ΕΥΡΥΧΩΡΟΝ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΧΑΙΡΕ, ΑΧΡΑΝΤΕ

 «Εὐρύχωρον σκήνωμα τοῦ Λόγου, χαῖρε, Ἄχραντε, κόχλος ἡ τὸν θεῖον μαργαρίτην προαγαγοῦσα. Χαῖρε, Πανθαύμαστε, πάντων πρὸς Θεόν καταλλαγή τῶν μακαριζόντων σε, Θεοτόκε, ἑκάστοτε» (Κανόνας τῶν Χαιρετισμῶν, Ὠδή ε’)

«Χαίρε, ω αγνή Κόρη, συ, που αποτελείς ευρύχωρη κατοικία του Λόγου, συ, που είσαι η κογχύλη (αχιβάδα), η οποία έφερε σε μας το θεϊκό μαργαριτάρι (τον Χριστό). Χαίρε, πανθαύμαστε, συ, που συμφιλιώνεις με τον Θεό όλους εκείνους, οι οποίοι πάντοτε σε μακαρίζουν». 

            Εκτός από την προσευχή στην Υπεραγία Θεοτόκο, η ακολουθία των Χαιρετισμών μάς κάνει να τερπόμαστε με την ομορφιά της γλώσσας μας. Τη δυνατότητα που η ποίηση προσφέρει να έρθουμε κοντά στην Μητέρα του Θεού, να απευθυνθούμε σ’ Αυτήν, να γίνουμε παιδιά της, να δούμε την πορεία της ζωής μας μέσα από τη σχέση μαζί της, που γίνεται μεσιτεία προς τον Χριστό. Και είναι ανθρώπινη η γλώσσα που υμνεί, ανθρώπινα τα συναισθήματα και οι εικόνες που περικλείουν καρδιά που αναζητά το νόημα της δικής μας ζωής μέσα από τη σχέση με τον ουρανό. Πρώτη η Παναγία έζησε αυτή τη σχέση στον απόλυτο βαθμό. Και μας ωθεί ο άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος, ο ποιητής του Κανόνα των Χαιρετισμών, να ζήσουμε κι εμείς, με τη σειρά μας, τον τρόπο της Παναγίας, σε καιρούς που ίσα-ίσα ένα μικρό συναίσθημα εξόδου από του εγώ διαφαίνεται και όχι πάντοτε.

             Ευρύχωρον σκήνωμα του Λόγου η Παναγία. Σ’ αυτήν κατοίκησε κάνοντας σκηνή ο Χριστός. Δεν ζήτησε να μείνει μόνιμα ο Ίδιος, διότι και σεβάστηκε και σέβεται την ελευθερία μας. Δεν κατευθύνει τη ζωή μας, δεν εκβιάζει, δεν απαιτεί. Σκηνώνει στο δικό μας ΝΑΙ για κάποιον χρόνο και μας αφήνει α αποφασίσουμε αν Τον ακολουθήσουμε και για όσο το επιθυμούμε. Η Παναγία Τον ακολούθησε για πάντα. Εμείς καλούμαστε να Τον αφήνουμε να σκηνώνει στην ύπαρξή μας διά της Θείας Ευχαριστίας, διά της αγάπης, διά της αλήθειας της Εκκλησίας. Γνωρίζουμε ότι είμαστε αμαρτωλοί, αποτυχημένοι να κρατήσουμε την χάρη Του, διότι το εγώ μας ζητά την αυτονομία. Η βούληση μάς θέλει προσανατολισμένους στο να σκηνώνουμε στα του κόσμου τούτου. Όμως Εκείνος είναι δίπλα μας και περιμένει. Να επαναλαμβάνουμε στις χαρές και στις λύπες της ζωής το ΝΑΙ μας, με τις πρεσβείες της Παναγίας. Και δεν είναι τιμωρός, ούτε εκδικητικός έναντί μας. Δεν με ήθελες, δεν έρχομαι. Είναι Πατέρας και φίλος. Και περιμένει, διότι είναι η Συγχώρεση.

            Κόχλος η τον θείον μαργαρίτην προαγαγούσα η Παναγία. Είναι το κοχύλι, το στρείδι, η αχιβάδα, με την ομορφιά της που περικλείει εντός της το θεϊκό μαργαριτάρι, τον Χριστό. Το στρείδι ανοίγει και κλείνει για να προφυλάξει τον θησαυρό του. Τον δείχνει στη γαλήνη και τη χαρά. Κλείνει το κέλυφός του και τον κρατά εντός του, για να μην τον χάσει. Έτσι και η Παναγία. Σαν το κοχύλι κρατά τον Χριστό, κλείνοντας όταν οι άνθρωποι δεν θέλουν να Τον δούνε, γιατί δεν θέλει με βία να υποταχθούμε στην ομορφιά, αλλά να την αφήσουμε να μας σαγηνεύσει διά της αγάπης. Προστάτευσε τον Χριστό, φεύγοντας για την Αίγυπτο. Τον έκρυψε στους κόλπους της, ανατρέφοντάς Τον, μέχρι να έρθει η ώρα να βγει στον κόσμο για το μήνυμα του Ευαγγελίου. Δεν κράτησε το κέλυφός της όμως κλειστό. Δεν διεκδίκησε την αποκλειστικότητα της ομορφιάς για τον εαυτό της. Άφησε τη χαρά να τη ζήσουν όλοι. Αυτό μας καλεί να κάνουμε η Εκκλησία. Να κρατήσουμε τον Χριστό στο κοχύλι της ύπαρξής μας ως θησαυρό πολύτιμο και μοναδικό. Χωρίς θόρυβο. Χωρίς επίδειξη. Αλλά και να Τον μοιραστούμε με τους άλλους ανθρώπους, με το σιωπηλό άνοιγμα της καρδιάς μας, όχι με θόρυβο και απαίτηση, αλλά με την απλότητα της χαράς που γίνεται παγκόσμια, της μαρτυρίας σε όλους, με αγάπη και υπομονή.

            Πάντων προς Θεόν καταλλαγή η Παναγία. Συμφιλίωση φέρνει η Παναγία σε μία σχέση που είναι διασπασμένη, όχι από τον Θεό, αλλά από εμάς. Μας χωρίζει η αμαρτία, το θέλημά μας, η αίσθηση ότι δεν μας χρειάζεται ο Θεός και ότι μπορούμε και μόνοι μας. Η Παναγία έρχεται να μας συμφιλιώσει με την ταπείνωσή της. Μας δείχνει, με απλότητα και με διάκριση, ότι χωρίς τον Θεό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, διότι Αυτός μας έδωσε τα χαρίσματα του κατ’ εικόνα, τη δημιουργικότητα, την πορεία προς τον συνάνθρωπο, την ανάγκη να έχουμε καταλλαγή και συμφιλίωση μεταξύ μας, διότι καμία εξουσία δεν ελευθερώνει, αλλά μόνο η αγάπη. Και διά της μετανοίας, για τα πολλά μας λάθη, να μπορούμε να επιστρέφουμε στο πατρικό μας σπίτι, την Εκκλησία, όπου ούτε ο θάνατος δεν θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού.

            Σ’ έναν κόσμο ανελευθερίας, ασκήμιας, εγωτικής απαίτησης, πολέμου και διχασμού η Παναγία δείχνει τον δρόμο προς τον Χριστό. Η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι καιρός ευπρόσδεκτός, με τις πρεσβείες της, με το να την μακαρίζουμε στις ιερές ακολουθίες και με την προσπάθειά μας να αγαπούμε, να μετανοούμε, να διαμορφώνουμε τα κριτήρια του Ευαγγελίου ως βίωμα στον χρόνο μας, να βρούμε τον Υιό και Θεό της. Και Εκείνη στέκεται δίπλα μας, ως Μάνα τρυφερή και παρηγορητική, βοηθώντας μας να νικήσουμε τη σκληρότητα και την κακία, που και δείχνουμε και μας καταβάλλει. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ-Α΄ ΣΤΑΣΗ

---

  Οι χαιρετισμοί στην Παναγία είναι υμνωδία που ο κάθε πιστός χαίρεται ιδιαίτερα να διαβάζει την μεγάλη Τεσσαρακοστή διαβάζονται κάθε Παρασκευή και για πέντε συναπτές εβδομάδες . Τα νοήματα των χαιρετισμών είναι υψηλά και βαθειά και θεωρούμε πολύ χρήσιμη μία μικρή σύντομη ερμηνεία.

Α’ ΣΤΑΣΗ
Άγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν επέμφθη, ειπείν τη Θεοτόκε το χαίρε. (3) και συν τη ασωμάτω φωνή, σωματούμενον σε θεωρών Κύριε, εξίστατο και ίστατο, κραυγάζων προς αυτήν τοιαύτα.

Όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ πήγε στην παρθένο Μαρία για να της αναγγείλει ότι θα γινόταν Μητέρα του Χριστού, είδε ότι ενώ ακουόταν η ασώματη φωνή του, ο Υιός του Θεού έπαιρνε σώμα μέσα στα άσπιλα σπλάχνα της Παναγίας। Τότε θαύμασε λοιπόν, το άυλο και ουράνιο αυτό πνεύμα και άρχισε να απευθύνει στην θεοτόκο τα παρακάτω «χαίρε».

Χαίρε, δι’ ης η χαρά εκλάμψει। Χαίρε, δι’ ης η αρά εκλείψει.

Μες από την Παναγία θα έβγαινε η λάμψη της χαράς, δηλαδή ο Λυτρωτής. Και πάλι μες από την Παναγία θα δινόταν στους ανθρώπους η απαλλαγή από την κατάρα του προπατορικού αμαρτήματος.

Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις. Χαίρε των δακρύων της Εύας η λύτρωσις.

Χαίρε, γιατί με σένα ξαναφωνάζει κοντά του τον πεσμένο Αδάμ ο θεός και λυτρώνει την Εύα από τα δάκρυά της.

Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς. Χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και Αγγέλων οφθαλμοίς.

Οι ανθρώπινοι λογισμοί δεν μπορούν να φτάσουν εύκολα στο ύψος της αξίας που σου έδωσε η Χάρις του Θεού. Και τα μάτια των αγγέλων δεν μπορούν να βυθοσκοπήσουν το μυστήριο που επάξια εκπροσωπείς.

Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα. Χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.

Μαρία κρατάς στα γόνατά σου ως επίγειος θρόνος τον Κύριον του παντός.Βαστάζεις Εκείνον που όλα τα ορατά και αόρατα βαστάζει.

Χαίρε, αστήρ εμφαίνων τον ήλιον. Χαίρε, γαστήρ ενθέου σαρκώσεως.

Είσαι ο αυγερινός, που λάμπεις πριν ανατείλει ο Ήλιος της Δικαιοσύνης,ο Χριστός. Είσαι η γυναίκα που από σένα και με την θέλησή σου πήρε σάρκα ο Υιός του Θεού.
Χαίρε, δι’ ης νεουργείται η κτίσις. Χαίρε, δι’ ης βρεφουργείται ο Κτίστης.
Είσαι εκείνη με την οποίαν ανανεώνεται η κτίση και από την οποία προήλθε ως βρέφος ο Κτίστης.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε।

Βλέπουσα η Αγία, εαυτήν εν αγνεία, φησί τω Γαβριήλ θαρσαλέως. Το παράδοξον σου της φωνής, δυσπαράδεκτόν μου τη ψυχή φαίνεται. Ασπόρου γαρ συλλήψεως, την κύησιν πως λέγεις κράζων.

Βλέποντας η Παναγία ότι ήταν παρθένος απόρησε πως θα ήταν δυνατό να γεννήσει παιδί.Σάστισε στα λόγια του Αρχαγγέλου και ταράχτηκε.Της φάνηκαν παράδοξα και δεν μπορούσε να τα εννοήσει.Και με το θάρρος της αγνότητας τον ρώτησε πως θα γινόταν αυτό αφού ήταν παρθένος.

Γνώσιν άγνωστον γνώναι, η Παρθένος ζητούσα, εβόησε προς τον λειτουργούντα। Εκ λαγόνων αγνών, Υιόν πως εστί τεχθήναι δυνατόν; λέξον μοι. προς ην εκείνος έφησεν εν φόβω, πλην κραυγάζων ούτω.
Αλληλούια

Αυτό που ζητούσε να μάθει η Παναγία ήταν γνώση που ξεπερνούσε την δύναμη του ανθρώπινου λογικού।Ήταν θείο μυστήριο. Ερωτά όμως τον άυλο λειτουργό του Υψίστου τον Αρχάγγελο και τον παρακαλεί να της πει πώς θα συμβεί να γεννήσει παιδί από παρθενικά σπλάχνα. Και ο Γαβριήλ, έμφοβος ενώπιον εκείνης που θα έδινε στον κόσμο τον Σωτήρα, της λέγει με λειτουργική φωνή:

Χαίρε, βουλής απορρήτου μύστις. Χαίρε, σιγής δεομένων πίστις.

Χαίρε συ που ο Κύριος σε αξιώνει να μάθεις τη μυστική Του απόφαση και θέληση. Χαίρε που τα ανέκφραστα πληροφορείσαι με την πίστη.

Χαίρε, των θαυμάτων Χριστού το προοίμιον. Χαίρε, των δογμάτων αυτού το κεφάλαιον.

Η Παναγία είναι το πρώτο και μεγαλύτερο από τα θαύματα της ενσάρκου οικονομίας. Είναι ακόμα η βάση και το αποκορύφωμα των δογμάτων της πίστεώς μας στον Χριστό.

Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε δι’ ης κατέβη ο Θεός. Χαίρε, γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν.

Σκάλα που κατέβηκε ο θεός, για να έλθει από τον ουρανό στη γη, είναι η Παναγία. Και συγχρόνως και γέφυρα, που μας ενώνει και ανεβάζει από τη γη στον ουρανό.

Χαίρε, το των Αγγέλων πολυθρύλητον θαύμα। Χαίρε, το των δαιμόνων πολυθρήνητον τραύμα.

Εσένα Μαρία θαυμάζουv οι άγγελοι κι ο ένας στον άλλον μεταδίδει τα σχετικά με σε. Και συ είσαι που τραυμάτισες τους χαιρέκακους δαίμονες τον κατάλληλο καιρό.

Χαίρε, το φως αρρήτως γεννήσασα. Χαίρε, το πως μηδένα διδάξασα.

Γέννησες το Φως του κόσμου με τρόπο ανείπωτο και κανείς δεν μπορεί να καταλάβει το πως.

Χαίρε, σοφών υπερβαίνουσα γνώσιν. Χαίρε, πιστών καταυγάζουσα φρένας.

Είσαι κάτι που οι σοφοί δεν μπορούν να εννοήσουv.Είσαι η αυγή, που λάμπει στο νου τωv πιστών.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε।

Δύναμις του Υψίστου, επεσκίασε τότε, προς σύλληψιν τη απειρογάμω. Και την εύκαρπον ταύτης νηδύν, ως αγρόν υπέδειξεν ηδύν άπασι, τοις θέλουσι θερίζειν σωτηρία, εν τω ψάλλειν ούτως.

Η δύναμη του Υψίστου έπεσε κατά τον Ευαγγελισμό πάνω στη Μαρία και την ήσκιωσε. Και η εύκαρπη κοιλία της έγινε για μας γλυκό χωράφι, απ’ όπου θερίσαμε τη σωτηρία, ψάλλοντας όλοι μαζί
Αλληλούια.

’Εχουσα θεοδόχον, η Παρθένος την μήτραν, ανάδραμε προς την Ελισάβετ, το δε βρέφος εκείνης ευθύς, επιγνόν τον ταύτης ασπασμόν, έχαιρε και άλμασιν, εβόα προς την Θεοτόκον.

Μετά τον Ευαγγελισμό η Παναγία πήγε να επισκεφθεί την Ελισάβετ τη συγγενή της, που ήταν ήδη έγκυος στον Ιωάννη τον Πρόδρομο। Και μόλις η Μαρία, που είχε συλλάβει το Χριστό, πλησίασε την Ελισάβετ, το βρέφος που ήταν στην κοιλία της Ελισάβετ κατάλαβε ότι ήταν η Μητέρα του Κυρίου και σκίρτησε. Και με τα σκιρτήματα αυτά η μητέρα του Ιωάννη την χαιρέτησε ως εξής:

Χαίρε, βλαστού αμαράντου κλήμα. Χαίρε, καρπού ακηράτου κτήμα.

Χαίρε κλήμα από την αμάραντη ρίζα του οίκου Δαυίδ. Χαίρε συ που τον άφθαρτο καρπό κατέχεις,δηλαδή τον Ιησού.

Χαίρε, γεωργόν γεωργούσα φιλάνθρωπον. Χαίρε φυτουργόν της ζωής ημών φύουσα.

Συ είσαι ο αγρός όπου βλάστησε ο φιλάνθρωπος γεωργός, δηλαδή ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Συ είσαι το χώμα όπου φύεται ο Φυτευτής της ζωής μας.

Χαίρε, άρουρα βλαστάνουσα ευφορίαν οικτιρμών. Χαίρε, τράπεζα βαστάνουσα ευθηνίαν ιλασμών.

Χαίρε γη, που βλαστάνεις με ευφορία τους Θείους οικτιρμούς και τράπεζα που έχεις πάνω σου τη δωρεά τωv θείων ιλασμών.

Χαίρε, ότι λειμώνα της τρυφής αναθάλλεις. Χαίρε, ότι λιμένα των ψυχών ετοιμάζεις.

Χλοερό λιβάδι για να εντρυφούμε έγινες κι ετοιμάζεις λιμάνι απάνεμο όπου θα καταφεύγουν οι ψυχές.

Χαίρε, δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα. Χαίρε, παντός του κόσμου εξίλασμα.

Οι δεήσεις σου στον Κύριο για μας είναι ως θυμίαμα ενώπιόν Του ευπρόσδεκτο. Και συ εξιλεώνεις όλον τον κόσμο.

Χαίρε, Θεού προς θνητούς ευδοκία. Χαίρε, θνητών προς Θεόν παρρησία.

Η καλοσύνη του θεού σε μας αποδείχθηκε με σένα.Και συ μας δίνεις θάρρος να απευθυνόμαστε σε Εκείνον.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε।

Ζάλην ένδοθεν έχων, λογισμών αμφιβόλων, ο σώφρων Ιωσήφ εταράχθη, προς την άγαμόν σε θεωρών, και κλεψίγαμον υπονοών άμεμπτε। Μαθών δε σου την σύλληψιν εκ Πνεύματος Αγίου έφη.Αλληλούια

Ο δίκαιος Ιωσήφ έπεσε σε ταραχή και η σκέψη του κρυφά τον παίδευε και τον ζάλιζε,βλέποντας σε άγαμη και υποπτευόμενος ότι είχες γίνει έγκυος από άλλον άνδρα.Αλλά όταν έμαθε ότι το παιδί που είχες στο σπλάχνο σου ήταν από πνεύμα Άγιο αναφώνησε. Αλληλούια.

Το «ύστατο χαίρε» στον π. Στέφανο Αναγνωστόπουλο

 

Του Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη

---

Ο μακαριστός πρωτοπρεσβύτερος π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, εκάρη μοναχός από τον Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Καρακάλου Αγίου Όρους Γέροντα Φιλόθεο.

Υπήρξε ένας από τους πλέον σεβαστούς πνευματικούς πατέρες και Γεροντάδες της εποχής μας, εξεδήμησε προς Κύριον την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026 (Καθαρά Τρίτη), σε ηλικία 96 ετών.

Η εξόδιος ακολουθία και ο ενταφιασμός του πραγματοποιήθηκαν με βαθιά συγκίνηση και παρουσία εκατοντάδων πιστών.

Εξεδήμησε στην Πάτρα όπου ο Σεβ. Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος, τέλεσε το πρώτο Τρισάγιο στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών, όπου πλήθος πατρινών και από την ευρύτερη περιοχή της Αχαΐας, προσήλθαν για να πάρουν την τελευταία ευχή του Γέροντα.

Η επίσημη εξόδιος ακολουθία εψάλη την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026, στις 10:00 π.μ., στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης (Κερατσίνι), όπου ο Επίσκοπος Προικοννήσου κ. Ιωσήφ τέλεσε την Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων και αμέσως μετά ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, τέλεσε την εξόδιο ακολουθία.

Ο Ναός αυτός αποτέλεσε το επίκεντρο της ιερατικής του διακονίας για δεκαετίες, όπου γαλουχήθηκαν πνευματικά χιλιάδες πιστοί μέσα από τις κατηχήσεις και το μυστήριο της εξομολόγησης.

Μετά την ακολουθία στην Αμφιάλη, το σκήνωμα του π. Στεφάνου μεταφέρθηκε στην Ιερά Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας στη Φωκίδα. Το ιερό λείψανο υποδέχθηκε στην Ιερά Μονή η ταπεινότητά μου, μαζί με την Καθηγουμένη Θεοδοσία και την αδελφότητα της Μονής.

Το ιερό σκήνωμα μεταφέρθηκε εντός του Καθολικού της Μονής όπου εκεί ανέμεναν οι Σεβ. Μητροπολίτες Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος και Φωκίδος κ. Θεόκτιστος, καθώς και δεκάδες κληρικοί, ιερομόναχοι, μοναχοί, μοναχές και ένα τεράστιο πλήθος χριστιανών.

Από τους Σεβασμιωτάτους και τους ιερείς ψάλθηκε Τρισάγιο, ομίλησε δε σχετικώς για το πρόσωπο του κεκοιμημένου ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος.

Αφού ασπάσθηκαν το ιερό σκήνωμα του Γέροντος Στεφάνου, πορεύθηκαν προς την τελευταία κατοικία του, η οποία βρίσκεται πίσω από το Καθολικό της Ιεράς Μονής. Το δε πλήθος του λαού με δάκρυα στα μάτια αποχαιρετούσαν τον μακαριστό Γέροντα αναφωνώντας συνεχώς άγιος, άγιος, άγιος.

Ο π. Στέφανος διατηρούσε ισχυρό πνευματικό δεσμό με το ιστορικό μοναστήρι της Βαρνάκοβας. Η επιλογή της Μονής ως τελευταία του κατοικία συνδέεται με την επιθυμία του για ησυχία και την ιδιαίτερη ευλάβεια που έτρεφε προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Εκεί γνωρίσαμε τον Γέροντα, όπου πολλές φορές, συλλειτουργήσαμε συνομιλήσαμε, συναναστραφήκαμε και πήραμε την αγία του ευχή.

Ο π. Στέφανος υπήρξε πνευματικό ανάστημα του Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη και του Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας. Έγινε ευρύτερα γνωστός για το βιβλίο του "Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία", το οποίο θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα λειτουργικά κείμενα.

Ας είναι αιωνία του η μνήμη και ας πρεσβεύει στον Πανάγαθο Θεό και για τη δική μας σωτηρία.

Ήρθε η ώρα να γυρίσουμε πίσω…

 

Φοβερές καταστάσεις ταλανίζουν τον σημερινό άνθρωπο. Από τη μία η άνεση με τη διαχείριση της ύλης και της τεχνολογίας και από την άλλη πνευματική φτώχεια και άρρωστες καταστάσεις.

Κατάθλιψη, ανορεξίες, bulling, βία, τρέλα…. Όλα αυτά τα αποτελέσματα έχουν το αίτιό τους. Είναι οι αδιέξοδοι δρόμοι στους 

οποίους μας οδήγησε η σπασμένη πυξίδα. Σπάσαμε την πυξίδα του υπαρξιακού προσανατολισμού και αντί να απευθυνθούμε στον Κύριο απευθυνόμαστε στο είδωλο του άρρωστου εαυτού μας, με αποτέλεσμα να μην βρίσκουμε λύσεις αλλά αδιέξοδα.

 Τι λύση να βρεις όταν μιλάς με τον άρρωστο εαυτό σου, και αντί να πας στον γιατρό, κάνεις τον γιατρό χωρίς γνώση ;

Ζούμε στην εποχή του ναρκισσισμού : “Βρές τη δύναμη μέσα σου , είσαι τα πάντα, αξίζεις τα πάντα, ΕΓΩ τα κατάφερα όλα, είμαι ο καλύτερος κλπ”. Πού οδηγούν όλα αυτά τα νυχτοπερπατήματα με την μύτη του εγωϊσμού ψηλά; Με βεβαιότητα στον όλεθρο.

Η λύση στα προβλήματα είναι να φτιάξουμε την εσωτερική μας πυξίδα που  οδηγεί στη σωτηρία της ψυχής,μέσα από την εκκλησία και τη σχέση με τον Χριστό και να εγκαταλείψουμε την εγωϊστική εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.  Να απευθυνόμαστε σε Εκείνον ! Για να το κάνουμε όμως αυτό πρέπει να βγούμε από την αιχμαλωσία του ναρκισσισμού που μας κρατάει γερά. Ας σπάσουμε τα δεσμά, και ας κάνουμε την ηρωϊκή έξοδο….

Ο Χριστός μας καλεί σε σχέση… Ας πούμε το μεγάλο ΝΑΙ… Πώς όμως; Με υπακοή, με μαθητεία, με αγαπητική ορμή, σαν τον άσωτο που έχασε τον δρόμο και τώρα γύρισε. Δεν πρόκειται ποτέ να βρούμε απαντήσεις μέσα μας, εκεί βασιλεύει ακόμα το χάος, ο όνειδος και η αμαρτία σύμφωνα με τα δικαιώματα που έχουμε δώσει. Είμαστε έρμαιο των παθών.

Ας κάνουμε την έξοδο και ας πάμε στον Χριστό. Φτιάχνοντας την πυξίδα να δούμε πού είναι η ανατολή και να τρέξουμε να μας λούσει το άκτιστο φως του ήλιου της δικαιοσύνης του Κυρίου μας.

 Ένα μικρό βηματάκι για την θεραπεία…..

Ας ξεκινήσουμε με εκκλησιασμό, και σιγά σιγά με την εξομολόγηση, χωρίς ντροπή, αλλά με ντομπροσύνη, να κάνουμε το διαζύγιο και πάλι γάμο, με τη χάρι του Παναγίου Πνεύματος. Στην αρχή σαν κουβέντα,, μετά θα γίνει το βαθύτερο σκάψιμο για να βρεθεί η πληγή και να προχωρήσουμε στην θεραπεία.

Μην ψάχνουμε αδιέξοδους προσανατολισμούς , η λύση υπάρχει στην ανατολή, εκεί που είναι το νοσοκομείο, η Εκκλησία ! Ας τρέξουμε συνειδητά και τότε η αμαρτία θα υποχωρήσει, το σκοτάδι θα δώσει τη θέση του στο φως. Στην εσωτερική έρημος θα αρχίσουν να φυτρώνουν οι καρποί του Παραδείσου….

Ας πάρουμε απόφαση, ας τρέξουμε σε αυτή την αγκαλιά , εκεί στην Εκκλησία είναι στο σπίτι Του, είναι το σπίτι μας . Ήρθε η ώρα να γυρίσουμε πίσω…

 Καλή επιστροφή αδερφέ…

π. Σπυρίδων Σκουτής

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΡΣΗ

 

                 

Έλεγε ο Αββάς Ισίδωρος ο πρεσβύτερος: "Αν νηστεύετε, μην το παίρνετε επάνω σας. Αν κομπάζετε, καλύτερα ας τρώτε κρέας. Γιατί είναι προτιμότερο να τρώει κανείς κρέας παρά να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του" (Από το "Γεροντικό")

                Η νηστεία είναι μία ευλογημένη συνήθεια των χριστιανών. Η αλλαγή της διατροφής μάς βοηθά να αφήσουμε κατά μέρος την εξάρτηση από τροφές που μας αρέσουν, που είναι συνηθισμένες, που μας γεμίζουν τοξίνες, που μας δίνουν άνεση. Η νηστεία όμως είναι και μία εξαιρετική ευκαιρία να δούμε τον εαυτό μας, την ψυχή μας. Διότι, όπως προχωρά η ζωή μας, ο καθένας μας διακατέχεται από εντονότερα ή ασθενέστερα πάθη, με πιο δύσκολο στην αντιμετώπισή του την έπαρση, την αίσθηση ότι ο εαυτός μας είναι το κέντρο του κόσμου.

                Το "εγώ" μάς δόθηκε από τον Θεό, για να έχουμε επίγνωση της διαφορετικότητάς μας. Για να μπορούμε να αξιοποιούμε τα χαρίσματα που κληρονομούμε, αλλά και αναπτύσσουμε, με σκοπό να μοιραστούμε τα καλά. Κάθε στιγμή της ζωής μας βεβαίως ζούμε την πρόκληση να διαχειριστούμε τις σχέσεις μας με τους άλλους στην προοπτική της αγάπης ή της εξουσίας ή της αδιαφορίας. Να δούμε τον άλλον ως εικόνα Θεού ή ως αντικείμενο προς δική μας χρήση ή σαν να μην υπάρχει. Να νοιαστούμε ή να φερθούμε με απάθεια. Να μείνουμε στο δικό μας συμφέρον ή να δούμε τη ζωή και τον συνάνθρωπο με καλοσύνη, με διαπραγμάτευση, με ενσυναίσθηση, με συγχωρητικότητα, ακόμη κι αν εμείς δεν έχουμε όσα θα θέλαμε να έχουμε.

                Η νηστεία μπορεί να μας δώσει την αφορμή να στραφούμε προς μέσα κόσμο μας. Να δούμε τις αντιδράσεις, τον θυμό μας, τον υπερτονισμό ότι έχουμε δίκιο σε ό,τι κι αν σκεφτούμε, την αδυναμία μας να υποχωρήσουμε, την επιλογή να κρίνουμε τη ζωή με βάση το πώς σκεφτόμαστε εμείς και μόνο με αυτό. Και να γίνει ευκαιρία να νηστέψουμε από την κυριαρχία του εγώ. Από την έπαρση ότι εμείς γνωρίζουμε. Να λειτουργήσουμε με ταπείνωση. Να αφήσουμε τον Θεό να αποφασίσει στην προοπτική τού "δίκασον, Κύριε, τους αδικούντας με" (Ψαλμ. 34,1) και όχι με το να επιβάλουμε εμείς την άποψή μας. Για να γίνει αυτό όμως χρειάζεται νήψη, εγρήγορση, αυτοκριτική. Αυτό συνεπάγεται το να ακούσουμε τη φωνή της συνείδησής μας. Να ρωτήσουμε τον πνευματικό μας. Να αυξήσουμε την προσευχή μας. Να αισθανθούμε ότι δεν είμαστε εμείς το κέντρο της ζωής, αλλά το θέλημα του Θεού που ανοίγει δρόμους, φωτίζει και εμάς και τους άλλους ή επιτρέπει εμπόδια, για να ασκηθούμε, να υπερβούμε, να αντέξουμε.

                Αν συνδυάσουμε τη νηστεία των τροφών με τη νηστεία από την έπαρση, τότε η πνευματική μας προπαρασκευή για τις μεγάλες εορτές της πίστης μας αποκτά περιεχόμενο σε βάθος. Αν συνδυάσουμε τη νηστεία με ελεημοσύνη, με συγχωρητικότητα, με πραότητα, τότε μπορούμε να έρθουμε πιο κοντά στον πλησίον μας, ακόμη κι αν εκείνος είναι δύστροπος, ακόμη κι αν μας ταλαιπωρεί. Συγχώρηση δείχνει όχι επηρμένος, αλλά ο ταπεινός. Το πρώτο βήμα κάνει όχι ο αδύναμος, αλλά ο ισχυρός. Αντέχει και αγαπά αυτός που βλέπει τη ζωή και στην πνευματική της διάσταση. Κι αυτό είναι το νόημα τελικά της νηστείας. Να έρθουμε πιο κοντά στο ήθος του Ευαγγελίου, στη διδαχή του Χριστού, που είναι η νηστεία να συνδυαστεί με τη συμφιλίωση, με τη χαρά, με την αποκατάσταση της κοινωνικότητας στην Εκκλησία.  

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ Ο ΔΕΚΑΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

 

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Προκοπίου του Δεκαπολίτου και Ομολογητού τιμά σήμερα, 27 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας.

Ο Άγιος Προκόπιος έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ., επί αυτοκρατορίας Λέοντος Γ’ του Ίσαύρου. Ο Άγιος Προκόπιος διακρίθηκε για την θαρραλέα του πίστη στο Θεό. Αν και από νεαρή ηλικία ακολούθησε το μοναχισμό, δεν έμεινε στην απομόνωση του κελιού του, αλλά αγωνίστηκε κατά των εικονομάχων.

Σκεπτόμενος και ενθαρρυνόμενος, από τον Λόγο του Θεού: «Ανδρίζου και ίσχυε, μη φόβου μηδέ πτοηθης». Δηλαδή, προχώρησε με αποφασιστικότητα σαν γενναίος άνδρας και έχε θάρρος, μη φοβηθείς και μη δειλιάσεις.

Κυρίως ο Άγιος Προκόπιος διέπρεψε στον έλεγχο κατά των αιρετικών Μονοφυσιτών, καθώς και στην υποστήριξη στην τιμητική προσκύνηση των Αγίων Εικόνων. Ο αυτοκράτορας Λέων καθώς ήταν εικονομάχος, προέβη σε διωγμούς και βασανιστήρια εναντίον των Χριστιανών.
Σ’αυτούς τους διωγμούς ήταν και ο Άγιος Προκόπιος όπου υπέστη πολλά βασανιστήρια, μαστιγώσεις, φυλακές και εξορίες.

Για τον θάνατο του Αγίου Προκοπίου υπάρχουν δύο εκδοχές, η πρώτη αναφέρει: Ότι λίγο μετά την αποφυλάκισή του κοιμήθηκε. Ενώ η δεύτερη: Ότι παρέδωσε μαρτυρικά την ψυχή του στον Κύριο.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Φερωνύμως προκύπτων εν ασκήσει Προκόπιε, ήρθης εκ δυνάμεως Πάτερ, προς αθλήσεως έλλαμψιν Χρίστου γαρ την Εικόνα προσκυνών, Μαρτύρων ανεδείχθης κοινωνός, μεθ’ ων πρέσβευε παμμάκαρ διαπαντός, υπέρ των εκβοώντων σοι, δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενερνούντι διά σού, πασιν ιάματα.

Οι ευλογίες στην ζωή μας, τις οποίες εύκολα λησμονούμε

 

Είπε κάποτε μία ιατρός παραπονουμένη εις τον γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο:

«Γέροντα, ζωή είναι αυτή;

Από τις 6 το πρωΐ στο πόδι και μόλις τώρα φύγαμε από το Νοσοκομείο…

Και το φαγητό, και αυτό όρθιοι…

Και αύριο πάλι τα ίδια…

Πόσο ν’ αντέξη κανείς;;;».

Και απάντησε ο σοφός γέρων:

«Το καλλίτερο, παιδί μου, αυτή την ώρα, θα ήταν να σκέπτεσαι αυτό το οποίο έχεις!

 Δηλαδή:

-Πρώτα-πρώτα ότι έχεις υγεία!

-Δεύτερον, με το που έγινες ιατρός, επραγματοποίησες μία επιδίωξί σου! Πολλές κοπέλες θα ήθελαν να ευρίσκωνται εις την θέσι σου! Προσπάθησαν, αλλά δεν τα κατάφεραν…

-Τρίτον, ότι έχεις κάνει έναν επιτυχημένο γάμο! Εκατοντάδες γυναίκες στην ηλικία σου θρηνούν πάνω σε ερείπια…

Δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι σκεπτόμεθα ό,τι μας λείπει, και ποτέ αυτό το οποίο έχουμε.

Να! Σκεφθήκαμε ποτέ να πούμε:

“Δόξα τω Θεώ!”, διότι μπορούμε να πίνουμε νερό;

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δεν μπορούν ούτε να καταπιούν…»!!!

Δυο λέξεις, δυο κουβέντες…και φτάνουν! (Γέροντας Γαβριήλ)

 

Δυο λέξεις, δυο κουβέντες…και φτάνουν!

Δεν θες τίποτε άλλο.

Ζει Κύριος ο Θεός.

Αιτείτε και δοθήσεται..

Κρούετε και ανοιγήσεται..

Με πίστη, με υπομονή, με καρτερία, με ταπεινό φρόνημα..

Να ζητάμε από τον Θεό.. και η αγάπη του ουρανίου πατρός μας δεν θα αργήσει να μας χαρίσει αυτό που ζητάμε και να μας λυτρώσει από αυτό που μας ταλαιπωρεί.

Οι μέρες της Μ. Σαρακοστής έχουν έντονα δύο χαρακτηριστικά..

 

Η έναρξη της Μ. Σαρακοστής προκαλεί μια “φοβία”: αν θα καταφέρουμε να νηστέψουμε, αν θα περάσουμε το “πέλαγος των ημερών”, αν θα φτάσουμε αισίως στο Πάσχα.

Όσο και να φαίνεται, για όσους δεν έχουν εμπειρία, παράλογη η “φοβία” αυτή – αφού όλες οι μέρες είναι οι ίδιες – ωστόσο, για όσους έζησαν ξανά τη χαρμολύπη των ημερών, κατανοούν τα λεγόμενα.

Ξέρουν πως οι μέρες της Μ. Σαρακοστής έχουν έντονα δύο χαρακτηριστικά:

1. Τις επιθέσεις του διαβόλου, που «ως λέων ωρυόμενος»(Α΄ Πέτρ. 5,8) πολεμά προσωπικά και συλλογικά, δημιουργώντας πειρασμούς, δοκιμασίες, εμπόδια και λογισμούς για να προκαλέσει παραίτηση της προσπάθειας. Δεν είναι παράξενο αυτό, αφού, κατά τον λόγο του οσίου Παναή της Λύσης: «Δεν είναι δυνατόν να ρίχνουμε του εχθρού βόλια και να μας ρίχνει κουφέτες». Ή νηστεία, κατά τον λόγον του Κυρίου (Ματθ. 17,21), διώχνει «το γένος των δαιμόνων». Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί «όπου γης» προσεύχονται πιο εντατικά, νηστεύουν πιο πολύ, ετοιμάζονται συλλογικά για την «εορτή των εορτών». Η συλλογικότητα έχει δύναμη, τη δύναμη της Εκκλησίας ως Σώμα Χριστού που νίκησε το θάνατο – τη δύναμη του διαβόλου.

2. Παρ όλο τον κόπο και τη “θλίψη των ημερών” – αφού η νηστεία συνοδεύεται με τη μετάνοια – εντούτοις, παρατηρείται μια καρδιακή χαρά. Αυτό που οι άγιοι Πατέρες ονομάζουν χαρμολύπη ή χαροποιόν πένθος. Φυσικά η βίωση αυτής της εσωτερικής κατάστασης δεν έχει λογική ούτε κατανοείται αν δεν βιωθεί. ΟιΟρθόδοξοι, όμως, ξέρουν πως όσο κανείς νηστεύει, προσεύχεται, πέφτει και σηκώνεται, μετανοεί και κοινωνά– ακολουθεί, δηλαδή, ελεύθερα τη ζωή της Εκκλησίας τις μέρες αυτές – τόσο μέσα του γεμίζει με Φως Χριστού.

Έτσι, οι ημέρες της Μεγάλης Σαρακοστής είναι μια ευκαιρία για ανανέωση της ύπαρξής μας που ταλαιπωρείται στη φιλαυτία, στις μέριμνες, στη σύγχυση και τη μιζέρια.

Όσοι στο τρέξιμο της καθημερινότητας καταφέρνουν να αντισταθούν λίγο και να βρεθούν στο ναό για ένα Απόδειπνο, μία Ακολουθία των Χαιρετισμών, μια Προηγιασμένη Λειτουργία, πέρα από την Κυριακάτικη Λειτουργία, θα καταλάβουν πως η νηστεία των ημερών δεν είναι άρνηση κάποιων φαγητών, αλλά η δυνατότητα να ζήσουν το “κάτι άλλο”. Αυτό, δηλαδή, που η καρδιά το ζητά και το ζει και η γλώσσα αδυνατεί να το πει…

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Η ΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΦΩΤΕΙΝΗ

 

---

Τη μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Φωτεινής, της Σαμαρείτιδος τιμά σήμερα, 26 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας. Η Αγία Μεγαλομάρτυς Φωτεινή καταγόταν από την Σαμαρειτική πόλη Σιχάρ. Για την Αγία Φωτεινή μας μιλάει ό Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στο Δ΄ κεφάλαιο (Δ’1-38) του Ευαγγελίου του. Κάθε μεσημέρι πήγαινε έξω από την πόλη, στο πηγάδι του Ιακώβ, και γέμιζε την στάμνα της.

Εκεί, μια μέρα, συνάντησε τον Ιησού Χριστό, ο Οποίος φανέρωσε σ’αυτήν όλη τη ζωή της. Ο Κύριος είπε στην Αγία Φωτεινή, ότι Αυτός είναι «τό ύδωρ τό ζων», δηλαδή, η αστείρευτη πηγή του Αγίου Πνεύματος.

Αυτό το «πνευματικό ύδωρ» έδωσε ο Κύριος στη Σαμαρείτιδα, η οποία ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που βαπτίστηκαν Χριστιανοί στη Σαμάρεια, και έλαβε το όνομα Φωτεινή. Από τότε αφιέρωσε τη ζωή της στη διάδοση του Ευαγγελίου στην Αφρική και στη Ρώμη.

Παρέδωσε μαρτυρικά τη ψυχή της στον Κύριο, από τον αυτοκράτορα Νέρωνα, όταν αυτός έμαθε ότι η Αγία Φωτεινή έκανε Χριστιανές τη κόρη του Δομνίνα και μερικές άλλες γυναίκες. Επίσης, μαζί με την Αγία Φωτεινή μαρτύρησαν οι γιοι της και οι πέντε αδελφές της.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Την πηγήν δεξαμενή της σοφίας και χάριτος, εκ χειλέων Κυρίου Φωτεινή Ισαπόστολε, νομίμως ηγωνίσω πανοικεί, και νέμεις φωτισμόν παρά Θεού, τοις προστρέχουσι τη σκέπη σου τη σεπτή, και ευλαβώς βοώσί σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω χορηγούντι διά σού, χάριν ημίν και έλεος.

Εσύ βάλε τη καλή διάθεση και Άλλος θα σου τα κανονίσει…

 

Αυτές τις μέρες προσπάθησε να μην αφήνεις τον εαυτό σου να τεμπελιάζει.

Αυτές τις μέρες, όσο και να δυσκολευτείς, μην λιποψυχήσεις. Μην τα παρατήσεις. Κράτα γερά.

Αυτές τις μέρες, είναι μια ευκαιρία να συνειδητοποιήσεις ότι δεν γυρνάει όλος ο κόσμος γύρω από εσένα… Δεν είσαι των πάντων η «αρχή».

Αυτές τις μέρες, κοίτα να αποφύγεις τα άσκοπα τα λόγια. Εκείνα που κρύβουν μέσα τους μόνο «κατηγορώ» για τις ζωές των άλλων.

Αυτές τις μέρες, είναι μια ευκαιρία να καλλιεργήσεις ό,τι σου δόθηκε καλό.

Αυτές τις μέρες, είναι μια ευκαιρία, να σκύψεις λίγο το κεφάλι. Όχι από αδυναμία. Όχι. Μα για κοιτάξεις μέσα σου καλά.

Αυτές οι μέρες, μια ευκαιρία όλες τους για λίγη παραπάνω υπομονή.

Αυτές οι μέρες, είναι η καλύτερη ευκαιρία για να αγαπήσεις περισσότερο ό,τι ήδη αγαπάς μα και για να αγαπήσεις ό,τι και όποιον δεν αγάπησες ποτέ σου…

Και μη νομίσεις πως όλα αυτά μπορείς να τα πετύχεις μόνος σου.

Όχι.

Δώρα είναι όλα τους.

Εσυ βάλε τη καλή διάθεση και Άλλος θα σου τα κανονίσει…

Καλή Σαρακοστή αδέλφια.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

40 Μέρες πείνας για τον κόσμο και λαχτάρα για Ουρανό . .

 

Ξεκινάει μια ιδιαίτερη περίοδος για την εκκλησία. Στο άκουσμα της νηστείας της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής ακούμε διάφορα.
"Ότι η νηστεία δεν έχει σημασία και ότι αρκεί να κάνουμε το καλό και όλα θα είναι καλά ." Ο κόσμος ζει σε μια επικίνδυνη, σαθρή και παρακμιακή πνευματικότητα. Κάνουμε μια διατροφή, ακολουθούμε και έναν life coach ώστε να μας δίνει συμβουλές και όλα καλά. Μια πνευματικότητα του μηδενός, του τίποτα και του εγωιστικού εαυτού. Να είμαι καλά εγώ μόνος μου και ας πεθάνουν οι άλλοι.

 Η νηστεία είναι μια υπαρξιακή στάση ζωής. Είναι ένας αγώνας σχέσης με το πρόσωπο του Χριστού ξεκινώντας από τα υπόγεια του εαυτού μου. Δεν κάνουμε νηστεία για να μας έχει καλά ο Θεός, ούτε για να Του αποδείξουμε ότι είμαστε καλοί μαζί Του, σαν να Τον λαδώνουμε.

 Φυσικά δεν νηστεύουμε για σωματική αποτοξίνωση, άσχετα αν αυτή έρχεται σαν αποτέλεσμα του αγώνα μας. 

Η νηστεία μπορεί να σε οδηγήσει σε μια ειδωλολατρική σχέση με τον Χριστό αν την δεις ως συναλλαγή. Αν όμως τη δεις ως ασκητική και θεραπευτική της αγάπης, τότε τα πράγματα αλλάζουν. 

 Η Εκκλησία μας καλεί να κάνουμε τη λεγόμενη κένωση του εαυτού, να αδειάσουμε από τη ματαιοδοξία του κόσμου τούτου και να θέσουμε νέους πνευματικούς υπαρξιακούς προσανατολισμούς μέσα μας. Θα φας λιγότερο φαγητό, θα φας όμως λιγότερο τον άλλον, θα βλέπεις το πιάτο σου με λίγο φαγητό ώστε να δώσεις και στον αδερφό σου, θα χορτάσεις από τον Θεό, και θα γίνεις ο πλησίον που ο άλλος έχει ανάγκη. Τα τροπάρια αυτή την περίοδο "φωνάζουν" όχι για να να μαλώσουν αλλά για να μας προσκαλέσουν να γίνουμε μέτοχοι της Βασιλείας του Θεού. Μας λένε δηλαδή ποιος είναι ο Χριστός, πού είμαστε εμείς και ποιος είναι ο δρόμος για να Τον συναντήσουμε.

 Αγαπητοί μου, μην μείνουμε λοιπόν μόνο στη τροφή. Ας δούμε μέσα μας και ίσως ανακαλύψουμε κάποια πάθη ή εθισμούς. Ίσως το κινητό, το διαδίκτυο, αλλά ίσως και κολλήματα ή πράγματα και καταστάσεις που μας τρώνε τη ψυχή. Ας δούμε λιγάκι και αυτά. Δεν είναι περίοδος κακομοιριάς. Είναι ερωτική περίοδος. Περίοδος ευχαριστίας, δοξολογίας και αναμέτρησης με τον εαυτό μου σε σχέση με το πρόσωπο του Χριστού. Ας μην χάσουμε αυτή την ευκαιρία.
Προσπάθησε με όσες δυνάμεις έχεις και τη χάρη του Θεού να κάνεις κατάδυση μέσα στην καρδιά σου, θα βρεις πολλά διαμάντια εκεί μέσα σκονισμένα που θέλουν πάλι να λάμψουν.
40 Μέρες πείνας για τον κόσμο και λαχτάρα για Ουρανό . . .
Μην ξεχνάμε χωρίς Σταύρωση δεν υπάρχει Ανάσταση . . .
Καλό κουράγιο και καλή δύναμη σε όλους . . .
Καλή Σαρακοστή . . .

π. Σπυρίδων Σκουτής

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΑΡΑΣΙΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ταρασίου του Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως τιμά σήμερα, 25 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ταράσιος γεννήθηκε, μεγάλωσε και μορφώθηκε στην Κωνσταντινούπολη.

Οι γονείς του ήταν ευσεβείς Χριστιανοί όπου και του δίδαξαν την χριστιανική πίστη. Ονομάζονταν Γεώργιος, και Ευκρατία. Λόγω της μεγάλης μόρφωσής του, ανέβηκε στο αξίωμα του πρωτοασηκρίτου.

Στις 25 Δεκεμβρίου του 784 μ.Χ., όταν χήρεψε ο πατριαρχικός θρόνος της Κωνσταντινούπολης, εξελέγει πανηγυρικά Πατριάρχης, διαδέχόμενος τον πατριάρχη Παύλο Δ’. Επίσης, ήταν παρών στην 7η Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, όπου ήταν υπέρ στην τιμητική προσκύνηση των Αγίων εικόνων. Ο Άγιος Ταράσιος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο στις 25 Φεβρουαρίου το 806 μ.Χ. ύστερα από 21 έτη πατριαρχίας. Το Ιερό Λείψανό του τάφηκε στη Μονή Βοσπόρου, όπου και είχε χτίσει ο ίδιος.

Το έργο που επιτέλεσε εν ζωή ήταν μεγάλο. Κυρίως στην αναστήλωση των εικόνων, καθώς και με τη διατύπωση ότι η προσκύνηση των εικόνων, να μην έχει χαρακτήρα λατρείας, αλλά πνεύμα χριστιανικής πίστης. Η κοίμηση του Αγίου Ταρασίου είχε βυθίσει σε βαρύ πένθος τον το ποίμνιό του.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Βίου ορθότητι, καλλωπιζόμενος, φωστήρ υπέρλαμπρος, ώφθης του Πνεύματος, και την Εικόνα του Χρίστου, Συνόδω εν τη Έβδομη, προσκυνείν εκήρυξας, ορθοδόξως μακάριε, στύλος και εδραίωμα, Εκκλησίας γενόμενος, διό τους σούς αγώνας γεραίρει, Πάτερ Ιεράρχα Ταράσιε.

Εκοιμήθη ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

 

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

Εκοιμήθη, σήμερα Καθαρά Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2026, ο π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος σε ηλικία 96 ετών.

Σήμερα το μεσημέρι θα μεταφερθεί το σκήνωμα του μακαριστού π.Στεφάνου από την Πάτρα στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης Κερατσινίου.

Αύριο, Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου το πρωί στις 10.00 θα τελεσθεί η Εξόδιος Ακολουθία και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στην Ιερά Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας Φωκίδας όπου θα ενταφιαστεί.

Το σκήνωμα του αοιδίμου πατρός θα τεθεί σε προσκύνημα από σήμερα έως αύριο κατά την Εξόδιο Ακολουθία.

Ο π. Στέφανος γεννήθηκε στη Δράμα της Μακεδονίας το 1930 από Έλληνα πατέρα και Ρουμάνα μητέρα.

Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στη Δράμα, περνώντας τα παιδικά του χρόνια με φτώχεια και πολλές στερήσεις.

Υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό για 30 μήνες ως έφεδρος ανθυπολοχαγός.

Μετά τη θητεία του εργάστηκε ως λογιστής.

Το 1957 νυμφεύθηκε την Ελένη Λιασκοπούλου (μετέπειτα Μοναχή Εφραιμία) από τη Θεσσαλονίκη, με την οποία απέκτησαν 7 παιδιά. 6 κορίτσια και 1 αγόρι.

Απορρίπτοντας σημαντική υποτροφία για σπουδές στην Γαλλία στην κλασική φωνητική μουσική, και έχοντας ιερατική κλήση, εισήλθε το έτος 1958 στο Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης.

Στις 22 Αυγούστου 1959 χειροτονείται Διάκονος και στις 26 Μαρτίου 1961 Πρεσβύτερος από τον μακαριστό Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Παντελεήμονα Παπαγεωργίου, ενώ τοποθετείται Εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Ευόσμου.

Το 1973 φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Από το 1962 συνδέθηκε πνευματικά με τον μακαριστό Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη-Αριζονίτη, σύνδεσμος που απετέλεσε ορόσημο στη ζωή του.

Υπηρέτησε ως Εφημέριος στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, στους Ιερούς Ναούς Αγίου Βασιλείου Πειραιώς και στον Ιδρυματικό Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης Κερατσινίου, επί μακαριστών Μητροπολιτών Πειραιώς, Χρυσοστόμου Ταβλαδωράκη και Καλλινίκου Καρούσου, από τον οποίο έλαβε το Οφφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου, ενώ διέμεναν με την οικογένειά του, αρχικά στο Πέραμα και στη συνέχεια στην Αμφιάλη Κερατσινίου.

Κατά την ιερατική του πορεία εξομολόγησε χιλιάδες χριστιανών, κήρυξε τον θείο λόγο, υπήρξε πνευματικός πατέρας γυναικείων αδελφοτήτων, ενώ συνέγραψε δεκάδες βιβλία θεολογικού περιεχομένου.

Ο π.Στέφανος εκάρη Μοναχός από τον Γέροντα Φιλόθεο, Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Καρακάλλου Αγίου Όρους, επίσης πνευματικό τέκνο του Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτου-Αριζονίτου.

Τα τελευταία χρόνια ζούσε στην Πάτρα, φιλοξενούμενος από πνευματικά του τέκνα.

Εκοιμήθη στην Πάτρα την Καθαρά Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 96 ετών.

Είναι ένας σύγχρονος νηπτικός πατέρας της Εκκλησίας μας.

Να έχουμε την ευχή του!

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ:

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς ἀγγέλλει μετά βαθυτάτης κατ’ ἄνθρωπον θλίψεως ὅτι μετέστη πρός Κύριον ὁ σεπτός Ἱερομόναχος κυρός Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος, ἡγιασμένος Ἱερεύς καί ἐπί ἔτηἘφημέριος Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Βαρβάρας Ἀμφιάλης.

Τό ἱερό σκήνωμα αὐτοῦ θά ἐκτεθῇ εἰς προσκύνησιν τῶν πνευματικῶν του τέκνων καί τῶν πιστῶν εἰς τόν Ἱ. Ν. Ἁγ. Βαρβάρας Ἀμφιάλης ἀπό τῆς 10ης πρωϊνῆς τῆς σήμερον, 24ης Φεβρουαρίου ἐ. ἔ. και ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία αὐτοῦ τελεσθήσεται αὔριον 25ῃ Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. καί περί ὥραν 10ην πρωϊνήν εἰς τόν ὡς εἴρηται Ἱ. Ναόν.

Ἡ ταφή του γενήσεται εἰς τήν Ἱ. Μονήν Παναγίας Βαρνάκοβας τῆς Ἱ. Μ. Φωκίδος.

Δεόμεθα ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς μακαρίας ψυχῆς αὐτοῦ.

Το καλύτερο είναι το χαμόγελό σου

Δεν μπορείς να γνωρίσεις τίποτα και κανέναν παρά μόνο μέσα από μία σχέση.Μία σχέση θέλει θυσία, αλληλοπεριχώρηση, κατανόηση, αφοσίωση, υπομονή, αυταπάρνηση.

Δεν θα πω αγάπη, γιατί η αγάπη περικλείει όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμη.Συνήθως ο μεγάλος ένοχος της αποτυχίας μας για μία υγιή σχέση με τους άλλους είναι ο εαυτός μας.

Οι σχέσεις μας φθείρονται όταν το «εγώ» μας αντί με τον καιρό να ελαττώνεται αρχίζει να αυξάνεται μέσα στην σχέση. Σίγουρα φταίνε και άλλοι παράγοντες, όμως όταν όλα τα παίρνουμε «τοις μετρητοίς», όταν συνεχώς ζητάμε από τον άλλον, όταν παραμελούμε τον άλλον, όταν δεν του αφιερώνουμε λίγο από τον χρόνο μας, όταν δεν δίνουμε σημασία στην άποψή του, όταν δεν τον ακούμε, όταν δεν τον σεβόμαστε, όταν κτητικά συνεχώς ελέγχουμε τον άλλον, τότε προφανώς το «εγώ» μας έχει γιγαντωθεί μέσα στην σχέση και αντί να κυριαρχεί πλέον η κατανόηση κυριαρχεί μονάχα η άποψή μας, τα δικαιώματά μας, οι προτεραιότητές μας….Τα σκαμπανεβάσματα σίγουρα θα υπάρχουν.

Δεν υπάρχει τέλεια σχέση. Και νομίζω δεν είναι το ζητούμενο αυτό.Διότι τελικά τί σημαίνει τέλεια σχέση; Μήπως ο άλλος να γίνει ο υπηρέτης μας, ο δούλος μας, το «σκυλάκι» μας;

Να επιδιώκουμε καλύτερα να γνωρίσουμε τον άλλο και να μας γνωρίσει ο άλλος. Χωρίς μάσκες. Τέλεια σχέση δεν υπάρχει.

Ξέρετε τι υπάρχει; Το ενδιαφέρον για τον άλλον άνθρωπο το οποίο συγχωρεί, συγκαταβαίνει, υπομένει, σκεπάζει…βλέπει τις ατέλειες σαν ευκαιρία να αναπτυχθεί, να μεγαλουργήσει, να αυξηθεί, να γίνει αγάπη.

Χρειάζεται πολλή προσευχή και διάκριση για να καταφέρει κάποιος να κρατήσει τις ισορροπίες μέσα στις διαπροσωπικές του σχέσεις.

Χρειάζεται απλότητα και ταπεινό φρόνημα για να έχουν οι σχέσεις μας χαρά και ειρήνη.

Υ.Γ. Παντού και πάντοτε να έχεις ένα δώρο για τον άλλο.
Το καλύτερο είναι το χαμόγελό σου…!
Το δώρο του Θεού που σου έδωσε ώστε να το χαρίζεις απλόχερα σε όλους (χωρίς να το χάνεις).

Aρχιμ Παύλος Παπαδόπουλος

Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ δέν δικαιολογεῖται σήμερα στόν κόσμο.

 

«Ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ δὲν δικαιολογεῖται σήμερα στὸν κόσμο.Λείπει ἡ καλή διάθεση, τὸ φιλότιμο.Ἐκεῖνος ποὺ ἔρχεται μὲ καλή διάθεση γιὰ νὰ γνωρίσει τὸν Χριστό, θὰ Τὸν γνωρίσει· θὰ πάρει στροφή.
Καὶ ἂν δὲν βρεθεῖ οὔτε ἕνας θεολόγος, οὔτε ἕνας καλόγερος, καὶ δὲν ἀκούσει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἂν ἔχει καλή διάθεση, θὰ πάρει στροφή·ἢ ἀπὸ ἕνα φίδι, ἢ ἀπὸ ἕνα θηρίο, ἢ ἀπὸ μιὰ ἀστραπή, ἀπὸ ἕναν κατακλυσμό, ἢ ἀπὸ κάποιο ἄλλο γεγονός.Θὰ τὸν οἰκονομήσει ὁ Θεός".

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης

Η μετάνοια ξαναγεννά τον άνθρωπο

 

Υπάρχουν στιγμές της ζωής μας που ο Πονηρός με πλάγιο τρόπο ζητά να μας αποπροσανατολίσει από την πορεία μας.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται πολλή προσοχή και θεία φώτιση, για να αποφύγουμε κάθε παγίδα του.

Το παρακάτω περιστατικό, που συνέβη στον Αιγύπτιο ασκητή Μακάριο, είναι ένα ηχηρό παράδειγμα σωστής αντιμετώπισης.

Κάποια μέρα μπροστά στον Μακάριο παρουσιάστηκε ο Πονηρός και του είπε:

«Ό,τι κάνεις εσύ το κάνω κι εγώ. Εσύ νηστεύεις, κι εγώ δεν τρώω ποτέ, σαν άυλο πνεύμα που είμαι.

Κάνεις ολονύκτιες προσευχές, αλλά κι εγώ δεν κλείνω μάτι.

Σκέπτεσαι συνεχώς τον Θεό, αλλά κι εγώ Αυτόν έχω στον νου μου, πολεμώντας τα τέκνα Του».

Τότε ο Μακάριος δεν φοβήθηκε και με θάρρος του απάντησε: «Όλα μπορείς να τα κάνεις που κάνω εγώ, αλλά ένα μόνο δεν μπορείς: να μετανοήσεις».

Η απάντηση του Μακαρίου είναι συγκλονιστική, διότι αυτό που ξεχωρίζει τον Άγιο από τον Διάβολο είναι ότι ο πρώτος πέφτει και σηκώνεται, ενώ ο δεύτερος μένει στην πτώση του.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει: «Γνώρισμα των Αγίων είναι να πέφτουν και να σηκώνονται, όταν πέσουν».

Διότι καμία από τις αρετές δεν είναι υψηλότερη από τη μετάνοια. Αυτή γαληνεύει την ψυχή μας και μας δίνει φτερά, για να πετάξουμε στον Ουρανό.

Η κουβεντούλα και ο διάλογος με τον Διάβολο αναστατώνει το είναι μας, και απομακρυνόμαστε από τον Θεό. Ο άγιος Ησαΐας ο Αναχωρητής τονίζει:

«Όταν ο άνθρωπος εγκαταλείψει τις αμαρτίες του και επιστρέψει στον Θεό μετανιωμένος, η μετάνοια τον ξαναγεννά και τον κάνει καινούργιο άνθρωπο».

Ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης δίνει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, λέγοντας ότι πολλοί είναι οι πειρασμοί και στο μοναστήρι και έξω στον κόσμο· αλλά με την προσευχή και τη μετάνοια και τη χάρη του Θεού, όλα διαλύονται.

Ας προχωρήσουμε με θάρρος και αγώνα στη ζωή μας, προσέχοντας να μη μοιάζουμε στα σύννεφα, που μετακινούνται σε άλλο μέρος, κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός.

Να βαδίζουμε σταθερά στον δρόμο του Θεού, και όταν πέφτουμε σε κάποιο παράπτωμα, να μην πανικοβαλλόμαστε, αλλά με μετάνοια να επιστρέφουμε στα σωστά μονοπάτια της θείας Χάριτος.

Μια ρωγμή ζητάει ο Θεός…

 

Βλέπεις ανθρώπους με πάθη και αμαρτίες, λάθη και σφάλματα και μόλις λίγο στραφούν στο Χριστό γεύονται μεγάλες χαρές πνευματικές. 

Κι άλλοι, χρόνια από παιδιά ίσως στο χώρο της εκκλησίας, και η ζωή τους άγευστη και άχρωμη από την εμπειρία του Θεού και την γλυκύτητα της Χάριτος. 

Τότε μοιραία μέσα σου γεννιούνται ερωτήματα, «μα γιατί; τι φταίει άραγε;». Την απάντηση την πήρα μια όμορφη νύχτα σε ένα κελί του Αγίου Όρους. 

«Γέροντα…», ρώτησα, «μα γιατί ο Θεός χαριτώνει ανθρώπους που δεν είναι και τόσο ασκητικοί και απαθείς και άλλους με πολύ αγώνα και κόπο πνευματικό τους αφήνει χρόνια στην πάλη; Μα γιατί ευλογημένε, αυτοί αισθάνονται αυτάρκεις.

Αισθάνονται ότι τα κάνουν όλα σωστά και τέλεια. Η μεγαλύτερη αμαρτία τους είναι η «αρετή» τους … Κανόνες, νόμοι, φόβοι, ενοχές, πρέπει, εμμονές, διατήρηση πάση θυσία της εικόνας και του προφίλ μας, αυτοδικαιωτισμός και αισθήματα πνευματικών κατορθωμάτων, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στο Θεό να έρθει.

Έχουν φτιάξει ένα συμπαγές οχυρό του “εγώ”. Ο Θεός θέλει χώρο για να έρθει, ζητάει μια ρωγμή το Φως για να διώξει το σκοτάδι…». 

Οι άνθρωποι της Χάριτος είναι ραγισμένοι…

Η Α' ΚΑΙ Η Β' ΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Όταν αποκεφαλίσθηκε από τον Ηρώδη ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, η τιμία κεφαλή αυτού τοποθετήθηκε μέσα σε αγγείο από όστρακο.

Η πρώτη εύρεση έγινε στη Μαχαιρούντα, γύρω από το χώρο που ήταν το ανάκτορο του Ηρώδη. Αφού η Ηρωδιάδα πήρε την αποτρόπαια ευχαρίστηση να δει επί πίνακι την αιμόφυρτη κεφαλή του Ιωάννη του Προδρόμου, διέταξε να τη θάψουν σ’ ένα μέρος εκεί κοντά. Στον τόπο εκείνο έμεινε θαμμένη, ώσπου την ανακάλυψαν δύο μοναχοί από την Ανατολή, στους οποίους επανειλημμένα φάνηκε σε όνειρο ο Πρόδρομος, οι οποίοι είχαν αναχωρήσει για τα Ιεροσόλυμα με σκοπό να προσκυνήσουν το τάφο του Κυρίου, αγγέλλοντας σε αυτούς που βρίσκεται η τιμία κεφαλή του. Κι εκείνοι, αφού την βρήκαν, την είχαν με τιμές. Από αυτούς την παρέλαβε κάποιος κεραμεύς και την μετέφερε στην πόλη των Εμεσηνών. Όταν όμως πέθανε την κληροδότησε στην αδελφή του. Και από τότε διαδοχικά περιήλθε σε πολλούς, για να καταλήξει στα χέρια κάποιου ιερομονάχου αρειανού που ονομαζόταν Ευστάθιος και εφύλαξε την τιμία κάρα σε σπήλαιο. Από εκεί, μεταφέρθηκε επί Ουάλεντος (364 – 378 μ.Χ.), στο Παντείχιον της Βιθυνίας μέχρι που ο Θεοδόσιος ο Μέγας (379 – 395 μ.Χ.) ανεκόμισε αυτή στο Έβδομο της Κωνσταντινουπόλεως, όπου ανέγειρε μέγα και περικαλλέστατο ναό.

Βεβαίως, περί της ευρέσεως της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου υπάρχουν και άλλες αντιφατικές παραδόσεις. Κατ’ άλλη εκδοχή η τιμία κάρα βρέθηκε στην Έμεσα το 458 μ.Χ., επί βασιλείας Λέοντος Α΄ (457 – 474 μ.Χ.), ενώ άλλοι δέχονται ότι αυτή βρέθηκε το 760 μ.Χ. και μεταφέρθηκε στο ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Έμεσα. Από εκεί μετακομίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επί βασιλείας Μιχαήλ Γ΄ (842 – 867 μ.Χ.) και πατριαρχίας Ιγνατίου.

Περί των ιερών λειψάνων του Τιμίου Προδρόμου βρίσκουμε ειδήσεις και σε διαφόρους χρονογράφους. Ο Ζωναράς αναφέρει ότι το 968 μ.Χ. ο Νικηφόρος Φωκάς βρήκε στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας «βόστρυχον τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου αἵματι περφυμένον», που μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη. Πέντε χρόνια νωρίτερα το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη από τη Βέροια της Συρίας, περί τον Απρίλιο του 963 μ.Χ., μέρος του ιματίου του Τιμίου Προδρόμου. Σύμφωνα με άλλη μαρτυρία ο Νικηφόρος Φωκάς βρήκε στην Κρήτη το ένδυμα του Προφήτη από τρίχες καμήλας.

Η Εκκλησία μας εορτάζει την πρώτη και τη δεύτερη εύρεση της κεφαλής του Ιωάννη του Προδρόμου στις 24 Φεβρουαρίου.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ἐκ γῆς ἀνατείλασα ἡ τοῦ Προδρόμου κεφαλή, ἀκτῖνας ἀφίησι τῆς ἀφθαρσίας, πιστοῖς τῶν ἰάσεων· ἄνωθεν συναθροίζει, τήν πληθύν τῶν Ἀγγέλων, κάτωθεν συγκαλεῖται, τῶν ἀνθρώπων τό γένος, ὁμόφωνον ἀναπέμψαι, δόξαν Χριστῷ τῷ Θεῷ.

Πώς θα πετάξει η ψυχή μου σαν τον χαρταετό…

 

π. Γεώργιος Χριστοδούλου

Θα ήθελες η ψυχή σου να έχει ωραία χρώματα με την αίσθηση ότι πετάει ψηλά, ταξιδεύει χωρίς βάρος, σε καθαρό ουρανό χωρίς αέρα και βροχή; Να έχει το αίσθημα της ελευθερίας και της ασφάλειας;

Έτσι θα έπρεπε να νιώθει ο κάθε χριστιανός. Ο άγιος Παΐσιος στο μοναχικό Καλυβάκι του στην Παναγούδα έλεγε ότι έχει τόση χαρά μέσα του που νιώθει ότι πετάει.

Ίσως κάτι να μην κάνουμε σωστά. Ίσως να μη δίνουμε την καρδιά μας ολόκληρη στο Χριστό.

Έρχεται Σαρακοστή…

Έλα να πετάξουμε…

Να πετάξουμε τα πάθη μακριά, να ελευθερωθούμε, να εξομολογηθούμε τις αμαρτίες που μας κρατάνε δεμένους στη γη.

Έλα να νηστέψουμε, να αποτοξινώσουμε σώμα και ψυχή. Ο Κύριος το είπε: “ο διάβολος δε φεύγει από κοντά σου παρά μόνο με νηστεία και προσευχή”.

Έλα να συγχωρήσουμε.. διότι αν δε συγχωρήσουμε δε θα συγχωρήσει και μας ο Θεός.

Έλα να αγαπήσουμε. Το μυστικό της ευτυχίας είναι η αγάπη.

Όταν αγαπάς λύνονται και τα πιο δύσκολα συμπλέγματα της ψυχής. Ελευθερώνεσαι, γίνεσαι ταπεινός και γαληνεύεις.

Αυτή τη Σαρακοστή προσπάθησε να πετάξεις για να φθάσεις στο Πάσχα όσο γίνεται πιο καθαρός και να ζήσεις την πραγματική χαρά της Αναστάσεως.

Σου υπενθυμίζω ότι η Σαρακοστή ξεκινάει την Καθαρά Δευτέρα με αυστηρή νηστεία χωρίς λάδι.

Κάποιοι έχουν τη συνήθεια να ψήνουν χταποδάκι και καλαμαράκι. Κατά την άποψή μου δεν είναι σωστό.

Όμως, δε σου γράφω για να κατακρίνω το τραπέζι στο οποίο θα παρευρεθείς. Ο καθένας ας κάνει ό,τι μπορεί για την αγάπη του Θεού και την ψυχή του.

Ο πνευματικός σου θα σε βοηθήσει κρατώντας σου το χέρι σφιχτά μέχρι να μάθεις να πετάς καλά…

Καλή κι ευλογημένη Σαρακοστή

Οι μέρες της Μεγάλης Σαρακοστής

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Η έναρξη της Μ. Σαρακοστής προκαλεί μια “φοβία”: αν θα καταφέρουμε να νηστέψουμε, αν θα περάσουμε το “πέλαγος των ημερών”, αν θα φτάσουμε αισίως στο Πάσχα. Όσο και να φαίνεται, για όσους δεν έχουν εμπειρία, παράλογη η “φοβία” αυτή - αφού όλες οι μέρες είναι οι ίδιες – ωστόσο, για όσους έζησαν ξανά τη χαρμολύπη των ημερών, κατανοούν τα λεγόμενα.

Ξέρουν πως οι μέρες της Μ. Σαρακοστής έχουν έντονα δύο χαρακτηριστικά:

1. Τις επιθέσεις του διαβόλου, που «ως λέων ωρυόμενος»(Α΄ Πέτρ. 5,8) πολεμά προσωπικά και συλλογικά, δημιουργώντας πειρασμούς, δοκιμασίες, εμπόδια και λογισμούς για να προκαλέσει παραίτηση της προσπάθειας. Δεν είναι παράξενο αυτό, αφού, κατά τον λόγο του οσίου Παναή της Λύσης: «Δεν είναι δυνατόν να ρίχνουμε του εχθρού βόλια και να μας ρίχνει κουφέτες». Ή νηστεία, κατά τον λόγον του Κυρίου (Ματθ. 17,21), διώχνει «το γένος των δαιμόνων». Οι Ορθόδοξοι χριστιανοί «όπου γης» προσεύχονται πιο εντατικά, νηστεύουν πιο πολύ, ετοιμάζονται συλλογικά για την «εορτή των εορτών». Η συλλογικότητα έχει δύναμη, τη δύναμη της Εκκλησίας ως Σώμα Χριστού που νίκησε το θάνατο - τη δύναμη του διαβόλου.
2. Παρ όλο τον κόπο και τη “θλίψη των ημερών” - αφού η νηστεία συνοδεύεται με τη μετάνοια – εντούτοις, παρατηρείται μια καρδιακή χαρά. Αυτό που οι άγιοι Πατέρες ονομάζουν χαρμολύπη ή χαροποιόν πένθος. Φυσικά η βίωση αυτής της εσωτερικής κατάστασης δεν έχει λογική ούτε κατανοείται αν δεν βιωθεί. Οι Ορθόδοξοι, όμως, ξέρουν πως όσο κανείς νηστεύει, προσεύχεται, πέφτει και σηκώνεται, μετανοεί και κοινωνά – ακολουθεί, δηλαδή, ελεύθερα τη ζωή της Εκκλησίας τις μέρες αυτές - τόσο μέσα του γεμίζει με Φως Χριστού.

Έτσι, οι ημέρες της Μεγάλης Σαρακοστής είναι μια ευκαιρία για ανανέωση της ύπαρξής μας που ταλαιπωρείται στη φιλαυτία, στις μέριμνες, στη σύγχυση και τη μιζέρια.

Όσοι στο τρέξιμο της καθημερινότητας καταφέρνουν να αντισταθούν λίγο και να βρεθούν στο ναό για ένα Απόδειπνο, μία Ακολουθία των Χαιρετισμών, μια Προηγιασμένη Λειτουργία, πέρα από την Κυριακάτικη Λειτουργία, θα καταλάβουν πως η νηστεία των ημερών δεν είναι άρνηση κάποιων φαγητών, αλλά η δυνατότητα να ζήσουν το “κάτι άλλο”. Αυτό, δηλαδή, που η καρδιά το ζητά και το ζει και η γλώσσα αδυνατεί να το πει...

Στην είσοδο της Μ.Τεσσαρακοστής,δεν ζητείται απλώς εγκράτεια τροφών,αλλά μετατόπιση καρδιάς.

 

  Η Κυριακή της Τυρινής στέκει στο κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής σαν λεπτή, αλλά αποφασιστική γραμμή ανάμεσα σε δύο τρόπους υπάρξεως: τον εξωτερικό και τον εσωτερικό, τον επιφανειακό και τον ουσιώδη. 

 Το ευαγγελικό ανάγνωσμα (Ματθ. 6,14-21) δεν προτείνει απλώς ηθικές οδηγίες· αποκαλύπτει μια ολόκληρη οντολογία σχέσεων, έναν τρόπο υπάρξεως που θεμελιώνεται στη συγχώρηση, την αφάνεια και την εσωτερική μετατόπιση της καρδιάς.

 Η συγχώρηση των άλλων καθίσταται προϋπόθεση της θείας συγχώρησης. Δεν πρόκειται για μια νομική ανταπόδοση, αλλά για πνευματικό νόμο. Ο άνθρωπος που αρνείται να συγχωρήσει κλείνεται σε έναν εσωτερικό χώρο ασφυξίας. Η μνησικακία γίνεται ένας ιδιότυπος εγκλεισμός στο παρελθόν, μια διαρκής ανακύκλωση τραύματος που δεν επιτρέπει στην ύπαρξη να κινηθεί προς το μέλλον.

Η συγχώρηση, αντίθετα, δεν είναι απλή λήθη. Είναι μεταμόρφωση της μνήμης. Δεν αναιρεί το γεγονός της αδικίας, αλλά το απογυμνώνει από τη δύναμη να καθορίζει την ταυτότητα. Έτσι, η συγχώρηση δεν απελευθερώνει μόνο τον άλλον· πρωτίστως απελευθερώνει εκείνον που συγχωρεί. Του χαρίζει την ικανότητα να ζει όχι ως φορέας πληγής, αλλά ως φορέας ελπίδας.

 Σε βαθύτερο επίπεδο, η συγχώρηση αποτελεί μίμηση του τρόπου της θείας αγάπης: μια αγάπη που δεν λογίζεται το κακό, που δεν μετρά, αλλά δωρίζει. Όποιος δεν συγχωρεί, αρνείται να μετέχει σε αυτή τη δωρεά. Και όποιος δεν μετέχει, δεν μπορεί να δεχθεί. Η καρδιά που κλείνεται, δεν μπορεί να γεμίσει.

 Η νηστεία πρέπει να λειτουργήσει όχι ως διατροφική πρακτική, αλλά ως άσκηση αλήθειας. Η επίκριση δεν στρέφεται κατά της νηστείας, αλλά κατά της υποκρισίας: της επιθυμίας να φανεί το έργο, να μετατραπεί η άσκηση σε θέαμα.

Η υποκρισία γεννιέται από μια υπαρξιακή πείνα για αναγνώριση. Ο άνθρωπος που επιδεικνύει τη νηστεία του αναζητεί επιβεβαίωση της αξίας του από τα βλέμματα των άλλων. Όμως το βλέμμα των ανθρώπων είναι πεπερασμένο· προσφέρει πρόσκαιρη ικανοποίηση και γρήγορα αποσύρεται. Έτσι, η «ἀνταμοιβή» εξαντλείται στην ίδια τη δημοσιότητα.

 Αντίθετα, η αληθινή νηστεία στρέφεται προς το «κρυπτόν». Το κρυφό δεν είναι απλώς ο ιδιωτικός χώρος· είναι ο εσωτερικός τόπος της συνείδησης. Εκεί όπου ο άνθρωπος συναντά τον εαυτό του χωρίς προσωπεία. Εκεί όπου η πράξη δεν αποσκοπεί στην εντύπωση, αλλά στη μεταμόρφωση.

Η προτροπή να «ἀλείψεις τήν κεφαλήν» και να «νίψεις τό πρόσωπον» φέρει έναν λεπτό συμβολισμό: η άσκηση δεν είναι θλιβερή παραμόρφωση, αλλά χαρμόσυνη προσφορά. Η νηστεία δεν αποσκοπεί στη λύπη, αλλά στην ελευθερία από τα περιττά. Είναι άρνηση όχι της ζωής, αλλά της προσκόλλησης. Είναι άνοιγμα χώρου μέσα στην ψυχή.

Το αποκορύφωμα είναι η διάκριση των θησαυρών. Ο επίγειος θησαυρός υπόκειται στη φθορά: σκόρος, σκουριά, κλοπή. Δεν πρόκειται μόνο για υλικά αγαθά· είναι κάθε τι που θεμελιώνεται στη μεταβλητότητα: η δόξα, η δύναμη, η κοινωνική αποδοχή, ακόμη και οι ιδέες όταν γίνονται ιδιοκτησία εγωισμού.
Ο ουράνιος θησαυρός δεν περιγράφεται με συγκεκριμένα αντικείμενα. Παραμένει αόριστος, γιατί δεν είναι πράγμα, αλλά σχέση. Είναι ό,τι συνδέει τον άνθρωπο με το άφθαρτο: η αγάπη, η ταπείνωση, η εσωτερική καθαρότητα. Αυτά δεν διαβρώνονται από τον χρόνο· αντιθέτως, βαθαίνουν μέσα του.

«Ὅπου ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καί ἡ καρδία ὑμῶν». Η καρδιά δεν είναι απλώς το κέντρο των συναισθημάτων· είναι το κέντρο της ύπαρξης. Εκεί όπου κατευθύνεται η επιθυμία, εκεί συγκεντρώνεται και ολόκληρος ο άνθρωπος. Αν ο θησαυρός είναι γήινος, η καρδιά γίνεται εύθραυστη, διασκορπισμένη, αγχώδης. Αν ο θησαυρός είναι ουράνιος, η καρδιά αποκτά σταθερότητα, ενότητα, ειρήνη.
Ο θησαυρός, επομένως, δεν αποκαλύπτει μόνο τι κατέχουμε· αποκαλύπτει ποιοι είμαστε.

Συγχώρηση, νηστεία, ουράνιος θησαυρός δεν είναι τρείς ασύνδετες διδασκαλίες. Συνιστούν τρείς όψεις της ίδιας πορείας: της αποδέσμευσης από το εγώ.
Η συγχώρηση αποκόπτει τον δεσμό με το παρελθόν της πικρίας.
Η νηστεία αποκόπτει τον δεσμό με την εξάρτηση της ύλης και της επιδοκιμασίας.
Η αναζήτηση του ουράνιου θησαυρού αποκόπτει τον δεσμό με τη φθορά και τη ματαιότητα.
Έτσι, ο άνθρωπος ελευθερώνεται για να αγαπήσει χωρίς όρους, να πράξει χωρίς επίδειξη, να ζήσει χωρίς το φόβο της απώλειας.

Στην Κυριακή της Τυρινής, λίγο πριν από την είσοδο στη νηστεία της Τεσσαρακοστής, δεν ζητείται απλώς εγκράτεια τροφών, αλλά μετατόπιση καρδιάς.
Ο άνθρωπος καλείται να ερωτηθεί: Πού βρίσκεται η καρδιά μου;
Σε ποια φθορά έχω επενδύσει την ελπίδα μου;
Ποιόν θησαυρό υπερασπίζομαι;

Το Ευαγγέλιο δεν επιβάλλει· αποκαλύπτει. Δείχνει ότι ο δρόμος προς τον ουρανό δεν είναι γεωγραφική μετακίνηση, αλλά εσωτερική μεταμόρφωση. Και αυτή η μεταμόρφωση αρχίζει εκεί όπου η καρδιά τολμά να συγχωρήσει, να κρυφτεί από τα βλέμματα, και να στραφεί προς το άφθαρτο.
Διότι τελικά, ο θησαυρός δεν είναι κάτι που απλώς κατέχουμε. Είναι αυτό που μας κατέχει. Και η σωτηρία της καρδιάς εξαρτάται από το τι επιλέγουμε να αγαπήσουμε.

Αλέξανδρος Κούρος