π. Ἀνδρέα Ἀγαθοκλέους
Νόμιζα πώς οἱ γύρω μου δύσκολοι ἄνθρωποι φταῖνε γιά τήν ἐσωτερική μου ἀναστάτωση.
Θεωροῦσα πώς οἱ δοκιμασίες, πού ἔρχονται ἀναπάντεχα, εἶναι ἡ αἰτία πού δέν ἔχω χαρά.
Πίστευα πώς ὁ Θεός μέ τιμωρεῖ γιά τίς ἁμαρτίες μου - γνωστές καί ἄγνωστες σέ μένα⸱ πώς δέν ἐνδιαφέρεται καί οὔτε ἀσχολεῖται μέ τήν καθημερινότητά μου.
Ἤθελα νά εἶχα καλή σχέση μαζί Του γιά νά νιώθω ὡραῖα, γιά νά μοῦ κάμνει τά θελήματά μου καί νά ἑτοιμάσω, ἔτσι, μιά θέση στόν παράδεισο. Γι’ αὐτό, αἰσθανόμουν ἱκανοποίηση, ὅταν τά κατάφερνα καί λύπη, ὅταν ἀποτύγχανα. Δέν καταλάβαινα τό λόγο τοῦ Χριστοῦ: «Ἐγώ ἦλθον ἵνα ζωήν ἔχωσι καί περισσόν ἔχωσιν»(Ἰω. 10,10). Δέν καταλάβαινα τί νά σήμαινε «ζωή καί περίσσια ζωή».
Μέχρι πού ὁ πόνος, οἱ δοκιμασίες, ἡ θλῖψις «ἕως θανάτου», μοῦ ἀποκάλυψαν τό ἐνδιαφέρον τοῦ Χριστοῦ γιά μένα - ἐνδιαφέρον προσωπικό πού πηγάζει ἀπό τήν προσωπική Του ἀγάπη.
Μέχρι πού ἡ καρδιά συντρίβηκε καί ἔμαθα τί σημαίνει ὁ λόγος Του: «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμί καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν»(Ματθ. 11,29). Ἔμαθα μέν μέσα ἀπό τά πρακτικά μαθήματα τῆς ζωῆς, ἀλλά... ἀπολυτήριο δέν πῆρα ἀκόμα!
Εὐχαρίστησα μέ τήν καρδιά μου τό Θεό γιά ὅσα ἄφησε νά περάσω, νά ζήσω μέ πόνο, νά καταλάβω ἐμπειρικά τί σημαίνει σταυρός. Κατάλαβα πώς δέν δίνει Ἐκεῖνος τίς ὅποιες δοκιμασίες, ἀλλά τίς ἐπιτρέπει γιά νά καθαρίσει τό πρίν τῆς ἱστορίας μας καί νά ἑτοιμάσει τήν καρδιά μας νά Τόν δεκτεί «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ», ὄχι ὅπως Τόν γνώριζα ἀλλά ὅπως Ἐκεῖνος ἤθελε νά ἀποκαλυφθεῖ.
Τελικά, δέν φταῖμε ἐμεῖς γιά ὅσα μᾶς συμβαίνουν οὔτε οἱ ἄλλοι γύρω μας. Ὁ Θεός φταίει γιά ὅλα! Γιατί ἡ χωρίς ὅρια ἀγάπη Του δέν Τόν ἀφήνει νά ἀδιαφορήσει γιά τή λάθος πορεία μας. Καί ὅταν οἱ ψίθυροί Του καί τά χαϊδέματά Του δέν μᾶς ἀγγίζουν, ἀφήνει τόν πονηρό (ὅπως τόν ἄφησε στόν Ἰώβ) νά μᾶς πειράξει ὄχι ὅσο θέλει (θά μᾶς κατέστρεφε) ἀλλά ὅσο ἀντέχουμε.
Καί ὅταν ὅλα θά ἔχουν περάσει καί θά βρεθοῦμε, «συντετριμμένοι καί τεταπεινωμένοι», στόν πραγματικό δρόμο Του, θά συνειδητοποιήσουμε τήν ὀμορφιά τῆς ὄντως Ζωῆς καί τῆς ὄντως Ὁδοῦ καί θά τοῦ ποῦμε μέ τήν καρδιά μας τό «Σ’ εὐχαριστῶ!».
Κι αὐτό ὄχι μόνο ἐγώ ἀλλά καί ἐσύ! Γιατί τά πιό πάνω δέν εἶναι μόνο γιά μένα, ἀφοῦ εἴμαστε ὅλοι τό ἴδιο καί ὅλοι «βαδίζουμε τόν ἴδιο δρόμο», ἀπό τό νῦν στό ἀεί.
