Ο ΟΣΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΣ

 

Τη μνήμη του Οσίου Θεοδώρου του Ηγιασμένου τιμά σήμερα, 16 Μαΐου, η Εκκλησία μας. Τα πλούτη των γονέων του δε στάθηκαν ικανά να εμποδίσουν τον Ιερό πόθο του Θεοδώρου να γίνει μαθητής του μεγάλου αθλητή της ερήμου Παχωμίου.

Αν και νεαρός στην ηλικία, είχε αξιοθαύμαστη εγκράτεια και φρόνηση, ώστε ο Παχώμιος να τον έχει σε μεγάλη υπόληψη. Εκείνο, όμως, που διέκρινε κανείς ιδιαίτερα στο Θεόδωρο, ήταν οι πολλές του γνώσεις στα Ιερά γράμματα.

Ήταν δεινός μελετητής της Αγίας Γραφής, καθώς και παλαιοτέρων συγγραμμάτων σοφών Πατέρων. Ο Παχώμιος, βλέποντας την ικανότητα του Θεοδώρου, ότι ήταν «δυνατός εν ταις γραφαίς»” (Πράξεις των Αποστόλων,ιη’ 24) δηλαδή, δυνατός στή γνώση και την ερμηνεία των Γραφών, όρισε να διδάσκει τους υπόλοιπους αδελφούς του μοναστηριού.

Στην αρχή μερικοί από αυτούς αντέδρασαν, διότι δεν ήθελαν να τους μορφώνει ένα παιδί, όπως χαρακτηριστικά έλεγαν. Η ικανότητα, όμως, του Θεοδώρου, θεμελιωμένη σε ταπεινό φρόνημα, κατάφερε να πείσει όλη την αδελφότητα να τον ακούει πρόθυμα.

Μάλιστα, μετά από χρόνια, ομόφωνα τον εξέλεξαν ηγούμενο της Μονής, και πάντα τους υπενθύμιζε το θεόπνευστο λόγο της Αγίας Γραφής, «ταις έντολάς αυτού μελέτα δια παντός. Και ή επιθυμία της σοφίας σου δοθήσεταί σοι» (Σοφία Σειράχ, στ’ 37).

Δηλαδή, τις εντολές του Κυρίου να μελετάς πάντοτε και η σοφία που επιθυμείς, θα σου δοθεί. Το Μάϊο του 367 πέθανε, και δίκαια του δόθηκε ο τιμητικός τίτλος του ηγιασμένου.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Δώρον πέφηνας, αγιωσύνης, τον πανάγιον, δοξάσας Λόγον, ηγιασμένε θεόφρον Θεόδωρε, όθεν βλυστάνεις εκ θείας χρηστότητας, αγιασμόν αληθή τοις βοώσι σοι. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Παρέμβαση Μητροπολίτη Δημητριάδος για το δημογραφικό

 

Στην εσπερίδα με θέμα «Το Δημογραφικό Πρόβλημα στην Ελλάδα», που διοργάνωσε η Κοσμητεία της Σχολής Οικονομικών & Διοικητικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, μίλησε την Τετάρτη 13 Μαΐου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος.

Κατά την παρέμβασή του, ανέδειξε τη σοβαρότητα του δημογραφικού προβλήματος, τονίζοντας ότι πρόκειται για ζήτημα ζωής και προοπτικής του τόπου μας, ενώ υπογράμμισε την ανάγκη ουσιαστικής στήριξης της οικογένειας και των νέων ανθρώπων, μέσα από κοινή προσπάθεια Πολιτείας, Εκκλησίας και κοινωνίας.

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του Σεβασμιωτάτου:

Το δημογραφικό ζήτημα δεν είναι απλώς ένα στατιστικό πρόβλημα. Είναι ζήτημα ζωής, ελπίδας και προοπτικής του τόπου μας. Η Ελλάδα γερνά! Τα χωριά ερημώνουν!

Τα σχολεία κλείνουν! Οι νέοι δυσκολεύονται να δημιουργήσουν οικογένεια και να ονειρευτούν το μέλλον τους!

Σήμερα, η πατρίδα μας καταγράφει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων στην Ευρώπη.

Οι θάνατοι υπερβαίνουν σταθερά τις γεννήσεις, ενώ η φυγή νέων ανθρώπων στο εξωτερικό έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα στην κοινωνία μας.

Δεν πρόκειται μόνο για οικονομικό ή κοινωνικό πρόβλημα· πρόκειται για κρίση αξιών και προσανατολισμού!

Μία κοινωνία που φοβάται να γεννήσει παιδιά, είναι μία κοινωνία που κινδυνεύει να χάσει την ελπίδα της. Η οικογένεια χρειάζεται στήριξη.

Στήριξη ουσιαστική: σταθερή εργασία για τους νέους, δυνατότητα κατοικίας, προστασία της μητρότητας, στήριξη των πολυτέκνων, αλλά και ένα πολιτισμικό περιβάλλον που να εμπνέει εμπιστοσύνη στη ζωή.

Η Εκκλησία δεν μπορεί να μένει αδιάφορη. Οφείλει να στέκεται δίπλα στους νέους ανθρώπους, να ενθαρρύνει τον γάμο και την οικογένεια, να δημιουργεί κοινότητες αγάπης και αλληλεγγύης.

Πρέπει να τονίζει συνεχώς ότι το παιδί, σε μια οικογένεια, δεν είναι βάρος· είναι ευλογία, είναι μέλλον, είναι η συνέχεια της ζωής και της ιστορίας μας.

Το δημογραφικό απαιτεί, επιπλέον, εθνική αφύπνιση και μακρόπνοη στρατηγική.

Δεν αντιμετωπίζεται με μέτρα ημίμετρα, ούτε με κραυγές και συνθήματα. Χρειάζεται αγώνας.

Αγώνας κοινός Πολιτείας, Εκκλησίας και Κοινωνίας. Γιατί όταν χάνεται ο άνθρωπος, χάνεται και η ψυχή του τόπου μας!

Ο Θυμός στον Σύγχρονο Άνθρωπο

Του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη στην Romfea.gr

---

Η Απώλεια της Υπομονής και η Ανάγκη της Πνευματικής Ειρήνης

Ο άνθρωπος της εποχής μας ζει γρήγορα, σκέφτεται γρήγορα, αντιδρά γρήγορα· όμως σπάνια ηρεμεί βαθιά.

Μέσα σε αυτή τη βιασύνη γεννιέται εύκολα ο θυμός.

Ένας θυμός που άλλοτε φανερώνεται με ένταση και φωνές, κι άλλοτε κρύβεται πίσω από σιωπές, απογοήτευση, νεύρα και εσωτερική κόπωση.

Σήμερα οι άνθρωποι κουράζονται ψυχικά πολύ πιο εύκολα.

Η πίεση της καθημερινότητας, τα οικονομικά προβλήματα, η μοναξιά, η συνεχής έκθεση στα κοινωνικά δίκτυα, η έλλειψη αληθινής επικοινωνίας και η αγωνία για το αύριο κάνουν την ψυχή να στενεύει.

Και όταν στενεύει η ψυχή, μικραίνει και η υπομονή.

Παλαιότερα οι άνθρωποι άντεχαν περισσότερο. Δεν σημαίνει πως δεν είχαν προβλήματα· είχαν ίσως περισσότερα.

Όμως υπήρχε μεγαλύτερη αντοχή, περισσότερη σιωπή, περισσότερη προσευχή, περισσότερη αποδοχή του κόπου της ζωής.

Σήμερα ο άνθρωπος δυσκολεύεται να περιμένει.

Θέλει όλα να γίνονται αμέσως: απαντήσεις, επιτυχίες, σχέσεις, δικαίωση.

Όταν αυτό δεν συμβαίνει, θυμώνει.

Ο θυμός όμως δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα.

Είναι μια εσωτερική φωτιά που, όταν δεν ελεγχθεί, καίει πρώτα εκείνον που τη φιλοξενεί.

Ο Μέγας Βασίλειος λέει: «Ο θυμός είναι πρόσκαιρη μανία.»

Δηλαδή ο άνθρωπος, όταν κυριεύεται από θυμό, χάνει για λίγο τη διάκριση και την ειρήνη του. Δεν βλέπει καθαρά.

Γι’ αυτό και πολλές φορές λέγονται λόγια που πληγώνουν βαθιά και γίνονται πράξεις που αργότερα προκαλούν λύπη.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει: «Όπως η φωτιά δεν σβήνει με φωτιά, έτσι και ο θυμός δεν θεραπεύεται με θυμό.»

Πόσο αληθινό είναι αυτό στη σημερινή εποχή. Οι άνθρωποι απαντούν ο ένας στον άλλον με ένταση, ειρωνεία και σκληρότητα.

Στις οικογένειες, στους δρόμους, στις εργασίες, ακόμη και μέσα στο διαδίκτυο, υπάρχει μια διαρκής επιθετικότητα.

Λείπει η πραότητα. Λείπει η υπομονή να ακούσουμε τον άλλον.

Η υπομονή όμως είναι μεγάλη πνευματική δύναμη. Δεν είναι αδυναμία.

Ο ανυπόμονος άνθρωπος γίνεται εύκολα δούλος των συναισθημάτων του.

Αντίθετα, εκείνος που έχει υπομονή αποκτά εσωτερική ελευθερία.

Ο άγιος Παΐσιος έλεγε: «Η υπομονή μαζεύει ουρανό μέσα στον άνθρωπο.»

Και πραγματικά, η υπομονή είναι μια σιωπηλή άσκηση αγάπης.

Είναι η δύναμη να κρατηθεί κανείς ήρεμος όταν όλα μέσα του θέλουν να ξεσπάσουν.

Είναι η δυνατότητα να περιμένεις χωρίς να χάνεις την πίστη σου.

Στη σημερινή κοινωνία όμως η υπομονή θεωρείται συχνά αδυναμία.

Οι άνθρωποι εκπαιδεύονται στην άμεση ικανοποίηση.

Τα κινητά τηλέφωνα, η ταχύτητα της πληροφορίας και η συνεχής εναλλαγή εικόνων κάνουν τον νου ανήσυχο.

Ο άνθρωπος δυσκολεύεται να μείνει ήρεμος, να σιωπήσει, να περιμένει.

Ακόμη και λίγα λεπτά καθυστέρησης μπορούν να προκαλέσουν εκνευρισμό.

Αυτό όμως δείχνει μια βαθύτερη πνευματική κούραση.

Ο θυμός συχνά δεν γεννιέται από το γεγονός καθαυτό, αλλά από μια ψυχή ήδη πληγωμένη και κουρασμένη.

Ο αββάς Δωρόθεος αναφέρει: «Όποιος νίκησε τον θυμό, νίκησε τα πάθη.»

Γιατί ο θυμός συνδέεται με τον εγωισμό, την απαίτηση να γίνονται όλα όπως τα θέλουμε, τη δυσκολία να αποδεχτούμε τον άλλον.

Όταν ο άνθρωπος μάθει να ταπεινώνεται, τότε μαλακώνει και η καρδιά του.

Δεν σημαίνει πως δεν θα υπάρξουν στιγμές οργής. Ούτε οι άγιοι ήταν αναίσθητοι.

Όμως αγωνίζονταν να μη ριζώσει μέσα τους η κακία. Η εποχή μας, αντίθετα, κρατά εύκολα μνησικακία.

Οι άνθρωποι θυμούνται συνεχώς ποιος τους αδίκησε, ποιος τους πρόσβαλε, ποιος δεν τους κατάλαβε.

Ο άγιος Νεκτάριος έγραφε: «Η ειρήνη της καρδιάς είναι θησαυρός ανεκτίμητος.»

Και αυτή η ειρήνη δεν αποκτάται χωρίς κόπο. Χρειάζεται προσευχή, αυτογνωσία, σιωπή και συγχώρεση.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ξαναμάθει την υπομονή.

Να μάθει να ακούει χωρίς να διακόπτει. Να μιλά χωρίς να πληγώνει. Να ηρεμεί πριν απαντήσει. Να μην αφήνει τον θυμό να κυβερνά τις σχέσεις του.

Γιατί ο θυμός μπορεί να καταστρέψει μέσα σε λίγα λεπτά ό,τι χτίστηκε με χρόνια αγάπης.

Η οικογένεια υποφέρει από την έλλειψη υπομονής.

Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε άγχος και ένταση. Τα ζευγάρια κουράζονται εύκολα.

Οι φιλίες διαλύονται για μικρές παρεξηγήσεις. Οι άνθρωποι δεν αντέχουν την διαφορετικότητα του άλλου.

Κι όμως, η αληθινή πνευματική ζωή αρχίζει από τα μικρά: από μια ήρεμη απάντηση, από μια σιωπή την ώρα της έντασης, από μια συγγνώμη, από έναν καλό λόγο όταν όλα μέσα μας θέλουν να αντιδράσουν.

Ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος προσευχόταν: «Κύριε, δώρισαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου.»

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τα δικά του λάθη, γίνεται πιο επιεικής προς τους άλλους.

Τότε ο θυμός υποχωρεί και γεννιέται η κατανόηση.

Η εποχή μας χρειάζεται λιγότερη ένταση και περισσότερη ειρήνη.

Περισσότερη καρδιά και λιγότερο εγωισμό. Ο κόσμος δεν αλλάζει με φωνές, αλλά με ανθρώπους που κρατούν μέσα τους φως, πραότητα και υπομονή.

Γιατί τελικά ο δυνατός άνθρωπος δεν είναι εκείνος που φωνάζει περισσότερο, αλλά εκείνος που μπορεί να κρατήσει την ψυχή του ειρηνική μέσα στην ταραχή του κόσμου.

Γιατί οι θλίψεις;

Ἀρχιμανδρίτη Ἀνανία Κουστένη

Δὲν ξέρομε γιατί γίνονται ὅλες οἱ θλίψεις κι οἱ δοκιμασίες. Εἶναι ἀνεξιχνίαστες οἱ βουλὲς τοῦ Θεοῦ.

Ἂν ἔχομε ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, ὅ,τι καὶ νὰ γίνει, πρὸς ὄφελός μας εἶναι.

Κι αὐτὸ εἶναι πολύ σημαντικό.

Καὶ οἱ δίκαιοι ποὺ πάσχουν, πάσχουν καὶ γιὰ ἕνα ἄλλο λόγο, ἀκόμα. Γιὰ ν’ ἀστράψει περισσότερο ἡ ἀρετή τους.

Παράδειγμα, ἡ Χαναναία τοῦ Εὐαγγελίου. Ἂν δὲν τὴν περιφρονοῦσε ὁ Χριστὸς καὶ δὲν τὴν δυσκόλευε, δὲν θὰ βγαίνανε κι ἡ πίστη κι ἡ ταπείνωση κι ἡ ἀγάπη κι ἡ ὑπομονή, καὶ τόσοι ἄλλοι θησαυροί. Ἔτσι, ἔλαμψε, λοιπόν, ὁ Ἰὼβ καὶ ἀπέβη καὶ τύπος τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα διαβάζομε ανάγνωσμα κι ἀπὸ τὸν Ἰώβ. Νά ‘χομε τὴν εὐχή του καὶ τὴν ὑπομονή του.

Φίλησε το σταυρό σου πρωί και βράδυ,μην τον φοράς σαν σε κρεμάστρα...

Πιστέψτε στην Πρόνοια του Θεού!
Φίλησε το σταυρό σου πρωί και βράδυ,μην τον φοράς σαν σε κρεμάστρα...
Ο Χριστός άφησε Φως και Αγάπη στον Σταυρό.
Από τον Σταυρό πηγάζουν ακτίνες Ευλογημένου Φωτός και Αγάπης.
Εισπνεύστε αυτές τις ακτίνες, περνούν αόρατα στην ψυχή,υπό την επίδραση αυτών των ευεργετικών ακτίνων, ένας άνθρωπος γίνεται ευσεβής.

Φιλώντας τον Σταυρό,προσευχηθείτε για τους  αμαρτωλούς:
μέθυσους, πόρνους και άλλους που γνωρίζετε.
Μέσω των προσευχών σας θα βελτιωθούν και θα είναι καλά, γιατί η καρδιά δίνει το μήνυμα στην καρδιά.
Ο Κύριος μας αγαπά όλους.Υπέφερε για όλους για χάρη της Αγάπης και πρέπει να αγαπάμε όλους για χάρη Του, ακόμα και τους εχθρούς μας.
Φιλώντας τον Σταυρό, διάβασε την προσευχή:
«Ρίξε, Κύριε μου, μια σταγόνα του Αγίου Σου Αίματος στην καρδιά μου,
ξεραμένη από πάθη και αμαρτίες, και ακαθαρσίες ψυχής και σώματος. Αμήν.
Με την αγάπη Σου, σώσε εμένα και τους συγγενείς μου και όσους γνωρίζω...».

+ Στάρετς Σάββα Οσταπένκο του Πσκωφ

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΧΙΛΛΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΑΡΙΣΗΣ

 

Τη μνήμη του Αγίου Αχιλλίου, Επισκόπου Λάρισας, τιμά σήμερα, 15 Μαΐου η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Αχίλλιος είναι ο Πολιούχος της θεσσαλικής πόλης που σήμερα εορτάζει και τον τιμά με λαμπρότητα.

 Ο Όσιος Αχίλλιος καταγόταν από την Καππαδοκία και έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου (306 – 337 μ.Χ.). Ο νεανικός του πόθος, τον έφερε στους άγιους Τόπους και κατόπιν στη Ρώμη. Εκεί επιδόθηκε στο Ιερό έργο του Ιεροκήρυκα, διδάσκοντας ακατάπαυστα το θείο λόγο σε πόλεις και χωριά, αψηφώντας ανάγκες, βρισιές, διωγμούς και ταλαιπωρίες. Οι μεγάλες και σπουδαίες υπηρεσίες του, τον ανέδειξαν επίσκοπο Λαρίσης.

Από τη νέα του θέση ο Αχίλλιος, υπήρξε ο πνευματικός αρχηγός και διδάσκαλος, αυτός που έλεγε και έπραττε. Κήρυττε κάθε μέρα, βοηθούσε τις χήρες, προστάτευε τα ορφανά, ανακούφιζε τους φτωχούς, υπεράσπιζε τους αδικημένους, ήταν ο άγρυπνος φύλακας και φρουρός της παρακαταθήκης της πίστεως και του ποιμνίου πού του εμπιστεύτηκαν.

Ο Αχίλλιος διακρίθηκε και στην Α’ Οικουμενική σύνοδο που έγινε το 325 μ.Χ. στη Νίκαια, εναντίον του Αρείου. Και τότε ο Μέγας Κωνσταντίνος, εκτιμώντας τις αρετές του, του έδωσε μεγάλη χρηματική δωρεά την οποία, όταν ο Αχίλλιος επέστρεψε στη Λάρισα, διέθεσε για να κτίσει ναούς και για τη μέριμνα των ασθενών και των φτωχών.

Όταν προαισθάνθηκε το θάνατο του, κάλεσε κοντά του όλους τους Ιερείς της επισκοπής του και τους έδωσε πατρικές συμβουλές για τα καθήκοντα τους.

Απολυτίκιον
Ήχος γ´. Θείας πίστεως
Χαίρει έχουσα, η Θεσσαλία, σε ακοίμητον, φρουρών προστάτην, και της Λαρίσης η πόλις αδάμαντα, η Εκκλησία την εύηχον σάλπιγγα, το του Υιού ομοούσιον κηρύξασαν, Πάτερ Άγιε Ιεράρχα Αχίλλιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ειρήνην ταίς ψυχαίς ημών.

Οχύρωσε την ψυχή σου με τον Τίμιο Σταυρό

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ!

«Ο άγιος Νεκτάριος όταν βρέθηκε ιεροκήρυκας στην Εύβοια, γνώρισε εκεί, στον άη Γιάννη, και τον πατέρα του Γέροντος Πορφυρίου. Τον Λεωνίδα Μπαϊρακτάρη. Μπαϊρακτάρης σημαίνει σημαιοφόρος… Και τον συμβούλευσε ο άγιος. Τι ωραία του είπε! Προκειμένου να συλλάβει ένα παιδί το ζευγάρι, θέλει και προετοιμασία. Ο άγιος, άλλωστε, είχε προτείνει κι είχε φτιάξει Σχολές Γονέων. Πο ’χουν και τώρα πολλοί παπάδες, πολλές Μητροπόλεις για υποψηφίους συζύγους. Ανδρόγυνα. Παντρεύεσαι. Γιατί παντρεύεσαι; Όλα αυτά. Πρέπει να ξέρεις πολλά πράγματα. Έτσι. Και με την υπόδειξη του αγίου Νεκταρίου γεννήθηκε ο Γέροντας Πορφύριος. Ο οποίος είναι κοντά στα ίχνη του αγίου Νεκταρίου. Και ο Γέροντας Πορφύριος αγαπούσε απόλυτα, απόλυτα τον άγιο Νεκτάριο. Απόλυτα τον άγιο Νεκτάριο!» (Γέρων Ανανίας Κουστένης, Λόγοι για τον άγιο Νεκτάριο, τόμος Δ΄).

 

 Τόσα πολλά και σπουδαία πράγματα σε ένα μικρό μόνο απόσπασμα λόγου του μεγάλου μακαριστού Γέροντα Ανανία Κουστένη. Ο οποίος αγαπούσε καθ’ υπερβολήν και τους δύο μεγίστους αγίους της σύγχρονης εποχής, τον άγιο Νεκτάριο, επίσκοπο Πενταπόλεως τον θαυματουργό, στο εκκλησάκι του οποίου στην Αθήνα λειτουργούσε και κήρυττε επί δεκαετίες μέχρι το τέλος του (Μάϊος 2021), και τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, του οποίου για πολλά χρόνια υπήρξε πνευματικό τέκνο – ήταν ο σωτήρας του κατά την ομολογία του παππούλη. Και ποια η «εικόνα» που είχε και για τους δύο; Ότι είναι ισοστάσιοι πνευματικά! «Ο Γέροντας Πορφύριος είναι κοντά στα ίχνη του αγίου Νεκταρίου». Δηλαδή, όπως κι αλλού έχει εξηγήσει ο π. Ανανίας, και οι δύο, χαρισματούχοι και θαυματουργοί, είχαν καταστήσει τις καρδιές τους κάτοπτρα καθαρά που αντανακλούσαν τις λαμπηδόνες του αγίου Πνεύματος, που σημαίνει ότι στο πρόσωπό τους έβλεπε κανείς τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αυτό δεν μας λέει αδιάκοπα η Εκκλησία μας, όταν πρόκειται για τους αγίους της; Ότι οι άγιοι αποτελούν μία συνέχεια του Ιησού Χριστού, είναι Εκείνος «εν ετέρα μορφή». Ο Χριστός είναι «ο εν αγίοις αναπαυόμενος», γι’ αυτό και ό,τι θαυμαστό επιτελούν αυτοί ανήκει στον Ίδιο!

 Οπότε ο άγιος Πορφύριος αγαπούσε βεβαίως όλους τους αγίους, κατεξοχήν δε την Υπεραγία Θεοτόκο, τη Μητέρα του Κυρίου του, αλλά ένιωθε μία ξεχωριστή οικειότητα και συμπάθεια προς τον άγιο Νεκτάριο, σε βαθμό, κατά τον Γέροντα Ανανία, απολυτότητας! 

«Ο Γέροντας Πορφύριος αγαπούσε απόλυτα, απόλυτα τον άγιο Νεκτάριο!» 

Κι όχι τυχαία! Διότι η σχέση τους ξεκινάει και πριν ακόμη από τη γέννηση του οσίου Πορφυρίου. Ο άγιος Νεκτάριος ήταν εκείνος που γνωρίζοντας τον πατέρα του αγίου Πορφυρίου, τον Λεωνίδα, τον συμβουλεύει και του υποδεικνύει νέα τεκνοποίηση. Ποιος ξέρει τι διέβλεπε ο διορατικός και προορατικός άγιος Πενταπόλεως αναφερόμενος στον πατέρα Λεωνίδα; Αποκλείεται πάντως να μην είχε κάποια «πληροφορία» εκ Θεού για το τι μέλλει γίγνεσθαι! Το μυαλό μας πηγαίνει σε κάτι παρόμοιο.

 Στον άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, ο οποίος βαφτίζοντας το μικρό τέκνο του Πρόδρομου Εζνεπίδη του δίνει το δικό του όνομα, «Αρσένιος», γιατί «έβλεπε» κι εκείνος προορατικά και διορατικά τη μετέπειτα εξέλιξη του Αρσενίου: θα γίνει μοναχός και θα δοξάσει τον Θεό και την Εκκλησία Του ως άγιος Παΐσιος! «Τις έγνω νουν Κυρίου και τις σύμβουλος αυτού εγένετο;» 

Παρακολουθούμε τα γεγονότα, καταγράφουμε τις ιστορικές στιγμές και την αλληλουχία τους, μα το βάθος πάντοτε μας διαφεύγει, τουλάχιστον την ώρα που τα ζούμε. Αργότερα, εν πίστει μένουμε έκθαμβοι για το πώς εργάζεται η Πρόνοια του Θεού και πώς φαινομενικά «τυχαία» συμβάντα υπηρετούν τελικώς το σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία μας!

Ο άγιος Νεκτάριος λοιπόν συμβούλευσε τον πατέρα του οσίου Πορφυρίου για θέματα συζυγίας και οικογένειας. Διότι ήταν μέσα στο πλαίσιο της ποιμαντικής του ευθύνης, πολύ περισσότερο που ο Λεωνίδας Μπαϊρακτάρης υπήρξε ψάλτης του αγίου Νεκταρίου σε διάφορες περιοδείες του αγίου στην Εύβοια. Και δεν ήταν κάτι που έκανε μόνο στον μακαριστό Λεωνίδα. Όπως είπαμε θεωρούσε ότι το έργο αυτό, της συμβουλευτικής της οικογένειας, ήταν καίριο έργο ενός ποιμένα της Εκκλησίας, γι’ αυτό και πρωτοποριακά θα λέγαμε για την εποχή του «είχε προτείνει και είχε φτιάξει Σχολές Γονέων!»

  Κι αυτό γιατί το «αντικείμενο» του έργου ενός εκκλησιαστικού ποιμένα είναι ο άνθρωπος και ό,τι σχετίζεται με αυτόν. Με κύριο σκοπό πώς να τον βοηθήσει να βρίσκεται αδιάκοπα ενωμένος με τον Ιησού Χριστό, πώς να διακρατεί δηλαδή αυτό που έλαβε ως ατίμητο δώρο από τη βάπτισή του, τη χάρη του αγίου Πνεύματος, να είναι μέλος Ιησού Χριστού! Κι αυτό σημαίνει ότι ο ποιμένας όπου βρίσκει τον άνθρωπο εκεί καλείται και να τον διακονήσει, είτε πρόκειται περί του μοναχικού βίου είτε πρόκειται περί του εγγάμου βίου. Απλώς στον έγγαμο υπάρχουν οι ιδιαιτερότητες της συγκεκριμένης επιλογής του: να είναι σύζυγος, να έχει παιδιά εφόσον υπάρχει η δυνατότητα, να ασκεί την αγωγή των παιδιών, γι’ αυτό και αντίστοιχα δρα και ο κληρικός.

Κι είναι όχι απλώς σημαντικό το έργο αυτό της διαποιμάνσεως των εγγάμων, αλλά άκρως καίριο, όπως το βλέπουμε και στη φροντίδα του ίδιου του Κυρίου για τις οικογένειες, αλλά και όπως το επισημαίνουμε και στους αγίους μαθητές και αποστόλους Του, οι οποίοι πολύ συχνά αναφέρονταν στα θέματα της έγγαμης ζωής, εκτός δε τούτων και στους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας απαρχής μέχρι σήμερα. Ποιος θα διαβάσει κείμενα των Πατέρων και δεν θα θαυμάσει τη διεισδυτικότητα αλλά και τη στοργή και την αγάπη και τη συγκατάβασή τους προς τις ανθρώπινες σχέσεις ιδίως μέσα στην οικογένεια; 

Ο άγιος Νεκτάριος βεβαίως, ως μέγας Πατήρ και διδάσκαλος της Εκκλησίας, σοφός και σπουδαίος συγγραφέας, δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί και με το αντικείμενο αυτό. Γι’ αυτό και προχωρούσε και στην πράξη: την ίδρυση Σχολών Γονέων, όπως είπαμε. Αλλά και το πνευματικό του τέκνο, ο ίδιας περιωπής μ’ αυτόν άγιος Πορφύριος το ίδιο έκανε. Μπορεί να μην ίδρυσε Σχολή Γονέων, όμως τα όσα έλεγε στις ομιλίες και τις διδαχές του, στις διάφορες συζητήσεις του με όλων των ειδών τους ανθρώπους, στοιχειοθετούν «ογκώδη» έργα συμβουλευτικής της οικογένειας, κάτι που έχει αξιοποιηθεί στην εποχή μας στο έπακρο, είτε με συνέδρια είτε με σεμινάρια είτε με ομιλίες είτε με βιβλία.

Και είναι πολύ παρήγορο το γεγονός ότι, όπως επισημαίνει και ο μακαριστός π. Ανανίας, πολλές Μητροπόλεις και πολλές ενορίες ήδη έχουν ενεργοποιηθεί και προς την κατεύθυνση αυτή. Διότι πρέπει να μάθει ο χριστιανός και κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος τι σημαίνει γάμος, τι σημαίνει οικογένεια, τι σημαίνει αγωγή των παιδιών. «Ανδρόγυνα. Παντρεύεσαι. Γιατί παντρεύεσαι; Όλα αυτά. Πρέπει να ξέρεις πολλά πράγματα». Και ήδη έχουμε αργήσει ίσως. Διότι η χριστιανική οικογένεια αποτελεί πια σπάνιο είδος, και όπου υφίσταται παρουσιάζονται και εκεί συχνά διαλυτικά φαινόμενα. Να αντιδράσουμε, γιατί τα διαζύγια υπερκέρασαν τους γάμους. Η φωνή του αγίου Νεκταρίου, φωνή του ενανθρωπήσαντος Θεού μας, η φωνή του συνεχιστή του αγίου Πορφυρίου, η φωνή εν γένει της Εκκλησίας μας πρέπει να μεγεθυνθεί μέσα μας, ώστε αυτή να κυριαρχεί στη συνείδησή μας. Κι αυτό θα είναι η λύτρωσή μας, αλλά και η ευλογία για όλον τον κόσμο μας.

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

Οταν δύο άνθρωποι τσακώνονται, ἀφῆστε τους καί μήν "πολυσκανδαλίζεστε".

 

Οταν δύο άνθρωποι τσακώνονται, ἀφῆστε τους καὶ μὴν "πολυσκανδαλίζεστε". Ἐξομολογοῦνται φωναχτὰ τὶς περισσότερες φορές! Αὐτὸ εἶναι ὁ τσακωμός.

π.Ἀνανίας Κουστένης.

Το μεγαλύτερο θαύμα είναι να βλέπουμε τις αμαρτίες μας και να μετανοούμε...

ι

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΗΣΕ ΣΤΗ ΧΙΟ

Τη μνήμη του Αγίου Ισιδώρου που μαρτύρησε στην Χίο τιμά σήμερα, 14 Μαΐου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ισίδωρος ήταν ναύτης του βασιλικού στόλου, στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου, και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια.

Κάποια μέρα που η μοίρα του στόλου ήταν αγκυροβολημένη στη Χίο, καταγγέλθηκε από τον κεντυρίων Ιούλιο στο Ναύαρχο Νουμέριο ότι ο Ισίδωρος είναι χριστιανός. Ο Νουμέριος δεν άργησε να ακούσει το ίδιο και από τον ίδιο τον Ισίδωρο, όταν τον προσκάλεσε να ομολογήσει. Τότε τον έδειραν σκληρά και κατόπιν τον έριξαν στη φυλακή.

Ο πατέρας του μόλις έμαθε το γεγονός αυτό, αμέσως κίνησε για τη Χίο, πολύ στενοχωρημένος, διότι ο γιος του εγκατέλειψε την πατροπαράδοτη ειδωλολατρική θρησκεία. Όταν έφθασε στη Χίο, δε δυσκολεύτηκε να δει το γιο του. Ο Ισίδωρος, μόλις αντίκρισε τον πατέρα του, με πολλή ευλάβεια και στοργή τον ασπάσθηκε συγκινημένος.

Το ίδιο έκανε και ο πατέρας του, αλλά δεν άργησε να εκφράσει και τη θλίψη του γι’ αυτόν. Ο Ισίδωρος του είπε ότι μάλλον έπρεπε να χαίρεται, διότι είδε το φως που προσφέρει ο Ιησούς Χριστός.

Ο πατέρας του τον παρακάλεσε θερμά να επιστρέψει στην ειδωλολατρία, αλλά ο Ισίδωρος έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του. Τότε, οργισμένος αυτός, τον καταράστηκε και παρότρυνε το Νουμέριο να τον θανατώσει το συντομότερο. Και πράγματι, ο Ισίδωρος μετά από διάφορα βασανιστήρια αποκεφαλίσθηκε.

Έτσι, επαληθεύεται ο λόγος του Κυρίου, ότι «παραδώσει εἰς θάνατον πατὴρ τέκνον» (Ματθαίου Ι’ 21). Δε θα είναι, δηλαδή, μόνο οι ξένοι εναντίον των αγωνιζομένων χριστιανών, αλλά και οι άνθρωποι του σπιτιού τους. Και θα παραδώσει στο θάνατο ο άπιστος πατέρας το πιστό παιδί του.

Το σεπτό λείψανό του το έριξαν σε φαράγγι, για να τον καταφάγουν τα όρνεα, λίγοι δε στρατιώτες φύλαγαν εκεί, μην τυχόν έλθουν οι Χριστιανοί και παραλάβουν το σώμα. Όμως, μία Χριστιανή, ονόματι Μυρόπη, ήλθε τη νύχτα και με την βοήθεια δύο υπηρετριών, την ώρα που οι στρατιώτες είχαν πέσει και ησύχαζαν, παρέλαβε το ιερό λείψανο, το οποίο ενταφίασε.

Την επομένη, ο Νουμέριος πληροφορήθηκε ότι το λείψανο του Μάρτυρος είχε αρπαχθεί. Υπέθεσε ότι οι στρατιώτες δελεάστηκαν με χρήματα και δώρα και επέτρεψαν στους Χριστιανούς να παραλάβουν το σώμα του Αγίου. Γι’ αυτό τους φυλάκισε, ενώ παράλληλα κυκλοφόρησε την είδηση ότι θα τους φονεύσει , αν δεν του πουν σε ποιον παρέδωσαν το λείψανο.

Η Μυρόπη έκρινε ότι θα ήταν άδικο να εκτελεσθούν οι στρατιώτες. Γι’ αυτό παρουσιάσθηκε στον Νουμέριο και του δήλωσε την αλήθεια. Εκείνος έδωσε εντολή να την φυλακίσουν. Μετά το μαρτύριό της, οι Χριστιανοί έθαψαν με ευλάβεια το λείψανο της Παρθενομάρτυρος κοντά στον τάφο, όπου προηγουμένως αυτή είχε αποθέσει αυτό του Αγίου Ισιδώρου.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ως στρατευθείς τω Βασιλεί των αιώνων, των επιγείων την στρατείαν απώσω, και ευθαρςώς εκήρυξας Χριστόν τον Θεόν· όθεν τον αγώνά σου, τον καλόν εκτελέσας, Μάρτυς θεοδόξαστος, του Σωτήρος εδείχθης ον εκδυσώπει σώζεσθαι ημάς, τους σε τιμώντας, παμμάκαρ Ισίδωρε.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΜΑΣ

                

Μοιάζει ευεξήγητη, αν και στην πραγματικότητα είναι ακατανόητη η βία των καιρών μας. Παιδιά που δεν έχουν αναγνώριση από το σπίτι, που οι γονείς τα δίνουν όλα, χωρίς εκείνα να χρειαστεί να κοπιάσουν για κάτι ή για να στερηθούν, παιδιά με αδύναμο χαρακτήρα που παρασύρονται από τις παρέες τους, παιδιά που μιμούνται συμπεριφορές, που αισθάνονται σπουδαία όταν βιντεοσκοπούν και ανεβάζουν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης τα κατορθώματά τους, παιδιά χωρίς όρια που συναντούνε άλλα παιδιά εξίσου χωρίς όρια ή παιδιά αδύναμα, στα οποία μπορούν να κάνουν επίδειξη δύναμης. Παιδιά που δεν έχουν σχέση με τον Θεό, ακόμη κι αν δεν είναι άθεα, παιδιά  που δεν νιώθουν τη σημασία των πνευματικών αξιών, της ανθρωπιάς, της αγάπης, της αλήθειας  ως κλειδιών για τη ζωή τους, διότι και οι μεγάλοι εξίσου δεν νιώθουν, ώστε να πιαστούν και να ελπίσουν.  

                Κι όμως, είναι ακατανόητη η βία όταν έχουμε να κάνουμε με εικόνες Θεού. Όταν οι άνθρωποι γνωρίζουμε καλώς ότι έχουμε πλαστεί σύμφωνα με τον Δημιουργό μας και μας δόθηκε ως σκοπός το να Του μοιάσουμε, κι όμως διαλέγουμε την οδό της σκληρότητας, της απανθρωπιάς, του ελλείμματος της αγάπης, σαν να μην έχουμε φωνή Θεού μέσα μας, είναι ένας δρόμος που μοιάζει χωρίς προορισμό, χωρίς ερμηνεία, χωρίς ελπίδα. Είναι η αυτοθέωσή μας η αιτία που μας κάνει  να μην πονάμε μ’ αυτόν που πονά; Είναι ο εγωισμός μας που μας κάνει να θέτουμε τη δόξα και την εξουσία πιο πάνω από τον πλησίον; Πάντως, αλλαγή δεν θα έρθει αν δεν θελήσουμε να ξαναβρούμε τον αυθεντικό μας προορισμό.

                Είναι θέμα παιδείας αυτή η διαδρομή; Όσο κι αν η εποχή μας θέλει να είναι αισιόδοξη, είναι δεδομένο ότι η εκπαίδευση δεν αρκεί. Όπως δεν είναι αρκετό ένα μάθημα Θρησκευτικών για να πιστέψουν τα παιδιά στον Θεό, έτσι δεν είναι αρκετό ένα μάθημα ανοχής, συμπερίληψης, διαμεσολάβησης, για να κατανοήσουν και να ζήσουν τα παιδιά τη συνύπαρξη. Αν το εγώ κυριαρχεί άμεσα, με τη δύναμη και τη φιλοδοξία, ή έμμεσα, με την ανάγκη για αυτοβεβαίωση, ώστε να υπερβούμε την αυτολύπηση και την απόγνωση για αυτό που πιστεύουμε ότι δεν είμαστε, όσο μαθήματα κι αν παρακολουθήσουμε, δεν θα αλλάξει κάτι στη ζωή μας. Όση αγάπη κι αν πάρουμε, όσες ευκαιρίες κι αν μας δοθούν, εμείς θα επιμένουμε πεισματικά στον θρίαμβο του «εγώ» μας, που συχνά γίνεται καταστροφικό. Γιατί η βία είναι καταστροφή, όχι μόνο για τους άλλους, αλλά και για εμάς, όταν εκπορεύεται από εμάς. Ό,τι έχει να κάνει με εξουσία, άλλωστε, στην πραγματικότητα μπορεί να ικανοποιεί, αλλά δεν ομορφαίνει αληθινά τη ζωή, διότι ο εξουσιαστής ικανοποιεί το εγώ του, λησμονεί όμως ότι η αναγνώριση από τους άλλους έρχεται όταν μας αγαπούνε, όχι όταν μας φοβούνται. Διότι ο φόβος γεννά μνήμες και υπαγορεύει συμπεριφορές, δεν φέρνει όμως χαρά, που είναι η προϋπόθεση της ευτυχίας.

                Η βία των καιρών μας, ενδοσχολική, οικογενειακή, πολεμική, κοινωνική, ψυχολογική, δεν γιατρεύεται δίχως αγάπη. Δίχως την επίγνωση ότι η πίστη έχει τη δύναμη να αλλάξει την πορεία της καρδιάς μας, διότι όποιος πιστεύει κάνει ένα βήμα πιο πέρα από το εγώ και γι’ αυτό δεν νικιέται από τον πειρασμό της επικράτησης. Ακόμη κι αν χάνει, οργανώνεται, υπερασπίζεται ό,τι αληθινό, προσπαθεί και πάλι να κερδίσει με τη χαρά του παιχνιδιού που κάθε σχέση συνεπιφέρει, με τη χαρά της μίμησης του Χριστού που αντέχει, συγχωρεί, επιμένει, δείχνοντας ότι η αγάπη είναι το κλειδί. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Τη μια στιγμή λέω «τους συγχωρώ», και την άλλη πάλι η καρδιά μου βαραίνει.

Πάτερ μου,με κυνηγάνε οι λογισμοί, οι στενοχώριες, τα λόγια των ανθρώπων. Προσπαθώ να ηρεμήσω, μα δεν μπορώ. Τη μια στιγμή λέω «τους συγχωρώ», και την άλλη πάλι η καρδιά μου βαραίνει. Κάποτε είχα δύναμη, μα τώρα νιώθω πως έφυγε κι αυτή.

Και τότε ο ιερέας αποκρίθηκε:
«Παιδί μου, μη φοβάσαι. Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς βάσανα και χωρίς στενοχώριες. Όλους κάτι τους κυνηγάει σε αυτή τη ζωή. Μα καμιά φορά πρέπει να μάθεις να αγνοείς ό,τι σου κλέβει την ειρήνη. Μην κρατάς κάθε λόγο μέσα σου και μην αφήνεις τον θυμό να φωλιάζει στην καρδιά σου.Ο Θεός βλέπει τον αγώνα σου. Ηρέμησε λίγο, κάνε την προσευχή σου και άφησε τον χρόνο να περάσει. Η ψυχή δεν γαληνεύει με τη βία, αλλά με υπομονή και πίστη. Και να θυμάσαι: όποιος συγχωρεί αληθινά, πρώτα ελευθερώνει τον εαυτό του.»

Έτσι ο λαϊκός σώπασε λίγο, σκούπισε τα μάτια του και ένιωσε μέσα του μια μικρή παρηγοριά

Δεν είναι καλό ν’ αφηνόμαστε

 

Αγίου Πορφυρίου λόγος

Στην εκκλησία, εννοώ στον Άγιο Γεράσιμο, πολύ συγκινιόμουνα, άκουγα το Ευαγγέλιο και συγκινιόμουνα.

Το πάθαινα αυτό, επειδή «έβλεπα» την εικόνα, τον Χριστό τον ίδιο… Μια Μεγάλη Παρασκευή κάναμε την ακολουθία. Η εκκλησία ήταν γεμάτη κόσμο. Τι έπαθα εκεί!

Διάβαζα το Ευαγγέλιο κι όταν έφθασα στη φράση: «Ηλί, Ηλί, λιμά σαβαχθανί· τούτ’ έστι Θεέ μου, Θεέ μου, ινατί με εγκατέλιπες;» δεν μπόρεσα να την τελειώσω. Δεν είπα το «ινατί με εγκατέλιπες;»…

Με πλημμύρισε η συγκίνηση, κόπηκε η φωνή μου.

Μπροστά μου είχα όλη την τραγική σκηνή.

Είδα εκείνο το πρόσωπο.

Άκουσα εκείνη τη φωνή.

Τον έβλεπα τον Χριστό πολύ ζωντανά.

Ο κόσμος κάτω περίμενε. Εγώ τίποτα, αδύνατον να προχωρήσω…

Αφήνω το Ευαγγέλιο στο τετράποδο και γυρίζω μέσα στο Ιερό. Κάνω το σταυρό μου, ασπάζομαι την Αγία Τράπεζα.

Έβαλα μία άλλη εικόνα, πιο ωραία, μέσα μου. Όχι πιο ωραία. Πιο ωραία από κείνη δεν υπήρχε, αλλά ήλθε στο νου μου η Ανάσταση.

Αμέσως γαλήνευσα… Μετά βγήκα στην Ωραία Πύλη και είπα: –Συγχωρέστε με, παιδιά μου, παρασύρθηκα.

Μετά πήρα το Ευαγγέλιο και το είπα απ’ την αρχή, εκείνη όμως την ώρα, όλο το εκκλησίασμα πέταξε δάκρυα. Ήταν κακό αυτό,

Ο καθένας μπορεί να σκέπτεται ό,τι θέλει, δεν είναι όμως καλό ν’ αφηνόμαστε, πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι.

Αμήν

Την ευχή του αγίου πατέρα και αδερφού μας να ΄χουμε και τη μνήμη του βίου και του λόγου του,

Η ΑΓΙΑ ΓΛΥΚΕΡΙΑ

 

 Τη μνήμη της Αγίας Γλυκερίας τιμά σήμερα, 13 Μαΐου, η Εκκλησία μας. Η Αγία Γλυκερία γεννήθηκε στην Τραϊανούπολη το 2ον μ.Χ. αι., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αντωνίνος ο Ευσεβής (138 – 161 μ.Χ.). Ο πατέρας της ονομαζόταν Μακάριος και είχε διατελέσει ύπατος. Σε μικρή ηλικία, ασπάσθηκε το Χριστιανισμό και ανέπτυξε έντονη χριστιανική και κατηχητική δράση.

 Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο ηγεμόνας Σαββίνος, την κάλεσε να παρουσιασθεί μπροστά του. Με μεγάλη προθυμία η Αγία εμφανίσθηκε σ’ εκείνον έχοντας σημειώσει στο μέτωπό της τον Τίμιο Σταυρό και δεν δίστασε να ομολογήσει με παρρησία και σθένος την πίστη της στο Σωτήρα και Λυτρωτή Ιησού Χριστό.

Εκείνος έξαλλος την οδήγησε με τη βία στον ειδωλολατρικό ναό για να προσευχηθεί και να θυσιάσει στο είδωλα. Εκεί η Γλυκερία αφού προσευχήθηκε θερμά, συνέτριψε το άγαλμα του Δία. Εξοργισμένοι οι ειδωλολάτρες, την έσυραν έξω και τη λιθοβόλησαν με μανία.

Όμως ούτε μία πέτρα δεν άγγιξε την Αγία, με αποτέλεσμα πολλοί να πιστεύσουν στο Χριστό. Στη συνέχεια, αφού υπέστη διάφορα βασανιστήρια ρίχθηκε στη φυλακή, όπου κατήχησε και έφερε στη χριστιανική πίστη το δεσμοφύλακά της Λαοδίκιο, ο οποίος εν συνεχεία ομολόγησε με θάρρος την πίστη του και μαρτύρησε για το Χριστό. Αμετάπειστος ο τύραννος, διέταξε να βασανίσουν εκ νέου τη Γλυκερία και έπειτα να τη ρίξουν στο άγρια θηρία. Όμως και εκείνα την σεβάστηκαν, αν και ένα εξ’ αυτών τη δάγκωσε με αποτέλεσμα η Αγία να παραδώσει σε ολίγες ημέρες το πνεύμα της στον αθλοθέτη Κύριο.

Το ιερό λείψανό της παρέλαβε ο Επίσκοπος της Ηρακλείας Δομίτιος και το τοποθέτησε σε ευπρεπή τόπο κοντά στην πόλη. Μαρτυρώνται δε πολλά θαύματα, ιάσεων και θεραπείες δαιμονισμένων, τα οποία επιτελούσε η Αγία σε όσους με πίστη κατέφευγαν να προσκυνήσουν το Ιερό λείψανό της.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Την καλλιπάρθενον, Χριστού τιμήσωμεν, την αριστεύσασαν πόνοις αθλήσεως, και ασθένεια της σαρκός, τον όφιν καταβαλούσαν πόθω γαρ του Κτίσαντος, των βασάνων την έφοδον, παρ’ ουδέν ηγήσατο, και θεόθεν δεδόξασται προς ην αναβοήσωμεν πάντες, χαίροις θεόφρον Γλυκερία.

Ο Πειραιάς υποδέχθηκε την τιμία χείρα του Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη

Πειραιάς - Ιάσονας Ντικούλης

---

Με τη δέουσα μεγαλοπρέπεια και τις προβλεπόμενες εκκλησιαστικές τιμές, η πόλη και η Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς υποδέχθηκαν σήμερα, Τρίτη 12 Μαΐου 2026, την Τιμία Χείρα του Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη.

Το ιερό σέβασμα έφτασε στο Πειραιά στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΕΙΑ 2026» του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς.

Την Τιμία Χείρα μετέφερε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης κ. Χρυσόστομος, ενώ την υποδέχθηκαν στα πρόπυλα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιώς ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, συμπαραστατούμενος από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα.

Μετά την τέλεση της δέησης, σχηματίστηκε λιτανευτική πομπή προς τον Μητροπολιτικό Ναό, όπου πραγματοποιήθηκε πανηγυρική Δοξολογία.

Στην ακολουθία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, συγχοροστατούντων του Μητροπολίτου Πειραιώς και του Επισκόπου Αχελώου.

Τους Αρχιερείς πλαισίωσαν ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ι.Μ. Πειραιώς, Πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Παναγιώτου, ο Ιεροκήρυκας της Ι.Μ. Τρίκκης π. Αχίλλειος Τσούτσουρας, καθώς και πλειάδα ιερέων.

Στην προσλαλιά του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ εξέφρασε τη βαθιά του ευγνωμοσύνη προς τον Μητροπολίτη Τρίκκης για τη μεγάλη ευλογία της μετακομιδής του ιερού λειψάνου.

Παραλλήλισε μάλιστα τον βίο του Αγίου Δημητρίου με εκείνον του πολιούχου του Πειραιά, Αγίου Σπυρίδωνος, σημειώνοντας πως αμφότεροι υπήρξαν συλλειτουργοί των Αγίων Αγγέλων.

Ανέφερε χαρακτηριστικά πως «η αγάπη του στους Αρχιστρατήγους Μιχαήλ και Γαβριήλ ήταν εκείνη που τον διέσωσε» από όσους επεδίωκαν τον φυσικό του εξοντωτισμό.

Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε πως το έργο της Χάριτος συνεχίζεται αδιαλείπτως μέσα στον λαό του Θεού, αναδεικνύοντας νέους Αγίους.

Κλείνοντας, υπενθύμισε ότι ο Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης υπήρξε πολύτεκνος ιερέας και πατέρας εννέα θυγατέρων, ευχόμενος η βιοτή του να αποτελεί πρότυπο και πηγή έμπνευσης για τη σύγχρονη ιερατική πορεία.

Από την πλευρά του, ο Μητροπολίτης Τρίκκης κ. Χρυσόστομος τόνισε: «Είναι μεγάλη ευλογία να ξεκινούν τα φετινά "ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΕΙΑ" με την έλευση της χειρός του Αγίου Δημητρίου, του εκ Πλατάνου Τρικάλων καταγομένου».

Ευχαρίστησε επίσης τον Μητροπολίτη Πειραιώς, υπενθυμίζοντας τη συμβολή του ως Συνοδικού Μητροπολίτου στη διαδικασία αγιοκατατάξεως του Αγίου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η Τιμία Χείρα θα παραμείνει για προσκύνημα στον Μητροπολιτικό Ναό έως τις 23 Μαΐου 2026.

Την ημέρα εκείνη, θα πραγματοποιηθεί η υποδοχή της Τιμίας Κάρας του Αγίου Γερβασίου από την Ιερά Μητρόπολη Πατρών, την οποία θα κομίσει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Και τι μπορείς να κάνεις εσύ;

 

Τι νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις εσύ;.Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.
Δεν μπορεί να μην το χεις ακούσει ακούς.Πας να κάνεις κάτι και αναλαμβάνουν άλλοι να σου κόψουν τα φτερά πριν ακόμα πετάξεις.

Αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει.

Και εσύ που το πήρες στην αρχή ζεστά,μετά παίρνεις να κρυώνεις.Δεν είναι καιροί για παραμύθια.

Αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει.

Και κουράζεσαι πριν αρχίσεις.Και δεν αρχίζεις γιατί βλέπεις πως όλοι που αρχίσανε βρήκανε τον μπελά τους.Που να τρέχεις τώρα,Κάτσε εδώ κι λούφαξε.
Όμως ...Φαντάσου τους επόμενους από σένα.Τι θα τους αφήσεις.
Φαντάσου οι προηγούμενοι πατέρες μας να σκέφτονταν όπως εμείς.
Φαντάσου να μην μας είχαν αφήσει ελεύθερο το αλωνάκι μας .

Φαντάσου να μην παρέδιδαν στα χέρια μας την σημαία μας .

Αν ο καθένας κρατηθεί στην ασφάλειά του ,τότε ο κόσμος σίγουρα δεν θα αλλάξει.Αν κάνει κάτι αλλάζει ο ίδιος.Αυτό φτάνει

«Μετά των αγίων ανάπαυσον»

 

Ο φόβος του θανάτου προέρχεται από τη βιασύνη, τη φασαρία, την τύρβη και όχι από την ευτυχία. Όταν κάποιος γυροφέρνει πολυάσχολος και ξαφνικά θυμηθεί τον θάνατο, ο θάνατος τότε του φαίνεται εντελώς παράλογος, απαίσιος.

Όταν όμως φτάσεις στην ησυχία, στην ευτυχία, στοχάζεσαι τον θάνατο και τον αποδέχεσαι με αρκετά διαφορετικό τρόπο.

Επειδή ο ίδιος ο θάνατος βρίσκεται σ’ ένα ανώτερο, «σημαντικό» επίπεδο, φαίνεται τρομακτικός μόνον όταν συνδέεται με τη συνηθισμένη, κατώτερη, αχρείαστη πολυπραγμοσύνη.

Στην ευτυχία, στη γνήσια ευτυχία, αισθανόμαστε την παρουσία της αιωνιότητας στην καρδιά μας, έτσι ώστε η ευτυχία να ανοίγεται στον θάνατο. Και τα δύο μοιάζουν μεταξύ τους, και τα δύο αγγίζουν την αιωνιότητα. Στην πολυπραγμοσύνη δεν υπάρχει αιωνιότητα και γι’ αυτό η τύρβη απορρίπτει τον θάνατο.

«Μετά των αγίων ανάπαυσον» σημαίνει εν τω θανάτω, όπως τον αντιλαμβάνεται ο ευτυχισμένος άνθρωπος.

 π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

''Αν δεν έρθω στην δική σου θέση πως περιμένεις να καταλάβω τι βλέπεις, τι πιστεύεις, τι νιώθεις… !''

 

Προσωπική εμπειρία

Ένα μάθημα που έμεινε χαραγμένο στην μνήμη αλλά και στην καρδιά μου…
Κάποια στιγμή, δεν θα αναφέρω πού κάπότε, σε μια πολύ προσωπική συνάντηση με τον μακαριστό και πολυαγαπημένο αρχιερέα, τον μακαριστό Παύλο, η συζήτηση έφτασε σε ένα σημείο που για μένα προσωπικά τότε ήταν αδιέξοδο…

Τότε, με μεγάλα αποθέματα πατρικής αγάπης, έσκυψε πάνω μου με εκείνο το βλέμμα που ήταν λες και ήταν δικό του το πρόβλημα, μου έπιασε το χέρι και αφού δάκρυσε, αναστέναξε, και έκανε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ μου όσο ζω!
Με σταύρωσε στην καρδιά και αφού πήρε ένα κομμάτι χαρτί και ένα στιλό μου ζήτησε να σχηματίσω πάνω στο χαρτί τον αριθμό 9.

Η συνέχεια…;
Με ρωτάει: 'Τι βλέπεις χρυσό μου παιδί;'
'Το 9.' του απαντώ γεμάτος απορία.
‘Εγώ τι βλέπω;' με ξαναρωτά…
‘Από εκεί που κάθεσαι πάτερ μου λογικά βλέπεις το 6.' του απαντώ με φυσιολογικό τρόπο.
‘Μου λες αλήθεια πως βλέπεις το 9' με ρωτάει…
‘Ναι του απαντώ.'
‘Εγώ σου λέω την αλήθεια;' με ρωτάει!
'Ναι' του απαντώ.
‘Έχεις δίκιο;' με ξαναρωτά…
'Ναι' του απαντώ και προσπαθώ να καταλάβω που το πάει…!
‘Εγώ έχω δίκιο;' με ρωτάει!
'Ναι' του ξανά απαντώ!

Τότε σηκώνεται από την θέση του και έρχεται από την δική μου μεριά και αγκαλιάζοντας με μου λέει ψιθυριστά…: 

'Αν δεν έρθω στην δική σου θέση πως περιμένεις να καταλάβω τι βλέπεις, τι πιστεύεις, τι νιώθεις… !'
‘Μεγάλο πράγμα ο εγωισμός Γιώργη μου, αλλά μεγαλύτερο η αγάπη, η κατανόηση, η συμπόνια, η συμπάθεια!'

Δακρύσαμε και οι δυο,αγκαλιαστήκαμε και εκείνη την στιγμή έφυγε από πάνω μου ένα βάρος που δεν μπορώ να σας το περιγράψω,ενώ είχα σκοτάδι μπροστά μου ξαφνικά ήταν λες και άνοιξες έναν δυνατό προβολέα!
Φυσικά το χαρτί φυλάσσεται έως και σήμερα και δεν είναι λίγες οι φορές που το βγάζω μέσα από το βιβλίο που το φυλάω για να το «μελετώ»…!

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ

  

 Τη μνήμη του Αγίου Επιφανίου του Επισκόπου Κωνσταντίας και Αρχιεπισκόπου Κύπρου τιμά σήμερα, 12 Μαΐου, η Εκκλησία μας.

Ο Άγιος Επιφάνιος γεννήθηκε από πάμπτωχη οικογένεια Ιουδαίων αγροτών, στο χωρίο Βησανδούκη (ή Βησανδούκ), κοντά στην Ελευθερούπολη της Παλαιστίνης το 310 μ.Χ. (Κυπριακή λαϊκή παράδοση αναφέρει, πως ο Άγιος Επιφάνιος γεννήθηκε στον Καλοπαναγιώτη της Κύπρου, ένα χωριό της Μαραθάσας και μεγάλωσε στη Βησανδούκη). Οι γονείς του είχαν ακόμη ένα παιδί, την Καλλίτροπο.

Μετά το θάνατο των γονέων του και σε ηλικία δέκα ετών, ο Επιφάνιος προσελκύεται στο χριστιανισμό από δύο περίφημους για τις γνώσεις και τον ασκητισμό μοναχούς, το Λουκιανό και τον Ιλαρίωνα. Επτά μέρες ύστερα από το βάπτισμα του, ο Επιφάνιος τακτοποίησε την αδελφή του σ’ ένα γυναικείο μοναστήρι κι έφυγε για την έρημο της Παλαιστίνης.

Εκεί ζει κοντά στους επιφανέστερους ασκητές, ασκούμενος στην εγκράτεια, την άσκηση και στη μελέτη των Θείων Γραφών, γενόμενος υπόδειγμα για τους συνασκητές του. Η φήμη του και οι αρετές του δεν άργησαν να διαδοθούν και αναδείχθηκε επίσκοπος Κωνσταντίας της Κύπρου το 367 μ.Χ., στην οποία κατέφυγε με θαυματουργικό τρόπο, όταν το πλοίο του, που επέπλεε προς την Παλαιστίνη, λόγω τρικυμίας, έφθασε στην Κύπρο.

(Η Κωνσταντία ονομαζόταν αρχικά Σαλαμίνα. Η πόλη κτίστηκε από τον ήρωα του Τρωικού πολέμου Τεύκρο, τον γιο του Τελαμώνα, προς τιμή της πατρίδας του Σαλαμίνας και καταστράφηκε τον 4ο αιώνα μ.Χ. από σεισμό.

Η πόλη ξανακτίστηκε από τον γιο του Μέγα Κωνσταντίνου, τον Κωνστάντιο κι ονομάστηκε Κωνσταντία. Έγινε έδρα του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, όταν η Κύπρος είχε 14 επισκόπους κι έμεινε τέτοια μέχρι το 1191 μ.Χ., που η Κύπρος κατακτήθηκε απ’ τους Φράγκους. Σήμερα έδρα του Αρχιεπισκόπου είναι η Λευκωσία).

Από τη θέση αυτή, ο Άγιος άρχισε τον ευαγγελισμό του ποιμνίου του και αγωνίστηκε με θερμότατο ζήλο για την διατήρηση και ενίσχυση των ορθοδόξων δογμάτων, καταπολεμώντας όλες τις αιρετικές δοξασίες και πλάνες της εποχής του και ιδιαίτερα εκείνες του Ωριγένη. Κάνοντας συνεχή χρήση των λόγων της Αγίας Γραφής και γράφοντας πλήθος αντιαιρετικά συγγράμματα, αγωνίστηκε για να κρατήσει τούς πιστούς στην ανόθευτη χριστιανική πίστη.

Το 381 μ.Χ., μαζί με τέσσερις άλλους Κυπρίους επισκόπους, ο Επιφάνιος έλαβε μέρος και στη Δευτέρα Οικουμενική Σύνοδο.

Ο Επιφάνιος πέθανε εν πλω από την Κωνσταντινούπολη, που είχε πάει για εκκλησιαστικές υποθέσεις προς την Κωνστάντια, στις 12 Μαΐου του 403 μ.Χ., μετά από αρχιεροσύνη 36 χρόνων. Το τίμιο λείψανό του μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ’ ο Σοφός. Η Σύναξή του ετελείτο στον αγιότατο οίκο του, που ήταν στο ναό του Αγίου Φιλήμονος.

Ο Επιφάνιος Κωνσταντίας έκτισε την μεγάλη βασιλική (δεν την ολοκλήρωσε μέχρι τον θάνατό του), της οποίας τα ερείπια διασώζονται μέχρι τις ημέρες μας. Ο μεγάλος αυτός Αρχιεπίσκοπος, πολύ σημαντικός διδάσκαλος και πατέρας της Εκκλησίας, υπήρξε και αξιόλογος συγγραφέας.

Τα έργα του «Πανάριον» (περιέχει επιχειρήματα για την ανασκευή των αιρέσεων που υπήρχαν τότε), «Αγκυρωτός» (σε 120 παραγράφους περιλαμβάνει μια επιτομή της σύγχρονης προς τον άγιο Επιφάνιο Θεολογίας), «Περί μέτρων και σταθμών», «Περί των δώδεκα λίθων των όντων εν τοις στολισμοίς του Ααρών», αποτελούν πολύτιμα πετράδια στο μέγα ψηφιδωτό της Πατερικής Γραμματείας.

Τέλος αξίζει να αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά θαύματα που έκανε ο Άγιος Επιφάνιος: θεράπευσε την κόρη του βασιλιά της Περσίας από το δαιμόνιο που την βασάνιζε, ανάστησε το νεκρό παιδί ενός άρχοντα της Περσίας, θανάτωσε ένα λέοντα που έβγαινε από το δάσος κι έτρωγε τους ανθρώπους που περνούσαν από εκεί κοντά, εξεδίωξε το δαιμόνιο από κάποιο Κάλλιστο που ήταν γιος του πρώτου Έπαρχου της Ρώμης και τέλος θεράπευσε τον Μέγα Θεοδόσιο, τον αυτοκράτορα, από παράλυση των κάτω άκρων.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Τούς διττούς υποφήτας της άναρχου θεότητας, των θεοτυπώτων δογμάτων, τους πανσόφους εκφάντορας, συν τω Επιφανίω τω κλεινώ, υμνήσωμεν τον θείον Γερμανών ως λαμπροί γαρ των αρρήτων μυσταγωγοί, πυρσεύουσι τους κράζοντας δόξα τω στεφανώσαντι υμάς, δόξα τω μεγαλύναντι, δόξα τω βεβαιούντι δι’ υμών, πίστιν την Ορθόδοξον.

Η Σαμαρείτιδα φεύγοντας άφησε τη στάμνα της.Δεν ήταν απλώς ένα δοχείο.Ήταν ολόκληρη η παλιά της ζωή.

 

Στο έκτο φώς της ημέρας,εκεί όπου ο ήλιος δεν χαρίζεται και οι σκιές μικραίνουν σαν ντροπές που δεν βρίσκουν τόπο να κρυφτούν,καθόταν ο Θεός κουρασμένος.
Όχι επάνω σε θρόνο.Όχι μέσα σε θυμιάματα και χρυσούς ύμνους.
Αλλά στο χείλος ενός πηγαδιού,με τη σκόνη των δρόμων επάνω Του και τη δίψα των ανθρώπων μέσα Του.

Κι ήρθε η γυναίκα.Με τη στάμνα της.Μεσημέρι.Η ώρα που οι ένοχοι αγαπούν,
γιατί οι άλλοι κοιμούνται πίσω από τις πόρτες τους και δεν περισσεύουν μάτια να τους θυμίσουν ποιοί υπήρξαν.

Πόσες φορές είχε σκύψει στο ίδιο νερό;Πόσες φορές είχε πιστέψει πως ένα ακόμη χέρι,ένα ακόμη σώμα,ένα ακόμη βλέμμα που την προφέρει με ανάγκη,
θα μπορούσε να σβήσει εκείνη την παλιά έρημο που κατοικεί μυστικά κάτω από το στέρνο του ανθρώπου;

Μα η δίψα είναι αρχαία.Παλαιότερη από τις αμαρτίες μας.Παλαιότερη κι από το όνομά μας ακόμη.Γεννιέται μαζί με την πρώτη ανάσα και περιφέρεται μέσα στους αιώνες ζητώντας ένα νερό που δεν λιγοστεύει.
Και τότε Εκείνος είπε:«Δός μοι πιεῖν».
Σαν να ζητούσε ο ουρανός λίγη υγρασία από το χώμα.
Σαν να γύρευε η αιωνιότητα να πιεί απ’ το ραγισμένο αγγείο της ανθρώπινης καρδιάς.
Δεν την ανέκρινε.Δεν της άνοιξε κατάστιχα ενοχής.Δεν έφερε μαζί Του τις πέτρες των δικαίων.
Μόνο κάθισε απέναντι της όπως κάθεται η θάλασσα απέναντι σ’ ένα διψασμένο παιδί:απέραντη,ήσυχη,και βαθιά πληγωμένη από αγάπη.

Κι εκείνη άρχισε σιγά σιγά να ακούει πως υπάρχει νερό που δεν τελειώνει.
Νερό που δεν κατοικεί στα πηγάδια αλλά μέσα στο πρόσωπο.
Νερό που δεν δροσίζει μονάχα τον λαιμό μα και τα σκοτεινά δωμάτια της ψυχής
εκεί όπου χρόνια στοιβάζονται οι ανεκπλήρωτες κραυγές του ανθρώπου.
Τότε ο κόσμος άλλαξε φορά.
Γιατί πρώτη φορά κάποιος της μίλησε χωρίς να θέλει να την χρησιμοποιήσει.
Πρώτη φορά η αλήθεια δεν ήρθε σαν μαχαίρι αλλά σαν φώς που μπαίνει από παράθυρο ερειπωμένου σπιτιού και δεν προσβάλλει τη σκόνη· μόνο την κάνει να λάμπει.

«Πέντε γάρ ἄνδρας ἔσχες».Κι όμως δεν ακούστηκε καταδίκη.Μόνο η θλίψη του Θεού για όλες τις φορές που ο άνθρωπος ζητιανεύει σταγόνες αγάπης ενώ μέσα του κοιμάται ωκεανός.
Κι εκείνη στάθηκε γυμνή μέσα στην αλήθεια χωρίς να διαλυθεί.Αυτό είναι το θαύμα.Όχι πως ο Θεός γνωρίζει.Αλλά πως γνωρίζει και συνεχίζει να αγαπά.
Γι’ αυτό και η γυναίκα άφησε τη στάμνα της.Δεν ήταν απλώς ένα δοχείο.Ήταν ολόκληρη η παλιά της ζωή.Η συνήθεια να επιστρέφει κάθε μέρα στο ίδιο πηγάδι της ανεπάρκειας.Η αδιάκοπη διαπραγμάτευση με τη δίψα της.Η πίστη πως κάτι έξω απ’ αυτήν θα μπορούσε επιτέλους να τη συμπληρώσει.
Κι έφυγε χωρίς νερό μα για πρώτη φορά χωρίς έλλειψη.
Έτρεχε στους δρόμους όχι σαν αμαρτωλή που ζητά συγγνώμη αλλά σαν άνθρωπος που ανακάλυψε ότι η ψυχή μπορεί να γίνει άνοιξη.
«Δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον».Δεν είπε:«Δεῦτε ἴδετε Θεόν».
Γιατί όποιος συναντά αληθινά τον Θεό βλέπει επιτέλους και τον άνθρωπο.Τον αληθινό άνθρωπο.Αυτόν που κρύβεται κάτω από τις στάχτες,κάτω από τα λάθη,κάτω από τις αλλεπάλληλες διαψεύσεις.

Κι από τότε η Εκκλησία μοιάζει μ’ εκείνο το πηγάδι.
Ένας τόπος όπου έρχονται οι διψασμένοι κρατώντας στάμνες γεμάτες ρωγμές.
Κι ο Θεός δεν τους ζητά πρώτα καθαρότητα.Τους ζητά μόνο να μη φύγουν πριν Του μιλήσουν.
Γιατί η σωτηρία ίσως αρχίζει έτσι:όχι όταν πάψει κανείς να διψά, αλλά όταν καταλάβει επιτέλους πως η δίψα του είναι ήδη μια μυστική μορφή προσευχής.

Αλέξανδρος Κούρος

Δεν είναι τα πολλά λόγια που αλλάζουν τον άνθρωπο, αλλά η σταθερότητα, η πίστη και η καρδιακή προσήλωση

''Καθεκάστην εσπέραν ευλογήσω Σε''. 

Κάθε μέρα, την ίδια ώρα, επί χρόνια, επί χίλια χρόνια, επί δυο χιλιάδες χρόνια, τα ίδια λόγια, όπως ο ήλιος κάθε μέρα, και δεν λες να μην βγει μια μέρα, και κάθε μέρα είναι καινούργιος και θερμαίνει και φωτίζει και χαροποιεί, καθώς έλεγε ένας Γέροντας, παλιός αγιορείτης.

Δόξα στον δοξασμένο, ευλογία στον ευλογημένο, τιμή στον πολυτιμημένο, αγάπη στην πηγή της αγάπης, χαρά από τον Δοτήρα, ειρήνη από τον ουράνιο ειρηνοδότη, ευδοκία, αγαλλίαση, χάρη, αμεριμνία, μακαριότητα, λήθη και παραμυθία, καθημερινά.

Η ψυχή, όταν μάθει να στέκεται έτσι ενώπιον του Θεού, δεν κουράζεται από την επανάληψη, διότι η χάρη δεν είναι ποτέ η ίδια. Όπως ο ήλιος δεν ανατέλλει μηχανικά αλλά κάθε φορά φέρει νέο φως, έτσι και η προσευχή, όσο κι αν φαίνεται ίδια, γεννά νέο έλεος μέσα στην καρδιά. Εκείνος που επιμένει σε αυτό το ταπεινό έργο, γεύεται σιγά σιγά την ειρήνη που δεν δίνει ο κόσμος.

Δεν είναι τα πολλά λόγια που αλλάζουν τον άνθρωπο, αλλά η σταθερότητα, η πίστη και η καρδιακή προσήλωση. Μέσα σε αυτή την απλότητα, ο άνθρωπος καθαρίζεται, φωτίζεται και μαλακώνει. Και εκεί όπου όλα μοιάζουν ίδια, αρχίζει να αποκαλύπτεται το βάθος του Θεού, που είναι πάντοτε καινούργιο και πάντοτε ζωοποιό.

Η καθημερινή δοξολογία γίνεται δρόμος, γίνεται ανάσα, γίνεται παρηγοριά μέσα στον κόπο της ζωής. Και όσο ο άνθρωπος μένει σε αυτήν, τόσο ελευθερώνεται από τα βάρη, τόσο βρίσκει μέσα του την γλυκύτητα της παρουσίας του Θεού.
Η καρδιά που ευχαριστεί δεν φτωχαίνει ποτέ. Μέσα στην επανάληψη κρύβεται η αιωνιότητα.

Σε κάθε ψυχή που αγωνίζεται να κρατήσει ζωντανή την προσευχή μέσα στον χρόνο, μέσα στις ίδιες ώρες και τις ίδιες λέξεις, μα με πίστη που δεν γερνά.
Στο φως του δειλινού, με έναν μοναχό να στέκεται προσευχόμενος, καθώς ο ήλιος δύει πίσω από τα βουνά. Δόξα τω Θεώ....

Η νηστεία ανεβάζει την προσευχή στον ουρανό

 

Οι άγιοι του Θεού άνθρωποι για τη νηστεία εκφράζονται ως εξής:

α) «Ας αγαπήσουμε τη νηστεία, διότι είναι μητέρα της σωφροσύνης και πηγή κάθε φιλοσοφίας» (Χρυσόστομος).

β) «Η νηστεία γεννά Προφήτες, ενισχύει τους δυνατούς· η νηστεία δίνει σοφία στους νομοθέτες· είναι αγαθό φυλακτήριο της ψυχής, ασφαλής σύνοικος για το σώμα, όπλο για τους αρίστους, γυμναστήριο για τους αθλητές· αυτό αποκρούει τους πειρασμούς, αυτό ενισχύει στους αγώνες της ευσέβειας· είναι σύνοικος της νήψεως, δημιουργός της σωφροσύνης· στους πολέμους ανδραγαθεί, στην ειρήνη γαληνεύει» (Μ. Βασίλειος).

γ) «Το λάδι παχύνει τον αθλητή, ενώ η νηστεία δυναμώνει τον ασκητή της ευσέβειας· ώστε, όσο αφαιρείς από τη σάρκα, τόσο θα κάνεις την ψυχή να λάμπει από την πνευματική ευεξία… επιπλέον όλο τον χρόνο η νηστεία είναι ωφέλιμη σ’ αυτούς που την διαλέγουν· διότι ούτε οι δαίμονες τολμούν να πειράξουν αυτόν που νηστεύει, αλλά και οι φύλακες της ζωής μας άγγελοι παραμένουν με μεγαλύτερη προθυμία στους καθαρμένους με τη νηστεία» (ο ίδιος).

δ) «Η νηστεία ανεβάζει την προσευχή στον ουρανό, σαν να γίνεται γι’ αυτήν φτερό για την άνω πορεία· η νηστεία είναι η αύξηση των οίκων, η μητέρα της υγείας, ο παιδαγωγός της νεότητας, ο στολισμός των ηλικιωμένων, ο καλός συνοδός των οδοιπόρων, ο ασφαλής σύντροφος των συνοίκων» (ο ίδιος).

ε) «Είσαι πλούσιος; Μη περιφρονήσεις τη νηστεία, απαξιώνοντας να την πάρεις στο τραπέζι σου, ούτε να τη διώξεις ντροπιασμένη από το σπίτι σου νικημένη από την ευχαρίστηση, μη τυχόν σε καταγγείλει στον Νομοθέτη των νηστειών, και με την καταδίκη σού προξενήσει πολλαπλάσια στέρηση, ή από σωματική αρρώστια ή από κάποια άλλη λυπηρή περίσταση» (ο ίδιος).

στ) «Μέγα αγαθό η νηστεία· αυτή αφανίζει τα τραύματα του αμαρτωλού· αυτή κατευνάζει και καταπραΰνει τις φλεγμονές των σαρκικών παθών· αυτή είναι το καλό χωράφι που βλαστάνει τον καρπό της ευφροσύνης· αυτή είναι φίλος που μάχεται γενναία τους πολεμίους» (Συμεών Μεταφραστής).

ζ) «Οι άγγελοι είναι αυτοί που σε κάθε εκκλησία απογράφουν αυτούς που νηστεύουν· βλέπε, μήπως για μικρή ηδονή φαγητών στερηθείς την απογραφή του αγγέλου και καταστήσεις τον εαυτό σου υπόδικο λιποταξίας σ’ Αυτόν που σε στρατολόγησε» (Μ. Βασίλειος).

η) «Βόρβορος που αποξηράνθηκε δεν θα ευχαριστήσει πλέον τους χοίρους, και σάρκα που μαράθηκε δεν θα αναπαύσει πλέον τους δαίμονες» (Ισαάκ ο Σύρος).

«Εισροή αίματος προξενεί εκροή πνεύματος» (Μάρκος ο Ασκητής).

Κατόπιν λοιπόν όλων αυτών νομίζουμε ότι είναι περιττή η γνώμη των ειδικών, διότι ειδικοί δεν είναι εκείνοι που μελετούν τη νηστεία, αλλά εκείνοι, που ζουν τη νηστεία, δηλαδή εκείνοι που οι ίδιοι νηστεύουν και που μας ομιλούν πλέον όχι από θεωρία αλλά από πείρα, όπως οι παραπάνω Άγιοι. 

Όσιος Φιλόθεος της Πάρου

Τα τρία ευρώ του Πάπα – Εφραίμ!

 

Ο παπα-Εφραίμ ήταν ένας μοναχός που δεν είχε κανέναν στον κόσμο. Το κελί του ήταν μια τρύπα στον βράχο, κοντά στα Καρούλια. Οι προσκυνητές που τον επισκέπτονταν, συχνά προσπαθούσαν να του αφήσουν χρήματα, βλέποντας τα τρύπια του παπούτσια.

​— «Γέροντα, πάρε αυτά για τις ανάγκες σου», του έλεγαν.

​Εκείνος δέχονταν μόνο τρία ευρώ. Ούτε σεντ παραπάνω. Αν κάποιος επέμενε να του δώσει ένα εικοσάευρω, ο παπα-Εφραίμ του ζητούσε να πάει στις Καρυές, να το χαλάσει και να του φέρει πίσω μόνο τα τρία.

​Ένας δόκιμος μοναχός από μια γειτονική σκήτη, ονόματι Παύλος, τον ρώτησε μια μέρα γεμάτος απορία:

​— «Γέροντα, γιατί βασανίζεσαι με τα ψιλά; Με τρία ευρώ δεν αγοράζεις ούτε το λάδι της χρονιάς. Γιατί δεν κρατάς κάτι παραπάνω για μια ώρα ανάγκης;»

​Ο παπα-Εφραίμ τον κάλεσε να καθίσει στο πέτρινο πεζούλι, με θέα το απέραντο γαλάζιο.

​— «Άκου, παιδί μου», ξεκίνησε ο Γέροντας. «Το πορτοφόλι μου είναι σαν τη ζυγαριά. Όταν έχει μέσα τρία ευρώ, η πλάστιγγα ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στη γη και στον ουρανό.»

​Το Πρώτο Ευρώ: Είναι το «Ευχαριστώ» για το χθες. Μου θυμίζει πως επέζησα άλλη μια μέρα και δεν μου έλειψε τίποτα.

​Το Δεύτερο Ευρώ: Είναι η «Πρόνοια» για το σήμερα. Αν πεινάσω πολύ, θα πάρω ένα παξιμάδι.

Αν διψάσω, το νερό είναι δωρεάν από την πηγή.

​Το Τρίτο Ευρώ: Είναι το «Φίλεμα» για τον ξένο. Αν έρθει κάποιος πιο πεινασμένος από μένα, πρέπει να έχω κάτι να του δώσω.

​— «Και το αύριο, Γέροντα;», ρώτησε ο Παύλος.

​— «Το αύριο, παιδί μου, κοστίζει ακριβά και εγώ είμαι φτωχός. Αν βάλω στο πορτοφόλι μου τέταρτο ευρώ, θα αρχίσω να σκέφτομαι το αύριο. Και μόλις αρχίσεις να σκέφτεσαι το αύριο, χάνεις τη γαλήνη του σήμερα. Τα τρία ευρώ είναι η εγγύησή μου ότι ο Θεός θα φροντίσει για την τέταρτη πεντάρα.»

​​Λίγο καιρό μετά, ο παπα-Εφραίμ αρρώστησε. Όταν οι άλλοι μοναχοί πήγαν να τον βοηθήσουν, βρήκαν το πορτοφόλι του πάνω στο τραπέζι. Μέσα υπήρχαν, όπως πάντα, τρία ευρώ.

​Δίπλα υπήρχε ένα σημείωμα.

​«Ένα ευρώ για τον παπά που θα με διαβάσει, ένα ευρώ για αυτόν που θα ανοίξει τον τάφο μου, και ένα ευρώ για να κεράσετε έναν καφέ τον πρώτο προσκυνητή που θα έρθει αφού φύγω. Φεύγω πλούσιος, γιατί δεν χρωστάω σε κανέναν ούτε μια ανησυχία.»

​Ο δόκιμος Παύλος κράτησε εκείνο το πορτοφόλι ως φυλαχτό. Όχι για την αξία των χρημάτων, αλλά για να θυμάται πως η πραγματική ευτυχία δεν είναι να έχεις γεμάτες αποθήκες, αλλά ένα ελαφρύ πορτοφόλι που δεν σε τραβάει προς το χώμα.

Εμείς με τρία Ευρώ στο πορτοφόλι μας, Έχουμε γαλήνη στην ψυχή μας;