Η ὑπερηφάνεια τοῦ νοῦ εἶναι ἡ σατανικὴ ὑπερηφάνεια

 Η ὑπερηφάνεια τοῦ νοῦ εἶναι ἡ σατανικὴ ὑπερηφάνεια, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τὸ Θεὸ καὶ βλασφημεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, γί’ αὐτὸ καὶ πολὺ δύσκολα θεραπεύεται. 

 Εἶναι ἕνα βαθὺ σκοτάδι, τὸ ὁποῖο ἐμποδίζει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς νὰ δοῦν τὸ φῶς ποὺ ὑπάρχει μέσα της καὶ ποὺ ὁδηγεῖ στὸ Θεό, στὴν ταπείνωση, στὴν ἐπιθυμία τοῦ ἀγαθοῦ.

 Ἀντίθετα, ἡ ὑπερηφάνεια τῆς καρδιᾶς δὲν εἶναι γέννημα τῆς σατανικῆς ὑπερηφάνειας, ἀλλὰ δημιουργεῖται ἀπὸ διάφορες καταστάσεις καὶ γεγονότα: πλοῦτο, δόξα, τιμές, πνευματικὰ ἢ σωματικὰ χαρίσματα (εὐφυΐα, ὀμορφιά, δύναμη, δεξιοτεχνία κλπ). Ὅλα αὐτὰ σηκώνουν ψηλὰ τὰ μυαλὰ τῶν ἀνόητων ἀνθρώπων, ποὺ γίνονται ἔτσι ματαιόφρονες, χωρὶς ὅμως νὰ εἶναι καὶ ἄθεοι… Αὐτοὶ πολλὲς φορὲς ἐλεοῦνται ἀπὸ τὸ Θεό, παιδαγωγοῦνται καὶ σωφρονίζονται. Ἡ καρδιά τους συντρίβεται, παύει νὰ ἐπιζητεῖ δόξες καὶ ματαιότητες, κι ἔτσι θεραπεύονται. 

Ἡ πνευματική σας ἐργασία νὰ εἶναι ἡ ἐξέταση τῆς καρδιᾶς σας. Μήπως φωλιάζει σ’ αὐτὴν σὰν φαρμακερὸ φίδι ἡ ὑπερηφάνεια, τὸ πάθος ποὺ γεννάει πολλὰ κακά, ποὺ ἀπονεκρώνει κάθε ἀρετή, ποὺ δηλητηριάζει τὰ πάντα; Σ’ αὐτὴ τὴν ἑωσφορικὴ κακία πρέπει νὰ στραφεῖ ὅλη σας ἡ φροντίδα. Μέρα καὶ νύχτα νὰ σᾶς γίνει ἔργο ἀδιάλειπτο ἡ ἔρευνά της. Θὰ εἶναι ἀλήθεια, νομίζω, ἂν πῶ ὅτι ὅλη ἡ πνευματική μας φροντίδα συνίσταται στὴν ἀναζήτηση καὶ ἐξόντωση τῆς ὑπερηφάνειας καὶ τῶν παιδιῶν της. Ἂν ἀπαλλαγοῦμε ἀπ’ αὐτὴν καὶ θρονιάσουμε στὴν καρδιά μας τὴν ταπεινοφροσύνη, τότε ἔχουμε τὸ πᾶν. Γιατί ὅπου βρίσκεται ἡ ἀληθινὴ κατὰ Χριστὸν ταπείνωση, ἐκεῖ βρίσκονται μαζεμένες καὶ ὅλες οἱ ἄλλες ἀρετές, ποὺ μᾶς ὑψώνουν ὡς τὸ Θεό.

 Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Δεν μπορείς να είσαι χριστιανός, αν δεν έχεις το Άγιο Πνεύμα

 Όλα όσα έκανε ο Θεός – που ήρθε και έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε και αναστήθηκε – τα έκανε, ώστε να έρθει στη συνέχεια το Πνεύμα το Άγιο, για να αγιάζει τους πιστούς, να αγιάζει τις ψυχές. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός. Και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο η εορτή η σημερινή της Πεντηκοστής είναι από κάποια πλευρά η μεγαλύτερη όλων.

 Όπως γνωρίζουμε, το σπουδαιότερο σημείο της θείας Λειτουργίας είναι η επίκληση και η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, για να γίνει ο άρτος Σώμα Χριστού και ο οίνος Αίμα Χριστού. Και όλο το μυστήριο γίνεται ακριβώς για να έρθει η ώρα που θα κοινωνήσουν οι πιστοί, και με τη θεία Κοινωνία να γίνει η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, του Θεού με τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός.

 Σε όλα τα άλλα θέματα από την επιτυχία του σκοπού καταλαβαίνουμε αν καλά αρχίσαμε και καλά προχωρήσαμε και καλά φθάσαμε στο τέλος. Αλλιώς, αν δεν φθάσουμε στον σκοπό, πήγαν χαμένοι και οι κόποι, πήγαν χαμένες και οι προσπάθειες και τα όποια, ας πούμε, έξοδα και οι όποιες δαπάνες. Έτσι και εδώ. Αφού ο ειδικότερος σκοπός στη θεία Λειτουργία είναι να κοινωνήσουμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, για να λάβουμε το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο μορφώνει μέσα μας τον Χριστό, αν αυτό δεν γίνεται σ’ εμάς, σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει μ’ εμάς, και θα πρέπει να προβληματισθούμε.

 Βλέπετε, θεία Λειτουργία γίνεται, κοινωνούμε και στο τέλος λέμε:

 «Είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον». Διότι ο Χριστός μέσα μας έρχεται ως χάρη, ως φως, ως Πνεύμα επουράνιο. Έχω την ταπεινή γνώμη ότι, όταν το καθετί το δούμε σωστά, το σκεφθούμε, το μελετήσουμε σωστά, θα ωφεληθούμε και ανάλογα. Δεν φθάνει απλώς να πούμε ότι σήμερα είναι Κυριακή, να πάμε στην εκκλησία ή ότι σήμερα είναι Πεντηκοστή, να πάμε στην εκκλησία και να μείνουμε κατά έναν τρόπο ακαθόριστο σ’ αυτό, και τελείωσε. Εάν δεν μελετήσουμε ως λογικά όντα – ο Θεός μας έδωσε νου – το όλο θέμα, το όλο περιεχόμενο, την όλη σημασία της εορτής, εάν δεν δώσουμε την καρδιά μας να βιώσει το μεγάλο νόημα που έχει αυτή ή κάποια άλλη εορτή, δεν ωφελούμαστε απλώς με το να φέρουμε τον εαυτό μας ως την εκκλησία.

 Το Πνεύμα το Άγιο ήρθε στην Εκκλησία, ήρθε για όλους, και είναι απορίας άξιο πώς δεν μας απασχολεί αυτό το πράγμα και δεν μας βάζει σε ανησυχία. Πήραμε Πνεύμα Άγιο; Έχουμε Πνεύμα Άγιο; Ζούμε όπως μας οδηγεί το Πνεύμα το Άγιο; Είμαστε πνευματέμφοροι; Είμαστε δοσμένοι στο Πνεύμα το Άγιο; Αφήνουμε τον εαυτό μας στο Πνεύμα το Άγιο; Είμαστε όργανα του Αγίου Πνεύματος, όπως έγιναν οι απόστολοι και όλοι οι άγιοι; 

 Ή μήπως ζούμε τη ζωή μας και αυτό το αφήνουμε στην άκρη; Σκεπτόμαστε δηλαδή ότι αυτό έγινε στους αγίους· γιατί να γίνει και σ’ εμάς; Σαν να είμαστε εμείς πιο έξυπνοι, σαν να τα ξέρουμε εμείς καλύτερα και σαν να ανακαλύψαμε ότι κάτι άλλο είναι καλύτερο, και όχι αυτό που έκαναν εκείνοι, οι οποίοι απαρνήθηκαν τα πάντα, οι οποίοι πίστεψαν με όλη την καρδιά τους στον Χριστό, παρέδωσαν τον εαυτό τους στον Χριστό, οπότε τους εμπιστεύθηκε ο Χριστός και τους έδωσε το Πνεύμα το Άγιο· όπως είπαμε, και στους αποστόλους και σε όλους τους αγίους.

 Έρχεται το Άγιο Πνεύμα και έρχεται και για μας· και εμάς δεν μας πολυενδιαφέρει. Μπορεί να μην το λέμε, επαναλαμβάνω, αλλά με τη στάση μας δείχνουμε ότι δεν μας νοιάζει, δεν μας ενδιαφέρει· το περιφρονούμε. Τι θα πει ο Θεός, τι γνώμη θα έχει για μας και τι θα κάνει μ’ εμάς ο Θεός, όταν εμείς παίρνουμε μια τέτοια στάση και έχουμε πρόχειρες τις δικαιολογίες, πρόχειρα τα επιχειρήματα; Και είναι ένα καθολικό φαινόμενο. Κάνει εντύπωση ότι σήμερα καθένας έχει τη γνώμη του, καθένας έχει τον ατομισμό του, τον εγωισμό του. Κανένας δεν υποχωρεί, δεν υπακούει στον άλλο. Και γι’ αυτό δεν μπορούν καθόλου να ταιριάξουν οι άνθρωποι ούτε μέσα στην οικογένεια ούτε τα ανδρόγυνα· καθένας του κεφαλιού του. Και κάνει εντύπωση ότι, ενώ από το ένα μέρος έτσι είμαστε, από το άλλο μέρος όλοι αφήσαμε τον εαυτό μας να μπει μέσα μας και να μας επηρεάζει το πνεύμα αυτό το κοσμικό, το πνεύμα το δαιμονικό, το πνεύμα το οποίο δεν μας αφήνει να αγαπήσουμε το Πνεύμα του Θεού, δεν μας αφήνει να ζητούμε το Πνεύμα του Θεού, να έχουμε λαχτάρα για το Πνεύμα του Θεού.

 Ακούμε για το Άγιο Πνεύμα, κάνουν λόγο το Ευαγγέλιο, τα εκκλησιαστικά βιβλία, αυτές τις ημέρες έχουμε μια γιορτή αφιερωμένη σ’ αυτό. Από κει και πέρα, άλλου πνεύματος άνθρωποι είμαστε. Άμα δεν έχεις μέσα σου το Πνεύμα του Θεού, άλλο πνεύμα θα έχεις. Το κοσμικό πνεύμα θα έχεις, που σε τελευταία ανάλυση είναι δαιμονικό πνεύμα.

Όμως, όποιοι κι αν είμαστε εμείς, ό,τι κι αν κάνουμε, όποιο πνεύμα κι αν μας παρασύρει, όποιο δρόμο κι αν πάρουμε, η αλήθεια του Θεού μένει. Ο Θεός μένει στον αιώνα, το θέλημά του μένει στον αιώνα, το έργο του μένει στον αιώνα, η αλήθειά του μένει στον αιώνα. Και ένας να βρίσκεται κάθε εκατό χρόνια, ας πούμε, που να θέλει να βρει την αλήθεια του Θεού, να πιστέψει στην αλήθεια του Θεού, να αγαπά το Πνεύμα του Θεού, η όλη οικονομία του Θεού για τον άνθρωπο πραγματοποιείται. Οι άλλοι, άμα δεν θέλουν, δεν θέλουν. Αναγκαστικά δεν γίνεται.

π. Συμεών Κραγιοπούλου (†),

Η Διαθήκη που σας αφήνω είναι να γνωρίσετε το Άγιο Πνεύμα.

Η Διαθήκη που σας αφήνω είναι να γνωρίσετε το Άγιο Πνεύμα.
Να το εργαστείτε και να το χτίσετε μέσα σας, τηρώντας τις εντολές του Ευαγγελίου και έχοντας ειρήνη στη ψυχή σας.
Να έχετε αγάπη, ομόνοια και να φωνάζετε το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας.Οι άγγελοι να σας συντροφεύουν.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΙΛΛΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ

 

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Λουκιλλιανού και των συν αυτώ Μαρτυρησάντων τιμά σήμερα, 3 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Κύριος μας διαβεβαίωσε ότι «τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν». Δηλαδή, εκείνα που είναι αδύνατο να γίνουν με την ασθενική δύναμη και λογική του ανθρώπου, αυτά είναι κατορθωτά και δυνατά από το Θεό.

 Πράγματι, ποιος θα περίμενε από έναν άνθρωπο που πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή μέσα στην ειδωλολατρία, της οποίας, μάλιστα, ήταν και ιερέας, να γίνει χριστιανός; Κι όμως. Αυτό συνέβη με το γέροντα ιερέα ειδωλολάτρη Λουκιλλιανό, που έζησε στα χρόνια του βασιλιά Αυρηλιανού το 270 μ.Χ.

Όταν, λοιπόν ο Λουκιλλιανός, άκουσε για πρώτη φορά χριστιανικό κήρυγμα στην πατρίδα του Νικομήδεια, η θεία χάρη δημιούργησε μέσα του πραγματικό σεισμό. Γκρεμίστηκαν σαν χάρτινοι πύργοι οι ειδωλολατρικές του πεποιθήσεις, που τόσο βαθειά ήταν ριζωμένες στην ψυχή του. Τα γεροντικά του μάτια άνοιξαν και με νεανική ζωηρότητα διακήρυξε την πίστη του στο Χριστό.

Προσπάθησε, μάλιστα, να φέρει με το κήρυγμα του και άλλες ψυχές σ’ Αυτόν. Το γεγονός αυτό καταγγέλθηκε στον κόμη Λιβάνια. Με θάρρος ο Λουκιλλιανός ομολόγησε μπροστά του το Χριστό. Τότε ο κόμης, πιεζόμενος και από τους ειδωλολάτρες ιερείς, που θεώρησαν το Λουκιλλιανό λιποτάκτη της θρησκείας τους, διέταξε και τον βασάνισαν.

Έπειτα τον έριξαν στη φωτιά για να καεί, αλλά δυνατή βροχή έσβησε τη φωτιά. Τότε τον έστειλαν στο Βυζάντιο, όπου ο Λουκιλλιανός αξιώθηκε να μαρτυρήσει με σταυρικό θάνατο.

Στη φυλακή μέσα ο Άγιος Λουκιλλιανός βρήκε τέσσερα παιδιά, τον Κλαύδιο, τον Υπάτιο, τον Παύλο και τον Διονύσιο, που για τον ίδιο λόγο ήταν φυλακισμένα και κατόπιν αποκεφαλίστηκαν. Μετά τον θάνατο και του Αγίου, η παρθένος Παύλη, πήρε τα Ιερά του λείψανα και τα ενταφίασε. Τότε όμως, συνελήφθη και αυτή, βασανίζεται σκληρά και στο τέλος αποκεφαλίζεται.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Χορός Αγγελικός.
Ως άστρον φαεινόν, εκ νυκτός τής απάτης, ώ Λουκιανέ, ευσεβώς αναλάμψας νομίμως ηγώνισαι καί τόν δόλιον έκτεινας, όθεν πρέσβευε σύν τή θεόφρονι Παύλη καί τοίς τέσσαρσι παισί Χριστώ, αθλοφόρε, υπέρ τών ψυχών ημών.

Μα ποτέ δεν γονατίζουμε με δάκρυα να ζητήσουμε Εσένα.Ναι Εσένα, όχι κάτι από Εσένα, αλλά Εσένα Χριστέ μου.

 

Έλα Χριστέ στην ζωή μου.Έλα όπως θέλεις.Έλα σαν φως ή σαν φωτιά.
Έλα και κάνε με ό,τι θέλεις.
Αν θέλεις σβήσε με,και κάνε με στάχτη.Δεν με πειράζει…Αρκεί και ως στάχτη
να βρίσκομαι στην αγκαλιά Σου.

«Γενηθήτω σοι ως θέλεις».Αυτό μου αρκεί.Δεν έχω άλλο αίτημα παρά μόνο Εσένα.
Όλα τ’ άλλα και να έρθουν, κάποτε θα φύγουν. Και να γίνουν, κάποτε θα χαθούν.

Ξεχνούμε ότι όλα κάποτε θα σβήσουν.
Ξεχνούμε ότι θα γευτούμε κι εμείς τον θάνατο.
Γι’ αυτό και ζητούμε μικρά και πρόσκαιρα, ευτελή και ανούσια.
Γονατίζουμε και προσευχόμαστε με οδυρμούς για να φύγει κάποια δοκιμασία ή να αποκτήσουμε κάποιο αγαθό...
Μα ποτέ δεν γονατίζουμε με δάκρυα να ζητήσουμε Εσένα.Ναι Εσένα, όχι κάτι από Εσένα, αλλά Εσένα Χριστέ μου.

Ξεχάσαμε πως η ζωή αυτή δεν είναι παντοτινή. Χαθήκαμε μέσα σε πρόσκαιρους έρωτες, σε απατηλά αξιώματα, σε ηδονικές απολαύσεις, σε κακές συνήθειες.
Αντί να ζούμε χριστιανικά εμείς ζούμε ως θρησκευόμενοι. Και το τίμημα είναι μεγάλο.
Είσαι εσύ Χριστέ μου. Σε χάσαμε, Σε ξεχάσαμε, Σε αντικαταστήσαμε, Σε βανδαλίσαμε.

Κι Εσύ στέκεις ασάλευτος. Πράος και Ειρηνικός. Παραμένεις πάνω στο Σταυρό που και σήμερα σου προσφέρουμε. Στέκεις εκεί ως αποκάλυψη ζωής, ως στάση και φρόνημα για κάθε χριστιανό που θέλει να Σε ακολουθήσει.
Και όμως η ζωή των χριστιανών θα συνεχίζεται μέσα στις προφητολογίες, τις επιφανειακές ομολογίες, τις ακρότητες και τον φανατισμό, την εσχατολογία και τον γεροντισμό, την θρησκειοποίηση της Εκκλησίας, την δυσφήμιση του ονόματός Σου.

Μα υπάρχει ακόμα μαγιά.Μαγιά μικρή.Λίγοι. Μα ικανοί.Δεν τους ξέρουμε.Δεν τους ακούμε να μιλάνε.Δεν είναι γνωστοί «γέροντες» και διάσημοι «χαρισματικοί» ρασοφόροι.Είναι άγνωστοι.Αφανείς.Σχεδόν ανύπαρκτοι στις αισθήσεις μας.
Ναι, αυτοί ζούνε μέσα στο Φως της Μεταμορφώσεως, στο Φως της Ανάστασης.
Δεν το παίζουν σπουδαίοι κι όμως είναι μεγάλοι. Δεν μιλούν για τα Έσχατα μα ζούνε την κάθε ημέρα τους ως έσχατη.

Προσεύχονται για έλεος, για φώτιση, για μετάνοια και ταπείνωση.
Ζούνε μυστικά τα Μυστήρια και μυστηριακά αλλοιώνονται σε υπάρξεις υπερκόσμιες, ουράνιες, φωτεινές. Γεύονται την Χάρη κι εκεί στήνουνε την σκηνή της ψυχής τους.

Μία είναι η έννοια τους.Ο Χριστός.Αυτός, ο ξεχασμένος Νυμφίος μας…

π.Παύλος Παπαδόπουλος

Τα φάρμακα του Θεού

 

Ο Θεός στέλνει διάφορες θλίψεις, επιτρέπει πειρασμούς. Και όλα αυτά είναι τα φάρμακα, τα πικρά φάρμακα που θεραπεύουν τη ψυχή του ανθρώπου.
    
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Ἅμα δὲν ὀχυρωθεῖς μὲ τὴν ταπείνωση, ὅλα εἶναι ἕνα τίποτα, ἕνα τίποτα, ἕνα τίποτα…

  Ἅμα δὲν ὀχυρωθεῖς μὲ τὴν ταπείνωση, ὅλα εἶναι ἕνα τίποτα, ἕνα τίποτα, ἕνα τίποτα… Καὶ οἱ ἀποκαλύψεις καὶ οἱ προσευχὲς καὶ οἱ Λειτουργίες σου εἶναι ἕνα τίποτα χωρὶς τὴν ταπείνωση.

 Νὰ ζητᾶτε ταπείνωση. Νὰ λέτε· ‘‘Παναγία μου, δὲν εἶμαι ταπεινός. Δὲν τὰ κατάφερα πάλι’’!

  Εἶναι δεδομένο ὅτι θὰ ἔχομε ἀποτυχίες. Τὸ γιατί καὶ οἱ ἐνοχές, εἶναι διπλὸς σατανᾶς. Καταλάβατε; Ὅταν ζητοῦμε νὰ μᾶς δώσει ὁ Θεὸς ταπείνωση, εἶναι ὡς νὰ Τοῦ λέμε· ‘‘Χριστέ μου, ἐγὼ ἔχω αὐτὸ τὸ χάλι, τὸ ἐγωιστικό. Σὲ παρακαλῶ, στεῖλε μου Ἐσύ, μὲ τὴ σοφία, τὴν πανσοφία ποὺ ἔχεις, ἀφορμὲς ταπεινώσεως’’! 

 Ὁ Θεὸς ξέρει. Μὴ γυρεύουμε ἐμεῖς νὰ μεταμορφώσουμε τὴν ταπείνωση σὲ ὑποκρισία, σὲ φαρισαϊσμό. Καταλάβατε τί λέω; Νὰ ἀφήσουμε μὲ ἁπλότητα τὸν Θεὸ νὰ μᾶς στείλει εὐκαιρίες μετανοίας, εὐκαιρίες προσευχῆς, εὐκαιρίες ταπεινώσεως…».

 Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

 

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Νικηφόρου του Ομολογητού και Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως τιμά σήμερα, 2 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Νικηφόρος, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το758 μ.Χ. Οι γονείς του Θεόδωρος και Ευδοκία άνηκαν σε αρχοντική και επίσημη κοινωνική τάξη αλλά ήταν ευσεβείς και ενάρετοι άνθρωποι οι οποίοι γαλούχησαν τον γιο τους με τα νάματα των Θείων Γραφών.

Η προσήλωση μάλιστα του πατέρα του στην ορθή πίστη, έγινε αιτία να διωχθεί και να εξορισθεί από τον εικονομάχο και δυσεβή αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε’, τον Κυπρώνυμο στη Νίκαια όπου και πέθανε.

Προικισμένος με ιδιαίτερες πνευματικές ικανότητες, απέκτησε μεγάλη θεολογική και θύραθεν εκπαίδευση. Γρήγορα όμως αποσύρθηκε σε ένα κτήμα του στον Βόσπορο, όπου αφοσιώθηκε στην άσκηση και τη μελέτη των Θείων Γραφών.

Όμως ο αυτοκράτορας τον υποχρέωσε να αναλάβει τη διεύθυνση του μεγάλου πτωχοκομείου της Κωνσταντινουπόλεως. Όταν εκοιμήθη ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος, ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Α’, υπέδειξε ως άξιο διάδοχό του τον Νικηφόρο. και όντως την Κυριακή του Πάσχα του 806 ανήλθε στον Πατριαρχικό Θρόνο.

Θρόνος ο οποίος ισοδυναμούσε με Γολγοθά. Έδωσε σκληρούς αγώνες για την τιμή και την προσκύνηση των ιερών Εικόνων. Όταν όμως το 813 μ.Χ. ανέβηκε στο θρόνο της Βασιλεύουσας, ο ασεβής Λέων Ε’, ο Αρμένιος, ξέσπασε μεγάλος και απηνής διωγμός κατά των εικονολατρών.

Η αγέρωχη στάση και εμμονή του Νικηφόρου στην προστασία της Ορθοδοξίας, προκάλεσε την οργή του αυτοκράτορα, ο οποίος τον απομάκρυνε από τον πατριαρχικό θρόνο. Υπέστη πολλές ταλαιπωρίες και τελικά, αρκετά ταλαιπωρημένος παρέδωσε στο δίκαιο μισθαποδότη Θεό το πνεύμα του στις 2 Ιουνίου 822 μ.Χ.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Νίκην ήνεγκε, τη Εκκλησία, η ση ένθεος, ομολογία, Νικηφόρε Ιεράρχα θεόληπτε. την γαρ Εικόνα του Λόγου σεβόμενος, υπερορία αδίκως ωμίλησας. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Η Εορτή του Αγίου Πνεύματος στην Ι.Μ. Πειραιώς (ΦΩΤΟ)

Με την αρμόζουσα Εκκλησιαστική τάξη και μεγαλοπρέπεια πανηγύρισε χθες Κυριακή 31 Μαΐου και σήμερα Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, 1 Ιουνίου 2026, ο Καθεδρικός Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Χθες το απόγευμα τελέστηκε ο Πανηγυρικός Εσπερινός, Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ και συγχοροστατούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, βοηθού Επισκόπου και Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του στην Ακολουθία του Εσπερινού, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στη θεολογία της εορτής, εστιάζοντας στην αποκάλυψη του Τριαδικού Θεού, στο μυστήριο της αιωνίου ζωής και στο σωτηριώδες έργο του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία.

Κάνοντας, αρχικά αναφορά στον «αυτόπτη και αυτήκοο μάρτυρα» της επίγειας παρουσίας του Κυρίου Ιησού Χριστού, Ευαγγελιστή Ιωάννη, υπογράμμισε ότι ο Χριστός, ως ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού είναι Εκείνος που αποκάλυψε τον Πατέρα στον κόσμο και χάρισε στους ανθρώπους τη δυνατότητα της αληθινής γνώσεως του Θεού.

Ερμηνεύοντας τα λόγια του Κυρίου προς τη Σαμαρείτιδα, «Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας Αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν», τόνισε ότι ο Θεός αποτελεί υπερβατική και άκτιστη πραγματικότητα, η οποία υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη αίσθηση και λογική δυνατότητα. Η αληθινή λατρεία του Θεού, σημείωσε, πραγματοποιείται διά του Αγίου Πνεύματος και εν Χριστώ, ο Οποίος είναι η ενυπόστατη Αλήθεια.

«Ο Θεός, που ήρθε στον κόσμο, είναι Πνεύμα. Είναι δηλαδή ουσία και ύπαρξη υπερβατική, υπερυλική, πέραν του επιστητού και του κτιστού. Είναι Απερινόητος, Σοφία, Αγιασμός, Χάρις και Δύναμις», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε: «Αυτό το Πνεύμα, δεν είναι δυνατόν να γίνει αντιληπτό με τις γνωστικές δυνατότητες των ανθρώπων, διότι δεν μπορεί το υπερβατικό και το άφθαρτο και το άφθιτο και το αιώνιο να μπει μέσα στον περιορισμό της κτιστότητος και των αισθήσεών μας. Αυτό το Πνεύμα λατρεύεται ‘’εν πνεύματι και αληθεία’’. Λατρεύεται, όπως λέγουν οι Θεοφόροι Πατέρες, δια του Αγίου Πνεύματος και εν αληθεία δια του ενσαρκωθέντος Λόγου Του που είναι η οδός και η αλήθεια και η ζωή της ενυποστάτου Αληθείας που είναι ο Χριστός». «Αυτή η Αλήθεια, που ήρθε στον κόσμο και μπήκε στον χώρο και τον χρόνο για μας από απερινόητη αγάπη για μας», πρόσθεσε.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Σεβασμιώτατος στη διδασκαλία του Κυρίου περί της αιωνίου ζωής, υπογραμμίζοντας ότι η σωτηρία δεν συνίσταται σε μια απλή παράταση της βιολογικής μας υπάρξεως, αλλά στη ζωντανή κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό. Επεσήμανε ότι η αιώνια ζωή ταυτίζεται με τη γνώση του αληθινού Θεού και του Ιησού Χριστού, όχι ως διανοητική κατάκτηση, αλλά ως εμπειρία σχέσεως, κοινωνίας και μεθέξεως στη θεία ζωή.

«Η αιώνια ζωή» «είναι η γνώση του Θεού. Αλλά εδώ δεν ομιλεί για μια γνώση που εμείς έχουμε και με την οποία προσπαθούμε να καταλάβουμε τα πράγματα», τόνισε ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως γίνεται λόγος «για αυτή τη μέθεξη την οποία μας έφερε ο ενσαρκωμένος Λόγος του Θεού Πατέρα και μας χάρισε την επίγνωση της αιώνιας ζωής».

«Ο Πανάγιος Θεός ήρθε στον κόσμο για να μας δώσει ζωή», συνέχισε, επισημαίνοντας πως αναφερόμαστε σε «μια αιώνια πραγματικότητα που δεν έχει τέλος». «Αφού ο Θεός είναι η αιώνια πραγματικότητα, εκείνος που γνωρίζει, που συνάπτει σχέση με τον Θεό, εκείνος ο οποίος κοινωνεί με τον Θεό» «ζει στην αιώνια ζωή του Θεού». «Ο χρόνος είναι δικό μας συμβατικό μέγεθος». «Ήδη από την ώρα που γεννώμεθα, ευρισκόμεθα εντός της αιωνιότητας και πορευόμεθα μέσα σε αυτή», συμπλήρωσε.

Το στοιχεία της αιωνιότητος «είναι η Λατρεία του Κυρίου των πάντων. Αυτό είναι το στοιχείο, αυτή είναι η ποιότητα της αιωνιότητας», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος αναφερόμενος στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, ως πρόγευση της Βασιλείας του Θεού.

Ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι κατά τη Θεία Λατρεία και ιδιαίτερα κατά την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας προγεύεται ο άνθρωπος την ουράνια πραγματικότητα, ενώ η εκκλησιαστική σύναξη αποτελεί εικόνα της αιωνίου δοξολογίας του Τριαδικού Θεού από τους Αγίους.

Μιλώντας για το Μυστήριο της Πεντηκοστής και τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, υπογράμμισε ότι το Πνεύμα το Άγιο παραμένει αδιαλείπτως μέσα στην Εκκλησία ως Παράκλητος, συγκροτώντας το Σώμα του Χριστού και ενεργώντας σε κάθε έκφανση της εκκλησιαστικής ζωής. Όπως επεσήμανε, το Άγιο Πνεύμα αγιάζει, θεραπεύει, φωτίζει, σώζει και ανακαινίζει τον άνθρωπο, ενώ τελεί τα Ιερά Μυστήρια και χαρίζει τα πνευματικά χαρίσματα στους πιστούς.

«Αυτό το Πνεύμα το Πανάγιο που τελειοί, που αγιάζει, που θεραπεύει, που αποκαταλάσσει, που σώζει» «μένει μέσα στην Εκκλησία και θα μένει ως Παράκλητος έως το τέλος της ιστορίας και πέραν αυτής», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος και συνέχισε: «Έρχεται να σκηνώσει μέσα μας» και «αυτό είναι το γεγονός της Εκκλησίας: να μας μεταβάλλει σε ναούς του Θεού και να σκηνώσει μέσα μας το Πνεύμα το Άγιο που ενοικεί στην Εκκλησία, που τελεί τα Μυστήρια, που συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας, που βρύει προφητείας, που τελειοί τους ιερείς, που ενώνει στον ιερότατο και πανάγιο θεσμό του γάμου, που αγιάζει στην τρισσή κατάδυση και ανάδυση και λυτρώνει από το θάνατο και πολιτογραφεί στην αιώνια ζωή, που δίδει το Χρίσμα των χαρισμάτων – όπως λέει ο Θείος Παύλος – χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πίστις, πραότις, εγκράτεια. Που χαρίζει την ειδική ιερωσύνη και παίρνει έναν από εμάς και τον κάμει διάκονο όλων, εις τύπον και τόπον του Χριστού».

«Όλον συγκροτεί, λοιπόν, το Πνεύμα το Άγιο το θεσμό της Εκκλησίας και έρχεται να σκηνώσει εντός μας», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος «το Πνεύμα το Άγιο, ο Παράκλητος Αγαθός, να σκηνώσει στις καρδιές μας, να αγιάσει το νου μας, να φωτίσει τη σκέψη μας, να σώσει και να αποκαταλλάξει τις καρδιές μας».

Σήμερα το πρωί τελέστηκε στην Ακολουθία του Όρθρου χοροστάτησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου κ. Νήφων, ενώ στη συνέχεια τελέστηκε δισαρχιερατική Θεία Λειτουργία, Προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, συνιερουργούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος, ο οποίος κήρυξε το Θείο Λόγο.

Στο κήρυγμά του ο Θεοφιλέστατος αναφέρθηκε στο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου από τον Τριαδικό Θεό, το οποίο ολοκληρώθηκε με την Ενανθρώπηση, τη Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψη του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο έργο του Παναγίου Πνεύματος, το οποίο οδηγεί τους πιστούς στην αλήθεια, φωτίζει τη ζωή της Εκκλησίας, χαρίζει διάκριση, ελευθερία και υιοθεσία κατά χάριν ως τέκνων του Θεού και αγιάζει τους ανθρώπους μέσω των Ιερών Μυστηρίων. Καταλήγοντας, ο Θεοφιλέστατος υπογράμμισε ότι το Άγιο Πνεύμα καθοδηγεί τον άνθρωπο στην εν Χριστώ ζωή και τον προετοιμάζει για τη συμμετοχή στη Βασιλεία του Θεού.

Ακολούθησε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος στους κεντρικούς δρόμους της πόλεως του Πειραιά.

«Ο Θεός ενεργεί σε κάθε εποχή και αγιάζει, αρκεί εμείς να το θελήσουμε», σημείωσε ο Σεβασμιώτατος, υπενθυμίζοντας πως «η Λατρεία μας αυτή, είναι προμήνυμα της αιώνιας Λατρείας που θα προσφέρουμε στον Πανάγιο Θεό μας».

Συνεχάρη και ευχαρίστησε θερμά τον προϊστάμενο του Καθεδρικού Ιερού Ναού, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Πειραιώς, Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη π. Δανιήλ Ψωίνο, τους συνεφημερίους του π. Χρήστο Ρισάνο και π. Παναγιώτη Κατσικερό, το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο «και τους συνεργούς τους για την εξαίρετη διοργάνωση της ιεράς πανηγύρεως του Καθεδρικού μας Ναού».

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε θερμά και τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της τοπικής μας Εκκλησίας, Αιδεσιμ. Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Παναγιώτου.

Δείτε φωτογραφικό υλικό από την Ακολουθία του Εσπερινού ΕΔΩ και από τη Θεία Λειτουργία και την περιφορά ΕΔΩ.

Το Άγιον Πνεύμα

 

Πολλά ονόματα έχουν δοθεί στο Άγιο Πνεύμα. Ένα από αυτά, που δείχνει και το έργο που επιτελεί στην Εκκλησία, αλλά και στην ζωή των ανθρώπων, είναι και το όνομα «Παράκλητος».

Με αυτήν την λέξη ο Ίδιος ο Χριστός χαρακτήρισε το Άγιον Πνεύμα, όταν έλεγε προς του Μαθητάς Του λίγο προ του Πάθους:

«εγώ ερωτήσω τον πατέρα και άλλον παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα, το Πνεύμα της αληθείας» (Ιω. ιδ’, 16-17).

Και λίγο πιο κάτω το Άγιον Πνεύμα χαρακτηρίζεται από τον Χριστό, Παράκλητος, που θα διδάξει τους Μαθητάς και θα τους υπενθυμίσει όλα όσα τους είπε ο Ίδιος κατά την διάρκεια της ζωής Του.

«Ο δε παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον ο πέμψει ο πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα α είπον υμίν» (Ιω. ιδ’ 25).

Έχοντας την βεβαιότητα ότι το Άγιον Πνεύμα είναι Παράκλητος, προσευχόμαστε σε Αυτό: «Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το πνεύμα της αληθείας».

Ο όρος παράκλητος ερμηνεύεται παρηγορητής. Έτσι, το Άγιον Πνεύμα παρηγορεί τον άνθρωπο που αγωνίζεται εναντίον της αμαρτίας, προσπαθώντας να τηρήσει τις εντολές του Χριστού στην ζωή του.

Ο αγώνας αυτός είναι σκληρός, γιατί η μάχη είναι εναντίον των πονηρών πνευμάτων. Γι’ αυτό, το Άγιον Πνεύμα είναι παράκλητος, παρηγορητής.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι το Άγιον Πνεύμα ονομάζεται παράκλητος από το «παρακαλείν» τους ανθρώπους, «τουτέστι παραμυθήσαι».

Επειδή δε το «παρακαλείν» τους ανθρώπους είναι ίδιο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Θεού, γι’ αυτό και με τον όρο αυτό το Άγιον Πνεύμα χαρακτηρίζεται Θεός.

Εκείνο που έχει σημασία στις χριστολογικές μελέτες που κάνουμε εδώ είναι ότι το Άγιον Πνεύμα χαρακτηρίζεται από τον Χριστό Παράκλητος, αλλά ταυτόχρονα λέγεται ότι είναι ο «άλλος Παράκλητος».

Είναι ο άλλος Παράκλητος, γιατί και ο Χριστός είναι Παράκλητος που παρηγορεί τους ανθρώπους. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, στην καθολική του επιστολή συνιστά στους Χριστιανούς να μην αμαρτάνουν.

Στη συνέχεια όμως λέγει ότι και αν αμαρτήσουν δεν πρέπει να απογοητευθούν, γιατί «παράκλητον έχομεν προς τον πατέρα, Ιησούν Χριστόν δίκαιον» (Α’ Ιω. β’, 1-2).

Έτσι, ο Χριστός και το Άγιον Πνεύμα είναι οι δύο Παράκλητοι στον κόσμο. Βέβαια, και ο Θεός Πατήρ είναι ο παρακαλών τους ανθρώπους, αφού η παράκληση, η παρηγορία, είναι κοινή ενέργεια του Τριαδικού Θεού.

Η φράση «άλλος Παράκλητος» δηλώνει ότι ο Χριστός και το Άγιον Πνεύμα είναι διαφορετικές υποστάσεις, αλλά έχουν κοινή φύση, ουσία και ενέργεια.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ερμηνεύοντας την φράση «άλλον Παράκλητον», λέγει ότι αυτό συνιστά και χαρακτηρίζει την «συνδεσποτεία» και το ομοούσιο των δύο υποστάσεων.

Το ότι ο Χριστός λέγει ότι θα αποστείλει «άλλον Παράκλητον», δηλοί ότι και Αυτός είναι Παράκλητος. «Το γαρ άλλος οίος εγώ καθίσταται».

Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να δούμε την ισοτιμία του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος.

«Μάθε ποιο πνεύμα κατοικεί μέσα σου»

 

Tου Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη.

Αδελφοί μου.

Σήμερα η αγία Εκκλησία μας, που κεφαλή της είναι ο Κύριός μας και σώμα της όλοι εμείς οι πιστοί, εορτάζει την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους πρώτους μαθητές του Κυρίου μας.

 Η Αγία Γραφή μάς ενημερώνει, ότι ενώ τελείωνε η ημέρα της Πεντηκοστής, τότε κατήλθε το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Άγιο Πνεύμα, με μορφή πύρινων γλωσσών και κάθισε σε όλα τα κεφάλια των πρώτων μαθητών που βρίσκονταν συγκεντρωμένοι στο υπερώον του σπιτιού εκείνου, όπου πριν από λίγες μέρες είχε γίνει ο Μυστικός Δείπνος.

 Ας δούμε λοιπόν πρώτα γιατί όλοι οι μαθητές του Κυρίου ήταν μαζεμένοι  στο υπερώον όπου έγινε ο Μυστικός Δείπνος. Διότι ως Εβραίοι που ήσαν, εόρταζαν και αυτοί την εορτή της Πεντηκοστής. Μία ιουδαϊκή εορτή, όπου πενήντα ημέρες μετά το εβραϊκό Πάσχα έπρεπε όλοι οι Εβραίοι να προσφέρουν τις πρώτες και καλύτερες συγκομιδές τους από τους καρπούς της γης στον Κύριο και Θεό τους.

Ενώ τελείωνε αυτή η μεγάλη ημέρα για τον ιουδαϊκό λαό της εορτής της Πεντηκοστής, έγινε η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Λόγω της ημέρας ευρίσκοντο και πολλοί ευσεβείς Ιουδαίοι από διάφορα άλλα έθνη στα Ιεροσόλυμα, όπως μας αναφέρει το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα. Η δε επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος έγινε ξαφνικά, καθώς ακούστηκε να κατέρχεται εξ’ ουρανού ένας σφοδρός ήχος, σαν βοή ανέμου που κινείται με δύναμη και ορμή προς το σπίτι, το υπερώον, όπου ήταν συναγμένοι οι μαθητές του Ιησού. Δεν ήταν εκεί μόνο οι 11 μαθητές, αλλά επίσης η Θεοτόκος, οι μυροφόρες και όλοι οι μαθητές του ευρύτερου κύκλου του Κυρίου, οι πρώτοι δηλαδή χριστιανοί, όπως θα λέγαμε σήμερα. Επάνω στον καθένα από όλους αυτούς ήλθε σαν πύρινη γλώσσα και κάθισε το Άγιο Πνεύμα.

Εμείς έκτοτε, ως χριστιανική Εκκλησία, δεν εορτάζουμε βέβαια την ιουδαϊκή εορτή. Εορτάζουμε την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος επί των μαθητών του Χριστού, που θέλησε ο Θεός να συμβεί την ίδια ημέρα της ιουδαϊκής Πεντηκοστής, η οποία γιορταζόταν ακριβώς πενήντα ημέρες μετά την εορτή του Πάσχα.

 Ας εξετάσουμε στη συνέχεια με συντομία, το τι είναι το Άγιο Πνεύμα. Ας ακούσουμε τι μας είπε για το Άγιο Πνεύμα ο ίδιος ο Θεάνθρωπος και Κύριός μας Ιησούς Χριστός: «Ο Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιο, που θα στείλει ο Πατέρας στο όνομά μου, Εκείνος θα σας διδάξει και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα εγώ σας είπα»(Ιω. ΙΔ΄ 26). Επίσης μας είπε: « Όταν θα έλθει εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια. Δεν θα μιλήσει αφ’ εαυτού, αλλά θα πει όσα θα ακούσει, και θα σας αναγγείλει τα μέλλοντα να συμβούν . Εκείνος θα δοξάσει εμένα, διότι απ’ αυτό, που είναι δικό μου, θα λάβει και θα αναγγείλει σ’ εσάς»(Ιω. ΙΣΤ΄ 13-14).

Aπό τα δύο αυτά εδάφια που βρίσκονται μέσα στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, βλέπουμε ότι το Πνεύμα το Άγιο δεν είναι κάτι ουδέτερο, ή κάποια δύναμη του Θεού Πατρός, αλλά είναι Πρόσωπο, και μάλιστα το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Γι’ αυτό και ο Κύριός μας το αποκαλεί «ο Παράκλητος», που σημαίνει ο «Βοηθός», Εκείνος ο οποίος θα δοξάσει τον Iησού Χριστό, θα οδηγήσει όλους εμάς τους χριστιανούς, σαν Εκκλησία, σε κάθε αλήθεια, θα μας υπενθυμίζει όλα όσα μας δίδαξε ο Κύριός μας, για να μην τα ξεχάσουμε.

Επί τούτου ας προσέξουμε τα εξής: Λέγοντας ότι ο Πατέρας Θεός είναι πρόσωπο, ο Υιός είναι πρόσωπο, ο Παράκλητος (το Άγιο Πνεύμα) είναι πρόσωπο ή προσωπικότητα, εννοούμε ότι είναι ένα Ον που έχει λογική, συναίσθημα, βούληση, μια οντότητα που έχει συνείδηση της υπάρξεώς της. Το Άγιο Πνεύμα παρουσιάζεται με όλα αυτά τα γνωρίσματα του προσώπου ή της προσωπικότητας. Γι’ αυτό και ομιλούμε περί τρισυπόστατου Θεού. Ο αληθινός Θεός είναι ένας και μοναδικός Θεός, που έχει όμως τρεις υποστάσεις, δηλαδή έχει τρία πρόσωπα διακριτά.

Αυτή την αλήθεια που μας αποκαλύπτεται περί του Θεού, την αναγνωρίζουμε και στην εντολή που έδωσε ο Ιησούς Χριστός στους μαθητές Του, να βαπτίζουν τους ανθρώπους «εις ΤΟ ΟΝΟΜΑ του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» (Ματθ. ΚΗ΄ 19). Δηλαδή δεν λέει “εις τα ονόματα”, αλλά “εις το όνομα”, δίνοντας ένα όνομα για τρία ξεχωριστά πρόσωπα, που σημαίνει ένας Θεός. Η αλήθεια αυτή καταγράφεται και σε άλλα χωρία της Αγίας Γραφής που μαρτυρούν ότι το Πανάγιο Πνεύμα είναι πρόσωπο και ο Θεός μας είναι Τριαδικός.

Ο Παράκλητος λοιπόν, το Πνεύμα το Άγιο, που κατήλθε επάνω στους πρώτους χριστιανούς, μαθητές και αποστόλους του Χριστού, είναι Εκείνο που θα δώσει στις καρδιές όλων όσων το δέχονται και πιστεύουν στον Ιησού Χριστό, την ειρήνη, την χαρά, την λύτρωση, την ευτυχία, την δικαιοσύνη και όλα τα αιώνια αγαθά. Όπως ακριβώς μας υποσχέθηκε ο Χριστός, «όποιος πιστεύει σε εμένα, η ψυχή του θα γίνει αστείρευτος πνευματική πηγή και από την καρδιά του θα αναβλύζουν και θα τρέχουν ποταμοί από ολόδροσο τρεχούμενο νερό»(Ιω. Ζ΄ 38). Αυτά τα λόγια, μας βεβαιώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, τα είπε ο Κύριός μας για όλους όσους έμελλαν να λάβουν το Άγιο Πνεύμα και θα πίστευαν σε Αυτόν (Ιω. ζ΄ 39).

 Αδελφοί μου, όπως γνωρίζουμε όλοι όσοι βαπτιστήκαμε στο όνομα του Κυρίου μας, ο ιερέας μετά την βάπτισή μας, μας έχρισε με Πνεύμα Άγιο. Και ο Απόστολος των εθνών Παύλος μάς βεβαιώνει, ότι όποιος άνθρωπος έχει μέσα στην καρδιά του το Πνεύμα το Άγιο, τούτο μπορούμε να το καταλάβουμε από τα έργα του. Διότι οι καρποί των ανθρώπων που έχουν Πνεύμα Άγιο μέσα τους, είναι η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η μακροθυμία, η χρηστότητα , η αγαθοσύνη, η πίστη, η πραότητα, η εγκράτεια.

 Τι μας διδάσκει ο Απόστολος; Ότι όποιος έχει Άγιο Πνεύμα στην ψυχή του, είναι πάντα ένας άνθρωπος γεμάτος από αγάπη προς όλους. Δεν φθονεί, δεν μισεί, δεν κακολογεί κανένα, όσο κακό και αν του έκαναν στην ζωή του. Ο άνθρωπος της αγάπης δεν εχθρεύεται κανέναν, δεν αντεκδικείται, αλλά όλα τα συγχωρεί και τα ξεχνά. Η αγάπη της καρδιάς του όλα τα καλύπτει. Ο άνθρωπος που έχει μέσα του το Άγιο Πνεύμα, είναι επίσης γεμάτος από χαρά και ευτυχία, δεν θα βρεις σε αυτόν δείγματα κατάθλιψης, ούτε μούτρα εγωιστικά, ούτε θυμό και νεύρα. Θα βλέπεις πάντα στο πρόσωπό του την εσωτερική χαρά και την ειρήνη της ψυχής του. Ο αληθινά πνευματικός άνθρωπος ξεχωρίζει, διότι είναι πάντα μακρόθυμος, διώχνει δηλαδή μακριά του κάθε αίσθημα θυμού και οργής, δεν εκδηλώνεται με φωνές και νεύρα. Παραμένει συνεχώς πράος και ειρηνικός, έχοντας πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό, για όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή του. Είναι μάλιστα εγκρατής στην γλώσσα του και στην σάρκα του. Δεν θα ακούσεις ποτέ απ’ αυτόν ύβρεις, κατάρες, συκοφαντίες, απρεπή λόγια, ούτε και θα δεις πάθη της σαρκός να τον κυριεύουν (Γαλ.E΄ 22).

Αυτός είναι ο άνθρωπος που έλαβε και διατηρεί μέσα του το Άγιο Πνεύμα. Θέλετε, λέγει ο Απόστολος Παύλος, να σας παρουσιάσω και πώς είναι οι άνθρωποι εκείνοι που δεν έχουν μέσα τους το Άγιο Πνεύμα, αλλά κατέχουν το πονηρό και ακάθαρτο πνεύμα του διαβόλου; Είναι άνθρωποι σαρκικοί, που πολεμούν καθετί πνευματικό, γεμάτοι από φιλαυτία και σαρκική μανία για ηδονικές απολαύσεις. Άνθρωποι που ασχολούνται με μαγείες και ειδωλολατρίες. Άνθρωποι με ψυχή γεμάτη από εχθρότητες, που δημιουργούν διχόνοιες, τσακωμούς, ζήλειες, που φιλονικούν συνεχώς, θυμώνουν, φατριάζουν, διαιρούν τους ανθρώπους σε κομμάτια. Είναι άνθρωποι της μέθης, της κακίας, του φθόνου, είναι άσωτοι, που ντύνονται άσεμνα και εύκολοι στο να εξοντώνουν ό,τι φθονούν και μισούν(Γαλ. Ε΄ 17-21).

Σήμερα αδελφοί μου, εορτή της Πεντηκοστής, πριν κλείσει αυτή η μεγάλη και αγία  ημέρα, γίνεται Εσπερινός και διαβάζονται οι ευχές της «γονυκλισίας». Στις ευχές αυτές ο επίσκοπος ή ο ιερεύς παρακαλεί το Άγιο Πνεύμα να έλθει μέσα στις καρδιές μας, ώστε να φυγαδευτούν τα πονηρά και σκοτεινά, ακάθαρτα πνεύματα και δαιμόνια. Παρακαλούμε την ημέρα αυτή, το Άγιο Πνεύμα που λάβαμε μετά την βάπτισή μας, να μένει μέσα μας ενεργό και να μας οδηγεί εις πάσαν αλήθεια και εις έργα αγαθά και πνευματικά.

Ωστόσο, παρατηρώντας το καθημερινό μας βίωμα, επιβάλλεται να διατυπώσουμε ανοικτά, δημόσια, αλλά και προσωπικά μία ερώτηση: Ποιο πνεύμα μας διακατέχει ως κοινωνία; Και ποιο πνεύμα κατοικεί μέσα στην καρδιά του καθενός από εμάς;  Φέρουμε τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων εκείνων που περιγράφει ο Απόστολος Παύλος ότι έχουν το Άγιο Πνεύμα μέσα τους; Ή έχουμε τα χαρακτηριστικά εκείνων των ανθρώπων που τις καρδιές τους κατέχουν τα σκοτεινά και δαιμονικά πνεύματα;

Ο καθένας μας ας εξετάσει προσεκτικά τον εσωτερικό του κόσμο. Ας κρίνει από τις συμπεριφορές και τις διαθέσεις του, ας δει στην καθημερινή ζωή του ποιο πνεύμα υπάρχει και βασιλεύει εντός του. Όπου διαπιστώνουμε σκοτεινές και δαιμονικές συνήθειες, ας αγωνιστούμε να τις αποβάλλουμε, με την χάρη και τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος.

Αγωνιζόμενοι και επικαλούμενοι τον Παράκλητο, όπως μας είπε ο Χριστός, θα γεμίσουμε σιγά σιγά από τις αρετές εκείνες που ζωογονούν την ψυχή του ανθρώπου, από τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος που τον οδηγούν στην ευτυχία και στην σωτηρία του, αμήν.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

 

 

«…Καί εις το πνεύμα το άγιον, το κύριον και ζωοποιόν, το εκ του πατρός εκπορευόμενον, το συν πατρί και υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των προφητών….». Την Δευτέρα μετά την Πεντηκοστή, η Εκκλησία μας εορτάζει το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, το οποίο εκπορεύεται εκ του Πατρός.

Είναι ομοούσιο μετα πρόσωπα του Πατρός και του Υιού και κατά το Σύμβολο της Πίστεως "συνπροσκυνείται και συνδοξάζεται" με τον Πατέρα και με τον Υιό, ίσο κατά τη λατρεία και την τιμή.

Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος

Μεγάλα είναι και ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική τα χαρίσματα που μάς δώρισε σήμερα ο φιλάνθρωπος Θεός. Γι’ αυτό ας χαρούμε όλοι μαζί και σκιρτώντας από αγαλλίαση ας ανυμνήσουμε τον Κύριό μας. Γιατί η σημερινή ημέρα είναι για μάς εορτή και πανηγύρι.Όπως δηλαδή διαδέχονται η μια την άλλη οι εποχές και οι κινήσεις του ήλιου, έτσι ακριβώς και στην Εκκλησία η μία εορτή διαδέχεται την άλλη και με τον τρόπο αυτό απ’ τη μια πηγαίνουμε στην άλλη. Πριν από λίγο καιρό εορτάσαμε τον σταυρό, το πάθος και την Ανάσταση, και ύστερα από αυτά την Ανάληψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στους ουρανούς.

Σήμερα φθάσαμε στην κορυφή των αγαθών, σ’ αυτήν την κορωνίδα των εορτών, βρισκόμαστε πια στην πραγματοποίηση των επαγγελιών του Κυρίου. «Γιατί αν φύγω –λέει- θα σάς στείλω άλλον Παράκλητο, και δεν θα σάς αφήσω ορφανούς». (Ιωάν. 16,6). Βλέπετε το πατρικό Του ενδιαφέρον; Βλέπετε την ανέκφραστη φιλανθρωπία Του; Πριν λίγες ημέρες ανελήφθη στον ουρανό, κάθισε στον βασιλικό θρόνο, στα δεξιά του Πατρός, και σήμερα μάς στέλνει ως δώρο τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και μ’ αυτόν τον τρόπο μάς χορηγεί άπειρα ουράνια αγαθά. Γιατί, πες μου, ποιο από τα αγαθά που συμβάλλουν στη σωτηρία μας δεν μάς δόθηκε από το Άγιο Πνεύμα;

Με τη χάρη Του απαλλασσόμαστε απ’ τη δουλεία του διαβόλου, καλούμαστε στην ελευθερία του Χριστού, οδηγούμαστε στην ουράνια υιοθεσία, αναγεννιόμαστε απ’ την αρχή και ξεφορτωνόμαστε το βαρύ και δυσβάστακτο φορτίο των αμαρτιών μας. Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος βλέπουμε να υπάρχουν τόσοι ιερείς κι έχουμε τάγματα διδασκάλων της Εκκλησίας. Απ’ την πηγή αυτή πήγασαν πλούτη προφητειών και χαρίσματα ιάσεων και όλα τα άλλα που συνήθως στολίζουν την Εκκλησία του Θεού από το Άγιο Πνεύμα προέρχονται. Και φωνάζει ο Παύλος και λέει: «Για όλα αυτά τα χαρίσματα ενεργεί το ένα και μοναδικό Πνεύμα, που τα μοιράζει όπως θέλει στον καθένα χωριστά» (Α’ Κορ. 12,11).

«Όπως θέλει», λέει, όχι όπως έχει διαταχθεί. «Μοιράζει», και δεν μοιράζεται. Έχει εξουσία, και δεν εξουσιάζεται. Γιατί ο Παύλος λέει πως έχει και το Άγιο Πνεύμα την ίδια εξουσία, που έχει και ο Πατήρ. Κι όπως είπε για τον Πατέρα «ο Θεός είναι εκείνος που ενεργεί παντού και πάντα» (Α’ Κορ. 12,6), έτσι λέει και για το Άγιο Πνεύμα «για όλα αυτά τα χαρίσματα ενεργεί το ένα και μοναδικό Πνεύμα, που τα μοιράζει όπως θέλει στον καθένα χωριστά». Είδες τέλεια εξουσία που έχει; Γιατί όσα πρόσωπα έχουν την ίδια φύση και ουσία είναι φανερό ότι έχουν και την ίδια εξουσία, και όσα έχουν την ίδια αξία, σ’ αυτά μία είναι η δύναμη και η εξουσία.

Χάρη στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος απαλλαχτήκαμε από τις αμαρτίες, μ’ αυτήν ξεπλύναμε την ψυχή μας από κάθε ρύπο. Με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, ενώ ήμασταν άνθρωποι, γίναμε άγγελοι, όσοι βέβαια θελήσαμε να μάς βοηθήσει η χάρη Του, χωρίς να αλλάξει η φύση μας, αλλά, κι αυτό είναι το πιο αξιοθαύμαστο, διατηρήσαμε την ανθρώπινη φύση μας και μ’ αυτή επιδείξαμε αγγελική συμπεριφορά. Τόσο μεγάλη είναι λοιπόν η δύναμη του Αγίου Πνεύματος!

Και όπως η πραγματική φωτιά όταν δεχτεί τον μαλακό πηλό τον καθιστά σκληρό κεραμίδι, έτσι ακριβώς και η φωτιά του Αγίου Πνεύματος, όταν δεχτεί μια ψυχή συνετή, ακόμη κι αν τη βρει πιο μαλακή κι απ’ τον πηλό, την κάνει πιο γερή κι απ’ το σίδερο. Και κάνει ξαφνικά πιο καθαρό απ’ τον ήλιο εκείνον που έως τώρα ήταν μολυσμένος απ’ την ακαθαρσία των αμαρτιών.[…]

«Με τη δύναμη του ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού», λέει, «και με τη χάρη του Πνεύματος του Θεού μας». Είδες, αγαπητέ, τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος; Είδες ότι το Άγιο Πνεύμα, εξαφάνισε όλες αυτές τις κακίες, και ότι εκείνους που ήταν προηγουμένως υποδουλωμένοι στις αμαρτίες τους, τους ανέβασε ξαφνικά σε τόσο υψηλές τιμές;

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Κοντάκιον:

Ήχος πλ. δ’.

Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν έθνη ο Ύψιστος· ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμε, εις ενότητα πάντας εκάλεσε· και συμφώνως δοξάζομεν το Πανάγιον Πνεύμα.

- Άχραντε, αμίαντε, άναρχε, αόρατε, ακατάληπτε, ανεξιχνίαστε, αναλλοίωτε, ανυπέρβλητε, αμέτρητε, ανεξίκακε...

 

- Άχραντε, αμίαντε, άναρχε, αόρατε, ακατάληπτε, ανεξιχνίαστε, αναλλοίωτε, ανυπέρβλητε, αμέτρητε, ανεξίκακε είναι οι λέξεις με τις οποίες αρχίζει σήμερα η πρώτη ευχή της γονυκλισίας της Πεντηκοστής.

- Επίσης το σημερινό Ευαγγέλιο αρχίζει με την κραυγή του Ιησού “Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός μέ καί πινέτω.”

Με βάση τα παραπάνω φτιάξαμε το πρόχειρο παραμιλητό που ακολουθεί ...
Άχραντε Κύριε, εσύ που παραμένεις ανέγγιχτος από τη φθορά, επίβλεψε σε εμένα τον μολυσμένο από τον εγωκεντρισμό, τις αποτυχίες και τις προκλήσεις του κόσμου, και δρόσισε την ξεραμένη μου καρδιά με το καθαρό νερό της συγχώρεσης και της λύτρωσης.

Αμίαντε Θεέ, μπροστά στην απόλυτη καθαρότητά σου στέκομαι εγώ που κουβαλώ τα στίγματα της προδοσίας και της εγκατάλειψης, ζητώντας να μεταγγίσεις μια σταγόνα από τη Χάρη σου στην πληγωμένη μου ζωή για να βρω τη δύναμη να συνεχίσω.

Άναρχε Δημιουργέ, Εσύ που δεν έχεις αρχή και τέλος, στρέψε το βλέμμα σου σε εμένα τον πεπερασμένο όταν καταρρέω, κάτω από το βάρος της πραγματικότητας, και δώσε μου το ποτήρι της ελπίδας που νικά την ανασφάλεια και τον φόβο.

Αόρατε Πατέρα, που κρύβεσαι από τα μάτια αλλά φανερώνεσαι στην Αγάπη, εισάκουσε την κραυγή της μοναξιάς μου καθώς βαδίζω στο σκοτάδι της κατάθλιψης, και γέμισε το κενό της ύπαρξής μου με τη ζωντανή σου παρουσία, η οποία αποτελεί το αιώνιο και αδιάλειπτο στήριγμά μου.

Ακατάληπτε Κύριε, εσύ που υπερβαίνεις κάθε ανθρώπινη λογική, δέξου τον πόνο μου για τις αδικίες που υπομένω και για τα αναπάντητα ερωτήματα της μοίρας μου, ξεδιψώντας τον κλονισμένο μου νου με την ειρήνη της σοφίας σου.

Ανεξιχνίαστε Θεέ, τα σχέδιά σου είναι απύθμενα για την πεπερασμένη μου σκέψη, ανάλαβε την οδύνη μου καθώς θαλασσοδέρνομαι στις τρικυμίες των καθημερινών αναγκών και του άγχους για την επιβίωση, και πρόσφερέ μου το ύδωρ της εμπιστοσύνης στην πρόνοια σου.

Αναλλοίωτε Σωτήρα, που παραμένεις αιώνια τέλειος, βοήθησέ με να διαχειριστώ την οδύνη των συνεχών απωλειών, του πένθους και των βίαιων αλλαγών στη ζωή μου, και στήριξε την κλονισμένη μου ψυχή πάνω στην ακλόνητη σταθερότητά σου.

Ανυπέρβλητε Άρχοντα του σύμπαντος κόσμου, που καμία επίγεια δύναμη δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί αου, ελέησέ με τον αδύναμο την ώρα που λυγίζω κάτω από την εξουσία των ισχυρών και την αδιαφορία των πολλών, χαρίζοντάς μου το πνευματικό νερό της δικαιοσύνης σου.

Αμέτρητε Θεέ, που το μέγεθος του ελέους σου δεν έχει όρια, κοίταξε την εξαθλίωση και την πνευματική μου ένδεια, και ξεδίψασέ με, με τον απέραντο πλούτο της αγάπης σου.

Ανεξίκακε Κύριε, που υπομένεις τις αμαρτίες μου με απέραντη μακροθυμία, πρόσβλεψε στο πλάσμα σου καθώς ταλαιπωρούμαι καθημερινά από τις αδυναμίες και τα σφάλματά μου, και δώσε μου να πιω από την πηγή ανεξάντλητης υπομονής σου ώστε να υπομένω ευχαριστιακά τον προσωπικό μου σταυρό.

Ο Άγιος Παΐσιος μιλά με την γλώσσα της Πεντηκοστής!

Μεγαλύτερη αξία έχει ένας λόγος ταπεινού ανθρώπου με βιώματα, που βγαίνει με πόνο από τα βάθη της καρδιάς του, παρά ένας σωρός φιλολογίες εξωτερικού ανθρώπου, που βγαίνουν με ταχύτητα από την εκπαιδευμένη του γλώσσα, η οποία δεν πληροφορεί τις ψυχές, γιατί είναι σάρκα και όχι πύρινη γλώσσα της Αγίας Πεντηκοστής.

Κάποτε ένας φοιτητής της Θεολογικής Σχολής τον ρώτησε:
– Γέροντα, πως έγραψε ο Μωυσής την Πεντάτευχο;
– Ε, ευλογημένε, του τα έδειξε ο Θεός σαν τηλεόραση, και τα έγραψε, απάντησε με φυσικότητα ο Πατήρ Παΐσιος, αφού και ο ίδιος είχε πείρα της «πνευματικής τηλεοράσεως».

Μια παρέα αλλοδαπών, ένας Άγγλος, ένας Ιταλός και ένας Γάλλος, επισκέφθηκε το Γέροντα. Κάποιος Έλληνας γλωσσομαθής προσφέρθηκε να κάνει το διερμηνέα. Ό Γέροντας του είπε ότι δε χρειάζεται.
– Τους πήρε σε μια γωνιά έξω από την αυλή του και άρχισε να συνομιλεί μαζί τους. Μίλησε αρκετή ώρα. Επιστρέφοντας είπε στο «διερμηνέα».
– Τα είπαμε, τα είπαμε μ’ αυτούς! Εγώ τους μιλούσα στα Ελληνικά. Αυτοί καταλάβαιναν στη γλώσσα τους και έτσι συνεννοηθήκαμε!

Ανέστης Μαυροκέφαλος: Πάρα πολλοί αλλοδαποί ευεργετήθηκαν. Του μιλούσαν ιαπωνικά, ο γέροντας απαντούσε στα ελληνικά και ο Ιάπωνας καταλάβαινε!
«Είδα προσκυνητές να έρχονται από το Μεξικό, από την Αυστραλία, εκείνος τους μιλούσε ελληνικά και καταλάβαιναν όλοι! Απ’ όπου και αν προέρχονταν, τον καταλάβαιναν. Μέχρι και ο Δαλάι Λάμα τον επισκέφθηκε για να τον γνωρίσει, γιατί είχε ακούσει τόσα για εκείνον!»

Ο Άγιος Παΐσιος συνεννοείται με ετερογλώσσους με την γλώσσα της Πεντηκοστής!
Είναι γνωστό ότι ο Γέροντας, εκτός από τα ελληνικά, δεν γνώριζε άλλη γλώσσα. Όμως συνέβη επανειλημμένως –όταν υπήρχε λόγος- με την γλώσσα της Πεντηκοστής να συνομιλήσει και να συνεννοηθεί θαυμάσια με ετεροδόξους.

«Ήμουν παρών», διηγείται ο Ι.Ε.Κ., «κάποτε στο Κελλί του Γέροντα μαζί με άλλους τρεις επισκέπτες και ένα Γάλλο που δεν μιλούσε λέξη Ελληνικά. Όταν ήρθε η σειρά του να μιλήσει με τον Γέροντα , πήγαν πιο πέρα και για δεκαπέντε λεπτά συνομιλούσαν καθισμένοι στα κούτσουρα. Τους βλέπαμε που συζητούσαν με ενδιαφέρον. Πώς επικοινωνούσαν, αφού δεν υπήρχε κοινή γλώσσα επικοινωνίας; Ο ξένος έφυγε χαρούμενος. Η ικανοποίηση φαινόταν έκδηλη στο πρόσωπό του».

***

Γάλλος περιηγητής είχε συμφωνήσει με κάποιο μοναχό να πάνε μαζί να δούνε τον Γέροντα . Το βράδυ είχε αγρυπνία στο μοναστήρι που έμενε. Ο μοναχός μετά την αγρυπνία πήγε στο κελλί του να ξεκουραστεί. Αλλά ο αλλοδαπός από τον πόθο να δει τον Γέροντα κατέβηκε μόνος του στο Καλύβι. Συνομίλησαν θαυμάσια και από την συζήτηση σχημάτισε την εντύπωση ότι ο Γέροντας γνώριζε άπταιστα Γαλλικά.

***

Πνευματικό τέκνο του Γέροντα διηγείται: «Μια μέρα πήγα πρωί στην «Παναγούδα». Μόλις είχε φωτίσει. Χτύπησα το σιδεράκι και μου άνοιξε ο Γέροντας χαμογελώντας. Με ρώτησε:
– Τι λες εσύ, παπα-… όταν ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος επισκέφτηκε τον Μέγα Βασίλειο ,χρειάσθηκαν διερμηνέα;
-Νομίζω όχι, Γέροντα, του είπα.

»Πέρασα στο Αρχονταρίκι και βρήκα έναν αλλοδαπό επισκέπτη. Μέχρι να ετοιμάσει ο Γέροντας το κέρασμα, με τα λίγα Αγγλικά που ήξερα πιάσαμε την συζήτηση και μου είπε ότι χθες βράδυ ήρθε αργά. Καθυστέρησε, γιατί έχασε τον δρόμο, πέρασε η ώρα και ο Γέροντας τον φιλοξένησε. Στην αρχή δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν. Ο Γέροντας τον άφησε για δέκα λεπτά (φαίνεται έκανε προσευχή) και μετά συνεννοούνταν χωρίς καμιά δυσκολία. Ο Γέροντας μιλούσε Ελληνικά, ο αλλοδαπός Αγγλικά, αλλά καταλάβαινε ο ένας τον άλλο.

***

Μαρτυρία π. Π. Λ.: «Πήγα με τον Δανιήλ, έναν Ισπανό που έγινε Ορθόδοξος, στον γέροντα Παΐσιο. Ήθελε να μιλήση μαζί του και εγώ θα έκανα τον διερμηνέα. Έκανε μια ερώτηση ο Δανιήλ και πριν κάνω την μετάφραση ο Γέροντας απάντησε.
Ο Δανιήλ απόρησε και με ρώτησε δυο φορές: «Πώς γίνεται, δεν έκανες την μετάφραση». Του είπα: «Τι φταίω εγώ, σε απάντησε σωστά». Ο Γέροντας τον καθησύχασε λέγοντάς του: «Άστον αυτόν (εμένα τον μεταφραστή) και πες μου τι θέλεις».
Άρχισαν να μιλούν, εκείνος στα Ισπανικά και ο Γέροντας στα Ελληνικά. Θαύμαζα και χαμογελώντας είπα: «Τι χρειάζομαι εγώ, καλύτερα να φύγω». Ο Γέροντας με κράτησε το χέρι λέγοντας: «Κάθησε, αλλά να μη μάθη κανείς».
Σκεφτόμουν πόσο μεγάλος Άγιος είναι ο Γέροντας. Παρακολούθησα όλη την συζήτηση αλλά μετά δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τίποτε παρά μόνο το τελευταίο: «Αυτή την αμαρτία πρέπει να την εξομολογηθής», του είπε ο Γέροντας».

***

Ο π. Βασίλειος Γρηγοριάτης μαρτυρεί: «Είχα πάει στο Κελλί του Γέροντα καταμεσήμερο. Η πόρτα ήταν κλειστή. Ένας νεαρός περίμενε ξαπλωμένος στο χώμα. Ήταν Ελληνοαμερικανός και ήξερε μόνο Αγγλικά.
«Πώς θα συνεννοηθείς με τον Γέροντα;», τον ρώτησα. «Κάποιον θα στείλει ο Θεός», απάντησε. «Να, εσένα», συμπλήρωσε. Τελικά βρέθηκα και εγώ μαζί τους τάχα για να κάνω τον δραγουμάνο με τα σπασμένα λιγοστά Αγγλικά, που και κείνα τα είχα ξεχάσει.
Παρατήρησα όμως, με μεγάλη μου έκπληξη, πως ο π. Παΐσιος καταλάβαινε όλα όσα του έλεγε το παιδί, καλύτερα από μένα, και του απαντούσε Ελληνικά βέβαια, που μετέφραζα εγώ, με πολλά απλά και σοφά παραδείγματα.
Εκείνο που θα μου μείνει αλησμόνητο είναι η λύση που έδωσε σ’ ένα πρόβλημα που του εξέθεσε ο νέος, στο οποίο φανερωνόταν η μεγάλη πίστη και εμπιστοσύνη του στην πρόνοια του Θεού.
«Η μητέρα μου», παραπονέθηκε ο νεαρός, «μου ζητά συνεχώς χρήματα, και όσα και αν της δώσω από τις λίγες οικονομίες μου, τα σπαταλά άσκοπα. Δεν ξέρω τι να κάνω». «Άκου, παιδί μου», του απαντά ο π. Παΐσιος.
«Τα χρήματα που θάδινες στην μητέρα σου να τα δίνης ελεημοσύνη σ’ ένα φτωχό και κείνη την ώρα να κάνης μια προσευχή. Να λες: Θεέ μου, αυτά τα δίνω για την μητέρα μου, εσύ φρόντισέ την. Τότε ο Θεός θα την αναλάβει από μόνος Του, θα βρει τρόπους»».

ΑΛΛ’ ΕΞΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 «Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς ἐλάλησε λέγων· ᾿Εγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾿ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ιωάν. 8,12)

Τότε ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς μίλησε πάλι καὶ τοὺς εἶπε· «᾿Εγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὅποιος μὲ ἀκολουθεῖ δὲν θὰ πλανιέται στὸ σκοτάδι, ἀλλὰ θὰ ἔχει τὸ φῶς ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή». 

            Η εποχή μας ομνύει στη διαφάνεια, στην αλήθεια, στο φως. Ζητά από τους ανθρώπους να είναι ανοιχτοί στον κόσμο, να πληροφορούνται, να έχουν άποψη, να εκφράζουν την άποψή τους, να μην κρύβονται. Κι όμως. Υπάρχει σκοτάδι και έξω και μέσα στον άνθρωπο. Το εξωτερικό σκοτάδι έχει να κάνει με το ότι φαίνονται μόνο όσα επιτρέπεται να φαίνονται από έναν πολιτισμό, ο οποίος δείχνει παντοδύναμος αλλά δεν ομολογεί πως υπάρχουν πολλά που και δεν γνωρίζει και δεν μπορεί να μάθει.  

Τι μας δείχνει κυρίως η τεχνολογική μας πρόοδος; Ότι ενώ μάθαμε πολλά για τον κόσμο και τον άνθρωπο, εντούτοις δεν υπάρχουν συμπεριφορές επιθυμητές που μπορούμε να διαμορφώσουμε, διότι ο άνθρωπος στο βάθος του παραμένει ελεύθερος. Μπορεί να μοιάζει υποδουλωμένος στη δύναμη του αυτού του κόσμου, αυτό όμως δεν είναι διαρκές και εξαρτάται από το κατά πόσον θέλει να είναι στη δουλεία και στην ετεροκατεύθυνση.

Αλλά και στον μέσα κόσμο μας υπάρχει σκοτάδι. Υπάρχουν όψεις του εαυτού μας που μας κάνουν να μελαγχολούμε, να κλεινόμαστε στο εγώ μας, να μην μπορούμε να παρουσιάσουμε ένα καλό πρόσωπο. Δεν πιστεύουμε πάντοτε στο καλό πρόσωπο. Θεωρούμε πως το εγώ μας είναι το κέντρο των πάντων. Ότι οι άλλοι πρέπει να μας υπακούνε και να συμμορφώνονται με τις επιθυμίες μας. Ότι δικαιούμαστε να δοκιμάζουμε τα πάντα, ειδάλλως δεν είμαστε ελεύθεροι και ευτυχισμένοι. Και όταν έρχεται η ώρα που νιώθουμε παγιδευμένοι στα σκοτάδια μας και μια φωνή είτε εντός μας είτε από εκείνους που μας αγαπούνε μάς λέει ότι χρειάζεται να βγούμε από αυτά, τότε νιώθουμε ανήμποροι, κλεινόμαστε ολοένα και περισσότερο στη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας  και γινόμαστε καταστροφικοί και για εμάς και για τους άλλους.

Η Εκκλησία, την Κυριακή της Πεντηκοστής, μάς προτρέπει να ακούσουμε τη φωνή του Χριστού, ο Οποίος λέει ότι «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Όποιος με ακολουθεί δεν θα πλανιέται στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως που οδηγεί στη ζωή». Αυτή η βεβαιότητα ότι το Φως είναι Πρόσωπο, αυτό του Χριστού, βάζει τη ζωή σε μία άλλη προοπτική. Για να φωτιστούμε, χρειάζεται να σχετιστούμε. Να βρούμε τον Χριστό, ο Οποίος είναι το φως του κόσμου. Η αγάπη είναι το φως. Ο λόγος της αγάπης είναι το φως. Η Ανάσταση είναι το φως. Η πίστη είναι το φως. Η κοινωνία με τον Χριστό καθιστά το φως κτήμα μας. Και τότε το σκοτάδι μας διαλύεται. Δεν είναι το εγώ μας που νοηματοδοτεί την ύπαρξη, αλλά η σχέση με τον Χριστό που γίνεται σχέση με τον συνάνθρωπο ό,τι μας δίνει φως. Και αντέχουμε. Στις σκοτεινές μας σκέψεις αντιτάσσουμε την ελπίδα της πίστης. Στους πόνους και τις δοκιμασίες μας, ιδίως της μοναξιάς, ξέρουμε ότι ο Χριστός είναι παρών. Και προχωρούμε, νικώντας τους φόβους μας.

Όλος αυτός ο δρόμος και ο τρόπος της σχέσης έρχεται στην Εκκλησία διά της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Το τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος δεν είναι ένας ίσκιος, αλλά η ζώσα πνοή που μας κάνει και να ζητούμε τον Χριστό, αλλά και να Τον αποδεχόμαστε στην καθημερινότητα της Εκκλησίας. Στο μυστήριο της Ευχαριστίας και σε κάθε άλλο μυστήριο. Στη συνάντηση με τον πλησίον. Στη φωτεινή καρδιά. Στο καθημερινό ξεκίνημα μετάνοιας και νέας αρχής. Στην παράδοση που κρατά. Στην υπομονή και στην ανοχή. Στη νίκη κατά της απελπισίας που φέρνει η αίσθηση ότι ο κόσμος δεν αλλάζει. Στην καρδιά που παλεύει να γίνει καθαρή, για να δει τον Θεό.

Καθώς πορευόμαστε, η φωνή του Πνεύματος μάς λέει ότι δεν είμαστε μόνοι μας, ότι δεν νικηθήκαμε, ότι δεν είναι το σκοτάδι που μας περιτριγυρίζει, αλλά η αναποφασιστικότητά μας  να ζητήσουμε τον Χριστό ως φως και να προχωρήσουμε στην καινούργια ημέρα της αγάπης, της ανάστασης,, της αγιότητας. Αυτή είναι η Εκκλησία, μέλη της οποίας είμαστε αν θέλουμε να  είμαστε.  Την αρχή της εμφανούς παρουσίας της Εκκλησίας στον κόσμο εορτάζουμε την Πεντηκοστή. Και καλούμαστε να μετέχουμε όσο μπορούμε, κατέχοντας τον Χριστό, κατέχοντας το φως της ζωής, χωρίς φόβο για κανένα σκοτάδι, αλλά με την επίγνωση που σώζει!

Χρόνια Πολλά! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΡΜΕΙΑΣ

 

Τη μνήμη του Αγίου Ερμεία τιμά σήμερα, 31 Μαΐου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Μάρτυς Ερμείας, ζούσε στα Κόμανα της Καππαδοκίας την εποχή του αυτοκράτορα των Ρωμαίων Αντωνίνου Πίου.

 Είχε από νεαρή ηλικία ενταχθεί στα στρατεύματα του Καίσαρα και γρήγορα ξεχώρισε για την γενναιότητα, την ανδρεία και το αγωνιστικό του φρόνημα, τα οποία αντλούσε από την πίστη του στον Ιησού Χριστό.

Την περίοδο της βασιλείας του Μάρκου Αυρήλιου (138 – 161 μ.Χ.) ξέσπασε μεγάλος διωγμός κατά των χριστιανών, μεταξύ δε των πρώτων που συνέλαβαν, ήταν και ο Ερμείας, αγνοώντας και τις μεγάλες του υπηρεσίες στην πατρίδα αλλά και τα σεβάσμια γηρατειά του.

Οδηγήθηκε μπροστά στο Δούκα Σεβαστιανό, ο οποίος τον διέταξε να θυσιάσει τα είδωλα.

Ο Άγιος όμως ακλόνητος και ακατάβλητος, αρνήθηκε να προδώσει τον Κύριό του και να θυσιάσει στα μιαρά ειδωλολατρικά ξόανα.

Με τη γλυκύτητα δε πού τον διέκρινε, απάντησε στις προτροπές των τυράννων «Θα ήταν πολύ ανόητο σεβαστέ άρχοντά μου να αφήσω το φως και να προτιμήσω το σκοτάδι, να εγκαταλείψω την αλήθεια και να ασπασθώ το ψέμα, να παραιτηθώ από τη ζωή και να προτιμήσω το θάνατο. Θα ήταν λοιπόν παράλογο στο τέλος της ζωής μου να χάσω αυτά τα πολύτιμα αγαθά».

Τότε εξοργισμένος ο άρχοντας, διέταξε αφού τον βασανίσουν σκληρά, να τον ρίξουν στην πυρά. Με την επέμβαση όμως και τη χάρη του Θεού, ο Άγιος εξήλθε σώος και αβλαβής από όλα τα φρικτά βασανιστήρια. Τελικά αποκεφάλισαν χαρίζοντας του το στέφανο της δόξας το 160 μ.Χ.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Χριστώ στρατευσάμενος, τω Βασιλεί του παντός, γενναίως διέκοψας, τας παρατάξεις εχθρών. Ερμεία πανένδοξε συ γαρ εγκαρτερήσας, πολυτρόποις αικίαις, ήθλησας εν τω γήρα, ως του Λόγου οπλίτης, ω πρέσβευε Αθλοφόρε, σώζεσθαι άπαντας.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

 

 Η Εκκλησία μας σήμερα, εορτάζει την Κυριακή της Πεντηκοστής.

 Μετά την Ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς, οι Απόστολοι και οι υπόλοιποι μαθητές του, καθώς και οι γυναίκες που από την αρχή τον είχαν ακολουθήσει, η Παναγία Παρθένος Μαρία η Μητέρα του, περίπου 120 άτομα, γύρισαν στο όρος των Ελαιών στην Ιερουσαλήμ και, μπαίνοντας στο υπερώο, δηλαδή στον πάνω όροφο του σπιτιού εκεί, περίμεναν με προσευχή την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, σύμφωνα με την υπόσχεση του Σωτήρα Χριστού. Στο μεταξύ εκεί, εξέλεξαν και τον Ματθία και τον συναρίθμησαν με τους ένδεκα Αποστόλους.

Τότε αυτοί πληρωθέντες από το Πνεύμα το Άγιο, άρχισαν να κηρύττουν και να καλούν τους ανθρώπους να βαπτισθούν και να λάβουν κι αυτοί την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ό,τι είχαν ακούσει και ζήσει κοντά στο Χριστό και δεν το είχαν τότε κατανοήσει, τώρα εν Αγίω Πνεύματι το γνώρισαν και το επαγγέλλονται στο λαό.

Τώρα γνωρίζουν ποια είναι η προοπτική της καινής ζωής και που πρέπει να οδηγήσουν το λαό, γι’ αυτό και τους πρώτους τρεις χιλιάδες που βαπτίστηκαν, τους οδηγούν στο Δείπνο της Ζωής, την Τράπεζα της Θείας Ευχαριστίας, όπου στο εξής θα βρίσκεται συναγμένη η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, θα τρέφεται με το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου και θα συμμετέχει έτσι στην αιώνια ζωή της Βασιλείας του Θεού.

Με την Πεντηκοστή δεν γεννήθηκε η Εκκλησία ως απλός θεσμός, αλλά ως συνεχής παρουσία της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, και γι’ αυτό η Πεντηκοστή δεν είναι ένα γεγονός που συνέβη μια φορά κάποτε, αλλά είναι η ζωή της Εκκλησίας, ως αδιάκοπη κοινωνία του Αγίου Πνεύματος.

Η Πεντηκοστή, αποτελεί τη γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας.

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ήχος πλ. δ’.
Εὐλογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ πανσόφους, τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, καὶ δι’ αὐτῶν, τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας· φιλάνθρωπε, δόξα σοι.