Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ: “Να κλαίτε για την Εκκλησία. Να κλαίτε για όλη την ανθρωπότητα…”

 

Η καλύτερη μέθοδος για να διορθώσουμε την κατάσταση μέσα στην Εκκλησία είναι να προσευχόμαστε γι’ αυτήν με κλάμα. 

Ο Chavchavadze ένας άγιος της Γεωργιανής εκκλησίας, «αρπάχθηκε» στους ουρανούς, όπου είδε τους αγίους να κλαίνε για την Εκκλησία. Εκεί προσεύχονται για την Εκκλησία, και αυτή είναι η καλύτερη οδός για να διορθώσουμε τα πράγματα, όχι η οδός των κρίσεων, των μη σωστών ενεργειών, των συκοφαντιών, κλπ. Να έχετε λοιπόν μια σωστή, ευθεία θεώρηση των πραγμάτων και να ενεργείτε στην Εκκλησία με τρόπο εξίσου σωστό.

Να κλαίτε για την Εκκλησία. Να κλαίτε για όλη την ανθρωπότητα. Γιατί για όλη την ανθρωπότητα; Διότι ολόκληρη η ανθρωπότητα νοσεί…

Προσπαθήστε να μην κατηγορείτε κανέναν, αλλά να προσεύχεσθε για τους άλλους.
Με τη μετάνοιά μας, δε ζούμε μόνο το ατομικό μας δράμα· ζούμε μέσα στον ίδιο τον εαυτό μας την τραγωδία όλου του κόσμου, το δράμα της ιστορίας του από την αρχή του χρόνου.

Τα δάκρυα είναι απαραίτητα στην προσευχή και γενικά στην πνευματική ζωή. Δεν χρειάζονται πολλά δάκρυα, αλλά έστω και μια σταγόνα με εσωτερικό καρδιακό πένθος. Αυτό το πένθος έχει μεγάλη σημασία. Είναι αδύνατη η κατάνυξη χωρίς δάκρυα. Τα δάκρυα είναι ένδειξη ότι ο νους ενώθηκε με την καρδιά εν Αγίω Πνεύματι, γι’ αυτό οι Πατέρες δίδουν μεγάλη σημασία στα δάκρυα κατά την προσευχή.

«Η ζωή των άλλων έχει για μένα μεγαλύτερη αξία από τον ίδιο τον εαυτό μου, από την ίδια τη ζωή μου». Όταν καταλάβετε αυτό, δεν θα υπάρχουν πια προστριβές μεταξύ σας. Η λύση ενός προβλήματος ή μιας διαμάχης δεν εξαρτάται από τις τυπικές διαδικασίες, ούτε από τον τρόπο συμπεριφοράς, αλλά από την απόφαση να υπομείνουμε το παν. Ο καθένας μας οφείλει να έχει για τους άλλους την αγάπη της μητέρας.

Γνωρίζω μόνο ότι δεν είναι δυνατό να σωθεί ο κόσμος διαφορετικά, παρά μόνο με το «άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών» [Ματθ. 6,12.].

Η δύναμη λοιπόν αυτή της συγχωρήσεως για τις πληγές που μας προξένησαν εκπορεύεται από το Πνεύμα το Άγιο. Αυτή ήταν φυσική στον άνθρωπο πριν από την πτώση του, αλλά τώρα είναι για μας υπερφυσική. Εμείς δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε με δική μας δύναμη για τον πόνο που ζήσαμε.

Ο Θεός θέτει αυτή την προϋπόθεση: «Συγχωρήστε και ο Πατέρας θα σας συγχωρήσει».

…Σας παρακαλώ, κάντε το αυτό γιά μένα, κάντε αυτή την ηρωική χειρονομία, συγχωρήστε όλους και κατακρίνετε μόνο τον εαυτό σας. Με τον λογισμό μας, δηλαδή, να μην είμαστε διατεθειμένοι να κρίνουμε τούς άλλους, παρά μόνο εμάς. Και όταν θα πούμε: «Συγχώρησον», θα το πούμε με κατάσταση πνεύματος να μην κρίνουμε κανέναν.

Ο Κύριος προσηύχετο υπέρ των σταυρωτών Αυτού: «Πάτερ, άφες αυτοίς• ου γαρ οίδασι τί ποιούσιν».

“Κάνε τον σταυρό σου και, πριν κάνεις οτιδήποτε, πες: Χριστέ µου, Παναγία µου, βοήθησε µε»

 

Άγιος Παΐσιος

Ή εµπιστοσύνη στον Θεό έχει µητέρα την πίστη.

Γέροντα, νιώθω µιά ανασφάλεια, εχω!!

Άσφαλίσου, βρέ παιδάκι µου, στον Θεό. Μόνον την ασφάλεια τού αυτοκινήτου ξέρεις; Τήν ασφάλεια τού Θεού δέν τήν ξέρεις; Κάνε τόν σταυρόσου καί, πρίν κάνης οτι…δήποτε, πές:

«Χριστέ µου, Παναγία µου, βοήθησε µε».

Υπάρχει µεγαλύτερη ασφάλεια άπό τήν εµπιστοσύνη στον Θεό; Όταν ό άνθρωπος εµπιστεύεται τόν εαυτό του στον Θεό, δέχεται συνέχεια άπό τόν Θεό βενζίνη «σούπερ» καί τό πνευµατικό του όχηµα δέν σταµατάει ποτέ- τρέχει συνέχεια. Όσο µπορείς, νά προσεχής, νά προσεύχεσαι καί νά εµπιστεύεσαι στο Θεό, και

Εκείνος θά σε βοηθήση σέ κάθε σου δυσκολία.

Απλοποίησε την ζωή σου µε την απόλυτη εµπιστοσύνη στον Θεό, για να έλευθερωθής από το άγχος και την αγωνία.

ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

---

Η Εκκλησία μας τιμά σήμερα, 27 Ιανουαρίου, την Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος εκοιμήθη από εξάντληση στις 14 Σεπτεμβρίου του 407 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της τρίτης του εξορίας από την αυτοκράτειρα Ευδοξία και τάφηκε στα Κόμανα του Πόντου. Το σεπτό λείψανό του περίμενε επί τριάντα έτη, θαμμένο στον τόπο της εξορίας και του μαρτυρίου του.

Όταν όμως το 434 μ.Χ. πατριάρχης εξελέγη ο μαθητής του Άγιος Πρόκλος, παρεκάλεσε τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο να ενεργήσει τα δέοντα, ώστε το λείψανο του μεγάλου αυτού πατέρα της Εκκλησίας να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη. Και πράγματι, τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 27 Ιανουαρίου του 438 μ.Χ. έγινε η Ανακομιδή των Ιεωρών Λειψάνων του Αγίου.

Η μεταφορά των ιερών λειψάνων από τα Κόμανα συνοδεύτηκε από μια επιστολή – διαταγή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β’, υιού του Αρκαδίου και της Ευδοξίας, η οποία έγραφε:

«Επιστολή τού βασιλέως Θεοδοσίου.
Εις τόν οικουμενικόν Πατριάρχην καί Διδάσκαλον καί πνευματικόν Πατέρα Ιωάννην τόν Χρυσόστομον, τήν προσκύνησιν προσφέρω εγώ ο βασιλεύς Θεοδόσιος. Ημείς, Πάτερ τίμιε, νομίζοντες, πώς είναι τό σώμά σου νεκρόν, καθώς είναι καί τά άλλα σώματα τών αποθανόντων, ηθελήσαμεν να μεταφέρωμεν αυτό απλώς εις ημάς. Διά τούτο καί τού ποθουμένου δικαίως υστερήθημεν.

Αλλά σύ, Πάτερ τιμιώτατε, συγχώρησον εις ημάς, οπού μετανοούμεν. Σύ γάρ εδίδαξες εις όλους τήν μετάνοιαν. Καί δός τόν εαυτόν σου, ώς πατήρ φιλοπαίς, εις ημάς τούς φιλοπάτορας υιούς σου, καί τούς σέ ποθούντας εύφρανον διά τής παρουσίας σου».

Αυτή την επιστολή του αυτοκράτορα την πήγαν στον Άγιο και την τοποθέτησαν πάνω στην λάρνακά του. Τότε ο Άγιος έδωσε τον εαυτό του στους απεσταλμένους του αυτοκράτορα και έτσι αυτοί μετέφεραν την λάρνακα που περιείχε το άγιο λείψανο στην Κωνσταντινούπολη, χωρίς να κοπιάσουν καθόλου. Η υποδοχή των ιερών λειψάνων του Αγίου υπήρξε παλλαϊκή. Σύσσωμος λαός, κλήρος και μοναχοί, με επικεφαλής τον αυτοκράτορα, τους αυλικούς, τη σύγκλητο και όλους τους άρχοντες, υποδέχθηκαν και προσκύνησαν με σεβασμό τα λείψανά του.

Με πολύ ευλάβεια μετέφεραν αρχικά τη λάρνακα στο ναό του Αποστόλου Θωμά, στα Αμαντίου, έπειτα δε στο ναό της Αγίας Ειρήνης. Εκεί έβαλαν το άγιο λείψανο πάνω στο σύνθρονο και άπαντες εβόησαν: «Απόλαβε τόν θρόνον σου, Άγιε». Στη συνέχεια η λάρνακα τοποθετήθηκε σε αυτοκρατορική άμαξα και μεταφέρθηκε στο περιώνυμο ναό των Αγίων Αποστόλων. Εκεί έβαλαν το άγιο λείψανο πάνω στην ιερή καθέδρα και έγινε το θαύμα: ο Άγιος επεφώνησε προς τον λαό το «Ειρήνη πάσι». Έπειτα το εναπέθεσαν μέσα στο Άγιο Βήμα, κάτω από την Αγία Τράπεζα.

Η Σύναξη του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ετελείτο στο πάνσεπτο ναό των Αγίων Αποστόλων. Ιερά λείψανα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αφιέρωσε διά χρυσοβούλλου στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους ο αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής (969 – 976 μ.Χ.) και τεμάχιο της αριστεράς χειρός ο Ανδρόνικος ο Παλαιολόγος (1282 – 1328 μ.Χ.), διά χρυσοβούλλου, τον Ιούλιο του έτους 1284 μ.Χ., στη Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους. Επίσης, τμήματα του ιερού λειψάνου φυλάσσονται στις μονές Βατοπαιδίου, Ιβήρων, Αγίου Διονυσίου και Δοχειαρίου.

Απολυτίκιον
Ήχος πλ. δ’.
Η του στόματός σου καθάπερ πυρσός εκλάμψασα χάρις, την οικουμένην εφώτισεν, αφιλαργυρίας τω κόσμω θησαυρούς εναπέθετο, το ύψος ημίν της ταπεινοφροσύνης υπέδειξεν. Αλλά σοίς λόγοις παιδεύων, Πάτερ, Ιωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε τω Λόγω Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Λίγο πριν κοιμηθείς, σκέψου…

 

Λίγο πριν κοιμηθείς, σκέψου…

Σκέψου ποιος είσαι, τι κάνεις πως πορεύεσαι στη ζωή σου.

Σκέψου το πώς κύλησε η μέρα και πώς εσύ αντέδρασες σε κάθε γεγονός.

Σκέψου πως ο Κύριος σε άφησε να ζήσεις και αυτή τη μέρα…

Σου έδωσε άλλη μια ευκαιρία να Τον πλησιάσεις…

Μετά βγες απ’ τον εαυτό σου και σκέψου λίγο τους άλλους. Εσύ έχεις το σπίτι σου, το κρεβάτι σου… Όμως, κάποια παιδιά δεν έχουν να φάνε.

Σκέψου πόσοι άνθρωποι περιφέρονται απελπισμένοι στους δρόμους. Αυτή την στιγμή. Άστεγοι, φτωχοί, πεινασμένοι, παιδιά μπλεγμένα στα ναρκωτικά, στο περιθώριο… Τόσος κόσμος υποφέρει.

Σκέψου πόσοι -αυτή τη στιγμή- πονάνε σ’ ένα νοσοκομείο, πόσοι θλίβονται επειδή έχασαν κάποιο πρόσωπο αγαπημένο, πόσοι είναι απελπισμένοι λόγω χρεών και δανείων, πόσοι άνθρωποι διψούν για λίγες στιγμές χαράς και δεν ξεδιψούν ποτέ…

Πόνος, θλίψη, δυστυχία σε κάθε γωνιά του πλανήτη…

Σκέψου τα όλα αυτά όχι για να απελπιστείς! Αλλά για να πεις ένα Κύριε ελέησον. Για να μπορέσεις να μαλακώσεις λίγο την καρδιά σου. Να την συντονίσεις στον παλμό της προσευχής.

Ωραίο πράμα αυτό. Τώρα που θα πέσεις για ύπνο, να εύχεσαι για όλους!

Αυτό σε ενώνει, σε κάνει μέτοχο χωρίς να σε γκρεμίζει ψυχολογικά. Και όταν Τον παρακαλέσεις, η καρδιά σου θα μαλακώσει. Θα γλυκαθεί. Θα έρθει ο ύπνος, θα σφαλίσει τα μάτια σου, κι εσύ θα κοιμηθείς μέσα στην προσευχή…

Να τα θυμάσαι αυτά, λίγο πριν κοιμηθείς…

Δεν είναι όλα για όλους

 

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

«Κάθε λόγος της γραφής δεν έχει την ίδια σημασία για κάθε αναγνώστη» (Μητροπολίτης Ιλαρίων Αλφέγιεφ). Αυτό παραπέμπει στην ιδιαιτερότητα του κάθε προσώπου, η οποία συνίσταται στην επιθυμία του, στις δυνάμεις του και στις εμπειρίες του για να διαβάζει. Ο λόγος του Θεού είναι κρίση. Όχι πως επιβάλλει τη θέλησή Του με απειλές, αλλά ότι η άρνησή Του στερεί τον άνθρωπο από την όντως ζωή. Ή, καλύτερα, στο ποσοστό που θέλει του δίνεται.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε οι πνευματικοί πατέρες πως δεν είναι όλα για όλους. Χρειάζεται η φώτιση από το Άγιο Πνεύμα για να κατανοήσουμε πόσο αντέχει ο καθένας, πόσο θέλει, για να του δώσουμε ανάλογα. Το έργο μας υπερβαίνει τα ανθρώπινα, γίνεται θεανθρώπινο. Με συνεργασία, με ταπείνωση, με αγάπη. Διακονούμε στον αμπελώνα Του, εργαζόμαστε στο έργο του.

 

Η άνεση των ανθρώπων του Θεού

 

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Βλέπεις κάτι πρόσωπα σφιγμένα. Σαν να ζορίζονται. Σαν να πασχίζουν συνεχώς να αποδείξουν κάτι. Ότι είναι σωστοί, καλοί, ηθικοί, ευπρεπείς, ευσεβείς.

Σαν να θέλουν να εντυπωσιάσουν τους άλλους, με την εμφάνισή τους, με τις ικανότητές τους, την εξυπνάδα τους, την ευλάβειά τους.

Σαν να πασχίζουν να μην διαψεύσουν τις προσδοκίες των άλλων, που ουσιαστικά είναι δικές τους προσδοκίες.

Σφίγγονται να μην εκπέσουν στα μάτια των πολλών.

Είναι πρόσωπα που ίδρωσαν ελεγχόμενα, μα που ποτέ δεν μάτωσαν παίρνοντας κάποιο ρίσκο.

Είναι πρόσωπα που είναι θρησκευόμενα, μα έξω από την Εκκλησία.

Θρησκεύουν, μα δεν πιστεύουν.

Θρησκεύουν, μα με μία σαφώς αντιεκκλησιαστική συνείδηση.

Και βλέπεις από την άλλη μεριά, ανθρώπους χαλαρούς, οι οποίοι δεν φοβούνται να αλλοιώσουν τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους με ένα χαμόγελο ή με έναν λυγμό.

Άνθρωποι με βαθιά συναίσθηση της καταστροφής τους, αλλά και με βαθιά μετάνοια, με γνώση ελευθερίας που πηγάζει από την ταπεινή τους καρδιά.

Αυτοί είναι άνθρωποι του Θεού. Άνετοι, όχι με την αμαρτία τους αλλά με το πετραχήλι του πνευματικού τους. Όχι εξοικειωμένοι αλλά οικείοι των Μυστηρίων.

Χωρίς προσποιήσεις, χωρίς στημένα πρόσωπα, λόγια, κινήσεις.

Ανεπιτήδευτες υπάρξεις. Γνήσια τέκνα της Αλήθειας, φίλοι της ανόθευτης αγάπης. Με μία λέξη. Απλοί.

Αυτήν την απλότητα καλούμαστε να αποκτήσουμε.

Ο απλός άνθρωπος δεν παλεύει να περισώσει την βιτρίνα του. Παλεύει με τους δαίμονές του, με τα πάθη του, με τους λογισμούς, την φιλαυτία και την οίηση.

Απλός είναι αυτός που είναι σαν παιδί, απονήρευτος, ανυπόκριτος.
Δεν κινείται πονηρά, με δόλο, με βάση το συμφέρον του, με βάση την γνώμη του κόσμου.

Απλός στις κινήσεις, απλός στον λόγο, απλός στις σχέσεις του.

Ο απλός βολεύεται εύκολα. Δεν έχει απαιτήσεις, διότι ο νους του και η καρδιά του δεν μένουν στο εγώ του.

Μην σφίγγεσαι λοιπόν αδελφέ να αποδείξεις κάτι σε μένα ή στον οποιονδήποτε.

Το θέμα είναι να μένεις του Θεού.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προσπαθείς για το καλύτερο στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους και γενικότερα στην ζωή σου, αλλά πλέον το κάνεις αυτό χωρίς σφίξιμο, χωρίς άγχος.

Ακόμα και στα πνευματικά -δυστυχώς- υπάρχει αυτό το άγχος της επιτυχίας.

Μετρούμε κατα πόσο πετύχαμε. Μα, είναι δυνατόν να μετρήσεις την πνευματική σου προκοπή; Όχι. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να λες «Κύριε, ελέησόν με τον αμαρτωλό».

Και τότε ξέρεις κάτι; χαλαρώνεις. Χαλαρώνεις κι ας βρίσκεσαι σε πνευματική εγρήγορση. Νιώθεις χαλαρός μέσα στην ειρήνη της Χάριτος.

Δεν σε νοιάζει η επιτυχία ή η αποτυχία, σου αρκεί που συναναστρέφεσαι τον Κύριο, που ακουμπάς για λίγο πάνω Του, που Του μιλάς με τα ίδια λόγια που Του μίλησαν χιλιάδες γνωστοί και άγνωστοι χριστιανοί.

Χάνεται το σφίξιμο, έρχεται ένα άνοιγμα. Αυτό το άνοιγμα, αυτό το δόσιμο πλέον κυριεύει την ύπαρξή σου.

Και τότε καταλαβαίνεις αυτά τα λόγια του Κυρίου, «αρκεί σοι η Χάρις μου· η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται».

Ανθίζει μια νέα ζωή. Ανεπιτήδευτη ως επινίκιος ιαχή, ως ψάλσιμο μοναχών σε ήχους πλάγιους χωρίς μουσικά βιβλία με κλειστά μάτια, από στήθους, με ανοιχτές καρδιές, που εγείρουν πένθη και χαρές.

Και όλα αυτά, απλά. Γιατί τέτοιος είναι ο Κύριος.

Όλα τα παρόντα παίρνουν νόημα βαθύ μέσα από την ματιά αυτήν.
Τότε καταλαβαίνεις ότι είσαι «αφορισμένος εκ κοιλίας μητρός» να ελευθερωθείς από τον κόσμο ώστε να ενωθείς για πάντα μαζί του.

Και τότε κάθε στιγμή ρουτίνας γίνεται εμπειρία γιορτής μέσα στην άνεση του αιωνίου.

Κι αυτό το κέλυφος της μοναξιάς συντρίβεται και προβάλει το κάλλος της σχέσης. Κάθε ιδιοτροπία παύεται, κάθε αυτονομία χάνεται. Όλα κινούνται πλέον σε σχέση, σε συν-ουσία.

Το πρόβλημά μας είναι ότι είτε είμαστε πολύ σφιγμένοι, είτε είμαστε υπερβολικά άνετοι, υπερβολικά χαλαροί.

Κάπου εκεί στη μέση είναι η λύση. Και πάλι μπορεί όχι.

Και το λέγω αυτό, διότι τελικά το μόνο που ξέρω είναι ότι λύση χωρίς Χριστό δεν υπάρχει. Αυτός είναι η λύση για όλα.

Ο Χριστός μόνο μπορεί να δώσει άνεση στην στενή οδό της ζωής και σωτηρία μας.

Ο ΑΓΙΟΣ ΞΕΝΟΦΩΝ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΙΑ ΑΥΤΟΥ ΜΑΡΙΑ

 

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Ξενοφώντος, της συμβίου του Μαρίας και των δύο τέκνων τους Αρκαδίου και Ιωάννου τιμά σήμερα, 26 Ιανουαρίου, η Εκκλησία μας.

Ο Όσιος Ξενοφών κατοικούσε στην Κωνσταντινούπολη κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Ιουστίνου Α’ (518 – 527 μ.Χ.) και Ιουστινιανού (527 – 565 μ.Χ.). Ήταν πλούσιος συγκλητικός και διακρινόταν για την βαθιά ευσέβειά του προς τον Θεό.

Είχε δύο παιδιά, τον Αρκάδιο και τον Ιωάννη. Μόλις αυτά τελείωσαν τα εγκύκλια γράμματα, τα έστειλε στη Βηρυτό της Φοινίκης για να μελετήσουν και να σπουδάσουν τη νομική επιστήμη. Καθ’ οδόν το πλοίο με το οποίο ταξίδευαν ναυάγησε. Διασώθηκαν όμως και μετέβησαν στα Ιεροσόλυμα όπου έγιναν μοναχοί.

Οι γονείς τους, Ξενοφών και Μαρία, τους αναζήτησαν και πληροφορήθηκαν ότι διάγουν στην έρημο ασκητικό βίο, δόξασαν τον Θεό και αποταξάμενοι τον κόσμο, ακολούθησαν και αυτοί το μοναχικό βίο.

Ο Ξενοφών, η γυναίκα του και τα παιδιά τους πρόκοψαν τόσο πολύ στην αρετή και στη φιλανθρωπία, ώστε τους αξίωσε ο Θεός να επιτελούν και θαύματα. Έτσι η θεία αυτή οικογένεια έζησε θεοφιλώς και κοιμήθηκε με ειρήνη.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ως γενεά ευλογητή τω Κυρίω, της ουρανίου ηξιώθησαν δόξης, ασκητικώς δοξάσαντες Χριστόν επί της γης. Ξενοφών ο Όσιος, και η τούτου συμβία, συν τοις αριστεύσασιν, ιεροίς αυτών τέκνοις, ους ευφημούντες είπωμεν φαιδρώς χαίροις Οσίων χορεία τετράριθμε.

Δεν ρωτά «τι έκανες», αλλά «προς τα πού ήθελες να πας»(Κυριακή του Ζακχαίου)

 

Κυριακή του Ζακχαίου...
Ο Θεός δεν βλέπει τον άνθρωπο όπως τον βλέπουν οι άλλοι, ως άθροισμα πράξεων του παρελθόντος.Τον βλέπει ως πρόσωπο εν κινήσει.Γι’ αυτό και η κρίση Του δεν είναι λογιστική αλλά υπαρξιακή.
Δεν ρωτά «τι έκανες», αλλά «προς τα πού ήθελες να πας».
Όχι «πού βρίσκεσαι» αλλά «ποια κατεύθυνση διάλεξες».
Νομίζουμε ότι θα μας σώσει επειδή είμαστε ‘’της Εκκλησίας’’,ποντάρουμε σε αυτό....αλλά λησμονούμε ότι δεν μας σώζει απλά και μόνο ο χώρος ο ιερός
και με ότι ιερά καταπιανόμαστε αλλά η υγιής σχέση που όλα αυτά καλλιεργούν με τον Θεό.....
Γι’ αυτό βλέπουμε ο Χριστός τον Ζακχαίο δεν τον κρίνει με βάση αυτό που ήταν
(τελώνης, άδικος, πλεονέκτης).
Τον βλέπει με βάση αυτό που λαχταρά: να Τον δει.
Και αυτή η λαχτάρα γίνεται το σημείο που αρχίζει η πορεία προς την σωτηρία του.
Έτσι η επιθυμία του να δει τον Χριστό δεν είναι απλό συναίσθημα.
Είναι προσανατολισμός της ελευθερίας.Είναι η αρχή της μετάνοιας.
Για μας τους ταλαίπωρους ξέρετε είναι παρηγοριά το γεγονός ότι η χάρις του Θεού έρχεται όχι στο τέλος της πορείας αλλά ήδη από την αρχή της κίνησης.
Όχι από το άνοιγμα της πόρτας της καρδιάς μας, αλλά από το άγγιγμα του πόμολου.
Από εκείνη την εσωτερική στροφή, όπου ο άνθρωπος παλεύει να αλλάξει.
Και αυτή η θέληση που δεν το βάζει κάτω, που δεν παραιτείται, που αγωνίζεται,
όταν είναι αληθινή, είναι ήδη χώρος χάριτος!

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

ΤΙΣ γονυκλισίες (μετάνοιες) νά μήν τίς ἀφήνεις...

 

  ΤΙΣ γονυκλισίες (μετάνοιες) νὰ μὴν τὶς ἀφήνεις· γιατί μὲ τὸ γονάτισμα εἰκονίζεται ἡ πτῶση στὴν ἁμαρτία, καὶ φανερώνεται ὅτι κατὰ κάποιο τρόπο ἐξομολογούμαστε.

  Καὶ μὲ τὴν ἀνόρθωση (τὸ σήκωμα) συμβολίζεται ἡ μετάνοια καὶ ὑποδηλώνεται ἡ ὑπόσχεση ζωῆς σύμφωνα μὲ τὴν ἀρετή. 

 Κάθε γονυκλισία νὰ γίνεται μὲ τὴ νοερὰ ἐπίκληση τοῦ Χριστοῦ ἔτσι ὥστε προσπέφτοντας στὸν Κύριο μὲ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, νὰ κάνεις τὸ Θεὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων εὐδιάλλακτο.

 Ἂν ἀκόμη καὶ κάποιο ἀθόρυβο ἔργο κάνεις μὲ τὰ χέρια σου μαζί μὲ τὴν κατὰ διάνοια προσευχή, γιὰ νὰ ἀποκρούσεις τὸν ὕπνο καὶ τὴ ῥαθυμία, κι αὐτὸ συντελεῖ στὸν ἀσκητικὸ ἀγῶνα.

Ἁγίου Θεολήπτου Φιλαδελφείας

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ;

  

«Καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος, καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν ᾿Ιησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν» (Λουκ. 19, 2-3)

«Ἐκεῖ ὑπῆρχε κάποιος, ποὺ τὸ ὄνομά του ἦταν Ζακχαῖος. ῏Ηταν ἀρχιτελώνης καὶ πλούσιος. Αὐτὸς προσπαθοῦσε νὰ δεῖ ποιὸς εἶναι ὁ ᾿Ιησοῦς· δὲν μποροῦσε ὅμως ἐξαιτίας τοῦ πλήθους καὶ γιατὶ ἦταν μικρόσωμος». 

            «Ποιος είναι ο Ιησούς;» . Αυτή ήταν η αναζήτηση του αρχιτελώνη Ζακχαίου στην Ιεριχώ. Ένας πλούσιος στα υλικά αγαθά, αποτέλεσμα αδικίας και εκμετάλλευσης, ένας πλούσιος επομένως σε αμαρτίες άνθρωπος έχει μέσα του την αναζήτηση του προσώπου του Ιησού. Ποιος είναι αυτός ο Ιησούς, για τον οποίο γινόταν λόγος, τόσο στην Ιεριχώ όσο και σε όλη την Γαλιλαία; Θα μπορούσε να μην ασχοληθεί καθόλου ο Ζακχαίος. Είχε τη ζωή του τακτοποιημένη. Μπορεί οι άνθρωποι της Ιεριχούς να τον μισούσαν ως φορέα αδικίας και αμαρτίας, αλλά ο ίδιος ήταν καλά. Η συνείδησή του δεν τον έλεγχε για ό,τι έκανε ή κι αν αυτό γινόταν μικρό ήταν το αντίκρισμα στη συμπεριφορά του. Όμως όταν ακούει ότι ο Ιησούς έρχεται, κάτι μέσα του τον αφυπνίζει. Μία ευλογημένη περιέργεια, ένας λογισμός τουλάχιστον να δει ποιος είναι και πώς είναι. Γι’ αυτό και θα ανεβεί στο δέντρο, για να Τον παρατηρήσει με ασφάλεια, αγνοώντας την ειρωνεία και την αποδοκιμασία των συμπατριωτών του, για να αλλάξει η ζωή του ριζικά, καθώς ο Χριστός θα έρθει στο σπίτι του κι εκεί ο Ζακχαίος έμπρακτα θα δείξει την μετάνοιά του τόσο έναντι του  Θεού όσο και έναντι των ανθρώπων.

            «Ποιος είναι ο Ιησούς;». Το ερώτημα του Ζακχαίου ίσως θα έπρεπε να προβληματίσει και εμάς. Άραγε, έχουμε αναρωτηθεί αν ο Ιησούς είναι ένα πρόσωπο θρησκευτικό, ένα πρόσωπο συνήθειας των εορτών ή ένας Θεός στον οποίο καταφεύγουμε για τις όποιες ανάγκες μας ή για να παρηγορηθούμε ενόψει του θανάτου ή αν είναι για μας ο Θεός που σώζει τον λαό Του και όλους μας; Και η σωτηρία προϋποθέτει την αίσθηση ότι δεν επαρκούν η δύναμη, η κοινωνική μας θέση, τα χαρίσματά μας, τα αγαθά μας, οι βεβαιότητές μας, οι σχέσεις μας  για να έχει η ζωή μας νόημα, το οποίο υπερβαίνει την σιωπηλή μας συνείδηση, αλλά ότι χρειάζεται να δούμε τον Ιησού, ανεβαίνοντας πάνω από τον θόρυβο, την αχλύ, τη συνήθεια στο δέντρο της Εκκλησίας, όπου νιώθουμε το λίγο μας, αλλά και βλέπουμε ότι υπάρχουν οι άλλοι που χρειάζονται την αγάπη μας.

            «Ποιος είναι ο Ιησούς;». Αφύπνιση θέλει, διότι Εκείνος είναι έτοιμος να μας πει να κατέβουμε γρήγορα και να Του ανοίξουμε το σπίτι της καρδιάς μας. Για να ζήσουμε την μετάνοια της αλήθειας για τον εαυτό μας, της αγάπης για τον συνάνθρωπο, της δικαιοσύνης που καταστρατηγείται όταν το κλειδί της ζωής είναι το «εγώ και μόνο» τού καθενός μας. Και τότε η επίσκεψη του Ιησού γίνεται σωτηρία για μας και για τον οίκο μας, για τους δικούς μας,, διότι αυτός που αγαπά, που βλέπει τον εαυτό του, που μοιράζεται, που θεραπεύει τα λάθη και τις αδικίες του, γίνεται φως κι ελπίδα που ανοίγει δρόμο και στους γύρω του. Και νιώθει συνεχώς τον Ιησού, τον Υιό και Λόγο του Θεού, τον Θεάνθρωπο Λυτρωτή μας, να του ανοίγει τον δρόμο. Όπως έκανε στον Ζακχαίο που έγινε απόστολος του Χριστού και της Εκκλησίας, κηρύσσοντας την πίστη ως επίσκοπος Καισαρείας, που γιορτάζει στις 20 Απριλίου κάθε χρόνο. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

  

---

Τη μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου τιμά σήμερα, 25 Ιανουαρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γεννήθηκε το 329 μ.Χ. στην Αριανζό, κωμόπολη της Καππαδοκίας, από τον Γρηγόριο, επίσκοπο Ναζιανζού και την Νόννα. Έχει δύο αδέρφια: τον Καισάρειο και τη πασίγνωστη για την ευσέβειά της αδερφή Γοργονία.

Στη Ναζιανζό, διδάσκεται τη στοιχειώδη εκπαίδευση, ενώ τη μέση στη Καισάρεια, όπου γνωρίζεται με το συμμαθητή του Μέγα Βασίλειο. Έπειτα, πηγαίνει κοντά σε περίφημους διδασκάλους της ρητορικής στη Παλαιστίνη και στην Αλεξάνδρεια και, τέλος, στα Πανεπιστήμια της Αθήνας. Οι σπουδές του διήρκεσαν 13 ολόκληρα χρόνια (από 17 έως 30 ετών).

Μετά τις σπουδές στην Αθήνα ο Γρηγόριος επιστρέφει στη πατρίδα του μονολότι του πρόσφεραν έδρα Καθηγητή Πανεπιστημίου. Εκεί, ο πατέρας του, επίσκοπος Ναζιανζού, τον χειροτονεί πρεσβύτερο. Αλλά ο Άγιος Γρηγόριος προτιμά την ησυχία του αναχωρητηρίου στο Πόντο, κοντά στο φίλο του Βασίλειο, για περισσότερη άσκηση στη πνευματική ζωή.

Μετά, όμως, από θερμές παρακλήσεις των δικών του, επιστρέφει στην πατρίδα του και μπαίνει στην ενεργό δράση της Εκκλησίας. Στα 43 του χρόνια ο Θεός τον ανύψωσε στο επισκοπικό αξίωμα. Έδρα του ορίστηκε η περιοχή των Σασίμων την οποία ποτέ δεν ποίμανε λόγω των Αρειανών κατοίκων της.

Όμως, ο θάνατος έρχεται να πληγώσει τη ψυχή του, με αλλεπάλληλους θανάτους συγγενικών προσώπων. Πρώτα του αδερφού του Καισαρείου, έπειτα της αδερφής του Γοργονίας, μετά του πατέρα του και, τέλος, της μητέρας του Νόννας. Μετά απ’ αυτές τις θλίψεις, η θεία Πρόνοια τον φέρνει στην Κωνσταντινούπολη (378 μ.Χ.), όπου υπερασπίζεται με καταπληκτικό τρόπο την Ορθοδοξία και χτυπά καίρια τους Αρειανούς, που είχαν πλημμυρίσει την Κωνσταντινούπολη.

Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Όλοι οι ναοί της Βασιλεύουσας ήταν στα χέρια των αιρετικών. Όμως ο Άγιος δεν απελπίζεται. Μετατρέπει ένα δωμάτιο στο σπίτι που τον φιλοξενούσαν σε ναό και του δίνει συμβολικό όνομα. Ονομάζει το ναό Αγία Αναστασία δείγμα ότι πίστευε στην ανάσταση της Ορθόδοξης Πίστης.

Οι αγώνες είναι επικίνδυνοι. Οι αιρετικοί ανεβασμένοι πάνω στις σκεπές των σπιτιών του πετούν πέτρες και έτσι ο Άγιος Γρηγόριος δοκιμάζεται πολύ. Στο ναό της Αγίας Αναστασίας εκφωνεί τους περίφημους πέντε θεολογικούς λόγους που του έδωσαν δίκαια τον τίτλο του Θεολόγου.

Μετά το σκληρό αυτό αγώνα, ο Μέγας Θεοδόσιος τον αναδεικνύει Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (381 μ.Χ.). Η Β’ Οικουμενική Σύνοδος τον αναγνώρισε ως Πρόεδρό της. Όμως μια μερίδα επισκόπων τον αντιπολιτεύεται για ευτελή λόγο. Τότε ο Γρηγόριος, αηδιασμένος, δηλώνει τη παραίτησή του, αναχωρεί στη γενέτειρά του Αριανζό και τελειώνει με ειρήνη τη ζωή του, το 390 μ.Χ.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος άφησε μεγάλο συγγραφικό έργο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα φιλοσοφημένα 408 ποιήματά του 18.000 περίπου στίχων. Είναι από τα μεγαλύτερα πνεύματα του Χριστιανισμού και από τους λαμπρότερους αθλητές της ορθόδοξης πίστης.

Η τίμια κάρα του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου, στο Άγιο Όρος.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’.
Ο ποιμενικός αυλός της θεολογίας σου, τας των ρητόρων ενίκησε σάλπιγγας, ως γαρ τα βάθη του Πνεύματος εκζητήσαντι, και τα κάλλη του φθέγματος προσετέθη σοι. Αλλά πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ (Κυριακή ΙΕ΄Λουκά).

 

π. Δημητρίου Μπόκου

Μια μέρα ο Ζακχαίος, αρχιτελώνης, επίσημος δηλαδή φοροεισπράκτορας του ρωμαϊκού κράτους, συνάντησε για πρώτη φορά στη ζωή του τον Χριστό. Η συνάντηση ήταν στιγμιαία και έγινε κάτω από σχεδόν κωμικές συνθήκες. Μα ωστόσο ήταν τόσο κομβικής σημασίας για τον Ζακχαίο, που σήμανε ριζική αλλαγή στη ζωή του. Ο Χριστός του έριξε ένα βλέμμα μονάχα και του μίλησε σαν να τον ήξερε από πριν. Τον φώναξε με το όνομά του και του είπε ότι σκοπεύει να μείνει στο σπίτι του. Ο Ζακχαίος έτρεξε συγκλονισμένος στην οικία του και τον υποδέχθηκε με ανείπωτη χαρά (Κυριακή ΙΕ΄Λουκά).

Ο Ζακχαίος κατατασσόταν στην κατηγορία των πιο διεφθαρμένων ανθρώπων. Μα η συνάντηση με τον Χριστό τον επηρέασε βαθιά. Έπαψε στο εξής να είναι ο σκληρός εκμεταλλευτής του λαού. Έδειξε έμπρακτη μετάνοια, διορθώνοντας κάθε αδικία που είχε διαπράξει εις βάρος των ανθρώπων. Εν τέλει, απαρνήθηκε τα πάντα, γενόμενος μαθητής Χριστού και κηρύσσοντας το Ευαγγέλιό του, πιστός συνακόλουθος του Πέτρου. Η Εκκλησία τον τίμησε ως απόστολο και γιορτάζουμε τη μνήμη του στις 20 Απριλίου.

Θα έλεγε κανείς, ότι ο Χριστός σταμάτησε στην Ιεριχώ ειδικά για τον Ζακχαίο. Μα αυτό ακριβώς κάνει ο Χριστός. Ψάχνει παντού για το απολωλός, για όλους εμάς, με αμείωτη πάντα αγάπη. Μας θέλει κοντά του, σε όποια κατάσταση και αν βρισκόμαστε. Έρχεται πρώτος Εκείνος να μας συναντήσει, το πρώτο βήμα είναι πάντα δικό του. Και μας «καλεί κατ’ όνομα». Μας γνωρίζει με το όνομά μας. Δεν είναι ξένος, απρόσιτος, αδιάφορος, αλλά δικός μας, καταδικός μας. Ήρθε και είναι ανάμεσά μας. Περπατάει μαζί μας στις ρύμες και τα σοκάκια του κόσμου, εκεί που τρικλίζουμε θολωμένοι απ’ το τρελό μεθύσι των θεοποιημένων ηδονών μας. Μας ψάχνει στις αχανείς ερήμους των αβυσσαλέων κενών, αυτά που οι «σοφές» επιλογές μας συσσωρεύουν αδιάκοπα στις ψυχές μας. Κατεβαίνει στα χαίνοντα βάραθρα, εκεί που γκρεμιζόμαστε με τσακισμένα τα φτερά των φιλοδοξιών μας, με ανεμοσκορπισμένα τα μεγαλεπήβολα όνειρά μας.

Παντού μας απλώνει το χέρι του. Μία τουλάχιστον ή και περισσότερες φορές στη ζωή μας, με κάποιον τρόπο, θα βρεθεί μπροστά μας ο Θεός. Θα δώσει στον καθένα μας την ευκαιρία να συναντηθούμε μαζί του. Δεν αδικεί ποτέ κανέναν ο Θεός. Το θέμα είναι τί θα κάνουμε εμείς. Θα νιώσουμε την παρουσία του; Θ’ ακούσουμε τη φωνή του; Θα πιάσουμε το χέρι του που μας απλώνει; Ή θα προσπεράσουμε αδιάφοροι; Μα αν το τραίνο περάσει για μας ανεπιστρεπτί;

Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης στη νεαρή του ηλικία είχε σχεδόν κοσμικό φρόνημα, σαν όλους τους συνομηλίκους του. Μέσα του είχε σβήσει αρκετά ο πόθος για τον μοναχισμό που είχε από μικρότερος. Όμως ο Θεός τον κάλεσε ξανά. Μια μέρα κοιμήθηκε ελαφρά και είδε σε όνειρο ένα φίδι να μπαίνει μέσα του από το στόμα. Ένιωσε φοβερή αηδία και τινάχτηκε πάνω. Οπότε ακούει μια φωνή:

«Κατάπιες στο όνειρό σου ένα φίδι και δεν σου άρεσε. Έτσι και σε μένα δεν είναι αρεστό να βλέπω τα έργα σου».

Δεν είδε κανέναν, άκουσε μόνο τη φωνή, που ήταν ιδιαίτερα γλυκειά και ωραία. Συγκλονίστηκε. Πίστευε αναμφίβολα ότι ήταν η φωνή της Παναγίας.

«Τώρα βλέπω, είπε, πόσο ο Κύριος και η Θεομήτωρ σπλαχνίζονται τον λαό».

Άλλαξε ριζικά. Ένιωσε βαθειά ντροπή για το παρελθόν του, μετανόησε θερμά και αποφάσισε αμετάκλητα να γίνει μοναχός (Αρχιμ. Σωφρονίου, Ο Γέρων Σιλουανός, εκδ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ, Θεσ/νίκη 1973, σ. 16-17).

Εμείς θα μπορέσουμε ν’ αφήσουμε πίσω τίποτε δικό μας, όταν μας συναντήσει ο Θεός;

Μη φορτώνεσαι παραπάνω από εκείνα που αντέχεις…

 

Μην κυνηγάς μεγάλα πράγματα μονομιάς και απογοητεύεσαι.

Μη βιάζεσαι να δεις μεγάλες αλλαγές στα όσα προσπαθείς.

Μη φορτώνεσαι παραπάνω από εκείνα που αντέχεις.

Πάλεψε όμως, ό,τι κάνεις, να το κάνεις καθημερινά.

Με συνέπεια. Με πρόγραμμα. Με επιμονή και υπομονή.

Και ας μη σου γεμίζουνε το μάτι σου πολύ. Και ας μην μοιάζει να αλλάζει αμέσως κάτι.

Η συνεχής προσπάθεια… Αυτή είναι που κάνει θαύματα.

Η δέσμευση απέναντι στο σκοπό. Απέναντι στο προορισμό που έχεις βάλει.

Ήσυχα. Ταπεινά. Μικρά-μικρά τα βήματα…

Έτσι θα πας μπροστά.

Όλοι οι άλλοι δρόμοι, αργά ή γρήγορα θα σε απογοητεύσουν.

Μην κυνηγάς μεγάλα πράγματα μονομιάς και απογοητεύεσαι.

Μη βιάζεσαι να δεις μεγάλες αλλαγές στα όσα προσπαθείς.

Μη φορτώνεσαι παραπάνω από εκείνα που αντέχεις…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 25/01/2026-ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑ ΙΘ' 1-10

 

 Πρωτότυπο Κείμενο

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, διήρχετο ὁ Ἰησοῦς τὴν Ἱεριχώ· καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος, καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν. Καὶ προδραμὼν ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπὶ συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν, ὅτι ἐκείνης ἤμελλε διέρχεσθαι. Καὶ ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον, ἀναβλέψας ὁ Ἰησοῦς εἶδεν αὐτὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι. Καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν χαίρων. Καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι. Σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς Ἀβραάμ ἐστιν. Ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός.

Νεοελληνική Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, ο Ιησούς μπήκε στην Ιεριχώ και περνούσε μέσα από την πόλη. Εκεί υπήρχε κάποιος, που το όνομά του ήταν Ζακχαίος. Ήταν αρχιτελώνης και πλούσιος. Αυτός προσπαθούσε να δει ποιος είναι ο Ιησούς· δεν μπορούσε όμως εξαιτίας του πλήθους και γιατί ήταν μικρόσωμος. Έτρεξε λοιπόν μπροστά πριν από το πλήθος κι ανέβηκε σε μια συκομουριά για να τον δει, γιατί θα περνούσε από κει. Όταν έφτασε ο Ιησούς στο σημείο εκείνο, κοίταξε προς τα πάνω, τον είδε και του είπε: «Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα πρέπει να μείνω στο σπίτι σου». Εκείνος κατέβηκε γρήγορα και τον υποδέχτηκε με χαρά. Όλοι όσοι τα είδαν αυτά διαμαρτύρονταν κι έλεγαν ότι πήγε να μείνει στο σπίτι ενός αμαρτωλού. Τότε σηκώθηκε ο Ζακχαίος και είπε στον Κύριο: «Κύριε, υπόσχομαι να δώσω τα μισά από τα υπάρχοντά μου στους φτωχούς και ν’ ανταποδώσω στο τετραπλάσιο όσα έχω πάρει με απάτη». Ο Ιησούς, απευθυνόμενος σ’ αυτόν, είπε: «Σήμερα αυτή η οικογένεια σώθηκε· γιατί κι αυτός ο τελώνης είναι απόγονος του Αβραάμ. Ο Υιός του Ανθρώπου ήρθε για ν’ αναζητήσει και να σώσει αυτούς που έχουν χάσει το δρόμο τους»

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 25/01/2026-ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Ζ' 26-Η' 2

 

 Απόστολος (Ἑβρ. ζ΄ 26 - η΄ 2)

 Αδελφοί, τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος, ὃς οὐκ ἔχει καθ' ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας. Ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον. Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τῶν ἁγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, «ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος», καὶ οὐκ ἄνθρωπος.

Μετάφραση

Αδελφοί, τέτοιος ἀρχιερέας μᾶς χρειαζόταν· ἅγιος, ἄκακος, ἀψεγάδιαστος, χωρίς καμία σχέση μέ τήν ἀνθρώπινη ἁμαρτία, ὁ ὁποῖος ἀνέβηκε πάνω ἀπό τά οὐράνια. Αὐτός δέν ἔχει ἀνάγκη, ὅπως οἱ ἄλλοι ἀρχιερεῖς, νά προσφέρει καθημερινά θυσίες, πρῶτα γιά τίς δικές του ἁμαρτίες, κι ὕστερα γιά τίς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ. Αὐτό τό ἔκανε μια γιά πάντα, προσφέροντας τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του. Ὁ νόμος ἐγκαθιστᾶ ἀρχιερεῖς ἀνθρώπους μέ ἀτέλειες. Τά λόγια ὅμως τοῦ ὅρκου, ὁ ὁποῖος δόθηκε μετά τό νόμο, ἐγκαθιστοῦν ἀρχιερέα τόν Υἱό, πού εἶναι καί παραμένει αἰώνια τέλειος. Τό βασικό στοιχεῖο τῶν ὅσων εἴπαμε εἶναι πώς ἐμεῖς ἔχουμε ἀρχιερέα τέτοιον, πού ἀνέβηκε στά οὐράνια καί κάθεται στά δεξιά τῆς μεγαλοσύνης τοῦ Θεοῦ. Ὡς ἀρχιερέας ὑπηρετεῖ στά ἅγια τῶν ἁγίων καί στήν ἀληθινή σκηνή τοῦ Μαρτυρίου, τήν ὁποία δέν τήν ἔστησε ἄνθρωπος, ἀλλά ὁ Θεός.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης: “Στόμα που ευχαριστεί πάντοτε τον Θεόν, ου μη στερηθή των ευλογιών του Θεού”

 

Στόμα που ευχαριστεί πάντοτε τον Θεόν, ου μη στερηθή των ευλογιών του Θεού, και στόμα που γογγύζει και πληγώνει τον μέγαν Ευεργέτην Του, είναι αδύνατον να μη τον παιδεύση ο Θεός.

Αυτός μας έδωσε το είναι μας. Αυτός μας χορηγεί την ζωήν. Αυτός μας την διατηρεί με την ποικίλην θείαν Του πρόνοιαν. Αυτός, εχθρούς όντας πρότερον, δια του θανάτου του Υιού Αυτού μας κατήλλαξε και μας έκανε υιούς και κληρονόμους της βασιλείας Του! Αυτός μας καθαρίζει και αγιάζει δια μέσου των αγίων Του Μυστηρίων! 

Αυτός μας δίδει την ουράνιον και αγιωτάτην βρώσιν και πόσιν, δηλαδή το Πανάγιόν Του Σώμα και το Τίμιον Αίμα Του!Αυτός άγγελον επέστησε φύλακα εις όλην την ζωήν μας! Αυτός θα παραλάβη και την ψυχήν μας και θα την οδηγήση εις την αιώνιον κληρονομίαν! Αλλά τι ποιώ; Επιλείψει με ο χρόνος διηγούμενον, θα ευρεθώ ματαιοπονών, θέλοντας να μετρήσω την άμμον της θαλάσσης, τας απείρους ευεργεσίας του καλού μας Θεού! Κατόπιν λοιπόν τόσων αμετρήτων αγαθών να έχωμεν και γογγυσμών!

Ω Θεέ μου, πάριδε την ημών αγνωμοσύνην και διάνοιξον ημών τον νουν, ίνα εννοήσωμεν το τι μας εχάρισεν η πατρική Σου καρδία και αποδώσωμεν μικράν ευχαριστίαν, όπως εύρωμεν συγγνώμην και έλεος.

Η ΟΣΙΑ ΞΕΝΗ

 

 

---

Τη μνήμη της Οσίας Ξένης και των δύο θεραπαινίδων της τιμά σήμερα, 24 Ιανουαρίου, η Εκκλησία μας. Η Οσία Ξένη έζησε τον 5ο μ.Χ. αιώνα. Ονομαζόταν στην αρχή Ευσεβεία και καταγόταν από τη Ρώμη.

Αρνούμενη τη πίεση των γονιών της να νυμφευθεί άνδρα της επιλογής τους, φεύγει κρυφά στην Αλεξάνδρεια όπου μετονομάσθηκε Ξένη για να χαθούν τα ίχνη της. Πηγαίνει στο νησί της Κω και στη συνέχεια εγκαθίσταται στα Μύλασσα της Καρίας. Εκεί, μαζί με δύο υπηρέτριές (θεραπαινίδες) της που της είχαν μείνει πιστές, έκτισε ναό στο όνομα του αγίου πρωτομάρτυρα Στεφάνου και ησυχαστικά κελιά.

Πολύ γρήγορα η φήμη της και η ενάρετη και ασκητική ζωή που διήγε έφεραν κοντά της νέες κοπέλες που ποθούσαν το βίο της άσκησης και της προσευχής, ενώ το μοναστήρι έγινε περίφημο πνευματικό κέντρο, όπου καθημερινά συνέρεαν πολλές πονεμένες γυναίκες για να πάρουν τις συμβουλές και να ζητήσουν τις προσευχές της αγίας.

Η αγιοσύνη της αναγνωρίσθηκε και κατά τη διάρκεια του ενταφιασμού του σεπτού της σκηνώματος, όταν εμφανίσθηκε στον ουρανό σταυρός σχηματισμένος από αστέρια.

Απολυτίκιον
Ήχος πλ. δ’.
Εν σοι Μήτερ ακριβώς διεσώθη το κατ᾽ εικόνα· λαβούσα γαρ τον σταυρόν, ηκολούθησας τω Χριστώ, και πράττουσα εδίδασκες, υπεροράν μεν σαρκός, παρέρχεται γαρ· επιμελείσθαι δε ψυχής, πράγματος αθανάτoυ, διό και μετά Αγγέλων συναγάλλεται, Οσία Ξένη το πνεύμά σου.

Άγιος Πορφύριος: Η κακή σκέψη δεν κρύβετε

 

Tο να συγχωρούμε όσους μας έβλαψαν, το θεωρούσε ο Γέροντας πολύ βασικό.

Πολύ συχνά επαναλάμβανε το στίχο της ευχής: «Πρώτον καταλλάγηθι τοις σε λυπούσιν».Καί στην εξομολόγηση έδινε ιδιαίτερη σημασία σ᾿ αυτή την πνευματική αμαρτία, να θυμόμαστε το κακό που μας έκανε κάποιος και να του κρατάμε κακία η πικρία η έχθρα. Ήθελε τις ψυχές μας ανεξίκακες, γεμάτες συγχωρητικότητα και καλοσύνη.

«Η κακή σκέψη δεν κρύβεται. Επηρεάζει δυσμενώς για μας εκείνον για τον οποίον σκεπτόμεθα άσχημα, ακόμη και από μακριά, ακόμη και όταν δεν συνειδητοποιεί αυτός τον λόγο για τον οποίον έρχεται σε αντίθεση μαζί μας.Οφείλουμε, λοιπόν, να είμεθα «καθαροί τη καρδία», καθαροί όχι μόνο από κακά έργα, αλλά και από κακές σκέψεις, ιδιαίτερα δε από την μνησικακία και την πίκρα.Πολλοί λένε ότι η χριστιανική ζωή είναι δυσάρεστη και δύσκολη, εγώ λέω ότι είναι ευχάριστη και εύκολη, αλλά απαιτεί δύο προϋποθέσεις:Ταπείνωση και αγάπη».

Για λόγια ρε φίλε… Καταστρέφουμε τις ζωές μας, απλά για λόγια…

 

Γιατί μαλώνουμε οι άνθρωποι; Γιατί μαλώνεις εσύ; Το έχεις σκεφθεί ποτέ;
Γιατί οι καβγάδες, οι ψυχραμάρες,τα προβλήματα, οι φωνές, οι παρεξηγήσεις;

Για λόγια.Όλα συμβαίνουνε για λόγια. Για λόγια που είπες,για λόγια που άκουσες,για λόγια που σου μεταφέραν κάποιοι τρίτοι.Για λόγια ρε φίλε.Για λόγια.

Χάνεις τον ύπνο σου,χάνεις την ηρεμία σου,χάνεις την ειρήνη σου.

Για λόγια στεναχωριέσαι,για λόγια πληγώνεσαι,για λόγια θυμώνεις,για λόγια χαλάς σχέσεις.Για λόγια…

Αντί να χαίρεσαι,να ευχαριστιέσαι τη ζωή,αντί να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή,χαλάς τη ζαχαρένια σου για λόγια.Για κάτι, που αν το καλοσκεφθείς,είναι ανύπαρκτο.

Δεν είναι τραγικό;

”Και τι να κάνω;”

Είναι απλό.

Πρώτα-πρώτα, να προσέχεις τι βγαίνει από το στόμα σου.Να το σκέφτεσαι καλά, δυο και τρεις φορές,πριν να μιλήσεις.Δεν πειράζει.Ας μην έχεις πάντα εσύ τον τελευταίο λόγο.

Έπειτα, να μην παίρνεις τοις μετρητοίς ό,τι ακούς από τον άλλον με τα αυτιά σου.

Δεν πειράζει.Ας σου πει και μια κουβέντα παραπάνω.Τίποτα δεν παθαίνεις.

Τέλος, να αγνοείς πλήρως, ό,τι σου λένε και ό,τι σου μεταφέρουν άνθρωποι τρίτοι.

Ποτέ κανένας δεν βγήκε κερδισμένος,ακούγοντας κουτσομπολιά και φήμες…

Για λόγια ρε φίλε…Καταστρέφουμε τις ζωές μας,απλά για λόγια…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος – Ψυχολόγος

O AΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ

  

---

Τη μνήμη του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω τιμά σήμερα, 23 Ιανουαρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Διονύσιος γεννήθηκε λίγο πριν το 1500 μ.Χ. στο ορεινό χωριό Σκλάταινα της Καρδίτσας, την σημερινή Δρακότρυπα. Το όνομά του ήταν Δημήτριος και από παιδί επέδειξε ζήλο για την αγάπη του Χριστού και την ασκητική ζωή.

 Σε ηλικία 18 ετών μόνασε στα Μετέωρα λαμβάνοντας το όνομα Δανιήλ.

Τρία χρόνια αργότερα, αναζητώντας πιο απομονωμένο τόπο και επειδή δεν του έδιναν την ευκαιρία ν’ αναχωρήσει, πήδηξε ως δια θαύματος κάτω από το βράχο των Μετεώρων και μετέβη στις Καρυές του Αγίου Όρους. Εκεί γίνεται ιερεύς και μεγαλόσχημος μοναχός, μετονομασθείς σε Διονύσιο.

Αργότερα εγκαθίσταται στην σκήτη Καρακάλου όπου έζησε ερημικά για δέκα έτη με αυστηρή άσκηση, προσευχή και νηστεία, βιώνοντας πολλές θαυματουργικές ενέργειες του Θεού. Η ισάγγελη ζωή του στάθηκε αιτία της εκλογής του ως ηγουμένου της βουλγαρικής, τότε, μονής Φιλοθέου. Συναντώντας μεγάλες αντιδράσεις για τον τρόπο ζωής που θέλησε να εφαρμόσει στην μονή εγκατέλειψε το Άγιο Όρος και εγκαταστάθηκε γύρω στο 1524 μ.Χ. στην μονή Τιμίου Προδρόμου στη Βέροια.

Θέλοντας ν’ αποφύγει την εκλογή του σε επίσκοπο που επεδίωκαν οι κάτοικοι της περιοχής, αναχώρησε κρυφά και μετέβη στον Όλυμπο. Εκεί ασκήτευσε σ’ ένα σπήλαιο που σώζεται μέχρι και σήμερα. Συκοφαντούμενος όμως εκδιώχθηκε από το ασκητήριό του και αναχώρησε για το Πήλιο, όπου το 1542 μ.Χ. ίδρυσε τη μονή της Αγίας Τριάδος Σουρβίας έπειτα από θαυματουργική υπόδειξη του Θεού.

Μετά από τρία έτη και λόγω της παντελούς ανυδρίας που έπληξε τον τόπο των διωκτών του, επέστρεψε επισήμως με πρόσκληση του διώκτη του Αγά Σάκου. Με την αγγελική βιωτή του γρήγορα προσείλκυσε πλήθος μοναχών, ο ίδιος όμως χρησιμοποιούσε τα πλησιόχωρα σπήλαια για προσευχή και ησυχία, όπου ζούσε στο γνόφο της νοερής προσευχής. Δεν παρέλειπε, ωστόσο, να περιέρχεται τα γύρω χωριά για να κηρύξει, να εξομολογήσει και να στηρίξει τους σκλαβωμένους Έλληνες. Είχε απέραντη αγάπη για το λαό.

Εκοιμήθη εν ειρήνη, αφήνοντάς μας για ανεκτίμητο θησαυρό τα χαριτόβρυτα λείψανά του.

Στη Δρακότρυπα η εορτή του πανηγυρίζεται επίσης την τελευταία Κυριακή του Ιουλίου.

Απολυτίκιον
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Τού Ολύμπου οικήτωρ Πιερίας αγλάισμα, και της επωνύμου Μονής σου ιερόν περιτείχισμα, εδείχθης Διονύσιε σοφέ, βιώσας ώσπερ Άγγελος εν γη, και παρέχεις την ταχείαν σου αρωγήν, τοις ευλαβώς κραυγάζουσιν δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σού πάσιν ιάματα.

Ό,τι λάθη κάναμε έγιναν ζωή

 

π. Παπαδόπουλος Χαράλαμπος

Όχι, δεν υπάρχει καλός και κακός δρόμος. Όπως δεν υπάρχει καλό και κακό ποτάμι. Όλα οδηγούν στην αγκαλιά της θάλασσας.

Μην απογοητεύεσαι. Η θλίψη στα μάτια σου, το σφίξιμο στην καρδιά σου, τα τρεμάμενα χέρια δεν είναι μετάνοια. Φόβος και ενοχή είναι.

Γιατί σου είπαν ότι πρέπει να είσαι πάντα τέλειος, να είσαι κάπως, για να σε αποδέχονται οι άλλοι, για να αποδέχεσαι εσύ τον εαυτό σου.

Κάθε που ραγίζει το προφίλ σου από ένα λάθος, κλονίζεσαι, χάνεσαι και πεθαίνεις, αισθάνεσαι ότι θα έρθει πάλι η τιμωρία, η απόρριψη του κακού παιδιού.

Όχι δεν υπάρχει λάθος και σωστό.

Όλα είναι δρόμος. Το σωστό σε πάει στο λάθος και το λάθος στο σωστό. Όταν χάνεις βρίσκεις και όταν πεθαίνεις ανασταίνεσαι.

Μάθε λοιπόν πως υπάρχει κάποιος (Θεός) που δεν σε τιμωρεί στα λάθη σου. Που σε κρατά αγκαλιά τότε που δεν μπορείς να σύρεις τα πόδια σου.

Μάθε πως πέρα από το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, στέκει η αγάπη. Πάντα μια ζεστή αγκαλιά σε προσμένει να ξεκουράσεις τους φόβους σου.

Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

                 

Είπε ο Αββάς Ποιμήν: « Υποκριτής είναι όποιος διδάσκει τον πλησίον του κάτι, όπου ο ίδιος δεν έφθασε» (από το «Γεροντικό»).

                Το πιο εύκολο στη ζωή μας είναι να γινόμαστε υποκριτές. Παρουσιάζουμε έναν εαυτό ψεύτικο, προκειμένου να μην αναγκαστούμε να αναλάβουμε την ευθύνη για τα λάθη μας, αλλά και για να μπορούμε να είμαστε αποδεκτοί από τους άλλους, όταν νιώθουμε ότι δεν συμφωνούμε μαζί τους, αλλά ούτε κι αυτοί με μας. Έτσι, επιλέγουμε την προσποίηση, το θέατρο, την υποκρισία. Κάποτε, διδάσκουμε στους άλλους πράγματα, στα οποία εμείς δεν έχουμε φθάσει. Δείχνουμε σε εκείνους το σωστό και το πρέπον, όμως δεν μεριμνούμε εμείς να το έχουμε πράξει. Όταν λοιπόν εκείνοι παρακολουθήσουν το δικό μας βίωμα, τότε κλονίζεται η αξιοπιστία μας. Και, μολονότι δεν χρειάζεται να έχουμε ανθρώπους ως πρότυπα για τις επιλογές μας, εντούτοις η υποκρισία μας σκανδαλίζει, με αποτέλεσμα οι θεατές της ζωής μας να αισθάνονται λύπη και απογοήτευση, ενώ εύκολα μας ειρωνεύονται και μας απορρίπτουν.

Η υποκρισία χαρακτηρίζει την πολιτική και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Όπως πολιτικοί προσποιούνται ότι έχουν αγάπη για τον λαό, ενώ στην πραγματικότητα την εξουσία επιδιώκουν, καθώς η αγάπη χρειάζεται θυσία, σοβαρότητα, ευθύνη, μελέτη των προβλημάτων των ανθρώπων και καρδιακή πειθώ, έτσι και πολλοί από τους χρήστες των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης αφήνουν την υποκρισία να θριαμβεύει. Προσποιούνται τους παντογνώστες, στήνοντας έναν ψεύτικο εαυτό, που φτάνουν να τον θεωρήσουν ως τον αυθεντικό, πιστεύουν δηλαδή στα ψέματά τους, κρίνουν τους πάντες και τα πάντα, διδάσκουν, κάποτε και με λόγο επιθετικό, υβριστικό, εμπαικτικό, χωρίς οι ίδιοι να είναι σε θέση να πράξουν τα όσα απαιτούν από τους άλλους. Όλα αυτά, σε έναν μανδύα ψεύδους, ο οποίος με τη θολούρα του σκορπίζει σύγχυση και χάος.

Ενίοτε,  αυτό συμβαίνει και με την πίστη στον Θεό. Άλλοτε θεωρούμε πως η πίστη απαιτεί βαρύτατα φορτία, τα οποία όμως εμείς δεν είμαστε σε θέση να τα σηκώσουμε, ωστόσο το ζητούμε από τους άλλους. Άλλοτε, μιλάμε γι’ αυτό που η πίστη όντως πρεσβεύει, αλλά με μια θεωρητική προσέγγιση. Ζούμε την πίστη ως συνήθεια και ως παράδοση, όχι όμως ως αυθεντικό τρόπο που μεταμορφώνει την ύπαρξη, με αποτέλεσμα να φανερώνουμε ένα ήθος επιφανειακό και υποκριτικό. Σκανδαλίζουμε κατά βάθος τους άλλους, διότι ούτε την αδυναμία μας έμπροσθεν του Θεού ομολογούμε, ούτε φερόμαστε με την αγάπη που σώζει, κατακρίνοντας τους άλλους.

            Αν σκεφτούμε και την οικογενειακή πραγματικότητα στους καιρούς μας, θα διαπιστώσουμε ότι κι εκεί η υποκρισία θριαμβεύει. Οι γονείς θεωρούν πως δίνοντας τα πάντα στα παιδιά τους και αφήνοντάς τα χωρίς όρια, θα προχωρήσουν χωρίς κριτική από αυτά για την ουσιαστική τους ψυχική απουσία. Παράλληλα, σπεύδουν να διδάξουν τα παιδιά τους να είναι τίμια και σωστά, χωρίς οι ίδιοι μεταξύ τους να σέβονται ο ένας τον άλλον, κάτι που διαφαίνεται από τη διάλυση των συζυγικών σχέσεων στους καιρούς μας. Ο γονιός όμως δεν προσφέρει μόνο επιβίωση, αλλά και αγωγή στα παιδιά του, με βάση αρχές που ο ίδιος τηρεί. Αν έχει φτιάξει μέσα του έναν κόσμο που δεν υπάρχει, τότε τα παιδιά απογοητεύονται από την υποκρισία. Ο πραγματικός κόσμος έχει στερήσεις, ήττες, αποτυχίες και ο μόνος τρόπος για να αντέξουμε είναι η αγάπη, η υπομονή και η απόφαση να στεκόμαστε όρθιοι με πίστη. Τότε όντως μπορούμε να διδάξουμε, διότι οι ήττες μας δεν θα μας καταβάλλουν. Κι αυτός είναι ο τρόπος της πίστης. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Το ηλιοτρόπιο µπορεί να αποτελέσει ένα υπόδειγµα για τον άνθρωπο…

 

Τα ηλιοτρόπια είναι γνωστό ότι γυρίζουν προς τον ήλιο.

Τι συμβαίνει όμως τις συννεφιασμένες και βροχερές μέρες που ο ήλιος έχει σύννεφα;
Γυρίζει το ένα στο άλλο για να μοιραστούν την ενέργειά τους.
Η φύση είναι εκπληκτική! Φανταστείτε να το εφαρμόζαμε αυτό στη ζωή μας.
Οι πιο ευάλωτοι άνθρωποι μερικές φορές παθαίνουν κατάθλιψη.
Τι θα λέγατε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των όμορφων ηλιοτρόπιων;
Υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον να του δώσετε δύναμη. Η φύση μας διδάσκει πολλά.

*****

Το ηλιοτρόπιο µπορεί να αποτελέσει ένα υπόδειγµα για τον άνθρωπο. Όπως το χαριτωµένο αυτό φυτό ακολουθεί πιστά την τροχιά του ήλιου, έτσι και ο άνθρωπος πρέπει να ακολουθεί το θέληµα του Θεού, σε όλη την διάρκεια της ζωής του, χωρίς παρέκκλιση. Χριστιανέ πρόσεξέ το αυτό το φυτό. Ακόµη και στις συννεφιασµένες ηµέρες παρακολουθεί τον ήλιο. Έτσι και συ όταν τα σκοτεινά σύννεφα των θλίψεων αποκρύψουν προς στιγµήν το θείο Πρόσωπό Του, να είσαι ταυτισµένος µε το άγιο θέληµά Του. Ό,τι θέλει ο Θεός να το θέλεις και συ. Και ό,τι εσύ θέλεις να το θέλει και ο Θεός»!

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Το φοβερό είναι ότι, μόλις αρχίσουμε την διαδικασία του να προσπαθούμε να συγχωρήσουμε....

 

 Το φοβερό είναι ότι, μόλις αρχίσουμε την διαδικασία του να προσπαθούμε να συγχωρήσουμε κάποιον, σιγά σιγά ανακαλύπτουμε ότι συνήθως δεν μας έχει κάνει και τίποτα το σοβαρό.
  Είναι ένα άλλο μυστικό αυτό. Ελάχιστοι μας έχουν βλάψει πράγματι. Αν δείς σε τι συνθηκες ψυχικές, πνευματικές, κοινωνικές, βιολογικές, οικονομικές βρίσκεται αυτός που σε έβλαψε, εάν δείς τί προβλήματα έχει ο ίδιος, εάν δείς πόσο τον έχουν βλάψει οι άλλοι, πόσο έξω έχει πέσει, τι δυσκολίες έχει, συνειδητοποιείς ότι αυτό που σου έκανε είναι ένα ελάχιστο μπροστά σε αυτά που παθαίνει ο ίδιος....

π..Νικολαος Λουδοβίκος

Ο Χριστός χαίρεται να είμαστε χαρούμενοι

Ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβήτου

Ὁ Χριστός εἶναι ἡ χαρά, τό φῶς τό ἀληθινό, ἡ εὐτυχία. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ἐλπίδα μας. Ἡ σχέση μέ τόν Χριστό εἶναι ἀγάπη, εἶναι ἔρωτας, εἶναι ἐνθουσιασμός, εἶναι λαχτάρα τοῦ θείου. Ὁ Χριστός εἶναι τό πᾶν. Αὐτός εἶναι ἡ ἀγάπη μας, αὐτός ὁ ἔρωτάς μας. Εἶναι ἔρωτας ἀναφαίρετος ὁ ἔρωτας τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ κεῖ πηγάζει ἡ χαρά.

Ἡ χαρὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Εἶναι μιά χαρά, πού σέ κάνει ἄλλο ἄνθρωπο. Εἶναι μιά πνευματική τρέλα, ἀλλά ἐν Χριστῷ. Σέ μεθάει σάν τό κρασί τό ἀνόθευτο, αὐτό τό κρασί τό πνευματικό. Ὅπως λέει ὁ Δαβίδ: “Ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τήν κεφαλήν μου καί τό ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεί κράτιστον”. Ὁ πνευματικός οἶνος εἶναι ἄκρατος, ἀνόθευτος, πολύ δυνατός, κι ὅταν τόν πίνεις, σέ μεθάει.

Αὐτή ἡ θεία μέθη εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, πού δίνεται στούς “καθαρούς τῇ καρδίᾳ”.Ὅσο μπορεῖτε, νά νηστεύετε, ὅσες μετάνοιες μπορεῖτε νά κάνετε, ὅσες ἀγρυπνίες θέλετε ν’ ἀπολαμβάνετε, ἀλλά νά εἶστε χαρούμενοι. Νά ἔχετε τή χαρά τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ χαρά πού διαρκεῖ αἰώνια, πού ἔχει αἰώνια εὐφροσύνη. Εἶναι ἡ χαρά τοῦ Κυρίου μας, πού δίνει τήν ἀσφαλή γαλήνη, τήν γαλήνια τερπνότητα καί τήν πάντερπνη εὐδαιμονία. Ἡ χαρά ἡ πασίχαρη, πού ξεπερνᾶ κάθε χαρά. Ὁ Χριστός θέλει κι εὐχαριστεῖται νά σκορπάει τή χαρά, νά πλουτίζει τούς πιστούς Του μέ χαρά. Εὔχομαι “ἵνα ἡ χαρά ἡμῶν ᾖ πεπληρωμένη”.

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Τιμοθέου του Αποστόλου τιμά σήμερα, 22 Ιανουαρίου, η Εκκλησία μας.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μας παρέχουν οι Πράξεις των Αποστόλων και οι Επιστολές του Αποστόλου Παύλου, ο Τιμόθεος ήταν ο πιο αγαπητός μαθητής του και ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Αποστόλου Παύλου. Το όνομά του είναι ελληνικό και σημαίνει αυτός που τιμά τον Θεό, αλλά και αυτόν που τιμά ο Θεός.

Ο Άγιος Απόστολος Τιμόθεος γεννήθηκε στα Λύστρα της Λυκαονίας από Έλληνα πατέρα και Ιουδαία μητέρα, την Ευνίκη. Έμεινε πολύ μικρός ορφανός από πατέρα και η γιαγιά του, η Λωίδα, τον ανέθρεψε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Όταν ο απόστολος Παύλος επισκέφθηκε τα Λύστρα, εκτιμώντας τα πνευματικά του χαρίσματα και το φλογερό ιεραποστολικό του ζήλο, τον διαπαιδαγωγεί κατάλληλα και τον παίρνει συνοδό του στην Β΄ αποστολική περιοδεία όπου ζει όλες τις περιπέτειες του κορυφαίου αποστόλου για τη διάδοση του Ευαγγελικού μηνύματος. Μετά το μαρτυρικό θάνατο του Παύλου, επιστρέφει στην Έφεσο και συνεχίζει την ιεραποστολική του δράση.

Κατά τη διάρκεια μίας ειδωλολατρικής εορτής της Αρτέμιδος της Εφέσου, υπέστη άγριο ξυλοδαρμό και μαρτυρικό θάνατο από τον εξαγριωμένο ειδωλολατρικό όχλο επειδή κατέκρινε τα όργιά τους.

Το σκήνωμά του μεταφέρθηκε το έτος 356 μ.Χ. επί Κωνσταντίου στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό των Αγίων Αποστόλων.

Απολυτίκιον
Ήχος δ’.
Χρηστότητα εκδιδαχθείς, και νήφων εν πάσιν, αγαθήν συνείδησιν ιεροπρεπώς ενδυσάμενος, ήντλησας εκ του Σκεύους της εκλογής τα απόρρητα, και την πίστιν τηρήσας, τον ίσον δρόμον τετέλεκας, Απόστολε Τιμόθεε. Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.