Ο δούλος ενός Ρωμαίου
εκατοντάρχου ασθένησε βαριά. Ο εκατόνταρχος, αν και ειδωλολάτρης, προσέφυγε
στον Χριστό. Προσέκειτο ευνοϊκά προς τη θρησκεία των Ιουδαίων, ήταν μάλλον
προσανατολισμένος προς την αναζήτηση του ενός αληθινού Θεού. Φαίνεται πως λόγω
της κλίσης του αυτής παρακολουθούσε και γνώριζε τα σχετικά με τον Χριστό,
πράγμα που δημιούργησε μέσα του τις προϋποθέσεις για μια αληθινή σχέση μαζί
του. Και ο Χριστός ομολόγησε γι’ αυτόν εμμέσως ότι είναι μέτοχος και τέκνο της
Βασιλείας του Θεού (Κυριακή Δ΄ Ματθαίου).
Η αληθινή σχέση με
τον Θεό περνάει πάντα μέσα από τη σχέση προς τον συνάνθρωπο. Και ο εκατόνταρχος
έδειξε ότι είχε φτάσει στη σωστή σχέση με τον συνάνθρωπο. Αγαπούσε τον δούλο
του. Σε μια εποχή που οι δούλοι νομικά δεν είχαν ανθρώπινη υπόσταση, που συγκαταλέγονταν
στα πράγματα, στα υπάρχοντα των αφεντικών τους, ο εκατόνταρχος έδωσε αξία στον
δούλο του. Δεν τον θεωρούσε πράγμα, που μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει χωρίς να
οφείλει λογαριασμό σε κανένα. Τον θεώρησε όμοιό του. Ήταν γι’ αυτόν αγαπητός,
πολύτιμος άνθρωπος.
Ο εκατόνταρχος έφτασε
σε σχέση αγάπης με τον δούλο του, που είναι το ύψιστο ζητούμενο μεταξύ
ανθρώπων. Ο δούλος ήταν υπάκουος στο αφεντικό του. «Λέγω στον δούλο μου, κάνε
αυτό και το κάνει», ομολογεί ο εκατόνταρχος. Ο δούλος εκτελούσε πιστά τις
εντολές του κυρίου του. Όχι όμως από φόβο. Όχι ωφελιμιστικά, για να επιτύχει
ανταμοιβή. Όχι κινούμενος από κάποια ανάγκη. Όχι ενεργώντας παρά τη θέλησή του.
Όχι θεωρώντας αγγαρεία την εκτέλεσή τους. Όχι εκτελώντας τες με απέχθεια, με
αποστροφή, μισώντας αυτό που κάνει. Όχι για να εξαγοράσει την εύνοια του κυρίου
του. Τίποτε από όλα αυτά.
Ο δούλος υπάκουε,
τηρούσε, εκτελούσε τις εντολές από ευχαρίστηση, από καθαρή αγάπη για τον κύριό
του. Για να είναι πάντα ενωμένος σε μια σχέση αγάπης μαζί του. Δεν ήταν εργάτης
του φόβου ή του μισθού, αλλά της αγάπης.
Σχέση αγάπης μάς
ζητάει και ο Θεός. Εκείνος μας αγαπάει και έδειξε εμπράκτως ότι δεν θέλει να
μας αγαπάει κρυφά. Και έγινε άνθρωπος για να μας δώσει «της μεγίστης αγάπης
πείραν», να φανεί «τον έσχατον ερών έρωτα», ότι τον διακατέχει ο
σφοδρότερος έρωτας για μας (αγ. Νικόλαος Καβάσιλας, Περί της εν Χριστώ ζωής,
Λόγος 6, PG 150, 645Β).
Αντίστοιχη αγάπη
περιμένει και από μας, μέσω πιστής τήρησης των εντολών του. Όχι για
ωφελιμιστική συναλλαγή μαζί του, όχι για να ξεπληρώσουμε κάποιο χρέος απέναντί
του, ή να τον εξευμενίσουμε. Αλλά για να αναπλασθεί η φύση μας, να θεραπευθεί
από την αμαρτία, να μπορέσει να ενωθεί μαζί του σε ένωση απόλυτης αγάπης. Οι
εντολές του είναι σωστικά μας φάρμακα, τρόπος εξυγίανσης, ύψιστο τεκμήριο
αγάπης μας προς αυτόν, ασφαλής οδηγός θέωσης.
Εθισμένοι στον δυτικό
νομικό τρόπο σκέψης, σκεφτόμαστε τη σχέση μας με τον Θεό συνήθως πάνω στο
δίπολο αφέντη-δούλου.
Όμως αυτό επέχει θέση
πολύ μακράν της αληθείας.
Ο Θεός επιθυμεί μαζί
μας σχέση πατέρα προς τέκνα, σχέση
βαθειάς αγαπητικής ένωσης, μέσα σε πνεύμα υπέρτατης ερωτικής παραφοράς.
Μόλις
μπήκε ο Ιησούς στην Καπερναούμ, τον πλησίασε ένας εκατόνταρχος, που τον
παρακάλεσε λέγοντας: «Κύριε, ο δούλος μου είναι κατάκοιτος στο σπίτι,
παράλυτος, και υποφέρει φοβερά». Και ο Ιησούς του λέει: «Εγώ θα έρθω και
θα τον θεραπεύσω». Ο εκατόνταρχος του αποκρίθηκε: «Κύριε, δεν είμαι
άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου∙ πες όμως μόνο ένα λόγο, και θα
γιατρευτεί ο δούλος μου. Κι εγώ είμαι άνθρωπος κάτω από εξουσία κι έχω
στρατιώτες στη διοίκησή μου λέω στον ένα “πήγαινε” και πηγαίνει, και
στον άλλο “έλα” και έρχεται, και στο δούλο μου “κάνε αυτό” και το
κάνει». Όταν τον άκουσε ο Ιησούς, θαύμασε κι είπε σ’ όσους τον
ακολουθούσαν: «Σας βεβαιώνω πως τόση πίστη ούτε ανάμεσα στους Ισραηλίτες
δε βρήκα. Και σας λέω πως θα ‘ρθουν πολλοί από ανατολή και δύση και θα
καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στο τραπέζι της
βασιλείας των ουρανών, ενώ οι κληρονόμοι της βασιλείας θα πεταχτούν έξω
στο σκοτάδι∙ εκεί θα κλαίνε, και θα τρίζουν τα δόντια τους». Ύστερα
είπε στον εκατόνταρχο ο Ιησούς: «Πήγαινε, κι ας γίνει αυτό που
πίστεψες». Και γιατρεύτηκε ο δούλος εκείνη την ώρα.
Αδελφοί, αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία, γίνατε δούλοι της δικαιοσύνης. Το λέω με παραδείγματα από την ανθρώπινη ζωή εξαιτίας της ανθρώπινης αδυναμίας σας. Όπως κάποτε παραδώσατε τα μέλη σας να υπηρετούν την ακαθαρσία και την ανομία και να οδηγούνται σε μεγαλύτερη ανομία, έτσι και τώρα παραδώστε τα μέλη σας να υπηρετούν τη δικαιοσύνη για να αγιαστείτε. Διότι όταν ήσασταν δούλοι της αμαρτίας, ήσασταν ελεύθεροι από τη δικαιοσύνη. Τι καρπό είχατε τότε από εκείνα για τα οποία τώρα ντρέπεστε; Το τέλος τους είναι ο θάνατος. Τώρα όμως, αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία και γίνατε δούλοι του Θεού, έχετε τον καρπό σας που οδηγεί στον αγιασμό, και το τέλος είναι η αιώνια ζωή. Διότι ο μισθός της αμαρτίας είναι ο θάνατος, ενώ το χάρισμα του Θεού είναι η αιώνια ζωή εν Χριστώ Ιησού τῷ Κυρίῳ ημῶν.
Στην εποχή μας πλήθυναν δυστυχώς τα λόγια και τα βιβλία και λιγόστεψαν
τα βιώματα, διότι επηρεάστηκαν οι άνθρωποι πάλι από το κοσμικό πνεύμα
που επιδιώκει όλο τις ευκολίες και αποφεύγει το σωματικό πόνο. Αναπαύονται δηλαδή οι περισσότεροι από εμάς στο πολύ διάβασμα και στη λίγη ή καθόλου εφαρμογή.
Θαυμάζουμε μόνο τους Αγίους Αθλητάς της Εκκλησίας μας χωρίς να
καταλαβαίνουμε το πόσο κοπίασαν, διότι δεν κοπιάσαμε για να μπορέσουμε
να καταλάβουμε τον κόπο τους, για να τους αγαπήσουμε και να αγωνιστούμε
από φιλότιμο να τους μιμηθούμε...
Τη μνήμη του Αγίου Σαμψών
του ξενοδόχου τιμά σήμερα, 27 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Σαμψών,
γεννήθηκε στη Ρώμη από πλουσίους αλλά ευσεβείς και ενάρετους γονείς.
Ευφυής ως ήτο, σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και ιατρική.
Επιθυμώντας από τη μικρή του ηλικία να ζήσει κατά το χριστιανικό
πρότυπο ζωής, μεταχειρίσθηκε την ιατρική όχι ως επικερδές επάγγελμα αλλά
για καθαρά φιλανθρωπικούς και ευεργετικούς σκοπούς.
Προσέτρεχε χωρίς διακρίσεις σε οποιονδήποτε είχε την ανάγκη του βοηθώντας τον, παρηγορώντας τον και στηρίζοντάς τον στην πίστη.
Όταν εκοιμήθησαν οι γονείς του, μοίρασε την μεγάλη περιουσία την οποία κληρονόμησε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη.
Εκεί επισκέφθηκε όλα τα μοναστήρια. Εκεί έβρισκε ουσιαστικά καταφύγιο για να ηρεμεί και να μελετά τις Θείες Γραφές. Η φήμη του, η οποία γρήγορα εξαπλώθηκε προσέλκυσε την εύνοια και αυτού του μεγάλου αυτοκράτορα Ιουστινιανού.
Συγχρόνως η μεγάλη θεολογική του κατάρτιση και οι άλλες του αρετές,
κίνησαν το ενδιαφέρον του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μηνά, ο οποίος
τον χειροτόνησε πρεσβύτερο.
Κάποτε ο Ιουστινιανός προσβλήθηκε από βαρεία ασθένεια και ζήτησε τη βοήθεια του Αγίου. Ο Όσιος προσευχήθηκε θερμά και κατόρθωσε να σώσει τη ζωή του αυτοκράτορα.
Εκείνος θέλοντας να τον ευχαριστήσει και να εκφράσει την ευγνωμοσύνη
του στον Άγιο, έκτισε ένα νοσοκομείο το οποίο γρήγορα αναδείχθηκε σε
μεγάλο φιλανθρωπικό ίδρυμα όπου κατέφευγαν οι άποροι και οι αδύναμοι για να θεραπευθούν και να εύρουν παρηγοριά και στήριγμα.
Έχοντας επιτελέσει ένα τεράστιο και θεάρεστο έργο, κοιμήθηκε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα.
Απολυτίκιο: Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ο φέρων την μίμησιν, των του Θεού οικτιρμών, ενθέου χρηστότητας,
αναβλυστάνεις κρουνούς, Σαμψών Ιερώτατε, συ γαρ θεομιμήτω, ελλαμφθείς
συμπάθεια, ώφθης των τεθλιμμένων, και πασχόντων ακέστωρ, παρέχων ενί
εκάστω, ρώσιν και έλεος.
Ας αγωνιστούμε λοιπόν όχι να γίνουμε μεγάλοι στα μάτια των ανθρώπων, αλλά πολύτιμοι στα μάτια του Θεού, γιατί στο τέλος δεν θα πάρουμε μαζί μας ό,τι αποκτήσαμε, αλλά ό,τι προσφέραμε με αγάπη.
Βρισκόμαστε σε μία εποχή που κυριαρχεί η ανάλυση των οικονομικών δεδομένων εσόδων και εξόδων.
Όλα κινούνται
γύρω από μία οικονομική ατζέντα, που αφορά την κατανομή κερδών, τους
βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους, την αποπληρωμή χρεών και
δανείων, την αναπροσαρμογή του οικονομικού πλάνου, σύμφωνα πάντα με τις
αλλαγές στην αγορά, τα κέρδη ή τις ζημίες.
Ο κόσμος της
παγκόσμιας οικονομίας κινείται καθημερινά γύρω από την ανάλυση των
οικονομικών δεδομένων όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την διοργάνωση και
τις συζητήσεις των οικονομικών φόρουμ.
Ετησίως ο παγκόσμιος προϋπολογισμός και απολογισμός εφαρμόζονται με σκοπό τη δημιουργία ενός παγκόσμιου οικονομικού πλάνου.
Τελικά
αποτελεί αδιασάλευτη πραγματικότητα στο οικουμενικό-κοινωνικό γίγνεσθαι
και πράττειν το: «εν ω τα πάντα ζη και κινείται», όχι βέβαια γύρω από
την αγαθοδωρία του Τριαδικού Θεού, αλλά γύρω από την ευρωστία που
προσφέρουν τα επενδυτικά οικονομικά μεγέθη.
Καθαρά για την μελλοντική επίτευξη των μακροπρόθεσμων οικονομικών επενδύσεων.
Στον
αντίποδα, μέσα στη σύγχρονη εποχή των οικονομικών μεγεθών, έρχεται η
πατερική βιωματική θεολογία της εκκλησίας μας να ταράξει τα λιμνάζοντα
ύδατα, ως η φωνή βοώσα εν τη ερήμω, για να αναδείξει την αρετή της
αμεριμνίας ως θεόσδοτο χάρισμα.
Ως τη μοναδική πνευματική επένδυση για την κατά χάριν θέωση της ανθρώπινης φύσης.
Η αμεριμνία
είναι η απομάκρυνση από την μέριμνα που είναι η εμπαθής και αγχώδης
απασχόληση για το τί φάγωμεν, τι πίωμεν, διότι: «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον
γαρ αποθνήσκομεν».
Συνήθως η ενασχόληση με τα οικονομικά μεγέθη εμπεριέχει εμπάθεια και αγχώδη βίωση και ονομάζεται βιοτική μέριμνα.
Έρχεται σε
πλήρη αντίθεση με την ευαγγελική διδασκαλία που μας προτείνει:«μη
μεριμνάτε τι φάγητε και τι πίητε μηδέ τω σώματι ημών τι ενδύσησθε».
Καλούμαστε
μέσα από τον ευαγγελικό λόγο του Χριστού, να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο
που μας συνδέει με την εναγώνια φροντίδα, που μόνο στενοχώρια στην ψυχή
προκαλεί, κατά την προσπάθεια της κάλυψης των βιοτικών μεριμνών.
Μήπως αγνοούμε ότι η καρδιά μας πρέπει να ανήκει αποκλειστικά σε Εκείνον;
«Πάσαν την
βιοτική αποθώμεθα μέριμναν». Η μέριμνα μας να γίνει με κέντρο το Χριστό,
να του δίνουμε χώρο να μεριμνά Εκείνος για τα αναγκαία μας, ειδάλλως η
δική μας μέριμνα αποκτά το χαρακτήρα της επιθετικής ή παθητικής
εγωκεντρικότητας.
Η α-μεριμνία
όπως εκφράζεται πατερικά, (είναι η θανάτωση της εναγώνιας μέριμνας),
βοηθάει το νου να κινείται με πνευματική ευρωστία, για να μπορεί να
αισθάνεται την ανέκφραστη θεία αγαθότητα, εκείνη που προξενεί στο σώμα
και στην ψυχή τέτοια ουράνια χαρά, απτό δείγμα της αλάνθαστης
υπενθύμισης της δοθείσας στο άνθρωπο υπόσχεσης της αθάνατης ζωής.
Είναι γεγονός ότι: «τις δε εξ υμών μεριμνών δύναται προσθείναι επί την ηλικίαν αυτού πήχυν ένα;»
Υπάρχει έστω
και ένας από εκείνους που μεριμνά συστηματικώς και εναγωνίως για τα
πάντα στη ζωή του, που να μπορεί να προσθέσει στο ανάστημα του έστω και
ένα πήχυ;
Μπορεί η
ενδελεχής μέριμνα για τις κοσμικές φροντίδες, μεταφορικά να τον κάνουν
να φαίνεται στη θεωρία ψηλότερος ή να φαίνεται πιο μεγαλοπρεπής; Όχι.
Η παγίδα
είναι ότι ολόκληρο το παγκόσμιο και σύγχρονο κοινωνικό ρεύμα ασχολείται
με την ενασχόλησης της εξεύρεση χρήματος και της καλής ζωής.
«Πάντα γαρ ταύτα τα έθνη επιζητεί.» Όλος ο κόσμος έχει την αγωνία του χρήματος. Μην αφήσουμε να μας παρασύρει το κοσμικό ρεύμα.
Ο Κύριος μας
Ιησούς Χριστός μας προτείνει να ησυχάσουμε ψυχικά, να μην ανησυχούμε για
το αύριο και τα επίγεια αγαθά που τυχόν μας λείπουν.
Μας συμβουλεύει ευαγγελικά, ότι ο Πατήρ μας ο Ουράνιος γνωρίζει τις ανάγκες μας και προνοεί Εκείνος για την εκπλήρωση τους.
Εμείς ας
αρκεσθούμε στην ευλογημένη και σωτήρια αναζήτηση της βασιλείας του Θεού
και της δικαιοσύνης Του, «και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμείς.»
Μας υποσχέθηκε τα ουράνια που είναι αθάνατα, πως είναι δυνατόν να μας στερήσει τα επίγεια που είναι πρόσκαιρα και μάταια;
«Παράγει το σχήμα του κόσμου τούτου» λέγει ο Απόστολος Παύλος και συνεχίζει, «θέλω υμάς αμερίμνους είναι».
Ο κόσμος
φεύγει σα σκιά και χάνεται, καλό είναι να βρισκόμαστε μακριά από τις
βιωτικές μέριμνες, γιατί «ο καιρός συνεσταλμένος το λοιπόν εστίν».
Εφόσον ο καιρός που μας απομένει είναι λιγοστός και μαζεμένος, ας μαζευτούμε και εμείς.
Διότι θα είναι «οι αγοράζοντες ως μη κατέχοντες» και οφείλουν να ζουν «οι χρώμενοι τω κόσμω τούτω ως μη καταχρώμενοι.»
Μην πέφτεις
με τα μούτρα στις κοσμικές απολαύσεις, μην κάνεις την χρήση κατάχρηση,
διότι, «παράγει το σχήμα του κόσμου τούτου», όλα τελειώνουν τόσο γρήγορα
που στο τέλος θα δυσκολεύεσαι να θυμάσαι πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός.
Έχεις γυναίκα ή κομμάτι γης, είναι σαν να μην είχες ποτέ λόγω «του συνεσταλμένου καιρού».
Κλαις από αδικία και στέρηση ή γελάς από χαρά που τα έχεις όλα; Είναι σαν να μην έκλαψες ποτέ η σαν να μην γέλασες ποτέ.
Η μοναδική σου μέριμνα ας είναι η αναζήτηση της βασιλείας του Θεού.
Τα υπόλοιπα θα στα δωρίσει Εκείνος να τα χρησιμοποιείς, ως χρώμενος και όχι ως καταχρώμενος. Απόθεσε κάθε βιοτική μέριμνα.
Δεν
θέλω να πείσω τους ανθρώπους. Δεν θέλω να τους σώσω. Ούτε καν να τους
βοηθήσω. Η επαφή μου με τους ανθρώπους είναι προσπάθεια κοινωνίας. Να
μοιραστώ! Γιατί βοηθώ σημαίνει είμαι ο ισχυρός, ο κατέχων και ο
βοηθούμενος είναι ο ασθενής, ο στερούμενος, οπότε έχει ένα αίσθημα
υπεροχής. Κι αυτό είναι καταστροφή για το Χριστιανισμό. Κοινωνώ και
μοιράζω σημαίνει είμαι στο ίδιο επίπεδο.
Ζούμε
σε μια κοινωνία που στηρίζεται σε δύο πόδια – το λόγο και την εικόνα.
Έχουμε πολλή ραδιοφωνία και τηλεόραση. Σε μια εποχή που είναι πληθωρική
από λόγο, η ανάγκη για σιωπή είναι μεγαλύτερη. Πιστεύω στη μαρτυρία της
Εκκλησίας. Οι θησαυροί του Θεού κρύβονται και σιωπούν. Η αλήθεια όταν
φανερώνεται ξοδεύεται και υποβαθμίζεται.
Η
Εκκλησία ομιλεί διότι ξέρει να αγαπά τη σιωπή και την αφάνεια. Από κει
πηγάζει ο πλούτος της αλήθειας της. Η κύρια δύναμη της δεν είναι λόγος
και το κήρυγμα της, αλλά η προσευχή της. Ο Θεός την ενδιαφέρει πρωτίστως
και έπειτα ο λαός. Ο λαός, το πλήθος, συχνά αλλοιώνει το πρόσωπο. Ο
Θεός το αναδεικνύει.
Η προσευχή, περισσότερο, είναι σιωπηλός αναστεναγμός παρά λόγος και επιχειρήματα στο Θεό.
Ο Άγιος Νεομάρτυς και Οσιομάρτυς Δαβίδ καταγόταν από τις Κυδωνιές (
Αϊβαλί) ,πόλη της Μ. Ασίας . Σε νεαρή ηλικία ήλθε στο Άγιον Όρος και
εκάρη μοναχός στη Σκήτη της Αγίας Άννης. Ζούσε κοντά στον γέροντά του
την θεάρεστη ζωή των μοναχών. Πρωτοστάτησε για την εκ βάθρων ανακαίνιση
των ναών της Μεταμορφώσεως στην κορυφή του Άθω και της Παναγίας πιο κάτω
, καθώς και την κατασκευή δεξαμενών για τη συγκέντρωση πόσιμου νερού,
για την εξυπηρέτηση των μοναχών και των προσκυνητών. Για τον λόγο αυτό
είχε πάει στη Σμύρνη της Μ. Ασίας ,όπου συγκέντρωσε χρήματα από τους
ευσεβείς χριστιανούς και με τα χρήματα αυτά έγινε η ανακατασκευή των
ναών.
Ο ενάρετος αυτός μοναχός έχοντας φλογερό πόθο να μαρτυρήσει για τον
Χριστό, πήγε στη Μαγνησία της Μ. Ασίας, όπου προκάλεσε συζήτηση με
κάποιους Τούρκους για θέματα πίστεως. Αυτοί τον μαστίγωσαν ,τον πλήγωσαν
στο κεφάλι και τον έδιωξαν κακήν κακώς, δεν τον θανάτωσαν όμως, προς
μεγάλη του λύπη. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος, στον γέροντά του , ο οποίος
προσπαθούσε, αναλογιζόμενος τους κινδύνους μιας τέτοιας απόφασης, να τον
αποτρέψει από την επιθυμία του. Ο Δαβίδ όμως έφυγε για τις Καρυές, όπου
βρισκόταν ο επίσκοπος Παγκράτιος, πρώην Χριστουπόλεως , τον οποίο
συμβουλεύτηκε και, αφού έλαβε ευλογία και συγχώρηση, ήλθε στη
Θεσσαλονίκη.
Τον ίδιο καιρό στη Βατοπεδινή σκήτη του Αγίου Δημητρίου ζούσε κάποιος
μοναχός, ο οποίος εξαιτίας υπερηφάνειας πλανήθηκε σε σημείο να δεχθεί
οράματα δαιμόνων, οι οποίοι τον παρότρυναν να ασπασθεί τη δυσσεβή πλάνη
του Μωάμεθ , για να περάσει καλά και σ’ αυτή τη ζωή και στην άλλη. Όταν
το έμαθαν οι άλλοι πατέρες τον έκλεισαν στην καλύβη του για να μη
διαφύγει και γίνει παίγνιο των δαιμόνων. Αυτός όμως ,σκοτισμένος από τις
σατανικές συμβουλές, πήδηξε τη νύχτα από ένα παραθυράκι χωρίς να πάθει
μάλιστα τίποτα και έφυγε για τη Θεσσαλονίκη. Λίγο έξω απ’ αυτήν βρήκε
κάποιο Τούρκο να κοιμάται στο ύπαιθρο και το άλογό του δίπλα δεμένο.
Πήρε το άλογο και έφτασε έφιππος στην πόλη. Οι φρουροί της πύλης τον
ρώτησαν τι θέλει και τους είπε πως είναι αγιορείτης μοναχός, πως έμαθε
για τη θρησκεία τους και θέλει να γίνει μουσουλμάνος. Αυτοί με πολλή
χαρά τον οδήγησαν στον Κριτή. Στο μεταξύ τον ρώτησαν που βρήκε το άλογο
καθώς απαγορευόταν οι υπόδουλοι να έχουν άλογα και τους απάντησε πως του
το χάρισε ο Μωάμεθ. Το πουλάει μάλιστα είπε τριάντα γρόσια, εκείνοι του
έδωσαν τριάντα αργύρια. Ήρθε όμως ύστερα ο κάτοχος του αλόγου και
αποδείχτηκε η πλάνη του. Όλα αυτά προξένησαν μεγάλη λύπη στους
χριστιανούς και αντίθετα αγαλλίαση και χαρά στους αγαρηνούς και τους
εβραίους.
Ο Δαβίδ, όταν έμαθε τα γεγονότα με τον μοναχό ,αποφάσισε να τον
συναντήσει κρυφά και να προσπαθήσει να τον συμβουλεύσει μήπως και
ανανήψει . Αν δε γινόταν αντιληπτός, ήταν έτοιμος να ομολογήσει και έτσι
να επιτύχει τον σκοπό για τον οποίο είχε έλθει. Οι Τούρκοι πρόσεχαν
μήπως πάει κανένας χριστιανός και τον μεταστρέψει . Ο μοναχός Δαβίδ
προσποιήθηκε πως έχει κάποια υπόθεση μαζί του και πρέπει να μιλήσουν.
Έτσι τον άφησαν. Εκείνος τότε άρχισε να τον νουθετεί, ώστε να τον φέρει
σε επίγνωση και μετάνοια. Τον άκουσε όμως κάποιος Τουρκαλβανός που ήξερε
ελληνικά και αμέσως τον συνέλαβαν , τον έδεσαν, και τον πήγαν στον
κριτή. Όταν τ’ άκουσε ο κριτής έδωσε διαταγή ν’ απαγχονιστεί αμέσως,
μήπως και γίνει αιτία ν’ αλλάξει γνώμη ο άλλος . Πράγματι ,χωρίς
αργοπορία, αν και είχε νυχτώσει, τον απαγχόνισαν.
Ο μαρτυρικός του θάνατος προξένησε μεγάλη χαρά στους Χριστιανούς,
αντίβαρο της λύπης που γεύτηκαν με την άρνηση του άλλου ψευδομοναχού,
τον οποίο τελικά οι ασεβείς οδήγησαν να περιτμηθεί και τον συνέζευξαν
και με μια άσεμνη Οθωμανίδα και δυστυχώς πολύ γρήγορα είχε άσχημο θάνατο
, τελειώνοντας τη ζωή του μέσα στην πλάνη.
Ο δε μακάριος Δαβίδ με τον διπλό στέφανο της ασκήσεως και του
μαρτυρίου συναγάλλεται μετά των αγίων Οσιομαρτύρων , πρεσβεύοντας για
μας.
Απολυτίκιο: Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον. Τη αγάπη του Λόγου πάτερ πτερούμενος, επι του δένδρου διήλθες
αγγελικήν βιοτήν, και εξήνεγκας ημίν καρπούς της χάριτος, εξ’ ων
τρυφώντες, νοητώς εκβοώμεν σοι πιστώς, Δαυίδ οσίων ακρότης. Μη διαλίπης
πρεσβεύων, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.
Το
γενέθλιο του Τιμίου Προδρόμου....Για δεκαετίες αρκετές προσεύχονταν ο
Ζαχαρίας και η Ελισάβετ....Γέρασε μαζί τους και η προσευχή.... Και η απάντηση ήρθε μεναλλά ανθρωπίνως ολίγον ετεροχρονισμένα... Κι απορεί κανείς.... καλά στα γεράματα το' δωσε ο Θεός το παιδί... Προς τι αυτή η καθυστέρηση;
Είναι αλήθεια ότι συνήθως εμείς βλέπουμε τον χρόνο της αναμονής ως «χαμένο χρόνο». Σαν ένα κενό διάστημα ανάμεσα στην προσευχή και στην απάντηση του Θεού. Όμως στην ιστορία της Εκκλησίας μας ο χρόνος της αναμονής είναι χρόνος προετοιμασίας.
Η
Αγία Ελισάβετ λαχταρούσε και περίμενε παιδί.Ο Θεός όμως δεν ετοίμαζε
μόνο ένα παιδί αλλά ετοίμαζε και τη μητέρα του Προδρόμου. Αυτό που μας διαφεύγει είναι ότι ο Θεός ενδιαφέρεται όχι μόνο για το δώρο, αλλά και για τον άνθρωπο που θα το δεχθεί. Γι' αυτό και πολλές φορές δεν δίνει αμέσως αυτό που ζητάμε. Όχι επειδή αδιαφορεί, ούτε επειδή Του αρέσει να Τον παρακαλάμε,αλλά επειδή η αναμονή γίνεται εργαστήριο της ψυχής. Εκεί μαθαίνουμε την ταπείνωση. Εκεί απογυμνωνόμαστε από τις ψευδαισθήσεις της παντοδυναμίας μας. Εκεί δοκιμάζεται η εμπιστοσύνη. Εκεί ωριμάζει η προσευχή.
Για
αυτό κι όταν τελικά έρθει εκείνο που είναι ευλογημένο, ανακαλύπτουμε
ότι το μεγαλύτερο έργο δεν ήταν μόνο αυτό που έκανε ο Θεός στις συνθήκες
της ζωής μας, αλλά κι αυτό που έκανε μέσα μας κατά τη διάρκεια της αναμονής. Και στην τελική ας μην ξεχνάμε(αν και τα γεγονότα διαρκώς μας το υπενθυμίζουν) το θαύμα δεν γεννιέται από τη δύναμη του ανθρώπου αλλά από τη χάρη του Θεού. Και η Χάρη του Θεού αρχίζει πολλές φορές εκεί που τελειώνουν οι βεβαιότητες του ανθρώπου.
Συχνά
στεκόμαστε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας με δέος, λέγοντας λόγια
θαυμασμού και τιμής. Κι αυτό είναι σωστό, γιατί η τιμή προς το πρόσωπό
της είναι θεμελιωμένη στην παράδοση της Εκκλησίας. Όμως ο θαυμασμός από
μόνος του, αν δεν οδηγεί κάπου, παραμένει στάσιμος. Η Παναγία δεν θέλει
απλώς θεατές της αρετής της· θέλει μιμητές.
Το
«Ναι» της στον Ευαγγελισμό δεν ήταν μια στιγμιαία πράξη, αλλά στάση
ζωής: ταπείνωση, εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού, υπομονή στον πόνο,
σιωπή όταν τα λόγια δεν χωρούσαν, παρουσία δίπλα στον Υιό της μέχρι τον
Σταυρό. Αυτά δεν είναι ιδιότητες για να τις θαυμάζουμε από απόσταση·
είναι δρόμος που μας καλεί να βαδίσουμε.
Να τη μιμηθούμε σημαίνει να λέμε κι εμείς το δικό μας «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» στις δυσκολίες της ζωής μας. Να
κρατάμε ταπείνωση στις επιτυχίες μας. Να εμπιστευόμαστε τον Θεό όταν
δεν καταλαβαίνουμε το σχέδιό Του. Να στεκόμαστε με αγάπη δίπλα σε όσους
πονούν, χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση.
Και
ίσως γι' αυτό η Παναγία συγκινεί τόσο βαθιά τις καρδιές των ανθρώπων.
Δεν είναι μια μακρινή βασίλισσα που ζητά θαυμασμό, αλλά μια μητέρα που
δείχνει τον δρόμο. Δεν κρατά τα βλέμματα πάνω της, αλλά τα στρέφει
πάντοτε προς τον Χριστό. Όσο
περισσότερο της μοιάζουμε στην ταπείνωση, στην πίστη και στην αγάπη,
τόσο περισσότερο πλησιάζουμε τον Υιό της. Η αληθινή τιμή προς την
Παναγία δεν είναι μόνο τα λόγια, οι ύμνοι και τα εγκώμια. Είναι η προσπάθεια να κάνουμε τρόπο ζωής όσα εκείνη έζησε.
Η Παναγία δεν ζητά να την κοιτάζουμε μόνο. Ζητά να περπατήσουμε στα ίχνη της. Παναγία Μητέρα μας, δίδαξέ μας να λέμε κι εμείς καθημερινά: «Γενηθήτω το θέλημά Σου». Ο καλύτερος ύμνος προς την Παναγία δεν ψάλλεται με τα χείλη, αλλά γράφεται με μια ζωή που προσπαθεί να της μοιάσει.
Τα
διάφορα φαινόμενα συγκρότησης εφηβικών συμμοριών, άσκησης βίας και σχολικού
εκφοβισμού από την μία, αλλά και η εφηβική μοναξιά και απομόνωση από την άλλη,
που κάνει πολλούς εφήβους να κλείνονται μπροστά στην οθόνη του κινητού επί
ώρες, ιδίως κατά τις νυχτερινές ώρες, είναι συμπτώματα ασθενικής λειτουργίας
της οικογένειας ως βασικού πυρήνα διαμόρφωσης σχέσεων και ταυτότητας για τα
παιδιά. Ο χαρακτήρας του ανθρώπου προφανώς και παίζει ρόλο στην κοινωνικότητα
του. Το ίδιο και δυσκολίες που έχουν να κάνουν με τη διάσπαση προσοχής ή με
ενδοψυχικές συγκρούσεις, ενισχύουν είτε την κλειστότητα είτε την ανάγκη
αποδοχής με κάθε τρόπο, ακόμη και με τη βία, τη μαγκιά, την επίδειξη. Όμως δεν
παύει η οικογένεια να αποτελεί τον πυρήνα εκείνον στον οποίο είτε ο έφηβος θα
έχει λάβει δημιουργική αποδοχή, με αποτέλεσμα να μπορεί να την εκπέμψει, είτε
όχι, κάτι που επιφέρει αποκλίνουσες συμπεριφορές.
Οι
εφηβικές φιλίες έχουν έναν χαρακτήρα εξιδανίκευσης. Αυτός ή αυτή που μπορεί να
με ακούσει ανά πάσα στιγμή, να αισθάνομαι εμπιστοσύνη, να μοιραστώ μαζί του και
μαζί της τα ερωτικά μου καρδιοχτύπια, τις απόψεις μου για τους γονείς μου, για
τους καθηγητές μου, για τον κόσμο και τη ζωή, να κάνω τις μικρές αμαρτίες της
εφηβείας, όπως είναι ένα τσιγάρο, ένα ποτό, ένα ξενύχτι, η απόφαση να μην
ενημερώσω τους γονείς μου για το πού είμαι, αλλά και το δέσιμο το ψυχικό, που
γίνεται κοινωνικότητα δυνατή και όμορφη, ακόμη και στις δυσκολίες, όπως τις
βλέπουν οι μεγαλύτεροι. Γι’ αυτούς τους λόγους οι έφηβοι αισθάνονται πολύ μεγάλη
προδοσία την ελάχιστη διαφοροποίηση των φίλων τους, την είσοδο άλλων μελών στην
παρέα που επιφέρει ζήλεια, καταστάσεις που οδηγούν σε ένα αίσθημα ματαίωσης.
Και
οι γονείς; Πόσο παρεμβατικοί μπορούν να είναι σε παρέες που μπορούν να χαρακτηριστούν
ως «κακές»; Η απάντηση δεν μπορεί να έρθει αν δεν υπάρχει προληπτική λειτουργία
της οικογενειακής σχέσης. Αν οι γονείς δεν νοιάζονται για τα παιδιά τους όχι
απλώς προσφέροντάς τους τα πάντα, διότι αυτό μοιάζει αυτονόητο, αλλά δείχνοντάς
σε αυτά ότι αποδέχονται τη διαφορετικότητά τους, όχι όμως άνευ όρων. Αποδέχομαι
το παιδί μου σημαίνει αποδέχομαι το πρόσωπό του, την μοναδική του αξία, την
γονεϊκή αγάπη ως αναντικατάστατη και πηγαία, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει
απόφαση να μην παρέμβω με τρόπο αγωγής, οριοθέτησης, ακόμη και ελεγχόμενης
σύγκρουσης στην πορεία της ζωής του.
Η
μοντερνιά λέει ότι το παιδί ξέρει. Είναι μία καταστροφική αντίληψη, που έρχεται
ως πράξη αντίστασης στον πατερναλισμό προηγούμενων γενεών, όπου τα παιδιά έκαναν
ό,τι ήθελαν οι γονείς τους σε κομβικά σημεία της ζωής τους, όπως το επάγγελμα
και ο γάμος. Το παιδί ξέρει προφανώς, αλλά δεν τα ξέρει όλα. Το παιδί καλείται
να διαμορφώσει κρίση, συζητώντας, ακούγοντας, αντιδρώντας, αλλά αυτό δεν
σημαίνει ότι δεν έχει ανάγκη την καθοδήγηση των γονέων του, κάποτε και με
αποφασιστικό τρόπο. Και η καθοδήγηση έρχεται με την ενίσχυση της δυνατότητας
του παιδιού να βλέπει το καλό και το κακό, το σωστό και το λανθασμένο, να έχει
δηλαδή συνείδηση δυνατή, και να μπορεί να λέει ΟΧΙ όσο και όπου χρειάζεται.
Αν
οι γονείς δεν έχουν δουλέψει σ’ αυτή τη γραμμή, τότε η δυναμική και η δύναμη
της εφηβείας δεν αντιμετωπίζεται. Είτε με θρασύτητα είτε με κρυψίνοια ο έφηβος
θα σχετιστεί και θα δράσει όπως θέλει. Το κακό είναι ελκυστικότερο. Ποτέ όμως
δεν είναι αργά για τους γονείς να αφυπνιστούν. Να σταθούν δίπλα στο έφηβο παιδί
τους και να παλέψουν με υπομονή και σταθερότητα να το βοηθήσουν να κάνει
επιλογές που θα λειτουργήσουν δημιουργικά. Αρκεί οι γονείς να δούνε τον εαυτό τους
όχι αυτομαστιγωτικά, αλλά στην προοπτική της νέας αρχής. Κι εδώ η πίστη είναι
μεγάλη βοήθεια.
Τη μνήμη της Αγίας Φεβρωνίας
τιμά σήμερα, 25 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Η Αγία Φεβρωνία, ήταν
περιζήτητη νύμφη για την σωματική της ομορφιά. Το ίδιο όμως έλαμπε και η
αγνή ψυχή της.
Για το λόγο αυτό σε ηλικία 17 ετών, επέλεξε το δρόμο της άσκησης και
της εγκράτειας στο μοναστήρι όπου ηγουμένη ήταν η θεία της Βρυένη και
βρισκόταν στην Μεσοποταμία (στην πόλη της Νισίβεως, που λέγεται Αντιόχεια της Μυγδονίας και βρισκόταν στα σύνορα του Βυζαντινού και Περσικού κράτους).
Γρήγορα, παρά το νεαρό της ηλικίας της, προσαρμόσθηκε στους δύσκολους
κανόνες της μοναχικής ζωής βρίσκοντας παράλληλα και χρόνο για να μελετά
και να εμβαθύνει στις Θείες Γραφές. Έγινε δε υπόδειγμα ανάμεσα στις άλλες μοναχές για τη σύνεσή της το ζήλο της, την προθυμία της και το ταπεινό της φρόνημα.
Κάποια ημέρα όμως, ένα στρατιωτικό σώμα το οποίο κατεδίωκε
χριστιανούς, με επικεφαλής το Σεληνο (288 μ.Χ.) έφθασε και στο μοναστήρι
της Φεβρωνίας. Οι άλλες μοναχές κατόρθωσαν να διαφύγουν, η Αγία όμως η
οποία ήταν άρρωστη δεν κατόρθωσε να μετακινηθεί. Κοντά της παρέμειναν η
ηγουμένη Βρυένη και η αδελφή Θωμαΐς.
Οι στρατιώτες, μόλις αντίκρυσαν τη Φεβρωνία, έμειναν έκπληκτοι από
την ομορφιά της. Άφησαν, λοιπόν, τρεις άνδρες να τη φρουρούν και οι
υπόλοιποι γύρισαν και το ανέφεραν στον αρχηγό τους Σελήνο. Αυτός αμέσως διέταξε και την έφεραν μπροστά του, και με κάθε τρόπο την πίεσε να άλλαξοπιστήσει.
Πρότεινε στη Φεβρωνία να τη δώσει σύζυγο στον ανεψιό του Λυσίμαχο,
που κοντά του θα γνώριζε μεγάλη δόξα. Η Φεβρωνία, όμως, προτίμησε να
γίνει «της μελλούσης αποκαλύπτεσθαι δόξης κοινωνός» (Α’ Έπιστολή Πέτρου,
ε’ 1). Προτίμησε, δηλαδή, να είναι συμμέτοχος της δόξας που θα
αποκαλυφθεί κατά τη δευτέρα παρουσία, και με περίσσιο θάρρος περιφρόνησε
τις προτάσεις του Σελήνου, ο όποιος, αφού τη βασάνισε, τελικά τη
σκότωσε με ξίφος.
Απολυτίκιο: Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Ως της ασκήσεως ρόδον ηδύπνευστον, οσμήν αθλήσεως τω κόσμω έπνευσας, εις
οσμήν μύρων του Χριστού δραμούσα ασχέτω πόθω, όθεν ως παρθένον σε και
οσίαν και μάρτυρα, θαυμαστώς εδόξασε Φεβρωνία ο Κύριος, ω πρέσβευε υπέρ
των βοώντων, χαίρε σεμνή οσιομάρτυς.
"Εἰ μὴ
καθέξεις γλῶσσαν, ἔσται σοὶ κακά." Μια αρκετά εύστοχη υπόθεση
πραγματοποιεί ο αρχαίος κωμικός ποιητής Μένανδρος η οποία εφαρμόζεται
πλήρως στην καθημερινότητα. "Εάν κάποιος δεν συγκρατεί τη γλώσσα του,
μπορεί να του συμβούν συμφορές."
Πολλές φορές η
πολυλογία, η φλυαρία και γενικότερα η κακή χρήση του λόγου δύναται να
προκαλέσουν αρκετές ζημιές στις ανθρώπινες σχέσεις.
Αντίθετα ο
λιτός και ειλικρινής λόγος μπορεί να καταστεί ευεργετικός στις ψυχές των
ανθρώπων. Πόσο μάλλον η σιωπή σε κρίσιμες καταστάσεις!
Είναι προτιμότερο κάποιος να σωπαίνει παρά να ομιλεί άσκοπα προκαλώντας τον θυμό και τη διαμάχη των άλλων.
Πόσες συζητήσεις δεν κατέληξαν σε τραγωδίες; Πόσες συνομιλίες δεν οδηγήθηκαν ακόμη και σε εγκλήματα;
Επομένως ο λόγος έχει θετικά αποτελέσματα, όταν είναι μετρημένη η ρήση του.
Ίσως όμως
γεννηθεί ο προβληματισμός τι σχέση υφίσταται μεταξύ του λόγου και της
σιωπής με την εορτή του Γενεσίου του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου (24
Ιουνίου).
Μελετώντας το
ιστορικό μέρος της συλλήψεως και της γεννήσεώς του, πληροφορούμαστε ότι
Άγγελος Κυρίου ειδοποίησε τον πατέρα του, τον Ζαχαρία, για τον ερχομό
του μονάκριβου υιού του.
Προχώρησε και
σε μια προαναγγελία της ζωής του με αποκορύφωμα το έργο της μετανοίας
που θα επιτελούσε στον κόσμο, αφού "πολλοὺς τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ ἐπιστρέψει
ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν"(Λουκ. α', 16).
Ακόμη του προείπε ότι ο υιός του θα προετοιμάσει τον κόσμο για την υποδοχή του Μεσσία Χριστού.
Ακούγοντας όμως αυτά ο Ζαχαρίας απόρησε το πώς θα συμβούν και ζήτησε κάποιο σημάδι περί των μελλόντων.
Συγχρόνως
δυσπίστησε ως προς την πραγμάτωσή τους διότι η γυναίκα του, η Ελισάβετ,
ήταν περασμένης ηλικίας και δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει.
Τότε ο
αρχάγγελος Γαβριήλ, όπως αποκαλύπτεται στη συνέχεια, ως "σημείο" του
δίδει την αφωνία του μέχρι τη γέννηση και περιτομή του τέκνου του.
Επειδή δεν το πίστεψε, τον κατέστησε βουβό έως την ημέρα που θα ελάμβανε το όνομά του.
Γι' αυτό και ο
Ιερός Χρυσόστομος θα υπογραμμίσει για τον Ζαχαρία: "η γλώσσα του
διακόνησε με το λόγο την απιστία και αυτή δέχεται την τιμωρία της
απιστίας."
Άρα η σιωπή έρχεται ως συνέπεια της δυσπιστίας ως προς τα μελλούμενα.
Στη συνέχεια ο
ιερός ευαγγελιστής Λουκάς μας πληροφορεί ότι κατά την όγδοη ημέρα από
τη γέννηση του Τιμίου Προδρόμου προκλήθηκε μια αναστάτωση ως προς το
όνομα που θα δίνονταν.
Υπήρχε η εβραϊκή συνήθεια τα πρωτότοκα αγόρια να λαμβάνουν το όνομα του πατέρα τους.
Όμως στην
περίπτωση του Προδρόμου ανατράπηκε το έθος. Αφενός η μητέρα του Ελισάβετ
αντιτάχθηκε και διέτεινε να ονομαστεί "Ιωάννης".
Αφετέρου μόλις ζήτησαν να τοποθετηθεί και ο πατέρας του γραπτώς δια πινακιδίου, έγραψε κι ο ίδιος "Ιωάννης".
Εξάλλου ήταν από Θεού δοσμένο το όνομα αυτό στον Βαπτιστή του Κυρίου μας.
Ακόμη και οι γονείς του μαρτύρησαν με τη συγκατάθεσή τους κάτι το τετελεσμένο.
Το συγκλονιστικό ήταν ότι με την τοποθέτηση του Ζαχαρία σχετικά με το όνομα, αμέσως λύθηκε η τιμωρία της αφωνίας του.
Θα σημειώσει
χαρακτηριστικά ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς: "ἀνεῴχθη δὲ τὸ στόμα αὐτοῦ
παραχρῆμα καὶ ἡ γλῶσσα αὐτοῦ, καὶ ἐλάλει εὐλογῶν τὸν Θεόν" (Λουκ.
α',64).
Επιτελούνται δύο ξεχωριστά θαύματα με τη γέννηση του Τιμίου Προδρόμου.
Από τη μία πλευρά είναι η γέννησή του από δυο προχωρημένους σε ηλικία γονείς.
Αντιμετώπιζαν για πολλά χρόνια τον ονειδισμό της ατεκνίας, ενώ η Ελισάβετ την στειρότητα.
Κι όμως μετά από αλλεπάλληλες προσευχές και δεήσεις το υπερφυσικό γεγονός γίνεται πραγματικότητα.
Από την άλλη πλευρά είναι το θαύμα της λύσης της αφωνίας του ιερέως Ζαχαρία.
Μόλις έγινε η
ονοματοδοσία του υιού του, αμέσως ξεκίνησε δια στόματος να δοξολογεί
τον Θεό για την ευεργεσία Του προς το πρόσωπό του.
Το γεγονός
της αλαλίας του Ζαχαρία προβληματίζει, αλλά και ελέγχει τον κάθε
χριστιανό. Η σιωπή στην πνευματική ζωή δεν είναι μια ανενεργός στάση ή
μια παθητική πράξη.
Πολλές φορές μέσα στην ησυχία επιτυγχάνεται η αυτογνωσία, η αυτομεμψία και η περισσότερη μετοχή μας στη θεία ζωή.
Ατράνταχτο παράδειγμα "σιωπής" είναι η Κυρία Θεοτόκος.
Ελάχιστες φορές μέσα στην επίγεια διαδρομή της την συλλαμβάνουμε να ομιλεί.
Πρόκειται για την καθαρή, ταπεινή και σιωπηλή κόρη της Ναζαρέτ.
Αλλά και στους πολυάριθμους αγίους της Εκκλησίας καλλιεργείται η αρετή της σιωπής.
Ιδιαιτέρως στη ζωή των οσίων και των ασκητών εντοπίζεται η σιωπή ως μια μορφή άσκησης έναντι της ανούσιας πολυλογίας.
Θα τονίσει ο
άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ: "Απόκτησε την εσωτερική σου γαλήνη και
χιλιάδες ανθρώπων θα σωθούν γύρω σου χωρίς εσύ να το ξέρεις."
Δικαιολογημένα
η σιωπή κατά τους Νηπτικούς Πατέρες θεωρείται ως "η μητέρα των αρετών",
καθότι είναι ο φύλακας του νου και της καρδιάς από κάθε αμάρτημα.
Θα γράψει ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος: "ο φίλος της σιωπής προσεγγίζει τον Θεό." Άρα δεν είναι παρά μια θεομίμητη αρετή.
Αν και ζούμε
σε μια πολύβουη εποχή, όπου παντού κυριαρχεί ο καταιγισμός των
πληροφοριών και κατ' επέκταση των ομιλιών (διαδίκτυο, τηλεόραση,
ραδιόφωνο κλπ) έχουμε χρέος να μαθητεύσουμε στη μεγάλη αρετή της σιωπής.
Να μάθουμε να σωπαίνουμε στη μεγάλη χαρά και να την αποδίδουμε στο Θεό.
Να μάθουμε να σωπαίνουμε στον πόνο, πόσο μάλλον στον πόνο του αδελφού μας και να τον αντιμετωπίζουμε προσευχητικά.
Να μάθουμε να
σωπαίνουμε στις οποιεσδήποτε θλίψεις και δοκιμασίες και να μην
αντιδρούμε, αλλά να τις δεχόμαστε ως δωρεές του Θεού στη ζωή μας.
Ο άγιος
Νείλος ο ασκητής έλεγε: "Λίγα κανείς να λέει και πολλά να κατανοεί. Μ'
ένα ποτήρι νερό, μ' ένα δίλεπτο και μ' ένα "Κύριε ελέησον" μπορεί να
σωθεί ο άνθρωπος."
Γι' αυτό και
οι Πατέρες της Εκκλησίας τονίζουν διαρκώς την αναγκαιότητα της "εύλαλης
σιωπής", αυτής που ομιλεί μόνο με πνευματικά έργα αρεστά στον
Παντοκράτορα Κύριο.
Μακάρι να
συνειδητοποιήσουμε αυτό που έλεγε ένας σοφός: "Ο Θεός μας έδωσε δυο
αυτιά κι ένα στόμα, περισσότερο ν' ακούμε και λιγότερο να μιλάμε."
Γένοιτο!
Η
Αντιπεριφερειάρχης Στρατηγικού Σχεδιασμού της Περιφέρειας Αττικής
Σταυρούλα Αντωνάκου επισκέφθηκε σήμερα Τρίτη 23 Ιουνίου 2026, τον
Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, στα γραφεία της Ιεράς
Μητροπόλεως Πειραιώς στο «ΜΑΡΙΝΑΚΕΙΟΝ ΜΕΛΑΘΡΟΝ».
Η κα
Αντωνάκου επισκέφθηκε μαζί με τους συνεργάτες της τον Σεβασμιώτατο
προκειμένου να συζητηθούν οι λεπτομέρειες του σχεδιασμού και της
δημιουργίας Κειμηλιαρχείου στην τοπική μας Εκκλησία, ένα «έργο ζωής και
πνοής για την Μητρόπολη, αλλά και για την ιστορική μας μνήμη», όπως το
χαρακτήρισε ο Σεβασμιώτατος.
Ο
Σεβασμιώτατος ενέκρινε τα σχέδια και εξέφρασε τη βαθύτατη χαρά του
διότι, όπως χαρακτηριστικά είπε, «σήμερα υλοποιείται ένα όραμα της
Μητροπόλεώς μας με τη σημαντική βοήθεια και την προσφορά αγάπης, αλλά
και αλήθειας από την Περιφέρεια Αττικής και κυρίως από τον αγαπητό και
εκλεκτό Περιφερειάρχη κ. Νικόλαο Χαρδάλια και την Αντιπεριφερειάρχη
Στρατηγικού Σχεδιασμού την αγαπημένη μας και εκλεκτή και πολυσήμαντη
Σταυρούλα Αντωνάκου, η οποία υπηρέτησε και ως Αντιπεριφερειάρχης
Πειραιώς ευόρκως και μετά πολλής επιγνώσεως».
Και συνέχισε:
«Υλοποιείται σήμερα ένας σχεδιασμός για τη δημιουργία ενός
Κειμηλιαρχείου της Μητροπόλεως Πειραιώς, στο οποίο θα διασωθούν όλα τα
ιερά και τα υπέροχα αντικείμενα λατρείας που μας κληροδότησαν οι
πρόγονοί μας. Αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη στον αγαπητό κ. Χαρδαλιά και
στην κα Αντωνάκου για την αγάπη τους και εύχομαι να υλοποιηθεί και να
ολοκληρωθεί σύντομα αυτό το εξαιρετικό έργο».
«Το έργο της
Μητρόπολης Πειραιώς και του ιδίου του Σεβασμιωτάτου είναι εξαιρετικά
σημαντικό», σημείωσε από την πλευρά της η κα Αντωνάκου και,
επισημαίνοντας πως αναγνωρίζεται από όλους, αναφέρθηκε τόσο στα
«κοινωνικά προγράμματα τα οποία υλοποιεί κάθε μέρα όλο το χρόνο η
Μητρόπολη», όσο και στην «ιδιαίτερη σημασία που έχει δείξει ο
Σεβασμιώτατος, ώστε να διασωθούν ιστορικά κειμήλια της Εκκλησίας μας».
«Ο Νίκος
Χαρδαλιάς έδωσε εντολή στις τεχνικές μας υπηρεσίες να προχωρήσουμε
τάχιστα στη συνεργασία με τη Μητρόπολη, στις οριστικές μελέτες για ένα
εξαιρετικό διατηρητέο κτίριο το οποίο είναι στην ιδιοκτησία της
Μητρόπολης, ώστε να γίνει το πρώτο εκκλησιαστικό μουσείο στο μεγάλο
λιμάνι της χώρας μας, τον Πειραιά, που θα αποτελέσει και έναν επιπλέον
πόλο έλξης για όλους τους τουρίστες που πλέον έρχονται, αλλά και για τις
Ελληνίδες και τους Έλληνες που θα δουν αυτά τα κειμήλια σε έναν πολύ
όμορφο χώρο που θα διαμορφώσουμε – με τη δέσμευση του Περιφερειάρχη –
πολύ πολύ γρήγορα», συμπλήρωσε.
«Θέλω να
συγχαρώ για άλλη μια φορά τον Σεβασμιώτατο για αυτήν την προσπάθεια»,
είπε ολοκληρώνοντας η κα Αντωνάκου. «Ξέρω ότι η πρόθεσή του είναι να
διασωθούν αυτά τα κειμήλια. Είναι για την ιστορία μας, για την πίστη
μας, αλλά και για την πόλη του Πειραιά μας κάτι ιδιαίτερα σημαντικό»,
κατέληξε.
«
Ιδού εγώ αποστέλλω τον άγγελον μου προ προσώπου σου ος παρασκευάσει την
οδόν σου έμπροσθεν σου». «Ιδού Εγώ θα αποστείλω τον αγγελιοφόρο μου
πριν από σένα , ω Μεσσία , για να προετοιμάσει το δρόμο σου πριν από
σένα».
Με
τα λόγια αυτά του προφήτου Μωυσή προλέγεται στην ΠΔ το προδρομικό έργο
του Βαπτιστή Ιωάννη του οποίου τη γέννηση εορτάζουμε σήμερα. Μεγάλη
φυσιογνωμία ο Πρόδρομος!
Είναι ο πρώτος πριν απ΄ τον ¨Ένα δηλ τον Χριστό.
Είναι
το πρόσωπο που με τη ζωή και το λόγο του ενώνει τους δύο κόσμους της
ανθρώπινης ιστορίας τον καιρό του Νόμου με τον καιρό της χάριτος δηλ την
εποχή της παλαιάς με την εποχή της νέας διαθήκης.
Ο
άγιος Ιωάννης είναι ο πρώτος και ο κορυφαίος των αρχαίων προφητών αλλά
και μακαριότερος αυτών. Γιατί ομίλησε ο Αβραάμ με το Θεό αλλά μόνον μέσα
από σύμβολα και σκιές.
Ομίλησε και ο Μωυσής με το Θεό πάνω στο όρος Σινά «ενώπιος ενωπίω» αλλά επειδή δεν μπόρεσε να υποφέρει το μεγαλείο της δόξας του Θεού απέστρεψε το πρόσωπο του και είδε μόνον τα νώτα του.
Οραματίστηκε
επίσης και ο Ησαΐας τον Θεό μέσα στο Ναό και είδε τη δόξα Του και
ζωγράφισε με ζωηρά λόγια τη ζωή και τα Πάθη του Χριστού αλλά πως τον
είδε;
Όχι
με τα σαρκικά του μάτια αλλά με τα πνευματικά. Ο άγιος Ιωάννης όμως
καταξιώθηκε να δει το ποθούμενο όλων των εποχών τον Θεάνθρωπο Χς και
Σωτήρα σαρκωμένο.
Τον
είδε με τα σαρκικά του μάτια και τον άγγιξε με τα χέρια του. Άκουσε με
τα αυτιά του τη φωνή του Θεανθρώπου. Άγγιξε την κορυφή του όταν τον
βάπτιζε στον Ιορδάνη .
Είδε
το άγιο Πνεύμα να κατεβαίνει στην κορυφή Του και την φωνή του Πατέρα να
βεβαιώνει τη θεότητα Του. Αλλά η σπουδαιότητα της φυσιογνωμίας του
Προδρόμου δεν τελειώνει εδώ.
Όχι
μόνον ο λόγος του αλλά η ίδια η ζωή του προφητεύει τη ζωή του Μεσσία.
Ευαγγελίζεται μετάνοια και θεοσέβεια ο Ιω πριν ακόμα ευαγγελιστεί
μετάνοια και θεοσέβεια ο Χς.
Συμβουλεύει ο Ιω : « Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι»
πριν ο Χριστός ακόμα διδάξει την αγάπη και τη φιλανθρωπία. Βαπτίζει ο
Ιωάννης στο νερό προτυπώνοντας το βάπτισμα εξ ύδατος και πνεύματος που
θα φέρει ο Μεσσίας.
Αλλά
και το μαρτυρικό τέλος του Ιωάννη ένα χρόνο πριν από τον Σταυρό
προεικονίζει το μαρτυρικό τέλος του Μεσσία Χριστού διότι ο Ιωάννης
δολοφονείται μαρτυρικά και άδικα από τα όργανα του διαβόλου από τους
άρχοντες του σκότους και της αμαρτίας μένοντας φωτεινός Μάρτυρας της
Αλήθειας ως το τέλος όπως ακριβώς άδικα αλλά εκούσια μαρτυρεί ο
Θεάνθρωπος Σωτήρας πάνω στον Σταυρό.
Έπρεπε
λοιπόν ο Ιωάννης σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού να προηγηθεί του Χριστού
και να προετοιμάσει το δρόμο Του. Και η γέννηση του Ιωάννη στον κόσμο
δεν γίνεται από κοινούς και αμαρτωλούς ανθρώπους αλλά ούτε με ένα
συνηθισμένο τρόπο.
Αλλά πως; Γεννιέται ο Ιωάννης από δύο αγίους ανθρώπους από ένα προφητικό ζεύγος τον ιερέα Ζαχαρία και την προφήτιδα Ελισάβετ.
Αυτοί οι δύο άνθρωποι μας λέει το σημερινό ευαγγέλιο ήταν δίκαιοι και ζούσαν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.
Λίγο
πριν τον ερχομό του Χριστού στον κόσμο οι άνθρωποι είχαν απομακρυνθεί
απ’το Θεό , είχαν ξεχάσει τις φωνές των προφητών, είχαν κουραστεί να
περιμένουν τη σωτηρία και ήταν παραδομένοι στο σκοτάδι της αμαρτίας και
του θανάτου.
Να
όμως που μέσα στο κλίμα αυτό της απελπισίας υπάρχουν και άγιοι άνθρωποι
που ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Και όπως όλοι οι άγιοι ο Ζχ και
η Ελισάβετ ζούνε μια μεγάλη δοκιμασία έναν μεγάλο πειρασμό :
Ενώ
η ηλικία τους είναι περασμένη , ενώ βρίσκονται στο τέλος της επίγειας
ζωής τους δεν έχουν αποκτήσει ακόμα παιδί. Εκείνη την εποχή η ατεκνία
ανάμεσα στους Εβραίους ήταν μεγάλο όνειδος τη θεωρούσαν τιμωρία απ’το
Θεό του Ισραήλ.
Ο
σεβάσμιος ιερέας Ζχ και η γηραιά Ελισάβετ αντιμετώπιζαν την περιφρόνηση
και τις κατηγορίες του κόσμου με πόνο αλλά και βαθιά ταπείνωση. Ο Θεός
αργει αλλά δεν ξεχνά και ρίχνει βλέμμα στοργής πάνω στου δύο αγίους.
«
Γιατί σε ποιον θα επιβλέψω; Σε ποιόν θα ρίξω βλέμμα συμπαθείας λέει
Κύριος ο Θεός ; Σε ποιον άλλον παρά μόνον στον πτωχό και τον ταπεινό και
τον περιφρονημένο απ’ τους ανθρώπους;»
Έτσι
αυτός που εθεωρείτο αμαρτωλός και άδικος απ’τους άλλους ιερείς δηλ ο Ζχ
καταξιώνεται να δει σε όραμα τον άγγελο Γαβριήλ την ώρα της θυσίας που
του αναγγέλλει πως θα γεννήσει τον Πρόδρομο του Χριστού.
Εκείνη
που εθεωρείτο καταραμένη και δυστυχισμένη ανάμεσα στις γυναίκες του
Ισραήλ η στείρα Ελισάβετ καρποφορεί και γεννά τον κορυφαίο των προφητών.
Αυτό είναι το θαύμα της δεξιάς του Υψίστου.
Όπου
ο παντοδύναμος Θεός θέλει υποχωρεί η φύση που είναι δουλωμένη απ’την
αμαρτία. Εκείνος ανυψοί πτωχόν και από κοπρίας ανιστά πένητα. Εκείνος
ευαρεστείται στους ταπεινούς και πτωχούς τω πνεύματι και από εκείνους
διαλέγει τους αγίους και τους δούλους του.
Αυτός
είναι που δεν ξέχασε τον αμαρτωλό άνθρωπο , τον άνθρωπο που πλήγωσε την
αγάπη και την ευσπλαχνία Του , τον αχάριστο προς το Θείο θέλημα άνθρωπο
και του απόστειλε τους προφήτες αλλά και τον Ίδιο τον Υιό Του για να
σωθεί ο κόσμος δι’Αυτού.
Αδελφοί
μου, Εορτάζοντας σήμερα η Εκκλησία τη γέννηση του Προδρόμου χαίρεται
και αγαλλιά γιατί μ’αυτό τον τρόπο προεορτάζει τη γέννηση του Χς τον
ερχομό του Σωτήρα στον κόσμο.
Η
γέννηση του Προδρόμου προετοιμάζει τη γέννηση του Μεσσία Χριστού. Με τη
γέννηση και εμφάνιση του τελευταίου των προφητών ανοίγει ο δρόμος της
χάρης , ανοίγει ο δρόμος της σωτηρίας.
Επειδή
ανατέλλει το φωτεινό άστρο της Εκκλησίας ο Πρόδρομος εγγίζει και ο
καιρός που θα ανατείλει και ο ήλιος της δικαιοσύνης ο Ιησούς Χριστός. Μ’
αυτό το πνεύμα η ορθόδοξη Εκκλησία πανηγυρίζει το γενέθλιο του
Προδρόμου.
Η
μητέρα μας Εκκλησία εορτάζοντας αυτό το γεγονός θέλει να μας πει πως
πρέπει να είμαστε συνεχώς προετοιμασμένοι για τη γέννηση του Χριστού δηλ
για την επίσκεψη του Χς στις καρδιές μας, να προετοιμάζουμε τις ψυχές
μας με ταπείνωση και αγάπη και ελπίδα για τη γέννηση της σωτηρίας μέσα
μας , με την ίδια ταπείνωση και αγάπη και ελπίδα που ο Ζαχαρίας και η
Ελισάβετ περίμεναν απ’ το Θεό ένα παιδί αλλά και τον ίδιο τον Μεσσία.
Έτσι
θα γίνουμε πρόδρομοι και εμείς της βασιλείας του Θεού που δεν θα έρθει
με θόρυβο και παρατηρήσεις όπως λέει το ευαγγέλιο αλλά μέσα απ’ τις
ψυχές των ανθρώπων μέσα απ’τις καρδιές των πιστών της Εκκλησίας και τότε
θα γίνουμε άξιοι κήρυκες της παρουσίας και της αγάπης του ΘΕΟΥ ΣΤΟΝ
ΕΚΤΌΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΩΣΤΕ ΙΔΟΥ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΝΤΟΣ
ΗΜΩΝ ΕΣΤΙ.
ΔΙΑ ΠΡΕΣΒΕΙΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ Η ΧΑΡΗ ΚΑΙ Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ ΑΜΗΝ.
«Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος»
(Ματθ. ι΄ 37)
Όλο
το Ευαγγέλιο διδάσκει ότι πρέπει να αφήνουμε το μικρότερο για χάρη του
μεγαλύτερου, το πεπερασμένο για χάρη του αιώνιου, το χειρότερο για χάρη
του καλύτερου, το ευτελές για χάρη του πολύτιμου.
Εάν το Ευαγγέλιο δεν υποσχόταν κάτι μεγαλύτερης αξίας, ποιός δε θα εγκατέλειπε τότε κάτι μικρότερης αξίας;
Ποιός θα ανακάλυπτε τον πολυτιμότερο θησαυρό και θα τον άφηνε για κάποιον ευτελέστερο;
Ποιός θα άφηνε το μέλι με το γάλα, αν δεν είχε κάτι γλυκύτερο;
Ποιός θα εγκατέλειπε τον πατέρα και τη μητέρα του αν δεν έβρισκε κάτι εγγύτερο;
Ποιός θα εγκατέλειπε τα παιδιά και τους φίλους του αν δεν έβρισκε κάτι αγαπητότερο;
Ποιός θα παρέδιδε οικειοθελώς αυτή τη ζωή στα βάσανα και το θάνατο, αν δεν διέκρινε την αθάνατη ζωή;
Ο
Κύριος Χριστός είναι γλυκύτερος από το μέλι και το γάλα˙ πλησιέστερος
συγγενής μας από τον πατέρα και τη μητέρα μας˙ αγαπητότερος από τα
παιδιά και τους φίλους μας˙ πολυτιμότερος από όλους τους ορατούς
θησαυρούς, ακριβότερος από αυτή τη ζωή, επειδή χαρίζει την αθάνατη ζωή.
Όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο είναι υποδεέστερα από Εκείνον, μικρότερα, πικρότερα, ισχνότερα, ευτελέστερα και πρόσκαιρα.
Όποιος Τον αποδέχεται, εύκολα εγκαταλείπει τα πάντα, τα πάντα, επειδή έλαβε το άριστο και τον Άριστον.
Ω
Κύριε Ιησού, θησαυρέ όλων των άφθαρτων θησαυρών, βοήθησέ μας να
λυτρωθούμε από όλα και να αγαπήσουμε Εσένα, τη ζωή και το αγαθό μας.
Σήμερα, 24 Ιουνίου, η Εκκλησία μας τιμά τη Γέννηση του Αγίου Ιωάννου
του Προδρόμου. Την ημέρα αυτή η Αγία μας εκκλησία εορτάζει το γενέσιο
του ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννη. Ο πατέρας του
Ζαχαρίας, ήταν ιερέας. Κάποια ημέρα την ώρα του θυμιάματος, είδε μέσα
στο θυσιαστήριο άγγελο Κυρίου, ο οποίος του ανήγγειλε ότι θα αποκτούσε
γιο τον οποίο θα ονόμαζε Ιωάννη.
Ο Ζαχαρίας σκίρτησε από χαρά , αλλά δυσπιστούσε. Η γυναίκα του ήταν
ηλικιωμένη και στείρα και άρα ήταν αδύνατο να κυοφορήσει και αυτές τις
αμφιβολίες τις εξέφρασε στον άγγελο ο οποίος του απάντησε ότι το παιδί
θα γεννηθεί και εκείνος θα τιμωρηθεί για την απιστία του… παραμένοντας
κωφάλαλος μέχρι να πραγματοποιηθεί η βουλή του Θεού.
Πράγματι η γυναίκα του η Ελισάβετ συνέλαβε και μετά από εννέα μήνες γέννησε γιο. Οκτώ
ημέρες μετά τη γέννηση κατά την περιτομή του παιδιού οι συγγενείς,
θέλησαν να του δώσουν το όνομα του πατέρα του δηλ. Ζαχαρία. Όμως ο
Ζαχαρίας έγραψε επάνω στο πινακίδιο το όνομα Ιωάννης.
Αμέσως λύθηκε η γλώσσα του και όλοι οι παριστάμενοι πλημμύρισαν χαρά
κι ελπίδα, διότι κατάλαβαν ότι γεννήθηκε ο Πρόδρομος της παρουσίας του
αναμενόμενου Μεσσία. Ο Ιωάννης δε διέθετε μόνο το χάρισμα της
προφητείας, αλλά αξιώθηκε και τη μεγαλύτερη χαρά και τιμή. Βάπτισε το
Μεσσία Χριστό, τον οποίο και ομολογούσε σ’ όλη του τη ζωή.
Οι εορτές του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου σε ολόκληρο το έτος:
~ Η Σύλληψις (23 Σεπτεμβρίου)
~ Το γενέσιον (24 Ιουνίου)
~ Η Σύναξις (7 Ιανουαρίου)
~ Η Αποτομή της κεφαλής (29 Αυγούστου)
~ Η Α’ και Β’ Εύρεσις της κεφαλής (24 Φεβρουαρίου)
~ Η Γ’ Εύρεσις της κεφαλής (25 Μαΐου)
Απολυτίκιο: Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Προφήτα και Πρόδρομε, της παρουσίας Χριστού, αξίως ευφημήσαι σε, ουκ
ευπορούμεν ημείς, οι πόθω τιμώντες σε, στείρωσις γαρ τεκούσης, και
πατρός αφωνία, λέλυται τη ενδόξω, και σεπτή σου γεννήσει, και σάρκωσις
Υιού του Θεού, κόσμω κηρύττεται.
Φροντίστε όσο μπορεί ο καθένας, να ενωθείτε μεταξύ σας. Γιατί όσο ενώνεται κανείς με τον πλησίον, τόσο ενώνεται και με το Θεό.
Και, για να καταλάβετε τη σημασία αυτού του λόγου, θα σας πω ένα παράδειγμα από τους Πατέρες.
Φανταστείτε
έναν κύκλο πάνω στη γη, σαν ένα σχήμα στρογγυλό που χάραξε κάποιος με
διαβήτη από ένα κέντρο. Κέντρο λέγεται το μέσο του κύκλου.
Προσέξτε τώρα. Υποθέστε ότι ο κύκλος αυτός είναι ο κόσμος και ότι το κέντρο του κύκλου είναι ο Θεός.
Οι ακτίνες του κύκλου από την περιφέρεια προς το κέντρο είναι οι δρόμοι για το Θεό, δηλαδή οι τρόποι ζωής των ανθρώπων.
Προχωρούν λοιπόν οι άγιοι προς το εσωτερικό του κύκλου επιθυμώντας να πλησιάσουν το Θεό.
Και όσο προχωρούν προς το κέντρο τόσο πλησιάζουν και το Θεό και μεταξύ τους. Το ίδιο σκεφθείτε και για το χωρισμό.
Γιατί,
όταν μακραίνουν από το Θεό και στρέφονται προς τα έξω, είναι φανερό πως
όσο βγαίνουν και απομακρύνονται από το Θεό τόσο απομακρύνονται και από
τους άλλους.
Και αντίστοιχα, όσο απομακρύνονται από τους άλλους τόσο απομακρύνονται και από το Θεό.
Να
λοιπόν ποια είναι η φύση της αγάπης. Όταν είμαστε έξω και δεν αγαπάμε
το Θεό, τότε είμαστε και απομακρυσμένοι ο καθένας από τον πλησίον.
Αν
όμως αγαπήσουμε το Θεό, τότε όσο πλησιάζουμε το Θεό με την αγάπη για
Kείνον, τόσο ενωνόμαστε με την αγάπη για τον πλησίον, και όσο ενωνόμαστε
με τον πλησίον, τόσο ενωνόμαστε και με το Θεό.
Τη μνήμη της Αγίας Αγριππίνας τιμά σήμερα, 23 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Η
Αγία Αγριππίνα, γεννήθηκε και μαρτύρησε στη Ρώμη. Από νεαρή ηλικία
ανέπτυξε βαθύτατο χριστιανικό φρόνημα και αφοσιώθηκε στην υπηρεσία του
Κυρίου και Λυτρωτού της. Για το λόγο αυτό διέθεσε όλη της την περιουσία
για την ανακούφιση των πτωχών και τη θεραπεία των ασθενών.
Για την αγάπη του ουράνιου Νυμφίου της, απέφυγε το γάμο και προτίμησε να γίνει νύμφη του Χριστού.
Όσες δε φορές είχε ανάγκη, η εκκλησία της Ρώμης, η Αγριππίνα έτρεχε πρώτη να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες της. Όμως
η Αγία δεν προσέφερε μόνο υλικά αγαθά αλλά και πνευματικά, διδάσκοντας
την χριστιανική πίστη και οδηγώντας στο δρόμο της αλήθειας, πλήθη
πλανημένων.
Η θεάρεστη αυτή δράση της Αγρυππίνας δεν ήταν δυνατό να παραμείνει
για πολύ καιρό κρυφή. Το 262 μ.Χ., την κατήγγειλαν στις αρχές, ως
ανατροπέα της πατροπαράδοτης λατρείας των ειδώλων. Η Αγία αποδέχθηκε τις καταγγελίες και με περισσό θάρρος, ομολόγησε την πίστη της στο Χριστό.
Οι διώκτες της δεν δίστασαν να τη μαστιγώσουν για να κάμψουν το
αγωνιστικό της φρόνημα. Όταν κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να μεταπείσουν
την Αγριππίνα, την υπέβαλαν σε νέα φρικτά βασανιστήρια.
Το σώμα της Αγίας δεν άντεξε τα μαρτύρια και με μαρτυρικό και ένδοξο
τρόπο παρέδωσε την Αγία ψυχή της. Τρεις χριστιανές γυναίκες, η Βάσσα, η
Παύλα και η Αγαθονίκη παρέλαβαν το σεπτό σκήνωμά της και μετά από αρκετή περιπλάνηση κατέληξαν, στη Σικελία, όπου και το ενταφίασαν.
Στην
Ευαγγελική περικοπή της Γ' Κυριακής Ματθαίου, ο Κύριος μας λέει πως ο
Θεός φροντίζει με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού και τα τρέφει
ενώ ντύνει τα αγριολούλουδα με ενδύματα πιο εντυπωσιακά και από εκείνα
που φόρεσε ο Σολομών.
Όμως
είναι πράγματι έτσι; Πολλά πουλιά κοιμούνται νηστικά ή πεθαίνουν στην
αναζήτηση τροφής και τελικά τα αγριολούλουδα όσο όμορφα κι αν είναι, δεν
συγκρίνονται με τα βασιλικά άμφια του Σολομώντα. Άρα τι μας λέει ο
Χριστός; Μας κοροϊδεύει; Υπερβάλλει; Ίσως είχε μια ποιητική έξαρση;
Τίποτα
απ' όλα αυτά. Ο Χριστός μας καλεί να δούμε τη φύση με τρόπο μυστικό. Να
καταλάβουμε πως κάθε τι στη φύση, ζώο, έντομο, πτηνό, ψάρι, φυτό, έχει
μια ιδιαίτερη αξία και μια ιδιαίτερη θέση στη δημιουργία. Μας καλεί
ακόμα να δούμε όλη τη φύση, τα πιο ταπεινά της στοιχεία εν Θεώ. Όπως
ακριβώς την έβλεπε ο Αδάμ στον Παράδεισο.
Και
εδώ ερχόμαστε στο "οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καί μαμωνᾷ." Διότι ή θα
δούμε τη φύση εν Θεώ και θα θαυμάσουμε τη δημιουργία, θα διδαχθούμε από
αυτή αλλά και θα βρούμε την παρουσία του Θεού σε αυτή ή θα τη δούμε μέσα
από τον μαμωνά. Δηλαδή ως κάτι που μπορούμε να σκοτώνουμε για τη
ψυχαγωγία μας, να καταστρέφουμε για το κέρδος μας, να ρυπαίνουμε
καταναλώνοντας.
Και
το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους. Είναι για εμάς εικόνες του Θεού ή
είναι θυσίες προς τον μαμωνά. Αγαπούμε ή μισούμε κάποιον επειδή είναι
πλούσιος και τον ζηλεύουμε ή προσδοκούμε κάποιο κέρδος από αυτόν;
Απορρίπτουμε κάποιον φτωχό επειδή δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι; Ή τους
βλέπουμε σαν δημιουργίες του Θεού, σαν εικόνες Του, με όλα τα ελαττώματα
και τα προτερήματα που έχουν;
Βλέπουμε
πως ο μαμωνάς δεν μας παγιδεύει μόνο με το τυφλό κυνήγι του χρήματος
και με τον πλούτο. Και οι παγίδες του είναι πολλές και πονηρές. Και δεν
υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγουμε αυτές τις παγίδες παρά μόνο
στρεφόμενοι σε Αυτόν που τις νίκησε. Στον Κύριό μας, τον Χριστό.
Εκατοντάδες
νέες και νέοι από τις Ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς συμμετείχαν
στην 39η Γιορτή Νεολαίας της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς που
πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 21 Ιουνίου στο Βεάκειο Θερινό Θέατρο,
παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και του
Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος.
Από τον
πανέμορφο λόφο της Καστέλλας, όσοι παρευρέθηκαν στην εκδήλωση, καμάρωσαν
τους νέους που συμμετείχαν παρουσιάζοντας παιδικές και νεανικές
χορωδίες, παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα, καθώς και θεατρικά δρώμενα
αφιερωμένα στους Νεομάρτυρες, στην ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου – με
αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από αυτήν -, στον Πειραιά, αλλά και στους
Βουνίσιους και τους Θαλασσινούς της πατρίδας μας.
Ο
Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, κατά τον σύντομο
χαιρετισμό του, αναφερόμενος αρχικά στο ότι φέτος είναι η 39η κατά σειρά
Γιορτή Νεολαίας της τοπικής μας Εκκλησίας, σημείωσε πως «αναπέμπουμε
από αυτόν εδώ τον φωτεινό χώρο μια δέσμη προσευχών στον Κύριό μας. Σε
Εκείνον ο οποίος μας εμπνέει, μας οδηγεί, μας φωτίζει, μας περιθάλπει,
μας αγιάζει, μας σώζει. Στον σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Μια δέσμη
προσευχών από τις καρδιές μας και από τα χαμόγελά μας».
«Αυτό το
έργο, που με τόση αγάπη, ηρωισμό και δυναμισμό προσφέρει η Αγία μας
Εκκλησία στις Νεανικές Συντροφιές όλη τη χρονιά, έχει σαν σκοπό να
ενδυναμώσει, να χαριτώσει, να εμπνεύσει την πνευματική μας όραση, τον
πνευματικό μας νου, αυτό το εσωτερικό μάτι που είναι η απόδειξη της
αιωνίου προοπτικής μας», είπε στη συνέχεια, επισημαίνοντας πως «όπως
υπάρχει αυτή η όραση για να βλέπουμε τα πράγματα τα επιστητά, τα κτιστά,
έτσι μέσα μας υπάρχει μια άλλη όραση πνευματική. Είναι ο νους μας, αυτό
το εσωτερικό μας μάτι, που μπορεί να εισδύει πέρα από την ύλη, πέρα από
την υλική δημιουργία. Στις αρχές της Ιστορίας, στο τέλος της Ιστορίας.
Σε κάθε τι που μπορεί να μας εμπνέει και να μας φωτίζει το Πνεύμα το
Άγιο».
Και συνέχισε:
«Το εσωτερικό μας μάτι» «εισδύει μέσα στο φως της αληθείας του αιωνίου
Θεού και αποτελεί την επιβεβαίωση της αθανάτου ψυχής μας. Είναι εκείνο
που αγωνιζόμεθα να καθαρίσουμε, να ενδυναμώσουμε, να φωτίσουμε ακόμη
περισσότερο με την προσωπική μας αγωνία και τον προσωπικό μας αγώνα στις
όμορφες αυτές συνάξεις των νέων μας και να τους ενσταλάξουμε αυτή τη
φλόγα και τη ζέση να αποκτήσουν αυτό το πνευματικό μάτι, τον νου, ώστε
να υπερβαίνουν την κτιστότητά τους και να εισδύουν στο ‘’Φως Χριστού’’
που ‘’φαίνει πάσι’’.
«Θα ήθελα να
αφιερώσουμε αυτή την εορτή φέτος σε αυτή την αναζήτηση και να συγχαρώ
και να παρακαλέσω όλους μας να ζητήσουμε από τον Κύριό μας να μας
χαρίσει αυτή την ευλογία», πρόσθεσε ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος προς
όλους «η κατανόηση της Χάριτος του Θεού ας είναι η ευλογία αυτής της
ωραίας εορτής και ας είναι και η εκζήτησή μας» όπως χαρακτηριστικά είπε.
«Παρακαλώ
προσευχηθείτε να μας χαρίσει ο Πανάγιος Κύριός μας αυτή την έλλαμψη της
Χάριτός Του για να μπορεί το πνευματικό μας μάτι, καθαρό από τα πάθη και
την αχλή και τον δαιμονισμό του κόσμου της φθοράς και του θανάτου, να
εισδύει στο φως, να εκλάμπεται, να φωτίζεται, να τελειούται», είπε
ολοκληρώνοντας τον χαιρετισμό του, εκφράζοντας παράλληλα τις ευχαριστίες
του σε όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης.
Πιο
συγκεκριμένα, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του στους υπευθύνους του Γραφείου
Νεότητος της τοπικής μας Εκκλησίας που είχαν το συντονισμό της
διοργάνωσης και ιδιαιτέρως προς τον Διευθυντή του Γραφείου Νεότητος
Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, Βοηθό Επίσκοπο και
Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, τον Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη
Παναγιώτου, Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο και Διευθυντή Εκδηλώσεων του
Γραφείου Νεότητος, τον Δημήτρη Αλφιέρη, Διευθυντή του Ιδιαιτέρου του
Γραφείου, του Γραφείου Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων, την Ασπασία Αθανασάκη
– Θεοδώρου, Γραμματέα του Γραφείου Νεότητος, τον Πρωτοπρεσβύτερο
Χαράλαμπο Κολτουκτσόγλου, Υποδιευθυντή Εκδηλώσεων, τους παρουσιαστές
Πρωτοπρεσβύτερο Φανούριο Κατσαρό και Κώστα Δαντίλη, τους υπευθύνους ροής
Πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Βουρλάκο, Ευαγγελία Κονταξή και Γιώργο Πατσιά,
καθώς και «στους αδελφούς μου συμπρεσβυτέρους που διακονούν το νεανικό
έργο της Μητροπόλεως και βέβαια σε όλους εσάς, που είστε η ψυχή της
Μητροπόλεως, που είστε η καρδιά μας και η απαντοχή μας και ο στέφανος
της υπάρξεώς μας. Και στα αγαπημένα μας παιδιά που είναι το αύριο και το
μέλλον μας και η ελπίδα της ζωής μας. Το δώρο του Θεού στην ύπαρξή
μας».
Τέλος, ευχαρίστησε θερμά τον Δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη για τη δωρεάν παραχώρηση του Βεακείου Θεάτρου.
Αφού
ολοκληρώθηκε το πρόγραμμα παρουσίασης των ενοριών, στη σκηνή κλήθηκε ο
Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς,
Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Παναγιώτου, προκειμένου να εκφράσει την αγάπη
και την ευγνωμοσύνη όλων προς το πρόσωπο του Σεβασμιωτάτου, με αφορμή τη
συμπλήρωση 20 ετών ευκλεούς Ποιμαντορίας του στην Ι. Μητρόπολη
Πειραιώς.
Ο π. Ιωάννης
εξέφρασε, αρχικά, ευχαριστίες προς τους κληρικούς και τους συνεργάτες
της Μητροπόλεως για την αφοσίωση και την αγάπη με την οποία διακονούν
την Εκκλησία, επισημαίνοντας ιδιαίτερα την παρουσία των νεότερων
κληρικών που χειροτονήθηκαν κατά τη διάρκεια της 20ετούς Αρχιερατείας
του Σεβασμιωτάτου στη Μητρόπολη Πειραιώς.
«Τα νέα
παιδιά τα οποία βλέπετε να είναι κοντά μας, είναι οι κληρικοί που
χειροτόνησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας στα 20 χρόνια ποιμαντορίας
του», είπε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η ενότητα και η προσφορά
των μελών της τοπικής μας Εκκλησίας αποτελούν καρπό της πνευματικής
καθοδήγησης του Σεβασμιωτάτου, τον οποίο χαρακτήρισε ποιμένα που
υπηρετεί με συνέπεια, αγάπη και αίσθημα ευθύνης το εκκλησιαστικό του
έργο.
«Αυτό δείχνει
την αγάπη, δείχνει την ενότητα, δείχνει την πιστότητα όχι στο πρόσωπο
του Επισκόπου, αλλά στο πρόσωπο του Χριστού. Γιατί ο Επίσκοπος είναι
‘’εις τύπον και τόπον Χριστού’’», επεσήμανε, υπογραμμίζοντας παράλληλα
πως «καθοδηγεί με σεμνότητα, με αγάπη, με ιεροπρέπεια». «Ορθοτομεί.
Είναι αυτός που λέγει πάντα την αλήθεια. Είναι αυτός που κατακεραυνώνει
όταν πρέπει. Είναι αυτός που μιλά», συμπλήρωσε.
Στη συνέχεια
κάλεσε τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και
Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, ο οποίος αναφερόμενος στη
συμπλήρωση 20 ετών Αρχιερατικής διακονίας του Σεβασμιωτάτου στην τοπική
μας Εκκλησία, σημείωσε πως η εικοσαετής αυτή ποιμαντορία χαρακτηρίστηκε
από αγώνες, θυσίες και συνεχή προσφορά προς το ποίμνιο της Μητροπόλεως,
ενώ έκανε λόγο για τη σημαντική συμβολή του ως πνευματικού πατέρα,
διδασκάλου και θεματοφύλακα της εκκλησιαστικής ενότητας και της
ορθόδοξης πίστης.
«Γίνατε για
εμάς ο στοργικός πατέρας. Γίνατε για εμάς ο καθοδηγητής, ο διδάσκαλος
εις Χριστόν. Γίνατε για εμάς ο Λειτουργός του Υψίστου, των Μυστηρίων της
Εκκλησίας μας. Γίνατε για εμάς ο θεματοφύλακας της πίστεως και της
ενότητος της Εκκλησίας μας», είπε χαρακτηριστικά ο Θεοφιλέστατος και
συνέχισε: «Εμείς, ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα και στην προσταγή του
Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου που λέει ότι όπου είναι ο Επίσκοπος εκεί
πρέπει να είναι και το πλήθος της Εκκλησίας, το πλήθος των πιστών»,
«ανταποκρινόμαστε στη δική σας αγάπη, στη δική σας στοργή και με απόλυτη
εμπιστοσύνη σάς κυκλώνουμε κλήρος και λαός για να μας οδηγήσετε ως μια
ενότητα στη Βασιλεία των Ουρανών».
Ιδιαίτερη
αναφορά έκανε ο Θεοφιλέστατος στην αρμονική συνεργασία του Σεβασμιωτάτου
με τους κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως, σημειώνοντας πως το έργο που
επιτελείται στις Ενορίες αποτελεί καρπό αυτής της ουσιαστικής σχέσης.
«Εσείς εμπνέετε και οι Πατέρες εργάζονται στις Ενορίες και αυτό φάνηκε
σήμερα με τον καλύτερο τρόπο», είπε χαρακτηριστικά.
Τέλος,
προσφέρθηκε στον Σεβασμιώτατο μία Αρχιερατική Ποιμαντορική Ράβδο, ως
ένδειξη υιικής αγάπης και ευγνωμοσύνης, την οποία του πρόσφεραν
συμβολικά ο πρώτος κληρικός που χειροτόνησε ως Μητροπολίτης Πειραιώς και
οι δύο τελευταίοι Πρεσβύτεροι.
Με εμφανή
συγκίνηση ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, εξέφρασε
για μία ακόμη φορά τη βαθιά ευγνωμοσύνη του και «ουρανομήκες
‘’ευχαριστώ’’ στον Κύριο μας», όπως χαρακτηριστικά είπε, για την ευλογία
να διακονεί επί δύο δεκαετίες την τοπική Εκκλησία, υπογραμμίζοντας ότι
κάθε έργο και κάθε προσφορά στην Εκκλησία αποτελούν καρπό της Θείας
Χάριτος και όχι προσωπικό επίτευγμα.
«Όλα είναι
δώρα που πηγάζουν από την άφατη αγάπη Του, από την απερινόητη στοργή
Του, από την άχραντη μακροθυμία Του, από την άσπιλη και πανακήρατη και
παναγία καρδία Του, η οποία μας αγκαλιάζει όλους χωρίς καμία εξαίρεση»,
τόνισε, επισημαίνοντας παράλληλα πως η διακονία του Επισκόπου είναι μια
μεγάλη ευθύνη, την οποία προσπαθεί να επιτελεί με ταπείνωση και αγάπη
προς τον λαό του Θεού.
Ευχαριστώντας
τον κλήρο και τον λαό για τη στήριξη, την εμπιστοσύνη και την αγάπη που
του έχουν δείξει όλα αυτά τα χρόνια, ευχήθηκε ο Θεός να ευλογεί και να
ενισχύει πνευματικά όλους τους πιστούς, επισημαίνοντας παράλληλα τη
σημασία της χριστιανικής μαρτυρίας και της προσφοράς προς τον
συνάνθρωπο.
«Σας
αντιπροσφέρω στον Κύριο και Θεό μας και Του ζητώ να σας περισκέπει
πάντοτε και να σας αγιάζει και να πληροφορεί τις καρδιές σας για την
απερινόητη αγάπη Του και για τη μεταφυσική αναγωγή των πράξεών σας»,
είπε ολοκληρώνοντας τις ευχαριστίες του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος «ο
Κύριος να σας περισκέπει και να σας χαρίζει όλα τα αγαθά Του και να σας
δίδει την παρουσία Του στις καρδιές σας και να στέλνει το πνεύμα Του το
Άγιο να σας καταρτίζει και να σας καταξιώνει πάντοτε».
Τέλος,
αναφερόμενος στο δώρο που του προσφέρθηκε, σημείωσε ότι αυτό θα ενταχθεί
στο κειμηλιαρχείο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, ως περιουσία της
τοπικής Εκκλησίας και των πιστών.
Όλοι οι
συμμετέχοντες στην εκδήλωση, μαζί με την ευλογία και τις ευχές του
Σεβασμιωτάτου για «καλό καλοκαίρι», έλαβαν ως αναμνηστικό δώρο, ένα
καπέλο, από την 39η Γιορτή Νεολαίας, ενώ η όλη εκδήλωση ολοκληρώθηκε με
κοινό χορευτικό πρόγραμμα όλων των Ενοριών που συμμετείχαν και τίτλο «Ας
κρατήσουν οι χοροί»!
