Αφιέρωμα Αυγούστου:Παναγία η Βρυσιανή.

 

Η Παναγία η Βρυσιανη είναι αφιερωμένη στην γέννηση της υπεραγίας Θεοτόκου και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου.

Πρόκειται για έναν ναο που χτίστηκε το 1935 στα θεμέλια του πρώτου ναού, που πιθανολογείται να ανεγέρθηκε το 1553 και να ανακαινίσθηκε το 1791. Είναι το μεγαλύτερο προσκύνημα της επαρχίας Καρπάθου και Κάσου και ένα απο τα σημαντικότερα της Δωδεκανήσου, κι όλο αυτό οφείλεται στην σεπτή κι θαυματουργή εικόνα της. Την ακριβή προέλευση της δεν την γνωρίζουμε, ομως η παράδοση θέλει να προέρχεται απο τους Κύπριους μετανάστες στην μεσαιωνική περίοδο, όπου εγκαταστάθηκαν στην Κάρπαθο και στην περιοχή του Λευκού, και αργότερα με τις επιδρομές των πειρατών η εικόνα μεταφέρθηκε μαζί με την τότε κοινότητα του Λευκού στην σημερινή της τοποθεσία.

Αυτό όμως που αξίζει να σημειωθεί είναι οτι δυο μοναχοί αγιορείτες, οταν έφθασαν στο χωριό και είδαν την εικόνα χωρίς κανένα δισταγμό την θεώρησαν έργο τους Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά. Οπως και να έχει μιλάμε για μια εικόνα ή μάλλον να πούμε καλύτερα για ένα σκεύος επικοινωνίας των ανθρώπων με τον Θεό, και αυτό γιατί τα θαύματα που έγιναν είναι αμέτρητα.

Που είσαι Παναγία μου;

 

 

*Που είσαι Παναγία μου;*

Στις σκιές του κόσμου, όπου ο πόνος σχεδιάζει βαθιές γραμμές πάνω στις καρδιές, εκεί στέκεται η Παναγία.

Μια σιωπηλή μάρτυρας της ανθρώπινης δυστυχίας. Μια Μητέρα που δεν εγκαταλείπει. Δεν φοράει πάντα φωτεινά ενδύματα, ούτε περιβάλλεται από θαύματα. Μερικές φορές είναι η κρυφή παρηγοριά στη νύχτα, το κλάμα που δεν ακούγεται, το χέρι που σφίγγει το δικό σου χέρι όταν νιώθεις μόνος.

Ίσως να την έχεις συναντήσει χωρίς να την αναγνωρίσεις:

Μέσα από την γιαγιά που κάθεται στο παγκάκι του νοσοκομείου, περιμένοντας νέα για τον εγγονό της. Ή στον γιατρό και την νοσοκόμα που σκύβει με υπομονή πάνω από έναν ασθενή, σκουπίζοντας τον ιδρώτα του πόνου.

Η Παναγία δεν είναι μακριά από τις πληγές της ζωής. Ξέρει τι σημαίνει να βλέπεις αυτόν που αγαπάς να υποφέρει. Σταυρώθηκε μαζί με τον Υιό της, κρατώντας όλη την αγωνία της μητέρας που δεν μπορεί να σώσει το μονάκριβο Παιδί Της!

Και ίσως γι’ αυτό, ακόμα και σήμερα, δεν φεύγει από τους σταυρούς που σηκώνουμε εμείς. Οποιοδήποτε σταυρό!

Μένει δίπλα σου όταν ο κόσμος σου γκρεμίζεται, όταν η ελπίδα σβήνει σαν κερί στο άνεμο. Δεν σου υπόσχεται εύκολες λύσεις, όχι όχι, αλλά σου ψιθυρίζει: *«Δεν είσαι μόνος. Υποφέρω μαζί σου. Και όπως ο σταυρός οδήγησε σε ανάσταση, έτσι κι ο δικός σου πόνος, όσο βαθύς κι αν είναι, δεν θα είναι το τελευταίο σου λόγο.»*

Γιατί η Παναγία δεν είναι η θεά που εξαφανίζει τα δάκρυα, αλλά η Μάνα που τα δέχεται και μέσα από αυτά, γεννά μια νέα πίστη , μια νέα ελπίδα, μια νέα αγαπάει προς τον Χριστό!

Γι’αυτό σου λέω και σήμερα!

Την Παναγία από το φουστάνι να κρατάς εσύ μου με διαβάζεις τώρα!

Πατήρ ⲀθⲀνⲀϲιος

Ἱερὰ Μονὴ ΠⲀνⲀγίⲀς ΜⲀλεβῆς

Οικογένεια, ώρα μηδέν;

 

Του Αρχιμ. Διονυσίου Λαζαρίδη - Romfea.gr

---

Είχε πει κάποτε ο Άγιος Πορφύριος το εξής συνταρακτικό ότι:« Για να προσεύχονται τα παιδιά πρέπει να έχουν αίμα προσευχομένων γονέων».

Η προσευχόμενη οικογένεια είναι το υγιές κύτταρο του σώματος της εκκλησίας. Είναι η πνευματική ραχοκοκαλιά της ενοριακής πράξης και συνείδησης.

Αποτελεί το εναργές πολυόργανο της κοινωνίας, είναι ο κινητήριος ζωτικός μοχλός, που σηματοδοτεί την υγιή ύπαρξη, πράξη και συνέχεια του έθνους.

Για να γίνουν αυτά πραγματικότητα, πρέπει η οικογένεια, να έχει εξασφαλισμένη αρραγή υπόσταση και ζώσα πνευματικότητα.

Η Πολιτεία και η εκκλησία είναι οι σταθεροί εγγυητές που θα τα διασφαλίζουν.

Δυστυχώς κάποιες δημόσιες δηλώσεις ειδημόνων μόνο σύγχυση και αβεβαιότητα μπορούν να προκαλούν.

Συγκεκριμένα η δημόσια φράση: «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος», μας προβληματίζει.

Εκ στόματος αρμόδιας υπουργού τέτοια φράση είναι θλιβερό να έχει ειπωθεί.

Δεν έχει θέση επίβλεψης και προάσπισης στα μελλοντικά αρμόδια υπουργικά σχέδια η πατροπαράδοτη οικογένεια;

Δεν έχει θέση στο μέλλον της ελληνικής κοινωνίας η οικογένεια αυτούσια όπως είναι μέχρι σήμερα; Τι θα αλλάξει ή τι μέλλει να την διαφοροποιήσει;

Ποιο είδος οικογένειας είναι υπό σχεδιασμό κατά την υπουργό, για να αποτελέσει το πνευματικό πατρόν, που θα εξυφάνει το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας;

Για να διαφυλάξει η υπουργός την διαφορετικότητα όπως διατείνεται, πρέπει να βυθίσει αύτανδρο το πατροπαράδοτο πλοίο της οικογένειας;

Εκείνο που διακρατεί για χιλιετηρίδες τη θεμελιακή συνοχή μέσα στην ελληνική κοινωνία;

Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος, στην υπουργική ατζέντα της αρμόδιας υπουργού;

Μα το έργο που υπηρετεί είναι να προστατέψει την παρουσία, ύπαρξη και δράση της παραδοσιακής οικογένειας μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Παρήλθεν τελικά η ελληνική παραδοσιακή οικογένεια από τον υπουργικό σχεδιασμό;

Μήπως επειδή μέσα από τις εθνικές δημογραφικές στατιστικές διακρίνεται μία συνεχής πληθυσμιακή κατάρρευση;

Εάν ναι, τότε σαν αρμόδια υπουργός οφείλει να ενισχύσει τα νέα ζευγάρια με παροχές, με ενημερωτικά και ενισχυτικά συνέδρια, με εκπαιδευτικές δράσεις, σε συνεργασία με τοπικούς φορείς, σε συνεργασία προπάντων με τις μητροπόλεις και την τοπική ενορία.

Από τις σχετικές δηλώσεις της παρατηρείται να εξοβελίζεται η πατροπαράδοτη ελληνική οικογένεια και να προάγεται στη θέση της το inclusion και η διαφορετικότητα.

Αυτό είναι μέγα και ολέθριο σφάλμα, που θα στοιχίσει στην κοινωνική συνοχή και εν γένει στην απρόσκοπτη πορεία του έθνους.

Μία ακόμη φράση που ακούστηκε από την υπουργό μας προβληματίζει.

«Δεν μπορείς να πεις ότι η τυπική οικογένεια του μέλλοντος είναι μια οικογένεια με δύο γονείς και τρία παιδία.»

Μόνο προβληματισμό προκαλεί αυτή η δημόσια δήλωση. Ποια τυπική οικογένεια φαντάζεται η σεβαστή υπουργός;

Για ποια τυπική οικογένεια κάνει λόγο; Ποια είναι η σύνθεση αυτής της οικογένειας που έχει η ίδια σχεδιάσει και που θα αποτελέσει το μέλλον της Ελλάδας;

Γιατί πρέπει να μπει ανάχωμα στην φυσικό ρεύμα της οικογένειας η διαφορετικότητα;

Ποιοι θα είναι οι γονείς της μελλοντικής οικογένειας που εκείνη ως αρμόδια υπουργός οραματίζεται;

Εξάγεται τελικά από τα λεγόμενα της το συμπέρασμα, ότι δεν θα παίζει πλέον πρωτεύοντα ρόλο το παραδοσιακό μοντέλο των γονέων πατέρα και μητέρας στην μελλοντική οικογένεια.

Μια φθηνή αιτιολογία είναι: «γιατί έχουμε πολυδιάσπαση νοικοκυριών». Ακούγεται ζοφερό.

Ολέθριο τέλος ομολογουμένως θα αποβεί να αντικαταστήσουμε την πατροπαράδοτη σύνθεση, το αρχέγονο μοντέλο της ελληνικής οικογένειας, εκείνης που γέννησε αγίους ιεράρχες και ακάματους ιερείς, ήρωες της πατρίδας αλλά και της καθημερινότητας, με το inclusion και την διαφορετικότητα.

Τέλος μην ξεχνάμε τη ρήση του Αγίου Πορφυρίου.

«Η αγιότητα των γονέων, σώζει τα παιδιά.»

Ο νοών νοείτω.

ΛΑΜΨΟΝ ΚΑΙ ΗΜΙΝ ΤΟΙΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙΣ το φως Σου το «αΐδιον»

  Μία αντίθεση αποτυπώνεται στο απολυτίκιο της μεγάλης Δεσποτικής εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Από την μία οι μαθητές του Χριστού Τον είδαν να μεταμορφώνεται και να αφήνει να φανερωθεί η δόξα Του και αυτοί βίωσαν το συγκλονιστικό αυτό γεγονός, το προφητικό της εσχάτης ημέρας του κόσμου και της ύπαρξής μας,, «καθώς ηδύναντο», όπως μπορούσαν. Από την άλλη, ο υμνογράφος παρακαλεί τον Χριστό να λάμψει και για μας τους αμαρτωλούς το φως Του το «αΐδιον», το αιώνιο, το διαρκές, το αδιάλειπτο, τόσο στην παρούσα ζωή, όσο και στην ατελεύτητη.

Η αντίθεση είναι ανάμεσα στους μαθητές και τη δυνατότητά τους να κατανοήσουν την εμπειρία της Μεταμορφώσεως και σε μας που είμαστε αμαρτωλοί. Προφανώς, αμαρτίες είχαν και οι μαθητές. Όμως εκείνοι είχαν μία μοναδική ευλογία: να βλέπουν τον Χριστό, να τον συναναστρέφονται διαρκώς, να είναι η ζωή τους κοινωνία με Εκείνον. Ο τρόπος αυτός, εκ των πραγμάτων, κάνει την ύπαρξη να αφυπνίζεται. Να λειτουργεί πνευματικά. Να ελέγχει λογισμούς και να αφοσιώνεται στη οδό του Ευαγγελίου, στην οποία το πρόσωπο του Χριστού οδηγεί.

 Αυτή η κατάσταση βεβαίως δεν σήμαινε ότι δεν απαιτούνταν προσωπικός κόπος και αγώνας εναντίον του κακού και των παθών. Το παράδειγμα του Ιούδα, του μαθητή και προδότη εξαιτίας του νοσήματος της φιλαργυρίας, μαρτυρεί ότι δεν είναι εξασφαλισμένη η συνεχής κοινωνία με τον Χριστό, αν ο άνθρωπος δεν θελήσει να παλέψει με τον εαυτό του, να αφήσει τον Χριστό να τον αγιάσει, ώστε να ζήσει την εμπειρία της δικής του πλέον μεταμορφώσεως σε ύπαρξη που από εικόνα Θεού ομοιώνεται με Αυτόν, όπως είναι ο αληθινός προορισμός μας.

 Όμως εμείς χαρακτηριζόμαστε και είμαστε αμαρτωλοί, διότι ο νους μας παραμένει προσανατολισμένος στα του κόσμου τούτου, με αποτέλεσμα να μην αφήνουμε περιθώριο να δούμε την καρδιά μας πώς είναι, ποια πάθη την πολιορκούν, πόσο μας καθοδηγεί η υπερηφάνειά μας και η αίσθησή μας ότι η ζωή μάς ανήκει, ότι νόημα έχει όταν την ελέγχουμε, πόσο δεν μπορούμε να αντέξουμε τον άλλον διότι δεν είναι όπως τον θέλουμε, πόσο ο κοσμικός προσανατολισμός της ζωής μας γίνεται ο κύριος στόχος και ο Θεός μία γωνία, ένα περιθώριο. Το κυριότερο πάθος μας όμως παραμένει το ότι δεν θεωρούμε ότι χρειαζόμαστε τον Θεό για να ευτυχήσουμε, ότι δεν μας νοιάζει η αγάπη, αλλά τα τρία «φ» αυτής της πραγματικότητας , η φιλαυτία, η φιληδονία, η φιλοδοξία, και ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε αυτά υποθάλπει ως κριτήρια νοηματοδότησης και σκοπού, ιδίως στους νεώτερους.

Η εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου λειτουργεί ως βάση αφύπνισης για όσους επιθυμούν να θυμηθούν τον τελικό σκοπό της ζωής. Είναι να λάμψει και σε μας το «φως το αΐδιον» του προσώπου του Κυρίου. Να γίνουμε φως. Να αλλάξουμε εντός μας και να καρδιοχτυπήσουμε με λαχτάρα για τον Θεό που έγινε άνθρωπος, διότι μας αγαπά. Για να μας συντροφέψει στον αγώνα προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Εκεί όπου κανένα σκοτάδι, ούτε παθών ούτε κακίας ούτε απόγνωσης δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού. Εκεί όπου όλοι συναντιόμαστε, αρχικά εν ψυχή και στο τέλος της Ιστορίας και με το σώμα μας, για να υπάρχουμε ως πρόσωπα φωτισμένα, αγιασμένα, ελεημένα, μεταμορφωμένα σε υπάρξεις που αγαπούν και χαίρονται.

Η Εκκλησία είναι ο τρόπος, ο χώρος, ο χρόνος όπου ζούμε το Θαβώρειο φως. Βλέπουμε στις εικόνες των αγίων τα φωτοστέφανα. Βλέπουμε την ιλαρότητα του προσώπου τους, μέσα από μία γλυκύτητα, δοσμένη στη σοβαρότητα που απαιτείται ώστε ο άνθρωπος να νιώσει ότι η Μεταμόρφωση μας περιμένει, όταν έχουμε ξεκινήσει να παλεύουμε εναντίον της αμαρτίας του «εγώ και μόνο». Όταν αγαπούμε. Όταν χαιρόμαστε εκ της καρδίας μας. Όταν, τελικά, ζητούμε τον Χριστό, όχι για να Τον κρατήσουμε για μας, αλλά για να Τον μοιραστούμε με όλους, όπως έκαναν και οι μαθητές δίνοντας τη ζωή τους εν αγάπη. Ας γιορτάσουμε αγαπώντας, μετανοώντας, κατανοώντας ότι το φως της Μεταμόρφωσης είναι η αρχή και το τέλος του θεούμενου ανθρώπου. Δηλαδή, όλων μας, διότι γι’ αυτό πλαστήκαμε!
Χρόνια πολλά κι ευλογημένα!

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

Τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού, τιμά σήμερα, 6 Αυγούστου, η Εκκλησία μας. Κατά τη διήγηση των Ευαγγελιστών, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήρε από τους μαθητές τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και ανέβηκε στό όρος Θαβώρ για να προσευχηθεί.

Όπως σημειώνει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Eπήρε δε τρεις μόνους Aποστόλους, ως προκρίτους και υπερέχοντας. O μεν γαρ Πέτρος επροκρίθη, επειδή ηγάπα πολλά τον Xριστόν. O δε Iωάννης, επειδή ηγαπάτο από τον Xριστόν. O δε Iάκωβος, επειδή εδύνετο να πίη το ποτήριον του θανάτου, το οποίον και ο Kύριος έπιεν».

Οι τρεις μαθητές Του, όπως ήταν κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο Θαβώρ και ενώ κάθισαν να ξεκουραστούν, έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν, ξύπνησαν, αντίκρισαν απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα.

Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο, και τα φορέματα Του ήταν λευκά σαν το φως. Τον περιστοίχιζαν δε και συνομιλούσαν μαζί Του δυο άνδρες, ο Μωϋσής και ο Ηλίας.

Γράφει χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Έφερε δε εις το μέσον τους τον Mωυσήν και τον Ηλίαν, διά να διορθώση τας σφαλεράς υποψίας, οπού είχον οι πολλοί περί αυτού. Kαθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Kύριον, πως είναι ο Ηλίας.

Άλλοι δε, πως είναι ο Iερεμίας. Διά τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το Θαβώρ τους πρώτους και κορυφαίους Προφήτας, διά να γνωρίσουν οι μαθηταί, και διά των μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Xριστού, και των Προφητών.

O μεν γαρ Xριστός, είναι Δεσπότης. Oι δε Προφήται, είναι δούλοι. Kαι ίνα μάθουν, ότι ο Kύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της ζωής. Διά τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Mωυσήν. Aπό δε τους ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν».

Αφού οι μαθητές συνήλθαν κάπως από την έκπληξη, ο πάντα ενθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας να διατηρηθεί αυτή η αγία μέθη που προκαλούσε η ακτινοβολία του Κυρίου, ικετευτικά είπε να στήσουν τρεις σκηνές. Μια για τον Κύριο, μια για το Μωϋσή και μια για τον Ηλία. Πριν προλάβει, όμως, να τελειώσει τη φράση του, ήλθε σύννεφο που τους σκέπασε και μέσα απ’ αυτό ακούστηκε φωνή που έλεγε: «Οὗτος ἐστὶν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε» (Λουκά, θ’ 28-36). Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε.

Οφείλουμε, λοιπόν, και εμείς όχι μόνο να Τον ακούμε, αλλά και να Τον υπακούμε. Σε οποιοδήποτε δρόμο μας φέρει, είμαστε υποχρεωμένοι να πειθαρχούμε.

Ἀπολυτίκιον:
Ἦχος βαρύς.
Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.

Αφιέρωμα Αυγούστου:ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΓΑΡΑ (ΟΤ ΚΑΓΙΑ ΠΑΦΡΑΣ)

 

 Μονή στο βουνό Νεπιέν της Πάφρας κοντά στο χωριό Οτ Καγιά, λέγονταν και Παχατσάχ Παναγιασί (όνομα τούρκικο που σημαίνει «η Παναγιά που κάνει τον τυφλό να βλέπει») σήμερα σε πολλούς είναι γνωστή σαν ματωμένη σπηλιά.

 ο μοναστήρι αποτελούσε θρησκευτικό κέντρο της περιοχής και υπήρξε μαρτυρικός τόπος μιας μεγάλης μάχης, τον Απρίλιο του 1917.

Στη σπηλιά της Παναγίας είχαν καταφύγει, περίπου 600 γυναικόπαιδα και 80 αντάρτες με επικεφαλείς τους Χατζηγιώργη Καραβασίλογλου από το χωριό Αγτσάλαν και τον Κωνσταντίνο Δεληονάλογλου από το χωριό Ουτς Πουνάρ. Η μάχη άρχισε στις 16 Απριλίου και κράτησε ως τις 22.Οι Έλληνες αντάτρες πολέμισαν γενναία χωρίς καμία απολύτως βοήθεια και όταν πια δεν είχαν άλλα πολεμοφόδια, αποφάσισαν να αυτοκτωνίσουν παρα να πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Τελευταίος ''έφυγε'' ο καπετάνιος Χατζηγιώργης, αφού ύψωσε πρώτα λευκή σημαία για να σωθούν τα γυναικόπαιδα.

Οι Τούρκοι μετέφεραν τους 600ους άμαχους της Παναγίας Μάγαρας στην τουρκική κωμόπολη Τσασούρ και από εκεί όσους επέζησαν από τα μαρτύρια που υπέστησαν στην πλατεία του χωριού, τους έστηλαν εξορία στην Κασταμονή, όπου και έφτασαν μόνο 83 άτομα. Ένας από τους επιζώντες ήταν και ο 12χρονος τότε Κλαζίδης Βασίλης από το Ουτς Πουνάρ, που εγκαταστάθηκε μετά την ανταλλαγή στο χωριό Βαθύτοπος Δράμας. 

Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ

Στις 22 Ιουλίου 2008 μεταφέρθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης η νέα εικόνα της Παναγίας Μαγαράς.

Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία της νέας εικόνας ανήκει στον κ.Νικο Μαυρίδη που κατάγεται από το Ακριτοχώρι.

Η νέα εικόνα είναι δωρεά και αγιογραφήθηκε από τις μοναχές του Ιερού Ησυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου Ακριτοχωρίου Το ξυλόγλυπτο προσκηνιτάρι της εικόνας είναι δωρεά του συλλόγου μας, του ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΚΡΙΤΟΧΩΡΙΟΥ-ΘΡΑΚΙΚΟΥ «ΟΙ ΑΚΡΙΤΕΣ». Ενώ η ακολουθία είναι του δρος Χαραλάμπου Μ.Μπούσια μεγά Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας με τίτλο «ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΣ ΜΑΓΑΡΑΣ ΤΗΣ ΕΝ ΤΗ ΕΠΑΡΧΙΑ ΠΑΦΡΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΝΥΝ ΤΙΜΩΜΕΝΗΣ ΕΝ ΑΚΡΙΤΟΧΩΡΙΩ ΣΙΝΤΙΚΗΣ» 

Παραθέτουμε απόσπασμα της Ακολουθίας. 

Ήχος ά 

Των ουρανίων ταγμάτων

Καταφυγή των Ποντίων,

Θεογεννήτρια,

παφραίων η προστάτις,

αντιλήπτωρ ταχεία,

φρουρός και παραστάτις εν τοις δεινοίς

σπηλαιώτισσα Δέσποινα

η κλήσιν έχουσα Μάγαρα προσφυώς,

σκέπε πάντας τους τιμώντας σε.

Φρουρός, ακέστορ σκέπη

και μέγα στήριγμα

Παφραίων Χριστωνύμων,

και Ποντίων απάντων

της Μάγαρα Παρθένε, σκέπε πιστούς

νυν είς Ακριτοχώριον

ασπαζομένους εικόνα σου την σεπτήν,

χαριτόβρυτε Παντάνασσα. 

Κάθε χρόνο στις 22-23 Ιουλίου εορτάζεται η έλευση της νέας εικόνας στην εκκλησία του χωριού και διοργανώνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις από τον Σύλλογό μας.

Τιμώμενο πρόσωπο στην πρώτη εκδήλωση ήταν ο εκληπών Κλαζίδης Βασίλειος, ένας από τους λίγους επιζώντες της μεγάλης σφαγής στην σπηλιά της Παναγίας. Ο κυρ Βασίλης πέθανε το 1995 στο Βαθύτοπο Δράμας. Την τιμητική πλακέτα παρέλαβαν οι κόρες του, Παρθένα και Σαββατού.

Παναγία: Το στήριγμα, η ελπίδα και η παρηγοριά του σύγχρονου ανθρώπου

 

π. Σπυρίδων Ιωάννου

Στους αναρίθμητους ύμνους που έχουν γραφεί για την Παναγία Μητέρα ξεχωρίζουν οι Παρακλητικοί Κανόνες.

Δροσιά στο καύμα του σώματος λόγω εποχής, Αύγουστος, αλλά και στα πολυκαύματα της ψυχής και γι’ αυτό αναπάσα στιγμή βάζουμε το επίθεμα τους πάνω στην πληγή μας.

Οι Παρακλητικοί Κανόνες, (Μικρά και Μεγάλη Παράκληση), ψάλλονται εναλλάξ στούς Εσπερινούς στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου (ιερός Δεκαπενταύγουστος).

Είναι αμέτρητα τα πλήθη των πιστών που τρέχουν σ’ όλους τούς Ενοριακούς Ναούς και τα ταπεινά Παρεκκλήσια, για να ακούσουν η καλύτερα να τούς σιγοψάλλουν μαζί με τόσα άλλα στόματα που συντονίζει η λαχτάρα της καρδιάς στο ρυθμο που δίνει ο χορός των ιεροψαλτών.

Καρδιακή προσευχή μεταβάλλεται ο μεστός λόγος του Κανόνα της Παρακλήσεως κάθε δειλινό.

Είναι αλήθεια, ότι όλοι οι χριστιανοί έχουν βαθειά στην καρδιά τους ριζωμένη την ευλάβεια προς την Παναγία. Εκείνη για όλους είναι το στήριγμα, η κατaφυγή, η παρηγοριά.

Τα σημειώνει αυτά και ο υμνογράφος με τρόπο μοναδικό.

Η Μάνα μας είναι των θλιβομένων η χαρά, των αδικουμένων η προστασία, των ξενητεμένων η παρηγοριά, των τυφλών η βακτηρία, όσων ταλαιπωρούνται η βοήθεια, αυτών που βρίσκονται σε κίνδυνο η σκέπη, αλλά και όσων βρίσκονται σε κάποια ανάγκη, γίνεται η αρωγός.

Η Μάνα μας Θεοτόκος δάνισε σάρκα στο Θεό Λόγο, ο οποίος για χάρη μας λειτουργεί το μυστήριο της σωτηρίας μας. Την έκανε Μάνα. Την χάρισε στον άνθρωπο, και εμείς την κάναμε Μάνα μας.

Σαν Μάνα γρικά και προσέχει τις φωνές μας. Η ευαισθησία της καρδιάς Της είναι δεδομένη από τη στιγμη. Η καρδιά της μάνας έχει μια εκπληκτική ευαισθησία για το παιδί της.

Μ’ ένα νεύμα μας καταλαβαίνει την επιθυμία η το πρόβλημα που μας απασχολεί και έρχεται κοντα μας προσπαθώντας να δώσει λύση η να προσφέρει το χάδι της που τόσο γλυκαίνει την πίκρα μας τη στιγμη του πειρασμού.

Το ίδιο συμβαίνει και στην καρδιά της Μεγάλης μας Μητέρας.

Όλοι κάποια στιγμή καταφεύγαμε σ’ Εκείνη είτε με βαθειά πίστη, είτε και με δυσπιστία, και ζητούμε τη στοργική της πρεσβεία για το προσωπικό μας αίτημα.

Η συνδρομή της έρχεται και τότε η καρδιά μας ξεσπά σε μια ευχαριστία: «Ουδείς προστρέχων επί σοι κατησχημένος από σου εκπορεύεται…», σημειώνει χαρακτηριστικά η γραφίδα του υμνωδού.

Απόδειξη τρανή της συνδρομής της και του πλήθους των πολλαπλών ευεργεσιών της είναι οι χιλιάδες Ναοί και Παρεκκλήσια που είναι αφιερωμένα στη χάρη της.

Αλλά και σε κάθε εικόνα της βλέπουμε να είναι κρεμασμένα εκατομμύρια από αφιερώματα και που αποτελούν τούς αδιάψευστους μάρτυρες των πολλών και αμετρήτων ευεργεσιών της.

Το όνομα της έχει γίνει και τραγούδι. Αμέτρητοι οι στίχοι.

Χιλιάδες οι ανώνυμοι και επώνυμοι οι υμνητές της που μέσα από την ποιητική τους γραφή προσπάθησαν να αποτυπώσουν σ’ αυτούς το βάθος της θεολογικής τους ευγνωμοσύνης προς την Παναγία, «την Μητέρα του Φωτός».

Μεταξύ των αμέτρητων ύμνων προς την Κυρία Θεοτόκο είναι και οι δυο γνωστοί Παρακλητικοί Κανόνες, Μικρός και Μεγάλος, που ψάλλονται σε κάθε περίσταση από τα χείλη των πιστών, τόσο να παρακαλέσουν την Υπεραγία Θεοτόκο να συντρέξει στις ποικιλότροπες ανάγκες, όσο και να αντλήσουν από τη θεία μορφη της δύναμη και να βρουν τη ψυχική αντοχή στις θλίψεις τους, μια και η λέξη «Παράκληση» σημαίνει την παρηγοριά, που την προσφέρει απλόχερα σ’ όλους χωρίς διάκριση η Κυρία Θεοτόκος.

Οι Παρακλήσεις ψάλλονται πολύ συχνά και στούς Ναούς, αλλά και κατά μόνας από τούς πιστούς. Τωρα όμως τον Δεκαπενταύγουστο, που γιορτάζεται η Κοίμηση της Παναγίας, το Μικρό Πασχα του καλοκαιριού όπως έχει επικρατήσει να λέγεται, ψάλλονται κατά την ακολουθία του Εσπερινού, μια η Μικρή και μια η Μεγάλη Παράκληση.

Οι Παρακλήσεις δεν ψάλλονται στούς Εσπερινούς του Σαββατό-βραδου, αλλά ούτε και κατά τον Εσπερινό της Μεταμορφώσεως, επειδή το περιεχόμενο των Παρακλήσεων είναι ικετευτικό και δεν ταιριάζει με το πανηγυρικό και χαρμόσυνο ύφος των αναστασίμων και των εορτίων ύμνων.

Η διάκριση των Παρακλήσεων σε Μικρά και Μεγάλη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην έκταση των τροπαρίων των ωδών, μια και τα τροπάρια της Μικράς Παρακλήσεως είναι πιο σύντομα απ’ αυτά της Μεγάλης.

Τα τροπάρια του Μικρού Παρακλητικού Κανόνα είναι έργο αγνώστου υμνογράφου. Ορισμένοι θεωρούν συντάκτη του κάποιο Θεοστήρικτο η Θεοφάνη. Φαίνεται να πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, που από Θεοφάνης μετονομάστηκε Θεοστήρικτος, όταν έγινε μοναχός.

Αντίθετα ο Μεγάλος Κανόνας είναι έργο του Θεοδώρου του Β’ του Δουκός, βασιλέως Νικαίας, του επονομαζομένου και Λασκάρεως, που έζησε στα μέσα του 13ου αιώνα.

Τα δυό αυτά αριστουργήματα της εκκλησιαστικής μας υμνογραφίας είναι πολύ αγαπητά σ’ όλους σχεδόν τους χριστιανούς, οι οποίοι όχι μόνο την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου, αλλά και σε πολλές άλλες περιστάσεις της καθημερινότητος τις διαβάζουν και τις ψάλλουν αποκομίζοντας περισσή ωφέλεια.

Εξάλλου μέσα στην πεζή και δύσκολη περίοδο αυτών των καιρών που βρεθήκαμε με τους ρυθμούς να εναλλάσσονται με τόση γρηγοράδα, η καταφυγή στη μεσιτεία της Κυρίας Θεοτόκου, είναι αναγκαία.

Ο πολύς πόνος, η θλίψη, η αγωνία για το αύριο, η κάθε λογίς δοκιμασία που ταλαιπωρούν την κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, γίνονται προτρεπτικές για καταφυγή στην πανάγια μεσιτεία της Μοναδικής μας Μάνας.

Σ’ αυτήν ας ακουμπίσουμε κι απόψε την καρδιά μας, και ας σιγοψάλλουμε στην άγια μορφή της, «Τα νέφη των λυπηρών εκάλυψαν την αθλίαν μου ψυχήν και καρδίαν και σκοτασμόν εμποιούσί μοι, Κόρη• αλλ’ η γεννήσασα φως το απρόσιτον απέλασον ταύτα μακράν τη εμπνεύσει της θείας πρεσβείας σου». Αμήν.

«Δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος»

Όταν ο Θεός είπε, ότι ακόμη και σ’ αυτόν τον τέλεια ωραίο και αρμονικό κόσμο που έχει φτιάξει ‘Δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος’, δεν εννοούσε μοναχά το γάμο. Κυρίως εννοούσε τη σχέση, τη σχέση του κάθε ανθρώπου με άλλους, έξω από τον εαυτό του, όπου θα μπορούσε μέσα σε μια επικοινωνία εμπιστοσύνης να δώσει, να πάρει και να συμμεριστεί.

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΙΓΝΙΟΣ

Τη μνήμη του Αγίου Ευσιγνίου τιμά σήμερα, 5 Αυγούστου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ευσίγνιος γεννήθηκε στην Αντιόχεια και ήταν στρατιωτικός για εξήντα ολόκληρα χρόνια.

Στρατεύθηκε όταν βασίλευε ο Κώνστας ο Χλωρός, πατέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Έζησε πολλά χρόνια και πρόφθασε μέχρι και τη βασιλεία του Ιουλιανού του Παραβάτη.

Όταν κάποτε ο βασιλιάς αυτός έφθασε στην Αντιόχεια, ζήτησε να τον δει κάποιος γέροντας στρατιώτης 110 χρονών!
Ο Ιουλιανός από περιέργεια τον δέχθηκε, και έμεινε έκπληκτος όταν είδε το γέροντα στρατιώτη τόσων χρονών να διατηρεί αλύγιστο το σώμα του. Διέταξε και τον περιποιήθηκαν όσο το δυνατόν καλύτερα.

Αλλά ο Ευσίγνιος δεν ικανοποιήθηκε απ’ αυτές τις περιποιήσεις του Ιουλιανού και του δήλωσε ότι είναι χριστιανός και ότι μάταια προσπαθεί να ζωντανέψει ένα πτώμα, όπως είναι η ειδωλολατρία. Και επί τέλους, να πάψει να διώκει το Χριστό.

Όταν άκουσε αυτά ο Ιουλιανός, εξαγριώθηκε και διέταξε αμέσως να τον αποκεφαλίσουν. Τότε ο Ευσίγνιος, γεμάτος από χαρά, είπε:

«Ευχαριστώ, βασιλιά. Ο θάνατος με σεβάστηκε στο πεδίο των μαχών, για να με εύρει τώρα και να μου δώσει το κτύπημα χάριν του Χρίστου. Τέτοιο τέλος είναι άξιο χριστιανού στρατιώτη, και δοξολογώ τον Ύψιστο που ευδόκησε να με επιφυλάξει για τέτοιο τέλος».

Έτσι ο Ευσίγνιος έλαβε τον τίμιο θάνατο του μαρτυρίου με αποκεφαλισμό το 362 μ.Χ.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως έμπλεως πίστεως, της προς Χριστόν ευσεβώς, νεάζον το φρόνημα, έσχες εν γήρα καλώς, Ευσίγνιε ένδοξε, όθεν ομολογήσας, τον Υπέρθεον Λόγον, ήλεγξας θαρσαλέως, Παραβάτου το θράσος, εντεύθεν μετά Μαρτύρων, ως Μάρτυς δεδόξασαι

Αφιέρωμα Αυγούστου:Παναγία του βράχου

 

Νοτιοδυτικά του χωριού Ταρσός, γαντζωμένος στους βράχους σαν γεράκι, βρίσκεται χτισμένος εδώ και εκατοντάδες χρόνια ο Ιερός Ναός «της Φανερωμένης» ή όπως είναι ευρύτερα γνωστός, « της Παναγίας του Βράχου». Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο ναός αυτός, που εορτάζει κάθε έτος στις 23 Αυγούστου, ιδρύθηκε ως εκπλήρωση τάματος από κάποια γυναίκα από την Ταρσό της Μικράς Ασίας, η οποία σώθηκε ως εκ θαύματος κατά τις τουρκικές επιδρομές του 13ου αιώνα και έφτασε πρόσφυγας, μόνη και ξεριζωμένη στον Φενεό. Ο τοπικός αυτός μύθος πιθανότατα κρύβει την ιστορική αλήθεια, αφού ο Ταρσός του Φενεού σύμφωνα με ιστορικούς πήρε το όνομά του από την μετοίκηση των κατοίκων της βυζαντινής Ταρσού, στους ταραγμένους αιώνες των επεκτατικών πολέμων των Τούρκων. Μια άλλη παράδοση για το χτίσιμο του ναού, η οποία επίσης αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα, μας μεταφέρει στην εποχή μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ τον Πορθητή. Τον Μάιο του 1458 ο κατακτητής της βυζαντινής πρωτεύουσας έφτασε στην Κόρινθο που την πολιόρκησε και στράφηκε στο εσωτερικό της Κορινθίας με στόχο το κάστρο του Ταρσού, το οποίο κατείχε πλεονεκτική γεωστρατηγική θέση.   Οι στρατιές του Μωάμεθ αφού πολιόρκησαν το απόρθητο κάστρο ανεπιτυχώς, αντιλήφθηκαν ότι το μυστικό βρισκόταν στο νερό και κόβοντας την παροχή του, ανάγκασαν τους πολιορκημένους να παραδοθούν. Από αυτούς πολλοί φονεύτηκαν, άλλοι αιχμαλωτίστηκαν για να οδηγηθούν στα σκλαβοπάζαρα και κάποιοι λίγοι  κατόρθωσαν να σωθούν. Από τις γυναίκες άλλες τις πήραν μαζί τους σκλάβες και άλλες πήδηξαν μόνες τους από τον βράχο, που είναι τώρα ο ναός της Παναγιάς, για να μην γίνουν σκλάβες των Τούρκων. Μια νεαρή μητέρα με το μωρό στην αγκαλιά της ικέτεψε με όλη την δύναμή της τους κατακτητές να λυπηθούν το βρέφος που κρατούσε στην αγκαλιά της. Οι Τούρκοι όμως δεν συγκινήθηκαν καθόλου και την έριξαν στον βράχο μαζί με το μωρό. Τότε αυτή επικαλέστηκε την βοήθεια της Παναγίας και ω, του θαύματος! η γυναίκα βρέθηκε στην βάση του κάθετου βράχου στα 100 μέτρα σώα και αβλαβής. Από ευγνωμοσύνη για την σωτηρία της η γυναίκα αυτή διαμόρφωσε την σχισμή του βράχου σε ναό. Όπως και να δημιουργήθηκε ο ναός η αλήθεια είναι ότι βρίσκεται φωλιασμένος σε ένα τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, στην σκιά των βράχων που, όχι άδικα, χαρακτηρίζονται ως τα Μετέωρα της Κορινθίας. Το σπήλαιο που φιλοξενεί τον θρησκευτικό χώρο είναι «διώροφο», με το εκκλησάκι στον «κάτω» όροφο και μια υποτυπώδη αποθήκη και καταφύγιο για τους δύσκολους καιρούς στον «πάνω» όροφο. Μια πέτρινη απότομη σκάλα οδηγεί στα τρία μικρά κλιμακωτά σε ημικύκλιο, διαταγμένα χωρίσματα του ναού. Περνώντας σκυφτά απ' τις χαμηλές πόρτες, με το συναίσθημα της κατάνυξης και του δέους, ο επισκέπτης φτάνει στον τρίτο κύριο χώρο του ναού που έχει το Ιερό εμπρός του. Στην άκρη του μέσα από το Βράχο, τρέχει νερό. Νερό δροσερό και ιαματικό συνδεδεμένο με την αγιότητα του τόπου. Ο ναός κοσμείται από αξιόλογες εικόνες, όπως οι δεσποτικές της Παναγίας και του Χριστού, αλλά και αφιερωματικής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οι οποίες έχουν ηλικία πάνω από 150 έτη και είναι έργα του αγιογράφου Ασημάκη Σκαλτζά. Επίσης υπάρχει και η φορητή εικόνα της Παναγίας της βρεφοκρατούσας 200 και πλέον ετών, η οποία αποτελεί ένα μοναδικό έργο της αγιογραφικής τέχνης, φιλοτεχνημένο πάνω σε μονοκόμματο πελεκητό ξύλο. Η επίσκεψη στον μικρό και τόσο επιβλητικό ναό της Παναγίας του Βράχου χαρίζει στον ταξιδιώτη μοναδικά συναισθήματα. Η θέα προς την κοιλάδα Όλβιου ποταμού κόβει την ανάσα και το βαθύ μυσταγωγικό φυσικό και θρησκευτικό περιβάλλον, συνυφασμένα με την πολύχρονη ιστορία του τόπου αποτελούν εμπειρία ζωής που μένει αξέχαστη και αξεπέραστη!

«Αρχίζει η Παράκληση».

 

Αν ακούσεις την καμπάνα σε λίγο…

μην πεις απλώς:

«Αρχίζει η Παράκληση».

Σκέψου πως κάπου αυτή την ώρα,

σε ένα μικρό εκκλησάκι,

σε μια μεγάλη πόλη,

σε ένα χωριό,

σ’ ένα νησί,

σε μια γειτονιά σαν τη δική μας…

χιλιάδες χείλη θα πουν τα ίδια λόγια:

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».

Άνθρωποι που δεν γνωρίζονται.

Που δεν συναντήθηκαν ποτέ.

Κι όμως, για λίγη ώρα,

θα απευθύνονται όλοι στην Μάνα μας.

Σε λίγο θα ανάψουν τα καντήλια.

Θα ανοίξει το Παρακλητικό.

Θα μοσχοβολήσει λιβάνι.

Και τα ονόματα του κόσμου

θα αρχίσουν να ανεβαίνουν ένα ένα στην προσευχή.

Αν μπορείς, έλα.

Όχι επειδή «πρέπει».

Έλα γιατί είναι Αύγουστος.

Και υπάρχουν κάποια αυγουστιάτικα απογεύματα

που ο δρόμος πρέπει να σε βγάζει

σε μια εκκλησιά με οδηγό την Παναγία

Η Παράκληση αρχίζει σε λίγο…

Κι ίσως απόψε,

ανάμεσα σε τόσες φωνές,

να περιμένει και την δική σου.

Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού

«Εν Καιρῷ Πειρασμῶν»

 

Εἰς τάς ἱεράς ἀκολουθίας τῆς Ἐκκλησίας μας δίδεται πάντοτε ἰδιαιτέρα θέσις εἰς τήν προσωπικότητα τῆς Παναγίας Μητρός τοῦ Κυρίου. Ἀλλ’ὑπάρχουν , ὡς γνωστόν, καί ὡρισμέναι ἀκολουθίαι ἀφιερωμέναι ἐξ ὁλοκλήρου εἰς τήν Παναγίαν, Ἐξ αὐτῶν, ἡ περισσότερον δημώδης καί κοινόχρηστος εἶναι ἡ ἀκολουθία τῆς λεγόμενης «μικρᾶς παρακλήσεως»

Περιλαμβάνει θερμάς δεήσεις καί ἱκεσίας δι’ὅλας τάς δυσκόλους περιστάσεις καί ἀνάγκας τῆς ζωῆς μας, εἰς τάς ὁποίας, ὡς πιστοί καί εὐσεβείς χριστιανοί, συνηθίζομεν να ἐπικαλούμεθα τάς πρεσβείας καί τήν μεσιτείαν τήν ἀσφαλῆ προστασίαν τῆς Ύπεραγίας Θεοτόκου.

«Δέσποινα καί μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ, δέξαι παρακλήσεις ἀναξίωνσῶν ἱκετῶν»,  ψάλλει, μέ πόνον καί μέ πόθον βαθύν, κάθε πιστός προς τήν Παναγίαν. Και ἡμεῖς ἀπευθύνομεν κατά τάς ἡμέρας ταύτας τάς παρακλήσεις μας πρός Αὐτήν, ὁ καθένας μέ τά προσωπικά του αἰτήματα, καί ὅλοι μαζί εὐχόμεθα·

«Τους βοηθείας τῆς παράσοῦ δεομένους μή παρίδῃς, Παρθένε …».

Ἀλλ’ἅς ἴδωμεν, εἰς μίαν σειράν ὁμιλιῶν, τά διάφορα αἰτήματα καί τάς εἰδικωτέρας περιπτώσεις, εἰς τάς ὁποίας ἀναφέρεται ἡ παράκλησις πρός τήν Παναγίαν.

* * *

«Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς, πρός Σέ καταφεύγω, σωτηρίαν ἐπιζητῶν». Αὐτό εἶναι, ὡς γνωστόν, τό πρῶτον τροπάριον τῆς «μικρᾶς» παρακλήσεως. Καί τό πρώτον ζήτημα, εἰς τό ὁποῖον ἐπικαλούμεθα τήν βοήθειαν τῆς Παναγίας, εἶναι ἡ προστασία ἐν καιρῷ πειρασμῶν. Αὐτό εκφράζουν αἱ λέξεις τοῦ πρώτου αὐτοῦ τροπαρίου.

Ἀλλά τί εἶναι πειρασμός ; Πόθεν προέρχεται ; καί πῶς ὑπερνικᾶται ;

1.Πειρασμός εἶναι πᾶν, ὅ,τι ἐκπειράζει τόν ἄνθρωπον,δηλ. θέτει ὑπό δοκιμασίαν τήν πίστιν καί ὑπακοήν καί ἀφοσίωσίν του πρός τόν Θεόν. Ὅ,τι ἀποτελεῖ πρόκλησιν πρός ἁμαρτίαν καί παρακινεῖ καί ἐξωθεῖ τόν ἄνθρωπον εἰς παράβασιν τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Μερικά παραδείγματα θά καταστήσουν τό πρᾶγμα σαφές·

– Ἕνα κακόν παράδειγμα, πού παρασύρει καί παρακινεῖ εἰς τό κακόν, εἶναι πειρασμός.

– Ἕνα θέαμα διεγερτικόν, ἄσεμνον, γυμνόν, ἀκατάλληλον κ.τ.τ.

– Μία δοκιμασία καί περιπέτεια, πού δοκιμάζει τήν ὑπομονήν, τήν πίστην, τήν ἐλπίδα.

– Οἰκονομικαί στεναχωρίαι, ἢ ἐπαγγελματικαί ἀποτυχίαι, πού δοκιμάζουν τήν ἐμμονήν εἰς τάς ἀρχάς μας.

– Κατατρεγμοί διά τήν τήρησιν τοῦ καθήκοντος, πού μᾶς φέρουν πρό διλήμματος…

– Εἰρωνεῖαι καί χλευασμοί, διά τήν θρησκευτικότητα καί ἠθικότητα μας, ὡσαύτως.

Εἰς ὅλας τάς τοιαύτας περιπτώσεις ἀναφέρεται ἡ παράκλησις πρός τήν Παναγίαν, ὅταν λέγῃ· «Τῶν πειρασμῶν Σύ  τάς προσβολάς ἐκδιώκεις…».

2.Τά αἴτια τῶν πειρασμῶν εἶναι ἐσωτερικά καί ἐξωτερικά. Περί τῶν ἐσωτερικῶν θά ὁμιλήσωμεν εἰδικώτερον εἰς τήν ἑπομένην ὁμιλίαν.

Τά ἐξωτερικά αἴτια, ὅπως ἔγινε σαφές ἀπό τά προηγηθέντα παραδείγματα, ὀφείλονται συνήθως εἴτε εἰς τούς ἄλλους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μέ τό παράδειγμά των καί μέ την στάσιν των συντελοῦν εἰς τό νά ἐπηρεασθῇ καί νά κλονισθῇ ὁ πιστός καί ἠθικός ἄνθρωπος, καί δή ὁ σεμνός νέος, εἴτε (ὀφείλονται) εἰς ἀντιξόους περιστάσεις καί δυσκολίας τοῦ βίου (τοῦ οἰκογενειακοῦ, τοῦ ἐπαγγελματικοῦ…), ἕνεκα τῶν ὁποίων πιέζεται καί στεναχωρεῖται ὁ ἄνθρωπος. Μέχρι ποίου σημείου θ’ἀνθέξη ; Ἐνδέχεται νά καμφθῇ καί νά χάσῃ τήν ἐμπιστοσύνην του εἰς τήν θείαν Πρόνοιαν.

Ἀλλ’ ἡ παράκλησις ἀναφέρεται καί εἰς ἄλλην προέλευσιν τῶν πειρασμῶν, ὅταν ὀνομάζῃ τήν Θεοτόκον «τῶν πειρασμῶν διαλύουσαν ὄχλον καί ἐπηρείας δαιμόνων ἐλαύνουσαν», καί ὅταν παρουσιάζῃ τόν ἄνθρωπον λέγοντα πρός τήν Παναγίαν «φέρειν οὐ δύναμαι  τῶν δαιμόνων τά τοξεύματα». Ἐδῶ ὁ λόγος εἶναι περί τοῦ πονηροῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος δημιουργεῖ συνηθέστατα εἰς τόν ἄνθρωπον πολλούς πειρασμούς, καί ἐσωτερικούς μέ διαφόρους λογισμούς (ἀπιστίας, ἀπελπισίας, ὑπερηφανείας, ἀμετανοησίας, δικαολογίας τῶν ἁμαρτιών μας, πονηρῶν ἐπιθυμιῶν…) καί ἐξωτερικούς, διά τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι γίνονται πολλάκις ὄργανα του καί φέρουν εἰς δύσκολον θέσιν τούς εὐσεβεῖς, ἀλλά καί δι’ ἄλλων εἰδικωτέρων μέσων καί μεθόδων του (ὀνείρων, μαντειῶν, μαγειῶν, πνευματισμοῦ…).

Διά τοῦτο ὁ Κύριος μᾶς ἐδίδαξε νά προσευχώμεθα «καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ». Ὁμολογουμένως, εὑρίσκεται πολλάκις ὁ ἄνθρωπος εἰς τόσον δύσκολον θέσιν, ὥστε νά λέγῃ εἰς τήν παράκλησίν του πρός τήν Παναγίαν ὁτι εἶναι ὁ «πάντοθεν πολεμούμενος», τ.ἐ. πολιορκούμενος κυριολεκτικῶς ἐκ πολλῶν και πολλαχόθεν προερχομένων πειρασμῶν.

3. Διά νά δυνηθῇ ὁ  χριστιανός νά ἀντιμετωπίσῃ τους πειρασμούς, πρέπει νά ἔχῃ ὑπ’ ὄψει του· α) ὅτι ὁ Θεός ἐπιτρέπει ἐνίοτε τούς πειρασμούς διά τόν τελειότερον καταρτισμόν μας καί διά νά καταφανῇ ἡ πίστις καί ἡ ἀνδρεία τῆς ψυχῆς. Διά τοῦτο, λέγει ὁ θεῖος Ἰάκωβος, «πᾶσαν χαράν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις…» (Ἰακώβου α΄ 2). β) Δέν ἐπιτρέπεται ποτέ πειρασμούς ἀνωτέρους τῶν δυνάμεών μας («οὐκ ἐάσει ἡμᾶς πειρασθῆναι ὑπέρ ὃ δύνασθε, ἀλλά ποιήσει σύν τῷ πειρασμῷ καί τήν ἔκβασιν, τοῦ δύνασθαι ὑμᾶς ὑπενεγκεῖν» Α΄ Κορ. ι΄ 13). γ) Μᾶς δίδει και ἀνάλογον βοήθειαν. Ἐφ’ ὃσον, ἐννοεῖται, ἡμεῖς θά προσέχωμεν καί δέν θά ἐκτιθέμεθα χωρίς λόγον, καί εφ’ ὃσον θά καταβάλλωμεν τήν ἐκ μέρους μας δυνατήν προσπάθειαν, ἂς εἴμεθα βέβαιοι ὃτι «οὐκ ἔχομεν ἀρχιερέα μή δυνάμενον συμαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν» ἀλλ’ ἀντιθέτως «ἐν ὧ πέπονθεν αὐτός πειρασθείς, δύναται τοῖς πειραζομένοις βοηθῆσαι»  (Ἑβρ. β΄ 18, δ΄ 15) .

Αὐτοῦ τήν μεγάλην βοήθειαν ἂς ἐπικαλῆται πάντοτε πᾶς πιστός χριστιανός, διά τῆς Θεοτόκου, ψάλλων προς Αὐτήν το παρακλητικόν τροπάριον· «Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς, πρός  Σέ καταφεύγω, σωτηρίαν ἐπιζητῶν. Ὦ Μῆτερ τοῦ  Λόγου καί Παρθένε τῶν δυσχερῶν καί δεινῶν με  διάσωσον».

Μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου

Κάνε προτεραιότητα αυτό που κάνει καλό στην ψυχή σου…

 

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Κάνε προτεραιότητα αυτό που κάνει καλό στην ψυχή σου, αυτό που ειρηνεύει το μυαλό σου, αυτό που ανθίζει την καρδιά σου. Γιατί η ζωή δεν μετριέται με όσα απέκτησες, αλλά με τις στιγμές που ένιωσες ολόκληρος.

Με τις σιωπές που δεν σε βάραιναν, με τους ανθρώπους που δεν χρειάστηκε να σε αλλάξουν για να σε αγαπήσουν, με τις ημέρες που ξημέρωσαν μέσα σου πριν ακόμη φωτίσει ο ουρανός.

Μην κυνηγάς διαρκώς ό,τι εντυπωσιάζει τον κόσμο.

Εκείνα που έχουν αληθινή αξία συνήθως ανθίζουν αθόρυβα, όπως το λουλούδι που δεν ζητά βλέμματα για να σκορπίσει το κάλλος του και το άρωμά του.

Να επιλέγεις ό,τι σε ελαφραίνει και όχι ό,τι σε εξαντλεί. Ό,τι σου χαρίζει φως κι όχι μόνο λάμψη.

Στο τέλος της διαδρομής δεν θα θυμάσαι πόσο έτρεξες, αλλά πόσες φορές στάθηκες για να νιώσεις, να αγαπήσεις, να συγχωρέσεις και να ζήσεις πραγματικά.

Η πιο όμορφη νίκη δεν είναι να κερδίσεις τον κόσμο, αλλά να μη χάσεις ποτέ τον εαυτό σου.

Είναι να μοιραστείς με κάποιον την χαρά της καρδιάς σου!
Είναι να γίνεις για κάποιον η καρδιά της χαράς του!

Είναι να ζεις ελεύθερα και αληθινά χωρίς τους ενδοιασμούς του καθωσπρεπισμού!

Είναι να κρατήσεις ζωντανό το παιδί μέσα σου!
Είναι να αγαπήσεις τόσο βαθιά και αληθινά κι ας μην το μάθει ποτέ κανείς!

Είναι να τολμάς καθημερινά να κάνεις πέρα τον θόρυβο του κόσμου και να επιλέγεις την γλυκύτητα της ελπίδος!

Να ζεις, χωρίς να εγκλωβιστείς στο παρελθόν, ούτε στην ανησυχία του μέλλοντος.

Να ζεις για σένα, χωρίς εσένα, μα με σένα για τον καθένα, σαν ένα.

Αγιότητα: Δύσκολη μα όχι ακατόρθωτη.

Μπορώ να γίνω Άγιος; Είναι εφικτό αυτό σήμερα που τα πάντα φαίνονται να εναντιώνονται στην πορεία του ανθρώπου προς το Θεό; Μα ήταν ποτέ εύκολο να γίνει κάποιος Άγιος; Μήπως τα συναξάρια των μαρτύρων των πρώτων χριστιανικών χρόνων δε μιλούν για τους αγώνες και τα παλαίσματα που κάθε άλλο παρά ανώδυνα ήταν; Μήπως οι ασκητικοί ιδρώτες των πατέρων και οι ομολογίες των Νεομαρτύρων με το τίμημα της ζωής τους ήταν ο εύκολος δρόμος; Μήπως το να αγιάσει κανείς ήταν ποτέ εύκολο;  Η απάντηση είναι μία: Όχι. Η Αγιότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκούσια συνοδοιπορία με τον πρώτο Μάρτυρα: το Χριστό. Αν ο Ιησούς μαστιγώθηκε, σταυρώθηκε και έπαθε για μας, εμείς πώς αλλιώς μπορούμε να Τον ακολουθήσουμε παρά βαδίζοντας το δρόμο της Θυσίας Του;

Κάποτε μια γερόντισσα είδε στον ύπνο της ένα ολάνθιστο περιβόλι με Αγίους. Ζήλεψε η γερόντισσα και ρώτησε έναν Άγγελο: «Πώς θα μπορούσα να ’ρθω και να χαίρομαι μαζί σας;»  Κι ο Άγγελος έδειξε ένα μικρό μονοπάτι δύσβατο, γεμάτο θάμνους και αγριάδες. «Από ’δω να περάσεις.» της είπε. Φοβήθηκε η γερόντισσα. «Μα πώς θα περάσω; Θα πληγωθώ. Θα ματώσω.» Κι ο Άγγελος της αποκρίθηκε με τρόπο που δεν έπαιρνε αντίρρηση. «Όλοι οι Άγιοι από εδώ περάσανε».

Κάθε φορά που φέρνω στο νου μου αυτή την ιστορία σκέφτομαι πως δεν υπάρχει Άγιος που να πέρασε ανέφελο και ατάραχο βίο. Δεν υπάρχει άνθρωπος του Θεού που να μη γεύθηκε το καμίνι των πειρασμών και τις δοκιμασίες της ζωής. Ο αββάς Ισαάκ μάς είχε έγκαιρα προειδοποιήσει: «Βγάλε τους πειρασμούς και δε σώζεται κανείς». Οι Άγιοι γίνονται μιμητές του πρώτου μάρτυρα: του Χριστού. Ο δρόμος της Αγιότητας δεν είναι εύκολος, λένε οι Άγιοι Πατέρες, αλλά δεν είναι και ακατόρθωτος. Το πρώτο μας υπαγορεύει να είμαστε πάντοτε σε εγρήγορση και αγώνα. Το δεύτερο δεν μας απελπίζει και δε ματαιώνει την προσπάθειά μας
π.Εφραίμ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΠΤΑ ΠΑΙΔΕΣ ΕΝ ΕΦΕΣΩ

 

Τη μνήμη των Αγίων Επτά Παίδων εν Εφέσω τιμά σήμερα, 4 Αυγούστου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Επτά Παίδες, τα ονόματα των οποίων είναι: Μαξιμιλιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Αντωνίνος (ή Ιωάννης), Κωνσταντίνος και Εξακουστοδιανός, έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου (249 – 251 μ.Χ.).

Όταν ξέσπασαν απηνείς διωγμοί κατά των Χριστιανών, οι επτά παίδες μοίρασαν την περιουσία τους στους πτωχούς, εγκατέλειψαν την πόλη και κρύφτηκαν σε μία σπηλιά μέχρι να τελειώσει ο διωγμός. Έτσι δεν θα αναγκάζονταν να αρνηθούν την πίστη τους.

Όταν όμως αντιλήφθηκαν ότι οι διώκτες τους πλησίαζαν στο καταφύγιό τους, προσευχήθηκαν στο Θεό κατά την διάρκεια της νύχτας να πεθάνουν για να μην πέσουν στα χέρια των διωκτών τους.

Ο Θεός εισάκουσε τη δέηση τους και το πρωί κοιμήθηκαν χωρίς να ξυπνήσουν. Ο βασιλιάς ανακάλυψε την κρυψώνα τους και διέταξε να φραγεί με μία μεγάλη πέτρα η είσοδος της σπηλιάς.

Μετά από 194 χρόνια (περί το 446 μ.Χ.), επί Θεοδοσίου του Μικρού, έκανε την εμφάνισή της στην Έφεσο κάποια αίρεση που δίδασκε κατά της ανάστασης νεκρών. Εκείνη, λοιπόν, την εποχή, κάποιο παιδί στην αγορά της Εφέσου αγόρασε ψωμί με το νόμισμα της εποχής του Δεκίου, γεγονός ανεξήγητο.

Ανέκριναν το παιδί, που ήταν ο Iάμβλιχος και τους οδήγησε στη σπηλιά και βρήκαν ζωντανά και τα υπόλοιπα παιδιά. Ήταν θαύμα Θεού που αποδείκνυε το αληθές της Αναστάσεως των νεκρών.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείω Πνεύματι, αφθαρτισθέντες, πολυχρόνιον, ήνυσαν ύπνον, οι εν Εφέσω επτάριθμοι Μάρτυρες, και αναστάντες πιστούς εβεβαίωσαν, την των ανθρώπων κοινήν εξανάστασιν όθεν άπαντες, συμφώνως τούτους τιμήσωμεν, δοξάζοντες Χριστόν τον πολυέλεον.

Αφιέρωμα Αυγούστου:Η Παναγία τῆς Λύσης ή Λυσιώτισσα

 

Η Παναγία τῆς Λύσης ἢ Λυσιώτισσα στὸ χωριὸ Λύση τῆς Ἀμμοχώστου στὴν Κύπρο

 Ἡ Παναγία αὐτὴ εἶναι ὁ ναὸς τοῦ ὁμωνύμου χωριοῦ τῆς Ἀμμοχώστου. Ἡ Λύση ὅπως καὶ ὁλόκληρη ἡ ἐπαρχία κατέχεται ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἀπὸ τὸν Αὔγουστο τοῦ 1974.
Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Λύση εἶναι κτισμένη στὸν πλατὺ κάμπο τῆς Μεσαορίας, τῆς πιὸ ξακουστῆς πεδιάδας τῆς Κύπρου. Ὡς ἐκ τούτου οἱ κάτοικοι ἀσχολοῦνταν μὲ τὴν κτηνοτροφία. Οἱ βοσκοὶ τοῦ χωριοῦ ὅταν ἀρρωστοῦσε κάποιο ζῶο τους, ἔκοβαν λίγες τοῦφες ἀπ’ τὸ τρίχωμα του καὶ τὶς ἀπέθεταν μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς στάθηκε ἀφορμὴ νὰ ὀνομαστεῖ ἡ Παναγία τῆς Λύσης «Βοσκοπούλα» ἢ «Βόσκαινα» στὴν κυπριακὴ διάλεκτο. 

Σκλαβωμένος ὁ ναὸς γιὰ εἴκοσι ἕξι καὶ πλέον χρόνια ἀλλὰ οἱ ξεριζωμένοι Λυσιῶτες δὲν ξεχνοῦν. Ἀπρίλιο τοῦ 2000, μὲ πρωτοβουλία ἀνδρογύνου ἀπὸ τὴ Λύση ἱδρύθηκε κοινωφελὲς ἵδρυμα μὲ τὴν ὀνομασία «Παναγία τῆς Λύσης». 

Σκοπός του ἡ οἰκονομικὴ ἐνίσχυση ὅποιου χωριανοῦ ἔχει ἀνάγκη. Λίγο μετὰ τὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου τρεῖς Ἄγγλοι μπῆκαν στὸ ναὸ τῆς Παναγίας καὶ ἔριξαν μιὰ πέτρα στὸν πάτο πηγαδιοῦ ποὺ ὑπάρχει στὸ κέντρο τοῦ ναοῦ. Ἐνῷ τὸ πηγάδι ἦταν κατάξερο ὡς ἐκ θαύματος ἀναπήδησε νερὸ ποὺ ἔβρεξε τὰ μάτια τους καὶ τυφλώθηκαν τὴν ἴδια στιγμή. Ἔκτοτε δὲν εἶδαν καμία θεραπεία καὶ σύντομα πέθαναν.

 Ἐπίσης ἡ Παναγία τῆς Λύσης θεράπευσε θαυματουργικὰ τὴ νύφη ἑνὸς γνωστοῦ δερματέμπορου ποὺ ἦταν ἑτοιμοθάνατη. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὅταν πληροφορήθηκε τὴν κακὴ ἐξέλιξη τῆς ὑγείας της ἔτρεξε στὴ Λύση, ἄφησε σὲ ἀπόσταση ἀπὸ τὸ ναὸ τὸ αὐτοκίνητο του καὶ σύρθηκε γονατιστὸς μέχρι τὴν ἐκκλησία ἀδιαφορῶντας γιὰ τὴ βροχὴ ποὺ ἔπεφτε. Τελέστηκε ἡ παράκληση καὶ ὁ ἔμπορος ξεκίνησε νὰ φύγει. Ξαφνικὰ ἕνα ἐλαφρὺ ἀεράκι φύσηξε καὶ παρέσυρε τὸ σκοῦφο ποὺ φοροῦσε. Ἡ πνοὴ τοῦ ἀέρα τὸν ἀνέβασε σ’ ἕναν ἠλεκτρικὸ πάσσαλο. Αὐτὸς τὸ θεώρησε σημάδι πὼς ἡ δέηση του εἰσακούστηκε. Πραγματικὰ ἡ νύφη του θεραπεύτηκε πλήρως καὶ σὲ δυό-τρεῖς ἡμέρες βγῆκε ἀπὸ τὸ νοσοκομεῖο.Ἑορτάζει στὶς 8 Σεπτεμβρίου

«Παναγία μου, άλλαξέ το.»

 

Πόσες φορές σταθήκαμε μπροστά στην Παναγία και Της είπαμε:

«Κάνε ένα θαύμα, Παναγία μου…»

Να γίνει καλά ο άνθρωπός μας.

Να λυθεί το πρόβλημα.

Να ανοίξει εκείνη η πόρτα.

Να φύγει ο φόβος.

Να αλλάξει αυτό που μας πονά.

Και περιμένουμε…

Όμως υπάρχουν φορές που το θαύμα δεν έρχεται όπως το φανταστήκαμε.

Γιατί ίσως το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι πάντοτε να αλλάξει ο Θεός αυτό που συμβαίνει γύρω μας.

Ίσως είναι να αλλάξει εμάς μέσα σε αυτό που συμβαίνει.

Να μας δώσει δύναμη εκεί που νομίζαμε πως τελειώσαμε.

Υπομονή εκεί που θέλαμε να φύγουμε.

Συγχώρεση εκεί που είχαμε γεμίσει θυμό.

Ελπίδα εκεί που όλα έμοιαζαν χαμένα.

Και πίστη όταν δεν έχουμε ακόμη καμία απάντηση.Γι’ αυτό σήμερα, μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, ας μην πούμε μόνο:

«Παναγία μου, άλλαξέ το.»

Ας τολμήσουμε να πούμε και:

«Παναγία μου, αν δεν αλλάξει ακόμη αυτό που περνάω, βοήθησέ με να μην χαθώ εγώ μέσα σ’ αυτό.

Κράτησέ με από το χέρι και οδήγησέ με στον Χριστό.»

Γιατί μερικές φορές…

το θαύμα που περιμένεις γύρω σου,

έχει ήδη αρχίσει σιωπηλά μέσα σου. 

Υπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε υπέρ ημών. Αμήν. 

 Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού