Αφιέρωμα Αυγούστου!Παναγία της Σπηλιάς

 

Η Αργιθέα κρύβει δύο εικόνες που δεν ξεχνά εύκολα ο επισκέπτης. Από τη μία είναι η λίμνη που δημιουργήθηκε από μία κατολίσθηση και από την άλλη ένα μοναστήρι που στέκεται πάνω σε έναν βράχο. Η Βασιλική Κοϊμτζίδου, η οποία οργανώνει εδώ και χρόνια εναλλακτικές δραστηριότητες στην Αργιθέα, ξέρει πού να σε στείλει πρώτα. Αφού λοιπόν πήγαμε πρώτα στη λίμνη, μετά ήρθε και η σειρά του μοναστηριού. Μετά τη Στεφανιάδα, ο δρόμος ανηφορίζει. Οι στροφές πολλαπλασιάζονται, τα έλατα πυκνώνουν και κάποια στιγμή ο ασφαλτόδρομος σε φέρνει μπροστά σε κάτι που δεν περιμένεις.

Η Μονή της Σπηλιάς είναι τοποθετημένη στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Μάραθος, σε υψόμετρο που κυμαίνεται μεταξύ 900 και 1.000 μέτρων, και προκαλεί στον επισκέπτη αίσθημα δέους. Είναι θεμελιωμένη κυριολεκτικά πάνω στον βράχο. Κάτω από τον βράχο αυτό εκτείνεται η σπηλιά όπου βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας. Δεξιά και αριστερά, το τοπίο κόβεται απότομα κι από κάτω, βαθιά, κυλά ο Πετριλιώτης. Η θέα προς το φαράγγι είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό πράγμα που θα δεις σε ολόκληρη την Αργιθέα: ο βράχος, ο αέρας, το ποτάμι, τα δέντρα να γίνονται μικρά εκεί κάτω. Σταματάς και κοιτάς με θαυμασμό.

Η λαϊκή παράδοση τοποθετεί την ίδρυσή της στο έτος 1064. Σύμφωνα με τον θρύλο, δύο αδελφοί ιερομόναχοι, ο Αθανάσιος και ο Παρθένιος, είδαν σε όραμα την Παναγία, η οποία τους υπέδειξε να ανεβούν στον απόκρημνο γκρεμό για να αναζητήσουν την εικόνα της. Τη βρήκαν και εκεί θεμελίωσαν τη Μονή.

Στο εσωτερικό, η μονή έχει δύο καθολικά

Ο Καραϊσκάκης στη Μονή

Η πρώτη έγκυρη γραπτή μαρτυρία για το μοναστήρι χάνεται στους αιώνες, όμως το 1677, με επίσημο πατριαρχικό σιγίλιο του Πατριάρχη Διονυσίου Δ’, η Μονή ανακηρύχθηκε σταυροπηγιακή, υπαγόμενη άμεσα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αλλά η Μονή της Σπηλιάς δεν ήταν μόνο εκκλησία. Κατά τη διάρκεια του Αγώνα του 1821, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης μετέφερε το στρατηγείο του στη Μονή της Σπηλιάς. Εκεί πραγματοποιούσε τις πολεμικές του συσκέψεις, οργάνωνε τον ανεφοδιασμό των ανδρών του και κατέστρωνε τα στρατηγικά του σχέδια. Ο ίδιος γνώριζε αυτά τα βουνά από παιδί.

Οι τοιχογραφίες και η θέα

Στο εσωτερικό, η μονή έχει δύο καθολικά. Ο Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι το αρχαιότερο κτίσμα, η κατασκευή του οποίου τοποθετείται στον 17ο αιώνα, και είναι κοσμημένος με εξαιρετικές μεταβυζαντινές τοιχογραφίες σε θερμές, γήινες αποχρώσεις. Δίπλα βρίσκεται ο Μέγας Ναός της Ζωοδόχου Πηγής, με το επιβλητικό επιχρυσωμένο ξυλόγλυπτο τέμπλο που φιλοτεχνήθηκε το 1779. Δυστυχώς, σήμερα δεν επιτρέπεται η πρόσβαση στον ναό, καθώς έχει υποστεί ζημιές από πρόσφατο σεισμό. Στην αυλή, όμως, αποκαλύπτεται και πάλι εκείνη η συγκλονιστική θέα προς τα βουνά της Πίνδου.

Ο Χριστός, όσο ζούσε επί γης, νήστευε και προσευχόταν. Η Παναγία το ίδιο. Εμείς;(Κυριακή Ι΄ Ματθαίου)

 

  

 Ένας πατέρας έφερε το παιδί του στον Χριστό, λέγοντάς του ότι σεληνιάζεται. Ο Χριστός έδειξε ότι το παιδί διακατεχόταν από δαιμόνιο.    Δεν το επηρέαζε σε τίποτε η σελήνη ή τα άστρα, όπως νόμιζαν και νομίζουν πολλές φορές οι άνθρωποι. Και φυσικά ο Χριστός θεράπευσε το παιδί, επιτιμώντας και βγάζοντας το δαιμόνιο. Στους μαθητές του, που απέτυχαν να βγάλουν το πονηρό πνεύμα, καταλόγισε έλλειψη πίστης, προσευχής και νηστείας (Κυριακή Ι΄ Ματθαίου).

Το δυναμικό αυτό τρίπτυχο (πίστη, προσευχή, νηστεία), είναι κάτι που δεν ηχεί ευχάριστα στα αυτιά μας σήμερα.Απαιτεί προϋποθέσεις που δεν είμαστε διατεθειμένοι να παράσχουμε.

Κατ’ αρχήν ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται με την πίστη.
Θέλει βεβαιότητες ατράνταχτες, σιγουριά ψηλαφητή για το καθετί.
Αγκιστρώνεται πιο πολύ στη λογική του, δέχεται συνήθως μόνο ό,τι αυτή μπορεί να επεξηγήσει.
Πραγματικότητες πέραν της λογικής, όπως ο Θεός, γίνονται αποδεκτές με αγνωστικισμό, μια και δεν υπάρχουν γι’ αυτές λογικές, δηλαδή αναντίρρητες, αποδείξεις.
Δεν επιστρατεύεται η πίστη πουθενά.
Εφαρμόζεται ο κανόνας, «για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί».
Η λογική αποθεώνεται, η πίστη περιφρονείται.

Η προσευχή προϋποθέτει μετατόπιση του κέντρου από τον άνθρωπο στον Θεό.
Έρχεται μετά την πίστη, αλλά θέλει επιπλέον και κόπο.
Δεν είναι μόνο να ψελλίσουμε κάποια λόγια στον Θεό.
Είναι να μεταβάλουμε τη ζωή μας ολόκληρη σε προσευχή αδιάλειπτη.
Σε μια σχέση ευχαριστίας και δοξολογίας προς τον Θεό για όλα. Κάτι, που θα μπορούσε να προκύψει και να κρατηθεί σε αδιάπτωτη ένταση μόνο από μια βαθειά αγάπη, έναν μανικό έρωτα για τον Θεό, που θα υποσκέλιζε κάθε έρωτα για καθετί κοσμικό.
Που θα μετέθετε την επιθυμία μας στο «όντως εφετόν», στο μόνο που πραγματικά αξίζει ν’ αγαπηθεί, που θα έβλεπε το παν, την απόλυτη χαρά στον Χριστό.

Η νηστεία πάλι σημαίνει άσκηση. Σωματική και πνευματική.
Θέλει κόπο κι αυτή, και μάλιστα πολύ, γιατί μας φέρνει σε κόντρα με ό,τι μάθαμε πολύ καλά από τα γεννοφάσκια μας:
Να απολαμβάνουμε. Πασχίσαμε για έναν πολιτισμό, που έγινε μεν πελώριος για να καλύψει κάθε μας ανάγκη, αλλά το νόημά του συρρικνώνεται σε τρεις μόλις λεξούλες: Απόλαυσε τη στιγμή.
Μην πάει χαμένο ούτε λεπτό.Μην πεις ποτέ όχι σε επιθυμία σου.
Έχουμε τα μέσα πλέον να δίνουμε στον εαυτό μας την κάθε απόλαυση.
Έννοιες, όπως άσκηση, μέτρο, περιορισμός επιθυμιών, προσφορά στον άλλο, έχουν χάσει για μας λίγο-πολύ το νόημά τους. Προέχει πάντα η άμεση ικανοποίηση, η άμεση κατανάλωση, η γεύση της στιγμής. Τα θέλουμε όλα και μάλιστα αμέσως!

Η Παναγία μας όμως, που σε λίγο γιορτάζει, μας στέλνει ένα μήνυμα πολύ διαφορετικό.
Δεν επιδίωξε για το πρόσωπό της τίποτε από όσα επιθυμούμε εμείς. Το θέλημά της ήταν πάντα στραμμένο στον Θεό.
Άφησε στην άκρη κάθε δική της επιθυμία.
Κανόνας της, εφ’ όρου ζωής, ήταν ο αρχικός της λόγος, «ιδού η δούλη Κυρίου».
Αν και μπορούσε, ως Μητέρα του Θεού, να έχει τα πάντα, δεν ζήτησε για τον εαυτό της τίποτε.
Επέλεξε ισόβια άσκηση, έζησε ταπεινή και αφανής. Υπήρξε τέλεια, η μόνη αναμάρτητη μεταξύ των ανθρώπων, και όμως, χωρίς να το έχει ανάγκη, προσευχόταν και νήστευε μέχρι την τελευταία της στιγμή, ακόμα και όταν είχε λάβει ήδη από τον πρωτοστάτη αρχάγγελο το μήνυμα για την ένδοξη μετάστασή της «γήθεν προς ουρανόν».
Ο Χριστός, όσο ζούσε επί γης, νήστευε και προσευχόταν. Η Παναγία το ίδιο.
Εμείς; Γιατί να θεωρούμε λάθος και ζημία μας έναν τέτοιο τρόπο ζωής;

π.Δημήτριος Μπόκος

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 09/08/2026-ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΖ' 14-23

 

 Πρωτότυπο Κείμενο

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπος τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ, γονυπετῶν αὐτῷ, καὶ λέγων· Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. Καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς Μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη, ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; Φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε. Καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς, καί ἐξῆλθεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον· καὶ ἰάθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης. Τότε προσελθόντες οἱ Μαθηταί τῷ ᾿Ιησοῦ κατ᾿ ἰδίαν, εἶπον· Δια τί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. Ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ· Μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται· καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται, εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. ᾿Αναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἶπεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· Μέλλει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων· καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται.

 Νεοελληνική Απόδοση

Όταν έφτασαν στο πλήθος, τον πλησίασε ένας άνθρωπος, γονάτισε μπροστά του και του είπε: «Κύριε, σπλαχνίσου το γιο μου, γιατί είναι επιληπτικός και υποφέρει· πολλές φορές μάλιστα πέφτει στη φωτιά και στο νερό. Τον έφερα στους μαθητές σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν». Ο Ιησούς απάντησε: «Γενιά άπιστη και διεφθαρμένη, ως πότε θα είμαι μαζί σας; Ως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρτε τον μου εδώ». Ο Ιησούς επιτίμησε το δαιμόνιο, και βγήκε απ’ αυτόν· από εκείνη την ώρα το παιδί γιατρεύτηκε. Πήγαν τότε ιδιαιτέρως στον Ιησού οι μαθητές και τον ρώτησαν: «Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε;» Κι  ο Ιησούς τους είπε: «Εξαιτίας της απιστίας σας»˙ «σας βεβαιώνω πως, αν έχετε πίστη έστω και σαν κόκκο σιναπιού, θα λέτε σ΄ αυτό το βουνό, πήγαινε από ΄δω εκεί, και θα πηγαίνει· και κανένα πράγμα δε θα είναι αδύνατο για σας. Αυτό το δαιμονικό γένος δε βγαίνει παρά μόνο με προσευχή και νηστεία». Ενώ οι μαθητές περιέρχονταν τη Γαλιλαία, τους είπε ο Ιησούς: «Ο Υιός του Ανθρώπου πρόκειται να παραδοθεί σε χέρια ανθρώπων· θα τον θανατώσουν, και την τρίτη μέρα θα αναστηθεί».

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 09/08/2026-ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Δ΄ 9-16

Πρωτότυπο Κείμενο 

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις. Ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ· ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί· ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι. Ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί· λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα,βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι. Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα, ἀλλ᾿ ὡς τέκνα μου ἀγαπητὰ νουθετῶ. Ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ ᾿Ιησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα. Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, μιμηταί μου γίνεσθε.

Νεοελληνική Απόδοση 

Ο Θεός σ’ εμάς τους αποστόλους έδωσε την ελεεινότερη θέση, σαν να είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε στο στάδιο. Γιατί γίναμε θέαμα για τον κόσμο, για αγγέλους και γι’ ανθρώπους. Εμείς παρουσιαζόμαστε μωροί για χάρη του Χριστού, ενώ εσείς είστε σοφοί χάρη στο Χριστό∙ εμείς είμαστε αδύναμοι, ενώ εσείς είστε δυνατοί∙ εμείς είμαστε περιφρονημένοι, ενώ εσείς είστε τιμημένοι! Ως αυτή την ώρα πεινάμε, διψάμε, γυρνάμε με κουρέλια, ξυλοδαρμένοι, από τόπο σε τόπο χωρίς σπίτι, και μοχθούμε να ζήσουμε δουλεύοντας με τα ίδια μας τα χέρια. Στους εμπαιγμούς απαντάμε με καλά λόγια, στους διωγμούς με υπομονή, στις συκοφαντίες με λόγια φιλικά. Καταντήσαμε σαν τα σκουπίδια όλου του κόσμου, ως αυτή την ώρα θεωρούμαστε τα αποβράσματα της κοινωνίας. Δε σας τα γράφω αυτά για να σας κάνω να ντραπείτε, αλλά για να σας συμβουλέψω όπως ο πατέρας τα αγαπημένα του παιδιά. Γιατί κι αν ακόμα έχετε χιλιάδες δασκάλους στη ζωή σας με το Χριστό, δεν έχετε πολλούς πατέρες αλλά μόνον ένα. Στη σωτήρια οικονομία του Ιησού Χριστού, εγώ σαν πατέρας σας γέννησα με το κήρυγμα του ευαγγελίου. Σας ζητώ λοιπόν να μου μοιάσετε.

Η ζήλεια είναι ψυχική νόσος....

Απόσπασμα από το βιβλίο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου πρώην Πειραιώς κ.Καλλινίκου

"προσέχεις τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά σου"

Η ζήλεια είναι ψυχική νόσος ,πολλές φορές πολύ βασανιστική ,και για τον έχοντα το πάθος της ζήλειας και για τους γύρω του.Δυστυχώς το πα΄θος αυτό το έχουν πολλοί άνθρωποι . Διαφέρει ως προς το βαθμό.Σε άλλους η ζήλεια είναι πολύ φανερή και σε άλλους είναι κρυφή και ύπουλη.Τη συνατάμε μέσα στην οικογένεια ,μέσα στην κοινωνία .μέσα στις συνεργασίες.Δυστυχώς δε και σε ανθρώπους φαινομενικά καλλιεργημένους ,που θα περίμενε κανείς να μην παρουσιάζουν καταστάσεις ζήλειας.Αλλά πολύ περισσότερο υπάρχει σε ακαλλιέργητους ανθρώπους.

Είναι ένα ψυχικό σαράκι.Το περίεργο είναι ότι δεν υπάρχει ζήλεια μόσο σε χαμηλά κοινωνικά στρώματα ,αλλά και σε πολύ υψηλά.

Συνήθως η ζήλεια είναι πάθος το οποίο κληρονομούμε με τη γέννησή μας και αποτελεί βασικό ελάττωμα του χαρακτήρος μας .Έχει δε πολλές φορές πολύ βλαπτικά και καταστροφικά αποτελέσματα στις σχέσεις μας με τους άλλους.Παρατηρείται η ζήλεια πολύ συχνά στην οικογένεια .κάποιο από τα μέλη της ζηλεύει τα άλλα.Και αν η ζήλεια υπάρχει στον έναν αδελφό προς τον άλλο ,δημιουργείται γκρίνια και μιζέρια και αναστάτωση μέσα στην οικογένεια.Γιατί προτιμήθηκε ο άλλος αδελφός και όχι εγώ;

Και άνθρωποι ακόμα που παρουσιάζουν πολλή ευσέβεια και θέλουν να ευαρεστήσουν στον Θεό κυριεύονται από το πάθος της ζήλειας.Η ζήλεια είναι βασανιστικό πάθος ,πρώτα για τον ζηλιάρη και μετά για τον ζηλευόμενο.Στην ψυχή του ζηλιάρη δημιοργείται εύκολα μελαγχολία,όταν βλέπει κάποιον να υπερέχει. Βασανίζει η ζήλεια και φυγαδεύει την ειρήνη ,τη χαρά και την ευχαρίστηση της ζωής.Ο ζηλεύων είναι συχνά παραπονιάρης.Νομίζει τον εαυτό τον αδικημένο και δεν χαίρεται τη ζωή.Δεν απολαμβάνει με χαρά τις δωρεές που του έχει δώσει ο Θεός.Τον κατατρώγει το σαράκι της ζήλειας,τον κάνει γκρινιάρη..

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

  

---

Τη μνήμη του Αγίου Αιμιλιανού του Ομολογητού και Επισκόπου Κυζίκου τιμά σήμερα, 8 Αυγούστου, η Εκκλησία μας. Ο Απόστολος Παύλος θέλοντας να τονίσει τη μεγάλη σημασία της ομολογίας της πίστης μας προς το Χριστό, είπε: «Έχοντες ούν αρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τους ουρανούς, Ιησούν τον υιόν του Θεού, κρατώμεν της ομολογίας».

Αφού, δηλαδή, έχουμε μεγάλο Αρχιερέα, που έχει πλέον περάσει από τους ουρανούς και μπήκε στην αιώνια κατάπαυση, όπου μας περιμένει…
που δεν είναι απλός άνθρωπος, αλλά είναι ο Υιός του Θεού, ας κρατάμε καλά την ομολογία της πίστης μας προς Αυτόν, τον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό.

Ένα τέτοιο παράδειγμα ομολογίας ήταν και ο Άγιος Αιμιλιανός, που έζησε μεταξύ 8ου και του 9ου αιώνα μ.Χ.

Ο Αιμιλιανός ήταν επίσκοπος Κυζίκου μετά το Νικόλαο, στα χρόνια 787 – 815 μ.Χ. Αγωνίστηκε με όλη τη δύναμη που του παρείχε ο Θεός για την τιμητική προσκύνηση των αγίων εικόνων, όταν αυτοκράτορας ήταν ο εικονομάχος Λέων ο Ε’.

Αθλητής της Ορθοδοξίας, μιλούσε θερμότατα γι’ αυτή και ενίσχυε τους πιστούς να υπομένουν καρτερικά τους ασεβείς διωγμούς. Υπέφερε πολλές κακοπάθειες και θλίψεις και πέθανε τελικά εξόριστος, σαν γνήσιος Ομολογητής της ορθής πίστης.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Της του Λόγου εικόνος διαγράψας την έλλαμψιν, Αιμιλιανέ Ιεράρχα διά βίου ορθότητας, την ένσωμον Εικόνα του Χριστού, εδίδαξας τιμάσθαι ευσεβώς, διά τούτο ως ποιμένα και αθλητήν, τιμώμεν σε κραυγάζοντες, δόξα τω παρασχόντι σοι Ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω δωρουμένω διά σού, πάσι την άφεσιν.

Αφιέρωμα Αυγούστου:Λαρνιώτισσα, η "Παναγιά του Σκίνου

 

Ίσως να μην υπάρχει πιο συγκινητικός θρύλος στην Κάρπαθο, που να μιλά για ένα μεγάλο θαύμα και ταυτόχρονα να αποδεικνύει την πίστη, την αγάπη και την υπομονή μιας μάνας, από αυτόν της Παναγίας της Λαρνιώτισσας!

Μέσα από αφηγήσεις, στις ώρες μιας αποσπερίας, ίσως οι πιο παλιοί να έχουν ακούσει την ιστορία, αλλά για τους νεότερους, υπάρχει η ευκαιρία να τη διαβάσουν και να τη διδαχτούν από το βιβλίο του Μανώλη Κασσώτη «Η Βαγγελίστρα της Καρπάθου και εξωκλήσια της περιοχής», από τις εκδόσεις apella nota, το 2008.

Η ιστορία της Λαρνιώτισσας και το μεγάλο θαύμα της Παναγίας χάνεται μέσα στους αιώνες!

Τρεις άνθρωποι έχουν κομβικό ρόλο στο μεγάλο θάμα που γράφει ο Μανώλης Κασσώτης. Ο Βασιλής του Μανιά, μια Μενετιάτισσα μάνα, που δε θα μάθουμε ποτέ το όνομα της κι ο γιος αυτής της γυναίκας. Μικρό αγόρι τον άρπαξαν σε κάποια από τις επιδρομές τους πειρατές και τον έκαμαν σκλάβο!

Και στους τρεις, κάποιο Σάββατο πριν από 4-5 αιώνες, εμφανίστηκε, τους μίλησε η Παναγία και τους οδήγησε στο σημείο που σήμερα βρίσκεται η εκκλησία που γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου.

Η Παναγία οδήγησε τη μάνα και τον Βασιλή του Μανιά ταυτόχρονα στον πιο μεγάλο σκίνο, την ίδια στιγμή ο σκλαβωμένος γιος, ο οποίος κρύβει όλο το δράμα των ιστορικών χρόνων, σπάει τα δεσμά του, αφήνει το πειρατικό καράβι που είναι ναύτης και κολυμπά στο Καρπάθιο πέλαγος! Επιστρέφει στο νησί του μετά από 30 χρόνια σκλαβιάς κι αυτός με την Παναγία για οδηγό.

Ο Μανώλης Κασσώτης αποδεικνύει για ακόμη μια τη θαυμαστή μαεστρία της πένας του αλλά κυρίως την πίστη του στο θαύμα, που έμενε άγραφο και μεταφερόταν από στόμα σε στόμα για πολλούς αιώνες.

Σήμερα μπορεί φαινομενικά να είμαστε περισσότερο δύσπιστοι, ωστόσο σε μικρά και μεγάλα θαύματα παραμένουμε βουβοί, αφού από τη μια δε χωρούν οι ανθρώπινες εξηγήσεις κι από την άλλη όλο και μας πονά και κρυφά ή φανερά θα επιθυμούσαμε μια βοήθεια για να το λύσουμε.

Έτσι λοιπόν, σε εκείνη την περασμένη κι εντελώς άγνωστη για μας εποχή, που περιγράφει ο συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής Μανώλης Κασσώτης, μια μάνα ξανασμίγει μετά από 30 ολόκληρα χρόνια με τον μονάκριβο γιό της! Με οδηγό την Παναγιά τη Λαρνιώτισσα.

Ο Βασιλής του Μανιά, κρατά στο σπίτι του την εικόνα Της που βρέθηκε μέσα στο σκίνο! Ωστόσο η Παναγία έχει διαφορετική άποψη. Επιστρέφει στον σχίνο! Και ζητά από τον Βασιλή του Μανιά, σε εκείνο ακριβώς το σημείο, να κατασκευάζει το σπίτι Της! Να χτίσει ένα μικρό εκκλησάκι!

Το εικόνισμα της Παναγίας βρέθηκε 8 Σεπτεμβρίου, ανήμερα των γενεθλίων της Παναγίας και για αυτό το λόγο ο Βασιλής του Μανιά αποφάσισε να γιορτάζεται εκείνη τη μέρα. Επειδή στην περιοχή περνούσε ο ξεροπόταμος Λαρνιώτης το όνομα που επιλέχτηκε να δοθεί είναι το προφανές, δηλαδή Παναγία η Λαρνιώτισσα ή σκέτο Λαρνιώτισσα.

Πέρασαν και κείνες οι γενιές, αφού ο πανδαμάτωρ χρόνος δεν αφήνει τίποτε ζωντανό που να μην το καταπιεί. Όμως το μικρό εκκλησάκι και το πανηγύρι που γινόταν εκεί στις 8 Σεπτέμβρη γινόταν όλο και πιο γνωστό. Οι λίγοι έφερναν όλο και πιο πολλούς συγγενείς και φίλους, τιμούσαν τη Χάρη Της και με τα χρόνια το πανηγύρι έγινε κάτι παραπάνω από δεδομένο.

Ο απόγονος του Βασιλή του Μανιά, Βασίλης Δασκαλάκης, ο οποίος γεννήθηκε γύρω στο 1860 το κληρονόμησε, μαζί με τη μάντρα με τα ζώα κι είχε την υποχρέωση να συνέχιση την τέλεση του πανηγυριού. Μάλιστα παντρεύτηκε την Φωτεινή του Λάμπρου. Μαζί έκαμαν μεγάλη φαμίλια έτσι το μικρό εκκλησάκι δεν τους έφτανε, δεν τους χωρούσε πια. Στις αρχές του 200υ αιώνα ο Βασίλης Δασκαλάκης μετά το πανηγύρι χάλασε το μικρό εκκλησάκι κι έφτιαξε ένα μεγαλύτερο, το ξωκλήσι που υπάρχει σήμερα.

Ο Μανώλης Κασσώτης σε αυτό το σημείο αναφέρει στη μελέτη του για τη Λαρνιώτισσα, που περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Η Βαγγελίστρα της Καρπάθου και εξωκλήσια της περιοχής” εκδόσεων apella nota, Αθήνα 2008, ακόμη ένα θαύμα! Η Παναγία παρουσιάστηκε στην κόρη του κτήτορα, την Κυραννιά, και της ζήτησε να μην την “αφήνει ο πατέρας της ξεσκέπαστη γιατί βρέχεται”. Ο Βασίλης Δασκαλάκης κατάλαβε την επιθυμία της Παναγίας, ολοκλήρωσε άμεσα την κατασκευή και τη στέγη του μοναστηριού.

Το 1930 το μοναστήρι πέρασε στα χέρια της κόρης του Βασίλη Δασκαλάκη, Ευδοξίας, συζύγου του Σταύρου Μαργαρίτη. Η γυναίκα ανέλαβε τη διαχείριση της Λαρνιώτισσας ώσπου μετά τα δύσκολα χρόνια του πολέμου, το 1950, το παραχώρησε στη Μητρόπολη, Από τότε τη διαχείριση ανέλαβε η εκκλησιαστική επιτροπή της Βαγγελίστρας.

Τη δεκαετία του 1970 τοποθετήθηκε ο μεγάλος σιδερένιος σταυρός, στον λόφο που βρίσκεται απέναντι από το ξωκλήσι και κοιτά τη θάλασσα μια προσφορά των αείμνηστων Νικήτα και Χατζηάννη Νικολάου Παχούντη. Το 2003, με έξοδα του Μανώλη Κασσώτη, έγιναν η μεγάλη σκάλα που οδηγεί στον Σταυρό. Η σκάλα έχει 121 πέτρινα σκαλοπάτια που οδηγούν στο ύψωμα που έχει τοποθετηθεί ο Σταυρός που αποτελεί πια σημάδι για τα περαστικά πλοία από την περιοχή. Ο παλιός σιδερένιος Σταυρός υπήρξε ανάγκη λόγο φθορών να αντικατασταθεί έτσι με δωρεά του Παναγιώτη και της Ευαγγελία Σκευοφύλακα τοποθετήθηκε ένας μεγάλος ανοξείδωτος Σταυρός.

Αξίζει να αναφέρουμε λίγες μονάχα λέξεις από την θαυμάσια περιγραφή του Μανώλη Κασσώτη:

“Νωρίς την παραμονή καταφθάνουν οι προσκυνητές από τα Πηγάδια, τις Μενετές, το Απέρι, τη Βωλάδα και την Αρκάσα, γύρω στα 3.000 άτομα για να προσευχηθούν και να παρακολουθήσουν τον μεγάλο Εσπερινό, πολλοί φέρνουν άρτους και άλλα τάματα.  Οι προσκυνητές κάθονται στα πέτρινα τραπέζια και στα ξύλινα που τοποθετήθηκαν στην αυλή και όπου αλλού υπάρχει ελεύθερος χώρος. Κοντά στο σούρουπο αρχίζει κατανυκτικός Εσπερινός, με Αρτοκλασία και διανομή άρτου. Η ομορφιά του περιβάλλοντος και η υποβλητικότητα του δειλινού, δημιουργούν αισθήματα ψυχικής ανάτασης, ένα είδος επικοινωνίας με το Θεό….Η Παναγία του Μεγάλου σκίνου θερμαίνει την πίστη των ανθρώπων και κρατάει ζωντανές της καρπάθικες παραδόσεις, του Βασιλή, της Μενεδιάτισσας και του γιού της”.

Μητροπάρθενος» † Μητροπολίτης Πατρῶν Νικόδημος

 

«Εὐχαρίστως βοῶ Σοι· χαῖρε Μητροπάρθενε».

Παράδοξος φαίνεται καί ἀνθρωπίνως ἀκατανόητος ἡ ὀνομασία αὕτή, τήν ὁποίαν ἀπευθύνει πρός τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον ἡ Μ.Παράκλησις.

Μητροπάρθενος! Μητέρα καί παρθένος συγχρόνως! Ἀνήκει τοῦτο, ὁμολογουμένως, εἰς τά ἀδύνατα παρ’ ἀνθρώποις.

Ὅπως ἐπεξηγεῖ ἕνας ἄλλος ἑότριος ὕμνος πρός τήν Θεοτόκον·

«Ἀλλότριον τῶν μητέρων ἡ παρθενία,

καί ξένον ταῖς Παρθένοις ἡ παιδοποιΐα

Ἐπί Σοί, Θεοτόκε, ἀμφότερα ὠκονομήθη…».

Ἡ ὀνομασία αὕτή («μητροπάρθενος»), ἐξυπονοεῖ τά τρία ταῦτα, τά ὁποία ὁ ἱερός Δαμασκηνός, εἰς τήν Ὀκτώηχον, διετύπωσε περί τῆς Θεοτόκου : (καί τά ὁποία συμβολίζουσι τρεῖς ἀστέρες, εἰς τήν κεφαλήν καί τούς ὤμους, τῆς εἰκόνος τῆς «Πλατυτέρας»).

«πρό Τόκου παρθένος·

καί ἐν Τόκῳ Παρθένος·

καί μετά Τόκον πάλιν οὖσα παρθένος».

1.Πρό Τόκου παρθένος. Διά τῆς φράσεως αὐτῆς τονίζομεν ὅτι ἡ Γέννησις τοῦ Κυρίου ἐγένετο (ὅπως λέγομεν εἰς τό Σύμβολον τῆς πίστεως) «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου».

Ὡς γνωστόν, κατά τόν Εὐαγγελισμόν, ἡ Παναγία ἀπήντησεν εἰς τό μήνυμα τοῦ Ἀρχαγγέλου, ὅτι θά γεννήσῃ ὡς ἄνθρωπον τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ· «πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεί ἄνδρα οὐ γινώσκω ;». Και ἔλαβε τήν ὑπερφυσικήν πληροφορίαν· «Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί Σέ, καί δύναμις Ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι». Αὐτόν ἀκριβῶς τόν ὑπερφυσικόν τρόπον, διά τοῦ ὁποίου ἐγεννήθη ὁ Κύριος εἶχε προείπει πρό αἰώνων πολλῶν ὁ προφ. Ἠσαΐας· «ἰδού ἡ Παρθένος ἐν γαστρί λήψεται καί τέξεται Υἱόν· καί καλέσουσι τό Ὄνομα Αὐτοῦ Ἐμμανουήλ».

Τάς διαβεβαιώσεις δέ αὐτάς τῆς Π. καί τῆς Κ.Δ. μόνον θαῦμα δύναται νά ἑρμηνεύσῃ. Καί πράγματι μέγιστον θαῦμα εἶναι ἡ ἐκ παρθένου Γέννησις τοῦ Κυρίου. Ἀλλ’ οἱ χριστιανοί δέν ἐκπλήσσονται. Μάλλον θεωροῦν πολύ εὔλογον, ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ μέ ἕνα θαῦμα νά ἐγκαινιάσῃ τήν Κ.Δ. (Μήπως ἡ θεία αὕτή παντοδυναμία δέν ἐδημιούργησε τήν Κτίσιν ἐκ τοῦ μηδενός) Νέαν κτίσιν, ἄλλωστε, ἦλθε νά δημιουργήσῃ ὁ Χριστός ἐπί τῆς γῆς. Διά τοῦτο δέν γεννάται φυσιολογικῶς  «ἐκ θελήματος σαρκός καί ἐκ θελήματος ἀνδρός», ἀλλ’ «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου», διά νά εἶναι ὁ νέος Ἀδάμ, νέος γενάρχης τῶν ἀνθρώπων, τῆς (ἐν Αὐτῷ Χριστῷ) «καινῆς κτίσεως».

2.Εἶναι δέ ἑπόμενον ὅτι ἡ πρό Τόκου Παρθένος θά ἔμενε καί ἑν Τόκῳ παρθένος. «Πᾶν ἄρσεν, διανοῖγον μήτραν, ἅγιον Κυρίῳ κληθήσεται» ἔλεγεν ὁ Νόμος τοῦ Μωϋσέως. Ἀλλ’ ὅπως ἡ ἀρχή τῆς συλλήψεως τοῦ Κυρίου ἐν τῇ μήτρᾳ τῆς Παρθένου (ὡς ὑπερφυσική) δέν ἔθιξε τήν παρθενίαν Της, τοιουτοτρόπως καί ἡ ἔκβασις τῆς κυοφορίας, θευματουργικῶς πάλιν, ἀφῆκεν αὐτήν ἀνέπαφον.

Ὡραιότατα συμβολίζει τήν ἀλήθειαν αὐτήν μία προφητική εἰκών τοῦ προφ. Ἰεζεκιήλ. (μδ΄ 2). Βλέπει μίαν πύλην κεκλεισμένην καί λέγει·

«Ἡ πύλη αὕτη κεκλεισμένη ἔσται· οὐκ ἀνοιχθήσεται καί οὐδείς οὐ μή διέλθῃ δι’ αὐτής. ὅτι Κύριος… εἰσελεύσεται δι’ αὐτής, καί ἔσται κεκλεισμένη».

Εἰς τήν ὅλην ἐπί γῆς παρουσίαν τοῦ Κυρίου τοιαῦτα θαῦματα ἐπαναλαμβάνονται. Ἀναστάς, ἐξέρχεται ἐκ τοῦ Τάφου, ἐνῷ οὗτος εἶναι ἐσφραγισμένος, καί πρός τούς μαθητάς ἐμαφίζεται εἰς τό ὑπερῷον «τῶν θυρῶν κεκλεισμένῶν». Μέ ἀνάλογον θαυμαστόν τρόπον γεννᾶται ἐκ Παρθένου, «τάς κλεῖς τῆς Παρθένου μή λυμηνάμενος ἐν τῷ Τόκῳ» κατά τόν ἱερόν Δαμασκηνόν (εἰς τόν Κανόνα τῆς Ἀναστάσεως).

3.Κατά μείζονα λόγον, ἐννοεῖται, ῆ Παναγία Θεοτόκος, καί μετά Τόκον (καί μετά την Γέννησιν τοῦ Κυρίου) ἔμεινεν ἐσαεί ἀειπάρθενος.

Καί ἡ Ἱδία, ἀλλά καί ὁ μνήστωρ Αὐτῆς Ἰωσήφ, μετά τά θαυμαστά γεγονότα, τά ὁποῖα διεδραματίσθησαν εἰς τήν Βηθλεέμ, καί μετά τάς ἐπανειλημμένας δι’ ἀγγέλου ἀποκαλύψεις καί τάς ἐν γένει θείας καί οὐρανίας ἐκδηλώσεις (ἐπί τῇ Γεννήσει τοῦ Σωτῆρος καί μετ’ αὐτήν) κατενόησαν ἀμέσως ὅτι ἡ μνηστεία των δέν εἶχε προορισμόν νά καταλήξῃ εἰς γάμον. Ὁ Ἰωσήφ παρέμεινεν ἁπλῶς φύλαξ και συμπαραστάτης τῆς Παναγίας Παρθένου. Ἦτο τό ὄργανον τῆς Προνοίας τοῦ Θεοῦ, ἵνα εἰς τάς δυσκόλους καί κρισίμους περιστάσεις τῆς Θεοτόκου καί τοῦ Θείου Βρέφους προσφέρῃ τάς χρησίμους ὑπηρεσίας του. Οὐδεμία συζυγία ἥνωσέ ποτε αὐτόν μετά τῆς Παναγίας Παρθένου. (Οἱ λεγόμενοι   «ἀδελφόθεοι» ἧσαν μᾶλλον τέκνα τοῦ Ἰωσήφ ἐκ προτέρου γάμου του «μετά γυναικός συνωκηκυίας αὐτῷ πρό τῆς Μαρίας»).

Ἀλλά, διά νά ἐπανέλθωμεν εἱς τήν Μ. Παράκλησιν· ἄς προσέξωμεν, ἐποικοδομητικῶς τώρα, μίαν σχετικήν φράσιν αὐτῆς·

«Χαῖρε τῶν παρθένων δόξα καί μητέρων ὡράϊσμα καί κλέος».

Ὑμνεῖται ἡ Παναγία ὡς σέμνωμα καί πρότυπον παρθένων καί μητέρων. Ἐξ ὅσων δέ εἴπομεν περί Αὐτῆς ὡς ἀειπαρθένου καί ὡς μητροπαρθένου, προβάλλει, ἕν δίδαγμα ἐνδιαφέρον πάντας ἡμᾶς, τάς γυναῖκας πρῶτον (τῶν ὁποίων ἡ Παναγία εἶναι δόξα καί κλέος) ἀλλά καί τούς ἄνδρας.

Ὀνομάζοντες Αὐτήν «μητροπάρθενος», εἶναι φανερόν ὅτι ἀναφερόμεθα ὄχι ἁπλῶς εἰς τήν ἀειπαρθενίαν τῆς Θεοτόκου ἀπό σωματικῆς ἀπόψεως, ἀλλά τονίζομεν – μαζί μέ αὐτήν- τήν πνευματικήν ἐκείνην κατάστασιν τῆς ἐξαιρέτου ἁγνότητος ἡ ὁποία παρουσιάζει παρθένον τήν ψυχήν, τ.ἔ. ἀδιαφθόρον «μή ἔχουσαν σπῖλον…» (Ἐφεσ. ε΄ 27) καθαράν καί ἀμόλυντον.

Εἰς τήν ἐποχήν μας, δυστυχῶς, ὀλίγοι ἄνθρωποι-ἄνδρες καί γυναῖκες- ἐνδιαφέρονται νά μή μολύνωνται ψυχικῶς. Πολλοί καί πολλαί μόνον τά προσχήματα διασώζουν (ἄν μή καί ταῦτα δέν λαμβάνωσιν ὑπ’ ὂψιν).

Ἀλλ’ εἶναι καιρός νά μάθωμεν ὅτι ὀφείλομεν «καί τοῦτο ποιῆσαι, κἀκεῖνο μή ἀφιέναι». Καί τό σῶμα ἁγνόν καί ἄμωμον· καί τήν ψυχήν ἄσπιλον καί ἀκηλίδωτον· ἀποφεύγοντας «πάντα μολυσμόν (καί) σαρκός καί πνεύματος»· καί «δοξάζοντες(οὕτω) τόν Θεόν ἐν τῷ σώματι ἡμῶν καί ἐν τῷ πνεύματι ἡμῶν ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ» (Α΄ Κορ. ς΄ 20).

Μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών Νικοδήμου

Μην κάνεις πράγματα για αγάπη. Να κάνεις πράγματα από αγάπη.

 

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Μην κάνεις πράγματα για αγάπη. Να κάνεις πράγματα από αγάπη.
Μην αναζητάς την αγάπη ως ανταμοιβή των πράξεών σου.

Άφησε την αγάπη να γίνει η αιτία κάθε πράξης σου.
Να μιλάς από αγάπη. Να σιωπάς από αγάπη.

Να μένεις από αγάπη. Να φεύγεις από αγάπη.
Να συγχωρείς από αγάπη.

Να λες ναι από αγάπη. Να λες όχι από αγάπη.
Να υπομένεις από αγάπη. Να αντιδράς από αγάπη.

Να ελπίζεις από αγάπη.
Να προσφέρεις από αγάπη. Να δέχεσαι από αγάπη.

Να αφήνεις από αγάπη. Να επιμένεις από αγάπη.
Να περιμένεις από αγάπη. Να προστατεύεις από αγάπη.

Να εμπιστεύεσαι από αγάπη. Να κατανοείς από αγάπη.
Να ακούς από αγάπη. Να αποδέχεσαι από αγάπη.

Να προσεύχεσαι από αγάπη. Να λες «σ’αγαπώ» από αγάπη.

Όταν όλα ξεκινούν από την αγάπη, τότε τίποτα δεν γίνεται από φόβο, εγωισμό ή ανάγκη· όλα γίνονται με αυτήν την αλήθεια της καρδιάς, αβίαστα και φυσικά.

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΟΜΕΤΙΟΣ

 

 

Τη μνήμη του Αγίου Δομετίου του Πέρση και των δύο μαθητών αυτού τιμά σήμερα, 7 Αυγούστου, η Εκκλησία μας. Ο Oσιομάρτυρας Δομέτιος ήταν Πέρσης και έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Διδάχθηκε τη χριστιανική πίστη από κάποιο χριστιανό, που ονομαζόταν Άβαρος.

Όταν το έμαθαν αυτό οι άνθρωποι του σπιτιού του, εξεγέρθηκαν εναντίον του και ο Δομέτιος αναγκάσθηκε να τους εγκαταλείψει.

Κατέφυγε στην πόλη Νίσιβη στα βυζαντινά σύνορα, οπού κλείστηκε σε κάποια μονή. Αναχώρησε, όμως, κι από κει, για να έλθει στη Θεοδοσιούπολη, στη μονή Σεργίου και Βάκχου, όπου ο Δομέτιος καλλιέργησε σε μεγάλο βαθμό τις αρετές του Ευαγγελίου.

Ο προϊστάμενος της μονής Ουρβέλ, βλέποντας την πνευματική ανωτερότητα του Δομετίου, θέλησε να τον κάνει πρεσβύτερο. Αλλά ο αγώνας του Δομετίου δεν ήταν πως θα αρπάξει αξιώματα, αλλά πως θα τα αποφύγει.

Διότι έμαθε από τον Κύριο του Ιησού Χριστό, να είναι «ταπεινός τη καρδία» που σημαίνει, ταπεινός στο φρόνημα και την εσωτερική διάθεση. Γι’ αυτό και έφυγε στα όρη και ζούσε μέσα σε μια σπηλιά με δύο μαθητές του.

Όταν κάποτε περνούσε από ‘κει ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, διέταξε να τον σκοτώσουν. Οι στρατιώτες του Ιουλιανού βρήκαν το Δομέτιο και τους μαθητές του να ψάλλουν μέσα στη σπηλιά, όπου τους φόνευσαν με λιθοβολισμό.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Τον της χάριτος λόγον εισποιησάμενος, πυρσολατρών τας τερθρείας απεποιήσω σοφώς, τω Χριστώ ανατεθείς Πάτερ Δομέτιε, και εν αθλήσει ακλινής, ως οσίων μιμητής, εδείχθης Οσιομάρτυς, διό σε ύμνοις τιμώμεν, συν φοιτητών σου τη δυάδι σοφέ.

Αφιέρωμα Αυγούστου:Παναγία η Βρυσιανή.

 

Η Παναγία η Βρυσιανη είναι αφιερωμένη στην γέννηση της υπεραγίας Θεοτόκου και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου.

Πρόκειται για έναν ναο που χτίστηκε το 1935 στα θεμέλια του πρώτου ναού, που πιθανολογείται να ανεγέρθηκε το 1553 και να ανακαινίσθηκε το 1791. Είναι το μεγαλύτερο προσκύνημα της επαρχίας Καρπάθου και Κάσου και ένα απο τα σημαντικότερα της Δωδεκανήσου, κι όλο αυτό οφείλεται στην σεπτή κι θαυματουργή εικόνα της. Την ακριβή προέλευση της δεν την γνωρίζουμε, ομως η παράδοση θέλει να προέρχεται απο τους Κύπριους μετανάστες στην μεσαιωνική περίοδο, όπου εγκαταστάθηκαν στην Κάρπαθο και στην περιοχή του Λευκού, και αργότερα με τις επιδρομές των πειρατών η εικόνα μεταφέρθηκε μαζί με την τότε κοινότητα του Λευκού στην σημερινή της τοποθεσία.

Αυτό όμως που αξίζει να σημειωθεί είναι οτι δυο μοναχοί αγιορείτες, οταν έφθασαν στο χωριό και είδαν την εικόνα χωρίς κανένα δισταγμό την θεώρησαν έργο τους Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά. Οπως και να έχει μιλάμε για μια εικόνα ή μάλλον να πούμε καλύτερα για ένα σκεύος επικοινωνίας των ανθρώπων με τον Θεό, και αυτό γιατί τα θαύματα που έγιναν είναι αμέτρητα.

Που είσαι Παναγία μου;

 

 

*Που είσαι Παναγία μου;*

Στις σκιές του κόσμου, όπου ο πόνος σχεδιάζει βαθιές γραμμές πάνω στις καρδιές, εκεί στέκεται η Παναγία.

Μια σιωπηλή μάρτυρας της ανθρώπινης δυστυχίας. Μια Μητέρα που δεν εγκαταλείπει. Δεν φοράει πάντα φωτεινά ενδύματα, ούτε περιβάλλεται από θαύματα. Μερικές φορές είναι η κρυφή παρηγοριά στη νύχτα, το κλάμα που δεν ακούγεται, το χέρι που σφίγγει το δικό σου χέρι όταν νιώθεις μόνος.

Ίσως να την έχεις συναντήσει χωρίς να την αναγνωρίσεις:

Μέσα από την γιαγιά που κάθεται στο παγκάκι του νοσοκομείου, περιμένοντας νέα για τον εγγονό της. Ή στον γιατρό και την νοσοκόμα που σκύβει με υπομονή πάνω από έναν ασθενή, σκουπίζοντας τον ιδρώτα του πόνου.

Η Παναγία δεν είναι μακριά από τις πληγές της ζωής. Ξέρει τι σημαίνει να βλέπεις αυτόν που αγαπάς να υποφέρει. Σταυρώθηκε μαζί με τον Υιό της, κρατώντας όλη την αγωνία της μητέρας που δεν μπορεί να σώσει το μονάκριβο Παιδί Της!

Και ίσως γι’ αυτό, ακόμα και σήμερα, δεν φεύγει από τους σταυρούς που σηκώνουμε εμείς. Οποιοδήποτε σταυρό!

Μένει δίπλα σου όταν ο κόσμος σου γκρεμίζεται, όταν η ελπίδα σβήνει σαν κερί στο άνεμο. Δεν σου υπόσχεται εύκολες λύσεις, όχι όχι, αλλά σου ψιθυρίζει: *«Δεν είσαι μόνος. Υποφέρω μαζί σου. Και όπως ο σταυρός οδήγησε σε ανάσταση, έτσι κι ο δικός σου πόνος, όσο βαθύς κι αν είναι, δεν θα είναι το τελευταίο σου λόγο.»*

Γιατί η Παναγία δεν είναι η θεά που εξαφανίζει τα δάκρυα, αλλά η Μάνα που τα δέχεται και μέσα από αυτά, γεννά μια νέα πίστη , μια νέα ελπίδα, μια νέα αγαπάει προς τον Χριστό!

Γι’αυτό σου λέω και σήμερα!

Την Παναγία από το φουστάνι να κρατάς εσύ μου με διαβάζεις τώρα!

Πατήρ ⲀθⲀνⲀϲιος

Ἱερὰ Μονὴ ΠⲀνⲀγίⲀς ΜⲀλεβῆς

Οικογένεια, ώρα μηδέν;

 

Του Αρχιμ. Διονυσίου Λαζαρίδη - Romfea.gr

---

Είχε πει κάποτε ο Άγιος Πορφύριος το εξής συνταρακτικό ότι:« Για να προσεύχονται τα παιδιά πρέπει να έχουν αίμα προσευχομένων γονέων».

Η προσευχόμενη οικογένεια είναι το υγιές κύτταρο του σώματος της εκκλησίας. Είναι η πνευματική ραχοκοκαλιά της ενοριακής πράξης και συνείδησης.

Αποτελεί το εναργές πολυόργανο της κοινωνίας, είναι ο κινητήριος ζωτικός μοχλός, που σηματοδοτεί την υγιή ύπαρξη, πράξη και συνέχεια του έθνους.

Για να γίνουν αυτά πραγματικότητα, πρέπει η οικογένεια, να έχει εξασφαλισμένη αρραγή υπόσταση και ζώσα πνευματικότητα.

Η Πολιτεία και η εκκλησία είναι οι σταθεροί εγγυητές που θα τα διασφαλίζουν.

Δυστυχώς κάποιες δημόσιες δηλώσεις ειδημόνων μόνο σύγχυση και αβεβαιότητα μπορούν να προκαλούν.

Συγκεκριμένα η δημόσια φράση: «δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος», μας προβληματίζει.

Εκ στόματος αρμόδιας υπουργού τέτοια φράση είναι θλιβερό να έχει ειπωθεί.

Δεν έχει θέση επίβλεψης και προάσπισης στα μελλοντικά αρμόδια υπουργικά σχέδια η πατροπαράδοτη οικογένεια;

Δεν έχει θέση στο μέλλον της ελληνικής κοινωνίας η οικογένεια αυτούσια όπως είναι μέχρι σήμερα; Τι θα αλλάξει ή τι μέλλει να την διαφοροποιήσει;

Ποιο είδος οικογένειας είναι υπό σχεδιασμό κατά την υπουργό, για να αποτελέσει το πνευματικό πατρόν, που θα εξυφάνει το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας;

Για να διαφυλάξει η υπουργός την διαφορετικότητα όπως διατείνεται, πρέπει να βυθίσει αύτανδρο το πατροπαράδοτο πλοίο της οικογένειας;

Εκείνο που διακρατεί για χιλιετηρίδες τη θεμελιακή συνοχή μέσα στην ελληνική κοινωνία;

Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος, στην υπουργική ατζέντα της αρμόδιας υπουργού;

Μα το έργο που υπηρετεί είναι να προστατέψει την παρουσία, ύπαρξη και δράση της παραδοσιακής οικογένειας μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Παρήλθεν τελικά η ελληνική παραδοσιακή οικογένεια από τον υπουργικό σχεδιασμό;

Μήπως επειδή μέσα από τις εθνικές δημογραφικές στατιστικές διακρίνεται μία συνεχής πληθυσμιακή κατάρρευση;

Εάν ναι, τότε σαν αρμόδια υπουργός οφείλει να ενισχύσει τα νέα ζευγάρια με παροχές, με ενημερωτικά και ενισχυτικά συνέδρια, με εκπαιδευτικές δράσεις, σε συνεργασία με τοπικούς φορείς, σε συνεργασία προπάντων με τις μητροπόλεις και την τοπική ενορία.

Από τις σχετικές δηλώσεις της παρατηρείται να εξοβελίζεται η πατροπαράδοτη ελληνική οικογένεια και να προάγεται στη θέση της το inclusion και η διαφορετικότητα.

Αυτό είναι μέγα και ολέθριο σφάλμα, που θα στοιχίσει στην κοινωνική συνοχή και εν γένει στην απρόσκοπτη πορεία του έθνους.

Μία ακόμη φράση που ακούστηκε από την υπουργό μας προβληματίζει.

«Δεν μπορείς να πεις ότι η τυπική οικογένεια του μέλλοντος είναι μια οικογένεια με δύο γονείς και τρία παιδία.»

Μόνο προβληματισμό προκαλεί αυτή η δημόσια δήλωση. Ποια τυπική οικογένεια φαντάζεται η σεβαστή υπουργός;

Για ποια τυπική οικογένεια κάνει λόγο; Ποια είναι η σύνθεση αυτής της οικογένειας που έχει η ίδια σχεδιάσει και που θα αποτελέσει το μέλλον της Ελλάδας;

Γιατί πρέπει να μπει ανάχωμα στην φυσικό ρεύμα της οικογένειας η διαφορετικότητα;

Ποιοι θα είναι οι γονείς της μελλοντικής οικογένειας που εκείνη ως αρμόδια υπουργός οραματίζεται;

Εξάγεται τελικά από τα λεγόμενα της το συμπέρασμα, ότι δεν θα παίζει πλέον πρωτεύοντα ρόλο το παραδοσιακό μοντέλο των γονέων πατέρα και μητέρας στην μελλοντική οικογένεια.

Μια φθηνή αιτιολογία είναι: «γιατί έχουμε πολυδιάσπαση νοικοκυριών». Ακούγεται ζοφερό.

Ολέθριο τέλος ομολογουμένως θα αποβεί να αντικαταστήσουμε την πατροπαράδοτη σύνθεση, το αρχέγονο μοντέλο της ελληνικής οικογένειας, εκείνης που γέννησε αγίους ιεράρχες και ακάματους ιερείς, ήρωες της πατρίδας αλλά και της καθημερινότητας, με το inclusion και την διαφορετικότητα.

Τέλος μην ξεχνάμε τη ρήση του Αγίου Πορφυρίου.

«Η αγιότητα των γονέων, σώζει τα παιδιά.»

Ο νοών νοείτω.

ΛΑΜΨΟΝ ΚΑΙ ΗΜΙΝ ΤΟΙΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙΣ το φως Σου το «αΐδιον»

  Μία αντίθεση αποτυπώνεται στο απολυτίκιο της μεγάλης Δεσποτικής εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Από την μία οι μαθητές του Χριστού Τον είδαν να μεταμορφώνεται και να αφήνει να φανερωθεί η δόξα Του και αυτοί βίωσαν το συγκλονιστικό αυτό γεγονός, το προφητικό της εσχάτης ημέρας του κόσμου και της ύπαρξής μας,, «καθώς ηδύναντο», όπως μπορούσαν. Από την άλλη, ο υμνογράφος παρακαλεί τον Χριστό να λάμψει και για μας τους αμαρτωλούς το φως Του το «αΐδιον», το αιώνιο, το διαρκές, το αδιάλειπτο, τόσο στην παρούσα ζωή, όσο και στην ατελεύτητη.

Η αντίθεση είναι ανάμεσα στους μαθητές και τη δυνατότητά τους να κατανοήσουν την εμπειρία της Μεταμορφώσεως και σε μας που είμαστε αμαρτωλοί. Προφανώς, αμαρτίες είχαν και οι μαθητές. Όμως εκείνοι είχαν μία μοναδική ευλογία: να βλέπουν τον Χριστό, να τον συναναστρέφονται διαρκώς, να είναι η ζωή τους κοινωνία με Εκείνον. Ο τρόπος αυτός, εκ των πραγμάτων, κάνει την ύπαρξη να αφυπνίζεται. Να λειτουργεί πνευματικά. Να ελέγχει λογισμούς και να αφοσιώνεται στη οδό του Ευαγγελίου, στην οποία το πρόσωπο του Χριστού οδηγεί.

 Αυτή η κατάσταση βεβαίως δεν σήμαινε ότι δεν απαιτούνταν προσωπικός κόπος και αγώνας εναντίον του κακού και των παθών. Το παράδειγμα του Ιούδα, του μαθητή και προδότη εξαιτίας του νοσήματος της φιλαργυρίας, μαρτυρεί ότι δεν είναι εξασφαλισμένη η συνεχής κοινωνία με τον Χριστό, αν ο άνθρωπος δεν θελήσει να παλέψει με τον εαυτό του, να αφήσει τον Χριστό να τον αγιάσει, ώστε να ζήσει την εμπειρία της δικής του πλέον μεταμορφώσεως σε ύπαρξη που από εικόνα Θεού ομοιώνεται με Αυτόν, όπως είναι ο αληθινός προορισμός μας.

 Όμως εμείς χαρακτηριζόμαστε και είμαστε αμαρτωλοί, διότι ο νους μας παραμένει προσανατολισμένος στα του κόσμου τούτου, με αποτέλεσμα να μην αφήνουμε περιθώριο να δούμε την καρδιά μας πώς είναι, ποια πάθη την πολιορκούν, πόσο μας καθοδηγεί η υπερηφάνειά μας και η αίσθησή μας ότι η ζωή μάς ανήκει, ότι νόημα έχει όταν την ελέγχουμε, πόσο δεν μπορούμε να αντέξουμε τον άλλον διότι δεν είναι όπως τον θέλουμε, πόσο ο κοσμικός προσανατολισμός της ζωής μας γίνεται ο κύριος στόχος και ο Θεός μία γωνία, ένα περιθώριο. Το κυριότερο πάθος μας όμως παραμένει το ότι δεν θεωρούμε ότι χρειαζόμαστε τον Θεό για να ευτυχήσουμε, ότι δεν μας νοιάζει η αγάπη, αλλά τα τρία «φ» αυτής της πραγματικότητας , η φιλαυτία, η φιληδονία, η φιλοδοξία, και ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε αυτά υποθάλπει ως κριτήρια νοηματοδότησης και σκοπού, ιδίως στους νεώτερους.

Η εορτή της Μεταμορφώσεως του Κυρίου λειτουργεί ως βάση αφύπνισης για όσους επιθυμούν να θυμηθούν τον τελικό σκοπό της ζωής. Είναι να λάμψει και σε μας το «φως το αΐδιον» του προσώπου του Κυρίου. Να γίνουμε φως. Να αλλάξουμε εντός μας και να καρδιοχτυπήσουμε με λαχτάρα για τον Θεό που έγινε άνθρωπος, διότι μας αγαπά. Για να μας συντροφέψει στον αγώνα προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Εκεί όπου κανένα σκοτάδι, ούτε παθών ούτε κακίας ούτε απόγνωσης δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού. Εκεί όπου όλοι συναντιόμαστε, αρχικά εν ψυχή και στο τέλος της Ιστορίας και με το σώμα μας, για να υπάρχουμε ως πρόσωπα φωτισμένα, αγιασμένα, ελεημένα, μεταμορφωμένα σε υπάρξεις που αγαπούν και χαίρονται.

Η Εκκλησία είναι ο τρόπος, ο χώρος, ο χρόνος όπου ζούμε το Θαβώρειο φως. Βλέπουμε στις εικόνες των αγίων τα φωτοστέφανα. Βλέπουμε την ιλαρότητα του προσώπου τους, μέσα από μία γλυκύτητα, δοσμένη στη σοβαρότητα που απαιτείται ώστε ο άνθρωπος να νιώσει ότι η Μεταμόρφωση μας περιμένει, όταν έχουμε ξεκινήσει να παλεύουμε εναντίον της αμαρτίας του «εγώ και μόνο». Όταν αγαπούμε. Όταν χαιρόμαστε εκ της καρδίας μας. Όταν, τελικά, ζητούμε τον Χριστό, όχι για να Τον κρατήσουμε για μας, αλλά για να Τον μοιραστούμε με όλους, όπως έκαναν και οι μαθητές δίνοντας τη ζωή τους εν αγάπη. Ας γιορτάσουμε αγαπώντας, μετανοώντας, κατανοώντας ότι το φως της Μεταμόρφωσης είναι η αρχή και το τέλος του θεούμενου ανθρώπου. Δηλαδή, όλων μας, διότι γι’ αυτό πλαστήκαμε!
Χρόνια πολλά κι ευλογημένα!

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

Τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού, τιμά σήμερα, 6 Αυγούστου, η Εκκλησία μας. Κατά τη διήγηση των Ευαγγελιστών, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήρε από τους μαθητές τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και ανέβηκε στό όρος Θαβώρ για να προσευχηθεί.

Όπως σημειώνει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Eπήρε δε τρεις μόνους Aποστόλους, ως προκρίτους και υπερέχοντας. O μεν γαρ Πέτρος επροκρίθη, επειδή ηγάπα πολλά τον Xριστόν. O δε Iωάννης, επειδή ηγαπάτο από τον Xριστόν. O δε Iάκωβος, επειδή εδύνετο να πίη το ποτήριον του θανάτου, το οποίον και ο Kύριος έπιεν».

Οι τρεις μαθητές Του, όπως ήταν κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο Θαβώρ και ενώ κάθισαν να ξεκουραστούν, έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν, ξύπνησαν, αντίκρισαν απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα.

Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο, και τα φορέματα Του ήταν λευκά σαν το φως. Τον περιστοίχιζαν δε και συνομιλούσαν μαζί Του δυο άνδρες, ο Μωϋσής και ο Ηλίας.

Γράφει χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Έφερε δε εις το μέσον τους τον Mωυσήν και τον Ηλίαν, διά να διορθώση τας σφαλεράς υποψίας, οπού είχον οι πολλοί περί αυτού. Kαθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Kύριον, πως είναι ο Ηλίας.

Άλλοι δε, πως είναι ο Iερεμίας. Διά τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το Θαβώρ τους πρώτους και κορυφαίους Προφήτας, διά να γνωρίσουν οι μαθηταί, και διά των μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Xριστού, και των Προφητών.

O μεν γαρ Xριστός, είναι Δεσπότης. Oι δε Προφήται, είναι δούλοι. Kαι ίνα μάθουν, ότι ο Kύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της ζωής. Διά τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Mωυσήν. Aπό δε τους ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν».

Αφού οι μαθητές συνήλθαν κάπως από την έκπληξη, ο πάντα ενθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας να διατηρηθεί αυτή η αγία μέθη που προκαλούσε η ακτινοβολία του Κυρίου, ικετευτικά είπε να στήσουν τρεις σκηνές. Μια για τον Κύριο, μια για το Μωϋσή και μια για τον Ηλία. Πριν προλάβει, όμως, να τελειώσει τη φράση του, ήλθε σύννεφο που τους σκέπασε και μέσα απ’ αυτό ακούστηκε φωνή που έλεγε: «Οὗτος ἐστὶν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε» (Λουκά, θ’ 28-36). Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε.

Οφείλουμε, λοιπόν, και εμείς όχι μόνο να Τον ακούμε, αλλά και να Τον υπακούμε. Σε οποιοδήποτε δρόμο μας φέρει, είμαστε υποχρεωμένοι να πειθαρχούμε.

Ἀπολυτίκιον:
Ἦχος βαρύς.
Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.

Αφιέρωμα Αυγούστου:ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΓΑΡΑ (ΟΤ ΚΑΓΙΑ ΠΑΦΡΑΣ)

 

 Μονή στο βουνό Νεπιέν της Πάφρας κοντά στο χωριό Οτ Καγιά, λέγονταν και Παχατσάχ Παναγιασί (όνομα τούρκικο που σημαίνει «η Παναγιά που κάνει τον τυφλό να βλέπει») σήμερα σε πολλούς είναι γνωστή σαν ματωμένη σπηλιά.

 ο μοναστήρι αποτελούσε θρησκευτικό κέντρο της περιοχής και υπήρξε μαρτυρικός τόπος μιας μεγάλης μάχης, τον Απρίλιο του 1917.

Στη σπηλιά της Παναγίας είχαν καταφύγει, περίπου 600 γυναικόπαιδα και 80 αντάρτες με επικεφαλείς τους Χατζηγιώργη Καραβασίλογλου από το χωριό Αγτσάλαν και τον Κωνσταντίνο Δεληονάλογλου από το χωριό Ουτς Πουνάρ. Η μάχη άρχισε στις 16 Απριλίου και κράτησε ως τις 22.Οι Έλληνες αντάτρες πολέμισαν γενναία χωρίς καμία απολύτως βοήθεια και όταν πια δεν είχαν άλλα πολεμοφόδια, αποφάσισαν να αυτοκτωνίσουν παρα να πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Τελευταίος ''έφυγε'' ο καπετάνιος Χατζηγιώργης, αφού ύψωσε πρώτα λευκή σημαία για να σωθούν τα γυναικόπαιδα.

Οι Τούρκοι μετέφεραν τους 600ους άμαχους της Παναγίας Μάγαρας στην τουρκική κωμόπολη Τσασούρ και από εκεί όσους επέζησαν από τα μαρτύρια που υπέστησαν στην πλατεία του χωριού, τους έστηλαν εξορία στην Κασταμονή, όπου και έφτασαν μόνο 83 άτομα. Ένας από τους επιζώντες ήταν και ο 12χρονος τότε Κλαζίδης Βασίλης από το Ουτς Πουνάρ, που εγκαταστάθηκε μετά την ανταλλαγή στο χωριό Βαθύτοπος Δράμας. 

Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ

Στις 22 Ιουλίου 2008 μεταφέρθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης η νέα εικόνα της Παναγίας Μαγαράς.

Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία της νέας εικόνας ανήκει στον κ.Νικο Μαυρίδη που κατάγεται από το Ακριτοχώρι.

Η νέα εικόνα είναι δωρεά και αγιογραφήθηκε από τις μοναχές του Ιερού Ησυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου Ακριτοχωρίου Το ξυλόγλυπτο προσκηνιτάρι της εικόνας είναι δωρεά του συλλόγου μας, του ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΚΡΙΤΟΧΩΡΙΟΥ-ΘΡΑΚΙΚΟΥ «ΟΙ ΑΚΡΙΤΕΣ». Ενώ η ακολουθία είναι του δρος Χαραλάμπου Μ.Μπούσια μεγά Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας με τίτλο «ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΣ ΜΑΓΑΡΑΣ ΤΗΣ ΕΝ ΤΗ ΕΠΑΡΧΙΑ ΠΑΦΡΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΝΥΝ ΤΙΜΩΜΕΝΗΣ ΕΝ ΑΚΡΙΤΟΧΩΡΙΩ ΣΙΝΤΙΚΗΣ» 

Παραθέτουμε απόσπασμα της Ακολουθίας. 

Ήχος ά 

Των ουρανίων ταγμάτων

Καταφυγή των Ποντίων,

Θεογεννήτρια,

παφραίων η προστάτις,

αντιλήπτωρ ταχεία,

φρουρός και παραστάτις εν τοις δεινοίς

σπηλαιώτισσα Δέσποινα

η κλήσιν έχουσα Μάγαρα προσφυώς,

σκέπε πάντας τους τιμώντας σε.

Φρουρός, ακέστορ σκέπη

και μέγα στήριγμα

Παφραίων Χριστωνύμων,

και Ποντίων απάντων

της Μάγαρα Παρθένε, σκέπε πιστούς

νυν είς Ακριτοχώριον

ασπαζομένους εικόνα σου την σεπτήν,

χαριτόβρυτε Παντάνασσα. 

Κάθε χρόνο στις 22-23 Ιουλίου εορτάζεται η έλευση της νέας εικόνας στην εκκλησία του χωριού και διοργανώνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις από τον Σύλλογό μας.

Τιμώμενο πρόσωπο στην πρώτη εκδήλωση ήταν ο εκληπών Κλαζίδης Βασίλειος, ένας από τους λίγους επιζώντες της μεγάλης σφαγής στην σπηλιά της Παναγίας. Ο κυρ Βασίλης πέθανε το 1995 στο Βαθύτοπο Δράμας. Την τιμητική πλακέτα παρέλαβαν οι κόρες του, Παρθένα και Σαββατού.

Παναγία: Το στήριγμα, η ελπίδα και η παρηγοριά του σύγχρονου ανθρώπου

 

π. Σπυρίδων Ιωάννου

Στους αναρίθμητους ύμνους που έχουν γραφεί για την Παναγία Μητέρα ξεχωρίζουν οι Παρακλητικοί Κανόνες.

Δροσιά στο καύμα του σώματος λόγω εποχής, Αύγουστος, αλλά και στα πολυκαύματα της ψυχής και γι’ αυτό αναπάσα στιγμή βάζουμε το επίθεμα τους πάνω στην πληγή μας.

Οι Παρακλητικοί Κανόνες, (Μικρά και Μεγάλη Παράκληση), ψάλλονται εναλλάξ στούς Εσπερινούς στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου (ιερός Δεκαπενταύγουστος).

Είναι αμέτρητα τα πλήθη των πιστών που τρέχουν σ’ όλους τούς Ενοριακούς Ναούς και τα ταπεινά Παρεκκλήσια, για να ακούσουν η καλύτερα να τούς σιγοψάλλουν μαζί με τόσα άλλα στόματα που συντονίζει η λαχτάρα της καρδιάς στο ρυθμο που δίνει ο χορός των ιεροψαλτών.

Καρδιακή προσευχή μεταβάλλεται ο μεστός λόγος του Κανόνα της Παρακλήσεως κάθε δειλινό.

Είναι αλήθεια, ότι όλοι οι χριστιανοί έχουν βαθειά στην καρδιά τους ριζωμένη την ευλάβεια προς την Παναγία. Εκείνη για όλους είναι το στήριγμα, η κατaφυγή, η παρηγοριά.

Τα σημειώνει αυτά και ο υμνογράφος με τρόπο μοναδικό.

Η Μάνα μας είναι των θλιβομένων η χαρά, των αδικουμένων η προστασία, των ξενητεμένων η παρηγοριά, των τυφλών η βακτηρία, όσων ταλαιπωρούνται η βοήθεια, αυτών που βρίσκονται σε κίνδυνο η σκέπη, αλλά και όσων βρίσκονται σε κάποια ανάγκη, γίνεται η αρωγός.

Η Μάνα μας Θεοτόκος δάνισε σάρκα στο Θεό Λόγο, ο οποίος για χάρη μας λειτουργεί το μυστήριο της σωτηρίας μας. Την έκανε Μάνα. Την χάρισε στον άνθρωπο, και εμείς την κάναμε Μάνα μας.

Σαν Μάνα γρικά και προσέχει τις φωνές μας. Η ευαισθησία της καρδιάς Της είναι δεδομένη από τη στιγμη. Η καρδιά της μάνας έχει μια εκπληκτική ευαισθησία για το παιδί της.

Μ’ ένα νεύμα μας καταλαβαίνει την επιθυμία η το πρόβλημα που μας απασχολεί και έρχεται κοντα μας προσπαθώντας να δώσει λύση η να προσφέρει το χάδι της που τόσο γλυκαίνει την πίκρα μας τη στιγμη του πειρασμού.

Το ίδιο συμβαίνει και στην καρδιά της Μεγάλης μας Μητέρας.

Όλοι κάποια στιγμή καταφεύγαμε σ’ Εκείνη είτε με βαθειά πίστη, είτε και με δυσπιστία, και ζητούμε τη στοργική της πρεσβεία για το προσωπικό μας αίτημα.

Η συνδρομή της έρχεται και τότε η καρδιά μας ξεσπά σε μια ευχαριστία: «Ουδείς προστρέχων επί σοι κατησχημένος από σου εκπορεύεται…», σημειώνει χαρακτηριστικά η γραφίδα του υμνωδού.

Απόδειξη τρανή της συνδρομής της και του πλήθους των πολλαπλών ευεργεσιών της είναι οι χιλιάδες Ναοί και Παρεκκλήσια που είναι αφιερωμένα στη χάρη της.

Αλλά και σε κάθε εικόνα της βλέπουμε να είναι κρεμασμένα εκατομμύρια από αφιερώματα και που αποτελούν τούς αδιάψευστους μάρτυρες των πολλών και αμετρήτων ευεργεσιών της.

Το όνομα της έχει γίνει και τραγούδι. Αμέτρητοι οι στίχοι.

Χιλιάδες οι ανώνυμοι και επώνυμοι οι υμνητές της που μέσα από την ποιητική τους γραφή προσπάθησαν να αποτυπώσουν σ’ αυτούς το βάθος της θεολογικής τους ευγνωμοσύνης προς την Παναγία, «την Μητέρα του Φωτός».

Μεταξύ των αμέτρητων ύμνων προς την Κυρία Θεοτόκο είναι και οι δυο γνωστοί Παρακλητικοί Κανόνες, Μικρός και Μεγάλος, που ψάλλονται σε κάθε περίσταση από τα χείλη των πιστών, τόσο να παρακαλέσουν την Υπεραγία Θεοτόκο να συντρέξει στις ποικιλότροπες ανάγκες, όσο και να αντλήσουν από τη θεία μορφη της δύναμη και να βρουν τη ψυχική αντοχή στις θλίψεις τους, μια και η λέξη «Παράκληση» σημαίνει την παρηγοριά, που την προσφέρει απλόχερα σ’ όλους χωρίς διάκριση η Κυρία Θεοτόκος.

Οι Παρακλήσεις ψάλλονται πολύ συχνά και στούς Ναούς, αλλά και κατά μόνας από τούς πιστούς. Τωρα όμως τον Δεκαπενταύγουστο, που γιορτάζεται η Κοίμηση της Παναγίας, το Μικρό Πασχα του καλοκαιριού όπως έχει επικρατήσει να λέγεται, ψάλλονται κατά την ακολουθία του Εσπερινού, μια η Μικρή και μια η Μεγάλη Παράκληση.

Οι Παρακλήσεις δεν ψάλλονται στούς Εσπερινούς του Σαββατό-βραδου, αλλά ούτε και κατά τον Εσπερινό της Μεταμορφώσεως, επειδή το περιεχόμενο των Παρακλήσεων είναι ικετευτικό και δεν ταιριάζει με το πανηγυρικό και χαρμόσυνο ύφος των αναστασίμων και των εορτίων ύμνων.

Η διάκριση των Παρακλήσεων σε Μικρά και Μεγάλη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην έκταση των τροπαρίων των ωδών, μια και τα τροπάρια της Μικράς Παρακλήσεως είναι πιο σύντομα απ’ αυτά της Μεγάλης.

Τα τροπάρια του Μικρού Παρακλητικού Κανόνα είναι έργο αγνώστου υμνογράφου. Ορισμένοι θεωρούν συντάκτη του κάποιο Θεοστήρικτο η Θεοφάνη. Φαίνεται να πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, που από Θεοφάνης μετονομάστηκε Θεοστήρικτος, όταν έγινε μοναχός.

Αντίθετα ο Μεγάλος Κανόνας είναι έργο του Θεοδώρου του Β’ του Δουκός, βασιλέως Νικαίας, του επονομαζομένου και Λασκάρεως, που έζησε στα μέσα του 13ου αιώνα.

Τα δυό αυτά αριστουργήματα της εκκλησιαστικής μας υμνογραφίας είναι πολύ αγαπητά σ’ όλους σχεδόν τους χριστιανούς, οι οποίοι όχι μόνο την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου, αλλά και σε πολλές άλλες περιστάσεις της καθημερινότητος τις διαβάζουν και τις ψάλλουν αποκομίζοντας περισσή ωφέλεια.

Εξάλλου μέσα στην πεζή και δύσκολη περίοδο αυτών των καιρών που βρεθήκαμε με τους ρυθμούς να εναλλάσσονται με τόση γρηγοράδα, η καταφυγή στη μεσιτεία της Κυρίας Θεοτόκου, είναι αναγκαία.

Ο πολύς πόνος, η θλίψη, η αγωνία για το αύριο, η κάθε λογίς δοκιμασία που ταλαιπωρούν την κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, γίνονται προτρεπτικές για καταφυγή στην πανάγια μεσιτεία της Μοναδικής μας Μάνας.

Σ’ αυτήν ας ακουμπίσουμε κι απόψε την καρδιά μας, και ας σιγοψάλλουμε στην άγια μορφή της, «Τα νέφη των λυπηρών εκάλυψαν την αθλίαν μου ψυχήν και καρδίαν και σκοτασμόν εμποιούσί μοι, Κόρη• αλλ’ η γεννήσασα φως το απρόσιτον απέλασον ταύτα μακράν τη εμπνεύσει της θείας πρεσβείας σου». Αμήν.

«Δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος»

Όταν ο Θεός είπε, ότι ακόμη και σ’ αυτόν τον τέλεια ωραίο και αρμονικό κόσμο που έχει φτιάξει ‘Δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος’, δεν εννοούσε μοναχά το γάμο. Κυρίως εννοούσε τη σχέση, τη σχέση του κάθε ανθρώπου με άλλους, έξω από τον εαυτό του, όπου θα μπορούσε μέσα σε μια επικοινωνία εμπιστοσύνης να δώσει, να πάρει και να συμμεριστεί.

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΙΓΝΙΟΣ

Τη μνήμη του Αγίου Ευσιγνίου τιμά σήμερα, 5 Αυγούστου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ευσίγνιος γεννήθηκε στην Αντιόχεια και ήταν στρατιωτικός για εξήντα ολόκληρα χρόνια.

Στρατεύθηκε όταν βασίλευε ο Κώνστας ο Χλωρός, πατέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Έζησε πολλά χρόνια και πρόφθασε μέχρι και τη βασιλεία του Ιουλιανού του Παραβάτη.

Όταν κάποτε ο βασιλιάς αυτός έφθασε στην Αντιόχεια, ζήτησε να τον δει κάποιος γέροντας στρατιώτης 110 χρονών!
Ο Ιουλιανός από περιέργεια τον δέχθηκε, και έμεινε έκπληκτος όταν είδε το γέροντα στρατιώτη τόσων χρονών να διατηρεί αλύγιστο το σώμα του. Διέταξε και τον περιποιήθηκαν όσο το δυνατόν καλύτερα.

Αλλά ο Ευσίγνιος δεν ικανοποιήθηκε απ’ αυτές τις περιποιήσεις του Ιουλιανού και του δήλωσε ότι είναι χριστιανός και ότι μάταια προσπαθεί να ζωντανέψει ένα πτώμα, όπως είναι η ειδωλολατρία. Και επί τέλους, να πάψει να διώκει το Χριστό.

Όταν άκουσε αυτά ο Ιουλιανός, εξαγριώθηκε και διέταξε αμέσως να τον αποκεφαλίσουν. Τότε ο Ευσίγνιος, γεμάτος από χαρά, είπε:

«Ευχαριστώ, βασιλιά. Ο θάνατος με σεβάστηκε στο πεδίο των μαχών, για να με εύρει τώρα και να μου δώσει το κτύπημα χάριν του Χρίστου. Τέτοιο τέλος είναι άξιο χριστιανού στρατιώτη, και δοξολογώ τον Ύψιστο που ευδόκησε να με επιφυλάξει για τέτοιο τέλος».

Έτσι ο Ευσίγνιος έλαβε τον τίμιο θάνατο του μαρτυρίου με αποκεφαλισμό το 362 μ.Χ.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως έμπλεως πίστεως, της προς Χριστόν ευσεβώς, νεάζον το φρόνημα, έσχες εν γήρα καλώς, Ευσίγνιε ένδοξε, όθεν ομολογήσας, τον Υπέρθεον Λόγον, ήλεγξας θαρσαλέως, Παραβάτου το θράσος, εντεύθεν μετά Μαρτύρων, ως Μάρτυς δεδόξασαι

Αφιέρωμα Αυγούστου:Παναγία του βράχου

 

Νοτιοδυτικά του χωριού Ταρσός, γαντζωμένος στους βράχους σαν γεράκι, βρίσκεται χτισμένος εδώ και εκατοντάδες χρόνια ο Ιερός Ναός «της Φανερωμένης» ή όπως είναι ευρύτερα γνωστός, « της Παναγίας του Βράχου». Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, ο ναός αυτός, που εορτάζει κάθε έτος στις 23 Αυγούστου, ιδρύθηκε ως εκπλήρωση τάματος από κάποια γυναίκα από την Ταρσό της Μικράς Ασίας, η οποία σώθηκε ως εκ θαύματος κατά τις τουρκικές επιδρομές του 13ου αιώνα και έφτασε πρόσφυγας, μόνη και ξεριζωμένη στον Φενεό. Ο τοπικός αυτός μύθος πιθανότατα κρύβει την ιστορική αλήθεια, αφού ο Ταρσός του Φενεού σύμφωνα με ιστορικούς πήρε το όνομά του από την μετοίκηση των κατοίκων της βυζαντινής Ταρσού, στους ταραγμένους αιώνες των επεκτατικών πολέμων των Τούρκων. Μια άλλη παράδοση για το χτίσιμο του ναού, η οποία επίσης αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα, μας μεταφέρει στην εποχή μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ τον Πορθητή. Τον Μάιο του 1458 ο κατακτητής της βυζαντινής πρωτεύουσας έφτασε στην Κόρινθο που την πολιόρκησε και στράφηκε στο εσωτερικό της Κορινθίας με στόχο το κάστρο του Ταρσού, το οποίο κατείχε πλεονεκτική γεωστρατηγική θέση.   Οι στρατιές του Μωάμεθ αφού πολιόρκησαν το απόρθητο κάστρο ανεπιτυχώς, αντιλήφθηκαν ότι το μυστικό βρισκόταν στο νερό και κόβοντας την παροχή του, ανάγκασαν τους πολιορκημένους να παραδοθούν. Από αυτούς πολλοί φονεύτηκαν, άλλοι αιχμαλωτίστηκαν για να οδηγηθούν στα σκλαβοπάζαρα και κάποιοι λίγοι  κατόρθωσαν να σωθούν. Από τις γυναίκες άλλες τις πήραν μαζί τους σκλάβες και άλλες πήδηξαν μόνες τους από τον βράχο, που είναι τώρα ο ναός της Παναγιάς, για να μην γίνουν σκλάβες των Τούρκων. Μια νεαρή μητέρα με το μωρό στην αγκαλιά της ικέτεψε με όλη την δύναμή της τους κατακτητές να λυπηθούν το βρέφος που κρατούσε στην αγκαλιά της. Οι Τούρκοι όμως δεν συγκινήθηκαν καθόλου και την έριξαν στον βράχο μαζί με το μωρό. Τότε αυτή επικαλέστηκε την βοήθεια της Παναγίας και ω, του θαύματος! η γυναίκα βρέθηκε στην βάση του κάθετου βράχου στα 100 μέτρα σώα και αβλαβής. Από ευγνωμοσύνη για την σωτηρία της η γυναίκα αυτή διαμόρφωσε την σχισμή του βράχου σε ναό. Όπως και να δημιουργήθηκε ο ναός η αλήθεια είναι ότι βρίσκεται φωλιασμένος σε ένα τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, στην σκιά των βράχων που, όχι άδικα, χαρακτηρίζονται ως τα Μετέωρα της Κορινθίας. Το σπήλαιο που φιλοξενεί τον θρησκευτικό χώρο είναι «διώροφο», με το εκκλησάκι στον «κάτω» όροφο και μια υποτυπώδη αποθήκη και καταφύγιο για τους δύσκολους καιρούς στον «πάνω» όροφο. Μια πέτρινη απότομη σκάλα οδηγεί στα τρία μικρά κλιμακωτά σε ημικύκλιο, διαταγμένα χωρίσματα του ναού. Περνώντας σκυφτά απ' τις χαμηλές πόρτες, με το συναίσθημα της κατάνυξης και του δέους, ο επισκέπτης φτάνει στον τρίτο κύριο χώρο του ναού που έχει το Ιερό εμπρός του. Στην άκρη του μέσα από το Βράχο, τρέχει νερό. Νερό δροσερό και ιαματικό συνδεδεμένο με την αγιότητα του τόπου. Ο ναός κοσμείται από αξιόλογες εικόνες, όπως οι δεσποτικές της Παναγίας και του Χριστού, αλλά και αφιερωματικής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οι οποίες έχουν ηλικία πάνω από 150 έτη και είναι έργα του αγιογράφου Ασημάκη Σκαλτζά. Επίσης υπάρχει και η φορητή εικόνα της Παναγίας της βρεφοκρατούσας 200 και πλέον ετών, η οποία αποτελεί ένα μοναδικό έργο της αγιογραφικής τέχνης, φιλοτεχνημένο πάνω σε μονοκόμματο πελεκητό ξύλο. Η επίσκεψη στον μικρό και τόσο επιβλητικό ναό της Παναγίας του Βράχου χαρίζει στον ταξιδιώτη μοναδικά συναισθήματα. Η θέα προς την κοιλάδα Όλβιου ποταμού κόβει την ανάσα και το βαθύ μυσταγωγικό φυσικό και θρησκευτικό περιβάλλον, συνυφασμένα με την πολύχρονη ιστορία του τόπου αποτελούν εμπειρία ζωής που μένει αξέχαστη και αξεπέραστη!