Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογραφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας
Ἡ λεβεντογέννα Κρήτη δὲν ἔπαψε στὸ διάβα τῶν αἰώνων νὰ βγάζει βλαστάρια ἡρωϊκά, μαρτυρικά, προασπιστὲς τῆς πίστεως, τῆς ἠθικῆς, τῆς ἀρετῆς, τῆς ἐλευθερίας.
Ἀπὸ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες μέχρι καὶ τὶς ἡμέρες μας πότισε τὸ δένδρο τῆς πίστεως μὲ τὰ αἵματα τῶν παιδιῶν της.
Τοὺς τελευταίους αἰῶνες τὸ πότισε καὶ μὲ τὰ νεανικὰ αἵματα τῶν προασπιστῶν τῆς τιμῆς καὶ τῆς σωφροσύνης τους, τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, Μαρίας τῆ Μεθυμοπούλας, Χρυσῆς Τσεπέτη καὶ τοῦ Ἀνώνυμου Μάρτυρος τῆς Ἀλεξανδρείας.
Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Νεκτάριος, ποὺ ἔζησε τὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ ιζ΄ αἰῶνος, ἀναφέρει: «Οὐκ ἔστι πόλις καὶ τόπος, ὅπῃ τῶν Ὀρθοδόξων ἡμῶν οὐ προχέονται ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας τὰ αἵματα. Καὶ μειράκια ἑωράκαμεν πρὸ ὀλίγων ἐτῶν τῇ ἀκμῇ τῆς μαχαίρας ἀφόβως ὑποκλίναντα τὸν αὐχένα».
Κάθε γωνιὰ γῆς τῆς Ὀρθόδοξης πατρίδος μας εἶναι ποτισμένη μὲ τὰ τίμια αἵματα τῶν Νεομαρτύρων, τῶν ἀθλητῶν τῆς μακρόχρονης τουρκικῆς κατοχῆς.
Νέφος οἱ Νεομάρτυρες· ἄνδρες καὶ γυναῖκες, νέοι καὶ γέροι, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, μορφωμένοι καὶ ἀγράμματοι.
Ὅλοι μὲ πίστη βαθιὰ ριζωμένη προσέφεραν σὰν ἱερὰ σφάγια τὸν ἑαυτό τους δῶρο στὸν βωμὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.
Πίστευαν μὲ θέρμη στὸν ἀρχηγὸ καὶ «τελειωτὴν Ἰησοῦν» (Ἑβρ. ιβ΄ 2) καὶ εἶχαν πόθο μαρτυρίου στὴν ψυχή τους· πόθο ποὺ τὸν θεωροῦσαν προνόμιο καὶ δῶρο τοῦ Θεοῦ. «Ἡμῖν ἐχαρίσθη οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν» (Φιλιπ. α΄ 29).
Ὁ Ἀνώνυμος Νεομάρτυς τῆς πίστεως, ὁ ἄγνωστος σὲ ἐμᾶς, ἀλλὰ γνωστὸς στὸν Κύριό μας, Αὐτὸν ποὺ μᾶς γραφει «ἐν βίβλῳ ζωῆς» (Φιλιπ. δ΄ 3), γεννήθηκε στὴν εὐλογημένη Κρητόνησο.
Οἱ γονεῖς του ἦσαν εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετοι, πιστοὶ στὶς πατρικὲς παραδόσεις καὶ τοὺς διέκρινε τὸ γνήσιο ἡρωϊκὸ φρόνημα, τὸ ὁποῖο πέρασαν μὲ τὶς νουθεσίες καὶ τὸ παράδειγμά τους καὶ σὲ αὐτόν.
Νέος, εὐσταλής, ὡραῖος στὴν ὄψη καὶ φίλεργος, στὴν ἀκμὴ τῆς ἡλικίας του, στὰ εἴκοσί του χρόνια βρέθηκε ὁ Νεομάρτυς μας νὰ ἐργάζεται στὴν ἑλληνικὴ τότε Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου, τὴν Ἀλεξάνδρεια τοῦ 1822, λίγο μετὰ τὴν ἐξέγερση τῶν Ἑλλήνων ἐναντίον τῶν Τούρκων κατακτητῶν.
Τὸν προσέλαβε ἕνας Τοῦρκος, ὁ ὁποῖος ἐκτίμησε τὰ προσόντα του, ἀλλοίμονο, ὅμως, καὶ τὴν ὀμορφιά του.
Αὐτὸς ζώντας μέσα στὴν κραιπάλη τῶν ἀνέσεων καὶ τοῦ πλούτου του δὲν ἐνδιαφερόταν μόνο γιὰ τὴν ἐργασιακὴ ἱκανότητα τῶν ὑπαλλήλων του οὔτε μόνο γιὰ τὴν ψυχικὴ ὀμορφιά τους, αὐτὴ ποὺ χαριτώνει τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς καθιστᾶ περίοπτους σὲ μιὰ εὐνομούμενη κοινωνία.
Ἤθελε νὰ ἐκμεταλλευθεῖ καὶ τὴν σωματική του ρώμη καὶ ὀμορφιά.
Ἦταν διεφθαρμένος σοδομίτης καὶ νόμιζε ὅτι μὲ τὴν ἰσχὺ τοῦ πλούτου καὶ τῆς τυραννικῆς θρησκείας του μποροῦσε νὰ ἐπιβάλλεται στοὺς ἐργαζομένους, ὄχι μόνο ἐλέγχοντας τὴν ἀποδοτικότητα τῆς ἐργασίας τους καὶ τὴν προθυμία τους γι’ αὐτήν, ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς χρησιμοποιεῖ σὰν δοχεῖα ἡδονῆς γιὰ ἐξυπηρέτηση τῶν αἰσχρῶν ἐπιθυμιῶν του.
Κάποια νύκτα ὁ Τοῦρκος αὐτὸς θέλησε νὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὸν εὐσταλῆ καὶ ἐνάρετο νεαρό.
Προσπάθησε νὰ ἀσελγήσει σὲ αὐτὸν καὶ νὰ τοῦ μολύνει τὰ πάλλευκο ἔνδυμα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός του.
Τότε ὁ εὐσεβὴς νέος μιμούμενος τὸν Πάγκαλο Ἰωσὴφ προσπάθησε νὰ ἀπομακρυνθεῖ καὶ νὰ φύγει, ὅπως ἐκεῖνος, ἀμόλυντος ἀπὸ κοντά του.
Στὴν ἄρνησή του νὰ ἱκανοποιήσει τὶς αἰσχρὲς ἐπιθυμίες τοῦ Τούρκου ἀφεντικοῦ σου ἦλθε σὲ σύγκρουση μαζί του καὶ πάνω στὴν ἀπελπισία του, ὅταν ἡ ἐπίθεση ἔγινε βίαιη, τὸν μαχαίρωσε, μὲ ἀποτέλεσμα αὐτὸς νὰ πεθάνει.
Ὁ φόνος αὐτός, θυμίζοντάς μας τὸν φόνο τοῦ πόρνου Ἰσραηλίτη ὑπὸ τοῦ Φινεές, λογίσθηκε δίκαιος ἐνώπιον Κυρίου.
Τὴν ἑπομένη ἡμέρα οἱ φίλοι τοῦ σκοτωμένου σοδομίτη, μόλις ἄκουσαν τὸ ἀτυχὲς καὶ δυσάρεστο αὐτὸ γεγονός, συνέλαβαν τὸν νεαρὸ χριστιανὸ καὶ τὸν πῆγαν στὸν δικαστή, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε μαρτυρία σὲ βάρος του, τὸν ἄφησαν προσωρινὰ ἐλεύθερο.
Μετά, ὅμως, τὴν πάροδο δύο ἡμερῶν τὸν συνέλαβαν πάλι καὶ τὸν βασάνισαν σκληρά, παρ’ ὅτι ἄκουσαν ὅλη τὴν ἀλήθεια καὶ τὶς ἀνόσιες ὀρέξεις τοῦ φονευθέντος ἀπίστου.
Τότε ὁ δικαστὴς ἀντιλαμβανόμενος τὴν πράξη του γιὰ τὴν τιμή του, τοῦ πρότεινε, γιὰ νὰ σώσει τὴν ζωή του, νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ γίνει μουσουλμάνος.
Ὁ πιστὸς Νεομάρτυς ὄχι μόνο ἀπέρριψε τὴν πρόταση τοῦ δικαστῆ καὶ μὲ θάρρος ὁμολόγησε πὼς γεννήθηκε, εἶναι καὶ θέλει νὰ πεθάνει χριστιανός, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ἴδιο θάρρος διακωμωδοῦσε τοὺς σοδομιστὲς καὶ τὶς αἰσχρές τους ἐπιδιώξεις.
Τότε ὁδηγήθηκε στὴν ἀγχόνη, ὄχι ὅμως, λυπημένος, ἀλλὰ χαρούμενος, γιατὶ ἀξιωνόταν νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὴν πίστη του.
Ἦταν ἡ 31η Ἰουλίου τοῦ 1822.
Τὸ τίμιο λείψανό του παρέμεινε δύο ἡμέρες στὴν ἀγχόνη καὶ κατόπιν οἱ εὐσεβεῖς Ἀλεξανδρινοὶ τὸ κατέβασαν μὲ τιμὲς καὶ τὸ ἔθαψαν ἐκεῖ κοντά, στὴν ἄμμο.
