Παρασκευή 14 Μαΐου 2021

ΝΑ ΤΟΥ ΧΑΛΑΣ ΤΟΝ ΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΛΟΓΙΣΜΟ

 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Μια φορά ένα παιδί δευτέρας γυμνασίου ήρθε στο καλύβι και χτύπησε το σιδεράκι στην πόρτα . Είχα ένα τσουβάλι γράμματα να διαβάσω , αλλά είπα , ας βγω να δω τι θέλει .

-Τι είναι , παλληκάρι ; του λέω.

-Αυτό είναι το καλύβι του πατρός Παϊσίου ; με ρωτάει . Θέλω τον πάτερ Παϊσιο.

-Αυτό είναι , αλλά αυτός δεν είναι εδώ, πήγε να αγοράση τσιγάρα , του λέω .

–Φαίνεται κάποιον πήγε να εξυπηρετήση, μου λέει με καλό λογισμό.

-Για τον εαυτό του πήγε να τα αγοράση , του λέω . Του είχαν τελειώσει και έκανε σαν τρελλός για τα τσιγάρα . Εμένα με άφησε εδώ μόνον μου και ούτε ξέρω πότε θα γυρίση . Αν δω ότι αργεί , θα σηκωθώ να φύγω .

Βούρκωσαν τα μάτια του και με καλό πάλι λογισμό είπε:

-Τον κουράζουμε τον Γέροντα.

-Τι τον θέλεις , τον ρωτάω.

-Την ευχή του θέλω να πάρω, μου λέει.

-Τι ευχή να πάρης , μωρέ ! Αυτός είναι πλανεμένος δεν έχει χαϊρι εγώ τον ξέρω καλά . Μην περιμένεις άδικα , γιατί , κι όταν γυρίση , θα είναι νευριασμένος , ίσως είναι και μεθυσμένος , επειδή πίνει κιόλας .

Αλλά εκείνο έβαζε συνέχεια καλό λογισμό.

-Τέλος πάντων , του λέω , εγώ θα περιμένω λίγο ακόμη , τι θέλεις να του πω; 

-΄Εχω ένα γράμμα να του δώσω, μου λέει , αλλά θα περιμένω να πάρω και την ευχή του.

Είδατε ;΄Ο,τι του έλεγα , το έπαιρνε με καλό λογισμό .

Του είπα:

– Σαν τρελλός έκανε για τα τσιγάρα και το καημένο αναστέναξε , βούρκωσαν τα μάτια του.

– Ποιός ξέρει, είπε , κάποιον θα ήθελε να εξυπηρετήση.

Άλλοι τόσα διαβάζουν , κι εκείνο , παιδάκι δευτέρας γυμνασίου, και να έχη τόσο καλούς λογισμούς ! Να του χαλάς τον λογισμό και αυτό να φτιάχνη καλύτερο λογισμό και να βγάζη πιο καλό συμπέρασμα.

Το θαύμασα ! Πρώτη φορά είδα τέτοιο πράγμα !

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΗΣΕ ΣΤΗ ΧΙΟ

 

Τη μνήμη του Αγίου Ισιδώρου που μαρτύρησε στην Χίο τιμά σήμερα, , η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ισίδωρος ήταν ναύτης του βασιλικού στόλου, στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου, και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια.

Κάποια μέρα που η μοίρα του στόλου ήταν αγκυροβολημένη στη Χίο, καταγγέλθηκε από τον κεντυρίων Ιούλιο στο Ναύαρχο Νουμέριο ότι ο Ισίδωρος είναι χριστιανός. Ο Νουμέριος δεν άργησε να ακούσει το ίδιο και από τον ίδιο τον Ισίδωρο, όταν τον προσκάλεσε να ομολογήσει. Τότε τον έδειραν σκληρά και κατόπιν τον έριξαν στη φυλακή.
Ο πατέρας του μόλις έμαθε το γεγονός αυτό, αμέσως κίνησε για τη Χίο, πολύ στενοχωρημένος, διότι ο γιος του εγκατέλειψε την πατροπαράδοτη ειδωλολατρική θρησκεία. Όταν έφθασε στη Χίο, δε δυσκολεύτηκε να δει το γιο του. Ο Ισίδωρος, μόλις αντίκρισε τον πατέρα του, με πολλή ευλάβεια και στοργή τον ασπάσθηκε συγκινημένος.
Το ίδιο έκανε και ο πατέρας του, αλλά δεν άργησε να εκφράσει και τη θλίψη του γι’ αυτόν. Ο Ισίδωρος του είπε ότι μάλλον έπρεπε να χαίρεται, διότι είδε το φως που προσφέρει ο Ιησούς Χριστός.
Ο πατέρας του τον παρακάλεσε θερμά να επιστρέψει στην ειδωλολατρία, αλλά ο Ισίδωρος έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του. Τότε, οργισμένος αυτός, τον καταράστηκε και παρότρυνε το Νουμέριο να τον θανατώσει το συντομότερο. Και πράγματι, ο Ισίδωρος μετά από διάφορα βασανιστήρια αποκεφαλίσθηκε.
Έτσι, επαληθεύεται ο λόγος του Κυρίου, ότι «παραδώσει εἰς θάνατον πατὴρ τέκνον» (Ματθαίου Ι’ 21). Δε θα είναι, δηλαδή, μόνο οι ξένοι εναντίον των αγωνιζομένων χριστιανών, αλλά και οι άνθρωποι του σπιτιού τους. Και θα παραδώσει στο θάνατο ο άπιστος πατέρας το πιστό παιδί του.
Το σεπτό λείψανό του το έριξαν σε φαράγγι, για να τον καταφάγουν τα όρνεα, λίγοι δε στρατιώτες φύλαγαν εκεί, μην τυχόν έλθουν οι Χριστιανοί και παραλάβουν το σώμα. Όμως, μία Χριστιανή, ονόματι Μυρόπη, ήλθε τη νύχτα και με την βοήθεια δύο υπηρετριών, την ώρα που οι στρατιώτες είχαν πέσει και ησύχαζαν, παρέλαβε το ιερό λείψανο, το οποίο ενταφίασε.
Την επομένη, ο Νουμέριος πληροφορήθηκε ότι το λείψανο του Μάρτυρος είχε αρπαχθεί. Υπέθεσε ότι οι στρατιώτες δελεάστηκαν με χρήματα και δώρα και επέτρεψαν στους Χριστιανούς να παραλάβουν το σώμα του Αγίου. Γι’ αυτό τους φυλάκισε, ενώ παράλληλα κυκλοφόρησε την είδηση ότι θα τους φονεύσει , αν δεν του πουν σε ποιον παρέδωσαν το λείψανο.
Η Μυρόπη έκρινε ότι θα ήταν άδικο να εκτελεσθούν οι στρατιώτες. Γι’ αυτό παρουσιάσθηκε στον Νουμέριο και του δήλωσε την αλήθεια. Εκείνος έδωσε εντολή να την φυλακίσουν. Μετά το μαρτύριό της, οι Χριστιανοί έθαψαν με ευλάβεια το λείψανο της Παρθενομάρτυρος κοντά στον τάφο, όπου προηγουμένως αυτή είχε αποθέσει αυτό του Αγίου Ισιδώρου.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ως στρατευθείς τω Βασιλεί των αιώνων, των επιγείων την στρατείαν απώσω, και ευθαρςώς εκήρυξας Χριστόν τον Θεόν· όθεν τον αγώνά σου, τον καλόν εκτελέσας, Μάρτυς θεοδόξαστος, του Σωτήρος εδείχθης ον εκδυσώπει σώζεσθαι ημάς, τους σε τιμώντας, παμμάκαρ Ισίδωρε.

Πέμπτη 13 Μαΐου 2021

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ:ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

Μετάνοια είναι η ξαφνική διαπίστωση της λέπρας του ανθρώπου, μια κραυγή στον Θεραπευτή για θεραπεία…

Πώς θα μπορούσε να δει τη λέπρα της ψυχής του αν δεν είχε κοιταχτεί σ’ έναν καθρέφτη; Καθρέφτης είναι ο Χριστός.

Σ’ Αυτόν βλέπει ο καθένας μας καθαρά πως είναι.

Ο μοναδικός αυτός καθρέφτης δόθηκε στους ανθρώπους για να βλέπουν μέσα του και να διαπιστώνουν την πνευματική τους κατάσταση.

Μπροστά στο Χριστό βλέπει κάθε άνθρωπος, σαν σε πεντακάθαρο καθρέφτη, τον εαυτό του άρρωστο και άσχημο. Βλέπει όμως και την πρωταρχική εικόνα του – πώς ήταν κάποτε και πώς πρέπει να ξαναγίνει.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ:ΣΗΜΕΡΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ

 

 Γέροντα Παΐσιε, γιατί τα άγρια ζώα δεν πειράζουν τους Αγίους;

-Ο Χριστός χωράει, οι άνθρωποι δεν Τον χωράνε, γιατί δεν προσπαθούν να διορθωθούν. Για να χωρέση ο Χριστός μέσα μας, πρέπει να καθαρίση η καρδιά. «Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός…».

–Γέροντα, γιατί τα άγρια ζώα δεν πειράζουν τους Αγίους;

–Αφού ημερεύουν οι άνθρωποι, ημερεύουν και τα άγρια ζώα και αναγνωρίζουν ότι ο άνθρωπος είναι αφεντικό τους. Στον Παράδεισο, πριν από την πτώση, τα άγρια θηρία έγλειφαν τους Πρωτοπλάστους με ευλάβεια, αλλά μετά την πτώση πήγαιναν να τους ξεσκίσουν. Όταν ένας άνθρωπος επανέρχεται στην προπτωτική κατάσταση, τα ζώα τον αναγνωρίζουν πάλι για αφεντικό. Σήμερα όμως βλέπεις ανθρώπους που είναι χειρότεροι από τα άγρια θηρία, χειρότεροι από τα φίδια.

Εκμεταλλεύονται απροστάτευτα παιδιά, τους παίρνουν τα χρήματα καί, όταν έρχωνται σε δύσκολη θέση, τα ενοχοποιούν, καλούν την αστυνομία, τα πηγαίνουν και στο ψυχιατρείο. Γι᾿ αυτό τον 147ο Ψαλμό, που διάβαζε ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, για να ημερέψουν τα άγρια ζώα και να μην κάνουν κακό στους ανθρώπους, τον διαβάζω, για να ημερέψουν οι άνθρωποι και να μην κάνουν κακό στους συνανθρώπους τους και στα ζώα.

–Πώς επανέρχεται, Γέροντα, ο άνθρωπος στην προπτωτική κατάσταση;

–Πρέπει να εξαγνισθή η καρδιά. Να αποκτήση την ψυχική αγνότητα, δηλαδή ειλικρίνεια, τιμιότητα, ανιδιοτέλεια, ταπείνωση, καλωσύνη, ανεξικακία, θυσία. Έτσι συγγενεύει ο άνθρωπος με τον Θεό και αναπαύεται μέσα του η θεία Χάρις. Όταν κάποιος έχη την σωματική αγνότητα, αλλά δεν έχη την ψυχική αγνότητα, δεν αναπαύεται ο Θεός σ᾿ αυτόν, γιατί υπάρχει μέσα του πονηρία, υπερηφάνεια, κακία κ.λπ.

Τότε η ζωή του είναι μια κοροϊδία. Από ᾿δώ να ξεκινήσετε τον αγώνα σας: Να προσπαθήσετε να αποκτήσετε την ψυχική αγνότητα.

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΕΡΓΙΟΣ:Η ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ!

Είναι σημαντικό να έχουμε από την αρχή καλοπροαίρετη αντίληψη για τη ζωή, που να προσανατολίζει προς τη σωστή κατεύθυνση, δηλαδή προς τον Θεό, όλες τις δραστηριότητες και όλη την ύπαρξή μας.

Χωρίς Θεό η ζωή είναι παράλογη, δεν έχει νόημα, δεν είναι τίποτα.

Όμως κοντά στον Θεό, όλα βρίσκουν το νόημά τους.

Η ένωση με τον Θεό πραγματώνεται στην καθημερινότητα κάθε στιγμή.

Κάθε μια από τις πράξεις μας και κάθε μια από τις σκέψεις μας αποτελεί ευκαιρία για να επιτύχουμε αυτή την ένωση.

Ο Θεός είναι δημιουργός των πάντων. Επομένως όλα έχουν ένα θρησκευτικό νόημα, και μπορούν να βιωθούν πνευματικά μέσα από τη σχέση με τον Θεό.

Να γιατί θα δώσουμε λόγο ενώπιον του Θεού για τις παραμικρές λεπτομέρειες της υπάρξεώς μας, για την παραμικρή στάση μας, για τις πιο στοιχειώδεις πράξεις μας, τις πιο ασήμαντες σκέψεις μας.

Κάθε στιγμή, λοιπόν, να είμαστε σε εγρήγορση και καθετί να το ζούμε εν Θεώ.

Προτού επιχειρήσουμε και το πιο συνηθισμένο πράγμα, να επικαλούμαστε τον Θεό και ό,τι και να χάνουμε, να γίνεται με την αίσθηση της παρουσίας του Θεού.

Να κάνουμε τα πάντα εν Θεώ και τίποτα χωρίς τον Θεό.

Σε κάθε πράξη και σε κάθε λογισμό να βάζουμε τον σπόρο της προσευχής.

Κάθε δραστηριότητα να ξεκινά με αίτηση για ευλογία από τον Θεό.

Και όταν ολοκληρώνεται, ας δοξολογούμε τον Θεό για όσα κατορθώσαμε ζητώντας συγχώρεση για όσα παραλείψαμε.

Η δραστηριότητά μας να ολοκληρώνεται, αν όχι μέσα στην προσευχή, τουλάχιστον εν πνεύματι προσευχής.

Διότι η προσευχή είναι το κατεξοχήν μέσο για την ένωσή μας με τον Θεό.

Ας βιάζουμε κάθε μέρα τον εαυτό μας, ώστε να σκεφτόμαστε λιγότερο εμάς τους ιδίους και περισσότερο τον Θεό.

Ας ζούμε λιγότερο για τον εαυτό μας και περισσότερο για τον Θεό.

Έτσι Θα μπορέσουμε να προκόψουμε στον δρόμο της ενώσεως με τον Θεό.

Ας κάνουμε κάθε βράδυ απολογισμό των ατελειών μας και ας μετανοούμε, ζώντας το κάθε πρωί σαν ένα καινούριο ξεκίνημα. Αυτό μας βοηθά να χάνουμε κάθε μέρα ένα βήμα πιο κοντά στον Θεό.

Η ζωή μας να μην είναι στατική αλλά δυναμική.

Με κάθε πράξη που επιτελούμε, μέσα από κάθε σκέψη που κάνουμε, οφείλουμε να «συνάγουμε μαζί με τον Χριστό» (Ματθ. 12, 30· Λουκ. 11, 23), ώστε να ζούμε πλήρως «εν Αυτώ» και «Αυτός εν ημίν».

TIΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ

 

Η πορεία της ζωής μας έχει απροσδόκητα γεγονότα, ευχάριστα και δυσάρεστα, απλά και σημαντικά. Φαίνεται πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το καθετί έχει το λόγο του, που μπορεί ν’ αγνοούμε όταν συμβαίνει αλλά κάποια μέρα θα το μάθουμε.

Έχει λεχθεί πως η ζωή τού κάθε ανθρώπου μοιάζει μ’ ένα κέντημα. Αν το κοιτάξεις από κάτω θα δεις ανακατεμένες κλωστές που παραπέμπουν στα διάφορα γεγονότα που φαίνονται ασυνάρτητα μεταξύ τους και χωρίς λόγο. Αν κοιταχτεί από πάνω θα φανεί το ωραίο σχέδιο που παραπέμπει στο σχέδιο που έχει ο Θεός για τον κάθε άνθρωπο. Θα φανεί δηλαδή πως τα όσα δυσάρεστα επέτρεψε να γίνουν είχαν το θετικό τους λόγο. Είναι αλήθεια ότι, αν γνωρίζαμε το γιατί μας συμβαίνει το α ή β οδυνηρό περιστατικό, θα μπορούσαμε πιο εύκολα να το υπομένουμε και πιο ανώδυνα να το περνούσαμε. Αυτό το «γιατί» κατατρώει την ύπαρξή μας και μειώνει τις αντοχές μας.

Όσοι όμως εμπιστευτήκαν την αγάπη και την πρόνοια του Θεού κι αφέθηκαν στα χέρια Του, προσευχόμενοι για δύναμη και υπομονή, πιο εύκολα πέρασαν τη δοκιμασία και τον πόνο τους. Κι όσοι, μέσα από την πείρα της ζωής, είδαν τα γενόμενα πίσω από τα φαινόμενα, δεν άφησαν το άγχος και τη σύγχυση να τους κυριαρχήσουν.

Ας μη νομιστεί πως αυτή η στάση ταυτίζεται με τη μοιρολατρία, με τη μίζερη αποδοχή των δυσκολιών ή την παραίτηση από τη ζωή. Απεναντίας! Χρειάζεται εσωτερική λεβεντιά, ειλικρινή πίστη, δύναμη ψυχής. Χρειάζεται «καρδιά χριστιανού», κατά το λόγο του οσίου Παναή του εκ Λύσης.

Τα όποια αρνητικά της ζωής μπορούν να μας διαλύσουν, αν τ’ αφήσουμε να εισέλθουν μέσα μας, χωρίς αντίσταση, και γίνουν το κέντρο της ζωή μας. Μπορούν όμως και να μας βοηθήσουν να ωριμάσουμε, αν τα δούμε ως ευκαιρίες πνευματικής ανάπτυξης. Αφού «κανένας δεν ανέβηκε στον ουρανό με άνεση», κατά τους πατέρες κι αφού «στον κόσμο αυτό θα έχουμε θλίψη», κατά το Χριστό, δεν θα πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε το καθετί με την προσδοκία πως κάτι καλό θα βγει;

Η Ορθόδοξη θεολογία μας λέει πως κανένα κακό ή καμιά δοκιμασία δεν δίνεται από το Θεό. Όλ’ αυτά τα δυσάρεστα και δύσκολα είναι τα αποτελέσματα του προπατορικού αμαρτήματος, που ως άνθρωποι έχουμε τις συνέπειες του, πέρα από τις προσωπικές αμαρτίες. Αφού κι ο Χριστός, αν και αναμάρτητος, δοκίμασε πόνο ψυχικό και σωματικό, ακόμα και θάνατο. Κι όπως ο θάνατος Του έφερε «χαρά εν όλω τω κόσμω» και ανάσταση του σύμπαντος κόσμου, έτσι και η αποδοχή του όποιου προσωπικού μας σταυρού, με υπομονή και εμπιστοσύνη, θα φέρει και σε μας προσωπική ανάσταση και χαρά που θα μεταδοθεί στους εγγύς και στους μακράν.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο του 

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους.

Η ΑΓΙΑ ΓΛΥΚΕΡΙΑ

 

Τη μνήμη της τιμά σήμερα, 13 Μαΐου, η Εκκλησία μας. Η Αγία Γλυκερία γεννήθηκε στην Τραϊανούπολη το 2ον μ.Χ. αι., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αντωνίνος ο Ευσεβής (138 – 161 μ.Χ.). Ο πατέρας της ονομαζόταν Μακάριος και είχε διατελέσει ύπατος. Σε μικρή ηλικία, ασπάσθηκε το Χριστιανισμό και ανέπτυξε έντονη χριστιανική και κατηχητική δράση.
 Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο ηγεμόνας Σαββίνος, την κάλεσε να παρουσιασθεί μπροστά του. Με μεγάλη προθυμία η Αγία εμφανίσθηκε σ’ εκείνον έχοντας σημειώσει στο μέτωπό της τον Τίμιο Σταυρό και δεν δίστασε να ομολογήσει με παρρησία και σθένος την πίστη της στο Σωτήρα και Λυτρωτή Ιησού Χριστό.
Εκείνος έξαλλος την οδήγησε με τη βία στον ειδωλολατρικό ναό για να προσευχηθεί και να θυσιάσει στο είδωλα. Εκεί η Γλυκερία αφού προσευχήθηκε θερμά, συνέτριψε το άγαλμα του Δία. Εξοργισμένοι οι ειδωλολάτρες, την έσυραν έξω και τη λιθοβόλησαν με μανία.
Όμως ούτε μία πέτρα δεν άγγιξε την Αγία, με αποτέλεσμα πολλοί να πιστεύσουν στο Χριστό. Στη συνέχεια, αφού υπέστη διάφορα βασανιστήρια ρίχθηκε στη φυλακή, όπου κατήχησε και έφερε στη χριστιανική πίστη το δεσμοφύλακά της Λαοδίκιο, ο οποίος εν συνεχεία ομολόγησε με θάρρος την πίστη του και μαρτύρησε για το Χριστό. Αμετάπειστος ο τύραννος, διέταξε να βασανίσουν εκ νέου τη Γλυκερία και έπειτα να τη ρίξουν στο άγρια θηρία. Όμως και εκείνα την σεβάστηκαν, αν και ένα εξ’ αυτών τη δάγκωσε με αποτέλεσμα η Αγία να παραδώσει σε ολίγες ημέρες το πνεύμα της στον αθλοθέτη Κύριο.
Το ιερό λείψανό της παρέλαβε ο Επίσκοπος της Ηρακλείας Δομίτιος και το τοποθέτησε σε ευπρεπή τόπο κοντά στην πόλη. Μαρτυρώνται δε πολλά θαύματα, ιάσεων και θεραπείες δαιμονισμένων, τα οποία επιτελούσε η Αγία σε όσους με πίστη κατέφευγαν να προσκυνήσουν το Ιερό λείψανό της.
Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Την καλλιπάρθενον, Χριστού τιμήσωμεν, την αριστεύσασαν πόνοις αθλήσεως, και ασθένεια της σαρκός, τον όφιν καταβαλούσαν πόθω γαρ του Κτίσαντος, των βασάνων την έφοδον, παρ’ ουδέν ηγήσατο, και θεόθεν δεδόξασται προς ην αναβοήσωμεν πάντες, χαίροις θεόφρον Γλυκερία.

Τετάρτη 12 Μαΐου 2021

ΦΤΩΧΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΠΙΓΕΙΑ.ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΠΛΟΥΤΙΣΕΙΣ ΣΤΑ ΕΠΟΥΡΑΝΙΑ

 

Ἀπό τίς ἐπιστολές (ἀπαντήσεις σέ ζητήματα προσωπικά) τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Σέ πτώχευση…

Ὁ πλοῦτος δέν γεννήθηκε μαζί σου. Στόν δρόμο τῆς ζωῆς σου τόν βρῆκες. Καί σέ ἀκολουθεῖ. Στό τέλος ὅμως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τόν ἀποχωρίζονται!

Ἐσένα σέ ἄφησε, πρίν ἔλθει τό τέλος σου. Καί αὐτό εἶναι πού σέ πικραίνει. Αὐτό ὅμως εἶναι γιά σένα μεγάλο κακό.

Φτώχηνες ἀπό ἐπίγεια. Καιρός νά πλουτίσεις στά ἐπουράνια.

Μοῦ γράφεις, ὅτι ἔπεσες σέ πτώχευση· καί ὅτι ὅλοι οἱ φίλοι σου σέ ἐγκατέλειψαν! Ὁ ἕνας γυρίζει τό κεφάλι τοῦ ἄλλου καί ὁ ἄλλος ἀπό μακριά σέ δείχνει μέ τό δάκτυλό του!

Μόνο ἡ πίστη σοῦ ἀπέμεινε. Καί αὐτή σέ συγκρατεῖ· νά μή τρελλαθῆς! Νά μή κάνεις κακό στόν ἑαυτόν σου! Ἔχασες τήν περιουσία σου. Ὄχι ὅμως καί τήν ἀνθρωπιά σου.

Μοῦ γράφεις, ὅτι ἐργάσθηκες ἔντιμα. Ἡ τιμιότητα εἶναι ἡ πιό καλή προσπάθεια αἰώνιας ἀνταμοιβῆς. Μή τήν τιμιότητα ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά πλουτήσει, ἀλλά καί νά φτωχήνει.

Ἀντίθετα· μέ τόν πλοῦτο δέν μπορεῖ νά αὐξήσει οὔτε τήν τιμιότητά του· οὔτε τήν ἀνθρωπιά του!

Ὅποιος τά βλέπει διαφορετικά, δέν σκέφτεται καλά. Δέν βαδίζει σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά σύμφωνα μέ τούς ἀρχαίους, πού τόν ἄνθρωπο τόν μετροῦσαν ἀνάλογα μέ τό χρυσάφι πού εἶχε!

Μά ὁ Χριστός, γι᾽ αὐτό σταυρώθηκε στόν Γολγοθᾶ! Γιά νά καταργήσει αὐτό τό βάρβαρο ζύγισμα τῶν ἀνθρώπων! Γιά νά φέρει στόν κόσμο ἕνα ἄλλο μέτρο ἠθικῆς καί πνευματικῆς ἀξιολόγησης!

Κατά τό μέτρο τοῦ Χριστοῦ, λοιπόν, ἐκεῖνο πού δίνει ἀξία στόν ἄνθρωπο, δέν εἶναι ἡ παλίρροια τοῦ πλούτου καί ἡ ἄμπωτις τῆς φτώχειας, ἀλλά ἡ ΑΓΑΠΗ, ἡ στροφή πρός τόν νόμο τοῦ Θεοῦ.

Γιατί αὐτά δέν χάνονται, ὅταν τό νεκρό σῶμα τεθῆ στόν τάφο, ἀλλά ἐξακολουθοῦν νά ὑπάρχουν καί πέραν τοῦ τάφου!

Τό ὅτι σέ ἄφησαν οἱ φίλοι σου, καί ἄλλοι σοῦ γυρίζουν τήν πλάτη, ἄλλοι σέ δείχνουν μέ τό δάχτυλο, εἶναι βέβαια θλιβερό. Ταυτόχρονα ὅμως μᾶς δείχνει, πόσο εἶναι ἀσταθῆ τά ἀνθρώπινα.

Ὅταν ἦταν ὁ Χριστός στόν Σταυρό, τά πλήθη, πού λίγο πρίν φώναζαν τό «Ὠσαννά!», Τόν ἐχλεύαζαν καί Τόν ἔβριζαν· καί οἱ ἄρχοντες τῶν Ἑβραίων Τόν βλασφημοῦσαν!

Ἐσύ νά χαίρεις, γιατί αὐτη ἡ δική σου σταγονίτσα πίκρας μοιάζει μέ τό πέλαγος τῆς πίκρας τοῦ Σωτῆρα μας στόν Σταυρό.

Φρόντισε νά κρατᾶς τήν πίστη σου στόν Χριστό. Φύλαξέ την, γιά νά σέ φυλάει! Καί οἱ δύσκολες αὐτές μέρες θά φύγουν σάν τήν καταχνιά! Κοίταξε: Ὁ ἄνθρωπος κρατάει τό μπαστούνι. Καί τό μπαστούνι στρηρίζει τόν ἄνθρωπο.

Μερικοί βέβαια τό κρατοῦν γιά ὀμορφιά. Μά οἰ πιό πολλοί τό ἔχουν γιά στήριγμα στόν δύσκολο δρόμο τους. Ἔτσι καί ἡ πίστη εἶναι καί κόσμημα καί στήριγμα.

Ὅταν ἦσουν πλούσιος τήν εἶχε πιό πολύ γιά στολίδι. Τώρα τήν ἔχεις σάν τό πιό ἀναγκαῖο σου στήριγμα. Ἡ πίστη πού στηρίζει, εἶναι πιό θερμή καί πιό δυνατή, ἀπό τήν πίστη πού ἁπλῶς στολίζει!…

Φοβᾶσαι, γράφεις, μήπως τρελλαθεῖς! Σοῦ ἀπαντῶ: Κανείς δέν τρελλάθηκε ἀπό φτώχεια. Ἀπό τά πλούτη τρελλάθηκαν πολλοί.

Φοβᾶσαι λές, μήπως κάνεις κάποιο κακό στόν ἑαυτόν σου! Τήν αὐτοκτονία ἐννοεῖς; Εἶναι διαβολικό! Ἐκεῖνος πού αὐτοκτονεῖ, οὔτε τό δικό του θέλημα κάνει, οὔτε βέβαια τοῦ Θεοῦ. Τό θέλημα τοῦ διαβόλου κάνει. Καί ἔτσι χάνει τήν αἰώνια ζωή.

Τό πιό σπουδαῖο στή ζωή εἶναι νά διατηρήσει ὁ ἄνθρωπος ζωντανή τήν πίστη στό Ζῶντα Θεό. Ἐκεῖνος δίνει. Καί Ἐκεῖνος ἀφαιρεῖ. Δοκιμάζει τήν πίστη μας καί τήν ἀγάπη μας πρός Αὐτόν. Καί μήν ξεχνᾶς:

Οἱ ἄπιστοι ἀκολουθοῦν τόν Ἰούδα. Καί αὐτοκτονοῦν. Ἀντίθετα οἱ ὑγιεῖς ἄνθρωποι μέ ἡρωϊκή πίστη, ἀνεβαίνουν ἤρεμα στόν Γολγοθᾶ. Πίνουν τώρα τό πικρό ποτήρι μαζί μέ τόν Χριστό, γιά νά πιοῦν μαζί Του καί τό γλυκό ποτήρι τῆς Ἀναστάσεως.

O KAΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΤΟΥΣ "ΤΥΠΟΥΣ ΤΩΝ ΗΛΩΝ"

  


Ο κάθε άνθρωπος έχει πάνω στην ψυχή του τους "τύπους των ήλων", των δικών του ήλων, των δικών του καρφιών και την λογχισμένη δική του πλευρά.

Γιατί κάθε ένας που ακολουθεί το Χριστό γίνεται όμοιος με Αυτόν κατά χάρη και πορεύεται το δρόμο του Χριστού.
Και παρόλο που μπορεί να φτάσει εις την Ανάσταση παρά ταύτα διατηρεί εις το σώμα της ύπαρξής του τα σημάδια από τα καρφιά και από την λόγχη.
Διατηρεί στην ύπαρξή του τα σημεία και τα σημάδια της δοκιμασίας, του πειρασμού, της θλίψεως, του Σταυρού και του θανάτου τον οποίο καθημερινά, μέσα από τα δικά του γεγονότα, μπορεί να αντιμετωπίσει.
π.Αθανάσιος Λεμεσού

Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΚΙ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ ΜΑΣ

 

Κι όμως οι αμφιβολίες μας δεν εμποδίζουν τον Θεό να μας αγαπήσει και να έρθει στην ζωή μας. Ο Θωμάς αμφισβητεί τους μαθητές περί της Αναστάσεως του Χριστού. «Θέλω να δω κι εγώ», λέει, «εάν δεν βάλω το δάκτυλο στις πληγές του Κυρίου δεν θα πιστέψω». Στον ευσεβισμό και νομικισμό μας, οι φράσεις αυτές του Θωμά ακούγονται σχεδόν ως βλασφημία. Στο Χριστό όμως, που ξέρει το βάθος κάθε ανθρώπινης καρδιάς, που δεν κρίνει επιφανειακά και εξωτερικά τα πλάσματα του, δεν ακούστηκε ως ύβρις, αλλά ως πείνα και δίψα συνάντησης. Θέληση για εμπειρία και βίωμα Θεού. 


Υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες που είναι γεμάτες πίστη και πολλές μορφές πίστεως που είναι γεμάτες αμφιβολία. Πιστός δεν είναι εκείνος που το δηλώνει αλλά αυτός που το φανερώνει στην καθημερινή πράξη της ζωής του. 


Δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε αμφιβολίες, η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από τέτοια περιστατικά και πρόσωπα. Πρόσωπο ιερά και άγια, που πέρασαν σε κάποια φάση της ζωής τους από την δυσπιστία π.χ Ιωάννης Πρόδρομος, Θωμάς, Αβραάμ και Σάρα, Ιωσήφ κ.α. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν διαβάζουμε την Αγία Γραφή. Από εκεί ξεκινάνε πολλά. Μπορεί σε ένα σπίτι Ορθοδόξου Χριστιανού, να βρεις δεκάδες θρησκευτικά βιβλία αλλά δεν θα βρεις την Βίβλο, και το χειρότερο δεν θα τον δεις να την μελετάει. Το γιατί, μεγάλη συζήτηση. 


Όταν ο Θωμάς αμφισβητεί την Ανάσταση και ζητάει να γευτεί και ο ίδιος της Παρουσίας του Χριστού, ο Κύριος δεν τον μαλώνει, καταλαβαίνει και συγκαταβαίνει. Του εμφανίζεται, ανοίγει τα Χέρια του και αγκαλιάζει την αμφιβολία του, και τον Θωμά μαζί, θυμίζοντας του πόσο πολύ τον αγαπάει. 


Οι αμφιβολίες μας δεν εμποδίζουν τον Θεό να μας αγαπάει. Οι αμφιβολίες μας δεν εμποδίζουν τον Θεό να μας δώσει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Αρκεί όμως να κάνουμε αυτό που έκανε ο Θωμάς. Δηλαδή; Εδώ είναι το μυστικό. Ο Θωμάς μεταμορφώνει και μεταπλάθει την αμφιβολία του σε προσευχή και αναζήτηση του Χριστού. Την δυσπιστία του την αναγνωρίζει και την καταθέτει ενώπιον του Κυρίου. Δεν την κρύβει, δεν την κάνει θυμό και επίθεση στους άλλους. Την μεταλλάσσει σε αίτημα συνάντησης. 


Καμία αμφιβολία δεν μας κάνει άπιστους, απλά φανερώνει ότι είμαστε άνθρωποι. Ότι χρειαζόμαστε ενίσχυση από το Άγιο Πνεύμα, ότι μόνοι μας δεν μπορούμε και έχουμε ανάγκη της Παρουσίας του Κυρίου. Η αμφιβολία πρέπει να μεταμορφωθεί σε αίτημα συνάντησης με τον Χριστό. Ας Τον ζητήσουμε ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι της απιστίας μας, να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα μας αρνηθεί να τον Αγγίξουμε.

 

ΤΟ ΠΙΟ ΑΛΗΘΙΝΟ,ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

 Το πιο αληθινό, το πιο όμορφο πορτραίτο του Ιησού είναι αυτό που φτιάχνουμε μέσα μας

«Ιδόντες (oι ποιμένες) διεγνώρισαν περί του ρήματος του λαληθέντος αυτοίς περί του παιδίου τούτου» (Λουκ. β’ 17).

Οι ποιμένες ήσαν οι πρώτοι αυτόπτες μάρτυρες της Ενσαρκώσεως. Είδαν, άκουσαν και έσπευσαν να καταθέσουν την μαρτυρία τους… Η Θεοτόκος και ο Ιωσήφ έκπληκτοι άκουσαν για το μήνυμα του Αγγέλου και τον ύμνο της αγγελικής στρατιάς (Λουκ. β’ 8 – 14) και έζησαν μαζί με τους απλούς εκείνους ποιμένες την εξαίσια ουράνια οπτασία…

Οι πρώτοι μάρτυρες και αγγελιαφόροι της Γεννήσεως του θεανθρώπου ήσαν οι απλοί Ποιμένες. Απ’ όσα είπαν, η Θεοτόκος έπρόσεξε ιδιαίτερα τα εξής: Πρώτον, ότι ο Υιός της ωνομάσθηκε απ’ τους Αγγέλους « Άγιος», «Υιός Θεού», «Σωτήρ», «Χριστός Κύριος», «Μέγας», «Υιός Υψίστου», «Βασιλεύς επί οίκον Ιακώβ»! Και δεύτερον, ότι τα ουράνια μηνύματα συνέπιπταν. Το περιεχόμενό τους αναφερόταν στο τρίπτυχο: Σωτηρία, Χαρά, Ειρήνη για τους ανθρώπους! (πρβλ. Ματθ. α’ 21. Λουκ. β’ 10 – 11 και 13 – 14).

Αυτά ήσαν τα ουράνια μηνύματα που δέχθηκε, μέχρι τη στιγμή αυτή, η Θεοτόκος για το Βρέφος της. Καθώς τον κυοφορούσε και, έπειτα, καθώς τον κρατούσε στην αγκαλιά της, κοντά στην καρδιά της, η Θεοτόκος είχε αρχίσει να εικονογραφή μέσα της την φυσική εικόνα του Υιού της. Η θεομήτωρ πρέπει να εφιλοτέχνησε την καλύτερη προσωπογραφία του Ιησού. Αλλά τον πίνακα αυτόν δεν τον είδε κανένα ανθρώπινο μάτι! Ο Κύριος της Θεοτόκου πρέπει να ήταν ο πιο αληθινός, ο πιο γνήσιος, ο πιο αυθεντικός. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή και από μια πινελιά. Κι αυτό μια ολόκληρη ζωή: έργο ζωής!

Το πιο αληθινό, το πιο όμορφο πορτραίτο του Ιησού είναι αυτό που φτιάχνομε μέσα μας, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Και το νόημα της πνευματικής εν Χριστώ ζωής συγκεφαλαιώνεται στην προσπάθεια του χριστιανού να φιλοτεχνήση μέσα του την εικόνα του Ιησού, όπως το περιέγραψεν ο Απόστολος Παύλος: «Ημείς πάντες ανακεκαλυμμένω προσώπω την δόξαν Κυρίου κατοτριζόμενοι την αυτήν εικόνα μεταμορφούμεθα από δόξης εις δόξαν» (Β’ Κορ. γ’ 18).

Η σκέπη σου Θεοτόκε Παρθένε, ιατρείον υπάρχει πνευματικόν.

Μητροπολίτου Αχελώου Ευθυμίου Στυλίου

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ

 

Ο Άγιος Επιφάνιος γεννήθηκε από πάμπτωχη οικογένεια Ιουδαίων αγροτών, στο χωρίο Βησανδούκη (ή Βησανδούκ), κοντά στην Ελευθερούπολη της Παλαιστίνης το 310 μ.Χ. (Κυπριακή λαϊκή παράδοση αναφέρει, πως ο Άγιος Επιφάνιος γεννήθηκε στον Καλοπαναγιώτη της Κύπρου, ένα χωριό της Μαραθάσας και μεγάλωσε στη Βησανδούκη). Οι γονείς του είχαν ακόμη ένα παιδί, την Καλλίτροπο.
Μετά το θάνατο των γονέων του και σε ηλικία δέκα ετών, ο Επιφάνιος προσελκύεται στο χριστιανισμό από δύο περίφημους για τις γνώσεις και τον ασκητισμό μοναχούς, το Λουκιανό και τον Ιλαρίωνα. Επτά μέρες ύστερα από το βάπτισμα του, ο Επιφάνιος τακτοποίησε την αδελφή του σ’ ένα γυναικείο μοναστήρι κι έφυγε για την έρημο της Παλαιστίνης.
Εκεί ζει κοντά στους επιφανέστερους ασκητές, ασκούμενος στην εγκράτεια, την άσκηση και στη μελέτη των Θείων Γραφών, γενόμενος υπόδειγμα για τους συνασκητές του. Η φήμη του και οι αρετές του δεν άργησαν να διαδοθούν και αναδείχθηκε επίσκοπος Κωνσταντίας της Κύπρου το 367 μ.Χ., στην οποία κατέφυγε με θαυματουργικό τρόπο, όταν το πλοίο του, που επέπλεε προς την Παλαιστίνη, λόγω τρικυμίας, έφθασε στην Κύπρο.
(Η Κωνσταντία ονομαζόταν αρχικά Σαλαμίνα. Η πόλη κτίστηκε από τον ήρωα του Τρωικού πολέμου Τεύκρο, τον γιο του Τελαμώνα, προς τιμή της πατρίδας του Σαλαμίνας και καταστράφηκε τον 4ο αιώνα μ.Χ. από σεισμό.
Η πόλη ξανακτίστηκε από τον γιο του Μέγα Κωνσταντίνου, τον Κωνστάντιο κι ονομάστηκε Κωνσταντία. Έγινε έδρα του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, όταν η Κύπρος είχε 14 επισκόπους κι έμεινε τέτοια μέχρι το 1191 μ.Χ., που η Κύπρος κατακτήθηκε απ’ τους Φράγκους. Σήμερα έδρα του Αρχιεπισκόπου είναι η Λευκωσία).
Από τη θέση αυτή, ο Άγιος άρχισε τον ευαγγελισμό του ποιμνίου του και αγωνίστηκε με θερμότατο ζήλο για την διατήρηση και ενίσχυση των ορθοδόξων δογμάτων, καταπολεμώντας όλες τις αιρετικές δοξασίες και πλάνες της εποχής του και ιδιαίτερα εκείνες του Ωριγένη. Κάνοντας συνεχή χρήση των λόγων της Αγίας Γραφής και γράφοντας πλήθος αντιαιρετικά συγγράμματα, αγωνίστηκε για να κρατήσει τούς πιστούς στην ανόθευτη χριστιανική πίστη.
Το 381 μ.Χ., μαζί με τέσσερις άλλους Κυπρίους επισκόπους, ο Επιφάνιος έλαβε μέρος και στη Δευτέρα Οικουμενική Σύνοδο.
Ο Επιφάνιος πέθανε εν πλω από την Κωνσταντινούπολη, που είχε πάει για εκκλησιαστικές υποθέσεις προς την Κωνστάντια, στις 12 Μαΐου του 403 μ.Χ., μετά από αρχιεροσύνη 36 χρόνων. Το τίμιο λείψανό του μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ’ ο Σοφός. Η Σύναξή του ετελείτο στον αγιότατο οίκο του, που ήταν στο ναό του Αγίου Φιλήμονος.
Ο Επιφάνιος Κωνσταντίας έκτισε την μεγάλη βασιλική (δεν την ολοκλήρωσε μέχρι τον θάνατό του), της οποίας τα ερείπια διασώζονται μέχρι τις ημέρες μας. Ο μεγάλος αυτός Αρχιεπίσκοπος, πολύ σημαντικός διδάσκαλος και πατέρας της Εκκλησίας, υπήρξε και αξιόλογος συγγραφέας.
Τα έργα του «Πανάριον» (περιέχει επιχειρήματα για την ανασκευή των αιρέσεων που υπήρχαν τότε), «Αγκυρωτός» (σε 120 παραγράφους περιλαμβάνει μια επιτομή της σύγχρονης προς τον άγιο Επιφάνιο Θεολογίας), «Περί μέτρων και σταθμών», «Περί των δώδεκα λίθων των όντων εν τοις στολισμοίς του Ααρών», αποτελούν πολύτιμα πετράδια στο μέγα ψηφιδωτό της Πατερικής Γραμματείας.
Τέλος αξίζει να αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά θαύματα που έκανε ο Άγιος Επιφάνιος: θεράπευσε την κόρη του βασιλιά της Περσίας από το δαιμόνιο που την βασάνιζε, ανάστησε το νεκρό παιδί ενός άρχοντα της Περσίας, θανάτωσε ένα λέοντα που έβγαινε από το δάσος κι έτρωγε τους ανθρώπους που περνούσαν από εκεί κοντά, εξεδίωξε το δαιμόνιο από κάποιο Κάλλιστο που ήταν γιος του πρώτου Έπαρχου της Ρώμης και τέλος θεράπευσε τον Μέγα Θεοδόσιο, τον αυτοκράτορα, από παράλυση των κάτω άκρων.
Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Τούς διττούς υποφήτας της άναρχου θεότητας, των θεοτυπώτων δογμάτων, τους πανσόφους εκφάντορας, συν τω Επιφανίω τω κλεινώ, υμνήσωμεν τον θείον Γερμανών ως λαμπροί γαρ των αρρήτων μυσταγωγοί, πυρσεύουσι τους κράζοντας δόξα τω στεφανώσαντι υμάς, δόξα τω μεγαλύναντι, δόξα τω βεβαιούντι δι’ υμών, πίστιν την Ορθόδοξον.

Τρίτη 11 Μαΐου 2021

ΟΙ ΕΠΑΙΤΕΣ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ

 Άγιος Θεόδωρος Νιδρουζίου - Ηλιοβασίλεμα | Mapio.net

Από μικρός που ήμουν, είχα πόθο, να φύγω από τον κόσμο και να ανέβω στα βουνά του Αγίου Όρους και εκεί μόνος να ενωθώ με τον Θεό μου, και να Τον δοξάσω με μόνη συντροφιά τα άγρια θηρία. Αυτό και έγινε. Αλλά πώς έγινε; Είναι ιστορία.

• Σε ηλικία 23 χρόνων έφυγα και έμεινα εκεί στα βουνά 18 χρόνια. Αλλιώς όμως ο Παντογνώστης Θεός τα έβλεπε τα πράγματα, και δεν με άφησε εκεί(τις έγνω νουν Κυρίου;). Με προίκισε με μια βαριά αρρώστια, έλκος του στομάχου, και με έφερε πάλι στον κόσμο. Μου έγινε μια επικίνδυνη εγχείριση, αλλά γλίτωσα με τη χάρη του Θεού.

Ύστερα κατέφυγα σε γαλήνιο λιμένα, στη Μονή Πεντέλης. Αλλά ούτε εκεί με άφησε ο Κύριος. Με κατέβασε στην Αθήνα, στην Κυψέλη, όπου βρίσκομαι ως σήμερα, Οκτώβριο 1968. Από το 1950 άρχισαν οι αγώνες για την εκκλησία. Πόρους δεν είχαμε και σκεφθήκαμε να ζητήσουμε την ενίσχυση των χριστιανών.

Σήμερα που ο ναός μας, «Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού», κτίστηκε, βλέπω ότι ο Θεός μας προόριζε για τίμιους αλλά ταπεινούς ζητιάνους. Για επαίτες, επαίτες του ουρανού. Ας είναι δοξασμένο το όνομά Του. Γιατί όμως ο Θεός, ο τόσο δυνατός και πλούσιος εν ελέει, θέλησε να κτιστεί η εκκλησία Του με αυτή την ταπεινή ζητιανιά; Η εξήγηση είναι απλή: Διότι με αυτό τον τρόπο θα πρόσφερε ο φτωχός τον οβολό του και ο πλούσιος τα πολλά, και ο Θεός θα άμειβε όλους, πλούσιους και φτωχούς εξ ίσου με τα δώρα Του τα άγια, δηλαδή την Βασιλεία Του. Και έτσι άρχισε ο αγώνας.

π. Ευθύμιος, Μονή Πεντέλης

ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΛΑΜΒΑΝΕΙΣ!

 Άγιος Πορφύριος: Δεκάλεπτο διάλειμμα για Προσευχή | Ιερά Μονοπάτια

~ Ένας μεγάλος έμπορος εδέχθη μια μέρα έναν πελάτη του, που τον παρακάλεσε πολύ να του δώσει διακόσιες χιλιάδες δραχμές για να πληρώσει την εφορία του, διότι κινδύνευε να τον κλείσουν στη φυλακή. Αυτός όμως του είπε ότι δεν είχε να του δώσει.

Το βράδυ που πήγε στο σπίτι του όμως ήταν σκεφτικός και η γυναίκα του τον ρώτησε τί του συνέβαινε. Εκείνος της ανέφερε το περιστατικό και η γυναίκα του τού είπε να πάει να τα δώσει τα χρήματα.

Ήταν έντεκα το βράδυ, σηκώνεται από το κρεβάτι του και πηγαίνει στο σπίτι του πελάτη του, αλλά βρίσκει μόνο τη γυναίκα του, που του είπε ότι τον άνδρα της τον πιάσανε εκείνη τη μέρα και τον βάλανε στη φυλακή.

Εκείνος της έδωσε 200.000 δραχμές, για να πάει την άλλη μέρα να πληρώσει το χρέος και να τον βγάλει. Ο άνθρωπος βγήκε τελικά από τη φυλακή και σ’ ένα μήνα επέστρεψε όλα τα χρήματα στον έμπορο. Την ημέρα όμως που συναντήθηκαν για να του δώσει τα χρήματα, τον είδε πάρα πολύ στεναχωρημένο.

Τον ρώτησε λοιπόν τί συνέβαινε, και ο έμπορος του απάντησε ότι η γυναίκα του ήταν πολύ άρρωστη και ότι είχε όγκο στο κεφάλι και έπρεπε μέσα σε δυο μέρες να χειρουργηθεί, διότι αλλιώς θα πέθαινε. Μόνο όμως στο Μόναχο της Γερμανίας μπορούσε να κάνει τη συγκεκριμένη εγχείρηση, διότι εκεί ήταν ένας γιατρός που έκανε τις εγχειρήσεις αυτές. Και του είπε μάλιστα και το όνομα του γιατρού.

Τότε του λέει ο αποφυλακισθείς: «Αυτόν τον γνωρίζω πολύ καλά, διότι ένα βράδυ είχε μείνει το αυτοκίνητό του σε μιαν έρημη περιοχή και έβρεχε κι εγώ, περνώντας από εκεί, κατέβηκα από το αυτοκίνητό μου, έδεσα το δικό μου στο δικό του και τον τράβηξα μέχρι το σπίτι του, δίχως να δεχθώ απ’ αυτόν ούτε μια δραχμή. Αυτό συνέβη στην περιοχή του Μονάχου, στη Γερμανία. Τότε, εκείνος ο μεγάλος γιατρός καθηγητής, μού έδωσε την κάρτα του και μου είπε: “Ό,τι χρειαστείς να με πάρεις τηλέφωνο· να, και η κάρτα μου!”».

Του τηλεφώνησε αμέσως, κλείσανε ραντεβού στο νοσοκομείο του Μονάχου για την άλλη μέρα, και πήγε και ο ίδιος μαζί με το ανδρόγυνο. Βρήκανε τον καθηγητή έτοιμο στο χειρουργείο και, όταν τελείωσε ο γιατρός, του είπε ότι σε δύο ώρες θα πέθαινε η γυναίκα, εάν δεν εγχειριζότανε.

Τελικά, σε αυτή τη ζωή
ό,τι κάνεις λαμβάνεις!…

ΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΕΜΕΝΑ ΟΤΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ;

 

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς.

Μου το βεβαιώνει η συνείδησή μου πριν απ’ όλα. Κατόπιν ο νους μου και η βούληση μου.

Πρώτον, η συνείδηση μου λέει: τόσα πάθη που υπέστη ο Χριστός για το καλό και τη σωτηρία των ανθρώπων δεν θα μπορούσαν να επιβραβευτούν με τίποτε άλλο παρά με την ανάσταση και την υπερκόσμια δόξα. Τα ανείπωτα πάθη του Δικαίου στεφανώθηκαν με την ανείπωτη δόξα. Αυτό μου δίνει ικανοποίηση και ηρεμία.Δεύτερον, ο νους μού λέει: χωρίς την λαμπρή αναστάσιμη νίκη όλο το έργο του Υιού του Θεού θα παρέμενε στον τάφο, ολόκληρη η αποστολή Του θα ήταν μάταιη.

Τρίτον, η βούληση μού λέει: η ανάσταση του Χριστού με έσωσε από τους ταλαντευόμενους δισταγμούς ανάμεσα στο καλό και το κακό, και με θέτει αποφασιστικά στον δρόμο του καλού. Και αυτό μου φωτίζει τον δρόμο και μου δίνει στήριγμα και δύναμη.

Εκτός από τις τρεις φωνές, οι οποίες από μέσα μου βεβαιώνουν εμένα, υπάρχουν και άλλοι ασφαλώς μάρτυρες, που το βεβαιώνουν. Είναι οι ένδοξες μυροφόρες γυναίκες, είναι οι δώδεκα μεγάλοι απόστολοι, και πέντε εκατοντάδες άλλων μαρτύρων, που όλοι μετά την ανάστασή Του Τον έβλεπαν και Τον άκουγαν, όχι στον ύπνο τους αλλά στην πραγματικότητα, και όχι μόνο για ένα λεπτό αλλά για σαράντα ολόκληρες ημέρες. Μου το βεβαιώνει εκείνος ο πύρινος Σαύλος ο μεγαλύτερος Εβραίος διώκτης του χριστιανισμού· μου το μαρτυρεί, ότι είδε εκείνο το φώς του αναστηθέντα Κυρίου καταμεσής της ημέρας, και ότι άκουσε τη φωνή Του, και ότι υπάκουσε την εντολή Του. Αυτήν την μαρτυρία ο Παύλος δεν ήθελε να την αρνηθεί ούτε μετά από τριάντα χρόνια, ούτε ακόμα και την ώρα που στη Ρώμη του Νέρωνα η μάχαιρα έπεφτε στο κεφάλι του. Μου το βεβαιώνει και ο άγιος Προκόπιος, αρχηγός του Ρωμαϊκού στρατού που ξεκίνησε να αφανίσει τους χριστιανούς στις χώρες της ανατολής, και στον οποίον εμφανίστηκε ξαφνικά ζωντανός ο Χριστός και τον γύρισε με το μέρος Του. Και αντί να σφάξει ο Προκόπιος τους χριστιανούς, αυτοβούλως παραδόθηκε για να τον σφάξουν στο όνομα του Χριστού. Μου το βεβαιώνουν ακόμα χιλιάδες μαρτύρων του Χριστού στις φυλακές, στους τόπους εκτελέσεων μέσω αιώνων και αιώνων, από τους μάρτυρες των Ιεροσολύμων μέχρι τους μάρτυρες των Βαλκανίων, έως τις μέρες μας, ως τους νεότερους Μοσχοβίτες μάρτυρες.

Μου το βεβαιώνουν και όλες οι δίκαιες και αγαθές ψυχές, τις οποίες συχνά συναντώ στη ζωή, και οι οποίες χαίρονται όταν ακούν ότι ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών. Αυτό ανταποκρίνεται στη συνείδησή τους, δονεί την ψυχή τους, και ευφραίνει την καρδιά τους.

Μαρτυρία παίρνω και από τους αμαρτωλούς και τους αντιπάλους του Χριστού. Μονο και μόνο με το ότι αυτοί, ως αμαρτωλοί και μοχθηροί, απορρίπτουν την ανάσταση του Χριστού εγώ βεβαιώνομαι για το αντίθετο. Σε κάθε δικαστήριο τίθεται θέμα της συμπεριφοράς των μαρτύρων, και ως εκ τούτου σταθμίζουν την αξία της μαρτυρίας τους. Όταν νηφάλιοι, καθαροί και άγιοι μάρτυρες ισχυρίζονται πως ξέρουν ότι ο Χριστός ανέστη, λαμβάνω με ευχαρίστηση την μαρτυρία τους ως αληθή. Αλλά όταν οι ακάθαρτοι, άδικοι και ασυνείδητοι απορρίπτουν την ανάσταση του Χριστού, μ’ αυτό ενδυναμώνουν τη μαρτυρία των πρώτων, και μου βεβαιώνουν ακόμα περισσότερο την αλήθεια της Ανάστασης του Κυρίου μου. Εφόσον αυτοί όσα απορρίπτουν, τα απορρίπτουν από κακεντρέχεια και όχι από γνώση.

Με βεβαιώνουν ακόμα αρκετοί λαοί και φυλές, που μόνο η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού τους έβγαλε από την άγρια κατάσταση στη διαφώτιση, από τη δουλεία στη ελευθερία, από το βούρκο του αμοραλισμού και του σκοταδισμού στο φως των τέκνων του Θεού. Και η ανάσταση του Σερβικού λαού μου μαρτυρεί την Ανάσταση του Χριστού.

Ακόμα και η λέξη «Ανάσταση» εκ νεκρών μου βεβαιώνει το αυτονόητο. Γιατί χωρίς την Ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε ούτε καν η λέξη στις ανθρώπινες γλώσσες. Όταν ο Παύλος πρώτη φορά πρόφερε αυτή τη λέξη στην πολιτισμένη Αθήνα, οι Αθηναίοι εξεπλάγησαν και αναστατώθηκαν.

Και έτσι, τέκνα του Θεού, σας χαιρετώ κι εγώ.

Αληθώς Ανέστη ο Χριστός.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΩΥΣΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ:ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ

 

Οι άγιοι είναι απαραίτητοι στη ζωή μας. Γι’ αυτό να μελετάμε τους βίους των αγίων, καλά και συχνά. Να αγαπάμε τους αγίους.

Να τους τιμάμε. Να τους μιμούμαστε. Να ζητάμε τη βοήθεια και τις πρεσβείες τους. Να πιάσουμε φιλία μαζί τους. Να μας συνδράμουν, να μας βοηθήσουν στην ανημποριά μας, στις δυσκολίες μας.

Να μη μας αφήσουν να απογοητευτούμε, να απελπιστούμε από τις αδυναμίες μας.

Είχαν κι εκείνοι πολλές δυσκολίες. Δεν αποθαρρύνθηκαν. Δεν το ‘βαλαν κάτω ποτέ.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΙΟΣ ΦΩΤΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΣΛΑΒΩΝ

 


Τη μνήμη των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, των Φωτιστών των Σλάβων, τιμά σήμερα, , η Εκκλησία μας.
 Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, κατά κόσμον Κωνσταντίνος και Μιχαήλ, ήταν παιδιά του δρουγγάριου στρατιωτικού διοικητού Λέοντος και γεννήθηκαν στην Θεσσαλονίκη. Ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε περί το 827, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Μιχαήλ το 815. Είχαν δε άλλα πέντε αδέλφια. Ο Κωνσταντίνος ήταν ο μικρότερος και είχε μεγάλη επιμέλεια στα γράμματα. Παιδί ακόμη, είχε διαβάσει τα έργα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και είχε γράψει ύμνο προς τιμήν του. Τα χαρίσματά του τα πρόσεξε ο λογοθέτης Θεόκτιστος και τον έστειλε στην σχολή της Μαγναύρας, όπου με την καθοδήγηση του Λέοντος του Μαθηματικού και του ιερού Φωτίου σπούδασε βασικά φιλοσοφία. Διέπρεψε στις σπουδές του και αρχικά διορίσθηκε χαρτοφύλακας (αρχιγραμματέας) του Πατριαρχείου και αργότερα καθηγητής της φιλοσοφίας στη σχολή της Μαγναύρας.
Ο Μιχαήλ ακολούθησε την σταδιοδρομία του πατέρα τους. Έγινε στρατιωτικός και ανέλαβε την διοίκηση της περιοχής των πηγών του Στρυμόνος, δηλαδή στα σημερινά σύνορα Βουλγαρίας και Σερβίας, όπου και γνώρισε καλά τους Σλάβους. Παρά την επιτυχημένη σταδιοδρομία και των δύο αδελφών, βαθιά τους συγκλόνιζε ο ζήλος για την πνευματική ζωή. Είχαν μοναστική κλίση, αλλά πίστευαν στη μαρτυρική διακονία της κλίσεώς τους αυτής, για να σωθούν και άλλες ψυχές.
Ο 9ος αιώνας μ.Χ., όταν και έλαμψαν οι Άγιοι, είναι μια μεγάλη εποχή του Βυζαντίου. Χαρακτηρίζεται από ακμή στην πολιτική και στρατιωτική δύναμη και από άνθηση στην οικονομία, στα γράμματα, στις τέχνες. Η Εκκλησία της Ανατολής ανασυγκροτείται μετά την τρικυμία της εικονομαχίας. Το πρόβλημα της εικονομαχίας, αν μπορεί η φύση του Θεού, η θεία και η ανθρώπινη, να παρασταθεί εικονικά, έχει επιλυθεί. Τα ρήγματα όμως από τις εκκλησιαστικές και πολιτικές συγκρούσεις μεταξύ Δύσεως και Ανατολής γίνονται βαθύτερα. Τα εγκόσμια συμφέροντα, οι ανταγωνισμοί για την πνευματική και πολιτική εξουσία διασπούν την μέχρι τότε ενιαία Χριστιανική Οικουμένη σε δύο παράλληλους κόσμους, το Βυζαντινό και το Φραγκικό. Οι διαφορές είναι ορατές στα μέσα του 9ου αιώνα μ.Χ., όταν ανέκυψε το θέμα του εκχριστιανισμού των Σλάβων της Δύσεως. Σε αυτήν την αντιδικία μπλέκονται οι δύο Θεσσαλονικείς αδελφοί.
Αρχικά ο Κωνσταντίνος αναπτύσσει ιεραποστολικό έργο μεταξύ της Τουρκικής φυλής των Χαζάρων. Η μεγάλη όμως ευκαιρία δίνεται το καλοκαίρι του 862 μ.Χ., όταν φθάνει στην Κωνσταντινούπολη πρεσβεία του ηγεμόνος των Μοραβών Ραστισλάβου, που το έθνος του κατοικούσε από τη Βοημία μέχρι τα Καρπάθια και το Δούναβη. Ο Ραστισλάβος ζητά από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ έναν Επίσκοπο και δάσκαλο, για να τους διδάξει στη γλώσσα τους την αληθινή πίστη και να προσέλθουν και άλλοι στον Χριστό. Είχαν βαπτισθεί πολλοί, αλλά και οι βαπτισμένοι από τους Λατίνους ιεραποστόλους αγνοούσαν τον Χριστιανισμό, όσο και οι αβάπτιστοι, αφού οι Λατίνοι, συνεπείς στην παράδοσή τους, τους επέβαλαν την γνώση του Ευαγγελίου στα λατινικά και την λατρεία πάλι στα λατινικά, δηλαδή σε μία γλώσσα που αγνοούσαν.
Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ προσκαλεί τον φιλόσοφο Κωνσταντίνο να αναλάβει αυτήν την αποστολή προς τους Μοραβούς. Το έργο το δέχεται ο Κωνσταντίνος υπό την προϋπόθεση της δημιουργίας γραφής στη γλώσσα των Μοραβών. Μετά από μελέτες φτιάχνει το λεγόμενο γλαγολιτικό (όχι το κυριλλικό) αλφάβητο και αρχίζει την μετάφραση του Ευαγγελίου και της Βυζαντινής Λειτουργίας, καθώς και άλλων βιβλίων.
Την άνοιξη του 863 μ.Χ., ο Κωνσταντίνος παίρνει τον αδελφό του Μιχαήλ, που είχε γίνει μοναχός με το όνομα Μεθόδιος, και φθάνει στην αυλή του Ραστισλάβου. Η εργασία τους διαρκεί τρία χρόνια. Έκαναν σπουδαίες μεταφράσεις, εισήγαγαν την βυζαντινή παράδοση της Μεγάλης Εκκλησίας στη Μοραβία. Άνοιξαν τους πολιτιστικούς ορίζοντες του ευαγγελιζόμενου λαού. Έγιναν οι πραγματικοί φωτιστές του. Με αφετηρία την αρχή ότι κάθε λαός έχει το δικαίωμα να λατρεύει τον Θεό στη μητρική του γλώσσα, οι άγιοι αδελφοί συγκρότησαν γραπτή σλαβική γλώσσα, μετέφρασαν τα λειτουργικά βιβλία στη γλώσσα αυτή, καθιέρωσαν την σλαβική ως λειτουργική γλώσσα, έγραψαν και πρωτότυπα έργα και κατέστησαν διδάσκαλοι δεκάδων μαθητών για την επάνδρωση της τοπικής Εκκλησίας με διακόνους και πρεσβυτέρους, άριστους γνώστες της λειτουργικής παλαιοσλαβικής γλώσσας.
Η διείσδυση όμως αυτή ενόχλησε τους Φράγκους και τη Ρώμη που άρχισαν να υποσκάπτουν αδιάκοπα την ιεραποστολική εργασία τους.
Η θέση η δική τους, καθώς και των συνεργατών τους μοναχών, έγινε δύσκολη, όταν στην Πόλη την εξουσία κατέλαβε ο Βασίλειος ο Β’, που ξαναέφερε στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως ως Πατριάρχη τον Ιγνάτιο και επανασύνδεσε το Βυζάντιο με την Εκκλησία της Ρώμης. Το 866 μ.Χ. και οι Βούλγαροι είχαν συνδεθεί με την Ρώμη. Έτσι η ιερποστολή απομονώθηκε από τις ρίζες της και αναγκάσθηκε να έλθει σε συνδιαλλαγή με τους Λατίνους.
Στις αρχές του 868 μ.Χ., ο Κωνσταντίνος και ο Μεθόδιος φθάνουν στη Ρώμη κομίζοντας τα ιερά λείψανα του ιεραποστόλου Κλήμεντος, που είχε μαρτυρήσει στη χώρα των Χαζάρων. Προσπαθούν να τακτοποιήσουν τις διαφορές τους με τους Λατίνους ιεραποστόλους ενώπιον του Πάπα Ανδριανού Β’. Η μόρφωση και η ευσέβεια των δύο αδελφών κατέπληξε τους Ρωμαίους κληρικούς. Ο Πάπας αναγνώρισε το έργο τους πανηγυρικά, αλλά επεδίωξε να το αποσυνδέσει από την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και να το προσεταιρισθεί. Ο Πάπας Ανδριανός παρέλαβε από τους ιεραποστόλους τα σλαβικά βιβλία, τα ευλόγησε, τα απέθεσε στο ναό της Αγίας Μαρίας, τον αποκαλούμενο Φάτνη και τέλεσε με αυτά την Θεία Λειτουργία. Στο σημείο αυτό πρέπει να υπογραμμισθεί ότι ο Πάπας απέθεσε τα σλαβικά βιβλία στην Αγία Τράπεζα και τα πρόσφερε ως αφιέρωμα στο Θεό. Έδωσε μάλιστα εντολή σε δύο Επισκόπους, τον Φορμόζο και τον Γκόντριχον, να προχωρήσουν στη χειροτονία των μαθητών του Αγίου Κυρίλλου και Μεθοδίου, των μελλοντικών κληρικών των Σλάβων στη μητρική τους γλώσσα. Και μετά ταύτα δόθηκε η άδεια σε αυτούς, τους νεοχειροτόνητους κληρικούς, να τελέσουν τη θεία λειτουργία σλαβιστί στους ναούς του Αγίου Πέτρου, της Αγίας Πετρωνίλλας και του Αγίου Ανδρέου.
Ο Πάπας καταδίκασε ακόμη τους πιστούς που αντιδρούσαν στην λειτουργική χρήση της σλαβικής γλώσσας και τους αποκάλεσε Πιλατιανούς και Τριγλωσσίτες. Μάλιστα υποχρέωσε έναν Επίσκοπο, που υπήρξε οπαδός του Τριγλωσσισμού, να χειροτονήσει τρεις ιερείς και δύο αναγνώστες από τους Σλάβους μαθητές των δύο Αγίων αδελφών.
Και το επιστέγασμα της λειτουργικής πανδαισίας σλαβιστί συνδέθηκε με τον Απόστολο των εθνών Παύλο. Οι Σλάβοι μαθητές κληρικοί λειτουργούσαν την νύχτα πάνω στον τάφο του μεγάλου διδασκάλου των εθνικών, του Παύλου. Και μάλιστα είχαν ως συλλειτουργούς τους τον Επίσκοπο Αρσένιο, δηλαδή έναν από τους επτά επισκόπους συμβούλους του Πάπα, και τον Αναστάσιο τον Βιβλιοθηκάριο. Η πράξη αυτή δεν ήταν τυχαία. Είχε συμβολικό χαρακτήρα. Συνέδεε και παραλλήλιζε το έργο των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου με τους ιεραποστολικούς άθλους του Παύλου. Σημειωτέον ότι ο ναός του Αποστόλου Παύλου βρισκόταν έξω από τα τείχη της πόλεως. Και συνεπώς η μετάβαση και η τέλεση Λειτουργίας σε αυτόν σλαβιστί και μάλιστα επάνω στον τάφο του Αποστόλου δεν αποτελούσε πράξη ρουτίνας, που απέβλεπε απλώς στην τέλεση ορισμένων λειτουργιών στη σλαβική γλώσσα. Ήταν η πανηγυρική έγκριση της σλαβικής ως λειτουργικής γλώσσας από τον Απόστολο των εθνών και της ακροβυστίας.
Στο διάστημα της παραμονής τους στη Ρώμη, ο Κωνσταντίνος αρρωσταίνει βαριά. Προαισθάνεται το τέλος του και ζητά να πεθάνει ως μοναχός. Κείρεται μοναχός και ονομάζεται Κύριλλος. Στις 4 Φεβρουαρίου του 869 μ.Χ. ο πύρινος ιεραπόστολος, που άναψε την φωτιά της πίστεως και του πολιτισμού στο σλαβικό κόσμο, κοιμήθηκε με ειρήνη. Ο Μεθόδιος θέλει να μεταφέρει το σκήνωμά του στη Θεσσαλονίκη, αλλά ο Πάπας Ανδριανός δεν το επιτρέπει και τον θάβει στο ναό του Αγίου Κλήμεντος, όπου μέχρι και σήμερα δείχνεται ο τάφος του.
Στη συνέχεια, ο Μεθόδιος χειροτονείται από τον Πάπα Αρχιεπίσκοπος Σιρμίου, για να εγκατασταθεί στην Παννονία. Η Ρώμη επιδέξια οικειοποιείται το ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως.
Η ζωή όμως του Μεθοδίου, ως Αρχιεπισκόπου, περιπλέκεται στους ανταγωνισμούς των Λατίνων και των Φράγκων Επισκόπων, στις δολοπλοκίες των ηγεμόνων και των αρχόντων και γίνεται μαρτυρική. Τον φυλακίζουν δυόμιση χρόνια σε μοναστήρι του Μέλανος Δρυμού και μόλις το 873 μ.Χ. ο Πάπας Ιωάννης Η’ τον ελευθερώνει και τον αποκαθιστά. Η λατρεία όμως στα σλαβονικά απαγορεύεται και μόνο το κήρυγμα επιτρέπεται. Το 885 μ.Χ., στη Μοραβία, ο Μεθόδιος παραδίδει το πνεύμα του μέσα σε ένα κλίμα αντιδράσεων και ραδιουργιών. Είχε όμως προετοιμάσει διακόσιους νέους ιεραποστόλους. Αυτοί ξεχύθηκαν στην Ανατολική Ευρώπη, διέδωσαν και στερέωσαν την Ορθοδοξία στα σλαβικά Έθνη. Ήταν τέτοια δε η δύναμη και το ρίζωμα του έργου τους, ώστε ούτε η λαίλαπα της Ουνίας κατόρθωσε να εξανεμίσει το θεολογικό και πολιτισμικό έργο των δύο Ισαποστόλων αδελφών, του Κυρίλλου και του Μεθοδίου.
Κατά την εξόδιο ακολουθία του Αγίου Μεθοδίου αναρίθμητος λαός, αφού συγκεντρώθηκε, τον συνόδευσε με λαμπάδες και θρήνησε τον αγαθό διδάσκαλο και ποιμένα. Άνδρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι, πλούσιοι και φτωχοί, ελεύθεροι και δούλοι, χήρες και ορφανά, ξένοι και ντόπιοι, ασθενείς και υγιείς, όλοι τον συνόδευσαν, γιατί έδινε τα πάντα σε όλους, για να τους κερδίσει.
Η ιεραποστολική πορεία τους, παρά τα τόσα θρησκευτικά και πολιτιστικά επιτεύγματά της για ολόκληρο το Βορρά, δεν μας είναι γνωστή από τους Βυζαντινούς. Αν και εργάσθηκαν όσο λίγοι για την δόξα της Ορθοδοξίας, άργησαν οι Ελληνόφωνες Ορθόδοξες Εκκλησίες να τους περιλάβουν στον κατάλογο των εκλεκτών του Θεού Αγίων. Τη ζωή και τη δράση τους τη μαθαίνουμε από σλαβικές και λατινικές πηγές και από δύο παλαιοσλαβονικές βιογραφίες.
Οι δύο Άγιοι ανεδείχθησαν άξιοι μιμητές του Αποστόλου Παύλου σε πολλούς τομείς του βίου και της δράσεώς τους. Καταρχάς εντάσσονται μέσα στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας. Και μετά την έλευση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στη γη η Θεία Οικονομία εκφράζεται κατά τον καλύτερο τρόπο με τη φράση του Αποστόλου Παύλου «ος πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν», την οποία επαναλαμβάνει ο βιογράφος του Αγίου Μεθοδίου, τον οποίο ο Θεός ανέστησε ως διδάσκαλο στους καιρούς του χάριν του Σλαβικού γένους, για το οποίο ποτέ κανείς ποτέ δεν είχε ενδιαφερθεί.
Ο Άγιος Μεθόδιος μιμήθηκε τον Απόστολο Παύλο στην περιφρόνηση των κινδύνων, ιδίως στα ταξίδια και τις περιπλανήσεις του. Γι’ αυτό και ο βιογράφος του σημειώνει ότι σε όλα τα ταξίδια του ο Μεθόδιος περιέπεσε σε πολλούς κινδύνους, που προκλήθηκαν από τον κακό εχθρό (το διάβολο). Κινδύνευσε στις ερήμους από τους ληστές, στη θάλασσα από τρικυμίες, στα ποτάμια από θανάσιμους κινδύνους και έτσι εκπληρώθηκε σε αυτόν ο λόγος του Αποστόλου: «Κινδύνοις ληστών, κινδύνοις εν θαλάσση, κινδύνοις ποταμών, κινδύνοις εν ψευδαδέλφοις, εν κόπω και μόχθω, εν αγρυπνίαις πολλάκις, εν λιμώ και δίψη» και σε όλα τα παθήματα, τα μνημονευόμενα από τον Απόστολο. Και οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι στο σχόλιο αυτό δεν υπάρχει κάτι το υπερβολικό, αν αναλογισθούμε τα ταξίδια του στην Κριμαία, τη Χαζαρία και τη χώρα των Φούλλων, τη ματάβασή του στη Μοραβία, το ταξίδι στη Ρώμη μέσω Παννονίας και Βενετίας, την επιστροφή στην Παννονία και τη Μοραβία, τη σύλληψή του από τους Φράγκους, τη δίκη και καταδίκη του, τη φυλάκισή του επί δυόμισι έτη, την απελευθέρωσή του, τις συκοφαντίες σε βάρος του, τη μετάβασή του στη Ρώμη και την Κωνσταντινούπολη.
Κοντάκιον
Ήχος πλ. δ’. Τη υπερμάχω.
Των Αποστόλων εισδεξάμενοι την έλλαμψιν, των Σλάβων ώφθητε φωστήρες και διδάσκαλοι, τον της χάριτος κηρύξαντες πάσι λόγον. Αλλά ω Κύριλλε παμμάκαρ και Μεθόδιε πάσης βλάβης εκλυτρώσασθε και θλίψεως τους κραυγάζοντας, χαίροις ζεύγος μακάριον.

Δευτέρα 10 Μαΐου 2021

ΑΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ,ΤΗΝ ΕΜΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ

 

Δεν προσέχουμε τα δικά μας ελαττώματα και τις αμαρτίες, ενώ στους άλλους βρίσκουμε πολλά σφάλματα.

Εάν θέλουμε έστω και λίγο η ελπίδα για την σωτηρία μας να ευσταθή ας αφήσουμε τους άλλους και ας κοιτάξουμε το χάλι μας. Είναι φοβερός δαιμονισμός να θεωρείς τον εαυτό σου ανώτερο από τους άλλους, καλύτερό τους. Η μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας, η μεγάλη υπόληψη που έχουμε σε ό,τι κάνουμε, μας κάνει να βλέπουμε τους άλλους κατώτερούς μας και να τους κατακρίνουμε αυστηρά βλέποντας μόνο τα ελαττώματά τους.
Αντίστοιχα στον εαυτό μας βλέπουμε μόνο καλά και αγαθά πράγματα. Μεγαλύτερος δαιμονισμός από αυτόν δεν υπάρχει.

Γι’ αυτό και θα πρέπει να γίνουμε αυστηροί κριτές του εαυτού μας και όχι των άλλων. Το ότι ασχολούμαστε με τους άλλους αποδεικνύει ότι δεν ασχολούμαστε με τον εαυτό μας ή καλύτερα φοβόμαστε να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας μήπως και ανακαλύψουμε πολλά λάθη και πάθη που έχουμε. Αυτό βεβαίως δείχνει τον εγωισμό μας που δεν θέλει να παραδεχτεί ότι ο εαυτός μας πάσχει και χρειάζεται θεραπεία.
Ο ταπεινός άνθρωπος εύκολα θα δει τα πάθη του, τα λάθη του, τις αστοχίες του και θα μπει στην διαδικασία του αγώνα, της θεραπείας χωρίς να βλέπει τι κάνουν οι άλλοι. Ο εγωιστής άνθρωπος όμως, ασχολείται μέρα νύχτα με τους άλλους προσπαθώντας να βρει λάθη και πάθη μεγαλύτερα από τα δικά του ώστε να γεμίσει ικανοποίηση ότι είναι καλύτερος από τους άλλους.
Δεν θα σωθούμε όμως αδελφοί μου επειδή -ίσως- ήμασταν καλύτεροι από κάποιους σε κάποια πράγματα. Η σωτηρία είναι μία προσωπική υπόθεση. Δεν είναι υπόθεση συγκρητισμού με τους άλλους.
Θα σωθούμε γιατί ζήσαμε ταπεινά και ήσυχα, μυστηριακά, με υπακοή στην Εκκλησία και προσπαθήσαμε να γίνουμε η ανάπαυση του αδελφού μας και όχι ο σταυρός και το εμπόδιο της ζωής του.
Διαβάζουμε στο Μέγα Γεροντικό: Ένας αδελφός είπε στον αββά Ποιμένα:“Με ταράζουν οι λογισμοί μου και δεν μ ́ αφήνουν να φροντίσω για τις αμαρτίες μου, αλλά με κάνουν να προσέχω τις ελλείψεις του αδελφού μου”.
Ο Γέροντας του μίλησε τότε για τον αββά Διόσκορο, ότι στο κελί του έκλαιγε πάντοτε για τον εαυτό του, ενώ ο μαθητής του καθόταν στο άλλο κελί.
Πήγε λοιπόν κάποια φορά ο μαθητής στο κελί του Γέροντα και τον βρήκε να κλαίει, οπότε του λέει:
“Πάτερ, γιατί κλαις;”
Κι ο Γέροντας του απαντά:
“Τις αμαρτίες μου, παιδί μου, κλαίω”.
Του λέει ο αδελφός:
“Δεν έχεις αμαρτίες, πάτερ”
Και ο Γέροντας του αποκρίνεται:
“Αλήθεια, αν αφεθώ να δω τις αμαρτίες μου, δεν μου φθάνουν άλλοι τρεις ή τέσσερις να κλαίνε μαζί μου γι ́ αυτές”

Είπε λοιπόν ο αββάς Ποιμήν: “Έτσι είναι ο άνθρωπος που γνώρισε τον εαυτό του”.
Από την παραπάνω ιστορία καταλαβαίνουμε ότι αρχή της πνευματικής μας προσπάθειας αλλά συγχρόνως και θεμέλιό της είναι να βρισκόμαστε συνεχώς σε κατάσταση αυτομεμψίας και εσωτερικής εργασίας. Η ανακάλυψη του εαυτού μας και η σοβαρή ενασχόλησή μας με την θεραπεία μας δεν θα μας αφήσει ούτε χρόνο ούτε περιθώρια για να ασχολούμαστε με τους άλλους. Έτσι και σε κατάσταση ταπείνωσης και μετανοίας κρατιόμαστε αλλά και την κατάκριση των αδελφών μας θα αποφεύγουμε.
Ο άνθρωπος που συγκρίνει τις αμαρτίες του ή τις αρετές του με τους άλλους δεν βαδίζει θεάρεστα και φλερτάρει επικίνδυνα με την αιώνια απώλεια.

Γι’αυτό αδελφοί μου ας μείνουμε στην ασφάλεια της αυτομεμψίας, της προσευχής, της υπακοής μας στον πνευματικό μας πατέρα, της μελέτης του λόγου του Θεού, της άσκησης, της εγκράτειας κι ας αφήσουμε τους συγκρητισμούς. Εμείς θα δώσουμε λόγο για τον εαυτό μας· όχι όμως με σύγκριση με τους άλλους αλλά με το κατά πόσο –σε προσωπικό επίπεδο- μιμηθήκαμε το πρότυπο ζωή μας, τον Χριστό.

Ας μην μας απασχολεί λοιπόν η ζωή των άλλων, η συμπεριφορά τους, οι αμαρτίες τους ή οι αρετές τους. Ας ασχοληθούμε με την δική μας θεραπεία. Ας κλάψουμε για τις δικές μας αμαρτίες. Ας καλλιεργήσουμε όσο μπορούμε τα τάλαντα που μας έχει δώσει ο Θεός, προς δόξαν Θεού. Ας ζήσουμε απλά, θεάρεστα δηλαδή ακατάκριτα, χωρίς έπαρση και υπερηφάνεια, χωρίς μιζέρια και κατήφεια, χωρίς αυστηρότητα και αίσθημα αυθεντίας.

Ας απομακρυνθούμε από την κακία, την εμπάθεια, το μίσος κι ας ενδυθούμε την συγκατάβαση, την καλοσύνη, την πραότητα, την αγάπη. Όλα αυτά δηλαδή που είναι ιδιώματα ανθρώπου του Θεού και όχι ανθρώπου του “εγώ”.

ΠΟΥ ΝΑ ΠΟΝΤΑΡΩ;

 

Οι δουλειές, οι μέριμνες, τα προβλήματα, η ανατροφή των παιδιών και η φροντίδα αυτών δεν σταματάνε ποτέ.

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι καθημερινά προσπαθούν να ανταπεξέλθουν στην εργασία τους, στο σπίτι τους, στην οικογένειά τους, στα προβλήματά τους, στις τυχόν ασθένειες.

Προσπαθούν οι ίδιοι να μεριμνήσουν για τα πάντα. Βγάζουν το Θεό από τη ζωή τους και νομίζουν πολλές φορές ότι θα τα κάνουν όλα μόνοι τους και τελικά προσπαθούν για όλα, χωρίς να καταφέρνουν κάτι. Και το πιο σημαντικό όμως, που είναι η ψυχή, την αφήνουν σε δεύτερη και τρίτη μοίρα ή και καθόλου χωρίς τροφή και χωρίς ενδιαφέρον. Δηλαδή, ψυχικός θάνατος εξ αμελείας.

Ο χρόνος περνάει, φεύγει και πίσω δεν γυρίζει. Ο χρόνος περνά ανεκμετάλλευτος, φεύγει και χάνεται. Η ψυχή μας μένει ατροφική και σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα χάνεται. Μπορεί σωματικά ο άνθρωπος να φαίνεται μια χαρά, αλλά εσωτερικά νεκρώνεται.

Όμως όταν έλθει η ώρα για τον καθένα ξεχωριστά, τι θα πούμε στον Κύριο; Τι δικαιολογία θα μπορέσουμε να του πούμε; Ότι είχαμε προβλήματα; Ότι είχαμε οικογένεια; Ότι είχαμε εργασία; Ότι ήμασταν ασθενείς; Αλλά τότε θα λάβουμε την απάντηση ότι όλοι είχαν προβλήματα, όλοι έτρεχαν, όλοι είχαν εργασία, όλοι είχαν οικογένεια ή κάποιο πρόβλημα.

Διαβάζουμε στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο κεφ. 8, στιχ.36-37 «τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» Δηλαδή: «Διότι τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, εάν κερδίσει ολόκληρο τον υλικόν κόσμο και χάσει την ψυχή του; Η, τι θα δώσει άνθρωπος ως αντάλλαγμα, δια να εξαγοράσει την ψυχή του από τον Άδη, αφού ούτε ο κόσμος όλος δεν μπορεί να αντισταθμίσει την αξία της ψυχής;».

Διαβάζουμε στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφ. 6, στιχ. 33-34 «Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν. Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον· ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς».

Δηλαδή: «Ζητείτε δε κατά πρώτον και κύριο λόγο την βασιλεία του Θεού και την αρετή που θέλει από σας ο Θεός, και όλα αυτά τα επίγεια αγαθά θα σας δοθούν μαζί με τα ανεκτίμητα αγαθά της βασιλείας των ουρανών. Λοιπόν μη καταληφθείτε ποτέ από την ανήσυχο μέριμνα δια τας ανάγκες της αυριανής ημέρας. Διότι η αύριο θα φροντίσει δι’ όσα θα χρειασθείτε κατ’ αυτήν. Εις κάθε ημέρα αρκούν αι δικές της ασχολίες και τα ιδικά της βάσανα.

ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΑΟΡΑΤΟΣ...ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΕΥΛΟΓΕΙ Ο ΘΕΟΣ

 Ξέρεις τι δυνάμεις έρχονται από Ψηλά; Μη φοβάσαι τίποτα! - ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Τίτο Κολλιάντερ

~ Όλα διαδραματίζονται στην καρδιά, μέσα στη βαθιά σιωπή που βασιλεύει μέσα μας. Ένα σοβαρό ζήτημα, στο οποίο αποδίνουν μεγάλη βαρύτητα οι άγιοι πατέρες, είναι τούτο: Κράτα κλειστά τα χείλη σου για ό,τι αφορά τα μυστικά σου βάθη.

Η πνευματική ζωή είναι μυστική στην ουσία της. Είναι υπόθεση ανάμεσα σε σένα και τον Θεό. Ανάμεσα στους δυο σας μονάχα. Η μοναδική εξαίρεση μπορεί να ‘ναι ο πνευματικός σου πατέρας.

Αυτή η σιωπή είναι πολύ αναγκαία και ζωτικής σημασίας για την πνευματική σου πορεία. Γιατί καθένας που μιλάει για την προσωπική του ζωή δίνει τροφή στο ναρκισσισμό και τη φιλαυτία του. Και αυτά πρέπει με κάθε τρόπο να κατανικηθούν! Η σιωπή αντίθετα βοηθάει την αύξηση της εμπιστοσύνης στον Θεό, ο οποίος βλέπει «εν τω κρυπτώ». Μέσα από τη σιωπή ασκείται κανείς στο να συνομιλεί με τον Θεό, που ακούει ό,τι του λέμε χωρίς να χρειάζονται λόγια και λέξεις. Αυτός είναι το στήριγμά σου και σ’ αυτόν πρέπει να ‘χεις αποθέσει όλη την εμπιστοσύνη σου. Είσαι αγκυροβολημένος στην αιωνιότητα. Και εκεί δεν υπάρχουν κανενός είδους λόγια.

Συνεπώς θα πρέπει να θεωρείς πως καθετί που συναντάς στην πορεία σου, μικρό ή μεγάλο, το στέλνει ο Θεός για να σε βοηθήσει στον αγώνα σου. Μονάχα αυτός γνωρίζει ό,τι σου είναι ωφέλιμο και ό,τι χρειάζεσαι σε κάθε περίσταση: επιτυχίες, αναποδιές, πειρασμούς, πτώσεις. Τίποτε δε συμβαίνει τυχαία και χωρίς να αποτελεί πολύτιμη ευκαιρία να διδαχτείς απ’ αυτό. Πρέπει να αποσαφηνίσεις καλά μέσα σου αυτό, γιατί έτσι μεγαλώνει η εμπιστοσύνη σου στον Κύριο που αποφάσισες να ακολουθήσεις…

Θα στο ξαναπώ άλλη μια φορά. Μάθε να σιωπάς. Μην αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι τι κρατάς στα χέρια σου.

Δουλεύεις για τον Αόρατο. Ας είναι και το έργο σου αόρατο. Όταν σκορπίζει κανείς γύρω του ψίχουλα, μαζεύονται τα πουλιά που στέλνει ο διάβολος, λένε οι άγιοι. Πρόσεξε την αυτοϊκανοποίηση.

Γι’αυτό οι άγιοι δίνουν την συμβουλή:
Να ενεργείς με διάκριση. Βρίσκεσαι κάπου και σου προσφέρουν κάτι. Διάλεξε το μικρότερο κομμάτι.
Αν, όμως, κάποιος ή κάποιοι βλέπουν τι θα κάνεις, τότε προτίμησε ν’ακολουθήσεις τη μέση οδό που θα προκαλούσε την πιο μικρή αίσθηση στους άλλους.

 Προσπάθησε, δηλαδή, με κάθε τρόπο να μένεις αφανής. Να περνάς όσο πιο πολύ μπορείς απαρατήρητος. Να το έχεις αυτό σαν ένα κανόνα πάντοτε. Μη μιλάς για τον εαυτό σου, πώς κοιμήθηκες, τι ονειρεύτηκες, τι σου συνέβη.

Μη λες τη γνώμη σου ευκαίρως ακαίρως χωρίς να ρωτηθείς.

Μην κάνεις λόγο για τις ανάγκες σου και τις υποθέσεις σου. Όταν διαρκώς μιλάς γι’αυτά, τρέφεις απλούστατα τον ναρκισσισμό σου με την αυτοαπασχόλησή σου..

Όσο πιο ταπεινή είναι η θέση που έχεις, τόσο πιο ελεύθερος είσαι. Μη βιάζεσαι να επιδείξεις τις γνώσεις σου και τις ικανότητές σου. Μην αντιλές με πείσμα και μην ανακατεύεσαι σε φιλονικείες και μαλώματα. Αναγνώριζε το δίκιο των άλλων…

.. Μη δημιουργείς ο ίδιος ταπεινωτικές καταστάσεις. Παρουσιάζονται κατά τη διάρκεια της ημέρας τόσο άφθονα όσα έχεις ανάγκη! Παρατηρούμε εκείνον που διαρκώς υποκλίνεται και επιδεικτικά εξυπηρετεί τους άλλους και ίσως να πούμε πόσο ταπεινός είναι! Αλλά ο πραγματικός ταπεινός διαφεύγει την προσοχή του περιβάλλοντός του, ο κόσμος δεν τον παρατηρεί (Α Ιωάν γ 1)*. Για τον κόσμο συνήθως είναι ένα μηδενικό. 

Όταν ο Πέτρος και ο Ανδρέας, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης «αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν» τον Κύριο (Ματθ. δ’ 18-22), τι να είπαν οι συνάδελφοι τους που έμειναν στην ακτή; Γι’ αυτούς τα δυο ζεύγη των αδελφών εξαφανίστηκαν, χάθηκαν. Μη φοβάσαι να εξαφανιστείς όπως οι άγιοι απόστολοι, και να απομακρυνθείς από την αμαρτωλή και διεστραμμένη γενιά που μας περιτριγυρίζει. Τι θέλεις να κερδίσεις; Τον κόσμο ή την ψυχή σου; (Μαρκ. η 35-3). «Ουαί υμίν όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι». (Λουκ. στ 26).»

 Μάθε να γίνεσαι αόρατος… ώστε να σε βλέπει και να σε ευλογεί ο Θεός.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ:ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ

 Η ζωή του Οσίου Παϊσιου Αγιορείτη - ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

– Γέροντα, ο Άγιος Γεώργιος, ο ηγούμενος του Σινά, πώς από το Σινά βρέθηκε στα Ιεροσόλυμα και κοινώνησε [1];

– Πήγε και ήρθε εν ριπή οφθαλμού. Αρπαγή ήταν.

– Γέροντα, εκείνη την ώρα ήταν και στο κελλί του;

– Δεν ήταν στο κελλί του· μέσα σε δευτερόλεπτα πήγε στα Ιεροσόλυμα, κοινώνησε και με ταχύτητα μεγάλη ξαναγύρισε στο Σινά.

– Πετούσε, Γέροντα;

– Σούπερ βενζίνη είχε! Ταξίδεψε με πνευματικό εισιτήριο.

– Πώς γίνεται, Γέροντα, την ίδια ώρα ο ίδιος Άγιος να βρίσκεται σε δύο μέρη;

– Μόνον ο Θεός είναι πανταχού παρών· οι Άγιοι πηγαίνουν από το ένα μέρος στο άλλο με τέτοια ταχύτητα, που οι αποστάσεις καταργούνται· δεν υπάρχουν γι’ αυτούς κοντινές ή μακρινές αποστάσεις.

[1] Ο Άγιος Γεώργιος ο Σιναΐτης επεθύμησε την ημέρα της Αναστάσεως να κοινωνήση στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως στα Ιε­ροσόλυμα. Την ώρα της Θείας Κοινωνίας, ενώ βρισκόταν στο κελλί του, βρέθηκε στον Ναό της Αναστάσεως και κοινώνησε από τα χέρια του Πατριάρχου Ιεροσολύμων. Η μνήμη του εορ­τάζεται στις 11 Μαρτίου.

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΊΜΩΝ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ, Ο ΖΗΛΩΤΗΣ

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΜΩΝ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ, Ο ΖΗΛΩΤΗΣ

Ο Απόστολος Σίμων ήταν ένας από τους δώδεκα Μαθητές του Κυρίου και ήταν αδελφός του Ιούδα του Λεββαίου.
Ο Άγιος Απόστολος Σίμων ονομάσθηκε ζηλωτής, λόγω της θέρμης και του ζήλου με τον οποίο κήρυττε το λόγο του Ευαγγελίου. Καταγόταν από την Κανά της Γαλιλαίας και είναι γνωστός ως Σίμων ο Κανανίτης (ή Ναθαναήλ ή Βαρθολομαίος – υιός του Θολομαίου). Μετά την ανάληψη του Χριστού και τη χάρη της Πεντηκοστής, ο Σίμων επιδόθηκε σε ένα ευρύ ιεραποστολικό έργο. Δίδαξε το Ευαγγέλιο στην Περσία, όπου αφού γκρέμισε το μύθο της πολυθεΐας, φανέρωσε σε πλήθος κόσμου το φως της Ευαγγελικής αλήθειας. Στη συνέχεια μετέβη στην Αφρική, όπου κήρυξε το ζωογόνο Λόγο του αληθινού Θεού και Σωτήρος, από την Αίγυπτο έως τη Μαυριτανία. Ο τελευταίος τόπος της θαυμαστής ιεραποστολικής του δράσης ήταν η Βρετανία. Εκεί αφού δίδαξε στο λαό τη χριστιανική πίστη, συνελήφθη από τους ειδωλολάτρες βασανίστηκε και υπέστη σταυρικό θάνατο.
Σημείωση: Ο Σίμων ο Ζηλωτής εορτάζει και στις 22 Απριλίου.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Ἀπόστολε Ἅγιε Σίμων, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Ζῆλος ἔνθεος, καταλαβῶν σε, τοῦ γνωσθέντος σοι, σαρκὸς ἐν εἴδει, ζηλωτὴν ἐν Ἀποστόλοις ἀνέδειξε καὶ τοῦ Δεσπότου ζηλώσας τὸν θάνατον, διὰ Σταυροῦ πρὸς αὐτὸν ἐξεδήμησας, Σίμων ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.