκε από τις τάξεις του στρατού, δεν άργησε να καταλάβει την πλάνη του και σε τι μεγάλα σφάλματα τον είχε οδηγήσει αυτή. Μετανόησε ειλικρινά και εξομολογήθηκε το ολίσθημα του. Αφού καταρτίσθηκε ανάλογα, έγινε μοναχός στον Όλυμπο και πέθανε 94 χρονών στη Μονή Αντιδίου, διδάσκοντας στον κόσμο την Ορθοδοξία.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Tην επίγειον δόξαν, πάτερ, κατέλειπες καταυγασθείς τη ελλάμψει της επινοίας Θεού, όθεν έφανας εν γη ως άστρον άδυτον, θείας φωνής γαρ ως Μωσής μυστικώς αξιωθείς, ισάγγελος ανεδείχθης και δωρημάτων ταμείον, Ιωαννίκιε μακάριε.

Ας μη μιλήσει κανείς για την ευτυχία του αύριο!

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ας μην καυχόμαστε για κάτι που δεν είναι στις δικές μας δυνάμεις. Ο Κύριος έχει ρυθμίσει τις εποχές και τα χρόνια υπό τη δική Του εξουσία, Εκείνος τις ελέγχει. Ο Κύριος μόνον γνωρίζει αν αύριο θα είμαστε με τους ζώντες ή με τους νεκρούς. Ορισμένοι απεβίωσαν την παραμονή του γάμου τους· άλλοι κατέβηκαν στον τάφο την παραμονή της στέψεώς τους με βασιλικό διάδημα. Γι’ αυτό, λοιπόν, κανείς ας μην πει: «Αύριο θα είναι για μένα η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου, διότι αύριο θα παντρευτώ!» ή «Αύριο θα στεφθώ με βασιλικό διάδημα!» ή «Αύριο θα πάω σε μια μεγάλη γιορτή!» ή «Αύριο θα έχω ένα μεγάλο κέρδος!». Ας μη μιλήσει κανείς για την ευτυχία του αύριο!

Η αληθινή πνευματικότητα δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια

 

Έχουμε μάθει να ζυγίζουμε τη ζωή με τα μεγάλα γεγονότα, τις επιτυχίες και τις καταστάσεις εκείνες που προκαλούν θόρυβο.

Τρέχουμε ασταμάτητα να προλάβουμε τη ζωή, προσπερνώντας τα αληθινά όμορφα, που στην ουσία προσφέρουν την «νοστιμιά» σε μια «ανάλατη» πραγματικότητα.
Κι όσο θα εκλείπουν οι αληθινοί άνθρωποι με τις όμορφες απλές στιγμές, τόσο θα χάνεται το «αλας της γης».

Και απλή στιγμή μπορεί να είναι ακόμη κι ένας ψίθυρος που ξέρει και δημιουργεί εσωτερικό σεισμό.

Όπως ο ήχος που κάνει η βροχή στο τζάμι, η πρώτη γουλιά ενός ζεστού τσαγιού, η μικρή και σύντομη προσευχή που χαϊδεύει την ψυχή, ο αέρας που σηκώνει την σκόνη από τον δρόμο, το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού που γεννά ελπίδα …

Η αληθινή πνευματικότητα δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια. Αρκείται στην ικανότητα να μαντεύεις αυτά που θέλει να σου πει ο Θεός πίσω από όλα εκείνα που οι πολλοί παραθεωρούν , προσπερνούν ή ακόμη και περιφρονούν .

Όταν κοιτάς τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής μπορείς και ανακαλύπτεις όχι απλά πράγματα, αλλά μικρά ή μεγάλα θαύματα.

π.Γ.Πετρ.