Η Ανάστασή Του ανάστασή μας

 

Εκεί που ο θάνατος φαίνεται να κυριαρχεί, καταργείται.

Όταν όλα δείχνουν το τέλος της ζωής, αρχίζει η Ζωή.

Τα αδύνατα ανθρωπίνως, πραγματοποιούνται απλά και αθόρυβα από τον Θεάνθρωπο.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Κι όλα αλλάζουν. Ανατρέπονται οι υπολογισμοί μας, η λογική μας, οι θλίψεις και οι δοκιμασίες μας.

Αν «δια του Σταυρού ήλθε χαρά εν όλω τω κόσμω», τότε κι ο δικός μας σταυρός μπορεί να μεταποιηθεί σε εμπειρία νέας ζωής, νέων χαρισμάτων και γνώσεων.

Η Ανάσταση του Χριστού είναι γεγονός που αφορά όλο τον κόσμο,«όπου γης»,γιατί δίνει δυνατότητες σ’ όλους τους ανθρώπους να νικήσουν τον θάνατο που βρίσκεται μέσα τους και γύρω τους. Τον θάνατο που μας χωρίζει από τη χαρά της ζωής, τις μεταξύ μας σχέσεις, ακόμα κι από την αγάπη του εαυτού μας που προεκτείνεται στην αγάπη του πλησίον. Αυτές οι μορφές θανάτου πηγάζουν από το χωρισμό μας από τονΝικητή του θανάτου, τον Ιησού Χριστό.

Η αμαρτία, με τις ποικίλες μορφές, είναι ο αληθινός θάνατος που φέρνει τους άλλους θανάτους. Ο βιολογικός ή σωματικός θάνατος, με την Ανάσταση του Κυρίου μας, έγινε ύπνος. «Προσδοκώντας ανάσταση νεκρών», λυπούμαστε για τον θάνατο αγαπημένων μας προσώπων αλλά όχι «ως μη έχοντες ελπίδα».

Μέσα στην ομίχλη της προσωπικής και παγκόσμιας κατάστασης, το φως της Ανάστασης του Χριστού διαλύει τη μελαγχολία, την απογοήτευση, τη μιζέρια και μας χαρίζει χαρά, αισιοδοξία, ελπίδα.

Δεν ταιριάζει στα «τέκνα της Ανάστασης», στους Ορθοδόξους, ν’απελπίζονται,γιατί γνωρίζουν ότι με τον θάνατο καταπατείται ο θάνατος, σύμφωνα με το «θανάτω θάνατον πατήσας». Μέσα από τον θάνατο αναδύεται η Ζωή. Δεν υπάρχει «Αμήν» για το Θεό μας. Πέρα από αυτό αρχίζει Αυτός.

Η εικόνα της Ανάστασης δείχνει τον Χριστό ν’ αρπάζει από τα χέρια γερά τον Αδάμ και την Εύα, τους Προπάτορές μας, και να τους συν- ανασταίνει. Η Ανάστασή Του γίνεται ανάστασή μας. Δεν αφορά μόνο Αυτόν αλλά κι εμάς.

Να γιατί δεν πρέπει να μείνει κανείς έξω από την κοινή χαρά, ό,τι και να είναι, όπως και να ζει, όποια προβλήματα και να έχει. Ο Χριστός είναι το κέντρο κι όχι ο εαυτός μας.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει στον Κατηχητικό του λόγο:

• Κανείς να μη θρηνεί για τη φτώχεια του, γιατί μας κάνει πλούσιους η κοινή Βασιλεία του Θεού.
• Κανείς να μη θρηνεί για αμαρτήματα, γιατί από τον τάφο του Χριστού ανάβλυσε συγχώρεση.
• Κανείς να μη φοβάται τον θάνατο, γιατί μας ελευθέρωσε ο του Σωτήρος θάνατος.

Σ’ Αυτόν ανήκει η δόξα και η δύναμη στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

«... πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν"...»

 

"κἀγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν" (Ιώ.12,32)

 

 

Με είλκυσε το "ἑλκύσω" . Ο Χριστός ελκύει, μαγνητίζει. Τα "ελκύω, έλκω, έλξις" είναι λέξεις που στις ανθρώπινες σχέσεις καταδεικνύουν τον έρωτα.

Τα ερωτευμένα πρόσωπα ανεξήγητα και μυστηριωδώς εξέρχονται εαυτού, ηθελημένα ξεπερνούν τα δικά τους όρια, δεν παραβιάζουν τα έτερα, κινούνται έτερος προς έτερον, συναντώνται ενώπιος ενωπίω, επι-κοινωνούν και χαίρουν πάντοτε!

Ο Χριστός κατήλθε, ίνα υψωθή (θυσιαστεί δια του Σταυρού) και ελκύσει ημάς. Μια πρόταση μόνο θέτει όλο το Μυστήριο της ζηλωτικής κίνησης του Χριστού.

 Ένας μανιακά ερωτευμένος κατέρχεται για να μας περάσει σ' ένα ανακαινισμένο -ερωτικό- είναι. Το φως!

Μένει μόνο να παραδώσουμε ελεύθερα το χέρι .

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΡΑΦΑΗΛ,ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

 

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη συγκαταλέγονται στη χορεία των Νεοφανών Αγίων και μάλιστα εκείνων που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται με θαυματουργικό και αποκαλυπτικό τρόπο από το έτος 1959 μ.Χ. Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη. Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960 μ.Χ.

Ο Άγιος Ραφαήλ καταγόταν από τους Μύλους της Ιθάκης και γεννήθηκε το έτος 1410 μ.Χ. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Λάσκαρης ή Λασκαρίδης και ο πατέρας του ονομαζόταν Διονύσιος. Πριν γίνει κληρικός είχε σταδιοδρομήσει στο βυζαντινό στρατό και έφθασε μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Σε ηλικία τριάντα πέντε ετών γνώρισε ένα ασκητικό και σεβάσμιο γέροντα, τον Ιωάννη, ο οποίος τον προσείλκυσε στην εν Χριστώ ζωή. Κάποια Χριστούγεννα ο γέροντας κατέβηκε από τον τόπο της ασκήσεώς του, για να εξομολογήσει και να κοινωνήσει τους στρατιώτες και κήρυξε τον λόγο του Θεού. Τότε ο αξιωματικός Γεώργιος, όταν ο γέροντας κατέβηκε πάλι τα Θεοφάνεια, αποχαιρέτισε τους στρατιώτες και τον ακολούθησε.

Μετά την κουρά του σε μοναχό, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, αλλά τιμήθηκε και με το οφίκιο του αρχιμανδρίτη και του πρωτοσύγκελου. Μαζί δε με τις άλλες αποκαλύψεις, ο Άγιος Ραφαήλ αποκάλυψε ότι απεστάλη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη στην Εσπερία, στην πόλη της Γαλλίας που ονομάζεται Μορλαί, για να εκπληρώσει την εντολή που του ανατέθηκε. Το γεγονός αυτό έλαβε χώρα λίγο πριν από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Ακόμη απεκάλυψε ότι κήρυξε τον λόγο του Ευαγγελίου στην Αθήνα, στο λόφο που είναι το μνημείο του Φιλοπάππου.

Λίγα χρόνια πριν από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, περί το έτος 1450 μ.Χ., ο Άγιος βρέθηκε μετά από περιπλανήσεις στην περιοχή της Μακεδονίας και μόναζε εκεί.

Κοντά στον Άγιο Ραφαήλ βρισκόταν εκείνο το διάστημα ο Άγιος Νικόλαος ως υποτακτικός. Ο Νικόλαος εκάρη μοναχός και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος. Θεωρείται Θεσσαλονικεύς στην καταγωγή, αν και αναφέρεται ότι γεννήθηκε στους Ράγους της Μηδίας της Μικράς Ασίας. Ωστόσο μεγάλωσε και ανδρώθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Μόλις έπεσε η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Τούρκων, οι οποίοι εισέβαλαν ορμητικά στη Θράκη και καταλύθηκε οριστικά η βυζαντινή αυτοκρατορία, ο φόβος για γενικούς διωγμούς κατά των Χριστιανών στάθηκε ως αφορμή να καταφύγει ο Άγιος Ραφαήλ με την συνοδεία του από το λιμάνι της Αλεξανδρουπόλεως, στη Μυτιλήνη. Εκεί εγκαταστάθηκε μαζί με άλλους μοναχούς στην παλαιά μονή του Γενεσίου της Θεοτόκου, η οποία στο παρελθόν ήταν γυναικεία και ήταν χτισμένη στο λόφο Καρυές, κοντά στο χωριό Θέρμη. Ηγούμενος της μονής εξελέγη στην συνέχεια ο Άγιος Ραφαήλ.

Έπειτα από μερικά χρόνια, το έτος 1463 μ.Χ., η Λέσβος έπεσε στα χέρια των Τούρκων, οι οποίοι σε μια επιδρομή τους στο μοναστήρι, συνέλαβαν τον Άγιο Ραφαήλ και τον Άγιο Νικόλαο, τη Μεγάλη Πέμπτη του ιδίου έτους. Ακολούθησαν σκληρά και ανηλεή βασανιστήρια και ο Άγιος Ραφαήλ μαρτύρησε διά σφαγής με πολύ σκληρό τρόπο. Τον έσυραν βιαίως τραβώντας τον από τα μαλλιά και την γενειάδα, τον κρέμασαν από ένα δένδρο, τον χτύπησαν βάναυσα, τον τρύπησαν με τα πολεμικά τους όργανα, αφού προηγουμένως τα πυράκτωσαν σε δυνατή φωτιά και τελικά τον έσφαξαν πριονίζοντάς τον από το στόμα.

Σε μερικές εμφανίσεις του ο Άγιος Ραφαήλ φαίνεται να συνοδεύεται από πολλούς, δορυφορούμενους τρόπον τινά, οι οποίοι διάνυσαν πριν από αυτόν τον ασκητικό βίο στη μονή των Καρυών, όπως είπε σε εκείνους που τα έβλεπαν αυτά. Αποκάλυψε επίσης, ότι η μονή αυτή, η οποία είναι γυναικεία, υπέστη επιδρομή από τους αιμοχαρείς πειρατές κατά το έτος 1235 μ.Χ. Κατά την επιδρομή εκείνη αγωνίσθηκε μαζί με τις άλλες μοναχές τον υπέρ του Χριστού καλό αγώνα η καταγόμενη από την Πελοπόννησο ηγουμένη Ολυμπία και η αδελφή της Ευφροσύνη. Η Ολυμπία τελειώθηκε αθλητικώς στις 11 Μαΐου του έτους 1235 μ.Χ., εμφανίσθηκε δε μαζί με τον μεγάλο και θαυματουργό Άγιο Ραφαήλ.

Ο Άγιος Νικόλαος πέθανε μετά από βασανισμούς, από ανακοπή καρδιάς, δεμένος σε ένα δένδρο.

Μαζί με τους Αγίους συνάθλησε και η μόλις δώδεκα χρονών νεάνιδα Ειρήνη, θυγατέρα του Βασιλείου, προεστού της Θέρμης, η οποία και εμφανίζεται μαζί τους. Αυτή μαρτύρησε ως εξής: Οι ασεβείς αλλόθρησκοι της απέκοψαν το ένα χέρι και ακολούθως την έβαλαν σε ένα πιθάρι και κατέκαυσαν την αγνή αυτή παρθένο, υπό τα βλέμματα των δύστυχων γονέων της, οι οποίοι και θρηνούσαν γοερά για τον φρικτό θάνατο του παιδιού τους.

Με τους Αγίους συνεμαρτύρησαν ο μνημονευθείς πατέρας της Αγίας Ειρήνης, Βασίλειος, η σύζυγός του Μαρία, το μόλις πέντε ετών παιδί τους Ραφαήλ, η ανεψιά τους Ελένη, ο δάσκαλος Θεόδωρος και ο ιατρός Αλέξανδρος, των οποίων τα οστά βρέθηκαν κοντά στους τάφους των Αγίων, μέσα σε ξεχωριστούς τάφους. Το μαρτύριό τους συνέβη την Τρίτη της Διακαινησίμου, στις 9 Απριλίου του έτους 1463 μ.Χ.

Έπειτα από θαυματουργικές υποδείξεις των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, έγινε γνωστή η ύπαρξη των λειψάνων τους και υποδείχθηκαν τα σημεία όπου βρίσκονταν οι τάφοι τους.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
(Τοῦ Ἁγίου Ῥαφαήλ)
Τῆς Ἰθάκης τὸν γόνον καὶ τῆς Λέσβου τὸ καύχημα, Ὀσιομαρτύρων τὴν δόξαν, Ῥαφαὴλ εὐφημήσωμεν, ἀρτίως γὰρ ἡμῖν φανερωθείς, ἰάματα πηγάζει τοῖς πιστοῖς, καὶ κατ’ ὄναρ καὶ καθ’ ὕπαρ ὑπερφυῶς ὀπτάνεται τοῖς κράζουσι· Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐκπληροῦντι διὰ σοῦ, ἡμῶν τὰ αἰτήματα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Αριστάρχου, Πούδη και Τροφίμου από τους εβδομήντα Αποστόλους τιμά σήμερα, 14 Απριλίου, η Εκκλησία μας.

Ήταν και οι τρεις από τους έβδομηκοντά Αποστόλους και αφοσιωμένοι συνεργάτες του Αποστόλου Παύλου.

Για τον Απόστολο Αρίσταρχο αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων ότι ήταν Μακεδόνας καταγόμενος από τη Θεσσαλονίκη και κατά πάσα πιθανότητα Ιουδαίος. Επίσης, για τον Αρίσταρχο, ο Απόστολος Παύλος αναφέρει στην προς Κολασσαεΐς (δ’ 10) επιστολή του σαν συναιχμάλωτό του στη Ρώμη, καθώς και στην προς Φιλήμονα (στ’ 24) σαν συνεργάτη του.

Για τον Πούδη κάνει λόγο στη Β’ προς Τιμόθεον (δ’ 22) επιστολή του, από την οποία καταλαβαίνουμε ότι ο Απόστολος Πούδης ήταν από αυτούς που συνεργάστηκαν υπέρ του Ευαγγελίου στη Ρώμη.

Τον Τρόφιμο έφερε στην χριστιανική πίστη ο Απόστολος Παύλος, όταν πήγε στην Έφεσο. Από τότε, τον ακολούθησε στα Ιεροσόλυμα, αλλά και στη Ρώμη, για να συνεργασθεί και να κακοπάθει μαζί με το διδάσκαλο του. Στόν Τρόφιμο αναφέρεται ο Απόστολος Παύλος στη Β’ προς Τιμόθεον (δ’ 20) επιστολή του.

Στο φοβερό διωγμό του Νέρωνα (54 – 68 μ.Χ.) και οι τρεις αυτοί συνεργάτες του Παύλου αξιώθηκαν να μαρτυρήσουν με θάνατο δι’ αποκεφαλισμού.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Χορείαν την τρίπλοκον, των Αποστόλων Χριστού, συμφώνως τιμήσωμεν, ως ποταμούς λογικούς, της θείας χρηστότητας, Πούδην συν Αριστάρχω, και Τροφίμω τω θείω λόγοις θεογνωσίας, καταρδεύσαντας κόσμον. Αυτών Χριστέ μεσιτείαις πάντας οικτείρησον.

Η Πασχάλια διάσταση του μυστηρίου της «Όγδοης Ημέρας»

Λάμπρου Κ. Σκόντζου στη Romfea.gr
Θεολόγου – Καθηγητού

---

(Θεολογικό σχόλιο στην εσχατολογική προοπτική της Αναστάσεως του Κυρίου)

«Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί»! Με αυτή την θεσπέσια προτροπή ο θεορρήμων υμνογράφος του Όρθρου της πασχαλινής ακολουθίας, καλεί εμάς και ολόκληρη την κτίση, «ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια», να εορτάσουμε το υπέρλαμπρο και κοσμοσωτήριο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας.

Να συμμετάσχουμε στο ευφρόσυνο συμπόσιο της πίστεως.

Να πανηγυρίσουμε τα λαμπρά επινίκια της μεγαλύτερης νίκης όλων των εποχών, κατά του προαιώνιου ολετήρα μας Σατανά, της κατάργησης του Άδου, του φρικώδους σκοτεινού βασιλείου του και την νέκρωση του θανάτου από τον Μέγα Τροπαιούχο του Πάσχα, τον Αναστημένο Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Η σημασία του υπέρτατου αυτού γεγονότος δεν περιορίζεται σε κάποια χρονική στιγμή, αλλά διαποτίζει ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία και εκτείνεται στην αιωνιότητα.

Την αγία αυτή ημέρα, πανηγυρίζουμε την μετοχή μας στην ευφρόσυνη χαρά της πρόγευσης της εσχατολογικής ολοκλήρωσης, η οποία θα πραγματοποιηθεί «εν τη Ανεσπέρω ημέρα τής βασιλείας» του Αναστημένου Λυτρωτή μας Χριστού.

Το Πάσχα είναι η κατεξοχήν ημέρα του Κυρίου και ορίζεται από τους Πατέρες της Εκκλησία μας ως η «Ογδόη Ημέρα», η ανέσπερη, η ατελεύτητη και αιώνια, έχουσα αρχή, το ιστορικό γεγονός της Αναστάσεως, αλλά χωρίς τέλος. Στον Όρθρο της Αναστάσεως δεν πανηγυρίζουμε ένα ιστορικό γεγονός του παρελθόντος, αλλά το αιώνιο Πάσχα, «Πάσχα κροτούντες αιώνιον».

Προσερχόμαστε στις εκκλησίες «λαμπαδηφόροι, τώ προϊόντι Χριστώ εκ τού μνήματος, ως νυμφίω», ίνα «βασιλείας τε Χριστού κοινωνήσωμεν». Να γίνουμε κοινωνοί της βασιλείας του Χριστού, της ουράνιας και μελλοντικής, την οποία μπορούμε να προγευτούμε από τώρα.

Αυτό είναι το μυστήριο της Ογδόης Ημέρας. Μια ημέρα ή οποία ενώνει τον χρόνο με την αιωνιότητα, το κτιστό με το άκτιστο, το φθαρτό με το άφθαρτο. Χάρις στην Ανάσταση του Κυρίου και Λυτρωτή μας Χριστού, όντες υποκείμενοι στους περιορισμούς του χωροχρόνου, τη φθορά και το θάνατο, έχουμε τη δυνατότητα να βιώσουμε την αιωνιότητα, να προγευθούμε την αφθαρσία και την αθανασία.

Και τούτο διότι ο Αναστημένος Κύριός μας, με το επί γης απολυτρωτικό Του έργο, τον ζωοποιό θάνατό Του και την λαμπροφόρο Ανάστασή Του, νίκησε τον Σατανά, τον αίτιο της φθοράς και του θανάτου και μας χάρισε τη δυνατότητα να γίνουμε άφθαρτοι και αθάνατοι.

Να έχουμε ζωή αιώνια, χάρις στην ζωτική χάρη του Θεού, «τοῦ ζωοποιοῦντος τοὺς νεκροὺς καὶ καλοῦντος τὰ μὴ ὄντα ὡς ὄντα» (Ρωμ.4,17). Όπως ψάλλει και ο θεσπέσιος υμνογράφος του Πάσχα, «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τὴν καθαίρεσιν». Εορτάζουμε δηλαδή την κατάργηση του θανάτου και την οριστική συντριβή του Άδη.

Η φθορά και ο θάνατος είναι αφύσικες μεταπτωτικές καταστάσεις στην «καλή λίαν (Γέν.1,31) θεία δημιουργία. Ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε από το Θεό να είναι υποκείμενος στη φθορά, στην καταστροφή και -όσον αφορά τον άνθρωπο- στο θάνατο.

Όπως διδάσκει ο Μ. Βασίλειος, «ἑαυτῶ τὸν θάνατον ὁ Ἀδὰμ διὰ τῆς ἀναχωρήσεως τοῦ Θεοῦ κατεσκεύασε, … Οὕτως οὐχὶ Θεὸς ἔκτισε θάνατον, ἀλλ’ ἡμεῖς ἑαυτοῖς ἐκ πονηρᾶς γνώμης ἀπεσπασάμεθα».

Ο άνθρωπος, με την ανταρσία του κατά του Θεού κατασκεύασε τον θάνατο για τον εαυτό του, ο οποίος έχει διττό χαρακτήρα, την φθορά του σώματος η οποία οδηγεί στον σωματικό θάνατο και στον πνευματικό θάνατο, ο οποίος είναι ο αιώνιος χωρισμός από το Θεό, την πηγή της ζωής.

Η αμαρτία γεννά την φθορά και η φθορά οδηγεί στο θάνατο, «τα γάρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος» (Ρωμ.6,23).

Η πτώση του ανθρώπου επηρέασε όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και ολόκληρη τη δημιουργία. Ο άνθρωπος, ως ψυχοσωματική οντότητα, έλαβε τη θεία πνοή και έγινε «ψυχὴ ζῶσα» (Γεν.2,7), φέροντας μέσα του τη δυνατότητα της αθανασίας.

Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, είναι ον «διττό», επίγειο και ουράνιο, πρόσκαιρο και αθάνατο, ορατό και νοητό.

Η ιδιαίτερη αυτή σύσταση τον καθιστά σύνδεσμο μεταξύ κτιστού και ακτίστου κόσμου, γέφυρα που καλείται να ενώσει την κτιστή δημιουργία με τον Δημιουργό.

Και γι’ αυτό ο Θεός τον έθεσε κύριο και εξουσιαστή της δημιουργίας του. Ως έλλογο ον, καλούνταν να πραγματώσει την δυνατότητα της αθανασίας στο πρόσωπό του και ταυτόχρονα να πραγματοποιήσει την εσχατολογική προοπτική, την αφθαρτοποίηση, του υπολοίπου κτιστού κόσμου.

Ο άνθρωπος είχε κληθεί να οδηγήσει τη δημιουργία προς την αφθαρσία και τη θέωση. Όπως τονίζει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, είναι ο «φυσικός σύνδεσμος» της ενότητας των πάντων.

Φέροντας αυτός την θεία εικόνα στην ύπαρξή του καλείται να ενώσει το δημιουργημένο (κτιστό) με το αδημιούργητο (άκτιστο). Όμως, με την πτώση, αυτή η προοπτική ανετράπη.

Ο άνθρωπος απώλεσε τη δυνατότητα της αθανασίας και παρέσυρε μαζί του και τη δημιουργία στη φθορά. Έτσι, «ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει» (Ρωμ. 8,20-22), αναμένοντας την απολύτρωσή της μέσω της σωτηρίας του ανθρώπου.

Ο Θεός όμως, «πλούσιος ὢν ἐν ἐλέει, διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην αὐτοῦ ἣν ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ὄντας ἡμᾶς νεκροὺς τοῖς παραπτώμασι συνεζωοποίησε τῷ Χριστῷ» (Εφ.2,4-5).

Έστειλε τον Υιό Του στον κόσμο «ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι᾿ αὐτοῦ» (Ιωάν.3,17). Η ενανθρώπηση αποτελεί το μέγα μυστήριο της θείας κενώσεως: ο Χριστός «ἐταπείνωσεν ἑαυτόν… μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» (Φιλιπ. 2,8).

Με τον θάνατό Του κατήργησε τον θάνατο, «θανάτῳ θάνατον πατήσας», και κατήλθε στον Άδη για να ελευθερώσει τους δεσμίους.

Ως Θεός αληθινός, δεν ήταν δυνατόν να κρατηθεί από τον Άδη. Με την Ανάστασή Του «ᾐχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν» (Εφ.4,8), χαρίζοντάς μας την ελευθερία και την υιοθεσία. Και ως απόδειξη, απελευθέρωσε και ανέβασε μαζί του τα πνεύματα των νεκρών, τα οποία πίστεψαν στο σωτήριο κήρυγμά Του στον Άδη.

Με τη σταυρική Του θυσία και την Ανάστασή Του, ο Χριστός εγκαινιάζει την «καινή κτίση» και επαναφέρει τον άνθρωπο στην κοινωνία με τον Θεό. «Συνηγέρθημεν τῷ Χριστῷ» (Κολ.3,1), και προσδοκούμε τη μελλοντική δόξα, όταν «φανερωθῇ ὁ Χριστός, ἡ ζωή ἡμῶν».

Τότε θα μετέχουμε πλήρως στη ζωή Του, εφόσον το Πνεύμα Του κατοικεί εντός μας (Ρωμ.8,11) τονίζει ο απόστολος Παύλος.

Το έργο της θείας Οικονομίας, το επί γης έργο του Χριστού, είναι η σωτηρία του ανθρώπου και η «ἀνακεφαλαίωσις τῶν πάντων ἐν τῷ Χριστῷ» (Εφ.1,10): η αποκατάσταση της δημιουργίας στην προπτωτική της κατάσταση και η ολοκλήρωσή της στην εσχατολογική της προοπτική, δηλαδή επαναφορά της δημιουργίας στην ενότητά της.

Ο άγιος Ειρηναίος Λυώνος αναπτύσσει εκτενώς τη θεολογία αυτή, παρουσιάζοντας τον Χριστό ως νέο Αδάμ. Ο απόστολος Παύλος εξηγεί το ανακεφαλαιωτικό έργο του Χριστού: «ἦτε ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ χωρὶς Χριστοῦ, ἀπηλλοτριωμένοι … ξένοι τῶν διαθηκῶν τῆς ἐπαγγελίας, ἐλπίδα μὴ ἔχοντες καὶ ἄθεοι ἐν τῷ κόσμῳ».

Αλλά τώρα «ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ ὑμεῖς οἱ ποτὲ ὄντες μακρὰν ἐγγὺς ἐγενήθητε ἐν τῷ αἵματι τοῦ Χριστοῦ. … δι' αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα. ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ» (Εφ.2,12-19).

Με την λαμπροφόρο Ανάστασή Του «την οικουμένην εαυτώ συνέστηκεν», όπως τονίζει ο ιερός Χρυσόστομος, «ήνωσε τα το πριν διεστώτα», τα οποία διαίρεσε η είσοδος του κακού στον κόσμο και η κυριαρχία της αμαρτίας.

«Εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ» (Ρωμ.5,10) «Νυνὶ δὲ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ ὑμεῖς οἱ ποτὲ ὄντες μακρὰν ἐγγὺς ἐγενήθητε ἐν τῷ αἵματι τοῦ Χριστοῦ. αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας… ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς, 18 ὅτι δι' αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα» (Εφ.2,13-18).

Με την υπακοή Του στο θέλημα του Θεού Πατέρα να ταπεινωθεί, προκειμένου να σώσει τον κόσμο, «ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ιησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ πατρός» (Φιλιπ.2,9).

Αναμένουμε δοξασμό, χάρις στον Αναστημένο Κύριό μας, διότι «συνηγέρθημεν τω Χριστώ» (Κολ.3,1).

«Όταν ο Χριστός φανερωθή, η ζωή ημών», τότε και εμείς μαζί Του θα συνδοξασθούμε μαζί Του. «εἰ δὲ τὸ Πνεῦμα τοῦ ἐγείραντος Ἰησοῦν ἐκ νεκρῶν οἰκεῖ ἐν ὑμῖν, ἐγείρας τὸν Χριστὸν ἐκ νεκρῶν ζωοποιήσει καὶ τὰ θνητὰ σώματα ὑμῶν διὰ τὸ ἐνοικοῦν αὐτοῦ Πνεῦμα ἐν ὑμῖν» (Ρωμ. 8,11)

Αυτή είναι η μεγαλειώδης και ελπιδοφόρα εσχατολογική προοπτική να γίνει «τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ.3,11) και η οποία περικλείει το μυστήριο της «Ογδόης Ημέρας», του «ατελέστατου χρόνου», του αιώνιου γαμήλιου δείπνου, της ανέσπερης Βασιλείας του Θεού κατά την οποία ο δοξασμένος Χριστός θα παραδώσει «τὴν βασιλείαν τῷ Θεῷ καὶ πατρί, ὅταν καταργήσῃ πᾶσαν ἀρχὴν καὶ πᾶσαν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν. … ὅταν δὲ ὑποταγῇ αὐτῷ τὰ πάντα, τότε καὶ αὐτὸς ὁ υἱὸς ὑποταγήσεται τῷ ὑποτάξαντι αὐτῷ τὰ πάντα, ἵνα ᾖ ὁ Θεὸς τὰ πάντα ἐν πᾶσιν» (Α΄Κορ.15,24-28).

Όσοι ελεύθερα παραδίδουμε τη ζωή μας στον Αναστημένο Κύριο, ελπίζουμε στην αιώνια κοινωνία μαζί Του, την οποία ο άγιος Μάξιμος περιγράφει ως «θείαν καὶ ἀνεννόητον ἡδονήν».

Αντίθετα, η απομάκρυνση από Αυτόν οδηγεί στην αιώνια οδύνη του χωρισμού. Η κοινωνία μαζί Του είναι «ἀγαλλίαμα αἰώνιον, εὐφροσύνη γενεῶν γενεαῖς» (Ησ. 60,15).

Το μυστήριο της Αναστάσεως και της «Ογδόης Ημέρας» αποκαλύπτει τον τελικό προορισμό του ανθρώπου και της δημιουργίας: τη μετοχή στην άκτιστη ζωή του Θεού.

Η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο να ζήσει ήδη από τώρα αυτή την πραγματικότητα, προσδοκώντας «καὶ σπεύδων τὴν παρουσίαν τῆς τοῦ Θεοῦ ἡμέρας» (Β΄ Πέτρ. 3,12).

Και η ημέρα αυτή δεν είναι άλλη από την ατελέστατη «Ογδόη Ημέρα», την ανέσπερη και ολόφωτη, στην οποία θα ζουν αιώνια οι δίκαιοι και όπου, «νὺξ οὐκ ἔσται ἔτι, καὶ οὐ χρεία λύχνου καὶ φωτὸς ἡλίου, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς φωτιεῖ αὐτούς, καὶ βασιλεύσουσιν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων» (Αποκ.22,5)!

Χριστός Ανέστη – Αληθώς Ανέστη!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΚΑΜΙΝΙΩΝ 2026

  

 ΠΕΜΠΤΗ 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026

'Ωρα 7:ΟΟ μ.μ Πανηγυρικός Εσπερινός μετ' Αρτοκλασίας

Χοροσταντούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου

Αχελώου κ.κ Νήφων

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026

'Ωρα 7:00 π.μ 'Ορθος και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία

Ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας

κ.κ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ώρα 6:30 μ.μ Μεθεόρτιος Εσπερινός, Λιτάνευσις της

 Ιεράς Εικόνος και Παράκλησις εις την Υπεραγίαν

 Θεοτόκον την Ζωοδόχον Πηγήν

Άγιος Παΐσιος: Αν έχει κανείς ευλάβεια, και στον Γολγοθά μπορεί να δει το Άγιο Φως!

 

Αν δεν έχη κανείς ευλάβεια, ταπείνωση… και μέσα στο Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου να τον βάλης, τίποτε δεν θα δή. Ενώ, αν έχη ευλάβεια, και στον Γολγοθά μπορεί να δη το Άγιο Φως.

Κάποτε ένας δόκιμος από την Ιερά Μονή του Αγίου Σάββα πήγε το Μέγα Σάββατο να πάρη Άγιο Φως από τον Πανάγιο Τάφο για το μοναστήρι του – υπάρχει συνήθεια να στέλνουν τα γύρω μοναστήρια μοναχούς, για να πάρουν το Άγιο Φως. Αυτός έκανε μια πονηριά· επειδή φορούσε ράσα, παραμέρισε τους κοσμικούς και μπήκε μπροστά. Ύστερα, όταν ήρθαν κάποιοι κληρικοί, τον παραμέρισαν αυτόν, επειδή ήταν κανονισμένο ποιός θα καθήση εδώ, ποιός εκεί…

Τότε τα έβαλε με τον εαυτό του ο δόκιμος: «Βρέ ταλαίπωρε αμαρτωλέ, χαμένε άνθρωπε, με όλα τα χάλια σου προχώρησες και μπροστά; Να τσακιστής να φύγης από εδώ. Ούτε μέσα στον Ναό δεν είσαι άξιος να μείνης». Τα πίστευε αυτά που έλεγε. Βγήκε λοιπόν έξω από τον Ναό και παρακαλούσε τον Χριστό: 

«Χριστέ μου, Σε παρακαλώ, ας με ανεχθής να πάω σε κανένα άλλο προσκύνημα». Και πήγε μετά πιο πάνω στον Γολγοθά. Εκεί ελεεινολογούσε πάλι τον εαυτό του: «Ακούς, να κάνω τέτοια πονηριά! Επειδή φοράω ράσα, παραμέρισα εγώ ο ελεεινός τους άλλους που είναι καλύτεροι από μένα…». Και ενώ ελεεινολογούσε τον εαυτό του…

Bγήκε σε μια στιγμή από τον Άγιο Γολγοθά, σαν αστραπή, ένα δυνατό φως που τον διέλυσε. 

Τότε ο καημένος είπε: «Κατέβηκε το Άγιο Φώς». Πήγε, πήρε Άγιο Φώς με το φαναράκι του από᾿κεί και έφυγε. Πόσο έντονη είναι η παρουσία του Χριστού στους Αγίους Τόπους!..

Σημασία έχει αυτό που είπε ο Χριστός στην Σαμαρείτιδα: «Οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τω Πατρί εν πνεύματι και αληθεία».

Από το βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Β’, Πνευματική Αφύπνιση» » σελ. 58-59

*****

«Θα έρθει καιρός που δεν θα ξεχωρίζεις τη μέρα από τη νύχτα, από το σκοτάδι που θα υπάρχει στις ψυχές των ανθρώπων. Όμως όσοι έχουν τον Χριστό μέσα τους, θα λάμπουν σαν φώτα και θα οδηγούν και άλλους στην Αλήθεια».

Άν αντέχεται η απώλεια και το πένθος είναι γιατί υπάρχει η Ανάσταση.

 

«Οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη»

Αν αντέχεται η απώλεια και το πένθος είναι γιατί υπάρχει η Ανάσταση.
Η προσδοκία της συνάντησης των ψυχών που συνδέθηκαν στα επίγεια, σε έναν άλλο κόσμο, με μια άλλη μορφή ύπαρξης.

Η Ανάσταση είναι η προοπτική της συνέχειας κάθε στιγμή της ζωής που το μαύρο και η απόγνωση μοιάζει να κερδίζουν το παιχνίδι.

Και είναι η ανατροπή του τρομακτικού τέλους του θανάτου.

Δεν γίνεται να τελειώνουν όλα εδώ και να θάβονται στη γη, ένας Θεός έγινε άνθρωπος για να μας δείξει πως το ταξίδι στο φως συνεχίζεται.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Η νύχτα της Αναστάσεως

του μοναχού Παταπίου Καυσοκαλυβίτου στη Romfea.gr

---

Ὁ καθένας πού, ἔστω καί γιά μία μόνο φορά, ἔζησε αὐτή τή νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, «τή σωτήριο, τή φωταυγή καί λαμπροφόρο», καί πού γεύτηκε ἐκείνη τή μοναδική χαρά, γνωρίζει ὅτι τό Πάσχα εἶναι κάτι πολύ περισσότερο ἀπό μία ἑορτή· πολύ πέρα ἀπό μία ἐτήσια ἀνάμνηση ἑνός ἱεροῦ γεγονότος πού πέρασε. 

Τό Πάσχα μᾶς εἰσάγει σ᾿ ἕναν ἄλλο αἰώνα, σέ μία νέα διάσταση πού προαναγγέλει τόν ἀναμενόμενο κόσμο· Βασιλεία πού εἶναι ἤδη παροῦσα, μυστικά καί ὀντολογικά ἀνάμεσά μας·  «Ὦ Πάσχα τό μέγα καί ἱερώτατον, Χριστέ. Ὦ Σοφία καί Λόγε τοῦ Θεοῦ καί Δύναμις· δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον Σοῦ μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς Βασιλείας Σου», ψάλλουμε στόν ἀναστάσιμο κανόνα. 

Τό Πάσχα εἶναι ἡ θύρα, ἀνοιχτή κάθε χρόνο, πού ὁδηγεῖ στήν ὑπέρλαμπρη Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Εἶναι ἡ πρόγευση τῆς αἰώνιας καί ἀπερίγραπτης χαρᾶς καί εὐφροσύνης πού περιμένει ὅσους, ἀφοῦ συσταυρώθηκαν μέ τόν Χριστό, συναναστήθηκαν μαζί Του, ἀπό τή νέκρωση πού εἶχαν ἐπιφέρει στή ψυχή τους τά πάθη.

Τό Πάσχα πανηγυρίζουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ· «θανάτου τήν νέκρωση, Ἄδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν...», ὅπως ψάλλουμε στόν ἀναστάσιμο Ὄρθρο.

Καί αὐτή ἡ «ἄλλη βιοτή», ἡ νέα ζωή πού πρίν δύο χιλιάδες χρόνια «ἀνέτειλεν ἐκ τοῦ τάφου», προσφέρθηκε σ᾿ ὅλους μας.

Ὅλοι ὅσοι πιστεύουμε στόν ἀναστημένο Χριστό, λάβαμε τό δῶρο αὐτῆς τῆς νέας ζωῆς καθώς καί τή δύναμη νά τήν ἀποδεχθοῦμε καί νά ζήσουμε διά μέσου της· τή δύναμη νά ἀντιμετωπίσουμε κάθε κατάσταση αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀκόμα καί αὐτόν τόν ἴδιο τό θάνατο· μιά πού μέ τό δικό του σταυρικό θάνατο ὁ Χριστός, ἄλλαξε τή φύση ἀκριβῶς τοῦ θανάτου.

Τόν ἔκανε πέρασμα-διάβαση-«Πάσχα» στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, μεταμορφώνοντας τή δραματικότερη καί τραγικότερη στιγμή τοῦ ἀνθρώπου σέ αἰώνιο θρίαμβο.

Μέ τό «θανάτῳ θάνατον πατήσας», ὁ Χριστός μᾶς ἔκανε μετόχους τῆς Ἀναστάσεώς Του. 

Δέν ἔχουμε λοιπόν παρά νά ἀνασηκώσουμε τή βαριά πλάκα τῆς πέτρινης καρδιᾶς μας πού σκεπάζει μέσα μας, ὡς ἄλλος τάφος, τόν Κύριο τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου.

Τότε Αὐτός, δίχως ἄλλο, θά ἐγερθεῖ, ὅπως καί τή νύκτα ἐκείνη ὅπου τά «πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια», ὅπως ψάλλουμε στόν ἀναστάσιμο κανόνα, συνεγείροντας κι ἐμᾶς μέ τή λυτρωτική Του παρουσία. 

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση;;;

 

''Κατεβαίνοντας ο Θεός στον Άδη σώζει όλους χωρίς εξαίρεση;

 Όχι βέβαια, αλλά κι' εκεί σώζει όσους πίστεψαν.

 Χθες είδαμε το έργο της σωτηρίας, σήμερα την εκδήλωση της εξουσίας. 

Χθες είδαμε την αδυναμία, σήμερα την κυριαρχία Του. 

Χθες φάνηκαν τα σημάδια της ανθρώπινης φύσης Του, σήμερα της θεϊκής φύσης. 

Χθες Τον ράπιζαν, σήμερα ραπίζει με την αστραπή της θεότητος τον χώρο του Άδη. 

Χθες Του έβαζαν δεσμά, σήμερα Αυτός δένει τον τύραννο - διάβολο με άλυτα δεσμά. 

Χθες καταδικαζόταν, σήμερα χαρίζει ελευθερία στους κατάδικους. 

Χθες Τον περιγελούσαν οι υπηρέτες του Πιλάτου, σήμερα οι θυρωροί του Άδη όταν Τον είδαν γέμισαν φρίκη.''

 Ἁγίος Ἐπιφανίος Κύπρου

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΣ ΡΩΜΗΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Μαρτίνου του Πάπα Ρώμης τιμά σήμερα, 13 Απριλίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Μαρτίνος, Επίσκοπος Ρώμης, γεννήθηκε στην κεντρική Ιταλία, στο Τόδι της Ομβρικής.

Έγινε Πάπας Ρώμης την εποχή που την Εκκλησία ταλαιπωρούσε η αίρεση των Μονοθελητών. Δυστυχώς, τότε και η Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης είχε πέσει στα δίχτυα αυτής της αίρεσης, διότι ο Πατριάρχης Παύλος ο Β’ ήταν υπέρμαχος του Μονοθελητισμού, μαζί με τον αυτοκράτορα Κώνστα τον Β’ . Ο Πάπας Μαρτίνος, υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, προσπάθησε με επιστολή του, αλλά και με ειδικούς απεσταλμένους κληρικούς, να επαναφέρει τον Πατριάρχη Παύλο στο ορθόδοξο δόγμα. Μάταια, όμως.

Ο Πατριάρχης, επηρεαζόμενος από τον αυτοκράτορα, επέμενε στο Μονοθελητισμό και εξόρισε τους απεσταλμένους του Μαρτίνου σε διάφορα νησιά. Μάλιστα, ο Κώνστας ο Β’ έστειλε και συνέλαβαν με δόλο και τον ίδιο το Μαρτίνο.

Και αφού τον οδήγησαν αιχμάλωτο στην Κωνσταντινούπολη, κατόπιν τον εξόρισαν στη Χερσώνα. Εκεί, πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου του 655 μ.Χ., αφού κυβέρνησε την εκκλησία του έξι χρόνια. Το σπουδαιότερο, όμως, είναι ότι ο θάνατος τον βρήκε αγωνιζόμενο στις επάλξεις της Ορθοδοξίας, ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας. Δηλαδή, να διδάσκει ορθά, χωρίς πλάνη, το λόγο της αλήθειας.

(Η μνήμη του, από ορισμένους Συναξαριστές, επαναλαμβάνεται στις 20 Σεπτεμβρίου).

Μαζί με τον Άγιο Μαρτίνο εξορίστηκαν στη Χερσώνα και δυο ακόμα Επίσκοποι, όπου μετά από πολλές ταλαιπωρίες πέθαναν.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείοις δόγμασι, της ευσέβειας, υπεστήριξας, την Εκκλησίαν, ω Μαρτίνε ιεράρχα Θεόσοφε, τον γαρ Χριστόν διπλούν όντα ταίς φύσεσιν, ομολογήσας την πλάνην κατήσχυνας. Πάτερ Όσιε Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Η ΘΡΑΥΣΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΙΩΝ ΠΥΛΩΝ

 

  Ο θάνατος του Χριστού δεν ήταν κάποιο απρόβλεπτο ατύχημα, ένα ανεπιθύμητο συμβάν, που άλλαξε αναπάντεχα τη ζωή του. Δεν πέθανε στον σταυρό, επειδή έπεσε ανίσχυρος τάχα στα χέρια των διωκτών του. Αντιθέτως, ο θάνατός του ήταν το μυστικό σχέδιό του, που το έκανε φανερό μόνο στους μαθητές του τις τελευταίες μέρες, ενώ πριν το προέλεγε συνεσκιασμένα μόνο στα πλήθη.

  Γι’ αυτό και τη στιγμή ακριβώς που Εκείνος ήθελε, όταν τα πάντα είχαν ήδη εξελιχθεί κατά το σχέδιό του, όταν κατά την αλάνθαστη κρίση του είχε επιτελέσει τα πάντα όπως έπρεπε να επιτελεσθούν, όταν ο Γολγοθάς τραντάχτηκε από τη φοβερή του κραυγή «τετέλεσται», τότε και μόνο πρόσταξε τον θάνατο σαν υπηρέτη του να έρθει. Άφησε την ψυχή του να φύγει από το σώμα του με δική του εξουσία, χωρίς να τον εκβιάσει κανένας. Παρέδωσε το πνεύμα του στον Πατέρα του, όταν ο ίδιος το θέλησε.

  Πέθανε για να κατεβεί αυτοπροσώπως στο βασίλειο του θανάτου. Και κατέβηκε σ’ αυτό ισχυρός, εξουσιαστής, όχι αιχμάλωτος του θανάτου. Κατέβηκε ως φοβερός πολεμιστής, για να τον συντρίψει μέσα στο ίδιο το άντρο του. Και τον συνέτριψε, «θανάτω θάνατον πατήσας» (Κυριακή του Πάσχα)

  Ο θάνατος ήταν το ισχυρό κάστρο του διαβόλου. Ο τάφος της ζωής. Η βαριά του καστρόπορτα φυλάκιζε τη ζωή. 

Όμως οι κλειστές πόρτες δεν είναι ποτέ εμπόδιο για τον Χριστό. Κατέρχεται «εν τοις κατωτάτοις της γης» και «εν χειρί κραταιά και εν βραχίονι υψηλώ», με δύναμη δηλαδή ανυπέρβλητη, συντρίβει «μοχλούς αιωνίους», που κρατούσαν «πεπεδημένους», δεσμίους και φυλακισμένους τους ανθρώπους. Μπροστά του άνοιξαν μόνες τους από τον φόβο τους οι πύλες του θανάτου. Οι πυλωροί του άδη, οι θυρωροί δαίμονες, βλέποντάς τον, τρομοκρατήθηκαν. «Πύλας γαρ χαλκάς συνέτριψας και μοχλούς σιδηρούς συνέθλασας», ψάλλουμε στον Χριστό.

Διηγείται η πολύτεκνη πρεσβυτέρα Όλγα, κόρη πολύτεκνης ιερατικής οικογένειας στην περιοχή της Παναγίας του Καζάν.
Είχα 10 αδέλφια και όλοι βοηθούσαμε στην εκκλησία. Τα αγόρια στο ιερό και τα κορίτσια ψέλναμε υπό την καθοδήγηση της μητέρας μου. Το Πάσχα ήταν πάντα συνδεδεμένο με το θαύμα.

Μια φορά, ανήμερα του Πάσχα, συνέβη κάτι που μου άφησε ανεξίτηλη εντύπωση και το διατήρησα στη μνήμη μου για το υπόλοιπο της ζωής μου. Μετά την πασχαλινή Λειτουργία τα αδέλφια μου κι εγώ, κουρασμένοι και μισοκοιμισμένοι, γυρίζαμε σπίτι. Μόλις είχε αρχίσει να ξημερώνει και έκανε αρκετό κρύο. Ήθελα να βρεθώ στο σπίτι το γρηγορότερο, για να ξεκινήσω το πολυαναμενόμενο γιορταστικό γεύμα.

Για κάποιο λόγο όμως η εξώπορτά μας δεν άνοιγε. Όσο κι αν προσπαθήσαμε, η κλειδαριά δεν γύριζε. Έπρεπε να περιμένουμε μέχρι ο μπαμπάς μου να τελειώσει στην εκκλησία και να έλθει να μας βοηθήσει. Αλλά ούτε ο μπαμπάς μου μπόρεσε να ανοίξει την πόρτα. Μετά από πολλές ατελέσφορες προσπάθειες δεν μας έμενε, παρά να τη σπάσουμε.

Όμως ο μπαμπάς διάβασε μια προσευχή, σταύρωσε την κλειδαριά, γύρισε το κλειδί … και η πόρτα άνοιξε! Εκείνο το Πάσχα συνειδητοποίησα τη δύναμη της προσευχής, της πίστης, του Χριστού (από το διαδίκτυο).

Όντως!
Καμμιά κλειστή πόρτα δεν είναι πρόβλημα για τον Χριστό. Και κυρίως η καστρόπορτα του θανάτου που φυλακίζει τη ζωή.
Ο Χριστός, όντας Ζωή και Ανάσταση, τη συντρίβει, μας λυτρώνει από τον δυνάστη θάνατο, μας καλεί να εισέλθουμε στην αιώνια χαρά του Κυρίου μας.

π. Δημητρίου Μπόκου

Ξέρετε στη ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ τι δώρα δίνει ο Θεός;

 

Αυτό το πράγμα που γίνεται το βράδυ της Ανάστασης, είναι από τη μια να γελάς και από την άλλη να κλαις! Διότι λες, βρε παιδί μου, δεν καταλαβαίνουν άραγε οι άνθρωποι; Μόλις πούμε το "Χριστός Ανέστη" απαγγέλουμε κάποιους στίχους από τις προφητείες. Και λέει μία προφητεία:
«Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν.»
και βλέπεις φεύγουν φεύγουν φεύγουν.
Βρε, πού πάτε; Ελάτε πίσω!
Πάτε ύστερα, βρε! Μετά από κανένα πεντάλεπτο, κανένα δεκάλεπτο!
Τώρα βρήκατε να φύγετε, που λέει η Εκκλησία, "Να φύγουν οι εχθροί του Χριστού! Να φύγουν οι μισούντες αυτόν!"
Όπου φύγει-φύγει...
Μα τι πειρασμός είναι αυτή η υπόθεση!
Τι θρίαμβος του σατανά! Πραγματικά δηλαδή, αν είχαμε πνευματικά μάτια θα βλέπαμε το διάβολο να τρίβει τα χέρια του, ας πούμε. Να λέει, "Τι ωραία, τι ωραίο θέαμα!". Και ιδίως εμείς που στεκόμαστε ψηλά που είναι το Ευαγγέλιο για να το ακούσουν όλοι, περιμένουν όλοι να ακούσουν το Ευαγγέλιο, το Χριστός Ανέστη, και έτσι όπως είναι ένα πλήθος ανθρώπων κάτω, χιλιάδες άνθρωποι, σε 4 με 5 λεπτά φφφφ
Και επειδή κρατούν και κεριά, είναι ακόμα πιο έντονη η φυγή! Φαίνονται από πάνω τα κεριά να φεύγουν φεύγουν φεύγουν...
Μέχρι να πούμε τα "Χριστός Ανέστη", που είναι 10-12 Χριστός Ανέστη, τέλειωσε! Ξεκαθάρισαν τα πάντα. Μείναμε μόνοι μας!
Δεν είναι ωραίο πράγμα να αντιμετωπίζεις τον Χριστό σαν ένα έθιμο, σαν ένα πράγμα πολιτιστικό ή οτιδήποτε άλλο. Δεν θέλει έτσι ο Χριστός.
Να μείνετε το βράδυ στην Εκκλησία προσκαρτερούντες στην αγρυπνία της Αναστάσεως και κοινωνούντες το σώμα και το αίμα του Χριστού μας για να μπορέσετε να ακούσετε τη φωνή του Θεού, τι έχει να μας πει μέσα απ' όλα αυτά τα γεγονότα.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

Το «Χριστός Ανέστη» σε 21 διαφορετικές γλώσσες

Το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού αντηχεί σε όλη τη γη!

Στο βίντεο αυτό ακούγεται το «Χριστός Ανέστη» σε 21 διαφορετικές γλώσσες, ως μαρτυρία ότι το Ευαγγέλιο της Αναστάσεως διασώθηκε και μεταδόθηκε σε κάθε έθνος και λαό!

 

«Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη! Σε αυτές τις τέσσερις ιερές λέξεις στηρίζεται όλη η Ορθόδοξη πίστη μας»

 

*«…Η τελευταία λέξη που σφραγίζει τον κόσμο δεν είναι το «τετέλεσται» του Κυρίου επί του Σταυρού, αλλά το ευαγγέλιο των Μυροφόρων, ότι ο Κύριος ανέστη εκ των νεκρών. Αυτή είναι και η δική μας ελπίδα και η δική μας χαρά…» ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!

Μοναχός Αρσένιος Σκήτη Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη! Σε αυτές τις τέσσερις ιερές λέξεις στηρίζεται όλη η Ορθόδοξη πίστη μας. Σε αυτές στηρίζονται οι Απόστολοι του Χριστού.

Σε αυτές στηρίζονται οι Επτά Αγίες και Οικουμενικές Σύνοδοι. Γενικά, σε αυτές στηρίζονται πάντες οι Άγιοι και οι πιστοί της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μόνο το γεγονός της Αναστάσεως όρισε η Αγία μας Εκκλησία, να το ομολογούμε με αυτές τις αναστάσιμες λέξεις. Σε καμία άλλη εορτή, δεν εκφραζόμαστε κατά αυτόν τον τρόπο. Συμβαίνει αυτό, διότι είναι αναγκαία η ομολογία της Αναστάσεως του Κυρίου, αφού η συκοφαντία και η παραπλάνηση εκ μέρους των Ιουδαίων, καλά κρατεί μέχρι σήμερα. Την συκοφαντία μας την αποκαλύπτει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος λέγοντας: «και συναχθέντες μετά των πρεσβυτέρων συμβούλιόν τε λαβόντες αργύρια ικανά έδωκαν τοις στρατιώταις λέγοντες· είπατε ότι οι μαθηταί αυτού νυκτός ελθόντες έκλεψαν αυτόν ημών κοιμωμένων. και εάν ακουσθή τούτο επί του ηγεμόνος, ημείς πείσομεν αυτόν και υμάς αμερίμνους ποιήσομεν. οι δε λαβόντες τα αργύρια εποίησαν ως εδιδάχθησαν. και διεφημίσθη ο λόγος ούτος παρά ᾿Ιουδαίοις μέχρι της σήμερον.».

Εδώ, θαυμάζουμε την απάτη των Ιουδαίων, σε όλο της το μεγαλείο! όταν ζούσε ανάμεσά τους ο Ιησούς Χριστός και θαυματουργούσε, αυτοί έπειθαν τον όχλο, ότι τα θαύματα γίνονταν με την δύναμη του βεελζεβούλ! Τώρα, προσπαθούν πάλι με τον ίδιο τρόπο, να πείσουν τον όχλο, όλης της ανθρωπότητος, πως ο Χριστός δεν Ανέστη, αλλά εκλάπη από τους Μαθητές Του! Έτσι λοιπόν, διαφημίζεται καλά μέχρι σήμερα, αυτή η απάτη των Ιουδαίων, ότι ο Χριστός εκλάπη από τους Μαθητές Του. Από ποιους Μαθητές Του; Έντεκα είχαν μείνει και ήταν όλοι τους τρομερά αδύναμοι και εξαντλημένοι από την νηστεία και την αγρυπνία, αφού τους άρπαξαν τον Νυμφίο που τους έτρεφε, με πίστη, χαρά και ελπίδα.

Αλήθεια, πως θα μπορούσαν αυτοί οι αδύναμοι και κατατρεγμένοι από όλους, να κλέψουν το σώμα του Κυρίου τους; Πως θα τολμούσαν να πήγαιναν εκεί, στον φοβερό αυτό τόπο, που φυλαγόταν με πολύ προσοχή, από οπλισμένους σαν αστακούς στρατιώτες του Πιλάτου; Πως θα άνοιγαν τον τάφο, αυτοί οι αδύναμοι, που δεν είχαν στα χέρια τους ούτε ένα σκαλιστήρι; Πως θα μετακινούσαν τον λίθο του μνήματος, αφού έπρεπε να χρησιμοποιήσουν ικανά εκρηκτικά για να κομματιασθεί; Ω! πόσο γελοιοποιούνται ο Ιουδαίοι και οι ομόφρονές τους, όταν λένε τέτοιες ανόητες απάτες! Απίστευτη είναι όντως, η πονηρία των Ιουδαίων. Την Ανάσταση του Λαζάρου, δεν μπορούσαν να την συκοφαντήσουν κι έτσι αναγκαστικά την πίστευσαν, όμως χωρίς καν να τους ωφελήσει αυτή η πίστη. Αντιθέτως, έγιναν χειρότεροι, αφού πήραν την απόφαση να σκοτώσουν μαζί με τον Χριστό και τον Λάζαρο!

Επειδή ο Λάζαρος γινόταν περισσότερο η αιτία να ακολουθούν τον Χριστό ο όχλος των Ιουδαίων. Ω Ιουδαίοι, που είστε πάντα αχόρταγοι στο να πράττετε το κακό! Στον Γολγοθά, όταν τον Χριστό τον είχατε σταυρώσει, λέγατε: «ει βασιλεύς ᾿Ισραήλ εστι, καταβάτω νυν από του σταυρού και πιστεύσομεν επ᾿ αυτώ·» [2]. Εδώ, η Ανάσταση του Λαζάρου, δεν σας συγκίνησε; Δεν τον ανέστησε ο Βασιλεύς του Ισραήλ; Γιατί, θέλετε να σκοτώσετε τον Χριστό και τον Λάζαρο; Κι αν σας έκανε την χάρη ο Βασιλεύς του Ισραήλ και κατέβαινε από τον Σταυρό, δεν θα τον ξανασταυρώνατε με περισσότερη κακία;

Όντως, αγαπητοί μου, ανερμήνευτη είναι η κακία των Ιουδαίων. Νομίζω, πως ξεπερνούν ακόμη κι αυτόν τον σατανά στην κακία. Διότι, ο σατανάς, πιστεύει και φρίττει στην Ανάσταση του Χριστού. Πιστεύει, ο σατανάς, στον Σταυρό του Χριστού και τρέμει από τον φόβο του στην θέα του. Ενώ, οι Ιουδαίοι και την Ανάσταση απορρίπτουν και τον Σταυρό υβρίζουν και βεβηλώνουν. Όμως εμείς, με την χάρη του Κυρίου μας, εφόσον μας διατηρήσει «σώας τας φρένας» μας, πάντα θα ομολογούμε τις πολυπόθητες ιερές λέξεις: Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!

H ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 Χριστός κατελθών προς πύλην Άδου μόνος· Λαβών ανήλθε πολλά της νίκης σκύλα. Οι γυναίκες οι οποίες παραβρέθηκαν το απόγευμα της Παρασκευής, στον ενταφιασμό του Κυρίου, δηλαδή η Μαρία η Μαγδαληνή και οι υπόλοιπες, όταν επέστρεψαν από το Γολγοθά στην πόλη, ετοίμασαν αρώματα και μύρα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού• και την επομένη μέρα απείχαν από κάθε δραστηριότητα λόγω της αργίας του Σαββάτου.

Κατά το βαθύ όρθρο, όμως, της Κυριακής, η οποία ονομάζεται από τους Ευαγγελιστές «πρώτη Σαββάτου» και «μια Σαββάτων», δηλαδή πρώτη μέρα της εβδομάδος, μετά από τριάντα έξι σχεδόν ώρες από τη νέκρωση του ζωοδότη Λυτρωτή, έρχονται με νεκρώσιμα αρώματα στον τάφο.

Και ενώ σκέπτονταν τη δυσκολία της αποκυλίσεως του λίθου από την είσοδο του τάφου γίνεται σεισμός φοβερός• και Άγγελος με αστραπηφόρα όψη και χιονόφωτη στολή, αφού αποκύλισε το λίθο και κάθισε πάνω σ’ αυτόν, έκανε τους φύλακες να τρομάξουν και τους έτρεψε σε φυγή.

Οι γυναίκες, στο μεταξύ, αφού μπήκαν στον τάφο και δε βρήκαν το σώμα του Ιησού, βλέπουν δυο Αγγέλους λευκοφορεμένους, με αντρική μορφή, οι οποίοι αφού τους φανέρωσαν την ανάσταση του Σωτήρα, τις στέλνουν για να αναγγείλουν στους μαθητές την χαρούμενη είδηση.

Σε μικρό χρονικό διάστημα φθάνουν στον τάφο ο Πέτρος με τον Ιωάννη, αφού έμαθαν τι έγινε από τη Μαρία τη Μαγδαληνή, όπως ήδη ειπώθηκε, αλλά μπαίνοντας μέσα βρίσκουν μόνο τα σάβανα. Γι’ αυτό ανέρχονται όλοι στη πόλη με χαρά, κήρυκες της ανάστασης του Χριστού, τον οποίον και είδαν πραγματικά ζωντανό πέντε φορές κατά τη σημερινή γιορτή.

Αυτή την χαρμόσυνο Ανάσταση γιορτάζοντας σήμερα ασπαζόμαστε μεταξύ μας τον εν Χριστώ ασπασμό, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τη διακοπή της πρώτης έχθρας ανάμεσα σ’ εμάς και το Θεό και τη διαλλαγή του Θεού προς εμάς για άλλη μια φορά, διαλλαγή που έγινε φανερή με το πάθος του Σωτήρος.

Και η εορτή ονομάζεται Πάσχα, έχοντας έτσι το ίδιο όνομα με το Πάσχα των Εβραίων, το οποίο, στη γλώσσα τους σημαίνει διάβαση• διότι ο παθών και αναστάς Ιησούς μας διεβίβασε από την κατάρα του Αδάμ και τη δουλεία του διαβόλου στην ελευθερία και μακαριότητα.

Και αυτή η μέρα της εβδομάδος, κατά την οποία έγινε η Ανάσταση του Χριστού, η οποία είναι η πρώτη από τις υπόλοιπες μέρες, επειδή, αφιερώθηκε στην τιμή του Κυρίου ονομάστηκε από το όνομα Του Κυριακή, και σ’ αυτή μετατέθηκε από τους Αποστόλους η αργία και η ανάπαυση της εορτής του Σαββάτου του παλαιού νόμου.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’
Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.

Ο ΟΣΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΑΡΙΟΥ

 

 

---

Τη μνήμη του Οσίου Βασιλείου του Ομολογητού και Επισκόπου Παρίου τιμά σήμερα, 12 Απριλίου, η Εκκλησία μας.

Απτόητος πρόμαχος της τιμητικής προσκύνησης των εικόνων ο Βασίλειος, αποδοκίμασε με όλες του τις δυνάμεις τους εικονομάχους αυτοκράτορες. Η μεγάλη θεολογική του κατάρτιση σε συνδυασμό με την ενάρετη ζωή του, τον ανέδειξαν επίσκοπο της πόλης Παρίου στις ακτές της Προποντίδας.

Η στάση του όμως αυτή έναντι των εικονομάχων αυτοκρατόρων έγινε αιτία να διωχθεί σκληρά. Υπέστη πολλά δεινά και πέρασε «εν λιμώ και δίψει, εν νηστείαις πολλάκις, εν ψύχει και γυμνότητι» (Β’ προς Κορινθίους, ια’ 27) δηλαδή, με πείνα και δίψα, με νηστείες πολλές φορές, με κρύο και γυμνότητα. Αλλά ο Βασίλειος, όπου και αν τον εξόριζαν οι αυτοκράτορες, ποτέ δεν έχανε την ευκαιρία να υπερασπίζει την Ορθοδοξία. Αναφέρεται δε ότι κατά τους χρόνους της βασιλείας του Μιχαήλ του Τραυλού (820 – 829 μ.Χ.) και του Θεοφίλου (829 – 842 μ.Χ.) διέμενε εξόριστος σε κάποιο μικρό νησί προ της Κωνσταντινουπόλεως. Τέλος, τον αξίωσε ο Θεός να δει το θρίαμβο της Ορθοδοξίας και συγχρόνως το ναυάγιο της εικονομαχίας.

Όταν επέστρεψε στην επισκοπή του, τον υποδέχθηκαν με μεγάλες τιμές και εκεί παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο.

Ο Άγιος Βασίλειος χειροτόνησε διάκονο και πρεσβύτερο τον μετέπειτα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Άγιο Ιγνάτιο Α’.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ως ιερεύς του Βασιλέως της δόξης, ομολογίας διαλάμπεις τη αίγλη, Ιερομάρτυς ένδοξε Βασίλειε, των εικονομάχων γαρ, την απάτην ελέγχων, πόνοις προσωμίλησας, υπέρ της αληθείας και μεταστάς εν δόξη προς Θεόν, των σε τιμώντων, απαύστως μνημόνευε.

Ανάσταση: για να πάρει η ζωή μας νόημα

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Δεν είναι το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ευχή, όπως το «χρόνια πολλά». Είναι άγγελμα, βεβαίωση, σιγουριά.

Αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ή να απαντήσει ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ, αν δεν είναι σίγουρος. Αλλιώς ψεύδεται και προκαλεί τον Χριστό να αποδεχτεί το ψέμα του.

Πράγματι, η Ανάσταση δεν αποδεικνύεται! Δεν υπάρχουν «απτές αποδείξεις» ούτε ότι έγινε ούτε ότι δεν έγινε. Γιατί είναι γεγονός πιστευόμενο και όχι αποδεικνυόμενο. Στην απόδειξη δεν έχεις επιλογή να το απορρίψεις.

Σεβόμενος την ελευθερία μας ο Χριστός δεν αποδεικνύει την Ανάστασή Του. Ούτε, βέβαια, εξαρτάται η αποδοχή της από μας για να είναι πραγματικότητα.

Φαίνεται ότι η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού προέρχεται από μια μυστική σχέση μαζί Του, τόσο αληθινή, ουσιαστική και πραγματική, ώστε να κάνει εκατομμύρια ανθρώπους, για δυό χιλιάδες χρόνια, να μαρτυρούν γι’ Αυτόν, να αφιερώνονται ως μοναχοί, να Τον ακολουθούν «όπου αν υπάγη», να Τον εμπιστεύονται στη σιωπή Του, να εφαρμόζουν τις εντολές Του ακόμα και μέσα από τον πόνο.

Όσο περιμένουμε να «δούμε και να ψηλαφίσουμε» με τις αισθήσεις του σώματος, καθώς ήθελε ο Θωμάς, τόσο θα συνεχίσουμε να ζούμε στην απουσία Του.

Όσο η λογική καθορίζει την πίστη μας στον Αναστάντα Κύριο, τόσο θα στερούμαστε την «άλλη γνώση», τη Γνώση του Ουρανού.

Και όσο, μόνοι και αβοήθητοι θα ψάχνουμε να Τον γνωρίσουμε και να Τον συναντήσουμε, χωρίς πνευματική καθοδήγηση, από αυτούς που απέκτησαν την εμπειρία της πίστης, τόσο θα ταλαιπωρούμαστε στο σκοτάδι μας.

Από τον τάφο, αναδύεται η Ζωή.

Από το τέλος της ιστορίας Του, αρχίζει Η ιστορία Του.

Η Ανάστασή Του γίνεται η βεβαίωση για τη δική μας εκ νεκρών ανάσταση.

Τελικά, την ιστορία του κόσμου και του καθενός μας, δεν την καθορίζει ο θάνατος οποιασδήποτε μορφής, αλλά ο Χριστός, ως νικητής του θανάτου.

Ας μην είναι η «εορτή των εορτών» μια διαφορετική μέρα του χρόνου, αλλά να διαποτίζει όλο τον χρόνο της ζωής μας:

• με τη σχέση μαζί Του
• με την πίστη σ’ Αυτόν.
• Με την υπομονή και την αγάπη.

Για να πάρει η ζωή μας νόημα και να πορευόμαστε «την τεθλιμμένην του βίου οδόν» με ελπίδα Αναστάσεως.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Μητροπολίτης Πειραιώς: «Εμείς πιστεύουμε στον Αναστάντα»

Προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ τελέστηκε σήμερα, Μεγάλο Σάββατο 11 Απριλίου 2026, το πρωί η Ακολουθία του Εσπερινού της Αναστάσεως (πρώτη Ανάσταση) μετά της Θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου, στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος αναφέροντας τη φράση του Αποστόλου Παύλου «Εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν…», μίλησε για το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου και την καθοριστική σημασία της για τη ζωή της Εκκλησίας και των πιστών.

Επεσήμανε πως ο άνθρωπος, από τη φύση του, αναζητά το θείο και το υπερβατικό. Ωστόσο, η χριστιανική πίστη δεν περιορίζεται σε μια γενική θρησκευτικότητα, αλλά στηρίζεται σε ένα ιστορικό και βιωματικό γεγονός: την Ανάσταση του Χριστού. Χωρίς αυτήν, η πίστη καθίσταται κενή περιεχομένου.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη μαρτυρία των Αγίων Αποστόλων, οι οποίοι, έχοντας προσωπική εμπειρία του Αναστάντος Χριστού, κήρυξαν με θάρρος την αλήθειά Του, φθάνοντας μέχρι και το μαρτύριο.

«Αυτόν τον λόγο δεν τον υπέγραψε μόνο ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος υπέρ του Αναστημένου Χριστού μαρτυρών, απεκεφαλίσθη εις την Ρώμη, αλλά και όλοι οι άλλοι Απόστολοι. Διήλθαν διά πυρός και σιδήρου για να κηρύξουν Ιησού Χριστόν Εσταυρωμένον και Αναστάντα», δηλαδή μία όχι ματαία πίστη, μία αληθινή πίστη», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας πως «όλοι γνωρίζουμε ότι ουδείς προτίθεται να πεθάνει και να βασανιστεί για ένα ψέμα».

«Μόνο η αλήθεια κινεί τον άνθρωπο εις την υπερτάτη θυσία». «Οι Απόστολοι προσέρχονται στην οικουμενική ανθρωπότητα και στην Αγία μας Εκκλησία, μαρτυρούντες το γεγονός της Αναστάσεως, διότι έλαβαν πείρα, εμπειρία προσωπική του Αναστάντος και αυτό το θαύμα συνεχίζεται και θα συνεχίζεται έως της συντελείας των αιώνων», πρόσθεσε.

Σημειώνοντας ότι η εμπειρία της Αναστάσεως συνεχίζεται διαχρονικά μέσα στην Εκκλησία, έφερε ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τους Αγίους, οι οποίοι μετέχουν στη ζωή του Αναστημένου Χριστού. Κάνοντας ειδική μνεία στους Αγίους Νεομάρτυρες της Λέσβου Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη, οι οποίοι μετά από αιώνες «κατέδειξαν τους τόπους όπου ήταν θαμμένα τα ιερά τους μαρτυρικά λείψανα», επιβεβαιώνοντας τη ζωντανή παρουσία της χάριτος του Θεού, υπογράμμισε πως «οι Άγιοι συνεχίζουν τη μαρτυρία των Αποστόλων και θα τη συνεχίζουν έως το τέλος της ιστορίας, διότι οι Άγιοι είναι αναστημένοι».

«Και τώρα η Αγία μας Εκκλησία ζει και πάλι, σήμερα, ένα σύγχρονο και συνεχές και αδιάπτωτο θαύμα», είπε στη συνέχεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, κάνοντας λόγο για «το θαύμα της αφής του Αγίου Φωτός στο Θεοδόχο και Ζωοποιό Τάφο του Σωτήρος Χριστού» στα Ιεροσόλυμα ως διαρκή επιβεβαίωση της Αναστάσεως. Τόνισε πως αποτελεί ένα γεγονός που βιώνεται κάθε χρόνο από τους πιστούς και αποτελεί σημείο της ζωντανής παρουσίας του Θεού στον κόσμο.

«Εκεί ο Ορθόδοξος Πατριάρχης και μόνον θα προσέλθει και θα λάβει από τον Πανάγιο Θεό το Άκτιστο Θείο Φως της Αναστάσεως» σημείωσε ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας με έμφαση πως το Άγιο Φως «ευλογείται δι’ ακαΐας».

«Αυτό το Άκτιστο Φως δεν εξέρχεται σε μέλη που δεν ανήκουν στο σώμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας», σημείωσε, τονίζοντας πως «δεν εξέρχεται ούτε στους Ρωμαιοκαθολικούς, ούτε στους Προτεστάντες, ούτε στους Αντιχαλκιδονίους» και υπενθυμίζοντας παράλληλα το ιστορικά καταγεγραμμένο γεγονός που συνέβη τον «16ο αιώνα όταν οι Αρμένιοι δωροδόκησαν τον Τούρκο Διοικητή για να αποκλείσει τον Ορθόδοξο Πατριάρχη από της αφής του Αγίου Φωτός και να επιτελέσει το έργο αυτό ο Αρμένιος Πατριάρχης», ο οποίος προσήλθε δεόμενος επί ώρες χωρίς, ωστόσο, να λάβει κάτι, σε αντίθεση με τον Ορθόδοξο Πατριάρχη ο οποίος βρισκόταν έξω από τον Ναό, προσευχόμενος μετά δακρύων.

«Τότε συνέβη το γεγονός ότι το Άγιο Φως εξήλθε, κατά τρόπον θαυμαστό από τον αριστερό πεσσό όπου φαίνεται μέχρι και σήμερα και εις τους αιώνας των αιώνων», είπε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας πως «Το Άγιο Φως είναι η επιβεβαίωση της Αναστάσεως τώρα, σε κάθε ώρα, σε κάθε μετρητή στιγμή, στο σήμερα».

«Εμείς πιστεύουμε στον Αναστάντα. Δεν πιστεύουμε σε έναν νεκρό άνθρωπο, σοφό, άξιο, μεγάλο Άγιο, αλλά σε έναν ζώντα, ο οποίος μας χαρίζει την εμπειρία της ζωής Του για να γίνει και δική μας ζωή» είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος σε όλους «Καλή Ανάσταση!».

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε για μία ακόμη φορά την ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες του, στον ειδησεογραφικό όμιλο Alter Ego Media, στον τηλεοπτικό δίαυλο του Mega και στο ONE και ιδιαίτερα στον κ. Ευάγγελο Μαρινάκη, τον μεγάλο ευεργέτη της Μητροπόλεως και της πόλεως του Πειραιά, για την τηλεοπτική αναμετάδοση των Ιερών Ακολουθιών της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος στα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Θυμίζουμε ότι σήμερα, Μεγάλο Σάββατο, από τις 23:50 έως τις 00:10 η τηλεόραση του MEGA θα μεταδώσει την Ακολουθία της Αναστάσεως του Κυρίου μας.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

ΕΞΗΛΘΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

Σε κλίμα κατάνυξης και λαμπρότητας, παρουσία χιλιάδων πιστών, τελέστηκε σήμερα Μέγα Σάββατο, 11 Απριλίου 2026 στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα η τελετή της Αφής του Αγίου Φωτός.

Λίγα λεπτά μετά τις 14:10 ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος Γ' εξήλθε του Παναγίου Τάφου κρατώντας σε κάθε του χέρι αναμμένα 33 κεριά και μεταλαμπάδευσε το Άγιο Φως στους προσκυνητές.

Να αναφερθεί ότι φέτος η τελετή πραγματοποιήθηκε υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας λόγω των εξελίξεων στην περιοχή.

Μετά την τελετή αφής η ελληνική αποστολή, η οποία αποτελείται από τον Υφυπουργό Εξωτερικών κ. Γιάννη Λοβέρδο, τον εκπρόσωπο της ΔΙΣ Σεβ. Μητροπολίτης Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίο και τον Έξαρχο του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα Αρχιμ. Ιερώνυμο, παρέλαβε το Άγιο Φως από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλο για να το μεταφέρει με ειδική πτήση στην Αθήνα περίπου στις 18:30 - 19:00.

Στην συνέχεια με 18 ειδικές πτήσεις που έχουν προγραμματιστεί θα γίνει η διανομή του Αγίου Φωτός σε όλη την ελληνική επικράτεια.

 

Ἐδῶ, στό θάνατο τοῦ Θεανθρώπου, συνέβη τό ἀντίθετο...

«Και κλίνας την κεφαλήν, παρέδωκεν το πνεύμα». 

Πρᾶγμα παράδοξο, διότι οἱ ἄνθρωποι πρῶτα πεθαίνουν καὶ μετὰ πέφτει τὸ κεφάλι τους.Ἐδῶ, στὸ θάνατο τοῦ Θεανθρώπου, συνέβη τὸ ἀντίθετο.
Γιατί;Διότι ὡς Κύριος καὶ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, πλαγιάζει τὸ κεφάλι Του Κάνοντας νεύμα στον θάνατο: «ἔλα πάρε με τώρα ποὺ ἐγὼ σὲ διατάζω».
Ἐκεῖνος ὑπακούοντας, Τὸν παίρνει ἀπὸ τὴ ζωή. Δόξα σοι Κύριε!

 Μέγας Αθανάσιος

“Ανέτειλε το έαρ. Η ευωδία της Αναστάσεως” (Φώτης Κόντογλου)

 

«Ω! Χωρίς την ευωδία που βγαίνει από το μυστικό κήπο του Χριστού, ναι, δεν μπορεί να νιώσει ο Έλληνας Χριστιανός την ευωδία της άνοιξης!»

~ Έχω την ιδέα πως κι ένας που είναι τυφλός και κουφός, θα νιώσει την άνοιξη που ήρθε,δίχως να βλέπει και δίχως να ακούει τίποτα απ’ όσα τη μαρτυρούν. Γιατί ο κάθε άνθρωπος αισθάνεται από μέσα του τον ερχομό της.

Σε μένα, όπως και σε κάθε Έλληνα που αγαπά τη θρησκεία μας, όλα τα φυσικά φαινόμενα είναι δεμένα με το μυστήριο της Εκκλησίας και πιο πολύ η άνοιξη, που γίνεται πνευματική με την Ανάσταση του Χριστού. Άν μπορούσε κανένας να βγάλει από μέσα μου το γλυκό σκίρτημα της θρησκείας, ξέρω πως δε θα’ νιωθα τη φυσική ομορφιά όπως τη νιώθω τώρα,δίχως τον κρυφό ενθουσιασμό, δίχως την αγιασμένη αγαλλίαση που αισθάνομαι τώρα που τα νιώθω όλα συνταιριασμένα με την ευωδία της θρησκείας.’Θα αισθανόμουν τη φύση όπως την αισθάνονται οι λεγόμενοι «φυσιολάτρες», ποιητικά, εξωτερικά, κι όχι με τη μυστική μακαριότητα και με την αγιασμένη ειρήνη που αισθάνεται ο χριστιανός. Ευφραίνεται η διάνοιά του με τα έργα της υμνωδίας και της αγιογραφίας σε κάθε στιγμή, κι από μέσα απ’ αυτά βλέπει και ακούει και μυρίζει τα ωραία και τα τερπνά της δημιουργίας.

Ακούγει τη βαθύτερη φωνή της φύσης. Τώρα το Πάσχα, το μοσκοβόλημα που βγάζουνε τα άνθια και τα βότανα, το κελάηδισμα των πουλιών, το λεπτό τ’ αγέρι που σαλεύει τα χλωρά κλαριά, τ’ αλαφρό κύμα που γλυκομουρμουρίζει στην ακρογιαλιά, στους κάβους, στα νησιά, τα βουνά και τα λαγκάδια, όλα τα νιώθεις να πανηγυρίζουνε μαζί με τα μακάρια πνεύματα, για την Ανάσταση του Χριστού. Η ευωδία που γεμίζει τον αέρα από τα λουλούδια ανακατεύεται με τα μύρα που κρατούσαν οι Μυροφόρες, πηγαίνοντας στον τάφο του Χριστού. Τα ερημοκλήσια των βουνών πανηγυρίζουνε. Ψαλμωδίες ακούγονται παντού, στις πολιτείες, στα χωριά, στα ταπεινά εκκλησάκια που βρίσκονται μέσα στα περιβόλια, στ’ αμπέλια κι απάνω στους ξερούς βράχους, στις ακροθαλασσιές και στα νησιά.

Αλλά, όπου και να βρεθώ, σε στεριά και σε θάλασσα, ακούω μέσα μου και σιγοψέλνω τα χαρμόσυνα τροπάρια της Αναστάσεως, που κάνουνε να ευωδιάζουνε όλα γύρω μου.

Τ’ άγρια κλαδιά στάζουνε μια δροσιά αγιασμένη. Το χώμα και το κάθε ταπεινό βότανο μοσκοβολά σαν μοσκολίβανο. Ναός Θεού είναι όλη η πλάση. Τα βουνά σηκώνουνε με αγαλλίαση τις κεφαλές τους μέσα στο χρυσό φως. Τα άσπρα συννεφάκια ανεμίζουνται σαν σημαίες μέσα στο γαλανό ουρανό. Η θάλασσα αστράφτει στον ήλιο, ανάμεσα στα δέντρα, στολισμένη με κάβους και με νησάκια. Ως κι οι ξέρες του πελάγου, κι εκείνες γιορτάζουν. Το χώμα είναι μοσκολίβανο. Οι πέτρες θαρρείς πως είναι κι εκείνες ζωντανές και χαρούμενες. Τίποτα δεν είναι νεκρό και άψυχο, σήμερα που αναστήθηκε ο Χριστός και χάρισε σε όλα τα πλάσματα και τα κτίσματα ζωή κι αθανασία. Ο Βασιλέας της ζωής βασιλεύει σήμερα απάνω στο ζωντανό βασίλειό του. Πουθενά δεν υπάρχει πια θάνατος, πουθενά δεν απόμεινε σκοτάδι: «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια.»

Για τούτο, όλη η κτίση δοξολογά ευχαριστώντας τον ευεργέτη της, από τα σύννεφα που αρμενίζουνε ψηλά, από τα ακατάλυτα βουνά, ως το χορταράκι που κρύβεται ταπεινά κάτω από την πέτρα. Ακούγω τα δέντρα να ψέλνουνε σαν ψαλτάδες, σαν παπάδες και σαν δεσποτάδες: ο δρυς είναι ο δεξιός ψάλτης και ψέλνει «αργώς και μετά μέλους» τούτο το αθάνατο τροπάρι: «Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα. Εκ γαρ θανάτου προς ζωήν, και εκ γης προς ουρανόν, Χριστός ο Θεός ημάς διεβίβασεν επινίκιον άδοντας».

Κι η βαλανιδιά, που είναι ο αριστερός ψάλτης, ψέλνει: «Δεύτε πόμα πίωμεν καινόν, ουκ εκ πέτρας αγώνου τερατουργούμενον, αλλ’ αυθαρσίας πηγήν, εκ τάφου ον βρήσαντος Χριστού, εν ω στερεούμεθα» και πάλι, άλλος δεξιός ψάλτης, η ελιά, ψέλνει κατανυκτικά την ε ωδή: «Ορθρίσωμεν όρθρου βαθέος, και αντί μύρου τον ύμνον προσοίσωμεν, το δεσπότη και Χριστόν οψόμεθα, δικαιοσύνης ήλιον, πάσι ζωήν ανατέλλοντα». Από τ’ αριστερό αναλόγι ο έταιρος αριστερός ψάλτης, ο πρίνος, ψέλνει με την τραχιά φωνή του, και λέγει: «Αύτη η κλητή και αγία ημέρα, η μία των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία, εορτών εορτή, και πανήγυρίς εστι πανηγύρεων, εν η ευλογούμεν Χριστόν εις τους αιώνας».

Ύστερα ακούγεται η φωνή του κυπαρισσιού, που είναι ο διάκος, λιγερόκορμος και αρχιμούστακος, και λέγει την εκφώνηση: «Την θεοτόκον και μητέρα του φωτός εν ύμνοις τιμώντες μεγαλύνωμεν» και ο πρωτοψάλτης ο δρυς ψέλνει με μεγαλοπρέπεια: «Ο Άγγελος εβόα τη Κεχαριτωμένη, Αγνή Παρθένε χαίρε, και πάλιν ερώ, χαίρε! Ο σος Υιός ανέστη τριήμερος εκ τάφου. Φωτίζου, φωτίζου, η νέα Ιερουσαλήμ. Η γαρ δόξα Κυρίου επί σε ανέτειλε. Χόρευε νυν και αγάλλου Σιών. Συ δε, Αγνή, τέρπου, Θεοτόκε, εν τη εγέρση του τόκου σου».

Έτσι προχωρεί η λειτουργία πριν να βγει ο ήλιος, αυτή η μυστική λειτουργία, που την ακούνε μονάχα τα πνευματικά αυτιά και που οι υμνωδίες της αντιλαλούνε μέσα στη μεγάλη εκκλησία της πλάσης, που έχει για κουμπέδες τα ψηλά βουνά, για σταυροθόλια τα δροσερά λαγκάδια, για εικονοστάσι τους κατακάθαρους βράχους που είναι στολισμένοι με αγριοβότανα, για αγίασμα το γαλανό πέλαγο, για εξαφτέρουγα και για λάβαρα τα σύννεφα, για πολυέλαιο τον ήλιο, για καντήλια τα άστρα. «Υψούτε Κύριον τον Θεόν ημών, και προσκυνείτε το υποποδίω των ποδών αυτού, ότι Άγίος εστιν!

Την ώρα που ο ήλιος χτυπά αστραφτερός στις κορφές των βουνών, αρχίζουνε να ψέλνουνε το «Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον. Αινείτε τον Κύριον εκ των ουρανών, αινείτε αυτών εν τοις υψιστοίς!» Κι ύστερα ψέλνουνε τα στιχηρά του Πάσχα: » Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν. Πάσχα ιερόν ημίν σήμερον αναδέδεικται…». Και στο τέλος ο πρωτοψάλτης ο, δρυς, με τη βροντερή φωνή του ψέλνει με σεμνή μεγαλοπρέπεια το δοξαστικό της Αναστάσεως που αντιλαλεί ως τα πέρατα της οικουμένης: «Αναστάσεως ημέρα και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν, αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει. Και ούτω βοήσωμεν: Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».Ναι. Αυτή τη μυστική λειτουργία την ακούνε σ’ όποιον τόπο πάνε, όσοι ήπιανε από την άφθαρτη πηγή της Ορθοδοξίας. Γύρω τους όλα ψέλνουνε και μέσα τους πάλι άλλοι ψαλτάδες μυστηριώδεις και ιερείς και διάκοι και κανονάρχοι ψέλνουνε δοξολογώντας την Ανάσταση του Χριστού.

Παπάδες είναι ο παπα-Πεύκος κι ο παπα-Κέδρος. Αρχιμανδρίτης είναι ο παπα-Έλατος. Δεσπότης είναι ο πλάτανος. Διάκοι είναι το κυπαρίσσι και η λεύκα. Πρωτοψάλτης είναι ο δρυς. Ψαλτάδες είναι οι βαλανιδιά, ο πρίνος, ο σκίνος κι η ελιά η καλογριά. Κανονάρχοι είναι η μυρσίνα, ο ασπάλαθος, το σφεντάμι, ο αβαγιανός, το φλισκούνι, τ’ αρπεδούκλι, η ρίγανη, το θυμάρι. Και μαζί με τους ψαλτάδες σιγομουρμουρίζουνε η αστοιβιά, η ανθισμένη κουνούκλα, ο δυόσμος, ο βασιλικός, η μαντζουράνα, ο απήγανος, οι ανεμώνες, τ’ αγκάθια, τα ψύλληθρα, τ’ απεραθάκια και τα άλλα ταπεινά και αθώα βότανα.

Ο Χριστός βρίσκεται μέσα σε όλα. Όλα, τα πάντα Τον ευχαριστούνε γιατί τους έδωσε τη ζωή με την Ανάστασή Του. Χωρίς το Χριστό όλα είναι νεκρά και βουβά. (….)

Ω! Χωρίς την ευωδία που βγαίνει από το μυστικό κήπο του Χριστού, ναι, δεν μπορεί να νιώσει ο Έλληνας Χριστιανός την ευωδία της άνοιξης. Μέσα στην ψυχή του, η φυσική άνοιξη γίνεται ένα με το πνευματικό έαρ κι έτσι αισθάνεται τη χαροποιό πνοή της αιώνιας ζωής, ψέλνοντας με ανεκλάλητη χαρά και αγαλλίαση: «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιωτής, της αιωνίου, απαρχήν και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον ευλογητόν των Πατέρων Θεόν και υπερένδοξον.»

«Γιορτάζουμε τη νέκρωση του θανάτου και την κατάργηση του Άδη. Γιορτάζουμε, γιατί αρχίζει για μας μια άλλη ζωή, αιώνια, και για τούτο, με σκιρτήματα χαράς, υμνούμε Εκείνον που μας χάρισε αυτήν την αθάνατη ζωή, που είναι ο μόνος ευλογητός των Πατέρων Θεός και υπερένδοξος.»