Κουβαλάμε το βάρος της σάρκας, ναι,σκοντάφτουμε σε λάθη παλιά και κάνουμε νέα,είμαστε, πλασμένοι από πηλό και δάκρυα.
Όμως, κάθε αυγή που ραγίζει το σκοτάδι τρέφει την ελπίδα και δίνει χώρο στο φως να αναστηθεί και πάλι.
«Σήμερα», ψιθύρισε στην ψυχή σου καθώς ξυπνάς,«σήμερα θα γίνω η ανάπαυση κάποιου».
Μια ευκαιρία να δώσεις ένα χέρι βοηθείας,μια λέξη γλυκιά, παρηγοριά και βάλσαμο,να ειρηνέψεις το βλέμμα που φοβάται,να φιλήσεις τον πόνο μιας καρδιάς,να γίνεις εσύ η απόδειξη πως το καλό δεν χάθηκε από τη γη.
Όμως, κάθε αυγή που ραγίζει το σκοτάδι τρέφει την ελπίδα και δίνει χώρο στο φως να αναστηθεί και πάλι.
«Σήμερα», ψιθύρισε στην ψυχή σου καθώς ξυπνάς,«σήμερα θα γίνω η ανάπαυση κάποιου».
Μια ευκαιρία να δώσεις ένα χέρι βοηθείας,μια λέξη γλυκιά, παρηγοριά και βάλσαμο,να ειρηνέψεις το βλέμμα που φοβάται,να φιλήσεις τον πόνο μιας καρδιάς,να γίνεις εσύ η απόδειξη πως το καλό δεν χάθηκε από τη γη.
Ας μην είμαστε το εμπόδιο στην πρόοδο του αδελφού,ας μην γινόμαστε το αγκάθι στον δρόμο του.
Αλλά η χαρά που ανθίζει εκεί που δεν την περιμένει κανείς, η συγχώρεση που δίνεται πριν καν ζητηθεί.
Έτσι κάποιος γίνεται “χριστοφόρος”.
Δεν είναι τα μεγάλα κομποσχοίνια και οι βαρυσήμαντες δηλώσεις.
Δεν είναι ο ηθικισμός και η αυστηρότητα των τύπων.
Δεν είναι η εμμονή στα εξωτερικά σχήματα.
Είναι να προτιμάς να τσαλακωθείς, παρά να τσαλακώσεις.
Είναι να ζεις ως γνήσια αποδοχή και όχι σαν την ανοχή του υπερόπτη.
Είναι να κινείσαι με την καλοσύνη που ενώνει και δεν χωρίζει.
Είναι να ξεγυμνώνεσαι από τα προσωπεία του “δήθεν” και του «κάπως».
Είναι να έχεις διάκριση και καλή προαίρεση, μακριά από διαβολές και κατακρίσεις.
Και τότε η καρδιά δεν προσποιείται.Η αγάπη πλέον δεν είναι προσπάθεια και κόπος.Γίνεται η φυσική μας αναπνοή,μια σταθερά που μας εξελίσσει συνεχώς.
Διότι τελικά η άσκηση της αγάπης δεν ωφελεί μόνο τους γύρω μας, αλλά κυρίως ωφελεί εμάς τους ίδιους.
Αλλά η χαρά που ανθίζει εκεί που δεν την περιμένει κανείς, η συγχώρεση που δίνεται πριν καν ζητηθεί.
Έτσι κάποιος γίνεται “χριστοφόρος”.
Δεν είναι τα μεγάλα κομποσχοίνια και οι βαρυσήμαντες δηλώσεις.
Δεν είναι ο ηθικισμός και η αυστηρότητα των τύπων.
Δεν είναι η εμμονή στα εξωτερικά σχήματα.
Είναι να προτιμάς να τσαλακωθείς, παρά να τσαλακώσεις.
Είναι να ζεις ως γνήσια αποδοχή και όχι σαν την ανοχή του υπερόπτη.
Είναι να κινείσαι με την καλοσύνη που ενώνει και δεν χωρίζει.
Είναι να ξεγυμνώνεσαι από τα προσωπεία του “δήθεν” και του «κάπως».
Είναι να έχεις διάκριση και καλή προαίρεση, μακριά από διαβολές και κατακρίσεις.
Και τότε η καρδιά δεν προσποιείται.Η αγάπη πλέον δεν είναι προσπάθεια και κόπος.Γίνεται η φυσική μας αναπνοή,μια σταθερά που μας εξελίσσει συνεχώς.
Διότι τελικά η άσκηση της αγάπης δεν ωφελεί μόνο τους γύρω μας, αλλά κυρίως ωφελεί εμάς τους ίδιους.
Να θυμάσαι:
Το βαρύ ένδυμα της φθοράς μας δεν είναι το σώμα μας, αλλά ο εγωισμός μας.
«Χριστοφόρος» γίνεται αυτός που άφησε το φως της Χάριτος ελεύθερο στην ζωή του, αχθοφόρος Της που συνάμα κουβαλιέται από Αυτήν.Δεν Την έβαλε σε κουτάκια, δεν Την δούλωσε σε απαιτήσεις.Μα αυτό προϋποθέτει ταπείνωση…Όχι ταπεινοσχημίες, αλλά το ήθος της λάσπης που παραδίδεται στον Πλάστη της.
