Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΕΝΑ ΑΓΙΟ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ



Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος
Λέει κάπου ένας ψαλμός, ''Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού'', ότι με το πρόσωπο των αγίων γίνονται θαυμαστά τα θαύματα του Θεού, το μυστήριο του Θεού εμφανίζεται.
 Λέει επίσης κάπου αλλού ο Ησαΐας, ''Κύριος Ύψιστος εν αγίοις αναπαυόμενος’''και θα σας πω γιατί το λέει αυτό. Και λέει επίσης σε μία από τις επιστολές του Πέτρου, ''λάλησαν άγιοι του Θεού άνθρωποι δια πνεύματος αγίου''.

 Αυτά τα τρία τα αναφέρω για να πω τι σημαίνει άγιος για την εκκλησία.
 Είναι κάποιος στον οποίο αναπαύεται το πνεύμα του Θεού. Ευαρεστείται ο Θεός, το πρώτο πράγμα. Να το πω με απλή γλώσσα, δεν έχει παράπονο ο Θεός, τον εκφράζει τον Θεό με τη ζωή του. 
Το δεύτερο πράγμα είναι ότι είναι θαυμαστός ο Θεός, ότι κάνει θαύματα και ενεργεί δια των αγίων υπερφυσικά. Πράγματα που δεν ερμηνεύονται που δεν κατανοούνται. 
Και τρίτον, αυτό που κάνει ο Θεός μέσω των αγίων Του είναι ότι εκφράζει το Λόγο Του. Σε συγκεκριμένες λέξεις μπαίνει μέρος του μυστηρίου Του. Αυτό είναι ένας άγιος. Είναι ένας ο οποίος ενεργεί θαυμαστά, ο οποίος αναπαύει το Θεό και ο οποίος όταν ανοίγει το στόμα του βγάζει το μέλι του Λόγου του Θεού.

Γι αυτό και η εκκλησία θέλει την απόδειξη του Θεού μέσα από τους αγίους. Δίπλα σε έναν άγιο καταργείται το ερώτημα της ύπαρξης του Θεού.
Όταν είσαι [δίπλα] σε έναν τέτοιο άγιο λες, ''ζει Κύριος'', εκφράζεται μέσα από αυτόν. 
Δέν είναι άγιος μία ψυχούλα, ένας καλός άνθρωπος, ένας ηθικός .. ένας παράξενος που έχει μερικά χαρίσματα και κάποιες σπάνιες ικανότητες. Είναι ο άνθρωπος ο οποίος έχει τη χάρη του Θεού πάνω του. Και αν είναι έτσι, τότε ναι, άγιος πρέπει και μπορεί να γίνει ο καθένας μας, δηλαδή εκφραστής όχι συγκεκριμένων τρόπων και συμπεριφορών αλλά της χάριτος του Θεού σ’ αυτόν τον κόσμο.

ΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ

Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, όχι υλικά πράγματα. Αγάπη και προσευχή. Πρέπει να έχουν Θεό τα παιδιά, αλλιώς πορεύονται στη ζωή τυφλά, σαν τα άλογα ζώα, και έχουν ανάλογες συνέπειες. Να δίνετε Θεό στα παιδιά. Όταν τα παιδιά μετέχουν στα Μυστήρια, το Άγιο Πνεύμα τα φωτίζει παντού.
Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ



Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): Σε κανέναν μην παραδώσετε τον Χριστό! Ας είναι ο μοναδικός βασιλιάς της καρδιάς σας! Η πίστη στον Χριστό είναι πραγματική ζωή, η ζωή του Ίδιου του Χριστού.

Με την αγάπη μας προς τον Χριστό, θα παραμείνουμε ασάλευτοι. Κάθε παρεξήγηση, κάθε θλίψη μας, να την υπομένετε ως ζωή του Χριστού.
Υπάρχουν πολλές οδοί προς το “απόλυτο” της ανθρωπότητος, αλλά δεν υπάρχει καμμία που θα μπορούσε να συγκριθεί με την οδό του Χριστού, παρά τις οποιεσδήποτε δυσκολίες. Αν ο Κύριος όρισε να πεθάνουμε, θα πεθάνουμε με την συνείδηση της αγάπης Του, η οποία Τον οδήγησε στον Σταυρό. Ελπίζω ότι ενεργούν αληθινά μέσα μας τα λόγια του Χριστού: “Ἐγὼ ζῶ καὶ ὑμεῖς ζήσεσθε” (Ἰωάν. ιδ΄ 19). Κάθε λόγος του Χριστού, είναι η ίδια η Θεία αιωνιότητα.
Όπως Εκείνος έπασχε για όλη την κτίση και για όλο τον κόσμο, έτσι και εμείς θα προσευχόμαστε στον Θεό. Και στις δύσκολες στιγμές, ας μας κυριεύει ο θρήνος της Γεθσημανή. Γιατί και σ’ εμάς συμβαίνει, όταν η προσευχή μας ομοιάσει κάπως με εκείνον τον θρήνο, όταν μας εγγίζει το Αιώνιο Πνεύμα, να ζούμε αληθινά. Τότε αρχίζει η αθάνατη ζωή μας. Και τότε παρουσιάζεται μπροστά μας ο Απόλυτος Θεός, με εντελώς άλλη μορφή. Η χριστιανική μας πίστη είναι η έσχατη τελειότητα, και κανένας ας μη μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού!
–Όπως έλεγε ο μέγας Παύλος (Ρωμ. η΄ 35). Αυτά είναι δικά μου λόγια, αλλά βλέπετε μιλούμε με την ίδια γλώσσα για την ίδια ζωή, όπως οι Απόστολοι και πάντες οι Άγιοι μαρτυρούσαν για την θεότητα του Χριστού. Παρακαλώ, όπως πάντα, τον Θεό να μου δώσει λόγο. Τότε τα λόγια συνωθούνται όλα μαζί και θα ήθελα να επιλέξω εκείνα που από την φύση τους είναι φορείς αιώνιας ζωής. Όταν αρχίζουμε να πάσχουμε όπως ο Χριστός για όλη την κτίση, τότε, “ἐν Χριστῷ” και με τον Χριστό, ζούμε την αιώνια ζωή. Δεν είναι εύκολη η ζωή μας.
Όποιος δεν την γνωρίζει, εκείνος δεν γνωρίζει τον πόνο του Χριστού. Τελειώνω λοιπόν τον λόγο μου μαζί σας, με τα λόγια: Να παραδώσουμε την ζωή μας, για να ζήσουν οι άλλοι· να παρηγορούμε όλους όσοι έρχονται· τους φτωχούς που δεν έχουν άλλον παρηγορητή στον κόσμο αυτόν. Και έτσι, υπηρετώντας τον Θεό στα πρόσωπα των αδελφών μας που πάσχουν, ενωνόμαστε μέσα στην αγάπη αυτήν με τον Χριστό για όλη την αιωνιότητα…

ΑΔΙΑΦΟΡΗΣΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ ΑΝΕΣΗ

Αποτέλεσμα εικόνας για Ἀπόδειξη τῆς ἀναστάσεως τῶν ἀνθρωπίνων σωμάτων




Αδιαφόρησε για τις ανέσεις και τότε θα αποκτήσεις άνεση, αδιαφόρησε για τα υλικά αγαθά και τότε θα τα πάρεις, για να τα πάρεις όχι σαν δέσμιος αυτών, ούτε σαν δούλος, αλλά σαν ελεύθερος.
Ο Θεός όταν δει ότι εμείς δεν ενδιαφερόμαστε πλέον για τα υλικά αγαθά, τότε μας επιτρέπει να τα αποκτήσουμε και να τα χρησιμοποιούμε. Διότι τότε πλέον τα κατέχουμε σαν ελεύθεροι άνθρωπο και όχι όπως έχουν τα παιδά τα παιχνίδα τους.
Άνθρωπος είσαι, μη γίνεσαι θηρίο. Γι’ αυτό σου δόθηκε το στόμα απο τον Θεό, όχι για να δαγκώνεις, αλλά για να παρηγορείς με τα λόγια σου.
Εάν δεν δέχεσαι τον ξένο όπως θα δεχόσουν τον Χριστό, καλύτερα να μη τον δεχθείς καθόλου. Εάν όμως τον δέχεσαι σαν τον Χριστό, τότε μη ντραπείς να πλύνεις τα πόδια του Χριστού.
Προσοχή! Ο Διάβολος (για να σε παγιδέψει) άλλαξε την σειρά των πραγμάτων και έδωσε την ντροπή στην μετάνοια και την παρρησία στην αμαρτία.
Η αγάπη αλλάζει θετικά την φύση των πραγμάτων.
Εάν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ήταν πιστοί ελεήμονες και πονόψυχοι, άπιστοι και αιρετικοί δεν θα υπήρχαν.
Όταν προσεύχεσαι μην αναφέρεις τις αμαρτίες των άλλων στο Θεό, για να μην σου υπενθυμίσει κι αυτός τις δικές σου.
Όταν ανακαλύπτεις την πύλη της καρδιάς σου, ανακαλύπτεις την πύλη του ουρανού.
Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

ΣΕ ΠΙΕΖΕΙ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;ΜΗΝ ΠΕΙΣ:"ΘΕΕ ΜΟΥ,ΛΥΣΕ ΜΟΥ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ,ΑΛΛΑ ΠΕΣ...




"Ήρθε μια μητέρα τις προάλλες και μου είπε : "Γιατί το κάνει αυτό ο Θεός ; Γιατί δεν δίνει δουλειά στο παιδί μου ;", λες και το παιδί της είναι το μόνο που δεν έχει δουλειά. 
Έχουμε σκεφτεί ποτέ ότι σε μια ώρα κρίσης, είτε προσωπικής είτε συλλογικής, αυτό που μας ζητάει κυρίως ο Θεός είναι αυτού του είδους η στροφή στον ίδιο ; Αν εγώ δεν αγαπώ τον Θεό και παραταύτα του ζητώ διάφορα, συχνά δεν τα δίνει, ακριβώς για να καταλάβω ότι αυτό που ζητώ είναι πολύ λίγο, και ότι είναι το περισσόν αυτό που θα έπρεπε να αναζητώ, και στο οποίο τελικώς βρίσκω μέσα και το λίγο αυτό που ζητούσα πριν. Αν δεν βρεις την αξία της κλήσης της αγάπης του Θεού, το για ποιό λόγο σε καλεί και για το που σε προορίζει, είναι πολύ πιθανόν να μην βρεις και αυτό το λίγο που ζητάς.

Βέβαια, ο Θεός προνοεί, και προνοεί και γiα τα απειροελάχιστα, αλλά προνοεί διότι θέλει να μου δείξει την κλήση την εκλεκτή που μου απευθύνει.
 Αυτή είναι η απάντηση στο ερώτημα. Είναι σαν να σου λέει : "κάτι περισσότερο ζήτα από αυτό που ζητάς" και δεν σου δίνει το ελάχιστο για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Κι όταν εσύ πεις : "δεν θέλω το λίγο, θέλω το πολύ", σου λέει "πάρε και το λίγο τώρα"
"Θέλω να γίνω καλά". Όλοι όσοι είναι άρρωστοι το λένε. Είναι ένα φυσιολογικό ανθρώπινο αίτημα. Αλλά, πίσω από το να γίνω καλά, δεν πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο ;
Θυμηθείτε την παραβολή των δέκα λεπρών. Και οι δέκα, αναρωτιέται ο Χριστός δεν καθαρίσθηκαν ;Οι άλλοι εννέα που είναι ; Δεν σημαίνει ότι είχε ανάγκη ο Χριστός να του του πουν ευχαριστώ, άλλωστε το ήξερε αν θα του το πουν ή όχι, παραδόξως όμως τους θεράπευσε.
Σημαίνει ότι αυτό που ήθελε με την θεραπεία ήταν η ΣΧΕΣΗ ΑΓΑΠΗΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
Δεν ήθελε απλά να τους θεραπεύσει, ήθελε και να τους αγιάσει κιόλας, κι αυτό μόνο μέσα από μια αμφίδρομη σχέση αγαπητικής αμοιβαιότητας μπορεί να γίνει.
Αυτοί θεραπεύτηκαν και έφυγαν.(!!!)
Και ο ένας μόνο γύρισε και έγινε απόστολος. Αυτή η έλλειψη αμοιβαιότητας είναι το παράπονο του Θεού το μεγάλο.
Η ιστορία της αγάπης Του για τον άνθρωπο δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς την ελεύθερη ανταπόκριση του ανθρώπου. Δεν σταματά ποτέ βέβαια αυτή η αγάπη -ακόμη και η λεγόμενη "κρίση"- του Θεού δεν είναι τίποτε διαφορετικό από την αγάπη Του αυτή, που συγκαταβαίνει όμως στην ανθρώπινη ελευθερία.
Ένα όμοιο παράπονο έχουν και οι άνθρωποι του Θεού. Θυμάμαι τον π. Πορφύριο και τον π. Παίσιο να το λένε επανειλημμένως : "Ω, να ρθει κι ένας να με ρωτήσει για τα πνευματικά. Όλοι θέλουν την καλή δουλειά, την καλή σύζυγο κτλ". Μας έλεγε ο π. Πορφύριος όταν ήμασταν φοιτητές : "Βρε παιδιά, γίνετε εσείς καλοί και θα σας τα δώσει όλα ο Θεός". Αυτό όμως δεν το καταλαβαίνουμε και πάσχουμε. Σε πιέζει ένα πρόβλημα. Μην πεις : "Θεέ μου, λύσε μου το πρόβλημα", αλλά πες : "Φώτισόν μου το σκότος, Κύριε,Κύριε,ελέησον με". Κι αφού το πεις αυτό, θα καταλάβεις πότε θα πεις, αν τελικά χρειαστεί να το πεις, και δύο λεξούλες, "βοήθησε και σε αυτό, αν θες". Εμείς καταβυθιζόμαστε στο πρόβλημα και γίνεται ο Θεός πρόβλημα, και μεις γινόμαστε πρόβλημα κι η σχέση με τον Θεό γίνεται πρόβλημα, κι η σχέση με τον εαυτό μας γίνεται πρόβλημα, γιατί μένουμε σε αυτά"

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΓΙΟΣ;

Αποτέλεσμα εικόνας για ανθρωποι με πιστη


Στό ἐρώτημα αὐτό ἡ ἀπάντηση εἶναι καταφατική.  Πῶς ἐπιτυγχάνεται ὅμως αὐτό; Φαίνεται νά εἶναι δύσκολο καί ζητούμενο, ἀλλά θά δοῦμε ὅτι δέν εἶναι ζητούμενο. Ἀπό τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων μᾶς εἶναι παραδεδομένος ὁ τρόπος πού ὁ ἄνθρωπος φθάνει στήν ἁγιότητα, στόν τελικό δηλαδή σκοπό του.
Ὑπάρχει πράγματι μία ὁδός, πού ὁδηγεῖ στόν Θεό καί ἡ ὁδός  αὐτή εἶναι ἡ ὁδός τῆς Ἐκκλησίας. Στήν Ἁγία Γραφή, πού εἶναι κείμενο ἐμπειριῶν «αὐτοπτῶν» καί «αὐτηκόων» μαρτύρων τῆς Ἀλήθειας, διαβάζουμε ὅτι καί ὁ Χριστός ὀνομάζεται ὁδός («Ἐγώ εἴμι ἡ ὁδός…» Ἰω.14,6).  Ἀφοῦ λοιπόν ὁ Χριστός εἶναι δρόμος καταλαβαίνουμε ὅτι καί ἡ ἁγιότητα εἶναι μιά συνεχής κατάσταση πού δέν ἔχει τέλος. Ποτέ δηλαδή δέν σταματᾶς τήν προσπάθεια, ἀλλά ἀντίθετα συνεχῶς, ὅσο βρίσκεσαι στήν ζωή, συνεχῶς προσπαθεῖς. Ἔτσι ἡ ἴδια ἡ ἁγιότητα εἶναι δρόμος! Μήν ξεχνᾶμε ὅτι τό πρῶτο ὄνομα τῶν χριστιανῶν ἦταν οἱ «ἐπί τῆς ὁδοῦ».Τό πρῶτο στοιχεῖο πού ἤθελα νά σᾶς ἐπισημάνω εἶναι αὐτό ἀκριβῶς, ὅτι ἡ πορεία πρός τήν ἁγιότητα εἶναι δρόμος, ἄρα δέν πρόκειται γιά μιά στατική κατάσταση, ἀλλά γιά μιά πορεία μέ συνεχῆ προσπάθεια μέχρι ὁ ἄνθρωπος νά κλείσει  τά μάτια του γιά τόν κόσμο αὐτό.
Εἴπαμε λοιπόν γιά τήν πορεία πρός τόν Θεό.  Ἅς ποῦμε κάτι γιά ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους. Τό δεύτερο σημαντικό βῆμα γιά τόν χριστιανό εἶναι ἡ προσπάθεια νά ἀκολουθήσει αὐτόν τόν δρόμο. Μέ σαφήνεια ἔχουν καταγράψει στά κείμενά τους οἱ ἅγιοι, ὅτι ὁ ἄνθρωπος μετά τήν πτώση δυσκολεύεται νά διαβεῖ αὐτόν τόν δρόμο γιατί ρέπει πρός τά πονηρά ἐκ νεότητος αὐτοῦ ἤ ὅπως ψάλλουμε «ἐκ νεότητός μου πολλά πολεμεῖ μέ πάθη…». Ζεῖ μιά παρά φύση κατάσταση, μιά κοπιαστική ζωή, ἀφοῦ ἡ ψυχή τοῦ ἔχει πάθη καί βιώνει τά ἀποτελέσματα αὐτῶν τῶν παθῶν πού λέγονται ἁμαρτήματα. Τά πάθη λοιπόν εἶναι οἱ ρίζες καί οἱ ἁμαρτίες οἱ καρποί. Ὁ ἀγώνας, ἡ προσπάθεια λοιπόν τοῦ πιστοῦ, εἶναι ἡ ἐκρίζωση αὐτῶν τῶν παθῶν. Αὐτό βέβαια ἀκούγεται θεωρητικό καί ἁπλό. Δέν εἶναι ὅμως, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ἔρχεται σέ αὐτήν τήν περίπτωση σέ ἀντίθεση μέ τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό. Ἴσως εἶναι τό πιό δύσκολο ἐγχείρημα τῆς ζωῆς του, νά ἔρθει δηλαδή κάποιος σέ σύγκρουση μέ τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό.
Ἄν πάντως πάρεις τήν ἀπόφαση αὐτή νά βαδίσεις αὐτήν τήν στράτα, τότε χρειάζεσαι βοήθεια. Δέν μπορεῖς νά τό καταφέρεις μόνος σου. Χρειάζεται νά ἐμπιστευθεῖς τήν πορεία σου σέ ἕναν πνευματικό πατέρα. Εἶναι τό πρόσωπο πού θά σέ ὁδηγήσει μέ ἀσφάλεια στόν σκοπό αὐτό. Καί γί? αὐτό χρειάζεται νά κάνεις καρδιακή προσευχή γιά νά σοῦ δοθεῖ αὐτό τό μεγάλο δῶρο, δηλαδή νά σοῦ στείλει ὁ Θεός ὡς δῶρο, αὐτό τό πρόσωπο πού θά ἀναλάβει τό δύσκολο αὐτό ἔργο.
Μέ τήν σειρά τοῦ ἐκεῖνος, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, θά ἐντοπίσει τά πάθη πού ὑπάρχουν μέσα σου καί θά ξεκινήσει τήν θεραπεία σου, ἡ ὁποία δέν εἶναι πάντα ἀνώδυνη ἤ καλύτερα σχεδόν πάντα εἶναι ἐπώδυνη, γιά τόν λόγο πού εἴπαμε, γιά τό ὅτι δηλαδή καλεῖσαι νά μήν θωπεύεις πλέον τόν ἑαυτό σου, ἀλλά νά τόν ἐλέγχεις, νά μήν τόν δικαιολογεῖς, ἀλλά νά τόν βάζεις στήν διαδικασία τῆς αὐτοκριτικῆς. Ἐκεῖνος θά σοῦ προτείνει φάρμακα γιά τήν γιατρειά σου, ὅσα δηλαδή ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας προτείνει γιά τήν κάθε περίπτωση, ἔχοντας στόν νοῦ τοῦ τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς σου.
Στήν πνευματική αὐτή προσπάθεια δέν εἶναι φυσικά ἀμέτοχος ὁ Θεός καί ἐσύ δέν εἶσαι μόνος. Αὐτός θά κατευθύνει τά πράγματα, Αὐτός  θά σέ ἐνισχύει στόν ἀγώνα, Αὐτός θά σέ βοηθάει νά φθάσεις στόν σκοπό σου.
Σέ τί ἀκριβῶς θά σέ βοηθήσει;
Βασικός σκοπός τῆς πνευματικῆς πορείας εἶναι ἡ ἀπόκτηση τῆς ταπείνωσης καί ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τόν ἐγωισμό. Δύο λοιπόν εἶναι οἱ πηγές τοῦ ὁδοιπόρου στόν δρόμο ποῦ ἀναφέραμε. Φροντίζεις νά ξεδιψᾶς ἀπό τά καθαρά  καί κρυστάλλινα νερά τῆς Πηγῆς πού λέγεται ταπείνωση καί ἀπομακρύνεσαι ἀπό τά λασπωμένα νερά τῆς ἄλλης πηγῆς πού λέγεται ἐγωισμός, ὑπερηφάνεια, φιλαυτία κτλ. Ὁ Θεός καθημερινά θά σοῦ δίνει εὐκαιρίες γιά νά ταπεινωθεῖς καί γιά νά ἀπελευθερωθεῖς ἀπό τά δεσμά  τῆς ὑπερηφάνειας. Στήν δουλειά σου, στήν καθημερινότητά σου θά γίνεται αὐτό.  Ἔτσι ἄν πολλές φορές ἡ φιλαυτία θά σοῦ θολώνει τό νοῦ καί δέν θά ἀναγνωρίζεις τίς εὐκαιρίες αὐτές, φρόντισε νά καθαρίζουν  τά μάτια σου,  νά μένουν ἀνοικτά καί νά παρακολουθεῖς αὐτά πού θά γίνονται.
Σιγά-σιγά, μέρα μέ τήν ἡμέρα ἡ συνεργασία αὐτή τοῦ Θεοῦ, τοῦ πνευματικοῦ καί φυσικά ἡ δική σου θά ἀποδίδει καρπούς καί θά τό νιώθεις.
Παράλληλα μέ αὐτά χρειάζεται νά ζεῖς μέσα σέ μιά ἀνάλογη ἀτμόσφαιρα. Τήν ἀτμόσφαιρα αὐτή συνθέτουν ἡ συμμετοχή σου στήν λατρεία τῆς ἐκκλησίας, στά μυστήριά της καί κυρίως στήν Θεία Λειτουργία πού εἶναι Τό Μυστήριο. Ἀκόμα θά βοηθήσει πολύ ἡ κατά μόνας προσευχή σου (χαιρετισμοί τῆς Παναγίας, ὁ Παρακλητικός της κανόνας, ὅπως καί οἱ παρακλήσεις ἄλλων ἁγίων).  Ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί ἄλλων πατερικῶν βιβλίων, βοηθάει καί αὐτή μέ τήν σειρά της  στήν δημιουργία τῆς ἀτμόσφαιρας. Ἡ ἐλεημοσύνη ἐπίσης (ὄχι μόνο μέ χρήματα) ὡς προσφορά ἀγάπης σέ ἀνθρώπους πού τό ἔχουν ἀνάγκη θά σέ ἐνισχύσει. Ἄν γιά παράδειγμα ἐπισκεφθεῖς ἕνα ἵδρυμα μέ ὀρφανά παιδιά, ἕνα νοσοκομεῖο γιά νά στηρίξεις ἕναν ἀσθενῆ. Αὐτά ἀποτελοῦν δείγματα πραγματικῆς ἐλεημοσύνης, καί ἀπό αὐτά λοιπόν θά βοηθηθεῖς πολύ.
Τέλος, ὑπάρχει κάτι πού μπορεῖ νά σοῦ δώσει τήν μεγαλύτερη ὤθηση, πού μπορεῖ νά σέ ἐκτοξεύσει πραγματικά. Νά μήν κατηγορεῖς ποτέ κανέναν! Αὐτή εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς Πίστης μας. Αὐτό εἶναι θά ἔλεγα τό κοινό «μυστικό της ἐπιτυχίας». Γιά ὅλους καί γιά ὅλα μιά καλή σκέψη, ἕναν καλόν λογισμό, καί τότε θά κατοικήσει μέσα σου ὁ Χριστός, αὐτό λέγεται ἁγιότητα. Ἔτσι θά ζεῖς τήν ἁγιότητα καί θά ὁδηγῆσε –σχεδόν χωρίς νά τό καταλάβεις- στήν  σωτηρία τῆς ψυχῆς σου. Ἐπειδή αὐτό δέν εἶναι εὔκολο νά τό πετύχουμε, ἀφοῦ ἔχουμε μάθει νά λέμε συνήθως ὅτι γιά ὅλα φταῖνε οἱ ἄλλοι- χρειαζόμαστε καί πάλι βοήθεια. Θά μᾶς τήν προσφέρει  αὐτή πού ἐπικαλούμαστε στήν προσευχή μας, πού τήν θυμόμαστε τουλάχιστον στίς δύσκολες στιγμές μας, εἶναι ἡ ἴδια πού βρίσκεται κοντά μας μέ τά ἱερά εἰκόνισματά της.  Εἶναι ἡ Παναγία! Αὐτήν  ἔχουμε πάντοτε μπροστά μας καί στίς σκέψεις μας. Νά ἔχουμε στό νοῦ μᾶς αὐτό: Ἡ Παναγία πού εἶναι τό πρόσωπο τῆς σιωπῆς καί τῆς ὑπακοῆς ἔχει νά μᾶς πεῖ πάρα πολλά γιά τόν δρόμο πού ἄνοιξε ὁ Υἱός της. Αὐτή θά μᾶς βοηθήσει νά πετύχουμε τόν σκοπό μας, ἀφοῦ ἀπευθυνόμενοι στό Χριστό λέμε «διά τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἠμᾶς»!
τοῦ ἀρχιμ. Ἰακώβου Κανάκη

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 Εάν έχουμε ζήσει τη χαρά της Πασχαλινής περιόδου, είναι σπάνιο να μην νιώσουμε ένα σφίξιμο στην καρδιά, όταν έρχεται η μέρα της Αναλήψεως. Ξέρουμε πολύ καλά ότι είναι μία από τις μεναλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης. Κι όμως , μας φαίνεται σαν αναχώρηση, σαν χωρισμός, ότι ο Κύριός μας δεν είναι πια παρών με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Οι μαθητές δεν αντέδρασαν έτσι. Θα μπορούσε n λύπη να τους έχει καταβάλει, αυτοί όμως αντιθέτως» υπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ μετά χαράς μεγάλnς» (Λουκ. 24:36-53). Γιατί η Ανάληψη χαροποιεί τους χριστιανούς ;
Καταρχάς, διότι η δόξα του Κυρίου μας είναι πολύτιμη για μας. Η Ανάληψη επιστέφει την επίγεια αποστολή Του. Ολοκλήρωσε το έργο που Του ανάθεσε ο Πατήρ, και προς Αυτόν τείνει τώρα με όλο το είναι Του. Σε λίγο ο Πατέρας θα Τον υποδεχθεί, όπως αρμόζει στη νίκη που κέρδισε κατά της αμαρτίας και του θανάτου, μια νίκη που κατακτήθηκε με τόσο πόνο. Σε λίγο θα δοξαστεί στον ουρανό. Η δόξα και η επιθυμία του Κυρίου μας πρέπει να είναι σημαντικότερες για μας από την «αισθητή παρηγοριάς» που αντλούμε από την παρουσία Του. Ας μάθουμε να αγαπούμε τόσο τον Κύριό μας, ώστε να χαιρόμαστε με τη δική Του χαρά.

Στη συνέχεια, η Ανάληψη σηματοδοτεί το γεγονός ότι ο Πατήρ αποδέχεται όλο το λυτρωτικό έργο του Υιού. Η Ανάσταση ήταν το πρώτο εκτυφλωτικό σημείο αυτής της αποδοχής. Η Πεντηκοστή θα είναι το τελικό. Η νεφέλη που σήμερα περιβάλλει τον Ιησού και ανεβαίνει μαζί Του στον ουρανό αντιπροσωπεύει τον καπνό του ολοκαυτώματος που ανεβαίνει από το θυσιαστήριο προς τον Θεό. Η θυσία έγινε δεκτή. Ο Πατήρ υποδέχεται το Θύμα, όπου κοντά Του θα συνεχίσει να προσφέρει αιωνίως τη θυσία Του. Το έργο της σωτηρίας μας ολοκληρώθηκε.
Ο Ιησούς δεν επιστρέφει μόνος στον Πατέρα. Είναι ο ασώματος Λόγος που κατέβηκε και έζησε μετά των ανθρώπων. Σήμερα είναι ο Λόγος που εγένετο Σαρξ, αληθινός Θεός και τέλειος άνθρωπος, που εισέρχεται στη βασιλεία των Ουρανών. Φέρνει μαζί Του την ανθρώπινη φύση την οποία είχε ενδυθεί. Ανοίγει τις πύλες της Βασιλείας για την ανθρωπότητα . Κατακτούμε « μέσω πληρεξουσίου» τα επουράνια αγαθά: «Όντας nμάς νεκρούς τοις παραπτώμασι ... συνήγειρε και συνεκάθισεν εν τοίs έπουρανίοις εν Χριστώ 'Ιησού» . Εάν είμαστε πιστοί, προόρισε για μας θέσει στη Βασιλεία. Η παρουσία μας εκεί είναι αυτό που επιθυμεί και περιμένει.
Η Ανάληψη καθιστά για μας τη σκέψη του ουρανού περισσότερο παρούσα και επίκαιρη. Σκεπτόμαστε άραγε αρκετά τη μόνιμη κατοικία μας; Για τους περισσότερους χριστιανούς, η ουράνια ζωή είναι κάτι σαν συμπλήρωμα της επίγειας. Κάτι σαν υστερόγραφο, σαν το παράρτημα ενός βιβλίου, του οποίου το κυρίως κείμενο έχει γραφτεί στη γη. Το αντίθετο όμως είναι το αληθινό. Η επίγεια ζωή, μας δεν είναι παρά ο πρόλογος του βιβλίου. Η ζωή στον ουρανό θα είναι το κείμενο, και το κείμενο δεν θα έχει τέλος. Για να χρησιμοποιήσουμε μια άλλη εικόνα, η γήινη ζωή μας είναι μια σήραγγα-στενή, σκοτεινή και πολύ σύντομη- που οδηγεί σ΄ ένα υπέροχο και ηλιόλουστο τοπίο. Σκεπτόμαστε πάρα πολύ αυτό που είναι η ζωή μας τώρα . Δεν σκεπτόμαστε αρκετά αυτό που θα είναι στο μέλλον : « Α οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε... α ητοίμασεν ο Θεος τοις αγαπώσιν Αυτόν» . Στον 'Ορθρο τns σημερινής εορτής ψάλλουμε: «Αγγελικώs οι έν κόσμω πανηνυρίσωμεν...». Πράγμα που σημαίνει, ας σκεπτόμαστε περισσότερο τουs αγγέλουs, ας προσπαθήσουμε να εισέλθουμε στα δικά τους αισθήματα, να γευθούμε κάτι από αυτά που γεύθηκαν αυτοί, όταν ο Υιός επέστρεψε εν δεξιά του Πατρός. Ας μεταφερθούμε πρώτα-πρώτα κοντά στην Υπεραγία Θεοτόκο και τους αγίους, που θα είναι οι αληθινοί συμπολίτες μας: «Το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει , εξ ου και απεκδεχόμεθα σωτήρα Κύριον Ιησού Χριστόν ». Η ζωή μας θα μεταμορφωνόταν, εάν, ήδη από τώρα, ρίχναμε την καρδιά μας στην αντίπερα όχθη, πέρα από αυτόν τον κόσμο, στη Βασιλεία, όπου βρίσκονται όχι μόνον τα αληθινά αγαθά μας, αλλά και τα αγαθά όλων εκείνων που αγαπούμε .
Οι μαθητές, αφού αποχωρίστηκαν τον Ιησού, παρέμεναν πλήρεις ελπίδας, διότι ήξεραν ότι θα τους εδίδετο το Πνεύμα. Τους παρήγγειλε «από Ιεροσολύμων μη χωρίζεσθαι, αλλά περιμένειν την επαγγελίαν του πατρός...». Η νεφέλη περιβάλλει τον Ιησού ,αλλά δεν έχει πάρει ακόμη το χρώμα της φλόγας της Πεντηκοστής Ο Ιησούς φεύγοντας μας σταθεροποιεί σε μια στάση, όχι λύπης αλλά χαρούμενης και γεμάτης εμπιστοσύνη προσμονής .
«Και εγένετο εν τω ευλογείν αυτόν αυτούς διέστη απ' αυτών και ανεφέρετο εις τον ουρανόν. Και αυτοί προσκυνήσαντες αυτόν επέστρεψαν εις Ιερoυσαλήμ μετά χαράς μεγάλης.» Να τι θα έπρεπε να είναι για μας η γιορτή της Αναλήψεως. Εάν ο Ιησούs απομακρύνεται ευλογώντας, κι αν εμείς Τον προσκυνούμε γονατιστοί ενώ ανεβαίνει, θα σηκωθούμε γεμάτοι με καινούργια δύναμη-καρπό της ευλογίας και της προσκύνησης- και θα επιστρέψουμε, όπως οι απόστολοι, «μετά χαράς μεγάλης».

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ

Καθένας μας μπορεί να κρίνει για το Θεό κατά το μέτρο της χάριτος του Αγίου Πνεύματος που γνώρισε. Γιατί πώς είναι δυνατό να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε για πράγματα που δεν είδαμε ή δεν ακούσαμε και δεν ξέρουμε; Οι άγιοι λένε πως είδαν το Θεό. Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που λένε ότι δεν υπάρχει Θεός. Είναι φανερό πως μιλούν έτσι, γιατί δεν Τον γνώρισαν· αυτό όμως δεν σημαίνει καθόλου πως ο Θεός δεν υπάρχει.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Η ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΟΣ



Ένα θέμα πάντα επίκαιρο και πάντα φλέγον για κάθε συνειδητό χριστιανό. Η σημασία του και η αξία του είναι πράγματι ανυπολόγιστη για καθένα, που έστω και στοιχειωδώς αγωνίζεται να ζει κατά το θέλημα του Θεού.

Και όμως εμείς οι άνθρωποι οι αδύνατοι τι παθαίνουμε; Ένα τέτοιο καταπληκτικής δραστικότητος όπλο το αφήνουμε συχνά αναξιοποίητο ή το χρησιμοποιούμε λανθασμένα σε ώρες πολλές φορές κρίσιμες, που διακυβεύονται ύψιστα πνευματικά μας συμφέροντα.
Πόσο αλήθεια, αδικούμε τον εαυτό μας, όταν ένα τέτοιο μοναδικό για τον άνθρωπο προνόμιο, το υποβιβάζουμε σε ένα ψυχρό, τυπικό καθήκον χωρίς εκείνον τον συγκλονισμό της ψυχής, που δίνει η αίσθηση του μεγαλείου του! Και ύστερα απορούμε, γιατί η πνευματική μας ζωή παρουσιάζεται τόσο χλωμή, τόσο ωχρή χωρίς παλμό και σφρίγος, αποτελματωμένη μέσα στα θολά νερά της πνευματικής νωθρότητος και ραθυμίας.
Όχι. Δεν είναι υπερβολή, εάν πούμε, πως η προσευχή αποτελεί στοιχείο ζωής για τον άνθρωπο. Όσο μπορούμε να ζήσουμε βιολογικά χωρίς νερό και αέρα, άλλο τόσο μπορούμε πνευματικά χωρίς θεάρεστη προσευχή.
Λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης: «Η προσευχή, ως προς την ποιότητά της, είναι συνουσία και ένωσις του ανθρώπου με τον Θεόν, και ως προς την ενέργειά της, σύστασις και διατήρησις του κόσμου, συμφιλίωσις με τον Θεόν, μητέρα των δακρύων, καθώς επίσης και θυγατέρα, συγχώρησις των αμαρτημάτων, γέφυρα που σώζει από τους πειρασμούς, τοίχος πού μας προστατεύει από τις θλίψεις, συντριβή των πολέμων, έργο των Αγγέλων, τροφή όλων των ασωμάτων, η μελλοντική ευφροσύνη, εργασία που δεν τελειώνει, πηγή των αρετών, πρόξενος των χαρισμάτων, αφανής πρόοδος, τροφή της ψυχής, φωτισμός του νου, πέλεκυς πού κτυπά την απόγνωσι, απόδειξις της ελπίδος, διάλυσις της λύπης, πλούτος των μοναχών, θησαυρός των ησυχαστών, μείωσις του θυμού, καθρέπτης της πνευματικής προόδου, φανέρωσις των μέτρων, δήλωσις της πνευματικής καταστάσεως, αποκάλυψις των μελλοντικών πραγμάτων, σημάδι της πνευματικής δόξης που έχει κανείς…
Μην επιτηδεύεσαι τα λόγια της προσευχής σου. Διότι πολλές φορές τα απλά και ανεπιτήδευτα ψελλίσματα των μικρών παιδιών ευχαρίστησαν και ικανοποίησαν τον ουράνιο Πατέρα τους. Μη ζητής να λέγης πολλά στην προσευχή σου, για να μη διασκορπισθή ο νους σου, αναζητώντας λόγια. Ένας λόγος πίστεως έσωσε τον ληστή. Η πολυλογία στην προσευχή πολλές φορές εδημιούργησε στο νου φαντασίες και διάχυσι, ενώ αντιθέτως η μονολογία συγκεντρώνει τον νου».
Και κάπου αλλού λέγει: «Δείξε όλη την ανδρεία σου και την προθυμία σου (όταν προσεύχεσαι), και θα έχης τον ίδιον τον Θεόν διδάσκαλο στην προσευχή σου. Δεν μπορούμε να διδαχθούμε το πώς να βλέπωμε, διότι έκ φύσεως το γνωρίζομε μόνοι μας. Παρόμοια δεν μπορούμε να γνωρίσωμε με την διδασκαλία του άλλου το κάλλος της προσευχής. Διότι η προσευχή έχει ως διδάσκαλό της τον Θεόν, «τον διδάσκοντα άνθρωπον γνώσιν, και διδόντα ευχήν τώ ευχομένω και ευλογούντα έτη δικαίων».
Ο Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής λέγει περί του θέματος: «Η νοερά προσευχή είναι η βάση της τελειότητος. Η πρώτη βαθμίδα της πνευματικής ανυψώσεως είναι η νοερά προσευχή. Στην αρχή της ευχής αισθάνεσαι χαρά, έπειτα γλυκύτητα και στο τέλος σαν καρπός έρχονται τα δάκρυα. Διότι αισθάνεσαι πλέον την παρουσία του Ιησού. Όταν θα καλλιεργήσετε την ευχή δε θα κουράζεστε, δε θα ταράζεστε, δε θα νυστάζετε στις ακολουθίες, διότι το σώμα σας θα είναι πλέον ένδυμα. Το φόρεμα ούτε λυπάται, ούτε κρυώνει, ούτε κουράζεται… Η προσευχή όλα τα τακτοποιεί. Τη θάλασσα μπορεί να την περπατάς.
Εκμηδενίζει τις αποστάσεις. Τις βουλήσεις των ανθρώπων μεταβάλλει. Δίνει θάρρος, πίστη και υπομονή στη ζωή μας πάντοτε. Την ένωση της ψυχής σας μετά του Θεού να φροντίσετε. Όταν θα βαδίσετε στις γραμμές της προσευχής, της σιωπής και της μελέτης, θα δείτε να κατοικεί ο Χριστός στην καρδιά σας. Χωρίς την προσευχή δεν είναι εύκολο να υπομένεις, ούτε να σιωπάς. Όταν καλλιεργήσετε την ευχή, δέν σας πειράζουν οι άνεμοι του πειρασμού. Εξασθενεί η δύναμή του, δε μπορεί να σας κάνει τίποτε. Η προσευχή ας σου είναι τείχος, ασπίδα και θώρακας. Εμείς πρέπει να έχουμε υπομονή και προσευχή…».
Θα καταλήξουμε με τον Γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη ο οποίος τονίζει: «Ο Θεός μας θέλει καρδίαν καθαράν. Να προσέχουμε μόνο στο Θεό. Ο Θεός δεν θέλει μέσα στην καρδιά μας συντροφιές, θέλει μόνον Αυτός να βασιλεύει. Αν μπορούμε να το πετύχουμε, τότες πετυχαίνουμε και εύκολα την καρδιακή προσευχή… Η νοερά προσευχή ολίγον κατ’ ολίγον φέρνει τον άνθρωπο εις την πρώτη χάρη του βαπτίσματος».

Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ



Η Ανάσταση συνεχίζεται! Αυτό δείχνει και η γιορτή της Αποδόσεως του Πάσχα. Τα ιδία γράμματα (δηλ. η ίδια ακολουθία)της νύχτας της Αναστάσεως, ακούγονται και κατά την Απόδοση του Πάσχα. Τελείται μια μέρα πριν απ’ τη γιορτή της Αναλήψεως.
Κάθε μεγάλη γιορτή στην Ορθόδοξη λατρεία έχει την «απόδοσή» της. Κάθε γιορτή είναι ζωντανό γεγονός, που επαναλαμβάνεται στη ζωή της Εκκλησίας, στη ζωή του πιστού.
Αλλά και για άλλο λόγο γίνεται ο επανεορτασμός μιας εορτής, δηλαδή η απόδοσή της. Για ν’ απολαύσουμε ακόμα μια φορά την ομορφιά της γιορτής.
Όταν ένα θέαμα είναι ωραίο, ποθούμε να το ξαναδούμε. Όταν ένα φαγητό είναι νόστιμο, θέλουμε να το ξαναγευτούμε. Ο εορτασμός κάποιου γεγονότος της ζωής του Χριστού ή της Θεοτόκου, προξενεί γλυκύτητα στη ψυχή, που θέλει να το ξαναγιορτάσει.
Τη γλυκύτητα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο γεγονός, την αισθανόμαστε για τη γιορτή του Πάσχα. Γιορτή ευφροσύνης. «Πανήγυρις έστι πανη­γύρεων». Ποτέ άλλοτε δεν σκιρτά η ψυχή τόσο πολύ, όσο τη νύχτα της Αναστάσεως. Χαιρόμαστε για το θρίαμβο του Αναστάντος Κυρίου.
Θρίαμβος της ζωής κατά του θανάτου. Του Χριστού κατά του Άδη. Της χαράς κατά της λύπης. Της αλήθειας κατά του ψεύδους. Αυτή η ευφροσύνη για την Ανάσταση του Χριστού είναι καθολική και αιώνια. Ουρανός και γη συγχορεύουν. Όχι μια φορά. Πάντοτε, αιώνια. «Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν, γη δε αγαλλιάσθω· εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος. Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώ­νιος» (κανόνας Πάσχα).
***********
Η Ανάσταση συνεχίζεται.Κάθε φορά, που τελούμε τη θεία Λειτουργία. Η θεία Λειτουργία ξαναζωντανεύει μπροστά μας όλα τα στάδια της ζωής του Χριστού. «Οδεύωμεν διά πασών των ηλικιών του Χριστού», όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ό Θεολόγος.
Ο Χριστός γεννάται, στην «πρόθεση», που τελείται στην αριστερή κόγχη του ιερού που μοιάζει με φάτνη. Ο Χριστός βγαίνει στο κόσμο για να κηρύξει το Ευαγγέλιό Του, κατά τη μικρή είσοδο, που ο ιερέας βγαίνει με υψωμένο το Ευαγγέλιο. Ο Χριστός ανεβαίνει στα Ιεροσόλυμα για να θυσιαστεί, κατά τη μεγάλη είσοδο. Ο Χριστός υψώνεται πάνω στο Σταυρό και θυσιάζεται, κατά την προσφορά και τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, που γίνεται με την προσφώνηση: «Τα σα εκ των σων…». Ο Χριστός ανασταίνεται, κατά τη μετάληψη των αχράντων Μυστηρίων, που πλημμυρίζει τη καρδιά από αναστάσιμη χαρά. Γι’ αυτό και ο λειτουργός, όταν κοινωνεί, ευθύς αμέσως λέει το «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι…».
Κάθε θεία Λειτουργία είναι μια ανάμνηση του Σταυρού και της Αναστάσεως. Είναι το σταυρώσιμο και αναστάσιμο Πάσχα. Ιδιαίτερα η Λειτουργία της Κυριακής έχει αναστάσιμο χαρακτήρα. Είναι η Λειτουργία της «μιας των σαββάτων». Την Κυριακή είναι όλα αναστάσιμα. Τα απολυτίκια των οκτώ ήχων, όλα αναστάσιμα. Αλλά και τα τροπάρια του όρθρου της Κυριακής. Κατεξοχήν αναστάσιμη είναι η περίοδος του Πάσχα, του Πεντηκοσταρίου, που αρχίζει τη νύχτα της Αναστάσεως και τελειώνει τη Κυριακή των Αγίων Πάντων.
Κατά τήν απόδοση της Εορτής του Πάσχα  καταλύεται ψάρι.
Ο όρος «απόδοσις», συναντάται στη λειτουργική γλώσσα με την εξής έννοια: Μετά την πάροδο οκτώ συνήθως ημερών επανάληψης κάποιας εορτής, η διάρκεια της οποίας παρατείνεται και μετά την εορτή, μέχρι και την ημέρα της απόδοσης.
Με ρητή διάταξη του Μωσαϊκού Νόμου, οι μεγάλες Ισραηλιτικές εορτές διαρκούσαν 8 ημέρες. (Έξοδος 2/β: 15-19, Λευϊτικό 23/κγ: 36-39 και Αριθμοί 29/κθ: 35). Αυτή τη συνήθεια την κληρονόμησε και η Χριστιανική λατρεία. Πρώτη μαρτυρία περί παράτασης Χριστιανικής γιορτής για οκταήμερο, παρέχεται από τον Ευσέβιο, και πρόκειται για τα εγκαίνια των βασιλικών Τύρου και Ιεροσολύμων (355). Αυτό όμως ήταν κάποιο έκτακτο γεγονός. Πάντως πολύ ενωρίς επικρατούσε η συνήθεια, (τουλάχιστον στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων), να παρατείνεται ο εορτασμός των μεγάλων Χριστιανικών εορτών του Πάσχα, των Επιφανείων και της Πεντηκοστής για οκτώ ημέρες.
Κατά την μαρτυρία της Αιθερίας (τέλος Δ΄ αιώνα), κατά τις οκτώ ημέρες της εβδομάδος του Πάσχα τελούντο καθημερινές Λειτουργίες. Τη Δευτέρα και Τρίτη στο Μαρτύριο, την Τετάρτη στον Ελαιώνα, την Πέμπτη στην Ανάσταση, την Παρασκευή στην Αγία Σιών, το Σάββατο στον Σταυρό και την Κυριακή και πάλι στο Μαρτύριο.
Η πράξη της Μητέρας των Εκκλησιών, γρήγορα διαδόθηκε στην Ανατολή και τη Δύση. Ήδη η Αιθερία, μαρτυρεί, ότι και στην πατρίδα της, με τον ίδιο τρόπο εορταζόταν το οκταήμερο του Πάσχα (Itinerarium 25, όπου και πριν, σ. 241). Πράγματι, κατά το Missale Mosarabicum, καθορίζεται η διάρκεια της εορτής του Πάσχα σε επτά ημέρες και ο ιερός Αυγουστίνος γνωρίζει την πράξη αυτή στις Εκκλησίες της Αφρικής. Μάλιστα την αποκαλεί «παλιά εκκλησιαστική συνήθεια» (Epist. 55, PL 33, 204 – 223).
Στην Ανατολή οι ημέρες της «Διακαινησίμου» εβδομάδος θεωρούνταν ως «μία και η αυτή λαμπροφόρος ημέρα της Αναστάσεως». Μάλιστα Εκκλησιαστικοί κανόνες και πολιτικοί νόμοι (Πενθέκτης κανόνας ΞΣΤ’, Βαλεντινιανού ΙΙ [389]) επέβαλλαν την αργία για να μπορεί ο λαός να πηγαίνει στους ναούς. Διαρκούσε όμως η εορτή αυτή για σαράντα μέρες, μέχρι της αποδόσεώς της, την Τετάρτη πριν από την Αναλήψη, κατά την οποία ψαλλόταν όλη η αναστάσιμη ακολουθία του Πάσχα. Και έτσι «αποδιδόταν» η γιορτή.

ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ

3 ilikiaΟι γονείς για όλους μας είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μας .Γιατί μας έφεραν στη ζωή και με υπομονή κι αγάπη μας έμαθαν τη ζωή.
Όταν όμως τα χρόνια περάσουν και κάποτε η ηλικία βαρύνει στους ώμους τους, είναι φορές που αντιμετωπίζονται ως βάρος από τα παιδιά τους. Τα παρακάτω λόγια ελπίζουμε να ευαισθητοποιήσουν ακόμη περισσότερο όσους έχουν ηλικιωμένους γονείς …χρειάζεται υπομονή.
Εάν μια μέρα με δεις “γέρο”, εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ, έχε υπομονή.
Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω… αυτά όταν εσύ ήσουν μικρός.
Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με.
Όταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.
Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή…
Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς.
Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά,
εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.
Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων,
δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις…
Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω, αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.
Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μη μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα “βάρος”,
έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.
Όταν λέω πως θα ήθελα να “πεθάνω”… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω.
Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις.
Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω το δρόμο.
Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.

ΩΡΑΙΟ ΜΩΣΑΪΚΟ

Ο Θεός ότι δεν είναι σωστό θα το πετάξει πέρα, όπως το μάτι πετάει το σκουπιδάκι. Δουλεύει ο διάβολος, αλλά δουλεύει και ο Θεός και αξιοποιεί το κακό, ώστε  να πρόκυψη από αυτό καλό. Σπάζουν λ.χ. τα πλακάκια και ο Θεός τα παίρνει και φτιάχνει ωραίο μωσαϊκό. Γι’ αυτό μη στενοχωρείστε καθόλου, διότι πάνω από όλα και από όλους είναι ο Θεός, που κυβερνά τα πάντα και θα καθίσει τον καθέναν στο σκαμνί, για να απολογηθεί για το τι έπραξε, οπότε και θα τον ανταμείψει ανάλογα. Θα αμειφθούν αυτοί που θα βοηθήσουν μία κατάσταση και θα τιμωρηθεί αυτός που κάνει το κακό.
Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ:ΤΟ ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ



Τον παρακάλεσα μία ημέρα να μου υποδείξει ένα τρόπο προσευχής και, εάν ήταν δυνατόν, να μου εμπιστευθεί το δικό του τρόπο προσευχής. Και η απάντηση ήταν άμεση και… πληρωμένη.
– Και τι την πέρασες την προσευχή, για φαγητό που προσφέρεται κατά παραγγελιών ή φάρμακο που χορηγείται με συνταγή; Εγώ σου έχω πει να ζητάς μόνο τη σωτηρία της ψυχής .
Να ζητάς δηλαδή να καταστείς κληρονόμος της αιωνίου Βασιλείας των Ουρανών. Και όλα τ’ άλλα να τ’ αφήνεις στην κρίση του Θεού . Σου υπενθυμίζω , για μία ακόμη φορά, το «Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν των Ουρανών». Αυτό δεν σου αρκεί; Εάν δε σου αρκεί ; Εάν δεν σου αρκεί αυτό ή δε σε ικανοποιεί απόλυτα περιορίσου στη νοερά προσευχή. Για μένα το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» τα λέει όλα. Και οπωσδήποτε περισσότερα από αυτά που λες εσύ.
Αρκεί να το λες με πίστη και αφοσίωση. Και μάλιστα την ώρα εκείνη να φαντάζεσαι ότι έχεις μπροστά σου τον εσταυρωμένο Ιησού . Και άκου. Την ώρα που θα το λες, θα στρέψεις το νου σου εδώ, προς εμένα. Και εγώ θα συλλαμβάνω τη σκέψη σου και θα προσεύχομαι μαζί σου για σένα. Αυτό είναι το καλύτερο. Και αυτό σου συνιστώ να κάνεις.
– Ναι, παππούλη μου, αλλά δεν το λέτε σωστά.
– Εγώ σωστά το λέω. Εσύ το εννοείς λανθασμένα. Και ξέρεις γιατί; Γιατί ξεχωρίζεις τον εαυτό σου από τον υπόλοιπο κόσμο. Και αυτό δεν είναι καθόλου σωστό. Όπως αγαπάμε τον εαυτό μας, έτσι πρέπει να αγαπάμε και τον πλησίον μας. Εγώ αγαπώ όλον τον κόσμο σαν τον εαυτό μου. Γι’ αυτό δε βλέπω τον λόγο γιατί να λέω: Κύριε ημών Ιησού Χριστέ, ελέησόν μας και όχι ελέησόν με. Αφού εγώ και ο κόσμος είμαστε ένα και το αυτό! Έτσι θα το λες και εσύ: Ελέησόν με.

ΛΕΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΟΧΙ;



Η φράσις ή το άκουσμα ακόμη ΟΧΙ από τον Θεό, είναι μια πρόκλησης όχι μόνο για τον σύγχρονο άνθρωπο, αλλά και για όλους τους ανθρώπους. Και η πρόκλησης αυτή μεταβάλλεται σε σκάνδαλο μετά τις αλλεπάλληλες διαβεβαιώσεις του Θεού για την εκπλήρωση και χορήγηση κάθε αιτήματος εκείνου, που προσεύχεται.

Ποια έννοια θα είχε η καθαρή δήλωση του Κυρίου «Πάντα όσα αν αιτήσητε εν τω ονόματί μου λήψεσθε», «ότι θα ζητήσετε στο όνομα μου θα το λάβετε», ή το «αιτείται και δοθήσεται, κρούετε και ανοιγήσεται…», αν υπήρχε πιθανότητα έστω κάποιας αρνητικής απαντήσεως εκ μέρους του Θεού στον αγωνιόντα και προσευχόμενο άνθρωπο;
Και πως θα μπορούσε να ερμηνευθούν αυτές οι κατηγορηματικές υποσχέσεις του Κυρίου, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν δεν είναι μοναδική η διαβεβαίωσις του Κυρίου για το θέμα αυτό;
Ακόμη και οι ίδιοι οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας αντιμετώπισαν το θέμα αυτό, το ΟΧΙ δηλαδή του Θεού ή το θέμα των αναπάντητων προσευχών.
Το πρώτο πρόβλημα, το οποίο προκύπτει, είναι αν πραγματικά ο Θεός απαντά ή όχι στις προσευχές μας. Αν υπάρχουν αναπάντητες προσευχές ή προσευχές με αρνητική απάντηση εκ μέρους του Θεού. Αν δηλαδή υπάρχουν περιπτώσεις που χριστιανοί ζήτησαν διάφορα πράγματα στην προσευχή τους από τον Θεό και δεν έλαβαν καμία απάντηση ή συνέβη το εντελώς αντίθετο από αυτό που περίμεναν. Δηλαδή η απάντησις του Θεού ήταν αρνητική.
Ο Μ. Βασίλειος διατυπώνει της εξής ερώτηση: «Γνωρίζει ο Θεός την καρδιά εκείνων που προσεύχονται. Ποιά ανάγκη έχει ο Θεός της διατυπώσεως των αιτημάτων από τους πιστούς, αφού γνωρίζει εκείνα που έχουμε ανάγκη και μας χορηγεί πλούσια αυτά που είναι απαραίτητα για την συντήρησή μας;»
Και απαντά ο ίδιος: «Ναι γνωρίζει ο Θεός τις ανάγκες των ανθρώπων και «πάντα τα σωματικά πλουσίως παρέχει ημίν, οίον την βροχήν επί δικαίους και αδίκους», αλλά συμπληρώνει «την πίστιν και τα κατορθώματα της αρετής και την βασιλείαν των ουρανών, εάν μη αιτήσης μετά καμάτου και παραμονής πολλής ου λαμβάνεις», «αν δεν τα ζητήσεις με κόπο και επιμονή, δεν τα παίρνεις». (Ασκητικαί διατάξεις).
Εδώ έχουμε μια πιθανή αναπάντητη προσευχή, επειδή δεν τηρήθηκαν οι απαραίτητες προϋποθέσεις. Διότι λέγει χαρακτηριστικά ο ίδιος ο Άγιος: «Αεί γάρ πρότερον ποθήσαι, ποθήσοντα δε ζητήσαι εξ αληθείας εν πίστει και υπομονή τα παρ’ εαυτού εισφέροντα, εν μηδενί κρινόμενος υπό του ιδίου συνειδότος ως αμελώς ή ραθύμως αιτούντος, και τότε λαβείν, ότε θέλει ο Κύριος…».
«Πρέπει δηλαδή πρώτα να επιθυμήση κανείς κάτι, κατόπιν να το ζητήσει πραγματικά με πίστη και υπομονή κάνοντας και ο ίδιος ότι μπορεί, χωρίς να κατακρίνεται για τίποτε από την συνείδηση του ότι προσεύχεται με αμέλεια ή με ραθυμία, και τότε θα πάρει αυτό που ζήτησε, όταν θέλει ο Κύριος…».
Υπάρχει αίτησης και αίτησης. Υπάρχει αίτησης θεοφιλής και αίτησης που δεν εγκρίνεται από τον Θεό. Έτσι λέει και ο Ιερός Χρυσόστομος.
Πολλές φορές οι προσευχές που αναφέρονται στα υλικά παραμένουν αναπάντητες, ενώ εισακούονται όλες οι προσευχές που αναφέρονται στα πνευματικά θέματα. «Επί μεν των βιοτικών πολλάκις ζητήσαντες ουχ εύρομεν επί δε των πνευματικών ούκ ένι τι τοιούτον, αλλά ανάγκη πάσα τον ζητούντα ευρείν…».
Πάντως όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας ομολογούν ότι όντως υφίσταται το πρόβλημα των αναπάντητων προσευχών ή της αρνητικής απαντήσεως στην προσευχή εκ μέρους του Θεού.
Για τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακας το ότι «ο Θεός ου παρέχει τοις αιτούσι τας χάριτας», δεν εκπληρώνει δηλαδή τα αιτήματα εκείνων που ζητούν κάτι, είναι καθαρά θέμα οικονομίας του Θεού. ΔΕΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ στους αιτούντας να ικανοποιηθεί το αίτημά τους και για τον λόγο αυτό ο Θεός δεν το ικανοποιεί.
Υπάρχει όμως και άλλη εξήγησης στο θέμα μας: Τονίζει ο σοφός Ωριγένης: «Ει δε ο αιτών λαμβάνει» και τα εξής, ο μη λαμβάνων ουκ αιτεί ει και δοκεί τι αιτείν, και ο μη ευρίσκων ουκ εζήτησεν τω μη ορθώς, μωρώς δε ζητείν και λογομαχείν επ’ ουδενί χρήσιμον, ω τε ουκ ανοίγεται, ου κρούει καν τοίχους ή τα έξω της θύρας κρούη».
Δηλαδή «αν, αυτός που ζητεί, λαμβάνει σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου, αυτός που δεν λαμβάνει δεν ζητεί, μολονότι φαίνεται ότι ζητεί, και αυτός που δεν ευρίσκει κάτι, δε ζήτησε κάτι το χρήσιμο, και εκείνος που χτυπούσε την πόρτα, δεν την χτυπούσε, αν και φαινόταν ότι καθόταν έξω από την πόρτα και δίπλα στους τοίχους και χτυπούσε για να του ανοίξουν».
Το επιχείρημα βασίζεται στην υπόσχεση και την αξιοπιστία του Θεού. Εφ’ όσον ο Θεός υποσχέθηκε ότι θα εκπληρώσει τα αιτήματα του προσευχομένου και εφ’ όσον ο Θεός είναι κατά πάντα αξιόπιστος, αυτό σημαίνει ότι, αν αυτός που προσευχήθηκε δεν έλαβε την απάντηση, στην πραγματικότητα δεν ζήτησε. Απλώς είχε την αυταπάτη ότι ζητεί ή κρούει την θύρα του ελέους, αλλά στην πραγματικότητα «ελογομάχει μωρώς επ’ ουδενί χρήσιμον».
Κατά τον Ωριγένη λοιπόν η αναπάντητη προσευχή δεν είναι καν προσευχή. Διότι κανένας από εκείνους που δεν έλαβαν, δεν προσευχήθηκε, μολονότι φαίνεται, ότι προσευχήθηκε. Διότι δεν είναι σωστό να ισχυρισθούμε, ότι ψεύδεται εκείνος που λέει «πας ο αιτών λαμβάνει». Δεν υπάρχει λοιπόν απάντηση στις προσευχές, που δεν είναι προσευχές, μολονότι φαίνεται, ότι είναι προσευχές.

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΠΟΤΕ ΧΑΜΕΝΗ,ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΕ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΑΣΚΕΙΣ


Μη διαμαρτύρεσαι λέγοντας: Πού είσαι Θεέ μου; Προσεύχομαι και δεν μου αποκάλυψες ποτέ τον εαυτό σου, δεν μου έδωσες ούτε μία χαρά, δεν μου πραγματοποίησες κανένα από τα όνειρά μου. Σου ζητάω υγεία, μου δίνεις αρρώστια. Σου ζητάω βοήθεια, μου δίνεις θάνατο. Σου ζητάω αρετή, μου δίνεις πόνο. Τι Θεός είσαι;

Όχι! Μη σκεφθείς ποτέ έτσι. Ο Θεός ξέρει πότε η καρδιά σου θα είναι χωρητική. Εάν ακόμη δεν πήρες κάτι, σημαίνει ότι δεν χωράει η καρδιά σου. Η καρδιά σου είναι στουμπωμένη, όπως όταν βάζεις πολλά πράγματα μαζί και τα πιέζεις, για να μη μείνει καθόλου κενό αέρος. Ούτε αέρας δεν μπορεί να χωρέσει στην καρδιά σου, και θέλεις να χωρέσει ο Θεός, τον οποίο δεν χωρούν ολόκληροι οι ουρανοί;
"Μόλις δώ, παιδί μου, την κατάλληλη στιγμή, σε βεβαιώ ότι δεν θα καθυστερήσω ούτε ένα δευτερόλεπτο να σου πραγματώσω τους πόθους σου, τις λαχτάρες σου, τα θεϊκά σου όνειρα. Αμέσως θα το κάνω."

Ο οδοντίατρος σου κάνει ένεση και περιμένει να μουδιάσεις για να σε εγχειρήσει. Εάν σου κάνει αμέσως την εγχείρηση, θα πεταχτείς από τον πόνο και μπορεί να σπάσει και το δόντι σου. Έτσι και ο Θεός περιμένει την κατάλληλη στιγμή, για να έρθει να σου φωτίσει την διάνοια, να σου χαρίσει όλο τον παράδεισο. Αυτό που νοσταλγούσες ένα, δύο, τρία, πέντε, είκοσι, πενήντα χρόνια, θα το πάρεις σε μια στιγμή. Η μετάνοια δεν πάει ποτέ χαμένη, και δεν χάνεις τίποτε όταν την ασκείς.

Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΙΚΟ


Ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι "σε αγάπησα". Δηλαδή υπήρξε κάποια χρονική στιγμή που σ'αγαπούσα αλλά τώρα δεν σ'αγαπώ.
--------------------------
Η αγάπη δεν μπορεί να γίνει κάτι το παρελθοντικό.
--------------------------
Εάν νιώθουμε έτσι μάλλον δεν αγαπήσαμε· ίσως νοιαστήκαμε, ίσως ποθήσαμε, ίσως ερωτευτήκαμε, όμως δεν αγαπήσαμε.
Η αγάπη είναι κάτι το διαρκές "ουδέποτε εκπίπτει" όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος.
--------------------------
Είναι τραγικό να χρησιμοποιούμε την θεϊκή έννοια της αγάπης τόσο εύκολα εκφράζοντας τις πιο πολλές φορές τις προσδοκίες που έχουμε από τον άλλον.

--------------------------
Όταν κάποιο "σ'αγαπώ" μας γίνει παρελθόν σημαίνει δεν είχε αγάπη.
(Αυτή είναι η αλήθεια όσο σκληρή κι αν είναι για όλους μας).
--------------------------
Ένα λαϊκό τραγούδι λέγει, "σε αγάπησα στον μέγιστο βαθμό", αυτό δείχνει μια βαθιά άγνοια περί του βιωμάτος της γνήσιας αγάπης. Αποδεικνύει την εμπαθή προσέγγιση του ανθρώπου προς τον άλλον άνθρωπο. Το "σ'αγαπώ" του στιχουργού σήμαινει: προσδοκώ από σένα σαρκική ικανοποίηση, οικονομική-συναισθηματική στήριξη, επιβεβαίωση των "θέλω" μου, ανταπόκριση.
--------------------------
Είναι φοβερό το πόσο εύκολα και συστηματικά διαστρέφουμε τον όρο της αγάπης και από μία συνεχή κατάσταση δοσίματος,ανιδιοτέλειας και θυσίας την μεταστρέφουμε σε ένα ιδιοτελές άρπαγμα πόθων και απαιτήσεων.
--------------------------
Απόδειξη των παραπάνω είναι το πόσο εύκολα εκπίπτει η "αγάπη" μας, πόσο εύκολα κάποιος αγαπημένος μας γίνεται μισητός. Και όχι μόνο αυτό αλλά έχουμε την πλάνη να διαλαλούμε εδώ και εκεί ότι εμείς τον "αγαπήσαμε" αλλά αυτός δεν μας αγάπησε και είναι ο υπαίτιος του χωρισμού μας, της ρήξης μας, της σύγκρουσής μας. Για άλλη μια φορά δείχνουμε ότι τοποθετούμαστε λάθος στις σχέσεις μας. 

--------------------------
  Δεν αγαπώ επειδή θα με αγαπήσουν, ή δεν αφήνω την αγάπη επειδή δεν με αγαπούν.
--------------------------
  Δεν φταεί ο άλλος για το ότι δεν τον αγαπώ πλέον. Ο άλλος είναι αυτός που είναι. Εγώ είμαι ο υπεύθυνος για το πώς νιώθω. Δεν έχω την τόλμη όμως να παραδεχτώ ότι δεν τον αγάπησα ποτέ. Απλά τον ποθούσα, τον ήθελα για να συμπληρώσει το συναισθηματικό κενό που είχα στην ζωή μου, ένιωθα μαζί του καλά. Άλλο αυτό όμως και άλλο η αγάπη.
--------------------------
Ο άλλος πολλές φορές αντιμετωπίζεται ως ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να γίνει κάποιος οπαδός του ειδώλου μου. Εάν όμως ο άλλος δεν με προσκυνά, δεν με νταντεύει, δεν μου κάνει τα χατίρια, τότε και η δική μου "αγάπη" πάει στα αζήτητα.
--------------------------
Δεν είναι λοιπόν το θέμα ότι κάποτε αγαπήσαμε κάποιον και προδοθήκαμε, αλλά ότι -δυστυχώς- δεν αγαπήσαμε· απλά ίσως προδόθηκαν οι προσδοκίες μας, πληγώθηκε το αυτοείδωλό μας...και αυτό δεν μπορεί να το σηκώσει το "εγώ" μας.
 --------------------------
 --------------------------
Υ.Γ. οι περισσότεροι άνθρωποι που νιώθουν απογοητευμένοι με τους άλλους είναι διότι δεν βρήκανε ανθρώπους για να τους ανανγωρίσουν, να αναγνωρίσουν τον αψεγάδιαστο εαυτό που κτίσανε μέσα τους.
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

ΠΩΣ ΧΟΡΤΑΙΝΕΙ Η ΨΥΧΗ;

Πῶς χορταίνει ἡ ψυχή;





Κόπος καὶ μόχθος ἡ ζωή. Προσπάθεια ἐπίπονη καὶ ἀγώνας μεγάλος γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ζήσουμε, νὰ πετύχουμε, νὰ εὐτυχήσουμε.
Πῶς θὰ εὐτυχήσουμε ὅμως; Ποιὸς θεωρεῖται πετυχημένος στὴ ζωή; Ποιὸν ζηλεύουν οἱ ἄλλοι γιὰ τὴν πορεία του στὸν κόσμο αὐτὸ καὶ γιὰ ὅσα ἀπολαμβάνει;
Πετυχημένος θεωρεῖται αὐτὸς ποὺ ἔ­χει: ὁ πλούσιος, ὁ ἔξυπνος ἐπιχειρηματίας, ἐκεῖνος ποὺ ἔχει κτήματα καὶ χρήματα πολλά, αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ κάνει ταξίδια, νὰ ξοδεύει, νὰ παρακάθεται σὲ συμπόσια μεγάλα καὶ νὰ ἀπολαμβάνει πλούσια τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς. Αὐτὰ ἐξασφαλίζουν τὴν εὐτυχία στὸν ἄνθρωπο.
Ἔτσι πιστεύουν οἱ περισσότεροι, μάλιστα στὴ σημερινὴ ἐποχή, τὴν ἐποχὴ τῆς ὑλοφροσύνης καὶ τῆς σαρκολατρίας, τῆς λατρείας τοῦ πλούτου καὶ τοῦ μαμωνᾶ.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἔτσι. «Πᾶς μόχθος ἀν­θρώπου εἰς στόμα αὐτοῦ, καὶ γε ἡ ψυχὴ οὐ πληρωθήσεται», γράφει ὁ σοφὸς βασιλιὰς Σολομὼν στὸν «Ἐκκλησιαστή» (ς΄ 7). Ὅλες οἱ κοπιώδεις προσ­πάθειες τοῦ ἀνθρώπου ποὺ κυριαρχεῖται ἀπὸ τὴ φιλαργυρία ἀποβλέπουν στὸ στόμα του: τί θὰ φάει, τί θὰ πιεῖ, πῶς θὰ ἀπολαύσει τὰ ὑλικὰ ἀγαθά. Ἀλλὰ ἡ ψυχὴ δὲν γεμίζει μ’ αὐτά. «Καί γε ἡ ψυχὴ οὐ πληρωθήσεται». Μένει ἀνικανοποίητη καὶ νηστική. Μένει ἄδεια καὶ στερημένη, βυθισμένη στὴ θλίψη καὶ στὴ δυστυχία.
Μὲ τὴν ἁπλὴ λογική μας μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τὸ γιατί: Ἡ εὐτυχία εἶναι κατάσταση τῆς ψυχῆς. Ἑπομένως εἶναι μέγεθος πνευματικό. Πῶς λοιπὸν μπορεῖ ἡ ὕλη νὰ ἱκανοποιήσει τὶς ἀνάγκες τοῦ πνεύματος; Πῶς μπορεῖ ἡ σωματικὴ ἀπόλαυση νὰ χαροποιήσει τὴν ψυχή; Πῶς εἶναι δυνατὸν αὐτὸ ποὺ πάει στὸ στόμα καὶ στὸ στομάχι, νὰ γεμίσει τὴν ψυχή;
Σήμερα δυστυχῶς καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ ἔχουν λιγοστέψει γιὰ πολλούς, ποὺ οὔ­τε τὸ στομάχι τους δὲν μποροῦν νὰ γεμίσουν. Καὶ ἂν τὰ καταφέρουν, σὲ λίγο πάλι αὐτὸ θὰ διαμαρτύρεται καὶ θὰ ζητεῖ.
Ὢ ἡ ψυχή! Ἡ ἀνθρώπινη ψυχή! Ἔχει ἀπέραντο βάθος. Τὴν συγκλονίζουν ἀ­μείλικτα ἐρωτήματα. Τὴν δονοῦν ἀσίγα­στοι πόθοι. Στὰ ἀπύθμενα βάθη της κυριαρχοῦν ἐπιθυμίες βαθιές, ἀναζητήσεις μεγάλες. Δὲν ἱκανοποιοῦνται ὅλα αὐ­τὰ μὲ ὑλικὰ ἀγαθά, δὲν χορταίνει ὁ ἄνθρωπος μὲ δολάρια καὶ εὐρώ, δὲν βρίσκει τὴν εὐτυχία του στὰ πλούτη.
Ὁ ἄφρων πλούσιος τῆς γνωστῆς Παραβολῆς ἦταν ἄφρων καὶ γιὰ τὸν λόγο ὅτι ἐξαρτοῦσε τὴν εὐτυχία του ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα ὑλικὰ ἀγαθά. «Ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου», θὰ ἔλεγε στὴν ψυχή του ὅταν, σύμφωνα μὲ ὅσα σχεδίαζε, θὰ ἔκτιζε μεγαλύτερες ἀποθῆκες καὶ θὰ συγκέντρωνε ἐκεῖ τὰ γενήματά του καὶ τὰ ἀγαθά του (Λουκ. ιβ΄ 19).
Τί παραλογισμός! «Φάγε, πίε», ψυχή μου. Ἀλλὰ ἡ ψυχὴ δὲν τρώει καὶ πίνει, δὲν χορταίνει καὶ εὐφραίνεται μὲ ὅ­σα στοιβάζονται στὶς ἀποθῆκες. Ἄλλη εἶ­ναι ἡ τροφὴ τῆς ψυχῆς, ἄλλο εἶναι τὸ ποτὸ ποὺ τὴν ξεδιψάει, ἄλλη ἡ αἰτία τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εὐφροσύνης της.
Καὶ ὁ ἄσωτος υἱὸς τῆς ἐπίσης γνω­στῆς καὶ περίφημης Παραβολῆς, ὅταν πιὰ ξόδεψε ὅλη τὴν περιουσία του στὴ μακρινὴ χώρα τῆς ἁμαρτίας καὶ κατάν­τησε ἕνας ἄθλιος χοιροβοσκός, «ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ» (Λουκ. ιε΄ [15] 16). Ἤθελε νὰ χορτάσει μὲ τὰ ξυλοκέρατα, ποὺ ἔτρωγαν οἱ χοῖροι, ἀλλὰ κανένας δὲν τοῦ ἔδινε. Τὰ ξυλοκέρατα εἶναι τροφὴ γιὰ τοὺς χοίρους, ὄχι γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὰ ποὺ τρέφουν τὰ πάθη δὲν ἱκανοποιοῦν τὴν ἀθάνατη ψυχή. Τὰ πλούτη τοῦ κόσμου καὶ οἱ ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις ζητοῦν νὰ ἱκανοποιήσουν τὸ σῶμα. «Καὶ γε ἡ ψυχὴ οὐ πληρωθήσεται». Φθάνει ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος νὰ ξοδεύει ὅλη τὴν περιουσία του, νὰ δίνει τὰ πάντα, προκειμένου νὰ ζήσει μερικὲς στιγμὲς ἀληθινῆς εὐτυχίας, ἀλλὰ εὐτυχία δὲν βρίσκει. Ἐξαντλημένος καὶ ἀπογοητευμένος, νηστικὸς καὶ πεινασμένος ἐκβάλλει τὴ σπαρακτικὴ κραυγή: «Λιμῷ ἀπόλλυμαι» (Λουκ. ιε΄ [15] 17). Πεθαίνω ἀπὸ τὴν πείνα.
Τὸ ἀπέραντο βάθος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς μόνο ὁ ἄπειρος Θεὸς μπορεῖ νὰ τὸ γεμίσει. Τοὺς βαθύτερους πόθους μας γιὰ πραγματικὴ εὐτυχία, ἀδιατάρακτη εἰρήνη, γιὰ φῶς, ἀλήθεια καὶ ζωή, μόνο Αὐτὸς ποὺ εἶναι τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, ἡ αἰώνια ἀλήθεια καὶ ζωή, μόνο ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς μπορεῖ νὰ τοὺς ἱκανοποιήσει.
Ὅσοι Τὸν ἀκολουθοῦν, Τὸν πιστεύουν καὶ Τὸν προσκυνοῦν, ζοῦν κοντά Του τὸ πλήρωμα τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εὐτυχίας. Πτωχοὶ ἴσως κατὰ κόσμον, εἶναι πλούσιοι κατὰ Θεόν. Μπορεῖ νὰ ζοῦν «ὡς μηδὲν ἔχοντες» καὶ νὰ εἶναι οἱ τὰ «πάν­τα κατέχοντες» (Β΄ Κορ. ς΄ 10). Διότι ἔχουν τὸν Χριστὸν κατοικοῦντα «διὰ τῆς πίστεως ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν». Γνωρίζουν ἐκ πείρας τὴν ἀγάπη Του, ποὺ ὑπερβαίνει κάθε μέτρο καὶ ὅριο τῆς ἀνθρωπίνης γνώσεως, καὶ ἀνταποκρίνονται στὴν ἀ­γάπη αὐτὴ μὲ τὴ δική τους ἀφοσίωση καὶ ἀγάπη, ὥστε νὰ γεμίζουν «εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ», νὰ ἀπολαμβάνουν πλούσια στὴν ψυχή τους ὅλες τὶς δωρεὲς καὶ χάριτες ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὸν Θεό (βλ. Ἐφ. γ΄ 17-19). Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Χριστοῦ εἶναι «ἐν αὐτῷ πεπληρωμένοι» (Κολασ. β΄ 10). Μέσα στὴν Ἐκκλησία γνωρίζουν τὸν Χριστό, ἑνώνονται μὲ τὸν Χριστὸ καὶ εἶναι γεμάτοι ἀπὸ τὶς χάριτές Του.
Ἔχουν τὴ Χάρι τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τους, τὴν Χάρι, ποὺ τοὺς ἐνισχύει στὸν ἀγώνα τους καὶ τοὺς ἐξαγιάζει· ποὺ τοὺς καθιστᾶ τέκνα Θεοῦ καὶ κληρονόμους Του καὶ τοὺς ἀξιώνει νὰ ἀπολαμβάνουν τὴ δική Του ἀληθινὴ χαρὰ καὶ νὰ προγεύονται ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτὸ τὴν αἰώνια χαρὰ τῆς οὐρανίου Βασιλείας Του.

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Γίνεσθε δε ποιηταί λόγου και μη μόνον ἀκροαταί

''Γίνεσθε δὲ ποιηταὶ λόγου καὶ μὴ μόνον ἀκροαταί, παραλογιζόμενοι ἑαυτούς''. 

Άγιος Ιάκωβος Ιεροσολύμων

ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΕΠΕΙ





Πρέπει να δίνεις, αν θέλεις να έχεις!
Πρέπει να θυσιάζεις, αν θέλεις να αποχτήσεις!
Πρέπει να σιωπάς, αν θέλεις να ακούγεσαι!
Πρέπει να ταπεινώνεσαι, αν θέλεις να υψωθείς!
Πρέπει να χάσεις, για να κερδίσεις!
Πρέπει να αδειάσεις, αν θέλεις να γεμίσεις!
Πρέπει να υποχωρείς, αν θέλεις να προχωρήσεις!
Πρέπει να μάθεις νά άκούς, αν θέλεις να σέ υπολογίζουν!
Πρέπει να πεθάνεις, αν θέλεις να ζήσεις!
Πρέπει να μάθεις να πεινάς, αν θέλεις να άπολαμβάνεις!
Πρέπει να πονέσεις, αν θέλεις να γιατρευτείς!
Πρέπει να μάθεις νά χάνεις, αν θέλεις να νικάς!
Πρέπει να μπορείς νά κλαίς, αν θέλεις να μπορείς να παρηγορήσεις.

ΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ,ΟΛΑ ΔΙΟΡΘΩΝΟΝΤΑΙ



Πριν από μερικές δεκαετίες ο μετέπειτα διάσημος γαλλορουμάνος θεατρικός συγγραφέας Ευγένιος Ιονέσκο επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Άγιον Όρος. Εκεί συνέβη το εξής περιστατικό, όπως ο ίδιος το διηγήθηκε σε συνέντευξή του στο περιοδικό Paris match πριν από αρκετά χρόνια:
«Είχα γεννηθεί σε ορθόδοξη οικογένεια και ζούσα στο Παρίσι. Είκοσι πέντε χρονών, γνήσιος νέος της κοσμικής εποχής του τότε Παρισιού.
Μου ήρθε η ιδέα να επισκεφθώ το Άγιον Όρος λόγω της θέσης που είχε -και έχει βέβαια- ως τόπος ασκήσεως στην ορθόδοξη Εκκλησία. Και εκεί, μου ήρθε ακόμη μία σκέψη στο μυαλό: να εξομολογηθώ. Επήγα λοιπόν και βρήκα ένα ιερομόναχο -πνευματικό. Τί του είπα; Τα συνηθισμένα αμαρτήματα ενός κοσμικού νέου πού ζει χωρίς γνώση Θεού. Ο Ιερομόναχος, αφού με άκουσε, μου είπε:
-Στον Χριστό πιστεύεις παιδί μου;
-Ναι, ναι, λέει ο Ίονέσκο. Πιστεύω πάτερ. Άλλωστε είμαι βαπτισμένος χριστιανός ορθόδοξος.
-Βρε παιδάκι μου, του λέει εκείνος ο διακριτικός πνευματικός, πιστεύεις, το αποδέχεσαι πλήρως, ότι ο Χριστός είναι ο Θεός και δημιουργός του κόσμου και δικός μας;
Τα έχασα, λέει ο συγγραφέας. Γιατί πρώτη φορά με έβαζε ένας άνθρωπος μπροστά σ’ αυτό το ερώτημα, στο οποίο έπρεπε να απαντήσω με ειλικρίνεια και να πάρω θέση. Όχι απλώς αν πιστεύω ότι κάποιος έφτιαξε τον κόσμο. Αλλά ότι αυτός ο Θεός, ο δημιουργός του κόσμου, έχει να κάνει με μένα. Και εγώ έχω προσωπική σχέση μαζί του! Του απάντησα:
-Πιστεύω πάτερ, αλλά βοηθήστε με να το καταλάβω καλά αυτό το γεγονός,
-Αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται».
Το περιστατικό αυτό υπήρξε η αιτία της μεταστροφής του Ιονέσκο, ο οποίος μέχρι τα βαθειά του γεράματα, όντας διάσημος και περιβόητος, έζησε ως ευλαβής και βαθειά πιστός ορθόδοξος χριστιανός.
Τα λόγια του αγιορείτη γέροντα «αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται» σημαίνουν ότι: η πίστη στο Χριστό δεν είναι μια αφηρημένη θεωρία ούτε «λόγια του αέρα».
-Πίστη στο Χριστό σημαίνει απόλυτη εμπιστοσύνη και υπακοή σε ένα συγκεκριμένο Πρόσωπο, που είναι ο Δημιουργός και ο Σωτήρας μου!
-Άρα πίστη στο Χριστό δεν είναι μόνο λόγια αλλά κυρίως είναι έργα συνειδητής μετανοίας και συνεχούς επιστροφής στο θέλημα του Χριστού και στην αγκαλιά του Χριστού, που είναι η Εκκλησία Του.
Του Αρχιμ. Νίκων Κουτσίδης,

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ:ΘΕΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ



Δεν του λείψανε του γέροντα και άλλου είδους δωρεές. Είχε μικρή γεύση του παραδείσου με θέα φυσικών καλλονών και εσωτερική ευφροσύνη.

Αυτό έγινε, μάλλον για πρώτη φορά, το 1989. Τον παίδευε λογισμός και ζητούσε από το Θεό να καταλάβει τη σημασία του Κυριακού λόγου «εν τη οικία του Πατρός μου πολλαί μοναί εισίν». Ο Θεός του απάντησε και, μέσα στο κελί, σταυροπόδι και με σταυρωμένα τα χέρια, διηγήθηκε με άφατη αγαλλίαση και συνοπτικά στον Δ. Τ.:
–Χθες, κύριε Δημήτρη μου, έβλεπα ότι ήμουνα στους ουρανούς, σ’ ένα ωραίο κήπο. Και υπήρχανε βιολέτες διαφόρων χρωμάτων και διάφορα άνθη. Εκεί βρισκόμουν μετέωρος, δεν πάταγα. Και ήταν ένας άλλος μοναχός με ράσο, που μου έδειχνε ωραία σπιτάκια και μού ’λεγε «προχώρα Ιάκωβε». Μα πώς να προχωρήσω, δεν έχει δρόμο, θα πατήσω τα λουλούδια, θα τα χαλάσω. Ένας άλλος με ράσο μου είπε? «μη φοβάσαι, αυτά τα λουλούδια δεν χαλάνε, προχώρα». Προχωρούσα, τα λουλούδια δε χαλούσανε!
Η φωνή του, λέει ο Δ. Τ., ήταν αλλιώτικη, το πρόσωπό του ήταν όλο ειρήνη και δοξολογία, με κείνο το αλησμόνητο ιλαρό χαμόγελο. Τέτοιες θείες εμπειρίες του χαρίστηκαν πολλές, όσο πλησίαζε το τέλος της φθαρτής του ζωής. Κι ενώπιόν τους αψηφούσε κάθε ανθρώπινη απόλαυση… και την πιο αυτονόητη, την πιο ακίνδυνη. Του πήγε ο Λ. από ευγνωμοσύνη και του ’βαλε χαλάκι μπροστά στον Εσταυρωμένο. Πληγιάζανε πλέον και πονούσανε τα γόνατά του, τόσες ώρες που στεκόταν εκεί γονατιστός, Μόλις το είδε ο γέροντας θύμωσε και το ’βγαλε έξω:
–Εγώ είμαι καλόγερος! 40 χρόνια ο Ιάκωβος… και τώρα θα βάλει χαλί;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ;




1- Ο Θεός είναι αγάπη. Και αν επικαλούμαστε το Θεό στη ζωή μας όπως μας διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες, τότε επικαλούμαστε την Αγάπη.
Αν γνωρίζουμε και πιστεύουμε ότι Εκείνος είναι αδιαλείπτως πανταχού παρών και αν είμαστε ενωμένοι μαζί Του στις καρδιές μας, τότε είναι ο Ίδιος που θα μας διδάξει πώς να αγαπάμε τον πλησίον μας.
Διότι δεν γνωρίζουμε ούτε πώς να αγαπάμε τον Κύριο ούτε πώς να αγαπάμε τον πλησίον μας. Τα πονηρά πνεύματα παρεμβάλλονται κάθε τόσο μεταξύ ημών και της θείας αγάπης που μας έχει δοθεί, έτσι ώστε να μας ξεστρατίσουν από το δρόμο της αληθινής και πραγματικής αγάπης. Οι υποδείξεις τους είναι γεμάτες από υλικά και συναισθηματικά στοιχεία του κόσμου τούτου: απόλαυση και λαγνεία που δεν είναι τίποτα άλλο από υποδούλωση.
2- Συμβαίνει συχνά ένας άνθρωπος νέος ή γέρος να ερωτεύεται έναν άλλο άνθρωπο ή ακόμα και αντικείμενο. Κάποιοι άνθρωποι ερωτεύονται το χρυσάφι και δε μπορούν να αντέξουν τον αποχωρισμό τους από αυτό ή τον αποχωρισμό τους από την υγεία τους, το σπίτι τους και τα αποκτήματά τους κι έτσι υποδουλώνονται. Αν κάποιος του τα έπαιρνε θα απογοητεύονταν. Πολλές φορές οι δυνάμεις του κακού φέρνουν τέτοιους ανθρώπους στο χείλος της αυτοκαταστροφής.
3- Αυτή είναι η αγάπη; Τα πονηρά πνεύματα έρχονται συχνά και ανακατεύονται με τη θεία αγάπη που έχει εμφυτεύσει μέσα μας ο Θεός. Αυτού του είδους η αγάπη (που έχει διαφθαρεί από τα πονηρά πνεύματα) είναι αγάπη χωρίς διάκριση. Αλλά η αγάπη του Θεού είναι απεριόριστη… Αγάπη σημαίνει τελειότητα, λέει ο απόστολος Παύλος. Ο Θεός είναι τέλειος, είναι άψογος. Κι έτσι όταν η θεία αγάπη φανερώνεται μέσα μας εν τη πληρότητι της Χάριτος ακτινοβολούμε αυτή την αγάπη όχι μόνο στη γη αλλά και σ’ ολόκληρο το σύμπαν επίσης. Έτσι ο Θεός είναι μέσα μας και πανταχού παρών. Είναι η τα πάντα περικλείουσα αγάπη του Θεού, αυτή που φανερώνει τον εαυτό της μέσα μας. Όταν αυτό συμβαίνει δε βλέπουμε καμία διαφορά μεταξύ των ανθρώπων –είναι όλοι καλοί, είναι όλοι αδέλφια μας και τον εαυτό μας τον λογίζουμε ως τον χειρότερο των ανθρώπων, υπηρέτη κάθε κτιστού πράγματος.
4- Μέσα σ’ αυτό το είδος αγάπης υπάρχουμε εν ταπεινώσει, η ψυχή μας είναι ειρηνευμένη και ταπεινή. Και η ταπείνωση είναι η τελειότητα της πνευματικής ζωής. Η χριστιανική τελειότητα δε βρίσκεται στην ανάσταση νεκρών ή στα θαύματα αλλά στην απόλυτη ταπείνωση. Όταν φωτιζόμαστε από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος εν τη πληρότητι της θείας αγάπης, επιζητούμε να υπηρετούμε και να βοηθάμε τους πάντες. Ακόμα και όταν βλέπουμε ένα μικρό μυρμηγκάκι να πασχίζει, θέλουμε να το βοηθήσουμε. Η αγάπη συνεπώς είναι θυσία. Η αγάπη θυσιάζει τον εαυτό της για το πλησίον της.
5- Ο Κύριος μας περιμένει πάντοτε για να ενώσουμε τον εαυτό μας μαζί Του εν αγάπη, αλλά εμείς αντ’ αυτού απομακρυνόμαστε ολοένα και περισσότερο από κοντά Του. Γνωρίζουμε ότι δε μπορεί να υπάρξει ζωή χωρίς αγάπη. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ζωή χωρίς Θεό γιατί ο Θεός είναι αγάπη. Αλλά η αγάπη Του δεν είναι σύστοιχη με την αντίληψη αυτού του κόσμου. Η αγάπη που ο κόσμος μάς δίνει αποτελείται από οδύνη και υποδούλωση, διότι τα πονηρά πνεύματα ανακατεύονται μαζί της. Μικρό ποσοστό αγάπης υπάρχει.
Το μεγαλύτερο μέρος της είναι απλά υποδούλωση. Τα πονηρά πνεύματα προσπαθούν να μας υποδουλώσουν, ώστε να αγκιστρωθούμε και συγκεκριμένα πρόσωπα και πράγματα, προκειμένου να αποτραπεί η καρδιά μας από το να αναζητήσει το Θεό, την πηγή της ζωής και της αγάπης. Διότι γνωρίζουν ότι αν η καρδιά μας ενωθεί με Εκείνον, τότε δε μπορούν πλέον να μας πλησιάσουν. Τον άνθρωπο που έχει αξιωθεί της Χάριτος και έχει ενωθεί με την αγάπη του Θεού, τα πονηρά πνεύματα δε μπορούν να τον πλησιάσουν, διότι τον προστατεύει η θεία αγάπη. Η αγάπη είναι το πιο ισχυρό μέσο άμυνας που υπάρχει. Δεν υπάρχουν όπλα και δύναμη που να μπορούν να αναμετρηθούν με την αγάπη. Ενώπιον της αγάπης τα πάντα νικώνται.
6- Όλη η φύση είναι ένα μεγάλο μυστήριο, από τα φυτά και τα πουλιά μέχρι τον άνθρωπο, διότι ο Θεός είναι πανταχού παρών. Αποκαλύπτει ένα μικρό μέρος αυτού του μεγάλου μυστηρίου σε αυτούς που πραγματικά Τον αγαπάνε – για τους ανθρώπους με αγνή καρδιά ο Θεός είναι μια ακατανόητη ενέργεια. Όταν αυτές οι δυο ενέργειες είναι σε αρμονία έχουμε ένα παράδεισο στη γη, χαρά και αγάπη που περικλείει τα πάντα.
7- Μπορούμε να είμαστε όλοι καλοί αν με όλη μας την καρδιά ενώνουμε τον εαυτό μας με την πηγή της ζωής, το Θεό. Εκείνος θα μας δώσει τη δύναμη να αγαπήσουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τον πλησίον. Χωρίς τον Θεό δεν είναι δυνατόν να αγαπήσει κανείς ούτε τον εαυτό του. Πολλοί άνθρωποι παθαίνουν κατάθλιψη και χάνουν κάθε ελπίδα και προσπαθούν ακόμα και να αυτοκτονήσουν, διότι χωρίς Θεό δε μπορούμε να αγαπήσουμε ούτε τον εαυτό μας, πόσο μέλλον τους φίλους, την οικογένεια και τους πλησίον – για να μη μιλήσουμε για τους εχθρούς. Με το Θεό όλα είναι δυνατά, διότι Εκείνος είναι η δύναμη και η ζωή μας.
Πρέπει να δώσουμε την καρδιά μας σε κάποιον και αν τη δώσουμε σε οποιοδήποτε πρόσωπο αυτού του πλανήτη, το πρόσωπο αυτό μπορεί να μας βλάψει. Όλοι αναζητάμε απεριόριστη και αναλλοίωτη αγάπη και άπειρη ειρήνη αλλά ποιος μπορεί να μας τη δώσει; Ούτε καν οι γονείς μας ή οι αδερφοί και οι αδερφές μας. Οποιοσδήποτε από αυτούς μπορεί να μας εγκαταλείψει, να μας περιφρονήσει ή να μας βλάψει. Γιατί; Διότι είμαστε πεπερασμένοι από το χρόνο και το χώρο και μαχόμαστε όλοι ενάντια στις ακάθαρτες δυνάμεις που ρυπαίνουν μονίμως τους λογισμούς μας.
8- Το πρόσωπο στο οποίο δίνουμε την καρδιά μας μπορεί να μας βλάψει ή να μας εγκαταλείψει. Τα πνεύματα της κακίας υποβάλλουν διαρκώς κακούς λογισμούς στην αγαπητική μας αίσθηση και μας βασανίζουν. Η θεία αγάπη είναι απεριόριστη και περικλείει τα πάντα ενώ εμείς αγκιστρωνόμαστε σε ανθρώπους και άψυχα αντικείμενα του κόσμου τούτου. Η καρδιά μας είναι φυλακισμένη από τα πράγματα του κόσμου τούτου και αν μας τα πάρουν, η καρδιά μας καταθλίβεται και υποφέρει.
Πρέπει κανείς να αγαπάει πρώτα τον Θεό και μόνο κατόπιν μπορεί κανείς να αγαπήσει τους εγγύτερους των συγγενών και τον πλησίον του. Δεν πρέπει να είμαστε είδωλα ο ένας για τον άλλο, διότι κάτι τέτοιο αντίκειται στη βούληση του Θεού.

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

"ΡΑΒΒΙ,ΤΙΣ ΗΜΑΡΤΕΝ,ΟΥΤΟΣ Η΄ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΑΥΤΟΥ ΙΝΑ ΤΥΦΛΟΣ ΓΕΝΝΗΘΗ;"



Ραφαήλ Χ. Μισιαούλη
Έκτη Κυριακή από το Πάσχα και στην Εκκλησία ακούμε την Ευαγγελική Περικοπή με την ίαση  του εκ γενετής τυφλού από τον Κύριο. Η θεραπεία του τυφλού είναι ένας φοβερός έλεγχος για τους Φαρισαίους, οι οποίοι δεν θέλουν να παραδεχθούν τα λόγια του Χριστού.Το γεγονός αυτό της θεραπείας του γίνεται αφετηρία σωτηρίας, η οποία στο τέλος του ευαγγελικού αναγνώσματος εκφράζεται διά της ομολογίας της πίστεώς του.
Περνώντας ο Χριστός μέσα από την Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με την Ευαγγελική περικοπή του κατά Ιωάννη Ευαγγελίου, συναντάει ένα τυφλό εκ γενετής. Συμπονώντας το δημιούργημά Του, έπλασε πηλό φτύνοντας στο χώμα, το άλειψε στα μάτια του κι έπειτα τον έστειλε να πάει στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ να νίψει το πρόσωπό του. Να αναφερθεί ότι άνθρωποι λεπροί, τυφλοί, άτεκνοι και φτωχοί θεωρούνταν τότε τιμωρημένοι από τον Θεό για πολύ βαριές αμαρτίες. Θρησκευτικά και κοινωνικά ήταν στο περιθώριο και ουσιαστικά ήταν ζωντανοί νεκροί. Έρχεται, όμως, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να διαψεύσει αυτή την αντίληψη που επικρατούσε την εποχή εκείνη.
Αιτία της τυφλώσεως του δεν ήταν κάποια αμαρτία που διέπραξε ο ίδιος ή οι γονείς του. Γεννήθηκε τυφλός για να φανερωθεί η δόξα του Θεού. Η ασθένεια και ο πόνος δεν είναι πάντα συνέπειες προσωπικών μας αμαρτιών, αλλά είτε συνέπειες της ατελούς φυσικής μας πραγματικότητος είτε συνέπειες της ατομικής μας φύσεως.
Μόλις έκανε πλήρη υπακοή στον Κύριο, αμέσως επανήλθε το φως του κι έβλεπε κανονικά. Όλοι όσοι τον γνώριζαν αναρωτήθηκαν αν ήταν ο τυφλός που γνώριζαν, πώς θεραπεύθηκε, πώς επανήλθε το φως του «πώς ἀνεώχθησαν σου οἱ ὀφθαλμοί;». Αυτός ομολόγησε την αλήθεια με παρρησία λέγοντάς τους ότι τον θεράπευσε ένας άνθρωπος με το όνομα Ιησούς.
Μαρτυρική ήταν η ταλαιπωρία του εκ γενετής τυφλού όχι μόνο μέχρι τη στιγμή της ιάσεως του αλλά και μετά. Πριν συναντήσει τον Σωτήρα ζούσε μέσα στο σκοτάδι στερούμενος του μεγάλου αγαθού, του φωτός. Όταν συνάντησε το αληθινό φως τότε εξεγέρθησαν εναντίον του οι άνθρωποι του σκότους, οι Φαρισαίοι.  Ο λόγος ήταν διότι έκανε πηλό ο Κύριος την ημέρα του Σαββάτου. Για το Σάββατο επιβάλλονταν τότε 38 απαγορεύσεις. Μια από αυτές όριζε να μην κάνεις την ημέρα αυτή πηλό (λάσπη). Ο πηλός λοιπόν που έκανε ο Ιησούς με το σάλιο του ήταν παράβαση για τους Φαρισαίους. Διά τον φόβο των Φαρισαίων, οι γονείς του τυφλού φοβόντουσαν να ομολογήσουν το θαύμα .
Οι Γραμματείς και Φαρισαίοι, οι άνθρωποι αυτοί που προβάλλονται ως «τύποι» θρησκευτικής συνέπειας, δεν αντιλαμβάνονται τίποτε από αυτό που συντελείται στη περίπτωση του εκ γενετής τυφλού. Είναι πέρα για πέρα ανυποψίαστοι για το συντελούμενο θαύμα. Αυτό μόνο που τους ενδιαφέρει είναι αν καταλύθηκε η αργία του Σαββάτου με τη θεραπεία του τυφλού. Εμμένουν σε σχολαστικές αναζητήσεις, στη λογική της ερμηνείας του φαινομένου και σε εξηγήσεις του «τί» και του «πώς», ως αποδεικτικά στοιχεία αυτού που οι ίδιοι δεν κατανοούν. Ζουν, πράγματι, σε μια πνευματική τυφλότητα.
 Ο Θεὸς μας Χριστὸς θεραπεύοντας  τα ανάπηρα μέλη μας και αποκαθιστώντας  την υγεία τους, αποδεικνύει ότι είναι ο δημιουργὸς και των άλλων μελών μας. Και όταν είπε «Ἵνα φανερωθῆ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ» εννοούσε τον εαυτόν του και όχι για τον Πατέρα. Διότι η δόξα του Πατρὸς ήταν φανερή.
Αξιοθαύμαστος, λοιπόν, είναι ο τρόπος θεραπείας του τυφλού. Θα μπορούσε, όμως, ο Κύριος να θεραπεύσει τον τυφλό με τον λόγο Του χωρίς να του αλείψει τα μάτια με πηλό. Ο λόγος που χρησιμοποίησε ως μέσο θεραπείας τον πηλό ήταν για να διεγείρει την πίστη του  και πραγματικά ο άνθρωπος είχε αρκετή πίστη γιατί εάν δεν είχε πίστη,  δεν θα γινόταν το θαύμα.  Επίσης, η πράξη αυτή του Ιησού θα οδηγούσε και άλλο κόσμο να έρθει κοντά στο Θεό αφού αρχικά θα τον έβλεπα τυφλό κι έπειτα θα έβλεπαν τους οφθαλμούς του ανεωγμένους. Ένας άλλος λόγος είναι για να μην γνωρίσει ο τυφλός τον Ιησού, μέχρι εκείνη την ώρα που συζητούσε με τους Φαρισαίους για τον Ιησού. Με χώμα δημιούργησε τον Αδάμ, με χώμα δημιούργησε και τα μάτια του τυφλού. Ήθελε ο Κύριος να γίνει το σημείο ενδεικτικώτερο.
Από την σημερινή Ευαγγελική περικοπή εξάγονται τα εξής συμπεράσματα. Πρώτο, με την ίαση του τυφλού, ο Κύριος γκρεμίζει τις απάνθρωπες αντιλήψεις της εποχής εκείνης για τους τυφλούς. Δεύτερο, με το θαύμα αυτό στον τυφλό χαρίστηκε διπλό φως. Το πρώτο φως ήταν που είδε τα πάντα γύρω του και το άλλο φως ήταν που αντίκρισε Αυτόν που είπε ότι είναι «το φως του κόσμου» . Το επόμενο συμπέρασμα είναι ο τυφλός που άρχισε να βλέπει βαθύτερα πράγματα και νέες αλήθειες ζωής στηριγμένος στο Α και το Ω της ζωής του κάθε ανθρώπου, τον Ιησού Χριστό.
Το σημερινό Ευαγγέλιο αποτελεί μια αδιάψευστη απόδειξη ότι ο Χριστός εκτός από τέλειος άνθρωπος ήταν και τέλειος Θεός. Ο τυφλός δεν θεράπευσε μόνο τα μάτια του σώματός του αλλά και τα μάτια της ψυχής του. Αναγνωρίζει και ομολογεί την παντοδυναμία του Αναστάντος Κυρίου σε όλο τον κόσμο χωρίς να φοβάτε τους Φαρισαίους. Μαζί με την πίστη χρειάζεται και η παρρησία μας για να ομολογήσουμε την πίστη μας, τον Ιησού Χριστό  μπροστά στους ανθρώπους.
Το γεγονός της θεραπείας του τυφλού αποτελεί μια ευλογημένη ευκαιρία, έτσι ώστε και εμείς, ως ορθόδοξοι άνθρωποι, να προβληματιστούμε για την πίστη μας και να ανανεώσουμε την υπόσχεση που δώσαμε κατά την ημέρα της βαπτίσεώς μας. Ας αφήσουμε τον Θεό να ενεργήσει επάνω μας όπως Αυτός γνωρίζει και με όποιον τρόπο επιθυμεί.  Φωτεινό παράδειγμα αποτελεί για εμάς ο πρώην τυφλός για το πόσο μπορεί να αλλάξει ριζικά ένας άνθρωπος, εάν και εφόσον το επιθυμεί, συναντώντας πραγματικά τον Ιησού στην καθημερινή του ζωή.