Αγάπα έστω κι αν κουράστηκες

 

 

(+) Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου

Ό,τι πιο ωραίο είναι να αγαπάς. Έστω και αν κουράστηκες, όσο κι αν πονάς. Ό,τι πιο υπέροχο είναι να αγαπάς αληθινά εν Χριστώ. Είναι δώρο του Θεού. Δόξα στο όνομά Του. Είναι δώρο του Θεού ο οποίος «αγάπη εστί».

Ο ΝΟΣΤΙΜΟΣ ΛΟΓΟΣ

 

 

«Ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι» (Κολοσσαείς, 4,6)

«Ο λόγος σας να είναι πάντοτε με χάρη, με αλάτι αρτυμένος, ώστε να ξέρετε πώς πρέπει σε καθέναν ξεχωριστά να αποκρίνεστε». 

            Ο Απόστολος Παύλος, αναφερόμενος στους πιστούς των Κολοσσών, μιας πόλης της Φρυγίας στην Μικρά Ασία, χρησιμοποιεί μία τολμηρή μεταφορά, για να αναφερθεί στον τρόπο με τον οποίο οι χριστιανοί καλούνται να επικοινωνούν με τους άλλους ανθρώπους.  Ο λόγος των χριστιανών ας είναι χαριτωμένος, ας φέρει μέσα του την Χάρη του Θεού, ο λόγος των χριστιανών ας είναι νοστιμισμένος με αλάτι, ώστε να μπορούν οι χριστιανοί να γνωρίζουν πώς πρέπει να απαντούν ξεχωριστά στον καθέναν.

            Ο «νόστιμος» λόγος είναι αυτός που δεν είναι ξύλινος, βαρετός, ηθικολογικός, άτολμος, συνηθισμένος. Ζούμε τέτοια είδη λόγων στους καιρούς μας, διότι ή δεν έχει ο λόγος μας αγάπη, αλλά είναι στηριγμένος στην ανασφάλεια της επανάληψης, να πούμε ό,τι έχουν πει οι Άγιοι και οι Πατέρες, χωρίς όμως τον χυμό που ο λόγος των Πατέρων και των Αγίων έχει, καθώς εκείνος ο λόγος είναι βιωματικός, εμπειρικός, αγαπητικός, γεμάτος παραδείγματα από τον κόσμο και τη ζωή. Εμείς είμαστε συνήθως κακοί αντιγραφείς, «παπαγάλοι». Δεν πονάμε για όσα λέμε, δεν ζούμε την εμπειρία της αγιότητας και γι’ αυτό ο λόγος μας ακούγεται άνοστος, σαν να βγάζουμε μια υποχρέωση από επάνω μας, σαν να θέλουμε οι άλλοι να γίνουν «καλοί» άνθρωποι και «καλοί» χριστιανοί, τουτέστιν ότι δεν αποκλίνουν από το δόγμα και την ηθική και αυτό είναι εντάξει.

 Η ζωή όμως είναι πολύ πιο σύνθετη. Η ψυχή μας βιώνει διακυμάνσεις, στις οποίες ο λόγος, αν δεν είναι παρηγορητικός, καρδιακός, αγαπητικός, αλλά αποσκοπεί στο να λειτουργήσει σαν μια βεβαιότητα ότι «έτσι είναι», όχι μόνο δεν ανακουφίζει, αλλά κλείνει την πόρτα της καρδιάς του άλλου. Ιδίως σε περιστάσεις, όπως η αρρώστια η δοκιμασία, ο θάνατος, αν δεν μπούμε στη θέση του άλλου, ο λόγος μας δεν μπορεί να είναι νόστιμος. Αν, αφ’ υψηλού μιλάμε, και με τις βεβαιότητες που θεωρούμε ότι γίνονται η αυθεντία που λύνει όλα τα προβλήματα, χωρίς όμως να σκεφτούμε ότι αν αυτές θα παρηγορούσαν εμάς στην περίπτωση που βρισκόμασταν στη θέση του άλλου, τότε ο λόγος μας είναι κάλπικος. Αυταπατόμαστε ότι είμαστε γνήσιοι, στην πραγματικότητα όμως είμαστε μακριά από το ήθος του λόγου που είναι η αγάπη.

Ο «νόστιμος» λόγος είναι απάντηση στον καθέναν που λέει ό,τι λέει. Κάποτε μπορεί να είναι και λόγος της σιωπής. Λόγος της προσευχής. Λόγος της ταπείνωσης και της υπομονής. Αλλά, κι αν είναι λόγος των λέξεων, μπορεί να λειτουργήσει όταν αφήνει χώρο στον άλλον, να σκεφτεί, να αντιδράσει, να απορρίψει. Ο λόγος είναι «νόστιμος», αν είναι φωτισμένος από τη Χάρη του Θεού. Και κριτήριο αυτής της φώτισης είναι όταν δεν αποσκοπούμε προς επικράτηση, προς εξουσία, προς ικανοποίηση του εγώ μας, αλλά αφήνουμε στον Θεό τα υπόλοιπα.

Πόση αγωνία κρύβουν οι λόγοι αυτών που νομίζουν ότι κατέχουν την αλήθεια, χωρίς να σέβονται την ελευθερία του άλλου! Πόση λύπη έρχεται τότε, όταν η βεβαιότητά μας δεν γίνεται δεκτή! Είναι διότι, κατά βάθος, θεωρούμε τη θέση και την άποψή μας ως την επικρατούσα και αισθανόμαστε πως αν ο άλλος δεν ακολουθήσει τα λόγια μας, τότε είτε έχουμε αποτύχει είτε εκείνος είναι αποτυχημένος που δεν ακούει τη σοφία μας. Ο παράγοντας «ελευθερία» όμως κάνει τον λόγο μας «νόστιμο». Όταν είναι ο λόγος μας πρόταση και όχι προσταγή. Για τα υπόλοιπα, έχει ο Θεός.

Ο απόστολος Παύλος ζητά από εμάς τους χριστιανούς να απαντούμε στον καθέναν, όπως πρέπει. Να γνωρίζουμε και να βιώνουμε και όχι να αντιγράφουμε. Να έχουμε ενσυναίσθηση και όχι εξουσία. Να σεβόμαστε την ελευθερία του άλλου και να μιλάμε με αγάπη και πόνο, αφήνοντας στον Θεό τον τελευταίο λόγο. Η παιδεία του καθενός ομορφαίνει ή απλοποιεί τον λόγο. Η αγάπη όμως εισπράττεται, ανεξαρτήτως λεκτικών σχημάτων ή ευφυούς ρητορείας. Και η αγάπη μένει! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Λουκά του Ευαγγελιστού τιμά σήμερα, 18 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Λουκάς ο Ευαγγελιστής καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και η εθνικότητα του ήταν Ελληνική. Ήταν γιατρός στο επάγγελμα, όμως γνώριζε πολύ καλά τη ζωγραφική τέχνη.

 Μάλιστα σε αυτόν αποδίδονται οι πρώτες εικόνες της Θεοτόκου με τον Ιησού Χριστό βρέφος στην αγκαλιά της (μία υπάρχει μέχρι σήμερα στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου), καθώς και αυτές των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

Στη χριστιανική πίστη κατηχήθηκε από τον Απόστολο Παύλο, τον οποίο συνάντησε στη Θήβα και έκτοτε αφοσιώθηκε στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Περιόδευσε στη Δαλματία, Ιταλία, Γαλλία, Αχαΐα, Βοιωτία κ.α. Συνέγραψε το τρίτο κατά σειρά Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης, καθώς και τις πράξεις των Αποστόλων.

Λέγεται ότι πέθανε με μαρτυρικό θάνατο (κατ’ άλλους ειρηνικά σε ηλικία 80 ετών), και το 357 μ.Χ., το λείψανο του μετακομίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό των Αγίων Αποστόλων.

Σημείωση: Όπως ιστορεί ο Nικόλαος Mαλαξός, σύμφωνα με ένα βασιλικό χρυσόβουλλο της Mονής του Mεγάλου Σπηλαίου, ο Ευαγγελιστής Λουκάς έγραψε το Ευαγγέλιο του δεκαπέντε χρόνια μετά την Aνάληψη του Κυρίου. Ο Ιππόλυτος ο Θηβαίος όμως τοποθετεί την συγγραφή του Ευαγγελίου στην Aλεξάνδρεια.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’.
Απόστολε Άγιε, και Ευαγγελιστά Λουκά, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταίς ψυχαίς ημών.

Άγ. Λουκάς: Ένας επιστήμονας και καλλιτέχνης άγιος

 

Γεωργίου Δ. Παπαδημητρόπουλου

Ο Λουκάς, ο μέγας ευαγγελιστής, καταγόταν από την Αντιόχεια τη Μεγάλη της Συρίας, ήταν ιατρός στο επάγ­γελμα και άριστος γνώστης της ζωγραφικής τέχνης.

Κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα της Ρώμης Τίτου Κλαυδίου (41-54 μ. Χ.) ο Λουκάς βρισκόταν στη Θήβα της Βοιωτίας και ασκούσε το ιατρικό επάγγελμα. Εκεί συνάν­τησε τον απόστολο Παύλο και, πιστεύσας στο Χριστό, εγκατέλειψε την πατρική του πλάνη, την ειδωλολατρία. Έτσι λοιπόν έπαυσε να ασχολείται με την ιατρική επιστήμη, θε­ραπεύοντας τα σώματα, και αφοσιώθηκε στο κήρυγμα του Ευαγγελίου, για να οδηγεί τις ψυχές στην οδό της σωτη­ρίας και της λυτρώσεως.

Ο Λουκάς, πέραν του προφορικού του κηρύγματος συνέγραψε, καθ’ υπαγόρευση του αποστόλου Παύλου, το φερώνυμό του Ευαγγέλιο, το οποίο απέστειλε σε κάποιον ηγεμόνα, ονόματι Θεόφιλο, που πίστευσε στο Χριστό. Αργότερα συνέγραψε και τις Πράξεις των Αποστόλων, προς χάρη του ίδιου προσώπου, δηλαδή του Θεόφιλου. Μετά τον αποχωρισμό του από τον απόστολο Παύλο, ο Λουκάς περιόδευσε και κήρυξε το Ευαγγέλιο σε όλη την Ελλάδα και τελικά κατέληξε και πάλι στη Θήβα της Βοιωτίας, όπου, καθώς λένε, ανεπαύθη εν ειρήνη, σε ηλικία ογδόντα ετών.

Κατά τον τέταρτο αιώνα μ. Χ. ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος (337-361 μ. Χ.), γιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου, μετακόμισε από τη Θήβα στην Κωνσταντινούπολη το λεί­ψανο του αγίου αποστόλου και ευαγγελιστή Λουκά, διά του αγίου Αρτεμίου του Μεγάλου, δουκός της Αίγυπτου και κατόπιν μάρτυρος, και το εναπόθεσε στον ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων, κάτω από την Αγία Τράπεζα, μα­ζί με τα λείψανα των αγίων αποστόλων Ανδρέου και Τι­μοθέου.

Λένε ότι ο Λουκάς πρώτος ζωγράφισε, με την τεχνι­κή του κεριού και της μαστίχας, την Εικόνα της υπεραγίας Θεοτόκου έχοντας στις αγκάλες της τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Εν συνεχεία ζωγράφισε και άλλες δύο και όλες μαζί τις πήγε στην ίδια τη Μητέρα του Κυρίου, για να ακούσει από το στόμα της αν της αρέσουν. Εκείνη δε, μόλις τις είδε, τις δέχτηκε με μεγάλη χαρά και είπε: «Η χάρις του εξ εμού τεχθέντος είη δι’ εμού μετ’ αυτών». Ωσ­αύτως ο Λουκάς ζωγράφισε και τις Εικόνες των κορυ­φαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Έκτοτε το ωραίο αυτό και ευσεβές και πάντιμο έργο, δηλαδή ο εξεικονισμός των Αγίων, διαδόθηκε σε ολόκληρη την οικουμένη.

«...καί οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ»

 

 

Σᾶς δίδω ἐξουσίαν, εἰς τρόπον ὥστε, κανένα μέσον, καί τίποτε, ἀπό ὅσα ἐναντίον σας μηχανᾶται ὁ Σατανᾶς καί τά ὄργανά του, δέν θά σᾶς ἀδικήσῃ ἤ βλάψῃ.

Ὁ Τριαδικός Θεός, ἁγία γερόντισσα, εἶναι ὁ Δημιουργός καί Πλάστης μας, ὁ Προνοητής, ὁ Σωτῆρας. Ἔπλασε τόν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα, αὐτήν, πού ἐν χρόνῳ θά προσλάμβανε ὁ Υἱός, γιά νά δώσει τήν δυνατότητα νά φθάσει τό Πλάσμα καί στό καθ’ὁμοίωσιν. «Ἐγώ εἶπα· θεοί ἐστε καί υἱοί Ὑψίστου πάντες»[1]. Σύμφωνα μέ τίς τάξεις καί τούς βαθμούς τῆς πνευματικῆς ζωῆς ὀφείλουμε, χωρίς ἄλλο, νά προχωροῦμε μπροστά καί μέ ζῆλο νά ἀνεβοῦμε στά ἀνώτερα, ὡς νά εἴμαστε ἀεικίνητοι γύρω ἀπό τόν Θεό καί μή γνωρίζοντας ποτέ στάση τοῦ καλοῦ.

Ἐκεῖνος πού ἀσχολεῖται μέ τήν θεωρία τοῦ Θεοῦ, ἔχει ἐμπρός του Φῶς ἱλαρόν καί ἀνέσπερον. Ἀντίθετα ὅποιος δέν ὑποτάσσει τή ζωή του, στόν Χριστό καί στίς ἐντολές Του, αὐτός, ὑποτάσσει τήν ζωή του στόν ἐχθρό του τόν διάβολο καί καταντάει ἤ κτηνώδης ἤ δαιμονιώδης.

Δόξαζε, ἀδελφέ, τόν Τριαδικό Θεό γιά ὅλα· καί στίς χαρές καί στίς λύπες· ὅλα εἶναι ἀπό τήν πρόνοιά Του, γιά τό καλό τῆς ψυχῆς μας. Ἡ ψυχή, ἡ ὁποία καθαίρεται μέ δύναμη καί μέ θέρμη μέ τούς κόπους τῆς ἀσκήσεως, φωτίζεται ἀπό τό θεϊκό Φῶς καί ἀρχίζει σιγά-σιγά νά βλέπει φυσικά τό κάλλος πού τῆς δόθηκε ἐξ’ ἀρχῆς ἀπό τόν Θεό καί νά ἐπεκτείνεται στήν ἀγάπη τοῦ Πλάστου καί Ποιητοῦ της.

 Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, πού ἑορτάζουμε σήμερα, γι’ αὐτό τό λόγο ἔγραψε στό Εὐαγγέλιό του, (Κεφ.γ’, στίχ.23-38), τήν γενεαλογία τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ, ὥστε οἱ ἄνθρωποι νά γνωρίζουμε τήν εὐγενῆ καταγωγή μας καί νά ἀποφεύγουμε τόν δόλο καί τήν πλάνη τοῦ Σατανᾶ, ὅτι δῆθεν καταγόμαστε ἀπό τούς πιθήκους.

«...καί οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ»

Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀδελφοί μου, στό θεανθρώπινο σῶμά Του ὁ Χριστός τελεῖ τήν ἕνωση ὅλων τῶν ὄντων καί κτισμάτων, κάθε ἐλλόγου στοιχείου τους, ἀπομονώνοντας τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο· ἀποκαθιστῶντας τήν ἑνότητα ἀνάμεσα στό κτῖσμα καί στόν Κτίσαντα καί δι’ Αὐτοῦ τήν ἑνότητα τῶν κτισμάτων μεταξύ τους.

Ὁ Τρισήλιος Κύριος φανέρωσε καί πραγματοποίησε «τό μυστήριον τοῦ θελήματος αὐτοῦ...», δηλαδή τό «ἀνακεφαλαιώσασθαι τά πάντα ἐν τῷ Χριστῷ, τά ἐπί γῆς ἐν αὐτῷ», μέ τήν Ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου καί μέ τήν ἐν Χριστῷ ἵδρυση τῆς Ἐκκλησίας, τήν χρονική στιγμή κατά τήν ὁποία  σύμφωνα μέ τήν θεία Πρόνοια, εἶχε ἔλθει «τό πλήρωμα τοῦ χρόνου». Καί αὐτό τό πλήρωμα ἦλθε ὅταν ἡ ἁμαρτία στό γένος τῶν ἀνθρώπων εἶχε φτάσει στήν κορύφωση τῆς καταστροφῆς καί θανατηφόρου ἐνεργείας της, ἀπειλῶντας τήν ἀνθρωπότητα μέ πλήρη δαιμονισμό καί σατανοποίηση καί ἀφανίζοντας ὁ,τιδήποτε θεῖο καί θεοπόθητο.

Τί συμβαίνει ἄραγε σήμερα, ἀδελφοί μου, ἀναρωτιέται ὁ καθένας μας; Βλέπουμε τά σημεῖα τῶν καιρῶν, σύμφωνα μέ τούς λόγους τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡς πρός τήν ἔλευση τῆς Δευτέρας Παρουσίας Του; Βλέπουμε τήν γενική ἀποστασία; «Ἐγερθήσεται γάρ ἔθνος ἐπί ἔθνος καί βασιλεία ἐπί βασιλείαν, καί ἔσονται λιμοί, λοιμοί καί σεισμοί κατά τόπους».

Ὁ χρόνος ἔμελλε νά ἐξαγιασθεῖ μέ τήν Ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου καί τήν Θεανθρώπινη Οἰκονομία γιά τήν σωτηρία καί αὐτό, ἐπειδή καί ὁ ἴδιος ὁ χρόνος εἶναι κτιστός, διά καί χάριν τοῦ Θεοῦ Λόγου, Ἰησοῦ[6]. Μόνο ἐν τῷ Χριστῷ βρίσκεται ὁ λόγος, ἡ ἔννοια, ἡ λογική καί ἡ ἀξία τοῦ χρόνου καί ἡ πλάση τοῦ ἀνθρώπου καί ὅλη ἡ περί αὐτοῦ οἰκονομία. Ὁ Χριστός εἶναι πού καθοδηγεῖ τόν χρόνο στήν ὁδό τῆς θείας Πρόνοιας. «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός, καί  ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή». Στούς ἀνθρώπους, καθίσταται γνωστό, ἕνα μέρος αὐτοῦ τοῦ ἀχανοῦς μυστηρίου: ὅ,τι εἶναι σ’ αὐτούς ἀπαραίτητο γιά τήν σωτηρία τους· καί πάντως, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ.

«...καί οὐδέν ὑμᾶς οὐ μή ἀδικήσῃ»

Ὁ Χριστός, ἁγία γερόντισσα, μέ πλήρη τή θεότητά Του στό σῶμά Του, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ζωογονεῖ ἀδιάκοπα τούς νεκρωμένους ἀπό τήν ἁμαρτία ἀνθρώπους, τούς ἐγείρει ἀπό τόν τάφο τῆς πλάνης καί τοῦ ζόφου, τῆς κτηνωδίας καί τῆς ἀθλιότητος, τούς ἀνιστᾶ μέ τήν Ἀνάσταση ἐκ τῶν νεκρῶν καί μέ τήν θείαν Ἀνάληψιν, τούς ἐναποθέτει στούς οὐρανούς. Αὐτός εἶναι ἡ ἐλπίδα ἡμῶν, τοῦ ποιμνίου Του· εἶναι ὁ ἀδιάκοπος θεανθρώπινος ἄθλος τοῦ Μόνου Φιλανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, διά τοῦ Ὁποίου, σώζει τούς πιστούς Ὀρθοδόξους, καί δυνάμει τούς πάντας, παρέχοντάς τους τό φάρμακο γιά κάθε ἁμαρτία, διά τῶν ἁγίων Μυστηρίων καί αὐτό μέσα στήν ἁγίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεανθρώπου πολεμουμένη, λαμπρύνεται· ὁ καθένας μας θεώνεται ἀνάλογα μέ τόν ἀγῶνα πού κάνει γιά τήν ἐσωτερική του κάθαρση καί τόν ἁγιασμό τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος. Ὁ Ἅγιος Ἡσύχιος λέγει: «Κάθε ἀρετή πηγάζει ἀπό τήν μνήμη τοῦ θανάτου. Γι’ αὐτό ἄς τήν χρησιμοποιοῦμε ὅπως τήν ἴδια τήν ἀναπνοή μας». Καί ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος: «Νά μήν ἀρνούμαστε τήν ὕπαρξη τῆς κόλασης, γιά νά μήν πέσουμε σ’ αὐτήν. Διότι ἐκεῖνος πού δέν πιστεύει στήν ὕπαρξή της, ἀδιαφορεῖ καί καταλήγει ἐκεῖ».

Ἐν τούτοις, ἀδελφοί μου, ἄν στό πεδινό ὄρος τοῦ κόσμου τούτου καί τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, σηκώσουμε τήν σημαία τῆς θείας γνώσεως καί σοφίας πού μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός καί ὁ Χριστός, τότε, μή φοβηθοῦμε ἀπό ἐκείνους πού φθονοῦν τήν Ἀλήθεια γιατί αὐτοί εἶναι ἄδειοι καί ὡς αὐτοκατάκριτοι, αὐτοκαταστρέφονται. Εἶναι μακάριοι λοιπόν ἐκεῖνοι πού ἔχουν στήν «Ἁγία Σιών», δηλαδή στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τέκνα τῆς διδασκαλίας τῶν λόγων τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἔτσι ὅπως τήν κατέγραψε ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, στίς Πράξεις καί στό Εὐαγγέλιο.

Στόν Μεσσίαν Ἰησοῦν, τόν Θεόν ἡμῶν, ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία, ἡ Προσκύνησις στούς αἰῶνας. Ἀμήν

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ 

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18/102026-ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑ Ι16-21'

 

 Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς· Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με. Ὑπέστρεψαν δὲ οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου. Εἶπε δὲ αὐτοῖς· Ἐθεώρουν τὸν σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα. Ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ. Πλὴν ἐν τούτῳ μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται· χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἠγαλλιάσατο τῷ πνεύματι ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ἐξομολογοῦμαί σοι, πάτερ, κύριε τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὅτι ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπὸ σοφῶν καὶ συνετῶν, καὶ ἀπεκάλυψας αὐτὰ νηπίοις· ναί, ὁ πατήρ, ὅτι οὕτως ἐγένετο εὐδοκία ἔμπροσθέν σου.

Μετάφραση

Εἶπε ὁ Κύριος στούς μαθητές του: «Ὃποιος ἀκούει ἐσᾶς, ἀκούει ἐμένα· ὃποιος ἀπορρίπτει ἐσᾶς, ἀπορρίπτει ἐμένα· κι ὃποιος ἀπορρίπτει ἐμένα, ἀπορρίπτει αὐτόν πού μέ ἒστειλε». Ὃταν γύρισαν πίσω οἱ ἑβδομήντα μαθητές, ἒλεγαν γεμάτοι χαρά: «Κύριε, ἀκόμη καί τά δαιμόνια μᾶς ὑπακοῦνε ὃταν τά προστάζουμε στό ὂνομά σου». Κι ὁ Ἰησοῦς τούς εἶπε: «Ἐγώ ἒχω δεῖ τόν σατανά νά πέφτει ἀπό τόν οὐρανό σαν ἀστραπή. Σᾶς δίνω ἐξουσία νά πατᾶτε πάνω σε φίδια καί σκορπιούς, καί νά κυριαρχεῖτε πάνω σ’ ὃλη τή δύναμη τοῦ ἐχθροῦ· τίποτε δέν θά σᾶς βλάψει. Μή χαίρεστε ὃμως γιατί σᾶς ὑπακοῦνε τά δαιμονικά πνεύματα· μᾶλλον νά χαίρεστε πού τά ὀνόματά σας ἒχουν γραφτεῖ στόν οὐρανό». Ἐκείνη τή στιγμή ὁ Ἰησοῦς ἒνιωσε μέσα του ἀγαλλίαση, καί εἶπε: «Σε εὐχαριστῶ Πατέρα, Κύριε τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς,  γιατί αὐτά πού ἀπέκρυψες ἀπό τούς σοφούς καί τούς συνετούς τά φανέρωσες στούς ταπεινούς. Ναί, Πατέρα μου, αὐτό ἒγινε γιατί ἒτσι τό θέλησες».

O AΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18/10/2026-ΠΡΟΣ ΚΟΛΟΣΣΑΕΙΣ Δ' 5-11

 

Ἀπόστολος Κολ. δ΄ 5-11, 14-18

Αδελφοί, ἐν σοφίᾳ περιπατεῖτε πρὸς τοὺς ἔξω, τὸν καιρὸν ἐξαγοραζόμενοι. Ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι. Τὰ κατ’ ἐμὲ πάντα γνωρίσει ὑμῖν Τυχικὸς ὁ ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ πιστὸς διάκονος καὶ σύνδουλος ἐν Κυρίῳ,  ὃν ἔπεμψα πρὸς ὑμᾶς εἰς αὐτὸ τοῦτο, ἵνα γνῷ τὰ περὶ ἡμῶν καὶ παρακαλέσῃ τὰς καρδίας ὑμῶν, σὺν Ὀνησίμῳ τῷ πιστῷ καὶ ἀγαπητῷ ἀδελφῷ, ὅς ἐστιν ἐξ ὑμῶν· πάντα ὑμῖν γνωριοῦσι τὰ ὧδε. Ἀσπάζεται ὑμᾶς Ἀρίσταρχος ὁ συναιχμάλωτός μου, καὶ Μᾶρκος ὁ ἀνεψιὸς Βαρνάβα, - περὶ οὗ ἐλάβετε ἐντολάς· ἐὰν ἔλθῃ πρὸς ὑμᾶς δέξασθε αὐτόν, - καὶ Ἰησοῦς ὁ λεγόμενος Ἰοῦστος, οἱ ὄντες ἐκ περιτομῆς, οὗτοι μόνοι συνεργοὶ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, οἵτινες ἐγενήθησάν μοι παρηγορία. Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητὸς καὶ Δημᾶς. Ἀσπάσασθε τοὺς ἐν Λαοδικείᾳ ἀδελφοὺς καὶ Νυμφᾶν καὶ τὴν κατ’ οἶκον αὐτοῦ ἐκκλησίαν· καὶ ὅταν ἀναγνωσθῇ παρ’ ὑμῖν ἡ ἐπιστολή, ποιήσατε ἵνα καὶ ἐν τῇ Λαοδικέων ἐκκλησίᾳ ἀναγνωσθῇ, καὶ τὴν ἐκ Λαοδικείας ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀναγνῶτε. Καὶ εἴπατε Ἀρχίππῳ· Βλέπε τὴν διακονίαν ἣν παρέλαβες ἐν Κυρίῳ, ἵνα αὐτὴν πληροῖς. Ὁ ἀσπασμὸς τῇ ἐμῇ χειρὶ Παύλου. Μνημονεύετέ μου τῶν δεσμῶν. Ἡ χάρις μεθ’ ὑμῶν· ἀμήν.

Μετάφραση

Αδελφοί, σ’ ἐκείνους πού δέν εἶναι μέλη τῆς ἐκκλησίας, νά φέρεστε μέ σύνεση, κάνοντας καλή χρήση κάθε εὐκαιρίας. Τά λόγια σας νά εἶναι πάντα γεμάτα χάρη κι ὂχι ἀνούσια. Νά ξέρετε πῶς πρέπει νά ἀποκρίνεστε στόν καθένα. Τά νέα μου θά σᾶς τά πεῖ ὁ Τυχικός, ὁ ἀγαπητός ἀδελφός καί πιστός συνεργάτης, δοῦλος τοῦ Κυρίου ὃπως κι ἐγώ. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς, σᾶς τόν ἒστειλα, για νά μάθει τά νέα σας καί νά ἐνισχύσει τίς καρδιές σας, μαζί μέ τόν Ὀνήσιμο, τόν πιστό καί ἀγαπητό ἀδελφό, τόν συμπατριώτη σας^∙   αὐτοί θά σας δώσουν πληροφορίες για ὃσα συμβαίνουν ἐδῶ. Σᾶς στέλνουν χαιρετισμούς ὁ Ἀρίσταρχος, πού εἶναι φυλακισμένος μαζί μου, κι ὁ Μάρκος, ὁ ἀνιψιός τοῦ Βαρνάβα^∙ - για τόν ὁποῖο πήρατε ὁδηγίες νά τόν καλοδεχτεῖτε ὃταν ἒρθει^∙ - κι ὁ Ἰησοῦς πού λέγεται καί Ἰοῦστος.  Αὐτοί εἶναι οἱ μόνοι ἀπό τούς ἐξ Ἰουδαίων χρι-στιανούς πού συνεργάστηκαν μαζί μου στή διάδοση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, καί στάθηκαν ἡ παρηγοριά μου.  Σᾶς χαιρετοῦν ὁ ἀγαπητός μου γιατρός Λουκᾶς καί ὁ Δημᾶς. Δῶστε τούς χαιρετισμούς μου στούς χριστιανούς τῆς Λαοδικείας , καθώς καί στόν Νυμφᾶ καί στήν ἐκκλησία πού συναθροίζεται στό σπίτι του. Ὃταν διαβάσετε αὐτή τήν ἐπιστολή, στεῖλτε την νά διαβαστεῖ καί στήν ἐκκλησία ταῶν Λαοδικέων, κι ἐσεῖς φροντίστε νά πάρετε τήν ἐπιστολή πού ἒστειλα στή Λαοδίκεια, για νά τή διαβάσετε. Πεῖτε στόν Ἂρχιππο: «πρόσεχε νά ἐκπληρώσεις στό ἀκέραιο τό διακόνημα πού σού ἀνέθεσε ὁ Κύριος». Σᾶς στέλνω κι ἐγώ ὁ Παῦλος χαιρετισμό, γραμμένον μέ τό ἲδιο μου τό χέρι. Μην ξεχνᾶτε στις προσευχές  σας τά δεσμά μου. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἂς εἶναι μαζί σας. Ἀμήν.   

Να μιλάτε στους ιερείς.

 

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Να μιλάτε στους ιερείς. Να ζητάτε την προσευχή τους, τη στήριξή τους, την παρηγοριά τους. Να έχετε το θάρρος να ανοίγετε την καρδιά σας και να ζητάτε τη συμβουλή και τη βοήθειά τους.

Να μην φοβάστε να τους πλησιάζετε. Ο ιερέας δεν είναι μόνο εκείνος που τελεί τα Μυστήρια, αλλά και ο άνθρωπος στον οποίο μπορούμε να καταθέσουμε τον πόνο, την αγωνία, τον φόβο και την ελπίδα μας.

Να μην ξεχνάτε όμως κάτι πολύ σημαντικό, πως και οι ιερείς είναι άνθρωποι.

Έχουν κι εκείνοι αδυναμίες, κουράζονται, στενοχωριούνται, δοκιμάζονται, κάνουν λάθη και έχουν τις δικές τους δυσκολίες και έννοιες.

Δεν είναι άνθρωποι χωρίς πάθη και χωρίς αδυναμίες.

Είναι άνθρωποι που προσπαθούν, μέσα από την προσωπική τους πορεία και τον δικό τους αγώνα, να διακονήσουν τον Θεό και τους ανθρώπους.

Γι’ αυτό να τους αγαπάτε, να τους συγχωρείτε, να προσεύχεστε και για εκείνους και να τους στηρίζετε, όπως κι εκείνοι προσπαθούν να στηρίζουν εμάς.

Να θυμάστε πως πίσω από το ράσο υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει κι αυτός ανάγκη από μια προσευχή, έναν καλό λόγο, λίγη κατανόηση και αγάπη.

ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΕΝ ΚΡΙΣΕΙ

 

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ανδρέα του Εν Κρίσει τιμά σήμερα, 17 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Ο τολμηρός και ελεύθερος στο φρόνημα και το λόγο Οσιομάρτυρας Ανδρέας, καταγόταν από την Κρήτη και έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ. επί αυτοκράτορας Κωνσταντίνου Ε’ του Κοπρώνυμου.

Όταν αυτός ξεκίνησε διωγμό κατά των αγίων εικόνων, ο Ανδρέας πληροφορήθηκε τα έκτροπα που γίνονταν εναντίον εκείνων που τις προσκυνούσαν, γι’ αυτό άφησε την Κρήτη και πήγε στην Κωνσταντινούπολη.

Και όταν είδε από κοντά τη βία κατά των ορθοδόξων, αισθάνθηκε την ανάγκη από Ιερή αγανάκτηση να ελέγξει τον ίδιο τον αυτοκράτορα.
Και η ευκαιρία του δόθηκε όταν ο Κωνσταντίνος ο Ε’ βγήκε από το παλάτι, στην επιστροφή ο Ανδρέας παραφύλαξε και με θάρρος τον πλησίασε και τον ρώτησε: «άρα χριστιανός ει, βασιλεύ;».

Ο Κωνσταντίνος έμεινε εμβρόντητος στην αρχή. Αλλά έπειτα εξοργισμένος διέταξε να τον συλλάβουν. Η διαταγή εκτελέστηκε και μάλιστα ένας από τους υπασπιστές κτύπησε τον Ανδρέα και συγχρόνως τον ρώτησε: «ούτως εδιδάχθης ατιμάζειν τόν βασιλέα;».

Και ο Ανδρέας του απάντησε με τον εξής αθάνατο λόγο: «ουδείς αμαρτάνει βασιλέα ελέγχων παρανομούντα». Θυμωμένος τότε ακόμα περισσότερο ο βασιλιάς, διέταξε και μαστίγωσαν άγρια τον Ανδρέα. Έπειτα τον παρέδωσαν σε όχλο εικονομάχων, που τον έσυραν επάνω σε κοφτερές πέτρες.

Κατόπιν κάποιος αγροίκος ψαράς με κοφτερό τσεκούρι, έκοψε το πόδι του αγίου και έτσι μετά από λίγο πέθανε.

Το λείψανό του το έριξαν σε ακάθαρτο τόπο, αλλά ορθόδοξα χέρια το πήραν νύκτα και το έθαψαν ευλαβικά σε τόπο ονομαζόμενο «τής Κρίσεως».

Η μνήμη του Αγίου Ανδρέα επαναλαμβάνεται και την 21η Οκτωβρίου, μετά των Άγιων Στεφάνου, Παύλου και Πέτρου.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ασκητικώς προγυμνασθείς εν τω όρει, τας νοητάς των δυσμενών παρατάξεις, τη πανοπλία ώλεσας παμμάκαρ του Σταυρού, αύθις δε προς άθλησιν, ανδρικώς απεδύσω, κτείνας τον Κοπρώνυμον, τω της πίστεως ξίφει, και δι’ αμφοίν εστέφθης εκ Θεού, Οσιομάρτυς, Ανδρέα αοίδιμε.

Το χάρισμα της ευχής

 

-Παιδιά μου..έλεγε ο γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής...
Θα παρακαλέσω τον Κύριο να σας δώσει το χάρισμα της ευχής.
Δεν έχω άλλο δώρο πιο πολύτιμο, να σας δώσω.
Ο Χριστός να κατοικήσει στις καρδιές σας.
Να γίνετε θρόνοι Κυρίου, δια της ευχής...


Δια της ευχής θα κερδίσετε το παν.
Καθαρίζεται ο άνθρωπος, λαμπρύνεται, αγιάζεται...

Θα προσευχηθώ να ζείτε και να αναπνέετε τον καθαρό αυτόν αέρα της προσευχής του Ιησού Χριστού.
Οι καρδιές σας να γίνουν θυμιατήρια και να ανεβαίνουν οι προσευχές σας στο θρόνο του Θεού...

Όταν θα καλλιεργήσετε την ευχή, δε θα κουράζεστε, δε θα ταράζεστε,
δε θα νυστάζετε στις ακολουθίες, διότι το σώμα σας θα είναι πλέον ένδυμα.
Το φόρεμα ούτε λυπάται, ούτε κρυώνει, ούτε κουράζεται...

Η Νοερά προσευχή αφομοιώνει, συνδέει, αγιάζει.
Όταν στη ψυχή ανάψει η πυρκαϊά της ευχής όλα τα ξηρά καίγονται και εξαφανίζονται.
Η νοερά προσευχή είναι η βάση της τελειότητος.
Η πρώτη βαθμίδα της πνευματικής ανυψώσεως είναι η νοερά προσευχή.
Αυτή γέμισε τον Παράδεισο από τόσους αγίους ανθρώπους.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος καθαρισμού και αγιασμού από τη νοερά προσευχή.
Καλοί είναι και οι ψαλμοί
 (οι εκκλησιαστικοί ύμνοι),
αλλ’ αυτούς τους λέμε για να ελκύουμε και να συγκινούμε τον κόσμο.

Αυτοί που ψάλλουν, μοιάζουν με ανθρώπους, που βρίσκονται έξω από το παλάτι του Βασιλέως και φωνάζουν διάφορα άσματα για να δείξουν τον ενθουσιασμό τους.

Ευχαριστείται βέβαια ο Βασιλιάς και από αυτά, αφού γίνονται για το πρόσωπό του, αλλά ευφραίνεται και προσέχει περισσότερο τους μυστικούς της αυλής του, αυτούς που του μιλούν στο αυτί Του...

Εμείς πρέπει να μιλάμε στον Βασιλέα μυστικά στο αυτί του...

ΑΓΙΟΣ Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής

«Αν είσαι άνθρωπος, γίνε αγάπη»

 

(†) π. Ανανίας Κουστένης

Η εποχή μας τα ΄χει όλα, αλλά λείπει περισσότερο η έμπρακτη αγάπη, η έμπρακτη καλοσύνη. Και περισσότερο η αγάπη και η εκτίμηση στον άνθρωπο. Η καλοσύνη και η ανθρωπιά και η αρχοντιά κι η μεγαλοψυχία.

Στις σχέσεις μας, στις διασυνδέσεις μας, στις επιλογές μας, στον τρόπο υπάρξεως μας. Και γι’ αυτό έχομε τόση δυσκολία.

Τόση κλαψοφαγούρα. Τόση γκρίνια. Τόση κακολογία. Κακολογία! Γέμισε ο τόπος από κακολόγους! Και δεν μπορείς να σταθείς πουθενά.

Μας ακούνε και τα παιδιά. Μας ακούνε και οι αγαθοί. Μας ακούνε όλοι. Και τι κάνουμε; Μολύνουμε τον αέρα.

Φορτώνουμε τις ψυχές μας και κολάζουμε. Μόνο η αγάπη αλλάζει τον άνθρωπο.

Ο εθνικός μας ποιητής έλεγε πάλι: «Συχνά τα στήθια εκούρασα ποτέ την καλοσύνη». Μεγάλη κουβέντα αυτή. Η καλοσύνη δεν κουράζει.

Η καλοσύνη είναι ο Χριστός. Η καλοσύνη και η αλήθεια μένει εις τον αιώνα. Και αλλάζει ο κόσμος με τα ρήματα του Χριστού.

Με την εφαρμογή του Ευαγγελίου και με την εις αλλήλους αγάπη. Έτσι. Και αυτήν θέλομε όλοι. Αυτήν ζητάμε όλοι.

Και ο Βίκτωρ Ουγκώ στους «Αθλίους» γράφει: «Αν είσαι άνθρωπος, γίνε αγάπη». Γίνε αγάπη!

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΓΓΙΝΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Λογγίνου του Εκατόνταρχου τιμά σήμερα, 16 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Λογγίνος ήταν Εκατόνταρχος υπό τις διαταγές του Ποντίου Πιλάτου, επί βασιλείας Τιβερίου Καίσαρος (14 – 37 μ.Χ.). Υπηρετούσε μαζί με τους στρατιώτες του κατά τα σωτήρια Πάθη του Κυρίου, παριστάμενος στην σταύρωση, την ταφή και τη σφράγιση του μνήματος.

Όταν όμως αντελήφθη το σεισμό, είδε τις πέτρες να σχίζονται και να ανοίγονται τα μνήματα, πίστευσε ότι ο σταυρωθείς ήταν ο πραγματικός Υιός του Θεού. Παραιτήθηκε από το αξίωμά του και μαζί με άλλους δύο στρατιώτες του αναχώρησε για την πατρίδα του, προκειμένου να κηρύξει την Ανάσταση του Κυρίου.

Την λιποταξία του κατήγγειλε ο Πιλάτος στον Τιβέριο, ο οποίος έστειλε απόσπασμα στρατιωτών για να τον θανατώσουν. Όταν το βρήκαν και του κοινοποίησαν την απόφαση του αυτοκράτορα, τους φιλοξένησε στην οικία του, προετοίμασε τον τάφο γι αυτόν και τους δυο πιστούς του στρατιώτες και αποκεφαλίσθηκε την επομένη.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Τού λίθου σφραγισθέντος.
Τον Ήλιον της δόξης Σταυρώ προσηλωθέντα, και τοις εν σκιά του θανάτου εκλάμποντα ως είδες, ηυνάσθης αυτού ταίς αστραπαίς, και ήθλησας Λογγίνε ευσεβώς, διά τούτο νοσημάτων παντοδαπών, λυτρούσαι τους εκβοώντας, δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου, πάσιν ιάματα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Λουκιανού, του Πρεσβύτερου της Εκκλησίας της Αντιοχείας τιμά σήμερα, 15 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Λουκιανός καταγόταν από τα Σαμόσατα της Συρίας και ήταν γόνος ευσεβούς οικογενείας. Έλαβε την απαραίτητη μόρφωση και μετά το θάνατο των γονέων του, σε ηλικία 12 ετών, μοίρασε την περιουσία του στους πτωχούς.

Εντρύφησε στην μελέτη της Αγίας Γραφής και όντας γνώστης της εβραϊκής, διόρθωσε και συμπλήρωσε τις μεταφράσεις των Ο΄, του Ακύλα, του Συμμάχου και του Διοκλητιανού επί τη βάσει του πρωτοτύπου, δωρίζοντας την μετάφρασή του στην εκκλησία της Νικομηδείας.

Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στην Αντιόχεια και διακρίθηκε για την ζέση του κηρύγματός του, με το οποίο παρακινούσε τους πιστούς στο μαρτύριο.

Όταν πληροφορήθηκε ότι ο Διοκλητιανός καταδίωκε στη Νικομήδεια τους Χριστιανούς εγκατέλειψε την Αντιόχεια και πήγε εκεί για να τους συμπαρασταθεί. Συνελήφθη όμως από τον Διοκλητιανό, φυλακίσθηκε και ετελεύτησε από πείνα.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείω Πνεύματι, λελαμπρυσμένος, γνώσιν ένθεον, εταμιεύσω, και της πίστεως τον λόγον ετράνωσας, όθεν Μαρτύρων αλείπτης γενόμενος, Λουκιανέ εν αθλήσει ηρίστευσας. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ «ΟΔΥΣΣΕΙΑ»

    Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο θεατές στην Ελλάδα είδαν μέχρι τώρα την «Οδύσσεια» του διάσημου σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν. Αυτό το γεγονός και μόνο έφερε ξανά στο προσκήνιο το ομηρικό έπος, με το οποίο μεγάλωσαν τα Ελληνόπουλα από τα αρχαία χρόνια, έμαθαν γράμματα, ένιωσαν την αξία του ηρωισμού και, κυρίως, του νόστου, της αγάπης δηλαδή για την πατρίδα, την οικογένεια, τη συντροφικότητα, μέσα σε ένα πλαίσιο σεβασμού προς την πατροπαράδοτη θρησκευτική πίστη, αλλά και τη σπουδή της ύβρεως, δηλαδή της προσβολής των ιερών και των οσίων της ανθρώπινης ύπαρξης, που οδηγεί στην καταστροφή.

                Ανεξαρτήτως του περιεχομένου της ταινίας, του τι επέλεξε να παρουσιάσει και τι όχι,  και της σύγχρονης οπτικής με την οποία ο σκηνοθέτης είδε τον αρχαίο μύθο, έχει πολύ ενδιαφέρον αυτή η δίψα για την παράδοσή μας, χωρίς να μας ενδιαφέρει αν είναι αποτέλεσμα μόνο περιέργειας ή καλής διαφήμισης. Έχουμε ανάγκη από ήρωες και στην εποχή μας.  Ήρωες που δεν θα παλεύουν μόνο για το καλό ή το κακό, αλλά ήρωες που θα αναζητούν, θα νοσταλγούν ό,τι δίνει νόημα και περιεχόμενο στη ζωή. Κι αυτό είναι η σχέση, διότι ο άνθρωπος είναι ύπαρξη που μόνο όταν σχετίζεται βρίσκει νόημα.

Η σχέση του Οδυσσέα με την πατρίδα του δεν ήταν απλά σχέση με την ομορφιά και τη μοναδικότητα ενός τοπίου.   Θα ήταν τότε ένας ρομαντισμός και μόνο. Η πατρίδα είναι ο χρόνος στον οποίο ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή, είναι ο τόπος, η γλώσσα, η ιστορία, η παράδοση, η γενιά, ό,τι αξίζει να πεθάνει κάποιος γι’ αυτήν. Η πατρίδα είναι οι μνήμες μας, που μας αγκιστρώνουν στον τόπο, διότι κάθε γωνιά της έχει κάτι να μας πει.

 Η οικογένεια δεν είναι η έκφραση της ανάγκης να επιβιώσουμε ή να έχουμε μία νόμιμη κοινωνικά και ηθικά ηδονή.  Είναι η σχέση του ζευγαριού, η σχέση των προσώπων που ξεκινάνε άγνωστα μεταξύ τους και γίνονται ένα, με μνήμες και σημάδια μοναδικά, με χαρές και λύπες, με χωρισμούς και με αναγνωρίσεις, με παιδιά που αλλάζουν την πορεία της ζωής, διότι χτίζουν την ευθύνη και τη θυσία στην ψυχή και στο σώμα.

Η συντροφικότητα είναι η κοινότητα, η κοινωνία. Είναι οι σχέσεις με τους άλλους, τους οποίους ο άνθρωπος αισθάνεται αδέρφια του. Βλέπει τα λάθη τους και παλεύει να τα διορθώσει. Βλέπει τις ανάγκες τους και παλεύει να προλάβει να μη γίνουν αιτία καταστροφής. Βλέπει τα πρόσωπά τους όχι ως δούλους, υπηρέτες, αντικείμενα, όπως έκαναν οι μνηστήρες, αλλά ως τους συνταξιδιώτες της ζωής, που η δική τους χαρά είναι και χαρά του ήρωα, του ηγέτη, του φίλου.

Η θρησκευτική πίστη βάζει τα όρια της ιερότητας στη ζωή. Δείχνει τι έχει διάρκεια που ξεπερνά τον χρόνο και τον θάνατο. Δίνει την παρηγοριά και την ελπίδα. Και αποτρέπει τον άνθρωπο από την ύβρη της αυτοθεοποίησης ή της θεοποίησης των αναγκών του. Διότι μόνο ο άνθρωπος που εμπιστεύεται Θεό, θα αντέξει τον πειρασμό τού να είναι μόνο σάρκα ή να βλέπει τον κόσμο και τους άλλους ότι υπάρχουν για να τον υπηρετούν.

Η «Οδύσσεια» είναι η σπουδή στην αρχαιοελληνική παράδοση, η οποία θα έρθει να συναντήσει  την χριστιανική πίστη και ζωή. Ο Οδυσσέας που κατεβαίνει στον Άδη για να βρει πώς θα πετύχει τον νόστο του μας θυμίζει τον Χριστό που κατεβαίνει στον Άδη για να καλέσει στη δική Του πατρίδα, την Εκκλησία, τη Βασιλεία των Ουρανών όχι λίγους, αλλά όλους. Οι αρχαίοι δεν πίστευαν ότι υπάρχει ανάσταση νεκρών, ούτε ένιωθαν την δύναμη της μετάνοιας. Εμείς όμως ξέρουμε και ζούμε εκτός από τις αξίες της αρχαιοελληνικής παράδοσης τη δική μας μοναδική συνάντηση και σχέση με τον Χριστό, που δίνει νόημα παρόντος και αιωνίου στη ζωή μας. Ας είναι και η «Οδύσσεια» μία αφόρμηση προετοιμασίας για να βρούμε τη συνέχεια  που έχουμε χάσει. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Οι πειραστές τοῦ Θεοῦ!

 

Ἐσύ θά ἤθελες, ὁ Θεός νά ἐλεήσει ὅλους τούς ἁμαρτωλούς στη Φοβερή Δίκη Του. Πάλι δοκιμάζεις τόν Χριστό ὅπως Τόν δοκίμαζε ἐκεῖνος ὁ ἀντίπαλος τοῦ Θεοῦ στὸ Ὄρος τῶν Πειρασμῶν. «Ἐάν εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ πολυέλεος, ἐλέησε τόν Ἰούδα καί ὅλους τούς βαριά ἁμαρτωλούς, καί θά σε προσκυνήσω!». Κάπως ἔτσι μπορεί νά διατυπωθεῖ ἡ δοκιμασία πού βάζεις στόν Χριστό.

Σ’ αὐτό ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θα μποροῦσε νά σοῦ ἀπαντήσει: «Ἄραγε, δέν ἔδειξα ἀρκετά ἐλεήμων, ὅταν ἀπό τήν αἰώνια δόξα Μου κατέβηκα στο ἀνθρώπινο σκοτάδι και παρέδωσα ὁλόκληρο τόν Εαυτό Μου θυσία γιά τούς ἀνθρώπους;

Πῶς νά ἐλεήσω ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ποτέ δέν ζήτησαν ἀπό Μένα αμνηστεία;

Ἐκείνους πού μέχρι τήν τελευταία τους πνοή περιφρονοῦσαν τό προσφερόμενο ἔλεός μου;

Ἐκείνους πού ἔχυναν τό αἷμα τῶν πιστῶν Μου ἀκολούθων σάν νερό;

Καί ἐκείνους που παρέμειναν μέχρι τέλους ὑπηρέτες τοῦ σατανᾶ;».

Καί πῶς προέκυψε τώρα αὐτό, οἱ θνητοί ἄνθρωποι να συγκρίνονται στό ἔλεος μέ τόν παντελεήμονα Θεό, καί ἀκόμα νά παρουσιάζονται πιό ἐλεήμονες ἀπό τόν Θεό; Ἐξέτασε βαθιά τόν ἑαυτό σου καί δές, πόσο περιορισμένο καί μηδαμινό εἶναι τό ἀνθρώπινο ἔλεος.

Ἐξέτασε: Ἐσύ θά συγχωροῦσες εὔκολα τον φίλο, ὁ ὁποῖος θά ὁρκιζόταν τρεῖς φορές ὅτι δέν σέ γνωρίζει;

Θα συγχωροῦσες τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος θά κυνηγούσε με σπαθί τούς συγγενείς σου ἕως ἐξολόθρευσης;

Θα συγχωροῦσες ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος θά χλεύαζε τά ὅσια καί ἱερά σου;

Ἀλλά ὁ Κύριος Ἰησοῦς συγχώρησε τον Πέτρο, ὁ ὁποῖος Τόν ἀπαρνήθηκε τρεις φορές.

Καί συγχώρησε τόν Σαῦλο, ὁ ὁποῖος κυνηγοῦσε τούς ἀκολούθους Του, τούς συγγενείς Του.

Καί συγχώρησε τόν Αὐγουστίνο, ὁ ὁποῖος χλεύαζε τα χριστιανικά ἱερά.

Συγχώρησε ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μετάνιωσαν μέ τήν καρδιά τους καί ἀντέστρεψαν τήν ἀντιπαλότητά τους σε ζήλο γιά τόν Θεό καί τά ἱερά τοῦ Θεοῦ.

Θα συγχωρήσει Αὐτός ἀκόμα καί στή Φοβερή Δίκη ὅλους τούς μετανοοῦντες, οἱ ὁποῖοι τουλάχιστον τή στιγμή τοῦ θανάτου μετάνιωσαν γιά τίς κακουργίες τους, ὁμολόγησαν τόν Χριστό ως Υιό τοῦ Θεοῦ καί κραύγασαν σ’ Αὐτόν γιά τή σωτηρία.

Θά συγχωρήσει καί ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι στό όνομά Του ἔδειξαν τουλάχιστον τόσο ἔλεος σ’ αὐτή τή ζωή, ὥστε μέ ἕνα ποτήρι κρύου νερού ξεδίψασαν ἕναν ἀπό τούς μικρούς ἀκολούθους Του.

Ἀλλά ὅλα αὐτά δέν φτάνουν στούς πειραστές τοῦ Θεοῦ! Σ ̓ ἐκείνους πού δέν ἔμαθαν τί σημαίνει συγχώρηση ἤ μετάνοια. Αὐτοί δέν ξέρουν, πῶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνει τόν νοῦ μας. Οὔτε ξέρουν, πόσο βαθιές εἶναι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ γιά τό ἀνθρώπινο γένος.

Αὐτοί θα ἤθελαν, νά ἀνακατώσει ὁ Θεός τό βασίλειο τοῦ αἰώνιου φωτός μέ τό σκοτάδι, ὥστε νά εἶναι μίγμα τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ στόν οὐρανό, ὅπως εἶναι καί στή γῆ.

Θά ἤθελαν ὁ Κάιν καί ὁ Ἰούδας καί ὅλοι οἱ ἀδελφοκτόνοι καί ὅλοι οἱ ἄθεοι, οἱ αἱματοπότες, οἱ ἐλαφρόμυαλοι, οἱ κλέφτες, οἱ ὑβριστές τῶν ἱερῶν, οἱ χλευαστές τοῦ Θεοῦ, ὅλοι, ὅλοι οἱ ἀμετανόητοι κακοῦργοι, νά σταθοῦν ἐκ δεξιῶν τοῦ Χριστοῦ στήν τελευταία Δίκη, μαζί μέ τούς ἁγίους, τούς μάρτυρες καί τούς δικαίους, καί στήν ἀριστερή πλευρά του νά μήν μείνει κανένας! Μά εἶναι αὐτό δικαιοσύνη; Εἶναι δικαιοσύνη νά δοθεῖ ἴδιος μισθός σ ̓ ἐκείνους, πού οὔτε τό βράδυ δέν εἰσῆλθαν στόν ἀγρό του Νοικοκύρη γιά δουλειά και σ’ έκείνους, πού δούλευαν ὁλόκληρη τήν ημέρα; Εἶναι αὐτό ἔλεος ἤ ἀνακάτεμα τοῦ φωτός μέ τό σκοτάδι, τῆς ἀλήθειας μέ τό ψέμα τοῦ σιταριοῦ μέ τά ζιζάνια;

Ὅμως, ἄνθρωπε, ποιός εἶσαι ἐσύ, νά διδάσκεις τή δικαιοσύνη σ’ Ἐκεῖνον, πού ίδρυσε τή δικαιοσύνη; Καί νά νουθετεῖς ὡς πρός τό ἔλεος Ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀπό τό ἔλεος πρός τούς ἀνθρώπους δόθηκε νά σταυρωθεῖ γιά τούς ἀνθρώπους; Προσκύνησε τήν ἁγιότητα τῆς δικαιοσύνης Του καί τό ἀδιόρατο βάθος τοῦ ἐλέους Του, καί κραύγασε: Παντελεήμονα, ἐλέησε καί σῶσε ἐμένα τόν ἁμαρτωλό!

 Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Καρδιά ίσον ζωή

 

Στην εκπαίδευση είναι πάρα πολύ επικίνδυνο να δίνουμε προσοχή μόνο στην ανάπτυξη της διάνοιας και στη γνώση και να αγνοούμε την καρδιά. 

Πάνω απ’ όλα πρέπει να προσέξουμε την καρδιά, γιατί καρδιά ίσον ζωή, αλλά ζωή που την έχει φθείρει η αμαρτία. Η κοινωνία είναι διεφθαρμένη ακριβώς επειδή δεν έχει χριστιανική παιδεία.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Να δοξάζεις τον Θεό και να Τον ευχαριστείς πριν πέσει το σκοτάδι στη ζωή σου

Βλέπεις τον εαυτό σου ευτυχισμένο και ακόμα βεβαιώνεις πως την ευτυχία σου την έφτιαξες μόνος σου, χωρίς τον Θεό και τους ανθρώπους.

Γι’ αυτό απωθείς την άποψη που πρεσβεύουμε, ότι δηλαδή κάθε άνθρωπος χρωστά προσευχή στον Θεό και ελεημοσύνη στον πλησίον του.

«Ούτε προσευχές στον Θεό ούτε ελεημοσύνη στον πλησίον», λες και μ’ αυτό τείνεις να θεωρείς τον εαυτό σου ευτυχισμένο.

Για μένα πράγματι είναι αδύνατον να σκεφθώ την ευτυχία έξω από τον Θεό και τους ανθρώπους. Νομίζω ότι ούτε καν άγγιξες την ευτυχία αλλά συγχέεις τα φαινόμενα και αποκαλείς ευτυχία την ανέμελη επιβίωση. Μάζεψες πολλά από εκείνα που μπορεί να δώσει η γη, χόρτασες και ήπιες και νομίζεις ότι δεν σου χρειάζεται κανείς από τον περίγυρο.

Γνώριζε όμως πάνω απ’ όλα, ότι η γη δεν δίνει τίποτα σε κανέναν χωρίς την εντολή του Θεού. Και όσα σου έδωσε στα έδωσε κατ’ εντολή του Θεού. Μια βαθύτερη αντίληψη μας διδάσκει ότι εμείς δεν έχουμε στην πραγματικότητα τίποτα δικό μας, που να διαρκεί σ’ αυτόν τον κόσμο. 

Όλα είναι έωλα και δανεισμένα- γρήγορα φεύγουν και έρχονται σαν στρόβιλος. Η υγεία, η δύναμη, η ομορφιά, η ιδιοκτησία, η τιμή, η εξουσία, η μεγάλη γνώση, το καλλιτεχνικό ταλέντο, όλα τα χαρίσματα είναι δώρα. Και η δοκιμασία με την οποία ο Δημιουργός εξετάζει τους ανθρώπους έχει σχέση με την πίστη, το έλεος, τον σεβασμό και κάθε καλό χαρακτηριστικό.

Η δοκιμασία έγκειται στο να καταδείξει δύο πράγματα:

Πρώτον, αν ο άνθρωπος γνωρίζει από που του δόθηκε το όποιο χάρισμα, και δεύτερον, αν αποδίδει δόξα και ευχαριστία στον Δωροδότη του. Άκου αυτή τη φοβερή συμβουλή του μεγάλου προφήτη Ιερεμία που φωνάζει:

«δότε τώ Κυρίω Θεώ υμών δόξαν πρό του συσκοτάσαι» ( Ιερ. 13, 16 ).

Άρχισε και συ γρήγορα να δοξάζεις τον Θεό και να Τον ευχαριστείς πριν πέσει το σκοτάδι στη ζωή σου. Γιατί όταν έρθει το σκοτάδι, τα βάσανα, η ταλαιπωρία και η αρρώστια, η πτώση και η τρέλα, τι θα κάνεις τότε; Ποιόν θα παρακαλέσεις; Και ποιος από τους ανθρώπους θα σε ελεήσει αφού εσύ ήσουν χωρίς ίχνος ελεημοσύνης;

Για να μην πέσει στη ζωή σου φοβερό και βαρύ σκοτάδι άσκησε και θυμήσου αυτές τις άγιες λέξεις της Βίβλου:

«Ου λιμοκτονήσει Κύριος ψυχήν δικαίαν, ζωήν δε ασεβών ανατρέψει».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Θεέ μου, δείξε μου ποιο είναι το επόμενο βήμα

 

Κάποτε ένας άνθρωπος προσευχήθηκε στον Θεό και Του είπε:

«Κύριε, δείξε μου τον δρόμο που πρέπει να πάρω. Άνοιξέ μου έναν δρόμο, γιατί δεν ξέρω πια πού να πάω».

Το επόμενο πρωί, βγήκε από το σπίτι του και βρήκε μπροστά του έναν δρόμο κλειστό. Ένα μεγάλο πεσμένο δέντρο εμπόδιζε το πέρασμα. Θύμωσε.

«Θεέ μου, αφού σου ζήτησα δρόμο, γιατί μου έβαλες αυτό το εμπόδιο;»

Και όμως, αντί να γυρίσει πίσω, αποφάσισε να προσπαθήσει. Κάθε μέρα πήγαινε εκεί και καθάριζε λίγο τον δρόμο.

Έκοβε κλαδιά, απομάκρυνε πέτρες, πάλευε με ό,τι μπορούσε. Πέρασαν μέρες και το δέντρο δεν έφευγε. Κάποια στιγμή λύγισε και είπε:

«Κύριε, κουράστηκα. Προσπαθώ τόσο καιρό και ο δρόμος μου παραμένει κλειστός».

Και τότε ένιωσε μέσα του μια ήσυχη φωνή:

«Παιδί μου, δεν σου ζήτησα να ανοίξεις ολόκληρο τον δρόμο. Σου ζήτησα να κάνεις το επόμενο βήμα. Εσύ κοιτούσες το εμπόδιο.

Εγώ κοιτούσα τον δρόμο που θα ανοιγόταν πίσω του. Μην ρωτάς πάντα γιατί υπάρχει το εμπόδιο. Ρώτα τι θέλει να σου μάθει ο Θεός μέσα από αυτό.

Γιατί πολλές φορές δεν αλλάζει αμέσως τον δρόμο σου. Αλλάζει πρώτα εσένα, ώστε όταν ανοίξει ο δρόμος, να είσαι έτοιμος να τον περπατήσεις».

Και ο άνθρωπος κατάλαβε πως η καθυστέρηση δεν ήταν εγκατάλειψη.

Ήταν προετοιμασία. Και από εκείνη την ημέρα, όταν συναντούσε ένα εμπόδιο, δεν έλεγε πια: «Θεέ μου, γιατί μου το έστειλες;».

Έλεγε: «Θεέ μου, δείξε μου ποιο είναι το επόμενο βήμα».

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΑΖΑΡΙΟΣ,ΠΡΟΤΑΣΙΟΣ,ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ ΚΑΙ ΚΕΛΣΙΟΣ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Ναζαρίου, Προτασίου, Γερβασίου και Κελσίου τιμά σήμερα, 14 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Οι γονείς του Ναζαρίου (Αφρικανός και Περπετούα) λέγεται ότι υπήρξαν μαθητές του Αποστόλου Πέτρου, ο όποιος τους είλκυσε στη χριστιανική πίστη και τους βάπτισε. Ο γιος τους έμεινε ορφανός σε νεαρή ηλικία, μέσα σε μία διεφθαρμένη κοινωνία.

Αλλά ο Ναζάριος είχε κληρονομήσει τις αρετές των γονέων του. Έμεινε αγνός και άμεμπτος, σύμφωνα με τη συμβουλή του πνευματικού του πατέρα Αποστόλου Πέτρου, που λέει: «Τάς ψυχάς υμών ηγνικότες εν τή υπακοή τής αληθείας» (Α’ επιστολή Πέτρου, α’ 22).

Οφείλετε, λέει ο Απόστολος Πέτρος, να κάνετε αγνές και καθαρές τις ψυχές σας από κάθε ακάθαρτο πάθος και επιθυμία και κλίση, με την υπακοή σας στην αλήθεια του Ευαγγελίου.

Και ο Ναζάριος όχι μόνο έμεινε αγνός μέσα στο διεφθαρμένο κοινωνικό του περιβάλλον, αλλά όταν έγινε 20 χρονών διαμοίρασε τα υπάρχοντα του στους φτωχούς και άρχισε περιοδείες, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο με πολλή καρποφορία.

Όταν πήγε στα Μεδιόλανα, συνάντησε δύο ευσεβείς άνδρες, τον Προτάσιο και τον Γερβάσιο. Εκεί, και οι τρεις μαζί δια του θείου λόγου πέτυχαν πολλές κατακτήσεις. Όχι μόνο από τον όχλο, αλλά και από τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις.

Κατόπιν ο Ναζάριος πήγε στη Γαλλία, όπου με το δίχτυ του λόγου είχε πολλές επιτυχίες. Μεταξύ αυτών που πίστεψαν, ήταν και μια νεαρή ψυχή, ο Κέλσιος.

Όταν ο Ναζάριος επέστρεψε στα Μεδιόλανα, τον συνέλαβαν. Προηγουμένως είχαν συλλάβει και τους Προτάσιο και Γερβάσιο. Ο έπαρχος Αννουλίνος, όταν είδε ότι δεν άλλαζαν την πίστη τους, όλους, μαζί με το νεαρό Κέλσιο, τους αποκεφάλισε.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Τετράριθμον σύνταγμα, των Αθλητών του Χριστού, Λαζάριον μέλψωμεν, συν Γερβασίω ομού, Προτάσιον Κέλσιον ούτοι γαρ την Τριάδα, ανεκήρυξαν πάσι, λύσαντες δι’ αγώνων, την πολύθεον πλάνην. Αυτών Χριστέ ικεσίαις, πάντας ελέησαν.

Οι εποχές αλλάζουν. Και μαζί τους αλλάζουμε κι εμείς.

 

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Οι εποχές αλλάζουν. Και μαζί τους αλλάζουμε κι εμείς.
Αλλάζει η ψυχολογία μας, η διάθεσή μας, ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα.

Υπάρχουν μέρες φωτεινές και μέρες πιο δύσκολες, μέρες που η καρδιά ανοίγει και άλλες που χρειάζεται λίγο χρόνο για να ξαναβρεί τον ρυθμό της.

Κι όμως, μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές, ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε ανέπαφα εκείνα τα βαθύτερα της καρδιάς μας.

Την αγάπη.
Την αλληλεγγύη.
Το έλεος.
Τη συμπόνια.
Την αγκαλιά προς τον άλλον.
Τη δεκτικότητα να ακούμε, να κατανοούμε, να αφήνουμε χώρο.

Γιατί μπορεί να αλλάζουν οι εποχές, να αλλάζουν οι συνθήκες, να αλλάζουμε κι εμείς…
Αλλά ας μην αφήσουμε τον κόσμο να μας κάνει λιγότερο ανθρώπινους.

Ας κρατήσουμε την καρδιά μας μαλακή.
Ας έχουμε χώρο για τον πόνο του άλλου, για τη σιωπή του, για την αδυναμία του, αλλά και για τη χαρά του.

Ναι, δεν θα είμαστε πάντα καλά.
Και αυτό είναι μέσα στη ζωή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αποτύχαμε υπαρξιακά.
Αυτό σημαίνει ότι είμαστε άνθρωποι.

Να ακούμε το σώμα μας, που πολλές φορές μας δείχνει σημάδια κούρασης, άγχους, στρες…

Και να χαλαρώνουμε τους ρυθμούς, να μιλούμε, να εξωτερικεύουμε τα βαθύτερά μας, πριν μας πνίξουν, πριν μας παραλύσουν…

Γι’αυτό και είναι μεγάλη ευλογία να έχεις άνθρωπο να μιλήσεις χωρίς φόβο.
Να ανοίγεσαι χωρίς την σκέψη της απόρριψης.

Να φανερώνεις τις αδυναμίες σου, χωρίς την έννοια μήπως «πέσεις στα μάτια του».

Ναι, είναι μεγάλη ευλογία να έχεις άνθρωπο που θα σε δει να λυγίσεις, να κλαις και θα σε αγκαλιάσει με αγάπη και κατανόηση. Και αυτό είναι τόσο λυτρωτικό…

Όλοι μας κάτι κουβαλάμε μέσα μας.

Γι’ αυτό ποτέ να μην κρίνουμε τους άλλους αυστηρά. Δεν ξέρουμε ο καθένας τι περνάει, πως νιώθει, τι τραύματα κουβαλάει, πόσες αγωνίες βάστα, με πόσες ενοχές παλεύει….

Μακάρι να ήταν η ζωή γεμάτη χαρές.
Όμως δεν είναι.
Ξέρετε όμως κάτι;

Εάν μας δοθεί η ευκαιρία να βαστάξουμε, έστω και για λίγο, τον πόνο του άλλου (ιδιαίτερα όταν κι εμείς κουβαλάμε τον δικό μας σταυρό) ο Θεός συγκινείται βαθιά.

Γιατί τότε, μέσα στη δική μας δοκιμασία, επιλέγουμε να γίνουμε στήριγμα για κάποιον άλλον.
Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ιερό και άγιο από αυτό!

«Εἶμαι ἐρωτευμένος μέ τήν Παρακλητική. Ἔχει τόσα νοήματα!»

 

Κάποτε ἕνας ἀσκητὴς τὸν ῥώτησε:
–Ἐσύ, γερο-Παΐσιε, πόσες ὧρες κάνεις προσευχή;
–Πόσο κρασὶ πίνει ὁ μέθυσος, ὅταν πηγαίνει στὴν ταβέρνα;,ῥώτησε ὁ Άγιος Παΐσιος.
-Μέχρι νὰ μεθύσει.
-Ἔ, κάπως ἔτσι.

Ὡς μελέτη εἶχε τὸ βιβλίο τῆς Παρακλητικῆς, τὸ ὁποῖο διάβαζε καὶ ξαναδιάβαζε. Ἔλεγε: «Εἶμαι ἐρωτευμένος μὲ τὴν Παρακλητική. Ἔχει τόσα νοήματα!»

 Πολλὲς φορὲς ἔσφιγγε τὸ βιβλίο στὴν ἀγκαλιά του λέγοντας: «Ἁγία μου Παρακλητική!» 

 Διαβάζοντας τὰ τροπάρια ποὺ ἀναφέρονται στὴν Σταύρωση καὶ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, καθὼς καὶ στοὺς Ἁγίους Μάρτυρες, ζοῦσε τὴν σταυροαναστάσιμη χαρὰ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων. Φλεγόταν καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸ θεῖο πῦρ ποὺ εἶχε ὁδηγήσει τοὺς Μάρτυρες στὸ μαρτύριο, ἔνιωθε καὶ αὐτὸς τὴν θεία ἀγαλλίαση ποὺ μετατρέπει τὸ μαρτύριο σὲ πανηγύρι.

  Μερικὰ τροπάρια ποὺ τὸν συγκινοῦσαν ἰδιαίτερα καὶ τὸν «ξεσήκωναν» τὰ μάθαινε ἀπ’ ἔξω καὶ τὰ «ἔψαλλε ἀγγελικά, ἐρωτευμένος θεϊκά». Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ἦταν καὶ τὸ τροπάριο: «Ζέσει τῆς Χριστοῦ πυρούμενοι ἀγάπης, ἄφλεκτοι πυρὸς διέμειναν ἐν μέσῳ, οἱ Ἀθληταὶ πυρπολήσαντες τὰς ἀκάνθας τῆς δυσσεβείας θείᾳ χάριτι»*. Ὅταν τὸ ἔψαλλε, τόνιζε μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς καρδιᾶς του τὸ «πῦρ» στὶς λέξεις «πυρούμενοι» καὶ «πυρπολήσαντες».

Ἔλεγε: «Ὅταν φουντώσει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὸ κάψιμο τῆς φωτιὰς τοῦ μαρτυρίου «καίγεται» ἀπὸ τὸ κάψιμο τῆς ἀγάπης… Ἡ φωτιὰ ἀνακουφίζει καλύτερα ἀπὸ λουτρό. Πόνος δὲν ὑπάρχει. Διότι πλημμυρίζει ἡ χαρά».

Καὶ σὲ ἐπιστολή του τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1965 ἔγραψε: «Καὶ ὅταν ὑπομένει κανεὶς διὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἀκόμη καὶ μαρτύριο, τοῦ πλημμυρίζει ἡ καρδιὰ ἀπὸ θεία ἡδονή, καὶ ὅταν συναισθάνεται τὸ πάθος τοῦ Κυρίου, ὁμοίως. Ὁ Καλός μας Ἰησοῦς ἐπῆρε μαζὶ μὲ ὅλην τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ὡς φαίνεται, καὶ τὶς πίκρες, καὶ μᾶς ἄφησες τὴν χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν, τὴν ὁποίαν αἰσθάνεται αὐτὸς ποὺ ἔχει ἐκδυθῆ τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον καὶ ζῆ πλέον ὁ Χριστὸς μέσα του καὶ αἰσθάνεται μέρος τῆς χαρᾶς τοῦ Παραδείσου ἐπὶ τῆς γῆς, καθὼς λέγει ὁ Κύριος: «Ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν».

Ὁ Πατὴρ Παΐσιος μεθοῦσε ἀπὸ τὰ θεῖα νοήματα τῶν τροπαρίων, καιγόταν ἀπὸ τὸν θεῖο ἔρωτα ἀκόμη καὶ τὴν ὥρα ποὺ ἔκανε τὸ ἐργόχειρό του, τὸ ὁποῖο ἦταν ξυλόγλυπτοι Σταυροί. Ἀποκάλυψε σὲ κάποιον: «Ὅσο σκαλίζω καὶ σχηματίζω τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στὸ ξύλο, τόσο ἀνάβει μέσα μου ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό».

Τι τρομερά λόγια: «η αγάπη θα ψυχρανθεί».

 

 Τι τρομερά λόγια: «η αγάπη θα ψυχρανθεί». Ισοδυναμεί με το να πει κανείς ότι η ίδια η ζωή θα σβήσει. Είναι σαν να λέει «το βδέλυγμα της ερημώσεως [θα σταθεί] στον άγιο τόπο». 

 Το να είσαι χριστιανός σημαίνει να είσαι άνθρωπος γεμάτος αγάπη. Πού βρίσκεται η αγάπη στον κόσμο; Στην Εκκλησία του Χριστού. Αν δεν υπάρχει αγάπη στην Εκκλησία, τότε δεν μπορεί να υπάρξει ούτε στον κόσμο... Ωστόσο, ακόμη και σε έναν κόσμο που δεν γνωρίζει τον Θεό, η ανθρώπινη αγάπη είναι πάντα παρούσα ως ένα φως που επιμένει — ως αυτό που επιτρέπει στην ανθρωπότητα να συνεχίσει να υπάρχει.

 Πού υπάρχει κυρίως αυτό το φως που επιμένει; Στην οικογένεια. Κι όμως, σήμερα, ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, γίνονται τα πάντα για να καταστραφεί η οικογένεια — και με μεγάλη επιτυχία, όπως βλέπουμε. Και πού αλλού εκδηλώνεται η ανθρώπινη αγάπη; Στις πιο οικείες και υψηλές σχέσεις ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα. Τι συμβαίνει τώρα; Αυτό που παλαιότερα ονομαζόταν ''πεπρωμένο'' —το όνειρο της αδελφής ψυχής— αντικαθίσταται όλο και περισσότερο από αυτό που αποκαλείται «συντροφικότητα» ή «σχέση συνεργασίας», μια σχέση δηλαδή που είναι εύκολα αντικαταστάσιμη.

Τέλος, υπάρχουν τα παιδιά. Εκεί που υπάρχουν παιδιά, αναπόφευκτα πρέπει να υπάρχει αγάπη. Όποιος δεν αγαπά τα παιδιά έχει μια επικίνδυνα άρρωστη ψυχή — θανάσιμα άρρωστη. Κι όμως, αυτό έχει γίνει φαινόμενο ευρέως διαδεδομένο. Όλο και συχνότερα, τα παιδιά αντιμετωπίζονται απλώς ως μια ενόχληση...

Ο Κύριος μας λέει  ότι, μέσα σε αυτή τη φρίκη και το «βδέλυγμα της ερημώσεως στον άγιο τόπο» —όχι μόνο στην Εκκλησία, όπου η αγάπη ψυχραίνεται, αλλά σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος— «εκείνος που θα υπομείνει ως το τέλος, αυτός θα σωθεί»...

Είναι καθήκον μας, ως χριστιανοί, να σταθούμε ακλόνητοι μέχρι τέλους στα τελευταία προπύργια της Βασιλείας του Χριστού, εκεί όπου η αγάπη κυριαρχεί απόλυτα. Πρέπει να σταθούμε ακλόνητοι όπου μπορεί ακόμη να διατηρηθεί η αγάπη — τόσο μέσα στην Εκκλησία όσο και έξω από αυτήν, σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. «Η αγάπη θα ψυχρανθεί στους πολλούς», λέει ο Κύριος. Όμως δεν λέει ότι η αγάπη θα ψυχρανθεί σε *όλους*...

Υπάρχουν εκείνοι για τους οποίους η διατήρηση έστω και μιας σταγόνας της αγάπης που δόθηκε από τον Κύριο είναι πιο πολύτιμη από οτιδήποτε στον κόσμο — πιο πολύτιμη και από την ίδια τη ζωή...

 «Η αγάπη θα ψυχρανθεί». Όμως ο Κύριος δεν λέει ότι θα πεθάνει... «Ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» — αλλά μόνο εν αγάπη.

Πρωθιερέας Αλέξανδρος Σαργκούνωβ

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΧΡΥΣΗ

 

---

Τη μνήμη της Αγίας Νεομάρτυρος Χρυσής τιμά σήμερα, 13 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Η Αγία Χρυσή γεννήθηκε στο χωριό Σλάτενα (σημερινή Χρυσή) της επαρχίας Αλμωπίας Νομού Πέλλης. Ο πατέρας της ήταν φτωχός και είχε τέσσερις θυγατέρες. Η Χρυσή ήταν ωραία στο σώμα και στην ψυχή. Κάποτε, ενώ βρισκόταν μαζί με άλλες γυναίκες στους αγρούς και μάζευε καυσόξυλα, την απήγαγε κάποιος Τούρκος και τη μετέφερε στο σπίτι του.

Ο Τούρκος προσπάθησε με κολακείες να την εξισλαμίσει και να την κάνει γυναίκα του.

Η Χρυσή όμως αντιστάθηκε και δυναμικά απάντησε: «Εγώ τον Χριστό μόνο γνωρίζω για νυμφίο μου, που δεν θα αρνηθώ και αν ακόμα με κομματιάσεις».

Οι γονείς και οι συγγενείς της Χρυσής, με εξαναγκασμό των Τούρκων, την παρακαλούσαν να δεχτεί τον μωαμεθανισμό για να σωθεί. Αλλά η μεγαλόψυχη Χρυσή τους απάντησε ότι: «πατέρα έχω τον Κύριό μου Ιησού Χριστό, μητέρα την Κυρία Θεοτόκο, αδελφούς δε και αδελφές έχω τους Αγίους και τις Αγίες της Εκκλησίας μας».

Μπροστά λοιπόν στη σταθερότητα της Χρυσής, οι Τούρκοι απάντησαν με φρικτά βασανιστήρια. Τελικά στις 13 Οκτωβρίου 1795 μ.Χ., κατέκοψαν το σώμα της με μαχαίρια και έτσι πανάξια έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου από τον Νυμφίο Χριστό.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας Πίστεως.
Σκεύος χρύσεον, της παρθενίας, και ακήρατος, νύμφη Κυρίου, εχρημάτισας Χρυσή καλλιπάρθενε· την γαρ αγνείαν αμέμπτως φυλάττουσα, υπέρ Χριστού θεοφρόνως ενήθλησας· Μάρτυς ένδοξε, ικέτευε τον Νυμφίον σου, δωρήσασθε ημίν το μέγα έλεος.