Πειραιώς: «Σήμερα εδώ ενώνονται η αρχή της ζωής και η δύναμη της ζωής»

 

Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση πραγματοποιήθηκε σήμερα Τρίτη 31 Μαρτίου 2026 μια όμορφη πασχαλινή δράση αγάπης και προσφοράς, όταν τα παιδιά του Παιδικού Σταθμού και του Νηπιαγωγείου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς επισκέφθηκαν τους ηλικιωμένους που βρίσκονται στο Γηροκομείο Πειραιώς, μεταφέροντας το χαρμόσυνο μήνυμα της εορτής του Λαζάρου.

Θυμίζουμε ότι Πρόεδρος της Εφορείας του Ιδρύματος είναι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, ο οποίος ήταν παρών στην ιδιαίτερα συγκινητική αυτή πρωτοβουλία των Εκπαιδευτηρίων μας.

Οι μικροί μαθητές, με τις χαρούμενες φωνές και την αθωότητά τους, κρατώντας στα χέρια τους τα «Λαζαράκια», επισκέφθηκαν τους παππούδες και τις γιαγιάδες, ψάλλοντας τα παραδοσιακά κάλαντα του Λαζάρου και μεταφέροντας το μήνυμα της ελπίδας και της Αναστάσεως. Η παρουσία τους γέμισε τις καρδιές των ηλικιωμένων με χαρά και συγκίνηση, δημιουργώντας μια γέφυρα επικοινωνίας και αγάπης ανάμεσα στις γενιές.

Τα παιδιά προσέφεραν με πολλή φροντίδα και αγάπη τα δώρα τους στους φιλοξενούμενος του Γηροκομείου Πειραιώς, εκφράζοντας έτσι με τον πιο όμορφο τρόπο την έμπρακτη αγάπη και το σεβασμό προς τους μεγαλύτερους, σε μία επίσκεψη που ανέδειξε τη δύναμη της αγάπης, της παράδοσης και της ανθρώπινης επικοινωνίας.

Εμφανώς συγκινημένος ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη μεγάλη του χαρά «γιατί μας ευλόγησε ο Πανάγιος Θεός και έτσι ενώνονται σήμερα εδώ η αρχή της ζωής και η δύναμη της ζωής», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Μιλώντας για τα παιδιά τα χαρακτήρισε «δώρα του ουρανού», «χρυσάφι της ζωής» και «αγγελούδια», τα οποία ψάλλοντας τα κάλαντα του Λαζάρου «μας χαρίζουν τη δροσιά της καρδιάς τους και της ψυχής τους», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Αναφερόμενος στους παππούδες και τις γιαγιάδες του Γηροκομείου Πειραιώς επεσήμανε: «Είστε οι άνθρωποι που έχτισαν αυτή την πατρίδα, αυτή την Εκκλησία, αυτόν τον κόσμο. Χάρη στον προσωπικό σας αγώνα, στον ιδρώτα σας, στην έμπνευσή σας και στην προσφορά σας έχουμε ό,τι έχουμε». «Είμαστε ευγνώμονες σε όλους σας για αυτή τη μεγάλη προσφορά στη ζωή μας, γιατί είστε εκείνοι που μας χάρισαν τη ζωή μας», πρόσθεσε και συνέχισε: «Από την άλλη πλευρά έχουμε αυτά τα δώρα του Θεού, τα αγγελάκια μας, αυτές τις ψυχές που μας χαρίζουν τη βαθιά επίγνωση ότι έχουμε μέλλον, ότι θα υπάρχουμε και θα έχουμε τη δύναμη της Αγάπης του Θεού στη ζωή μας για πάντα. Δόξα τω Θεώ! Το Άγιο Πάσχα ακριβώς αυτή τη δύναμη έχει: να μας ενώνει όλους».

Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε και συνεχάρη θερμά την Γενική Διευθύντρια του Νηπιαγωγείου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς Μαρία Στεργίου – Καψοκόλη και τους συνεργάτες της, τον Πνευματικό Σύμβουλο των Εκπαιδευτηρίων μας Πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Βουρλάκο, καθώς και τη Γενική Διευθύντρια Ευαγγελία Κονταξή και τους συνεργάτες της για το έργο που προσφέρουν αφού, όπως χαρακτηριστικά είπε «αυτό το μεγάλο σπίτι στον Πειραιά έχει σκοπό να αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο».

«Αυτό το θαύμα που ζούμε τώρα δύο ηλικίες μαζί, είναι πραγματικά κάτι που δίνει μια μεγάλη δύναμη και μια μεγάλη συγκίνηση», είπε ολοκληρώνοντας ο Σεβασμιώτατος, ευχαριστώντας και συγχαίροντας τα παιδιά.

«Εδώ οι παππούδες και οι γιαγιάδες αισθάνονται μεγάλη χαρά που σας βλέπουν και σας καμαρώνουν και είστε δροσιές για τη ζωή μας», είπε καταλήγοντας, ευχόμενος «η Ανάσταση του Λαζάρου, που μας προετοιμάζει για την Ανάσταση του Χριστού, να είναι ευλογία στις οικογένειές σας και σε όλους εσάς».

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος έδωσε μαζί με τις ευχές τους πασχαλινά εδέσματα, ενώ δέχθηκε από τα παιδιά ένα πασχαλινό γλύκισμα.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Τι δεν πρέπει να ζητάμε;

Εξέτασε τον εαυτό σου, ποιος είσαι. 

Γνώρισε τη φύση σου, ότι δηλαδή το μεν σώμα είναι θνητό, η δε ψυχή σου αθάνατη.

Μη ζητάς υπεροχή, αλλά να αναγνωρίζεις της ισότητας της φύσης και να αγαπάς, να είσαι ισότιμος προς εκείνους που φαίνονται ότι υστερούν κάπως απέναντί σου.

Μέγας Βασίλειος

“Η μετάνοια είναι ένα εργόχειρο που δεν τελειώνει ποτέ… κι όταν είναι πύρινη, μπορεί να αποκαταστήσει κάθε απώλεια”

 

Άγιος Παΐσιος

Η μετάνοια για τον αγωνιζόμενο είναι ένα εργόχειρο που δεν τελειώνει ποτέ.

Μετάνοια πραγματική είναι πρώτα να συναισθανθή ο άνθρωπος το σφάλμα του, να πονέση, να ζητήση συγχώρεση από τον Θεό καί μετά να έξομολογηθή. Έτσι θα έρθη η θεία παρηγοριά. Γι’ αυτό πάντα συνιστώ μετάνοια και εξομολόγηση. Μόνον εξομολόγηση ποτέ δεν συνιστώ.

Να, και όταν γίνεται ένας σεισμός, βλέπει κανείς ότι όσοι έχουν καλή προαίρεση συγκλονίζονται, μετανοούν καί αλλάζουν ζωή. Οι άλλοι, οι περισσότεροι, έρχονται προς στιγμήν σέ συναίσθηση, μόλις όμως περάση ό κίνδυνος, πάλι γυρίζουν στην παλιά τους ζωή. Γι’ αυτό, όταν μου είπε κάποιος ότι στην πόλη πού μένει έγινε δυνατός σεισμός, του είπα: Σας κούνησε δηλαδή γερά σας ξύπνησε όμως;. Μάς ξύπνησε, μάς ξύπνησε, μου λέει. Πάλι όμως θα κοιμηθήτε, του είπα.

Ο καρδιακός πόνος και ο εσωτερικός αναστεναγμός είναι τα εσωτερικά δάκρυα, που είναι ανώτερα από τα εξωτερικά. Ένας καημένος, έλεγε: «Τί σκληρός που είμαι, πάτερ! Ούτε ένα δάκρυ! Η καρδιά μου είναι σαν πέτρα. Τί σκληροκαρδία! Αχ!». Ενώ ήταν πολύ ευαίσθητος, αισθανόταν πολύ σκληρός, γιατί δεν έκλαιγε. Αναστέναζε όμως βαθιά, βογγούσε ο καημένος, και έβλεπες έναν αναστεναγμό να βγαίνη από τα βάθη της καρδιάς του!

Κανένας αμαρτωλός δεν πρέπει να απελπισθή ποτέ, αρκεί να μετανοήση, διότι και οι αμαρτίες του είναι λιγότερες από του διαβόλου, και ελαφρυντικά έχει, διότι επλάσθη από χώμα και από απροσεξία γλίστρησε και λασπώθηκε.

Δεν δικαιολογούμαστε, όταν δεν θέλουμε να μετανοήσουμε.

Να παρακαλούμε να δίνη ο Θεός μετάνοια στον κόσμο, για να αποφύγουμε την δικαία οργή του Θεού. Η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με μετάνοια και τήρηση των εντολών Του.

Ο ΑΓΙΟΣ ΥΠΑΤΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΑΓΓΡΩΝ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Υπατίου του Επισκόπου Γαγγρών τιμά σήμερα, 31 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.

Ο Άγιος Υπάτιος ήταν μορφή από εκείνες που δόξασαν την Εκκλησία στους πρώτους αιώνες της και αγωνίσθηκαν για το θρίαμβο του χριστιανισμού και της Ορθοδοξίας. Ήταν επίσκοπος Γαγγρών στα χρόνια του Μεγάλου. Κωνσταντίνου και συμμετείχε στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια (325 μ.Χ.), κατά της πλάνης του Αρείου.
Στο ποιμαντικό του έργο, εξακολούθησε να διδάσκει και να καθοδηγεί το ποίμνιο του, αλλά κυρίως αντιμαχόταν τις αιρέσεις, και ιδιαίτερα την αίρεση των Ναυτιανών. Η επιτυχία με την οποία καταπολεμούσε τους Ναυτιανούς, ξεσήκωσε τα άγρια πάθη τους και ζητούσαν την εξόντωση του.
Έτσι, το έτος 326 μ.Χ. πλήρωσαν κάποιους ειδωλολάτρες, οι οποίοι σε κρημνώδη περιοχή επιτέθηκαν κατά του Αγίου με ξύλα και πέτρες και τον άφησαν μισοπεθαμένο. Πριν ξεψυχήσει, μία εκ των φανατικών αιρετικών γυναικών τον θανάτωσε διά λίθου.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Οσίως ιέρευσας, τω επί πάντων Θεώ, και πρόεδρος ένθεος, της Εκκλησίας Γαγγρών, εδείχθης Υπάτιε, Όθεν θαυματουργίαις, διαλάμπων ποικίλαις, σύνθρονον τω Τεκόντι, τον Υίον ωμολώγεις, δι’ ον και χαίρων ήθλησας, Ιερομάρτυς ένδοξε.

Ο Πειραιώς Σεραφείμ για το Άγιο Φως

Με την ευκαιρία του ερχομού της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ βρέθηκε σήμερα, Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026, στον Ραδιοφωνικό Σταθμό «Πειραϊκή Εκκλησία» και στην εκπομπή «Εφ΄ όλης της ύλης» του Δημήτρη Αλφιέρη.

Ο Σεβασμιώτατος, αφού πρώτα αναφέρθηκε στην πνευματική προετοιμασία μας εν όψει των μεγάλων γεγονότων του Πάθους και της Αναστάσεως του Κυρίου μας, μεταξύ άλλων, έκανε λόγο και για την τελετή αφής του Αγίου Φωτός, τονίζοντας ότι «το Άγιο Φως είναι η διαχρονική απόδειξη της Αναστάσεως του Χριστού».

«Μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία» «προσφέρεται από τον Πανάγιο Θεό αυτό το μεγάλο δώρο του Αγίου Φωτός, του Ακτίστου Αγίου Φωτός που έρχεται στον κόσμο για να επιβεβαιώσει ότι ο Χριστός Ανέστη εκ των νεκρών και συνέτριψε το θάνατο», επεσήμανε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος υπογραμμίζοντας πως «το Άγιο Φως δεν είναι απλώς ένα γεγονός εκκλησιαστικού βίου, αλλά είναι συγκλονιστικό και αιώνιο μήνυμα αθανασίας και Αναστάσεως. Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο τα στοιχεία του Αγίου Φωτός είναι χαρισματικά». «Καθώς εξέρχεται εκ του Παναγίου και Ζωοδόχου τάφου, έχει τα στοιχεία της Χάριτος του Θεού, δηλαδή την ακαΐα. Δεν καίει», τόνισε.

Αναφέροντας πως «δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει οπουδήποτε, αλλά μόνο στο Πανάγιο και Ζωοδόχο Τάφο, εκεί όπου ετέθη το Πανάγιο Σώμα του Κυρίου», μεταξύ άλλων, σημείωσε πως «δίδεται στους πιστούς για την πνευματική τους συγκρότηση και για τον πνευματικό τους αγώνα. Ενδυνάμωση δηλαδή και βεβαίωση ότι μπορούμε να υποφέρουμε πολλά, αλλά στο τέλος του δρόμου υπάρχει για όλους μας η Ανάσταση».

Επίσης, εξήρε τις προσπάθειες του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών κ. Γιώργου Γεραπετρίτη, προκειμένου το Άγιο Φως να φτάσει, από τον Πανάγιο και Ζωοδόχο Τάφο του Κυρίου μας, στο Αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και από εκεί σε κάθε γωνιά της πατρίδος μας.

Τέλος, ευχήθηκε σε όλους «να έχουν τη Χάρη του Θεού και το φως της Αναστάσεως στη ζωή τους».

 

Ισραήλ: Ανοίγει ο Πανάγιος Τάφος για τους Χριστιανούς

 

Το Ισραήλ ανακοίνωσε, την Κυριακή 29 Μαρτίου 2026, τη δημιουργία ενός ειδικού σχεδίου που θα επιτρέψει στους Χριστιανούς ηγέτες να τελέσουν τις λειτουργίες τους στον Ναό του Πανάγιου Τάφου.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το NBC, η απόφαση αυτή από το Γραφείο του Μπενιαμίν Νετανιάχου ήρθε ως άμεση απάντηση στις έντονες διεθνείς διαμαρτυρίες που προκάλεσε η παρεμπόδιση του Λατίνου Πατριάρχη την Κυριακή των Βαΐων των Καθολικών.

Οι ισραηλινές Αρχές υποστηρίζουν ότι οι περιορισμοί είναι προσωρινοί και επιβάλλονται για την προστασία των θρησκευτικών ηγετών από τις συνεχιζόμενες πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν που στοχεύουν την Ιερουσαλήμ.

Η κυβέρνηση διευκρίνισε μέσω του X ότι οι κινήσεις της δεν έχουν κακόβουλη πρόθεση, αλλά υπαγορεύονται από την ανάγκη για ασφάλεια.

Όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά από το πρωθυπουργικό γραφείο, «τις τελευταίες ημέρες, το Ιράν έχει στοχεύσει επανειλημμένα τους ιερούς τόπους και των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών στην Ιερουσαλήμ με βαλλιστικούς πυραύλους»

Μάλιστα, επισημάνθηκε το εξής: «Σε ένα χτύπημα, θραύσματα πυραύλων έπεσαν μέτρα μακριά από τον Ναό του Πανάγιου Τάφου. Ως αποτέλεσμα, το Ισραήλ ζήτησε προσωρινά από τους πιστούς όλων των θρησκειών να μην προσεύχονται στους ιερούς τόπους στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ για να τους προστατεύσει».

Η Αστυνομία, νωρίτερα, είχε σταματήσει τον καρδινάλιο Πιερμπατίστα Πιτσαμπάλα και τον πατέρα Φραντσέσκο Ιέλπο, γεγονός που προκάλεσε την παρέμβαση ξένων ηγετών.

Το Γραφείο του Μπενιαμίν Νετανιάχου σημείωσε ότι η Αστυνομία έδρασε με γνώμονα την ασφάλεια του Πατριάρχη και ότι ήδη ετοιμάζεται το πλάνο για τις επόμενες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας των Καθολικών.

Η Αστυνομία του Ισραήλ επιβεβαίωσε ότι η θρησκευτική ελευθερία παραμένει σεβαστή, αλλά υπόκειται στους απαραίτητους περιορισμούς που επιβάλλει η πολεμική σύρραξη.

Διεθνής κατακραυγή για το μπλόκο στους Χριστιανούς

Η παρεμπόδιση της λειτουργίας της Κυριακής των Βαΐων των Καθολικών προκάλεσε σειρά αντιδράσεων από την Ευρώπη και το Βατικανό.

Από την πλευρά της, η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, έκανε λόγο για «προσβολή προς τους πιστούς», ενώ ο Γάλλος Πρόεδρος, Εμανουέλ Μακρόν, καταδίκασε την απόφαση κάνοντας λόγο για «παραβίαση του καθεστώτος των ιερών τόπων».

Επίσης, ο Πάπας Λέων ΙΔ’ εξέφρασε την υποστήριξή του στους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής, ενώ η Ιταλία κάλεσε τον πρεσβευτή του Ισραήλ για εξηγήσεις.

Το Λατινικό Πατριαρχείο χαρακτήρισε το περιστατικό ως «ένα σοβαρό προηγούμενο που αγνοεί τις ευαισθησίες δισεκατομμυρίων ανθρώπων».

Η γερμανική πρεσβεία και η Αντιπροεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τόνισαν, επίσης, ότι η θρησκευτική ελευθερία πρέπει να παραμείνει αδιαπραγμάτευτη.

Ύστερα από αυτές τις πιέσεις, οι ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας δεσμεύτηκαν να εξασφαλίσουν τη δυνατότητα προσκυνήματος για τους ηγέτες των εκκλησιών κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης εβδομάδας των Παθών.

Στ' Κατανυκτικός Εσπερινός στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς (ΦΩΤΟ)

 

Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ τελέστηκε χθες Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 ο Κατανυκτικός Εσπερινός της Ε΄ Εβδομάδος των Νηστειών (Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας) στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αναλήψεως του Κυρίου Δραπετσώνας.

Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, ο οποίος, ολοκλήρωσε τις πνευματικές μελέτες κατά τους Κατανυκτικούς Εσπερινούς, αναφέρθηκε στο βαθύτερο και υπαρξιακό νόημα της Αναστάσεως του Κυρίου μας αναδεικνύοντας, με γλαφυρό τρόπο, τη σημασία της για τη ζωή, τον θάνατο και τις δοκιμασίες του ανθρώπου.

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία λέγεται Εκκλησία της Αναστάσεως», είπε αρχικά ο Σεβασμιώτατος, εξηγώντας πως «γιορτάζουμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα την Ανάσταση του Χριστού, διότι συνειδητοποιούμε ότι αυτό το γεγονός δίδει απάντηση στο πιο καίριο και καθοριστικό γεγονός της ζωής μας: το γεγονός του θανάτου μας. Όλοι μας γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το μόνο που κρατάμε σίγουρα στα χέρια μας είναι ο θάνατός μας. Το μόνο για το οποίο είμαστε απόλυτα σίγουροι. Το μόνο που δεν γνωρίζουμε είναι πότε θα συμβεί αυτό», σημείωσε.

Αναφέροντας μία προσωπική εμπειρία που έζησε ως εφημέριος σε ενορία που διακονούσε, μίλησε για τη σχέση ζωής και θανάτου, αλλά και για το νόημα της ανθρώπινης ζωής, υπογραμμίζοντας ότι η Ανάσταση αποκαλύπτει πως ο θάνατος δεν αποτελεί αφανισμό της ύπαρξης, αλλά μετάβαση σε μια ανώτερη πραγματικότητα ζωής.

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι ο Χριστός εισήλθε εκουσίως στον θάνατο για να καταργήσει την εξουσία του. Η κάθοδος του Κυρίου στον Άδη και η Ανάστασή Του σηματοδοτούν τη συντριβή της κυριαρχίας του θανάτου και την αποκάλυψη μιας ζωής ισχυρότερης από αυτόν — της ζωής του Χριστού.

«Εκείνη τη νύχτα δόθηκε και κερδήθηκε η μεγαλύτερη μάχη των αιώνων. Η μάχη ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Για αυτό, λοιπόν, γιορτάζουμε, διότι ξέρουμε ότι το πιο καίριο ανθρώπινο πρόβλημα είναι η πάλη του ανθρώπου ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Και ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει μια Ζωή πιο δυνατή από το θάνατο. Είναι η Ζωή του Χριστού», είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως η Ανάσταση αφορά άμεσα κάθε άνθρωπο, διότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός, αλλά και τέλειος άνθρωπος και συνεπώς η Αναστημένη ζωή Του προσφέρεται ως προορισμός ολόκληρης της ανθρωπότητας. «Ο θάνατος έχει πια νικηθεί! Ο Χριστός έχει αναστηθεί για πάντα!», συμπλήρωσε.

Η Ανάσταση «μας αποκαλύπτει ότι η ζωή μας έχει νόημα. Ότι το νόημα της ζωής μας δεν είναι στη γη, αλλά φτάνει στον ουρανό», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας ότι «ο τάφος είναι απλώς η πόρτα δια της οποίας μεταβαίνουμε από το θάνατο στη ζωή. Και έτσι η ζωή μας αποκτά νόημα. Και το νόημα είναι η θέωσή μας». «Ζούμε στη γη για να κερδίσουμε τη Βασιλεία του Θεού. Ζούμε τη ζωή ως στάδιο του αγώνα για τη σωτηρία μας», σημείωσε.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Σεβασμιώτατος στους Αγίους της Εκκλησίας μας, οι οποίοι αποτελούν ζωντανή απόδειξη της νίκης κατά του θανάτου. Τα άφθαρτα λείψανά τους και τα θαύματά τους μαρτυρούν, όπως τόνισε, τη δύναμη της Θείας Χάριτος και την πραγματικότητα της Αναστάσεως.

Επισημαίνοντας πως «ο τάφος δεν είναι το τέρμα» και πως για αυτό το γεγονός μας βεβαιώνουν «ο Χριστός πρώτος, η Παναγία δεύτερη, όλοι οι Άγιοι στη συνέχεια», αναφέροντας συγκεκριμένα παραδείγματα, υπογράμμισε πως οι Άγιοι δεν φοβήθηκαν τον θάνατο, διότι είχαν βεβαιότητα ότι πορεύονται προς τη ζωή. «Οι Άγιοι, λοιπόν, είναι οι άνθρωποι που νίκησαν το θάνατο» και «έγιναν μέτοχοι της Αναστημένης ζωής του Χριστού και νίκησαν έτσι το θάνατο», είπε χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας πως «τα θαύματα όλων των Αγίων, τα σώματά τους που διατηρούνται ακέραια, είναι όλα μα όλα μαρτυρίες που κραυγάζουν ότι ο Χριστός Ανέστη. Για αυτό σήμερα πηγαίνουμε στους Αγίους, για αυτό ζητάμε τη μεσιτεία τους, γιατί είναι πιο ζωντανοί από εμάς τους ζωντανούς».

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος σημείωσε με έμφαση ότι ο χριστιανός δεν καλείται να αντιμετωπίζει τον θάνατο χωρίς ελπίδα. Η πίστη στην Ανάσταση μεταμορφώνει τη θλίψη σε ελπιδοφόρα προσδοκία. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι όταν θα έρθει το βέβαιο γεγονός του θανάτου μας αν θα είμαστε ενωμένοι με τον Χριστό κατά τη στιγμή της εξόδου από τη ζωή. «Στο τέλος αυτής της επίγεια ζωής δεν μας αναμένει ο θάνατος, αλλά η Ζωή που νίκησε το θάνατο. Και αν υπάρχει κάτι που πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι το αν θα πεθάνουμε». «αλλά αν, την ώρα που θα φύγουμε, θα είμαστε συντροφιά με τον Χριστό», είπε χαρακτηριστικά και αναφερόμενος σε ποιμαντικές εμπειρίες, επεσήμανε ότι ακόμη και μέσα στον βαθύ πόνο της απώλειας γεννώνται τα πιο ουσιαστικά υπαρξιακά ερωτήματα, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο σε πνευματική ωρίμανση και βαθύτερη κατανόηση της Αναστάσεως. «Βέβαια ενώπιον ενός θανάτου, είναι ανθρώπινος ο πόνος για την κατ’ άνθρωπον στέρηση. Αλλά, όπως ταπεινά επιτρέψτε μου να πω, οι ώρες του μεγάλου πόνου είναι οι ώρες της πιο μεγάλης αλήθειας», σημείωσε.

«Ο Θεός δεν έχει τη δική μας κακία, αλλά είναι γεμάτος αγάπη», είπε σε άλλο σημείο του κηρύγματός του ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας πως «κοιτάζει ποια είναι η καλύτερη ώρα και για τον χειρότερο ακόμη άνθρωπο, ώστε να βρει το δυνατόν έλεος και να μπορέσει να ζήσει μέσα στη Βασιλεία του Θεού». «Να τον αναπαύσει κοντά Του. Μέσα στο Αναστάσιμο Φως του Χριστού, στη γλυκύτητα της παρουσίας, στην ωραιότητα την απερίγραπτη του Παναχράντου προσώπου Του. Παράδεισος είναι να βλέπεις τον Χριστό, τίποτα άλλο».

«Η Ανάσταση του Χριστού φωτίζει το νόημα της ζωής μας, φωτίζει το νόημα του θανάτου μας», σημείωσε, επισημαίνοντας παράλληλα πως «θα πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε τις αρρώστιες και τις δοκιμασίες της ζωής μας μέσα από το Αναστάσιμο Φως». Και συνέχισε: «Δια του Σταυρού όμως ήρθε τελικά η χαρά σε όλο τον κόσμο. Όταν ξέρω, λοιπόν, ότι ο Σταυρός ακολουθήθηκε από την Ανάσταση, τότε πλέον γνωρίζω ότι μέσα από τα δικά μου παθήματα, μέσα από τις δικές μου αρρώστιες αξιώνομαι να γίνω μέτοχος των του Χριστού Παθημάτων. Και ας μην γελιόμαστε, κανείς δεν πόνεσε τόσο όσο ο Χριστός. Έτσι ο οποιοσδήποτε ανθρώπινος πόνος, η οποιαδήποτε ανθρώπινη θλίψη και δοκιμασία βρίσκει την ανακούφιση στο Πάθος του Χριστού».

«Η Ανάσταση του Χριστού μας αποκαλύπτει ότι καμιά δοκιμασία δεν είναι το τέλος. Στο τέλος κάθε δοκιμασίας υπάρχει η Ανάσταση και αυτό είναι που είναι σημαντικό πια για μας», συμπλήρωσε.

Ο Σεβασμιώτατος, σημείωσε, επίσης, τη σημασία της προσωπικής ευθύνης, τονίζοντας ότι ορισμένες δοκιμασίες συνδέονται με τις ανθρώπινες επιλογές και την απομάκρυνση από τον Θεό. «Πολλές φορές ο πόνος, η δοκιμασία, η αρρώστια, μπορεί να μην οφείλονται σε παραχώρηση του Θεού, αλλά στη δική μας αμαρτωλότητα». «Πολλές φορές εμείς είμαστε τελικά οι αίτιοι των όσων υφιστάμεθα», είπε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως, ακόμη και τότε, η μετάνοια καθιστά δυνατή τη συμμετοχή στην Αναστάσιμη ζωή, όπως φανερώνει το παράδειγμα του ευγνώμονος ληστή, ο οποίος «είναι το ενδεικτικότερο παράδειγμα»

Στη συνέχεια, μιλώντας για τη χαρά της Αναστάσεως, επεσήμανε: «Η Ανάσταση του Χριστού πρέπει να περάσει στην καθημερινότητά μας. Δεν είναι μια γιορτή της Εκκλησίας. Είναι μια γιορτή της ζωής. Δεν είναι μια γιορτή σε μια ορισμένη περίοδο. Είναι πρόσκληση ώστε όλη η ζωή του ανθρώπου να είναι αναστημένη». «Όταν ο Χριστός είναι Αναστημένος μέσα σου, τότε τα πάντα είναι γεμάτα χαρά. Τους βλέπεις όλους ως χαρά και ευλογία στη ζωή σου. Άλλωστε αυτή είναι η προϋπόθεση για να γιορτάσουμε την Ανάσταση». «Η ημέρα της Αναστάσεως είναι η ημέρα χαράς». «Όποιος είναι αναστημένος, όποιος έχει τη χαρά της Αναστάσεως, ο οποίος νοιώθει ότι η Ανάσταση τον αφορά προσωπικά, οντολογικά, υπαρξιακά, νιώθει την ανάγκη, γεμάτος χαρά, να αγκαλιάσει τους άλλους, γιατί ελευθερώθηκε από το θάνατο».

Σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος ανέφερε: «Η Ανάσταση του Χριστού είναι η συντριβή του ανθρωπίνου μίσους. Το ανθρώπινο μίσος πρόσφερε στον Χριστό το Σταυρό και ο Χριστός πρόσφερε στους Σταυρωτές του την Ανάσταση». «Μίσος και Ανάσταση δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Όποιος προτιμάει να κρατήσει το μίσος, την πικρία, την κακία, τον εγωισμό, αυτός είναι ταλαίπωρος άνθρωπος, γιατί ενώ δίπλα του κυλάει το ποτάμι της ζωής, αυτός προτιμά τα βρωμόνερα του εγωισμού και των παθών του. Και είναι τραγικό πράγμα να είσαι μέσα στην Εκκλησία, να λες ‘’Χριστός Ανέστη’’, να απαντάς με το στόμα ‘’Αληθώς Ανέστη’’, και μέσα σου να έχεις δολιότητα, φθόνο, κακία. Να είσαι δηλαδή δούλος των παθών σου». Ο Θεός με την Ανάστασή Του άφησε να ξεχυθεί η πηγή της αγάπης Του. Με την Ανάστασή Του αγκαλιάζει τα σύμπαντα, ανιστά τον κόσμο, ανορθώνει όλους τους πεσμένους, εμπνέει όλους τους αποτυχημένους, διότι η Ανάσταση του Χριστού βιώνεται στις ψυχές των χριστιανών μόνο ως αγάπη». «Η Ανάσταση, λοιπόν, και η αγάπη είναι συνώνυμα».

«Ο άνθρωπος ζώντας στην Εκκλησία, ζει τη διαρκή Ανάσταση. Η Εκκλησία είναι η προέκταση της Ανάστασης και ο χώρος που η Ανάσταση βιώνεται», είπε ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας πως «η Ανάσταση πρέπει να είναι καθημερινό μας βίωμα και δεν πρέπει να μένουμε στις μικρότητες των άλλων». «Όταν κάποιος μας λέει ‘’Χριστός Ανέστη’’ και εμείς απαντούμε ‘’Αληθώς Ανέστη’’ τότε επιλέγουμε τον αναστάσιμο τρόπο της ζωής. Δεν είναι απλώς ένας τυπικός διάλογος το ‘’Αληθώς Ανέστη’’. Περιέχει μέσα σε δύο λέξεις όλο το νόημα του γεγονότος της Αναστάσεως και των καρπών που απέρρευσαν από τον Σταυρό του Κυρίου μας και την Ανάστασή Του για ολόκληρο τον κόσμο».

«Σε αυτήν την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, ας ευχηθούμε με όλη μας την καρδιά – και ευχηθείτε και εσείς – να είναι η Ανάσταση του Χριστού ο τρόπος της ζωής όλων μας», είπε καταλήγοντας.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Πάντοτε με οδηγόν την αλήθειαν

 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὴ δύσκολη καὶ ὑποκριτικὴ ἐποχὴ μας χάσαμε τὴν ἀλήθεια. Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἐξοικειωθεῖ σὲ μεγάλο βαθμὸ μὲ τὸ ψέμα καὶ κάποτε πιστεύουν, ἀπὸ τὴν πολλὴ χρήση, ὅτι εἶναι ἀλήθεια.

Ψεύδονται καὶ σὲ γνωστοὺς καὶ σὲ ἀγνώστους, χωρὶς τὸν παραμικρὸ ἔλεγχο τῆς συνείδησής του. Μερικοὶ μάλιστα δικαιολογοῦν τὴν… ψευδολογία τους ἐπικαλούμενοι τὸ τί κάνουν οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι στὴν καθημερινή τους ζωή.

Εἶναι πολλὲς οἱ αἰτίες ποὺ οἱ ἄνθρωποι χρησιμοποιοῦν τὸ ψέμα. Ἐνδεικτικὰ σημειώνουμε μερικές. Ὅταν ἡ ἀλήθεια τοὺς μειώνει. Γιὰ ἐξυπηρέτηση συμφερόντων. Γιὰ κάλυψη προσωπικῶν ἐπιδιώξεων, ποὺ δὲν εἶναι κοινὰ ἀποδεκτές. Γιὰ νὰ ἀμυνθοῦν γιὰ ἀδικίες ποὺ ἔκαναν. Γιὰ συγκάλυψη παράνομων καὶ ἀνήθικων πράξεων. Ὅταν γίνονται συνήγοροι ἄδικων καὶ πονηρῶν ἀνθρώπων. Ὅταν ἐπιδιώκουν τὴν προβολὴ καὶ εἶναι φιλόδοξοι καὶ πολλὲς ἄλλες.

Στοὺς ἀνθρώπους τοῦ ψεύδους δὲν ἔχεις τίποτα νὰ θαυμάσεις στὴ ζωή τους. Ἡ συμπεριφορὰ τους εἶναι πάντα ἀπωθητική. Τὸ λόγια τους εἶναι προκλητικὰ καὶ οἱ σκέψεις τους εἶναι παράλογες. Βγάζουν συμπεράσματα γιὰ πρόσωπα καὶ πρά­γματα, ποὺ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὴν πραγματικότητα.

Ὅμως τὸ ἐνδιαφέρον μας πρέπει νὰ στραφεῖ στοὺς ἀν­θρώπους ποὺ ὑποστηρίζουν πάντα τὴν ἀλήθεια καὶ σταθερὰ ἀποφεύγουν τὸ ψέμα, γιατί εἶναι χριστιανοὶ καὶ τὸ θεωροῦν μεγάλη ἁμαρτία. Πρόκειται γιὰ ἐνάρετους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἀδιαφοροῦν γιὰ τά ὅσα γίνονται στὴν κοινωνία καὶ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς ἀλήθειας παντοῦ. Κινοῦνται πάντα μὲ ἥσυχη τὴ συνείδησή τους, χωρὶς νὰ ὑποχωροῦν στὰ βέλη τῶν ἀνθρώπων τοῦ ψεύδους καὶ τῆς συκοφαντίας.

Χρησιμοποιώντας τὴν πολύτιμη ἐμπειρία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, θὰ δοῦμε στὴ συνέχεια πῶς κινοῦνται οἱ ἄνθρωποι τῆς ἀλήθειας καὶ ποιὰ εἶναι τὰ πνευματικά τους κατορθώματα καὶ τί ἐπίδραση ἀσκοῦν στὴν κοινωνία. Εἶναι λοιπὸν δυνατοὶ καὶ ἀνώτεροι πνευματικά. Ἔχουν μεγάλη ἀρετή. Ὁ λόγος τους εἶναι καθαρὸς καὶ γυμνός. Διακρίνεται γιὰ τὴν ὀμορφιά του. Ἔχουν ἐσωτερικὴ γαλήνη καὶ ἀδιαφοροῦν στὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐχθρῶν τους. Δὲν κρύβονται ἀπὸ κανένα, δὲν φοβοῦνται τὸν κίνδυνο, δὲν ἐπιθυμοῦν τὴ δόξα καὶ δὲν ταυτίζουν τὸν ἑαυτό τους μὲ τὰ κοινὰ καὶ ἀνθρώπινα. Εἶναι πέρα καὶ πάνω ἀπὸ αὐτά. Μένουν ἐπίσης ἀκατάβλητοι στὶς συκοφαντίες, ἐνῷ ὑπερασπίζονται μὲ παρρησία καὶ χωρὶς φόβο ἐκείνους ποὺ ἀδικοῦνται.

Ἡ ἀλήθεια χρησιμοποιεῖ λίγα λόγια καὶ νικᾶ τοὺς ψεῦτες καὶ συκοφάντες. Τὸ ψέμα χρησιμοποιεῖ ἄπειρα λόγια καὶ ἀποδυναμώνεται. Ἡ ἀλήθεια ὅσο πολεμεῖται, τόσο λάμπει. Τὸ ψέμα μὲ τὸν πληθωρικὸ λόγο αὐτοκαταστρέφται.

«Ἡ ὀμορφιὰ τῆς ἀλήθειας θέλει νὰ στηρίζεται πάνω στὶς πράξεις», λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ἡ ἀλήθεια δὲν εἶναι μόνο λόγος. Εἶναι καὶ στάση ἀπέναντι σὲ κάποιο γεγονός, ἡ ὁποία διακρίνεται ἀπὸ σταθερότητα στὴν περιγραφὴ καὶ ἀνωτερότητα στὴν ἀντιμετώπιση.

Ὁ ἐργάτης τῆς ἀλήθειας δὲν περιορίζεται στὸ παρὸν καὶ δὲν περιμένει ἀμέσως τὴν ὁποιαδήποτε ἀμοιβή. Δὲν εἶναι ἰδιοτελής. Εἶναι ἐθελοντὴς πού ἔχει ἀναφορὰ στὸ Θεό. Δὲν ἀνυπομονεῖ, οὔτε προετοιμάζεται γιὰ κάτι. Διακονεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ μέχρι ἐκεῖ. Καὶ πάντα γιὰ τοὺς ἄλλους καὶ ποτὲ γιὰ τὸν ἑαυτό του.

Ἕνας συνειδητὸς χριστιανὸς εἶναι ὁπωσδήποτε φίλος τῆς ἀλήθειας. Εἶναι καθαρός, σα­φὴς καὶ λαμπερός. Εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Εἶναι ἡ ἐλπίδα τῆς κοινωνίας.

Αν είχα αγάπη…

 

Αββά Δωρόθεου

Αν είχα αγάπη και συμπαθούσα και πονούσα το πλησίον μου, δεν θα είχα το νου μου στα ελαττώματα του πλησίον… η αγάπη θα σκέπαζε κάθε σφάλμα, όπως ακριβώς έκαναν οι άγιοι, όταν έβλεπαν τα ελαττώματα των ανθρώπων.

Διότι μήπως είναι τυφλοί οι άγιοι και δεν βλέπουν τα αμαρτήματα;

Και ποιος μισεί τόσο πολύ την αμαρτία όσο οι άγιοι;

Και όμως δεν μισούν εκείνον που αμαρτάνει, ούτε τον κατακρίνουν,

Ούτε τον αποστρέφονται, αλλά υποφέρουν μαζί του, τον συμβουλεύουν, τον παρηγορούν, τον γιατρεύουν σαν άρρωστο μέλος του σώματός τους,

Κάνουν τα πάντα για να τον σώσουν…

Με τη μακροθυμία και την αγάπη τραβούν (ελκύουν) τον αδελφό και δεν τον απωθούν ούτε τον σιχαίνονται,

Όπως η μητέρα που έχει άσχημο παιδί δεν το σιχαίνεται, ούτε το αποφεύγει, αλλά μ’ ευχαρίστηση το στολίζει και κάνει ο,τι μπορεί για να το ομορφύνει, έτσι και οι άγιοι πάντοτε σκεπάζουν, στολίζουν, φροντίζουν, ώστε και αυτόν που αμαρτάνει να διορθώσουν την κατάλληλη στιγμή… και να μην αφήσουν να πάθει κανένας άλλος κακό εξαιτίας του, αλλά και οι ίδιοι να προκόψουν περισσότερο στην αγάπη του Χριστού…

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ιωάννου του συγγραφέα της Κλίμακος τιμά σήμερα, 30 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας γεννήθηκε πιθανότατα το 523 μ.Χ. στη Συρία. Ήταν γιος πλούσιας και ευσεβούς οικογένειας. Σε νεαρή ηλικία, παρακολούθησε ανώτερο κύκλο μορφώσεως, ώστε να διακρίνεται ανάμεσα στους συνομήλικούς του.

Εκείνος όμως, ενδιαφερόταν περισσότερο για την προσευχή, τις θεολογικές μελέτες, την συγγραφική εργασία και την άσκηση.
Πήγε στο Όρος Σινά, κοντά στον φημισμένο αναχωρητή Μαρτύριο, ο οποίος καθοδήγησε πνευματικά τον νεαρό Ιωάννη. Μετά από τέσσερα χρόνια άσκησης, εκάρη μοναχός ενώ η φήμη των αρετών και της σοφίας του είχε ευρύτερα διαδοθεί.

Γι’ αυτό πολλοί μοναχοί και λαϊκοί, αλλά και αξιωματούχοι έρχονταν στη Μονή για να ζητήσουν τη συμβουλή του. Είχε και το χάρισμα της θαυματουργίας. Λόγω της διαβίωσής του στην Ιερά Μονή Σινά ονομάζεται και Σιναΐτης. Μετά το θάνατο του ηγούμενου της Μονής και κατόπιν απαιτήσεως των αδελφών δέχθηκε να γίνει Ηγούμενος της ιεράς Μονής Σινά για μερικά χρόνια.

Η νοσταλγία, όμως, της ερημικής ζωής, έκανε τον Ιωάννη να αποσυρθεί πάλι στην έρημο και να αφοσιωθεί πάλι στις μελέτες του. Εκοιμήθη εν ειρήνη περί το 606 μ.Χ. και άφησε δύο σπουδαιότατα συγγράμματα, την «Κλίμακα» και τον «Λόγον προς τον Ποιμένα».

Η «Κλίμακα» περιλαμβάνει τριάντα λόγους περί αρετής, όπου ο καθένας λόγος περιλαμβάνει και μια αρετή, ξεκινώντας από τις πιο πρακτικές και ανεβαίνοντας σαν σκαλοπάτια κατέληξε στις θεωρητικά υψηλές. Στη πνευματική ζωή έχουμε βαθμίδες χαμηλές και υψηλές, καταστάσεις κατώτερες και ανώτερες. Γι’ αυτό και το σύγγραμμα ονομάζεται Κλίμακα των αρετών.

Στο έργο του αυτό ο συγγραφέας παρουσιάζει συστηματικά τις ιδέες του για την κοινοβιακή κυρίως, αλλά και για την ερημική ζωή, ταξινομώντας αυτές κατά τρόπο που δείχνει πορεία προς την ηθική τελείωση. Είναι γραμμένο σε κομψή ελληνική γλώσσα, καλοδουλεμένη με χάρη και μελωδικότητα.

Έχει διαύγεια, γλαφυρότητα, παραστατικότητα και παρουσιάζει πλούτο εκφράσεως, καλαισθησία και ευγένεια. Στη διακόσμηση του λόγου με εικόνες και παρομοιώσεις ο ιερός συγγραφέας είναι απαράμιλλος. Πάσης φύσεως σχήματα λόγου αναδύονται καθώς και ωραίες και επιτυχημένες προσωποποιήσεις.

Από την αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής το σύγγραμμά του διαβάζεται σε όλα τα ορθόδοξα μοναστήρια. Επειδή είναι παγκόσμιο κειμήλιο αναλύσεως όλων των παθών και των αρετών, η Εκκλησία τιμά ιδιαίτερα σε αυτή τη πνευματική περίοδο τον συγγραφέα άγιο Ιωάννη της Κλίμακας και το προτείνει για ανάγνωσμα. Η μνήμη του εορτάζεται στις 30 Μαρτίου και την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Μερικοί λόγοι του, από την Κλίμακα:
1) Η ταπεινοφροσύνη είναι ουράνιος ανεμοστρόβιλος που μπορεί να ανεβάσει την ψυχή από την άβυσσο της αμαρτίας στα ύψη του ουρανού.
2) Μητέρα της πηγής είναι η άβυσσος των υδάτων πηγή δε της διακρίσεως η ταπείνωσις.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείον κλίμακα, υποστηρίξας, την των λόγων σου, μέθοδον πάσι, Μοναστών υφηγητής αναδέδειξαι, εκ πρακτικής Ιωάννη καθάρσεως, προς θεωρίας ανάγων την έλαμψιν. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

ΚΑΠΟΙΑ ΜΑΣ ΞΕΠΕΡΑΣΕ (Κυριακή Ε΄ Νηστειών).

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου

Στο εκπνοή της Μεγάλης Σαρακοστής και προ της Μεγάλης Εβδομάδας η Εκκλησία θέτει ενώπιόν μας το τρανταχτό «υπόδειγμα μετανοίας» της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Η πνευματική μας μάχη εν όψει του Πάσχα πλησιάζει στο τέλος της, το αποτέλεσμα για κάποιους πιθανόν να είναι νικηφόρο, για πολλούς ίσως αμφίρροπο, για άλλους όμως, τους περισσότερους μάλλον από μας, απογοητευτικό, ή, στην καλύτερη περίπτωση, απλώς στάσιμο (Κυριακή Ε΄ Νηστειών).

Έρχεται λοιπόν η αγία Μαρία να μας αφυπνίσει. Όχι με χάδια και αβρότητες. Αλλά με τρόπο βίαιο, επαναστατικό, τρομερά ρηξικέλευθο. Κόντρα σε καθετί που έχουμε συνηθίσει, κόντρα σε κάθε κατεστημένο μέσα μας, κόντρα σε κάθε πνευματικό μας ψιλοβόλεμα, κόντρα σε κάθε κατάσταση πνευματικής ψευδοαυτάρκειας και επανάπαυσης, με την οποία ξεγελάμε την υπνώττουσα, ρέγχουσα συνείδησή μας.

Η αγία Μαρία είναι ένας ηχηρός κόλαφος στα λιμνάζοντα ύδατα των υπαρξιακών μας ψευδαισθήσεων. Η ζωή της ξεπέρασε συνήθεις κανόνες και όρια, σε όποια φάση και αν την παρατηρήσουμε. Αν επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην εφάμαρτη βιοτή της, η εκρηκτική της αμαρτωλότητα είναι, το λιγότερο, σοκαριστική. Αν στρέψουμε το βλέμμα στη συγκλονιστική, ανατρεπτική της μετάνοια, ολόκληρος ο κόσμος, φυσικός και πνευματικός, άγγελοι και άνθρωποι, στεκόμαστε μπροστά της άφωνοι, ενεοί.

Σε όποια κατάσταση λοιπόν και αν βρισκόμαστε εμείς, η αγία Μαρία βάζει στο στόμα μας φραγή. Προφασιζόμαστε μήπως αδυναμία να αναχαιτίσουμε την καθοδική μας καταφορά, να αποτινάξουμε τον φονικό εναγκαλισμό της αμαρτίας; Η αγία Μαρία μας αφαιρεί κάθε δικαίωμα απολογίας, ακυρώνει κάθε δικαιολογία μας. Γιατί εκείνη βούτηξε βαθιά με ακατάσχετη ορμή, περισσότερο από κάθε άλλον, «εν αβύσσω κακών». Και όμως με δύναμη όντως ακαταγώνιστη, απωθώντας ανεπίστροφα «τας των ηδονών ακαθέκτους ορμάς», κατέπαυσε «κυμαινομένην θάλασσαν», τον αφρισμένο κλύδωνα των πειρασμών, ανακατεύθυνε οριστικά το ρεύμα της ψυχής της προς τον Θεό. Με τη χάρη της Θεομήτορος απέκρουσε «λύσσαν παθών βιαίως οχλούντων και κατήσχυνε εχθρόν τον πτερνίσαντα».

Ούτε δικαιολογίες στέκουν εκ μέρους μας λοιπόν, αλλά ούτε και απογοήτευση για το όποιο κατάντημά μας. Αν εκείνη τα κατάφερε, γιατί όχι κι εμείς;

Βρισκόμαστε όμως τυχόν σε καλή πνευματική κατάσταση, σε μετάνοια, αγώνα και άσκηση;

Ας μην παίρνουν αέρα τα μυαλά μας. Η αγία Μαρία μας αφαιρεί κάθε αφορμή για κομπασμό, έπαρση και καμάρι για τις δήθεν αρετές μας. Γιατί υπήρξε ασυγκρίτως πιο δυναμική στη μετάνοιά της από εμάς. Ανυψώθηκε «προς την ακροτάτην αρετήν παραδόξως, αγγέλων φύσιν καταπλήξασα, …ασώματον πολιτείαν εν σώματι μετελθούσα, …αΰλως βιώσασα και φύσιν υπερβάσα». Ο πάτερ Ζωσιμάς, που χάριτι Θεού την ανακάλυψε εν μέσω της ερήμου, την έβλεπε ως «θαύμα καινόν». Γέμισε θάμβος, εκστασιάσθηκε. «Άγγελον γαρ εώρα εν σώματι».

Ζεις στην αμαρτία λοιπόν;

Μην απελπίζεσαι, αλλά και μην προφασίζεσαι αδυναμία διόρθωσης.

Ζεις μήπως ενάρετα;

Μην επαίρεσαι.

Η αγία Μαρία σε ξεπέρασε και στο ένα και στο άλλο!

ΔΥΝΑΜΕΘΑ

 

 Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δυνάμεθα”  (Μάρκ. 10, 38-39) 
Ο ᾿Ιησοῦς τότε τοὺς εἶπε· «Δὲν ξέρετε τί ζητᾶτε. Μπορεῖτε νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι τοῦ πάθους ποὺ θὰ πιῶ ἐγὼ ἢ νὰ βαφτιστεῖτε μὲ τὸ βάπτισμα μὲ τὸ ὁποῖο θὰ βαφτιστῶ ἐγώ;» «Μποροῦμε», τοῦ λένε. 

          Καθώς πλησιάζουμε προς την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα η Εκκλησία ορίζει την τελευταία Κυριακή των Νηστειών να διαβάζεται ένα απόσπασμα από το ευαγγέλιο του Μάρκου, το οποίο αναφέρεται σε ένα παράξενο αίτημα δύο από των πρώτων μαθητών του Κυρίου, του Ιακώβου και του Ιωάννη του ευαγγελιστή. Έρχονται, όταν ο Ιησούς τους ενημερώνει για το τι πρόκειται να Του συμβεί, δηλαδή για τον Σταυρό, την ταφή και την Ανάσταση, το μαρτύριο το οποίο επέρχεται, να Του ζητήσουν στη δόξα Του να τους βάλει ως κριτές του νέου κόσμου, της βασιλείας του Θεού. Μάλιστα, όταν ο Ιησούς τους ρωτά αν μπορούν να πιουν το ποτήρι του πάθους Του και να βαπτιστούν στο βάπτισμα του αίματος, και εκείνοι απαντούν με έναν λόγο κοφτό, σαφή και, ταυτόχρονα, απαιτητικά υπερήφανο: “δυνάμεθα”. 
            Είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν σε όλη του τη διάσταση το πάθος του Κυρίου. Είναι ο ενθουσιασμός να μείνουν μαζί Του μέχρι το τέλος; Είναι η αγάπη τους προς τον Διδάσκαλό τους; Είναι εκείνη η άγνοια κινδύνου που κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να αναλάβουν έργο ανώτερο από τις δυνάμεις τους; Είναι η δίψα για ανταμοιβή, το κίνητρο αυτό το οποίο πολλές φορές μας κάνει να διεκδικούμε χωρίς να κατανοούμε; Πάντως, ο λόγος “δυνάμεθα” κάνει εντύπωση. Θα μπορούσαμε να τον εκλάβουμε και ως ένδειξη θράσους, ψηλώματος του νου, ο οποίος δεν κάνει τον άνθρωπο να γνωρίσει τον εαυτό του, αλλά να τον θεώσει, οδηγώντας τον σε μια αυταπάτη.
               Οι δύο αυτοί μαθητές, όπως και ο απόστολος Πέτρος, αντιλαμβάνονται καλύτερα από τους άλλους ποιος είναι ο Ιησούς. Γι’ αυτό και ο Κύριος τους παίρνει μαζί Του σε θαύματα, όπως η Μεταμόρφωση και η ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, αλλά και θα τους έχει μαζί Του και τους τρεις στην αγωνία Του στον κήπο της Γεθσημανή, εκεί όπου η ανθρώπινη φύση του Χριστού θα επαναστατήσει μπροστά στο ξένο του θανάτου. Στο αίτημα των δύο ο Κύριος θα τους πει ότι όντως θα πιούνε το ποτήρι του Πάθους, διότι ο μεν ένας θα Τον εγκαταλείψει και θα συνειδητοποιήσει τι σημαίνει φόβος, τι υπερτίμηση των δυνατοτήτων του, τι ματαίωση, ο δε άλλος, ο Ιωάννης, θα Τον ακολουθήσει μέχρι τον Σταυρό και την ταφή, βιώνοντας ως αληθινός μαθητής και φίλος το μέγεθος του πόνου του Χριστού και διαπιστώνοντας ότι όσα ο Διδάσκαλός τους τούς είχε πει, βγήκαν αληθινά. Και οι δύο θα βαπτιστούν στο μαρτύριο του αίματος, ο μεν Ιάκωβος καθώς θα είναι ο πρώτος από τον κύκλο των μαθητών που θα μαρτυρήσει, ο δε Ιωάννης διότι θα ζήσει τη δοκιμασία της εξορίας, της απόρριψης, των γηρατειών, της αίσθησης ότι ο Θεός του έχει αναθέσει ένα καθήκον που, εκτός από τη χαρά, περιλαμβάνει την προφητεία, δηλαδή την πρόγευση του μαρτυρίου της ανθρωπότητας μέχρις ότου ο Χριστός ξαναέρθει.
               Ο Χριστός όμως θα τους επισημάνει ότι η αποστολή τους, όπως και των υπολοίπων μαθητών, αλλά και του κάθε χριστιανού, δεν έχει να κάνει με τη δόξα ή την κρίση των ανθρώπων, αλλά με την αγάπη και τη διακονία. Ο Χριστός δεν ήρθε για να εξουσιάσει, ούτε για να Τον υπηρετήσουμε οι άνθρωποι, αλλά για να μας δώσει την αγάπη που φτάνει μέχρι τον θάνατο και να μας οδηγήσει στην οδό της βασιλείας Του, που είναι η αγάπη. Δεν είναι εύκολο να πούμε το “δυνάμεθα” σε μια τέτοια προοπτική. Γι’ αυτό και περισσότερο έχουμε στον νου την δικαίωσή μας, όταν σκεφτόμαστε την πίστη. Την ανταμοιβή. Ένα μέλλον στο οποίο ο Θεός θα μας δοξάσει. Γι’ αυτό και πολλοί εξ ημών υπομένουμε τα βάσανα αυτής της ζωής, μη κατανοώντας ότι τελικά η αγάπη θέλει κόπο. 
        Ζούμε σε έναν κόσμο που μας υπόσχεται άνεση. Που μας θέλει να έχουμε ισχύ, για να μας υπηρετούν οι άλλοι. Η ισχύς δεν είναι απαραίτητα των όπλων. Είναι και του χρήματος, με το οποίο εξαγοράζουμε πολλά, ίσως και τα πάντα που μας χρειάζονται. Ας μην έχουμε όμως την αυταπάτη του “δυνάμεθα”. Με ταπείνωση ας μάθουμε να αγαπάμε και να προσφέρουμε, ώστε το Μεγαλοβδόμαδο να είναι συντονισμένο με τον τρόπο της Εκκλησίας: την αγάπη που γίνεται, ακόμη και χωρίς ανταμοιβή, ζωή. Με τον Χριστό.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΡΕΘΟΥΣΙΩΝ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Μάρκου του Επισκόπου και των συν αυτώ Μαρτυρησάντων τιμά σήμερα, 29 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.

 Ο Άγιος Μάρκος ήταν επίσκοπος Αρεθουσίων (Η Αρέθουσα είναι οικισμός στα ανατολικά του Νομού Θεσσαλονίκης) και ήκμασε στα χρόνια του Μέγα Κωνσταντίνου, του βασιλέως Κωνσταντίου (337-361 μ.Χ.) και του Ιουλιανού του Παραβάτου (361 – 363 μ.Χ.).

Το 341 μ.Χ. συμμετείχε στην Σύνοδο της Αντιόχειας. Στα Πρακτικά μάλιστα αυτής, διασώζεται «Έκθεσις Πίστεως Μάρκου Αρεθουσίων». Το επόμενο έτος συμμετείχε στην αντιπροσωπεία Επισκόπων, η οποία μετέβη στα Τρέβηρα για να συναντήσει τον αυτοκράτορα Κώνσταντα.

Το 343 μ.Χ. έλαβε μέρος στην Σύνοδο της Φιλιππουπόλεως και το 351 μ.Χ. στην Σύνοδο του Σιρμίου, η οποία καταδίκασε τον Φωτεινό, Επίσκοπο Σιρμίου, ως οπαδό του αιρετικού Επισκόπου Αγκύρας, Μαρκέλλου. Τον συναντάμε, επίσης, στην Σύνοδο της Σελευκείας της Ισαυρίας, το 358 μ.Χ.

Μια μέρα, κινούμενος από θείο ζήλο, γκρέμισε ένα ναό των ειδώλων και τον έκανε εκκλησία. Όταν όμως ανέλαβε αυτοκράτωρ ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, συνέλαβε το Μάρκο (363 μ.Χ.), διότι γκρέμισε τον ειδωλολατρικό ναό.

Τότε οι στρατιώτες, αφού τον γύμνωσαν και τον μαστίγωσαν αλύπητα, τον έριξαν μέσα σε χαντάκια με βρώμικο νερό. Μετά τον έβγαλαν από ‘κει, και τον παρέδωσαν σε μικρά παιδιά, να τον τρυπούν με βελόνες. Έπειτα, έβρεξαν το σώμα του με άλμη. Κατόπιν τον άλειψαν με μέλι και τον κρέμασαν ανάποδα στον ήλιο, για να είναι τροφή στις μέλισσες και στις σφήκες.

Όλα αυτά τα βάσανα ο Μάρκος τα υπέστη με ανδρεία και πολλή υπομονή. Οπότε, βλέποντας οι ειδωλολάτρες αυτή την ανδρεία και μεγαλοψυχία του γέροντα Μάρκου, έγινε στις ψυχές τους μέγα θαύμα. Αφού τον κατέβασαν από ‘κει που τον είχαν κρεμασμένον, μετενόησαν, έγινε διδάσκαλος τους και έμαθαν απ’ αυτόν την αληθινή πίστη.

Ο Άγιος Μάρκος κοιμήθηκε με ειρήνη.

Επί Ιουλιανού του Παραβάτη (363 μ.Χ.) έλαμψε και ο Διάκονος Κύριλλος, καύχημα της Εκκλησίας της Φοινίκης. Επειδή στάθηκε αμετακίνητος στη χριστιανική ομολογία και κήρυττε κατά των ειδώλων, κίνησε τη μανία των ειδωλολατρών, οι όποιοι με ξίφη άνοιξαν την κοιλιά του και χύθηκαν τα σπλάχνα του.

Με τον ίδιο θάνατο τελείωσαν τη ζωή τους και αρκετές παρθένες γυναίκες στην Ασκάλωνα και τη Γάζα, καθώς και μερικοί ιερωμένοι, των οποίων η μνήμη συνεορτάζεται την ήμερα αυτή.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Αρεθουσίων ο σοφός Ποιμενάρχης, υπέρ Χριστού Μάρκε στερρώς ηνωνίσω, εν τη Φοινίκη δε ω Κύριλλε Διάκονε, Μάρτυς ώφθης ένθεος, και εν Γάζη τη πόλει, άμα και Ασκάλωνι, Ιερείς θεοφόροι, μετά Γυναίων ήθλησον σεμνών, ούς ως οπλίτας, Χριστού μακαρίσωμεν.

Κυριακή Ε΄ Νηστειών:Σχόλιο στο Ευαγγελικό Ανάγνωσμα

 

 

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

«...ὅτι ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα».

Ἀναβαίνουμε ἀδελφοί διά τοῦ μαρτυρίου καί τῆς μετανοίας ἀπό τή γῆ πρός τόν οὐρανό. Μποροῦμε νά ἐμβαθύνουμε στό νόημα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου, ὅταν ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τίς σκέψεις πού μᾶς ὠθοῦν νά ἀποκτήσουμε κοσμικά μεγαλεῖα καί ἀξιώματα γιά δόξα πού δέν τήν παρέχει ὁ Θεός ἀλλά ὁ σαρκικός κόσμος.

Ἡ ἀνάβασις πρός τά Ἱεροσόλυμα, τότε μόνον, ἔχει αἴσιον τέλος καί βρίσκεται γιά τόν ἄνθρωπον ἐκεῖνον πού συνοδοιπορεῖ μέ τόν Χριστό· καί στή συνάντηση αὐτή, ἀναγεννᾶται ἡ ψυχή μέσα στό Φῶς καί τήν Δόξα τῆς Σταυρικῆς Του θυσίας.

Πρωτοκαθεδρεῖες ὑπερήφανες πού ζητοῦσαν οἱ δύο Ἀπόστολοι, καθώς καί ἀλαζονικό σαρκικό βίωμα πού ἐπέλεξε κατ’ ἀρχήν ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, δέν εἶναι ἡ σωστή προσφορά καί τό ἀρεστό στόν Θεό δῶρο πού ὀφείλουμε στόν οὐράνιο Εὐεργέτη μας. Ὁ Χριστός προσφέρει μέ θεϊκή ἀρχοντιά, εὐγένεια καί καλοσύνη, τό θεῖο Φῶς στίς πνευματεύμορφες ψυχές, ὅταν αὐτές μένουν μέ φιλότιμο ὀρθόδοξο στό αἰώνιο Φῶς τῆς διδασκαλίας Του καί ἀρνοῦνται τά σκοτάδια ἤ τά φωτάκια τοῦ διαβόλου τά πεπερασμένα.

Ἡ ψυχή μας εἶναι κατά Χάριν αἰώνια, γιατί ὁ Χριστός σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε καί θά ἀναστήσει καί τά ὀστράκινα σκεύη μας, ἐάν τοῦ προσφέρουμε ὡς θυμίαμα εὔοσμον τόν ἑαυτό μας.

Ἐν τούτοις, τό εὐεργέτημα τοῦ Χριστοῦ δέν θά τό λάβουμε ἐάν δέν τό θελήσουμε μέ τή βούληση καί τό αὐτεξούσιο καί ἀρνηθοῦμε νά πίωμε τό ποτήριο πού Ἐκεῖνος πρῶτος ἔπιε· καί τιμητικά εὐαρεστεῖται νά τό προσφέρει καί στούς θέλοντας καί ἀγαπῶντας Αὐτόν.

Ἐάν ζητήσουμε ταπεινά τόν Θεόν, θά φανερωθεῖ σ’ ἐμᾶς καί θά παραμείνει μαζί μας, ἀρκεῖ μέ ὀρθόδοξη ἀρχοντιά καί παλικαριά νά Τόν ἀκολουθοῦμε παντοῦ. Οἱ γνήσιοι μαθητές Του ὅταν προπορεύεται ὁ Ἰησοῦς θαυμάζουν καί προχωροῦν μέ ἀνδρεία, θαρραλέα, πρός τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ-τόν οὐρανό. «Οἱ ἐν δικαιοσύνῃ ζῶντες κἄν ἀποθάνωσι, ζῶσι»[1] καί, «εὐχαρίστει τῷ Θεῷ ὅτι οὔκ ὄντα σε παρήγαγε καί ψυχήν ἐνέπνευσε»[2].

Ἡ παραίνεσις τοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητάς Του πού ἀκούσαμε σήμερα, σεβαστή γερόντισσα, «τό μέν ποτήριον ὅ ἐγώ πίνω, πίεσθε…», εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεόν· εἶναι ἀκόμη ἡ καταφρόνησις τῶν βλεπομένων καί τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων πού ἐντυπωσιάζουν καί μέ δόλο τυραννοῦν τό Ἀδαμιαῖον γένος, μέ τά πάθη τῆς ἀλαζονίας, τῆς ἀκολασίας καί ἐπιθυμίας κακῆς.

Ἀντίθετα ἡ κάθαρσις τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ, ἀνοίγει νοερά τά μάτια τῆς ψυχῆς καί ἀποκτᾶται, ἐν Χάριτι, ἡ ἐπίγνωση τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν πού εἶναι κρυμμένη στόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπον. Τοιουτοτρόπως ἔρχεται ὁ ἀκράτητος ἔρωτας τῶν ὑπερφυσικῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ καί ἡ φυσική ἐπιθυμία τῆς ἑνώσεως μέ τόν Θεό καί τῆς αἰώνιας ἀναπαύσεως σέ Αὐτόν. «Κύριε, πρός τίνα ἀπελευσόμεθα; ρήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις», λέει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος.

Ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀδελφοί μου καί ἡ ἐργασία τῶν νοητῶν πραγμάτων(νοερά προσευχή) καί ἡ μέθεξη τοῦ ἀπροσίτου Φωτός, ἐκεῖ ὑπάρχει καί ἡ εἰρήνη τῶν δυνάμεων τῆς ψυχῆς καί ἡ κάθαρση τοῦ νοῦ καί ἡ ἐνοίκηση τῆς Ἁγίας Τριάδος (βλέπε συνάντηση ἁγίων Πορφυρίου καί Παϊσίου πού ἔμειναν σωματικά μαζί τέσσερις ὧρες καί δέν ἀντήλλαξαν λέξη μέ τό στόμα, διότι εὑρίσκοντο μέσα στήν ἄκτιστον Χάριν τῆς Εὐχῆς).

Ὁ Χριστός μας αὐτό ζήτησε σήμερα ἀπό τούς μαθητές Του, ὅταν τούς εἶπε: «καί ὅς ἐάν θέλει ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος…»

Ταπείνωση, ταπείνωση, ταπείνωση!!

Τοῦτο τό φρόνημα, τοῦ Χριστοῦ, ἐμφύσησε ὁ Τίμιος Σταυρός στήν καρδιά τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας στά Ἱεροσόλυμα καί πού ἡ Ἁγία ἠκολούθησε ἐφ’ὅρου ζωῆς καί κατέστη ὑπόδειγμα μετανοίας εἰς τούς αἰῶνας.

Συνεπῶς, ἀδελφοί, ἐκεῖνοι πού ζοῦν ἐναρμονισμένοι μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα[3] καί ἔχοντας ἀναλάβει ἀποκλειστικά τήν πνευματική ζωή, εἶναι εὐάρεστοι στόν Τριαδικό Θεό καί στόν Σωτῆρα Χριστό, ἀφιερωμένοι σ’ Αὐτόν ψυχῇ τε καί σώματι.

Γιατί πάντοτε μέ τούς κόπους τους καθαρίζουν τίς ψυχές τους καί τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου καί χύνουν τό αἷμά τους γιά τήν ἀγάπη Του.

Μέ προσευχή καί μελέτη γεμίζουν ἀπό θεῖο Φῶς τόν νοῦ τους καί τόν κάνουν λαμπρό. Μέ τήν ἀπάρνηση τῶν θελημάτων τους ἀποδεσμεύουν τίς ψυχές τους ἀπό τίς ἐμπαθεῖς κλίσεις καί ἑνώνονται ὁλόκληροι μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα.

Γι’ αὐτό καί εὔκολα ὄχι μόνον ἀναγνωρίζονται  ὡς πνευματικοί, ἀλλά ἀπό ὅλους ἔτσι ὀνομάζονται (βλέπε π. Σαράντη Σαράντο). Αὐτοί, φθάνοντας σέ ἀπάθεια καί ἀγάπη παίρνουν φτερά γιά τήν θεωρία τῆς κτίσεως καί ἀποδέχονται τήν γνώση τῶν ὄντων μέ σοφία, ἡ ὁποία εἶναι κρυμμένη στόν Θεό[4] καί δίνεται μόνο σ’ ἐκείνους πού ἀνέβηκαν πάνω ἀπό τήν ταπεινότητα τοῦ σώματος (στῶν ἀθεάτων τά κάλλη).

Ἔτσι ἀποκτοῦν δύναμη καί σοφία λόγου καί ἀπευθύνουν στήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ καί στό πολύ πλῆθος τῶν πιστῶν ὀρθοδόξων, λόγους ἀγαθούς ἀπό καθαρή καρδιά.

Καί γίνονται στούς ἀνθρώπους ἀλάτι καί φῶς ὅπως λέει ὁ Κύριος σ’ αὐτούς: «ἐσεῖς εἶστε τό Φῶς τοῦ κόσμου καί τό ἀλάτι τῆς γῆς».

Πρότυπον αἰώνιον σέ ὅλους, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι· οἱ Ἀποστολικοί Πατέρες· ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία· πού μᾶς διδάσκουν σήμερα καί πάντοτε τά ἀκόλουθα: «Ἀπαλλαγῆτε ἀπό τούς περισπασμούς καί μάθετε ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ Θεός»[5].

Ἔτσι οἰκονόμησε ὁ Τεχνίτης Ἰησοῦς, ὁ Θεός ἡμῶν.

Σ’ Αὐτόν ἡ Βασιλεία, ἡ Δύναμις, ἡ Προσκύνησις, εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 29/03/2026-ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ι' 32-45

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τοὺς δώδεκα μαθητάς αὐτοῦ καὶ ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν, ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται. Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δυνάμεθα. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· τὸ μὲν ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε· τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ᾿ οἷς ἡτοίμασται. Καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. Ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

Νεοελληνική Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, ο Ιησούς πήρε τους δώδεκα μαθητές του χωριστά κι άρχισε να τους λέει τα όσα ήταν να του συμβούν. «Ακούστε», τους έλεγε· «τώρα που ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα, ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθεί στους αρχιερείς και στους γραμματείς, που θα τον καταδικάσουν σε θάνατο και θα τον παραδώσουν στους εθνικούς. Θα τον περιγελάσουν, θα τον μαστιγώσουν, θα τον φτύσουν και θα τον θανατώσουν· και την τρίτη ημέρα θ’ αναστηθεί». Πλησιάζουν τότε τον Ιησού ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, οι γιοι του Ζεβεδαίου, και του λένε: «Διδάσκαλε, θέλουμε να μας κάνεις τη χάρη που θα σου ζητήσουμε». «Τι θέλετε να κάνω για σας;» τους ρώτησε εκείνος. «Όταν θα εγκαταστήσεις την ένδοξη βασιλεία σου», του αποκρίθηκαν, «βάλε μας να καθίσουμε ο ένας στα δεξιά σου κι ο άλλος στα αριστερά σου». Ο Ιησούς τότε τους είπε: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι του πάθους που θα πιω εγώ ή να βαφτιστείτε με το βάπτισμα με το οποίο θα βαφτιστώ εγώ;» «Μπορούμε», του λένε. Κι ο Ιησούς τους απάντησε: «Το ποτήρι που θα πιω εγώ θα το πιείτε, και με το βάπτισμα των παθημάτων μου θα βαφτιστείτε· το να καθίσετε όμως στα δεξιά μου και στα αριστερά μου δεν μπορώ να σας το δώσω εγώ, αλλά θα δοθεί σ’ αυτούς για τους οποίους έχει ετοιμαστεί». Όταν τ’ άκουσαν αυτά οι υπόλοιποι δέκα μαθητές, άρχισαν ν’ αγανακτούν με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Τους κάλεσε τότε ο Ιησούς και τους λέει: «Ξέρετε ότι αυτοί που θεωρούνται ηγέτες των εθνών ασκούν απόλυτη εξουσία πάνω τους, και οι άρχοντές τους τα καταδυναστεύουν. Σ’ εσάς όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης σας· και όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος πρέπει να γίνει δούλος όλων. Γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους».

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 29/03/2026-ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Θ΄11-14

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀδελφοί, Χριστὸς παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ’ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως, οὐδὲ δι’ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος. Εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ σποδὸς δαμάλεως ραντίζουσα τοὺς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα, πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, ο Χριστός ήρθε ως αρχιερέας των αγαθών πραγμάτων που προσμένουμε. Η σκηνή στην οποία μπήκε είναι ανώτερη και τελειότερη. Δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, μέρος δηλαδή αυτής της δημιουργίας. Ο Χριστός μπήκε μια για πάντα στα άγια των αγίων, για να προσφέρει αίμα όχι ταύρων και μοσχαριών, αλλά το δικό του αίμα· κι έτσι μας εξασφάλισε την αιώνια σωτηρία. Το αίμα των ταύρων και των τράγων, και το ράντισμα με τη στάχτη του δαμαλιού εξαγνίζουν τους θρησκευτικά ακάθαρτους καθαρίζοντάς τους εξωτερικά. Πόσο μάλλον το αίμα του Χριστού! Αυτός, έχοντας το Πνεύμα του Θεού, πρόσφερε τον εαυτό του άψογη θυσία στο Θεό, κι έτσι θα καθαρίσει τη συνείδησή σας από τα έργα που οδηγούν στο θάνατο, για να μπορείτε να λατρεύετε τον αληθινό Θεό.

Οι άνθρωποι αλλάζουνε από μέσα προς τα έξω..

 

Μυαλό δεν μπορείς να βάλεις σε κανέναν.

Ούτε να αλλάξεις τον χαρακτήρα κανενός.

Αν δεν πάρει ο άλλος την απόφαση να λύσει τα δικά του θέματα, αν δεν ξεκινήσει ο ίδιος να δουλεύει τον εαυτό του, αλλαγή επάνω του, μην περιμένεις ποτέ να δεις.

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουνε ούτε με λόγια, ούτε με παρακάλια, ούτε με φωνές, ούτε με απειλές…

Οι άνθρωποι αλλάζουνε μόνο όταν το πάρουνε απόφαση οι ίδιοι.

Οι άνθρωποι αλλάζουνε από μέσα προς τα έξω.

Όσο προσπαθείς να φέρεις εσύ την αλλαγή, απλά θα απογοητεύεσαι…

Θα καταλήγεις με ένα σωρό προσδοκίες ανεκπλήρωτες.

Και θα βγαίνεις στο τέλος και ο κακός όλης της υπόθεσης… Και ας έχεις δίκιο… ‘’Αυτός που θέλει με το στανιό να περάσει το δικό του…’’

Μυαλό δεν μπορείς να βάλεις σε κανέναν. Ούτε να αλλάξεις τον χαρακτήρα κανενός.

Βάλτο στο νου σου πολύ καλά αυτό…

Οι άνθρωποι αλλάζουνε από μέσα προς τα έξω.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

O AΓΙΟΣ ΗΡΩΔΙΩΝΟΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

 

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ηρωδίωνος του Αποστόλου τιμά σήμερα, 28 Μαρτίου, η Εκκλησία μας.

Ο Άγιος Ηρωδίων, ανήκε στο κύκλο των εβδομήκοντα Αποστόλων του Κυρίου. Μετά την ανάληψη του Χριστού, ο Άγιος αφοσιώθηκε στη διάδοση του Ευαγγελίου και υπήρξε συνεργάτης των 12 Αποστόλων και ιδιαίτερα του Απόστολου Πέτρου.

Μετά το μαρτυρικό θάνατο του απόστολου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, στην εκκλησία της Πάτρας επίσκοπος έγινε ο Ηρωδίων. Από τη νέα του θέση έδειξε όλες τις αρετές πού τον κοσμούσαν.

Για τη χριστιανική του όμως δράση, συνελήφθη από τούς Ιουδαίους και τούς ειδωλολάτρες. Αφού τον έδειραν άγρια και τον λιθοβόλησαν, στο τέλος τον έσφαξαν με τον πιο ωμό τρόπο.

Έτσι με μαρτυρικό τρόπο επισφράγισε την πίστη του στο Σωτήρα και Λυτρωτή του Κύριο.

Η μνήμη του Αγίου Ηρωδίωνα επαναλαμβάνεται στις 10 Nοεμβρίου.

Απολυτίκιο:
Της Υπάτης φωστήρα και ποιμένα θεόληπτον, του Παρακλήτου σε χάρις, Ηρωδίων ανέδειξεν εν ταύτη γαρ Απόστολε το φως εκήρυξας το θείον του Χριστού, και ωδήγησας προς πίστιν την αληθήν τους ευσεβώς βοώντάς σοι δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω στεφανώσαντι, δόξα τω χορηγούντι διά σού, ημίν τα κρείττονα.

ΝΗΔΥΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΥΠΕΔΕΞΩ

 

«Νηδύϊ τὸν Λόγον ὑπεδέξω, τὸν πάντα βαστάζοντα ἐβάστασας, γάλακτι ἐξέθρεψας νεύματι τὸν τρέφοντα τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, Ἁγνή, ᾧ ψάλλομεν, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας» (Κανόνας τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, Ή Ὠδή)

«Ἐδέχθης εἰς τὴν κοιλίαν σου, ὦ ἁγνή Παρθένε, τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ. Ἐβάστασες εἰς τάς ἀγκάλας σου Ἐκεῖνον ποὺ βαστάζει ὅλην τὴν δημιουργίαν. Ἔθρεψες μὲ τὸ γάλα σου Ἐκεῖνον πού μὲ ἕνα νεῦμα του τρέφει ὅλη την οἰκουμένη. Εἰς Αὐτόν ψάλλομεν: ὅλα τὰ δημιουργήματα, δοξολογεῖτε τὸν Κύριον καὶ διά τῶν ὕμνων σας ὑψώνετε Αὐτόν ὑπεράνω παντός ὕψους καὶ ἀνθρωπίνου μεγαλείου εἰς πάντας τούς αἰῶνας» (Μετάφραση-Ἑρμηνεία Ἀρχιμ. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου) 

            1400 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την πρώτη φορά που ο Ακάθιστος Ύμνος ακούστηκε στην Βασιλίδα των Πόλεων, την Κωνσταντινούπολη, μετά την μεγάλη νίκη επί των Αβάρων. Ο λαός ευχαρίστησε την Υπέρμαχο Στρατηγό, διότι γνώριζε καλώς ότι δι’ αυτής νίκησε έναν σε έναν άπελπι αγώνα. Και η Εκκλησία συνέθεσε διά χαρισματικών προσώπων και αγίων, όπως ο άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος, ολόκληρη την ακολουθία, όχι μόνο τους Οίκους, τα «Χαίρε» και τα «Αλληλούια», ώστε κι εμείς να συνεχίζουμε να αναπέμπουμε αυτό το μεγαλείο της ποίησης και του ξεχυλίσματος της ευγνωμοσύνης προς την Παναγία μας, για να νικούμε κάθε πειρασμό και κάθε κακό που μας περιτριγυρίζει, είτε εξαιτίας των παθών και των λαθών μας είτε εξαιτίας του διαβόλου, ο οποίος κάνει ό,τι μπορεί για να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού, είτε εξαιτίας του κόσμου μας, ο οποίος τείνει να διαγράψει αυτήν την αγάπη, κάνοντάς να στρεφόμαστε προς άλλες, εφήμερες αγάπες, οι οποίες όμως δεν σώζουν, αλλά παραπλανούν. Διότι ό,τι είναι πρόσκαιρο, ιδίως αν μένει στο «έχειν» και στο «φαίνεσθαι», συμπαρασύρει στη φθορά και τελειώνει η όποια αξία του με τον θάνατο.

            Τον πάντα βαστάζοντα εβάστασας, ψάλλει ο ιερός υμνογράφος. Αδιανόητο ο νους μας να σκεφθεί και να συλλάβει το μυστήριο. «Βάσταξες, Υπεραγία Θεοτόκε, Αυτόν που βαστάζει τα πάντα», ουρανό, γη, ανθρώπους, ζωή, αιωνιότητα και κρατά σταθερό το σύμπαν, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να πορευόμαστε σ’ αυτό, χωρίς τον φόβο της αστάθειας, χωρίς την αγωνία ότι η γη θα μας καταπιεί, ότι θα μας λείψει η δυνατότητα τού να έχουμε την τροφή μας, η χαρά της ανατολής και της ημέρας και ο σκεπτικισμός της δύσης του ήλιου και της νύχτας. Οι φυσικοί νόμοι που για μας είναι το έργο του Θεού, κρατούν την τάξη και την αρμονία του σύμπαντος, διότι ο Θεός το έφτιαξε και το κρατά. Και μπορούμε μέσα από την τελειότητα, την ποικιλία, την ομορφιά, να γνωρίσουμε μερικώς τον Θεό, διότι τίποτα δεν μπορεί να είναι τυχαίο, ούτε αυθύπαρκτο. Κι Αυτός που είναι Αχώρητος και Άπιαστος χωρείται σε μια γυναίκα και αγκαλιάζεται από μια γυναίκα. Ο άπειρος και απεριόριστος μπαίνει στα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης και μετριέται, μεγαλώνει, αυξάνει χάρις στο γάλα της μάνας. Κι όλα αυτά από αγάπη.

            Από αγάπη η δημιουργία. Από αγάπη η ομορφιά. Από αγάπη η πρόσληψης της φύσης μας. Από αγάπη η βίωση του ανθρώπινου τρόπου σώματι και ψυχή, διότι ο Χριστός έχει συναισθήματα, αποκτά φίλους, κουράζεται, λυπάται, χαίρεται, συμμετέχει στη ζωή μας, γίνεται αγαπητός και μισητός, ενοχλεί, αλλά και γιατρεύει και φθάνει μέχρι το τέλος. Ποιος άλλος θα μπορούσε να εκφράσει από τη δική μας πλευρά την αγάπη, παρεκτός η γυναίκα που γεννά και είναι μάνα; Είναι η ιδιότητα της οποίας πολυτιμότερο δεν θα βρεθεί στον κόσμο και στη ζωή. Διότι φέρει μέσα της τη ζωή, δίνει τη ζωή και συντηρεί τη ζωή. Διότι η ζωή χωρίς την αγάπη γίνεται σκοτάδι και θάνατος. Κι αυτό είναι η Παναγία, αυτή που δίνει τη ζωή διά της μητρότητας και της προσφοράς. Και μοιράζεται τη ζωή με όλους μας, διότι δεν μένει στο να της ανήκει ο Χριστός, αλλά χαίρεται να ανήκει σε όλους, όπως φάνηκε στο θαύμα της μετατροπής του νερού σε κρασί στον γάμο της Κανά, που η ίδια Του ζήτησε να κάνει.

       Τον πάντα βαστάζοντα εβάστασας. Αποτίουμε κι εμείς τιμή στην Παναγία παρακαλώντας την να μεσιτεύει, ώστε να βαστάζουμε τον Χριστό στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, στον τρόπο της αγάπης, στην ελπίδα της προσευχής, στην χαρά της Εκκλησίας που κάνει τους σταυρούς μας ελαφρύτερους, διότι τους μοιραζόμαστε με Εκείνον και τους συνανθρώπους μας. Και πορευόμενοι προς το Πάσχα, ζητούμε από εκείνη να μας θρέφει με το γάλα της πίστης, να μας παρηγορεί, όπως η μάνα η οποία κάνει το παιδί να νιώθει την ασφάλεια της αγάπης, να μας αγκαλιάζει με το μαφόρι που σκεπάζει τις αμαρτίες μας και μας κάνει να νιώθουμε ότι μπορούμε να μετανοήσουμε, διότι όταν ο Θεός μας αγαπά και μας καλύπτει, αξίζει να Του το ανταποδώσουμε ξεκινώντας από την αρχή την οδό μας προς Εκείνον.    

            Χρόνια Πολλά! Η Παναγία μαζί μας! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Πειραιώς: ''Η αγνόησις της ανθρώπινης οντολογίας με την απόφαση του ΣτΕ''

 

Με βαθιά θλίψη γιά την δικανική κρίση της πλειοψηφίας της Ολομελείας του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της χώρας, του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), με την υπ’ αριθμ. 392/2026 απόφασιν της, με την οποία έκρινε ότι η «αναγνώριση με τον Ν. 5089/2024, του δικαιώματος σύναψης πολιτικού γάμου σε πρόσωπα του ιδίου φύλου, καθώς επίσης του δικαιώματος έγγαμων ομόφυλων ζευγαριών προς υιοθεσία ανηλίκου δεν αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 21 παρ. 1 του Συντάγματος περί προστασίας του γάμου, της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας, ούτε δημιουργείται δυσμενής διάκριση εις βάρος των παιδιών που θα υιοθετηθούν από έγγαμα ομόφυλα ζευγάρια σε σχέση με τα ανατρεφόμενα από δύο ετερόφυλους γονείς κατά παράβαση της συνταγματικής αρχής της ισότητας και της αρχής της προστασίας του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού», έχομε χρέος προς χάρη της Αληθείας και υπερασπιζόμενοι εκ καθήκοντος την ανθρώπινη φυσιολογία, οντολογία και ανθρωπολογία να καταδείξομε ότι η παραπάνω κρίσις είναι ανθρωπολογικώς έωλη και ανεπέρειστη και με εσφαλμένη νομική θεμελίωση.

Η εξόχως προβληματική απόφασις της πλειοψηφίας της Ολομελείας του ΣτΕ στηρίζεται στην κρίση ότι «Οι θεσμοί του γάμου και της οικογένειας δεν παραμένουν στατικοί και αναλλοίωτοι στη διαδρομή του χρόνου, αλλά υπόκεινται σε εξέλιξη και αναπροσδιορισμούς.

Η συνταγματική κατοχύρωση αυτών δεν κωλύει, συνεπώς, τον κοινό νομοθέτη να θεσπίζει τις κατά την κρίση του τροποποιήσεις των κανόνων που ρυθμίζουν την εν γένει λειτουργία τους, ο δε έλεγχος του ακυρωτικού δικαστή, ως έλεγχος ορίων, δεν εκτείνεται επί της ορθότητας των ουσιαστικών εκτιμήσεων των επιλογών του νομοθέτη, εφόσον, πάντως, ευρίσκονται εντός του πλαισίου, που θέτει το άρθρο 21 παρ. 1 του Συντάγματος, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με τις λοιπές συνταγματικές και υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις και αρχές και σύμφωνα με το πνεύμα των εξελισσόμενων κοινωνικών συνθηκών», με την οποία δεν εκτιμάται ότι οι προϋποθέσεις του γάμου και της οικογενείας, ως ανθρωπίνων πράξεων και ενεργειών, είναι η ανθρώπινη μορφολογία, οντολογία και φυσιολογία.

Δι’ αυτό ο μέγας νομοδιδάσκαλος Μοδεστίνος διετύπωσε με διαχρονική αξία τον περιώνυμο ορισμό του γάμου, «γάμος ἐστί ἀνδρός καί γυναικός συνάφεια καί συγκλήρωσις τοῦ βίου παντός, θείου καί ἀνθρωπίνου δικαίου κοινωνία».

Ακριβώς εις αυτό συντρίβεται η αιτιολογία της αποφάσεως της πλειοψηφίας της Ολομελείας του ΣτΕ, διότι εξισώνει κατά συνταγματικώς απαράδεκτον τρόπον την πραγματική ανθρώπινη γαμική σχέση ανδρός και γυναικός, που προβλέπεται και υποστηρίζεται από την ανθρώπινη μορφολογία, οντολογία και φυσιολογία με την εξωανθρώπινη και μη υποστηριζομένη από την ανθρώπινη μορφολογία, οντολογία και φυσιολογία ομοφυλοφυλική συμβίωση, που αποτελεί προδήλως εκ της μορφολογίας της και της πρακτικής της ψυχοπαθολογική εκτροπή, διά την οποία θλιβόμεθα μεν δια τους ατυχείς συνανθρώπους μας, αλλά διαρρήδην αρνούμεθα να αποβαίνει και δήθεν «έννομο αγαθό».

Το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της χώρας όφειλε να υπερασπιστεί έναντι της οποιασδήποτε Woke ατζέντας και του οποιουδήποτε ρεύματος την πανανθρώπινη μορφολογία, οντολογία και φυσιολογία και ασφαλώς να προστατεύσει την διανοητική, πνευματική και ψυχολογική ανάπτυξη και εξέλιξη των παιδιών από την διαβίωσή τους σε συμβίωση ομοφυλοφίλων ατόμων, που δεν υποστηρίζεται ούτε προβλέπεται από τη μορφολογία, οντολογία και φυσιολογία του ανθρωπίνου είδους, με τραγικές συνέπειες για τον ψυχισμό και τον αληθή ερωτισμό των νέων ανθρώπων.

Η τραγικότης της αποφάσεως καταδεικνύεται και από την τραγική ιστορία των «Katy Faust, Dawn Stefanowicz, B.N. Klein, και Robert Oscar Lopez, που ανατράφηκαν από ομοφυλόφιλους γονείς, και οι οποίοι είχαν καταθέσει στο 5ο Εφετείο των ΗΠΑ αντιτιθέμενοι στη νομιμοποίηση του “γάμου” ανάμεσα στο ίδιο φύλο.

Εξιστορώντας παιδικές αναμνήσεις των σπιτικών που δυσλειτουργούσαν εξ’ αιτίας των σεξουαλικών ορέξεων των γονιών τους».

Συγχαίροντες τις γενναίες και τους γενναίους Δικαστάς της Ολομελείας του ΣτΕ που μειοψήφισαν, προβάλλομεν την εξαίρετον γνώμη τους, η οποία είναι απολύτως τεκμηριωμένη νομικώς: «Οι διατάξεις του άρθρου 3 του Ν. 5089/2024, με το οποίο τροποποιείται το άρθρο 1350 ΑΚ, κατά το μέρος που προβλέπει τη δυνατότητα συνάψεως “γάμου” μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου, λαμβανομένου υπόψη: (α) ότι η κατά το Σύνταγμα έννοια του γάμου έχει στη χώρα μας δεδομένο ιστορικό, πολιτισμικό και νομικό περιεχόμενο [ως “γάμος” νοείται ο γάμος μεταξύ ετεροφύλων], (β) ότι ήδη παρείχετο επαρκής, ισοδύναμη με τον γάμο – και σύμφωνη με τις επιταγές των ανωτέρω συνταγματικών διατάξεων και των διατάξεων της Ε.Σ.Δ.Α. και του ΧΘΔΕΕ – προστασία των σταθερών συμβιώσεων ομοφύλων ζευγαριών μέσω του θεσπισθέντος συμφώνου συμβιώσεως, και, συνεπώς, δεν υφίστατο υποχρέωση εκ των ως άνω διεθνών κειμένων προς θέσπιση της επίδικης ρύθμισης και (γ) ότι, ως εκ των ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών του, συναπτομένων προς ηθικές, φυσιολογικές και δημογραφικές παραμέτρους, ο κατά το άρθρο 21 παρ. 1 του Συντάγματος προστατευόμενος γάμος (μεταξύ ετεροφύλων) δεν τελεί υπό τις αυτές συνθήκες με τις ως άνω σταθερές και πραγματικές συμβιώσεις ομοφύλων, και, συνεπώς, ανακύπτει ζήτημα παραβιάσεως της αρχής της ισότητος εκ της ομοίας νομικής μεταχειρίσεως των δύο αυτών καταστάσεων, αντίκεινται προς το άρθρο 21 παρ. 1 και 4 παρ. 1 του Συντάγματος. Περαιτέρω, οι σχετικές με την υιοθεσία αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται με γνώμονα αποκλειστικά το συμφέρον του παιδιού.

Εν προκειμένω δεν προκύπτει ότι έχουν ληφθεί υπόψη από τον νομοθέτη ειδικές και εμπεριστατωμένες μελέτες, εκτεινόμενες σε βάθος χρόνου, από τις οποίες να προκύπτει η μακροπρόθεσμη επίδραση στη διανοητική, ψυχολογική και κοινωνική ανάπτυξη και εξέλιξη των παιδιών, από τη διαβίωση σε οικογένεια ομοφύλων ατόμων και, κατά συνέπειαν, η ασφαλής ανάπτυξή τους στο πλαίσιο αυτό.

Ως εκ τούτου, η κατά τα ανωτέρω συναγομένη από το άρθρο 12 παρ. 1 δεύτερο εδάφιο του Ν. 5089/2024 αναγνώριση της δυνατότητος υιοθεσίας και εν γένει αποκτήσεως κοινού τέκνου στο πλαίσιο των κατά τις διατάξεις του άρθρου 3 του επίδικου νόμου ενώσεων ομοφύλων προσώπων, δεν τελεί, κατά την ίδια γνώμη, σε αρμονία με τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 5 παρ. 1, 9 παρ. 1, 21 παρ. 1 του Συντάγματος, 8 της Ε.Σ.Δ.Α., της Διεθνούς Συμβάσεως για τα Δικαιώματα του παιδιού και της Συμβάσεως της Χάγης για τις διακρατικές υιοθεσίες».

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ