Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός: Τρία πράγματα να κρατάτε στη ζωή σας..

 

* Βρισκόμαστε ὅλοι μέσα στὴ χούφτα τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι γεμάτος ἀγάπη· ἂς μᾶς κάνει ὅ,τι θέλει!

* Τρία πράγματα νὰ κρατᾶτε στὴ ζωή σας: αὐστηρότητα στὸν ἑαυτό σας, συμπάθεια στοὺς συνανθρώπους σας, καί, πίστη στὸ Θεό. Ὅλα αὐτὰ ἑλκύουν τὴ χάρη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

* Ἡ πίστη στὸ Χριστὸ μᾶς λύνει τὰ πάντα, γιατί ὅλα ἀπ’ Αὐτὸν προέρχονται. Αὐτὸς μᾶς χάρισε τὸν κλῆρο τῆς δικῆς του ἐπιγνώσεως, Αὐτὸς μᾶς κράτησε κοντά του, παρ’ ὅλες τὶς προδοσίες μας, Αὐτὸς μᾶς ἕνωσε καὶ μᾶς συνέδεσε μεταξὺ μας τόσο πιστὰ καὶ γερὰ μὲ τὴ χάρη του. Πῶς τώρα, ἐνῶ ἐλπίζουμε στὸ πλήρωμα τῶν θείων τοῦ ἐπαγγελιῶν, θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει;

* Καρτερία, σιωπή, ὑπομονή. Τίποτε παραπάνω, τίποτε παρακάτω, ἀλλὰ μόνο μία σφραγίδα θὰ μπεῖ στὶς περιστάσεις ποὺ παρουσιάζονται γιὰ νὰ δοκιμασθεῖ ὁ ἄνθρωπος. Ἀφοῦ εἶναι γνωστὴ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ὑπόσχεσή του ὅτι μᾶς ἐτοιμάζεται τόπος στὴν αἰωνιότητα γιὰ νὰ συμβασιλεύσουμε μὲ ὅλους τούς Ἁγίους.

* Ἀμεταμέλητα τὰ θεία χαρίσματα καὶ βέβαιες οἱ θεῖες ἐπαγγελίες. Προσέχετε τὶς ἀλλοιώσεις, καί, μὴ χάνετε τὸ θάρρος σας ὅταν οἱ ἰσχνὲς ἀγελάδες παίρνουν τὴ θέση τῶν παχιῶν.

* Προσεύχεσθε, προσεύχεσθε καλά μου παιδιά, γιατί πλησιάζει ὁ χρόνος, πού περιγράφουν οἱ Πατέρες μας, καί, τότε ποιὸς εἶναι ἱκανὸς νὰ παραστεῖ στὸ θρόνο τοῦ Κυρίου;

* Ἡ προσοχὴ μας πρέπει νὰ εἶναι στὴ θέση της, γιατί ὁ πονηρός, οὔτε κοιμᾶται οὔτε διστάζει, ἀλλά, ζητᾶ ποιὸν θὰ καταπιεῖ. Δὲν σημαίνει αὐτὸ ὅτι θὰ φοβηθοῦμε ἢ θὰ διστάσουμε, ἀλλὰ μόνο θὰ προσέχουμε μὲ αὐτομεμψία καὶ καρτερία στοὺς πειρασμούς, ποὺ προκαλοῦν τὴ σωτηρία μας.

* Ὅπως ζητοῦμε ἀπὸ τὸ Θεὸ τὸ «μέγα ἔλεος», ἔτσι καὶ μεῖς πρέπει νὰ γινόμαστε συμπονετικοὶ στοὺς ἀνθρώπους καὶ ἀγαπητοί. Ποιὸς δὲν ἀγαπᾶ τὸν ταπεινὸ ἄνθρωπο, ἀφοῦ καὶ στὴν ἄλογη φύση, τὰ ζῶα, εἶναι ἀγαπητός; Καὶ πάλι ποιὸς δὲν ἀποστρέφεται τὸν ἐγωιστὴ καὶ ὑπερήφανο;

* Μὴ χαρακτηρίζετε τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ κάποιο τυχαῖο γεγονός. Γιατί ὅπως ξέρετε, ὅλα τὰ διέπει ἡ ἀστάθεια καὶ ἡ τρεπτότητα. Χάρη λοιπὸν αὐτοῦ, κανεὶς ἄνθρωπος (μὰ τί λέω ἄνθρωπος, ἀφοῦ καὶ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως, ἀκόμα καὶ ὁ χρόνος ὑπόκεινται στὴν τροπὴ καὶ ἀστάθεια), δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμπεράνει καὶ νὰ κρίνει ἀπὸ τὶς ἐφήμερες κινήσεις καὶ ἐκφράσεις τὸ συνολικὸ χαρακτήρα καὶ τὴν ποιότητα τῶν ἄλλων.

* Τὰ χνῶτα τοῦ δράκοντα τοῦ ἀρχαίου, ποὺ θὰ πειράξει τὴν οἰκουμένη, ἄρχισαν νὰ μᾶς προκαλοῦν ἀσφυξία καὶ ἐμετό, καί, μένει πλέον σὰν σημεῖο παρηγοριᾶς αὐτὸ ποὺ ὁ ἄγγελος εἶπε τότε στὸν Λὼτ «Φύγε, πήγαινε στὴ Σιγὼρ γιὰ νὰ σωθεῖς». Ἀλλοίμονο στὴ νέα γενιά, ποὺ θὰ βρεθεῖ στὸ κέντρο τοῦ κυκλώνα, τί πρόκειται νὰ συναντήσει!

Η ΑΓΙΑ ΦΕΒΡΩΝΙΑ

 

Τη μνήμη της Αγίας Φεβρωνίας τιμά σήμερα, 25 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Η Αγία Φεβρωνία, ήταν περιζήτητη νύμφη για την σωματική της ομορφιά. Το ίδιο όμως έλαμπε και η αγνή ψυχή της.

 Για το λόγο αυτό σε ηλικία 17 ετών, επέλεξε το δρόμο της άσκησης και της εγκράτειας στο μοναστήρι όπου ηγουμένη ήταν η θεία της Βρυένη και βρισκόταν στην Μεσοποταμία (στην πόλη της Νισίβεως, που λέγεται Αντιόχεια της Μυγδονίας και βρισκόταν στα σύνορα του Βυζαντινού και Περσικού κράτους).

Γρήγορα, παρά το νεαρό της ηλικίας της, προσαρμόσθηκε στους δύσκολους κανόνες της μοναχικής ζωής βρίσκοντας παράλληλα και χρόνο για να μελετά και να εμβαθύνει στις Θείες Γραφές. Έγινε δε υπόδειγμα ανάμεσα στις άλλες μοναχές για τη σύνεσή της το ζήλο της, την προθυμία της και το ταπεινό της φρόνημα.

Κάποια ημέρα όμως, ένα στρατιωτικό σώμα το οποίο κατεδίωκε χριστιανούς, με επικεφαλής το Σεληνο (288 μ.Χ.) έφθασε και στο μοναστήρι της Φεβρωνίας. Οι άλλες μοναχές κατόρθωσαν να διαφύγουν, η Αγία όμως η οποία ήταν άρρωστη δεν κατόρθωσε να μετακινηθεί. Κοντά της παρέμειναν η ηγουμένη Βρυένη και η αδελφή Θωμαΐς.

Οι στρατιώτες, μόλις αντίκρυσαν τη Φεβρωνία, έμειναν έκπληκτοι από την ομορφιά της. Άφησαν, λοιπόν, τρεις άνδρες να τη φρουρούν και οι υπόλοιποι γύρισαν και το ανέφεραν στον αρχηγό τους Σελήνο. Αυτός αμέσως διέταξε και την έφεραν μπροστά του, και με κάθε τρόπο την πίεσε να άλλαξοπιστήσει.

Πρότεινε στη Φεβρωνία να τη δώσει σύζυγο στον ανεψιό του Λυσίμαχο, που κοντά του θα γνώριζε μεγάλη δόξα. Η Φεβρωνία, όμως, προτίμησε να γίνει «της μελλούσης αποκαλύπτεσθαι δόξης κοινωνός» (Α’ Έπιστολή Πέτρου, ε’ 1). Προτίμησε, δηλαδή, να είναι συμμέτοχος της δόξας που θα αποκαλυφθεί κατά τη δευτέρα παρουσία, και με περίσσιο θάρρος περιφρόνησε τις προτάσεις του Σελήνου, ο όποιος, αφού τη βασάνισε, τελικά τη σκότωσε με ξίφος.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Ως της ασκήσεως ρόδον ηδύπνευστον, οσμήν αθλήσεως τω κόσμω έπνευσας, εις οσμήν μύρων του Χριστού δραμούσα ασχέτω πόθω, όθεν ως παρθένον σε και οσίαν και μάρτυρα, θαυμαστώς εδόξασε Φεβρωνία ο Κύριος, ω πρέσβευε υπέρ των βοώντων, χαίρε σεμνή οσιομάρτυς.

Για αυτό προσεύχομαι!

 

Γιατί προσεύχομαι;;

Όχι βέβαια για να απαριθμήσω στον Θεό τις αμαρτίες μου.

Όχι για να καυχηθώ για τα έργα μου.

Όχι για να ικανοποιήσω την συνείδησή μου, ότι δεν παρέλειψα το «καθήκον» της προσευχής.

Όχι για να κατακρίνω τους άλλους «αμαρτωλούς» που συνάντησα στο δρόμο μου.

Ούτε για να αρχίσω ή να τελειώσω «θρησκευτικά» τη μέρα μου.

Αλλά για να ζητήσω από τον πολυεύσπλαχνο Κύριο να καλύψει με το πολύ έλεός του, τα πολλά σφάλματά μου, τα ατελή και ελλιπή έργα μου, την έλλειψη αγάπης και κατανοήσεως των αδελφών μου, τις πολλές αμαρτίες μου.

Για αυτό προσεύχομαι!

Για να ανανεώσω τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μου, αλλά και την εμπιστοσύνη μου στο έλεός του Θεού.

Και όταν προσεύχομαι να νοιώθω πως είμαι μπροστά στον άγιο Θεό.

Η ψυχή βλέπει

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η ψυχή βλέπει.

Τα μάτια μας βλέπουν τόσα, όσα και τα γυαλιά μας. Τ’ αυτιά μας ακούν τόσα, όσα και τα μεταλλικά ακουστικά επάνω τους. Η γλώσσα μας μιλά τόσο, όσο και το εκκρεμές στην καμπάνα.

Εάν τα μάτια μας ήταν σαν τη λίμνη, χωρίς την ψυχή θα βλέπανε όπως βλέπει και η λίμνη.

Εάν τ’ αυτιά μας ήταν σαν τα σπήλαια, χωρίς την ψυχή θ’ άκουγαν όσο ακούνε και τα σπήλαια.

Εάν η γλώσσα μας ήταν ηχώ σαν το εκκρεμές στις καμπάνες, χωρίς την ψυχή θα μιλούσε όσο μιλά και το εκκρεμές.

Όμως, επειδή βλέπει η ψυχή μας, βλέπουν τα μάτια μας.

Κι επειδή ακούει η ψυχή, ακούνε τ’ αυτιά μας.

Κι επειδή η ψυχή φέρει νόημα, η γλώσσα μιλά σκεπτόμενη.

Διάλογος. 

Ο μόνος ειλικρινής διάλογος του επιστήμονα με τη φύση είναι: «Πες μου φύση, ποια είσαι εσύ; για να ξέρω ποιος είμαι εγώ».
Ο μόνος ειλικρινής διάλογος του ιστορικού με την ιστορία είναι: «Πες μου ιστορία, ποια είσαι εσύ; για να ξέρω ποιος είμαι εγώ».
Ο μόνος ειλικρινής διάλογος του αγίου με τον Θεό είναι: «Πες μου Θεέ ποιος είσαι εσύ; για να ξέρω ποιος είμαι εγώ».

Αλάνθαστη απάντηση και στις τρεις περιπτώσεις είναι: «Άνθρωπε, βρες εμένα μέσα στον εαυτό σου!».

Δεν είναι το μείζον να ζήσουμε…

 

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

Ενθυμούμενοι τα λόγια του ίδιου του Κυρίου που μας προτρέπει: «Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν· ζητείτε, και ευρήσετε· κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν» ζητούμε από τους Αγίου μας, οι οποίοι έχουνε παρρησία στον Θεό να μεσιτεύσουν και για εμάς.

Να κάνουνε κάποιο θαύμα, να μας απαλύνουνε τον πόνο, να μας θεραπεύσουν.

Οι πιο πολλοί από εμάς ζητούμε θαύμα. Ένα σημείο με το οποίο θα δούμε την ίαση του σώματος, του δικού μας ή κάποιου αγαπημένου μας προσώπου. Ζητούμε θαύμα ώστε η επίγεια ζωή μας να συνεχιστεί χωρίς πόνο, χωρίς αρρώστια, χωρίς σταυρό.

Ζητούμε κάτι το οποίο εάν μας δοθεί μπορεί τώρα να μας βγάλει από τον πόνο και την αγωνία αλλά τελικά μπορεί να «εμποδίσει» την σωτηρία μας.

Ζητούμε κάτι το οποίο όσο σημαντικό κι αν είναι τώρα να απαλλαγούμε από αυτό ίσως για το «μετά» αποβεί αυτή η εμμονή μας μοιραία. Ποιο μετά; Το μετά του θανάτου.

Διότι ακόμα και εμείς που είμαστε υγιείς σίγουρα θα πεθάνουμε. Και δεν το λέγω αυτό ώστε να παραιτηθούμε από την ζωή. Και να περιμένουμε με σταυρωμένα χέρια τον θάνατο. Αντιθέτως.

Η συναίσθηση ότι αυτή η ζωή είναι παροδική και εφήμερη θα μας κάνει να την εκτιμήσουμε όπως πρέπει. Θα μας κάνει να δούμε την ζωή μας στην πραγματική της διάσταση. Στο ότι δηλαδή, ζούμε όχι απλά για να πεθάνουμε. Δεν ερχόμαστε σ’αυτήν την ζωή και για πονάμε και να υποφέρουμε.

Ζούμε ώστε να φτάσουμε στην Αγάπη με κάθε κόστος. Να την κατακτήσουμε και να κατακτηθούμε από αυτήν. Γεννιόμαστε άνθρωποι με σκοπό την Θεανθρωπία, την Αγιότητα.

Ίσως πονούμε λοιπόν. Πονούμε πολύ. Και θέλουμε πάσι θυσία να ξεμπερδέψουμε από τον πόνο αυτό. Όμως ας σκεφτούμε λίγο αδελφοί μου.

Ας σκεφτούμε εάν ο πόνος αυτός, ο σταυρός αυτός που κουβαλούμε σήμερα όποια μορφή κι αν έχει, μας έχει ωφελήσει ή όχι.

Μας έφερε πιο κοντά στον Θεό; Μας έκανε να ζούμε με μετάνοια, με προσευχή, με μυστηριακή ζωή;

Εάν ναι, τότε η δοκιμασία αυτή, τότε ο πόνος αυτός είναι τελικά ο μέγας ευεργέτης μας, είναι αυτός ο οποίος μας απάλλαξε από την αμετανοησία, την αδιαφορία και την άνομη ζωή που πιθανότατα είχαμε όταν ήμασταν υγιείς.

Είναι ο μεγάλος δάσκαλος της ζωή μας. Είναι ο πιο σπουδαίος μας φίλος.

Δηλαδή, θα ρωτήσει κάποιος, να μην ζητώ από τον Θεό, από τον Άγιο Λουκά να γίνω καλά;

Δεν θα απαντήσω εγώ. Θα απαντήσει ο ίδιος ο Χριστός: «Ζητείται πρώτον την Βασιλεία του Θεού και πάντα ταύτα προστεθίσεται ημίν».

Να ζητάμε λοιπόν από τον Θεό, ομως πρώτα, πάνω απ΄όλα να ζητούμε την Βασιλεία Του.

Ποιος όμως από εμάς ζητά πάνω απ’όλα την σωτηρία του και όχι την υγεία του σώματός του;

Ποιος από εμάς τολμά να πει: Κύριε, σώσε με. Κύριε σώσε με ότι κι αν μου στοιχίσει;

Είμαστε έτοιμοι να σηκώσουμε τον σταυρό μας; Να βάλουμε το εγώ μας πάνω στον σταυρό όποια μορφή κι αν έχει αυτός… Του πόνου, της απόρριψης, της προδοσίας, της πικρής καθημερινότητας;
Ποιοι είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε τον σταυρό μας ως μέσο καθαγιασμού;

Ποιοι είμαστε έτοιμοι να μιμηθούμε όλους αυτούς τους Αγίους που λέμε ότι αγαπάμε και τιμούμε; Για να δούμε τα συναξάρια τους. Την ιστορία του καθενός. Όλοι τους, σήκωσαν τον σταυρό τους.

Κάνανε την εξορία, σπίτι τους, κάνανε τον πόνο τους, χαρά τους, κάνανε τις πληγές τους από τα μαρτύρια τα τρόπαιά τους, κάνανε τον θάνατό τους, ένα πανηγύρι.

Εάν ο νούς μας αδελφοί μου σταματά μόνο σ’αυτήν την ζωή, ίσως είναι δικαιολογημένη ακόμα και η απελπισία μας όταν μία δοκιμασία έρχεται απρόσμενα στην προγραμματισμένη μας ζωή.

Όμως ο άνθρωπος θα πρέπει να ξεπερνά αυτή την ζωή, να μην μένει σ’αυτή την πεπερασμένη κατάσταση.

Γιατί; Διότι ο άνθρωπος, η ύπαρξή μας πλέον λόγο του Χριστού ξεπερνά αυτήν την ζωή. Ξεπερνά τον θάνατο και την φθορά, ξεπερνά το τώρα και χάνεται στο άπειρο του Θεού.

Γι’αυτό και ο άνθρωπος που δεν βλέπει το τέλος στον θάνατο, ελπίζει. Ελπίζει όχι στην αποκατάσταση αυτής της ζωής, ή στην καλυτέρευση της κατάστασής του, δεν ελπίζει ότι δεν θα πεθάνει ποτέ…αλλά ελπίζει στο «μετά» του θανάτου.

Εκεί βρίσκεται η πηγή της ελπίδος του. Εκεί αναζητά την λύτρωσή του. Στον Χριστό. Όχι σ’ έναν Χριστό που θα φέρει εφήμερη χαρά, φθαρτά αγαθά, μία επίγεια ανταμοιβή για την αφοσίωσή μας ή μία επίγεια δικαιοσύνη (που κάποιοι λανθασμένα επικαλούνται) για τις αδικίες που έχουν υποστεί από τους άλλους.

Λέγοντας, θα το βρεις από τον Θεό κτλ. Λες και ο Θεός είναι σαν και εμάς εμπαθείς, υποχείριο των μικροτήτων μας.

Όχι. Δεν θα πρέπει να ελπίζει ο χριστιανός σε θεϊκά ρουσφέτια, σ’έναν Θεό που θα ικανοποιεί τις δικές του ιδιοτροπίες, τα δικά του «θέλω».

Ο άνθρωπος εάν καταλάβει ότι είναι αιώνιος θα πάψει να γογγύζει, θα πάψει να διαμαρτύρεται. Υπομένει γιατί ξέρει καλά ότι όλα αυτά κάποτε θα περάσουν.

Ξέρει καλά ότι όλα κάποτε θα τελειώσουν. Και εκεί στο τέλος, μάλλον σ’αυτό που θεωρεί τέλος ο κόσμος, δηλαδή τον θάνατο, θα αρχίσει η αιωνιότητα.

Εάν είχαμε λίγη συναίσθηση το ποιοι είμαστε και για που προοριζόμασταν θα παύαμε τα «γιατί θεέ μου σε μένα», «έως πότε», «φτάνει πια»!

Αλλά θα λέγαμε αυτό που είπε μία κοπέλα που οι γιατροί πλέον τις είχαν δώσει μερικές μέρες ζωής.

Θέλω να ζήσω, είπε στον ιερέα που ζήτησε να δει. Αλλά δεν ήλθα εδώ πάτερ για να μου το επιβεβαιώσετε. Δεν ήλθα εδώ για να μου υποσχεθείτε κάποιο θαύμα ότι όλα θα περάσουν και θα γίνω καλά. Ήλθα για να με βοηθήσετε να φύγω έτοιμη από αυτόν τον κόσμο.

Ο ιερέας λοιπόν σαστισμένος την ρώτησε: Καλά μέσα στη δοκιμασία σου, δεν ρωτάς ποτέ «γιατί σε μένα, Θεέ μου;»

-Δεν σας καταλαβαίνω, πάτερ, είπε η κοπέλα αυτή. Εγώ ρωτώ «γιατί όχι και σε εμένα; Και περιμένω πλέον όχι τον θάνατό μου· προσδοκώ τον φωτισμό μου».

Δεν είναι το μείζον να ζήσουμε.Το μείζον είναι να ζήσουμε με τον Χριστό, δια του Χριστού. Και αυτό μας καλούν με το παράδειγμά τους οι Άγιοι. Να ζήσουμε μέσα στο Κάλλος μιας αιωνιότητας που μας προσφέρεται από τώρα. Αρκεί να ζήσουμε αυτήν την ζωή χριστομίμητα.

ΤΟ ΓΕΝΕΘΛΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

---

Σήμερα, 24 Ιουνίου, η Εκκλησία μας τιμά τη Γέννηση του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Την ημέρα αυτή η Αγία μας εκκλησία εορτάζει το γενέσιο του ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννη. Ο πατέρας του Ζαχαρίας, ήταν ιερέας. Κάποια ημέρα την ώρα του θυμιάματος, είδε μέσα στο θυσιαστήριο άγγελο Κυρίου, ο οποίος του ανήγγειλε ότι θα αποκτούσε γιο τον οποίο θα ονόμαζε Ιωάννη.

 Ο Ζαχαρίας σκίρτησε από χαρά , αλλά δυσπιστούσε. Η γυναίκα του ήταν ηλικιωμένη και στείρα και άρα ήταν αδύνατο να κυοφορήσει και αυτές τις αμφιβολίες τις εξέφρασε στον άγγελο ο οποίος του απάντησε ότι το παιδί θα γεννηθεί και εκείνος θα τιμωρηθεί για την απιστία του… παραμένοντας κωφάλαλος μέχρι να πραγματοποιηθεί η βουλή του Θεού.

Πράγματι η γυναίκα του η Ελισάβετ συνέλαβε και μετά από εννέα μήνες γέννησε γιο. Οκτώ ημέρες μετά τη γέννηση κατά την περιτομή του παιδιού οι συγγενείς, θέλησαν να του δώσουν το όνομα του πατέρα του δηλ. Ζαχαρία. Όμως ο Ζαχαρίας έγραψε επάνω στο πινακίδιο το όνομα Ιωάννης.

Αμέσως λύθηκε η γλώσσα του και όλοι οι παριστάμενοι πλημμύρισαν χαρά κι ελπίδα, διότι κατάλαβαν ότι γεννήθηκε ο Πρόδρομος της παρουσίας του αναμενόμενου Μεσσία. Ο Ιωάννης δε διέθετε μόνο το χάρισμα της προφητείας, αλλά αξιώθηκε και τη μεγαλύτερη χαρά και τιμή. Βάπτισε το Μεσσία Χριστό, τον οποίο και ομολογούσε σ’ όλη του τη ζωή.

Οι εορτές του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου σε ολόκληρο το έτος:
~ Η Σύλληψις (23 Σεπτεμβρίου)
~ Το γενέσιον (24 Ιουνίου)
~ Η Σύναξις (7 Ιανουαρίου)
~ Η Αποτομή της κεφαλής (29 Αυγούστου)
~ Η Α’ και Β’ Εύρεσις της κεφαλής (24 Φεβρουαρίου)
~ Η Γ’ Εύρεσις της κεφαλής (25 Μαΐου)

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Προφήτα και Πρόδρομε, της παρουσίας Χριστού, αξίως ευφημήσαι σε, ουκ ευπορούμεν ημείς, οι πόθω τιμώντες σε, στείρωσις γαρ τεκούσης, και πατρός αφωνία, λέλυται τη ενδόξω, και σεπτή σου γεννήσει, και σάρκωσις Υιού του Θεού, κόσμω κηρύττεται.

Στο τέλος της ημέρας…

 

Στο τέλος της ημέρας δεν έχει σημασία αν ήσουνα γνωστός. Ούτε αν μάζεψες πολλά, ούτε αν γλέντησες τη ζωή σου.

Στο τέλος της ημέρας, δεν έχει σημασία αν είχες δίκιο. Αν είχες τον τελευταίο λόγο, ή αν βγήκες από πάνω.

\Στο τέλος της ημέρας, δεν έχουν σημασία τα όσα μεγάλα κάποτε κατάφερες. Γρήγορα, γίνανε καπνός και κανένας πια δεν τα θυμάται.

Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία το αν συγχώρεσες.
Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία το αν ξέσφιξες τη γροθιά σου.
Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία το αν άπλωσες το χέρι για βοήθεια.
Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία αν μετάνιωσες. Και αν έκανες κάτι για να διορθώσεις τα λάθη που έχεις κάνει.
Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία το αν δεν ήσουνα αχάριστος. Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία το αν ήσουν ταπεινός.
Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία το πόσο αγάπη έδωσες στους γύρω σου ανθρώπους.

Τελειώνει η μέρα. Τελειώνει για όλους μας, αργά η γρήγορα.
Αγάπα ρε Άνθρωπε. Αγάπα.
Αγάπα, γιατί στο τέλος της ημέρας, μόνο αυτό είναι που θα μείνει…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης

Το Πατριαρχείο Αντιοχείας καταδικάζει και καταγγέλλει την τρομοκρατική επίθεση στη Δαμασκό

 

Δήλωση του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής

Την ημέρα που η Αντιοχειανή Εκκλησία μας τιμά όλους τους Αντιοχειανούς Αγίους, το ύπουλο χέρι του κακού άπλωσε το βράδυ και στοίχισε τη ζωή μας, μαζί με τη ζωή των αγαπημένων μας που έπεσαν μάρτυρες σήμερα κατά τη διάρκεια της βραδινής Λειτουργίας στην εκκλησία του Αγίου Ηλία Ντουαϊλά στη Δαμασκό.

Σύμφωνα με τις προκαταρκτικές πληροφορίες που έχουμε μέχρι στιγμής, σημειώθηκε έκρηξη στην πόρτα της εκκλησίας, με αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών ανθρώπων, εκτός από τους τραυματίες μέσα και γύρω από την εκκλησία.

Ενώ αυτή τη στιγμή καταμετρούμε τους μάρτυρες και τους τραυματίες και συλλέγουμε τα λείψανα και τις σορούς των μαρτύρων μας, των οποίων τον ακριβή αριθμό δεν έχουμε ακόμη καταφέρει να προσδιορίσουμε με ακρίβεια, το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής καταδικάζει αυτή την αποτρόπαια πράξη και καταγγέλλει με τον πιο έντονο τρόπο αυτό το φρικτό έγκλημα.

Καλούμε τις αρχές που βρίσκονται στην εξουσία να αναλάβουν πλήρως την ευθύνη για τη συνεχιζόμενη και συνεχιζόμενη παραβίαση της ιερότητας των εκκλησιών και να διασφαλίσουν την προστασία όλων των πολιτών.

Ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιωάννης Ι΄ παρακολουθεί προσωπικά τα γεγονότα από την πρώτη κιόλας στιγμή. Κάνει τοπικές και περιφερειακές επαφές για να μεταφέρει την ζοφερή εικόνα από τη Δαμασκό σε ολόκληρο τον κόσμο. Ζητά δράση για να σταματήσουν αυτές οι σφαγές.

Προσευχόμαστε για την ανάπαυση των ψυχών των μαρτύρων, για την ίαση των τραυματιών και για την παρηγοριά των ψυχών των παιδιών μας. Επιβεβαιώνουμε επίσης την ακλόνητη πίστη μας και, με αυτή την ακλόνητη πίστη, την απόρριψη κάθε φόβου και τρόμου. Παρακαλούμε τον Χριστό Θεό να οδηγήσει το πλοίο της σωτηρίας μας ανάμεσα στα κύματα αυτού του κόσμου, γιατί είναι αιώνια ευλογημένος.

H πιο διωκόμενη θρησκεία είναι ο χριστιανισμός

 

Σήμερα, ακόμη ένα τρομοκρατικό χτύπημα σημειώθηκε σε εκκλησία στη Συρία. Χριστιανοί σφαγιάστηκαν μέσα στον οίκο του Θεού. Πριν λίγες ημέρες, έγινε γνωστή η απόπειρα δήμευσης της περιουσίας της ιστορικής Μονής Αγίας Αικατερίνης στο Σινά – ενός ιερού τόπου που στέκει εκεί αιώνες, φρουρός πίστης και ιστορίας. Η Αγία Σοφία έγινε τζαμί. Η Μονή της Χώρας επίσης. Στην Αφρική και την Ασία, οι εικόνες επαναλαμβάνονται: καμένες εκκλησίες, απαγωγές, σφαγές. Η φρίκη έχει γίνει ρουτίνα.

Στον 21ο αιώνα, σε έναν κόσμο που αυτοπροσδιορίζεται ως «πολιτισμένος» και «ανεκτικός», η πιο διωκόμενη θρησκεία στον πλανήτη είναι ο Χριστιανισμός. Όχι κάποια περιθωριακή αίρεση ή εξτρεμιστική ομάδα. Ο Χριστιανισμός. Αυτός που, υποτίθεται, ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ξεπεράσει – κι όμως συνεχίζει να τον

φοβάται ή να τον πολεμά.

Κουράστηκα να βλέπω την πίστη μου να χλευάζεται. Να στοχοποιείται είτε με σφαίρες είτε με «εκσυγχρονισμένα» δηλητήρια. Κουράστηκα να βλέπω τα δύο μέτρα και σταθμά. Δεν βλέπω να διώκεται το Ισλάμ ή κάποια άλλη θρησκεία κι αυτό είναι σωστό και χαίρομαι. Όμως την ίδια στιγμή είναι σταθερά στο στόχαστρο – στην Ανατολή και στη Δύση – ο Χριστιανισμός.

Κι αν αυτό δεν μας ταράζει, αν δεν μας πληγώνει βαθιά, τότε ίσως κάτι μέσα μας έχει ήδη νεκρωθεί. Δεν είναι μόνο θέμα πίστης. Είναι θέμα ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ισότητας και δικαιοσύνης. Είναι θέμα

 ιστορικής μνήμης, πολιτιστικής συνέχειας. Είναι θέμα ταυτότητας. Όταν διώκεται ο Χριστιανισμός διώκεται ο άνθρωπος.

-π. Λίβυος-

Η κατάθλιψη μας είναι η αξόδευτη αγάπη μας

 

Είναι κάτι καρδιές που έχουνε τόση αξόδευτη αγάπη και δεν ξέρουνε πώς να την ξοδέψουν και γι’αυτό βασανίζονται. Βασανίζονται όχι γιατί αγαπούν, αλλά γιατί αγαπούν πολύ κι όμως φοβούνται να το εκφράσουν, να το δείξουν.

Μην φοβάσαι μη παρεξηγηθείς, μην φοβάσαι εάν φέρεις τους άλλους σε «δύσκολη θέση». Συνήθως η αγάπη κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα, γιατί μάθανε να μένουνε στους τύπους και στον καθωσπρεπισμό· μια γνήσια αγκαλιά και ένα φιλί συνήθως ξαφνιάζει τους ανθρώπους που συνθηκολόγησαν με τις τυπικές χειραψίες και τα αδιάφορα νεύματα «ενδιαφέροντος».

Ξόδεψε λοιπόν την αγάπη σου δείχνοντάς την. Ξόδεξέ την γιατί αλλιώς μπορεί να γίνει ιδιοτροπία, απομόνωση, σκληρότητα ακόμα και κατάθλιψη.

Όπως πολύ σωστά είπε ένας πάτερ: «Η κατάθλιψη μας είναι η αξόδευτη αγάπη μας»

π. Παύλος Παπαδόπουλος

«Κάνε τον κόσμο σου όμορφο»

 

…Ο ΑΓΙΟΣ Παισιος είχε συμβουλέψει κάποτε ένα Καλογέρι:

-Παιδί μου μην την ανοίγεις την βρυση τόσο πολύ.

-Μα Γέροντα έχουμε πολύ νερό!

-Νερό έχουμε, μα έτσι δεν μπορείς να καταλάβεις και τους Αφρικανούς που το στερούνται.Πως θα προσευχηθείς για αυτούς όταν αφήνεις την βρύση να τρέχει τέρμα;

Γι’αυτό να μάθετε να λέτε «δόξα Σοι ο Θεός» στην ζωή σας.Έτσι θα φύγει το άγχος,έτσι θα φύγει και ο πανικός…έτσι θα φύγουνε όλα. Κατάλαβες τι γίνεται;

Να βάζετε καλούς λογισμούς και να τα βλέπετε όλα όμορφα και να μην λέτε «φταίει το σύστημα, φταίνε οι καταστάσεις».Φταίει ο ένας ,φταίει ο άλλος. Δεν φταίει κανείς. Ο λογισμός μας φταίει. Γιατί άμα ρωτούσαμε τον Ιωσήφ ποιος φταίει, έπρεπε να έλεγε στην αράδα όλα τα αδέλφια του… «πταίει ο Ρουβήμ…πταίει ο Ιούδας,πταίει ο Συμεών…»Αυτός όμως δεν είχε τέτοιο λογισμό. Ο Θεός το είχε επιτρέψει για έναν σκοπό.Ο Θεός δεν απορρίπτει τα ανθρώπινα συστήματα ,απλώς τα χρησιμοποιεί για το σχέδιό Του.

«Κάνε τον κόσμο σου όμορφο» –

π. Διονύσιος Ταμπάκης

Η ΑΓΙΑ ΑΓΡΙΠΠΙΝΑ

Τη μνήμη της Αγίας Αγριππίνας τιμά σήμερα, 23 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Η Αγία Αγριππίνα, γεννήθηκε και μαρτύρησε στη Ρώμη. Από νεαρή ηλικία ανέπτυξε βαθύτατο χριστιανικό φρόνημα και αφοσιώθηκε στην υπηρεσία του Κυρίου και Λυτρωτού της. Για το λόγο αυτό διέθεσε όλη της την περιουσία για την ανακούφιση των πτωχών και τη θεραπεία των ασθενών.

 Για την αγάπη του ουράνιου Νυμφίου της, απέφυγε το γάμο και προτίμησε να γίνει νύμφη του Χριστού.

Όσες δε φορές είχε ανάγκη, η εκκλησία της Ρώμης, η Αγριππίνα έτρεχε πρώτη να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες της. Όμως η Αγία δεν προσέφερε μόνο υλικά αγαθά αλλά και πνευματικά, διδάσκοντας την χριστιανική πίστη και οδηγώντας στο δρόμο της αλήθειας, πλήθη πλανημένων.

Η θεάρεστη αυτή δράση της Αγρυππίνας δεν ήταν δυνατό να παραμείνει για πολύ καιρό κρυφή. Το 262 μ.Χ., την κατήγγειλαν στις αρχές, ως ανατροπέα της πατροπαράδοτης λατρείας των ειδώλων. Η Αγία αποδέχθηκε τις καταγγελίες και με περισσό θάρρος, ομολόγησε την πίστη της στο Χριστό.

Οι διώκτες της δεν δίστασαν να τη μαστιγώσουν για να κάμψουν το αγωνιστικό της φρόνημα. Όταν κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να μεταπείσουν την Αγριππίνα, την υπέβαλαν σε νέα φρικτά βασανιστήρια.

Το σώμα της Αγίας δεν άντεξε τα μαρτύρια και με μαρτυρικό και ένδοξο τρόπο παρέδωσε την Αγία ψυχή της. Τρεις χριστιανές γυναίκες, η Βάσσα, η Παύλα και η Αγαθονίκη παρέλαβαν το σεπτό σκήνωμά της και μετά από αρκετή περιπλάνηση κατέληξαν, στη Σικελία, όπου και το ενταφίασαν.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείον Πνεύματι, κραταιωθείσα, ηνδραγάθησας, γενναιοφρόνως, Αγριππίνα παρθενίας οσφράδιον όθεν Χριστού δοξασθείσα τη χάριτι, πηγάς θαυμάτων βλυστάνεις τοις πέρασι. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Πόσο εύκολα η αναβλητικότητα κάνει την κλήση του Θεού.... ‘’αναπάντητη’’

Σήμερα η Εκκλησία μας μιλάει για την κλήση των Αποστόλων από τον Χριστό....
Όμως συνάμα εορτάζει και την σύναξη όλων των Αγιορειτών Πατέρων.
Ξέρεις, κάθε ένας πατέρας για να πάρει τέτοια κομβική απόφαση και να απαρνηθεί κυριολεκτικά τον κόσμο και να αφιερωθεί ψυχή και σώματι στον Θεό,να φυτευθεί στο περιβόλι της Παναγίας,είχε και αυτός όπως οι απόστολοι μια συνάντηση,
ένα κάλεσμα απ’ τον Θεό.
Δεν έχασαν το μυαλό τους και άφησαν κάποιοι μάλιστα καριέρες,με σπουδές άλλοι δε και περιουσίες για να ντυθούν ένα τριμμένο ράσο και να μην χορτάσουν πάλι ποτέ
ούτε ύπνο, ούτε φαΐ.....
Έχασαν όμως την καρδιά τους.....σαγηνεύτηκαν απ’ τον γλυκύτατο Ιησού Χριστού.
Εμείς άραγε ακούμε το κάλεσμα του Θεού; ή αφήνουμε τις φωνές των παθών μας
να το καλύπτουν;
Πόσο εύκολα η αναβλητικότητα(αυτό το ‘’έλα μωρέ τώρα....έχουμε καιρό...’’)
κάνει την κλήση του Θεού.... ‘’αναπάντητη’’.....
Και καλά εκείνοι άφησαν τα πάντα και Τον ακολούθησαν, εμείς τι;
Εμείς....τον παλαιό άνθρωπο που κουβαλάμε (τον παλιάνθρωπο που έλεγε κι ένας παππούλης)!

Υ.Γ Η φώτο: μια από τις πολλές πνευματικές "αετοφωλιές" του Άθωνα...

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

«Κάνε τη καρδιά σου μοναστήρι. Χτύπα εκεί το σήμαντρο, κάλεσε εκεί για αγρυπνία, θυμίασε και ψιθύρισε ακατάπαυτα προσευχές. Ο Θεός είναι δίπλα σου» (Απόσπασμα από επιστολή του Αγίου Λουκά Κριμαίας προς πνευματικό του παιδί).

Συγκινεί και εκπλήσσει πάντοτε ο λόγος του αγίων της Εκκλησίας μας, παλαιοτέρων και νεωτέρων, γιατί ό,τι λένε και διδάσκουν αφενός έχει ακραιφνώς ευαγγελικό χαρακτήρα, αφετέρου το προσφέρουν μ’ έναν απλό και ιδιαίτερα εποπτικό τρόπο, δείγμα ότι δεν ήσαν απλοί μεταπράτες, αλλά άνθρωποι που βίωναν όσο είναι δυνατόν στα ανθρώπινα τον λόγο του Κυρίου και των αποστόλων Του, ώστε να μη μας αφήνουν κενά στην κατανόησή του. Δεν είναι τυχαίο ότι η φράση που χαρακτηρίζει τους αγίους μας είναι ότι αποτελούν αυτοί ακριβώς «τα βιωμένα Ευαγγέλια», οπότε και ο δικός τους λόγος γίνεται αντιστοίχως προς τον θεϊκό λόγο διεισδυτικός στις ανθρώπινες καρδιές, «τομώτερος υπέρ πάσαν δίστομον μάχαιραν» κατά τον λόγο του αποστόλου Παύλου.

Αυτό βλέπουμε και στο μικρό απόσπασμα από επιστολή του μεγάλου νεωτέρου αγίου της οικουμενικής ορθοδοξίας, Λουκά του ιατρού, επισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας. Δεν αναλώνεται σε θεωρίες και υψιπετείς θεολογίες για να μιλήσει περί προσευχής – το έχει κάνει κι αυτό εκεί που χρειάστηκε: όταν έπρεπε να δώσει το πλαίσιο της αληθινής προσευχής, η οποία κατά τον άλλον μεγάλο άγιο Σωφρόνιο τον Αθωνίτη έχει ως περιεχόμενο όντως τη θεολογία που απεκάλυψε ο Κύριος και οι Απόστολοί Του, όπως και η Πατερική Παράδοση μέσα στην Εκκλησία. Τον ενδιαφέρει, καθώς απευθύνεται σε πνευματικό του παιδί που αναζητά να ζήσει την αλήθεια του Χριστού, πώς πρακτικά θα μάθει αυτός, το τέκνο του, να προσεύχεται με τον τρόπο που δίδαξε ο Κύριος, ο Οποίος εν Πνεύματι είναι και ο μόνος που μπορεί να δώσει το πνεύμα της προσευχής στον άνθρωπο. «Ο Θεός δίνει προσευχή στον προσευχόμενο». Και «το Πνεύμα του Θεού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου τον κάνει να κραυγάζει: Πατέρα, αββά ο Πατήρ» (απ. Παύλος).

Και τι του λέει; Το πρώτο και πιο σημαντικό: για να είναι αληθινή και ορθή η προσευχή του ανθρώπου, του χριστιανού, πρέπει να έχει «έδαφος» την καρδιά του, τον «έσω» άνθρωπο. Προσευχή δηλαδή που εξαντλείται μόνο στα λόγια του στόματος, όσο πολλά κι αν είναι, χωρίς να πηγάζει από το βάθος της καρδιάς δεν μπορεί να είναι προσευχή που γίνεται αποδεκτή από τον Κύριο. Διότι ο Κύριος «εις καρδίαν βλέπει» - η καρδιά είναι ο τόπος συνάντησής μας με Εκείνον. Ο Κύριος, οι Απόστολοι, όλοι οι άγιοι αδιάκοπα έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου στις προσευχές που ακύρωναν την ενέργειά τους γιατί έκρουαν απλώς τον αέρα χωρίς κανέναν τελικώς αποδέκτη! «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την Βασιλείαν των Ουρανών». Και μπορεί βεβαίως η προσευχή και ενός μη χριστιανού να εισακούεται, όταν συνοδευόμενη από καλές και ενάρετες πράξεις εκφράζει τη δίψα του ανθρώπου για τον Θεό, έστω και άγνωστο ακόμη – ας θυμηθούμε την περίπτωση του αγίου Κορνηλίου του εκατοντάρχου: «οι ελεημοσύνες και οι προσευχές του ανέβαιναν ως θυμίαμα ενώπιον του Θεού» - αλλά πρόκειται για αποδοχή προσευχής που κινητοποιεί τον Κύριο να ελεήσει δραστικά τον εν νυκτί ευρισκόμενο άνθρωπο ώστε να βρει τον δρόμο της ένταξής του στην Εκκλησία, συνεπώς και της δυνατότητάς του να προσευχηθεί βαθιά και αληθινά, κυριολεκτικά εν καρδία.

Κι αυτό τι σημαίνει; Ότι η καρδιακή προσευχή είναι η προσευχή όπου το ίδιο το Πνεύμα του Θεού, καθώς είπαμε, προσεύχεται μέσα στον άνθρωπο, ο άνθρωπος γίνεται ενεργούμενο της Τριαδικής ενέργειας, ο πιστός δηλαδή δεν λέει απλώς προσευχές, αλλά έχει γίνει και γίνεται αδιάκοπα ο ίδιος προσευχή. «Κάνε την καρδιά σου μοναστήρι». Μοναστήρι, κατοικητήριο δηλαδή, τίνος; Του ίδιου του Τριαδικού Θεού, ο Οποίος στον βαπτισμένο πιστό άνθρωπο και ενσωματωμένο με επίγνωση, (τουτέστι με πραγματική μετάνοια και διάθεση για τήρηση των αγίων εντολών του Θεού), στο σώμα του Χριστού, έχει βρει «τόπον καταπαύσεως» Αυτού. Εκεί δεν οδηγεί το άγιο βάπτισμα; Εξορίζει τον Πονηρό από το βάθος της καρδιάς του ανθρώπου και του εγκαθιστά εν Πνεύματι τον Χριστό. «Δεν ξέρετε ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος που ζει μέσα σας και δεν ανήκετε στον εαυτό σας;» (Απ. Παύλος). Οπότε, ναι, ο πιστός γίνεται, ως συνεργός Θεού, «καταγώγιον Πνεύματος», πράγματι «μοναστήρι του Θεού»! Το υποσχέθηκε ο Κύριος: «Εάν τις τον λόγον μου τηρήση, ο Πατήρ μου αγαπήσει αυτόν και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσομεν»! Οι χριστιανοί είμαστε μοναστήρια του Θεού, ο Θεός δρα μέσω ημών, αρκεί βεβαίως να υπάρχει η προϋπόθεση που έθεσε ο Ίδιος: να τηρούμε με τη χάρη Του τις άγιες εντολές Του, γιατί έχουμε πια αυτήν τη δυνατότητα.

Και προχωρεί τη σκέψη του ο άγιος Λουκάς: Κάνε τον εαυτό σου αυτό που σου δόθηκε. Έγινες μοναστήρι του Θεού, ενεργοποίησε τη δωρεά. «Χτύπα εκεί το σήμαντρο, κάλεσε εκεί για αγρυπνία, θυμίασε και ψιθύρισε ακατάπαυτα προσευχές. Ο Θεός είναι δίπλα σου». Και χρειάζεται να το υπενθυμίζουμε: Ό,τι έγινε ο χριστιανός με το άγιο βάπτισμα, να είναι δηλαδή ναός του Θεού, λειτούργησε και ως πρότυπο για την ύπαρξη των ναών και των αγίων μονών της Εκκλησίας. Από τα μέσα προς τα έξω υπήρξε η κίνηση, η οποία έκτοτε λειτούργησε και λειτουργεί χαρισματικά και αντίστροφα: ως διαρκής πρόκληση και υπενθύμιση για το τι είμαστε οι πιστοί στον Χριστό και πώς πρέπει εν παντί καιρώ και τόπω να διάγουμε. Τι γίνεται με άλλα λόγια σ’ ένα μοναστήρι; Δοξολογείται αδιάκοπα και αέναα ο Κύριος και ασκείται μέχρι θανάτου η υπακοή στο άγιο θέλημά Του. Αυτό πια έρχεται ως πρό(σ)κληση και για τον χριστιανό: να ζει με τον ίδιο τρόπο, γιατί γι’ αυτό ήλθε ο Κύριος και αυτήν τη δωρεά μας χάρισε! Ο Κύριος κυριολεκτικά εν μέσω ημών, κατά μόνας και εν Εκκλησία.

ΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝΤΩΝ Η’ΚΑΙ ΑΠΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΝ

 

 «Καὶ μεταξὺ ἀλλήλων τῶν λογισμῶν κατηγορούντων ἢ καὶ ἀπολογουμένων ἐν ἡμέρᾳ ὅτε κρινεῖ ὁ Θεὸς τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Ρωμ. 2, 15-16)

«Καὶ οἱ σκέψεις τους μεταξύ τους κατηγοροῦν ἢ καὶ ἀπολογοῦνται, ὅπως θὰ φανῇ τὴν ἡμέρα, ὅταν, σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιό μου, ὁ Θεὸς θὰ κρίνῃ τὰ κρυφὰ τῶν ἀνθρώπων διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ». 

            Παραλλάσσοντας μία φράση ενός σπουδαίου φιλοσόφου του 20ού αιώνα, του Λούντβιχ Βιντγκενστάιν, ο οποίος λέει ότι «τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου», θα μπορούσαμε να την προεκτείνουμε ως ότι «τα όρια της σκέψης μου είναι τα όρια του κόσμου μου». Δεν είναι μόνο το τι προσλαμβάνει ο άνθρωπος, μπορεί να ερμηνεύσει, να επεξεργαστεί, να εκφράσει διά του νου του. Είναι και ο κρυπτός κόσμος. Είναι το τι αποθηκεύει, πώς κατευθύνει και κατευθύνεται, ποια σενάρια δημιουργεί, πώς μπορεί να διαχειριστεί τη ζωή του, τα συναισθήματά του, τις επιθυμίες του. Ο κόσμος όλος περικλείεται στον νου. Προφανώς και η καρδιά μας γεννά. Η δική μας παράδοση, η ορθόδοξη άλλωστε ζητά από τον νου να μεταβεί στην καρδιά, διότι εκεί βρίσκεται η πλήρης μορφή και προσωπικότητα του ανθρώπου. Η καρδιά περιλαμβάνει και όσα δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε λογικά, με τη δύναμη της σκέψης μας, όπως είναι  η τέχνη, η μουσική, η ποίηση, η ομορφιά και η ασκήμια. Δεν είναι απαραίτητο ο νους μας να έχει διαμορφωμένα κριτήρια τού τί μας αρέσει και τί όχι. Πάντα στον άνθρωπο υπάρχει η έκπληξη, το απροσδόκητο, το ξεχωριστό. Το μυστήριο, που δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποκλειστικά με το μυαλό, αλλά βιώνεται καρδιακώς και ο νους έρχεται εκ των υστέρων να το εκλογικεύσει. Ο έρωτας είναι η καλύτερη απόδειξη. Γιατί ερωτευόμαστε κάποιον ή κάποια; Γιατί, εκ των υστέρων, προσαρμόζουμε τη ζωή μας διά της σκέψεως στο πρόσωπο που ερωτευτήκαμε, στη σχέση μαζί του ή μαζί της ή στην απόρριψη όταν η σχέση δεν προχωρά ή τελειώνει; Το ίδιο συμβαίνει και με τον θάνατο. Το πώς θα τον διαχειριστούμε ουσιαστικά έρχεται εκ των υστέρων να διαμορφωθεί διά του νου, όταν όμως η καρδιά έχει πονέσει και ο νους βιώνει το ανερμήνευτο του μυστηρίου που δεν μπορεί να αποδεχθεί ο σύνολος άνθρωπος.

            Όμως η σκέψη είναι για τον άνθρωπο ένα όριο. Και η σκέψη μας τροφοδοτείται από τους λογισμούς μας. ΟΙ λογισμοί είναι μικρές πινελιές συλλήψεων νοητικών, μία φράση κάποτε, μία εικόνα, μία επιθυμία, μία ιδέα που εμφανίζονται στον νου μας, είτε από εμάς τους ίδιους είτε από το περιβάλλον και τον κόσμο μας, από όπου γεννώνται ως προκλήσεις, είτε εκ του πονηρού, όπως μας λέει η πνευματική μας παράδοση. Ο τρόπος που θα διαχειριστούμε τους λογισμούς μας χτίζει την προσωπικότητά μας. Αν οι λογισμοί μας έχουν πυρήνα, εκτός από την περιέργεια και την εξέταση της αλήθειας τους, την αγάπη και την ομορφιά, τότε τα όρια της σκέψης μας γίνονται αγάπη και ομορφιά, μαζί με τον κόσμο, διότι βλέπουμε τους λογισμούς μας ως οχήματα συνύπαρξης, προσφοράς, εκτίμησης, κάποτε και δοξολογίας. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ζητούν από εμάς να μελετούμε το κάλλος των κτισμάτων, της ομορφιάς που ο κόσμος φέρει, ως ευκαιρία να δοξάσουμε και να ευχαριστήσουμε τον Θεό, θεωρώντας Τον διά της φύσεως  ως Δημιουργό και Κτίστη των απάντων. Αν οι λογισμοί μας έχουν ως βάση την αυτοδικαίωσή μας, τότε γέρνουμε προς την αμαρτία, προς την αυτοθέωση, προς την αίσθηση ότι ο κόσμος ερμηνεύεται μόνο δι’ ημών. Και έτσι γεννώνται συγκρούσεις, ανταγωνισμοί, εξουσία, διαμάχες.

            Ο απόστολος Παύλος επισημαίνει όμως μία διάσταση που ο άνθρωπος, ιδίως του καιρού μας, δεν θέλει να δει. Ότι οι λογισμοί μας θα είναι η βάση της κρίσεώς μας, όταν ο Θεός θα κρίνει τα κρυπτά μας, τα αφανέρωτα του νου και της καρδιάς, την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, την ημέρα των εσχάτων, διά του Ιησού Χριστού, του Υιού και Λόγου του Θεού.  Όσα εμείς νομίζουμε ότι είναι ο σκληρός μας δίσκος, για τον Θεό δεν είναι μυστικό, αλλά γνωστά κατά πάντα, διότι Εκείνος είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Και η κρίση μας θα είναι αν επιλέξαμε να διαχειριστούμε τους λογισμούς μας στην προοπτική της αγάπης και της ομορφιάς ή στην προοπτική της εξορίας του Θεού από τη ζωή μας και της αυτοθέωσής μας, που αναπόφευκτα οδηγεί στην κακία. Τότε οι λογισμοί μας οι ίδιοι θα εγερθούν και άλλοι θα μας κατηγορήσουν και άλλοι θα απολογηθούν για μας. Η ελευθερία μας όμως μάς λέει ότι έχουμε αυτόν τον αγώνα στη ζωή που ζούμε: τον αγώνα του ευαγγελίου, δηλαδή τον αγώνα της αγάπης, της ομορφιάς και της δοξολογίας, ώστε τα όρια της σκέψης μας να γίνονται όρια ενός κόσμου, στον οποίο το κακό δεν θα νικήσει. Ακόμη κι αν αυτό φαίνεται αναπόφευκτο, διότι έτσι δείχνουν τα πράγματα, ο κρυπτός της καρδίας μας άνθρωπος είναι η δική μας ευθύνη. Ας εργαστούμε πνευματικά και διά του Αγίου Πνεύματος. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΕΒΙΟΣ

---

Τη μνήμη του Αγίου Ευσεβίου τιμά σήμερα, 22 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ευσέβιος, έζησε στους ταραγμένους χρόνους που η Εκκλησία υπέφερε από τις κακοδοξίες του Αρείου. Αυτοκράτορας την εποχή εκείνη ήταν ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, ο οποίος υποστήριζε τη δυσεβή αυτή αίρεση και κατεδίωξε σκληρά όσους έφεραν αντιρρήσεις και αντιστάθηκαν στις προθέσεις του.

 Ο Άγιος, ο οποίος ήταν επίσκοπος Σαμοσάτων διώχθηκε, υπέμεινε όμως με θαυμαστή καρτερία όλες τις κακουχίες και τις ταλαιπωρίες με την ελπίδα ότι η Ορθοδοξία θα εξέλθει στο τέλος νικήτρια. Όταν πέθανε ο αιρετικός και λαομίσητος Κωνστάντιος τον διαδέχθηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Ιουλιανός ο Παραβάτης ο οποίος θέλησε να επαναφέρει τη λατρεία των ειδώλων.

Ο Ιουλιανός εξαπέλυσε φοβερότερους διωγμούς κατά των χριστιανών. Τότε νέες διώξεις άρχισαν για τον Ευσέβιο πολύ χειρότερες από τις προηγούμενες. όμως ο Άγιος παρέμεινε το ίδιο ακλόνητος. Τα ίδια συνέβησαν και με τον αυτοκράτορα Ουάλη, ο οποίος ήταν και αυτός θερμός υποστηρικτής των Αρειανών.

Ο Άγιος για μία ακόμη φορά, κλήθηκε να υπερασπισθεί την καθαρότητα της ορθόδοξης πίστης. Για τους αγώνες του ο Ουάλης, τον απομάκρυνε από τον Επισκοπικό θρόνο του και τον εξόρισε σε κάποιο έρημο τόπο κοντά στον ποταμό Ίστρο. Μετά το θάνατο του Ουάλη ο Άγιος επανήλθε από την εξορία στην Επισκοπή του και άρχισε αμέσως την κάθαρση της επαρχίας του από τούς κακόδοξους αιρετικούς.

Κάποια ημέρα, το έτος 380 μ.Χ., που περνούσε έξω από το σπίτι μιας αιρετικής γυναίκας, εκείνη τον κτύπησε με μίσος στο κεφάλι με μία μεγάλη πέτρα και με αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο του Αγίου και τη μετάβασή του «από τα λυπηρότερα προς τα θυμηθέστερα και τα τερπνά».

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Σοφίας του Πνεύματος, καταυγασθείς τω φωτί, τον λόγον ετράνωσας, της ευσέβειας ημίν, Ευσέβιε ένδοξε, συ γαρ ιεραρχήσας, ευσεβώς τη Τριάδι, ήθλησας θεοφρόνως, και την πλάνην καθείλες. Καί νυν Πάτερ δυσώπησον, σώζεσθαι άπαντας.

Σχόλιο στο ευαγγέλιο της κυριακής:Κατα Ματθαίον Β'

 

Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης & Αλμωπίας Ιωήλ

«Εκάλεσεν αυτούς»

Στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Χριστός προσκαλεί τους τέσσερις πρώτους μαθητές να Τον ακολουθήσουν, τον Πέτρο και τον Ανδρέα αλλά και τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τους αδελφούς. Στα ιερά Ευαγγέλια δυό φορές φαίνεται να καλεί ο Χριστός τους μαθητές αυτούς. Η πρώτη κλήση ήταν δοκιμαστική, ενώ η δεύτερη οριστική και γίνεται στο χρονικό διάστημα που ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε δολοφονηθεί από τον Ηρώδη. Η σημερινή κλήση που περιγράφεται στο ανάγνωσμα είναι η δεύτερη, που όπως είπαμε είναι και η οριστική.

Η ποιότητα ζωής των Αποστόλων

Τι άνθρωποι ήταν αυτοί οι ψαράδες που κάλεσε ο Κύριος για να γίνουν μαθητές του; Ήταν άνθρωποι ταπεινοί, αγράμματοι και αφανείς κοινωνικά. Δεν ανήκαν στην τάξη των Φαρισσαίων και των νομικών. Ο Βασίλειος ο Σελευκείας παρατηρεί: «ζητώντας ο Κύριος ανθρώπους να παιδεύσουν την οικουμένη παρέβλεψε πόλεις, δήμους και βασιλείες. Απεστράφη τους ανθρώπους του πλούτου, τους ρήτορες, «εμίσησε κράτος ρητόρων»… «Ο Κύριος με τον τρόπο της κλήσεως των πρώτων είναι σαν να έλεγε στους ανθρώπους: «αλιείς, ου βασιλέας ζητώ». Ο Ματθαίος γράφει πως ο Κύριος τους βρήκε «εν τω πλοίω μετά Ζεβεδαίου του πατρός αυτών καταρτίζοντας τα δίκτυα αυτών» (Ματθ. 4,21). Διόρθωναν τα δίχτυά τους «μη δυνάμενοι ωνήσασθαι έτερα», δηλ. δεν μπορούσαν να αγοράσουν άλλα, κατά τον Ιερό Χρυσόστομο. Ήσαν άνθρωποι που είχαν αγάπη μεταξύ τους. Όλοι μαζί ψάρευαν, όλοι μαζί διόρθωναν τα δίχτυα. Πατέρας και παιδιά εργαζόντουσαν μαζί κι είχαν χαρακτηριστικό γνώρισμα «το από δικαίων τρέφεσθαι πόνων», να τρέφονται με τον ιδρώτα και τον κόπο τους (Χρυσόστομος). Μπορεί να μην είχαν μόρφωση αλλά τους διέκρινε η αρετή της αγάπης. Ένας σύγχρονος θεολόγος θα προσθέσει πως ο Κύριος δεν κάλεσε ανέργους στο έργο του ευαγγελισμού των λαών, αλλ’ ανθρώπους που εργάζονταν. Τα παράτησαν όλα, γιατί είχαν εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Χριστού.

Η κλήση των μαθητών δείχνει τη δύναμη του Θεού

Αυτούς που περιφρονούσε ο κόσμος, αυτούς διάλεξε για Αποστόλους Του ο Κύριος.Ο Παύλος το σημειώνει αυτό χαρακτηριστικά: «Τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός, ίνα καταισχύνη τα ισχυρά» (Α’ Κορ. 1,27). Αυτούς επέλεξε ο Κύριος, για να φανεί στον κόσμο πως η διάδοση του Ευαγγελίου δεν ήταν αποτέλεσμα δυνάμεως και σοφίας ανθρώπινης, αλλ’ ήταν αποτέλεσμα της δυνάμεως και της χάριτος του Θεού, «όπως μη καυχήσηται πάσα σαρξ ενώπιον του Θεού» (οπ.π. στιχ. 29). Η ανταπόκριση των μαθητών είναι αυθόρμητη και ολοκληρωτική. «Άφησαν τα δίχτυα, τα πλοία και τον πατέρα αυτών» (Ματθ. 4,22) και τον ακολούθησαν. Δεν είχαν δεί από το Χριστό μεγάλα θαύματα η δεν άκουσαν σπουδαίους λόγους κι όμως αντελήφθησαν και κατανόησαν το πρόσωπο του Κυρίου και θυσίασαν τα πάντα γι’ Αυτόν.

Οι πιστοί μόνο με το Χριστό δένονται άρρηκτα

Ο Χριστιανός δεν πρέπει να δένεται με κανένα πράγμα η πρόσωπο της παρούσης ζωής τόσο, όσο με το πρόσωπο του Χριστού. Τον πρώτο λόγο στη ζωή μας τον έχει ο Κύριος. Δεν μας προτρέπει η Εκκλησία μας να εγκαταλείψουμε τα σπίτια μας, τα υπάρχοντά μας και τις οικογένειές μας. Θέλει όμως περισσότερο από τα υλικά και τα αγαπημένα μας πρόσωπα να αγαπάμε το Χριστό. Να έχουμε ζωντανή σχέση με το Χριστό. Ο σύνδεσμός μας με τον Ιησού να μην περιορίζεται σε μία διανοητική σχέση, σ’ ένα ιδεολόγημα. Να είναι ζωντανός και να εκφράζεται στην προσευχή, στη συμμετοχή μας στα μυστήρια και, αν παραστεί ανάγκη, στη δημόσια ομολογία και στη θυσία ορισμένων προσφιλών μας πραγμάτων.

Στις ημέρες μας ανθεί η αλιεία των ανθρώπων για διαφόρους σκοπούς. Αλιεύονται με πολλή τέχνη άνθρωποι, για να εξυπηρετήσουν πολιτικούς, κοινωνικούς, ιδεολογικούς, παραθρησκευτικούς κι ακόμα και αισχρούς σκοπούς. Ανθεί στις ημέρες μας μία στρατολόγηση που διακρίνεται για την ιδιοτέλεια και το κέρδος. Παρουσιάζονται πολλοί «μεσσίες» με αξιώσεις υποταγής σ’ αυτούς εκ μέρους των ανθρώπων. Οι προσωπικές φιλοδοξίες είναι στην ημερήσια διάταξη. Ζητάμε από τους άλλους αφοσίωση και υπακοή για να ικανοποιήσουμε τα πάθη μας που πολλές φορές είναι και ποταπά. Μόνον η υπακοή στο Χριστό ωφελεί τον άνθρωπο πολλαπλώς. Τον κάνει ειρηνικό απέναντι στους άλλους, χωρίς μικροσυμφέροντα και υλικές απολαβές. Τον καταξιώνει ως άνθρωπο και αναδεικνύει τα χαρίσματά του και τις αρετές του. Τον προάγει στη Βασιλεία του Θεού, για να ζήσει αιώνια κοντά στο Χριστό που αγάπησε ολοκληρωτικά και εγκάρδια.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 22/06/25-ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Δ' 18-23

 

+π. Χαρίτων Θεοδώρου

Πρωτότυπο Κείμενο

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ ᾿Ανδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς· καὶ λέγει αὐτοῖς· Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν, εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, ᾿Ιάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ᾿Ιωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν, καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν· καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν, ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ ᾿Ιησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν, καὶ κηρύσσων τὸ Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας, καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

 Νεοελληνική Απόδοση

Καθώς ο Ιησούς περιπατούσε στην όχθη της λίμνης της Γαλιλαίας, είδε δύο αδέλφια, τον Σίμωνα, που τον έλεγαν και Πέτρο, και τον αδελφό του τον Ανδρέα, να ρίχνουν τα δίχτυα στη λίμνη, γιατί ήταν ψαράδες. «Ακολουθήστε με», τους λέει «και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων». Κι αυτοί αμέσως άφησαν τα δίχτυα και τον ακολούθησαν. Προχωρώντας πιο πέρα από κεί, είδε δύο άλλους αδελφούς, τον Ιάκωβο, γιο του Ζεβεδαίου, και τον αδελφό του τον Ιωάννη. Βρίσκονταν στο ψαροκάϊκο μαζί με τον πατέρα τους τον Ζεβεδαίο και τακτοποιούσαν τα δίχτυά τους. Τους κάλεσε κι αυτοί άφησαν αμέσως το καΐκι και τον πατέρα τους και τον ακολούθησαν. Ο Ιησούς περιόδευε όλη την Γαλιλαία. Δίδασκε στις συναγωγές τους, κήρυττε το χαρμόσυνο μήνυμα για τον ερχομό της βασιλείας του Θεού και γιάτρευε τους ανθρώπους από κάθε ασθένεια και κάθε αδυναμία.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 22/06/25-ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ Β' 10-16

 

Πρωτ. Φιλίππου Φιλίππου

Πρωτότυπο Κείμενο

Αδελφοί, δόξα δε και τιμή και ειρήνη παντί τω εργαζομένω το αγαθόν, Ιουδαίω τε πρώτον και Έλληνι· ου γαρ εστί προσωποληψία παρά τω Θεώ. Όσοι γαρ ανόμως ήμαρτον, ανόμως και απολούνται· και όσοι εν νόμω ήμαρτον, διά νόμου κριθήσονται. Ου γαρ οι ακροαταί του νόμου δίκαιοι παρά τω Θεώ, αλλ᾿ οι ποιηταί του νόμου δικαιωθήσονται.  Όταν γαρ έθνη τα μη νόμον έχοντα φύσει τα του νόμου ποιή, ούτοι νόμον μη έχοντες εαυτοίς είσι νόμος, οίτινες ενδείκνυνται το έργον του νόμου γραπτόν εν ταις καρδίαις αυτών, συμμαρτυρούσης αυτών της συνειδήσεως και μεταξύ αλλήλων των λογισμών κατηγορούντων ή και απολογουμένων  εν ημέρα ότε κρινεί ο Θεός τα κρυπτά των ανθρώπων κατά το ευαγγέλιον μου διά Ιησού Χριστού.

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, δόξα, τιμή και ειρήνη προσμένουν όποιον κάνει το καλό, πρώτα τον Ιουδαίο αλλά και τον εθνικό˙ γιατί ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις. Έτσι, λοιπόν, όσοι αμάρτησαν χωρίς να ξέρουν το νόμο του Θεού θα καταδικαστούν όχι με κριτήριο το νόμο. Κι από την άλλη, όσοι αμάρτησαν γνωρίζοντας το νόμο θα δικαστούν με κριτήριο το νόμο. Γιατί στο θεϊκό δικαστήριο δε δικαιώνονται όσοι άκουσαν απλώς το νόμο αλλά μόνο όσοι τήρησαν το νόμο. Όσο για τα άλλα έθνη, που δε γνωρίζουν το νόμο, πολλές φορές κάνουν από μόνοι τους αυτό που απαιτεί ο νόμος. Αυτό δείχνει πως, αν και δεν τους δόθηκε ο νόμος, μέσα τους υπάρχει ο νόμος. Η διαγωγή τους φανερώνει πως οι εντολές του νόμου είναι γραμμένες στις καρδιές τους˙ και σ’ αυτό συμφωνεί και η συνείδηση τους, που η φωνή της τους τύπτει ή τους επαινεί, ανάλογα με τη διαγωγή τους. Όλα αυτά θα γίνουν την ημέρα που ο Θεός θα κρίνει δια του Ιησού Χριστού τις κρυφές σκέψεις των ανθρώπων, όπως λέει το ευαγγελιό μου.

Το μεγαλύτερο αγαθό

Το μεγαλύτερο όμως από όλα αυτά είναι, ότι θα απολαμβάνη κανείς την συνεχή συναναστροφή με τον Χριστό, τους αγγέλους και αρχαγγέλους, τις ανώτερες δυνάμεις.

Δες τώρα τον ουρανό και πέρασε με τον λογισμό σου στα όσα είναι επάνω από τον ουρανό, αναλογίσου τον μετασχηματισμό ολόκληρης της δημιουργίας. Διότι δεν θα παραμείνη αιώνια η ίδια, αλλά θα γίνη πολύ ωραιότερη και φαιδρότερη.

Τι λέω; Όση είναι η διαφορά μεταξύ του μολύβδου και του στιλβωμένου χρυσού, τόσο καλύτερος θα είναι εκείνος ο κόσμος από τον παρόντα, όπως λέει και ο μακάριος Παύλος∙ «Ότι και αυτή η κτίσι θα ελευθερωθεί από την δουλεία της φθοράς» ( Ρωμ. 8,21 ) . 

Τώρα βέβαια επειδή συμμετέχει στην φθορά πάσχει πολλές μεταβολές, όσες είναι φυσικό να παθαίνουν τα παρόμοια σώματα. Τότε όμως αφού αποδυθή όλα αυτά, θα μας παρουσιάση άφθαρτη μεγαλοπρέπεια. Επειδή δηλαδή πρόκειται να δεχθή άφθαρτα σώματα και αυτή θα αλλάξη στο καλύτερο. 

Πουθενά δεν θα υπάρχη τότε επανάστασις και διαμάχη. Διότι η ομόνοια που θα επικρατή μεταξύ των αγίων, θα είναι μεγάλη, διότι όλοι για πάντα θα έχουν την ίδια γνώμη μεταξύ τους. Δεν υπάρχει περίπτωσις να φοβήται κανείς εκεί τον διάβολο και επιβουλές δαιμόνων, απειλή γέεννας, τον παρόντα θάνατο∙ όχι μόνο τον παρόντα αλλά και τον χειρότερο από αυτόν, εκείνον τον αιώνιο, αλλά κάθε παρόμοιος φόβος θα διαλυθή. 

Και όπως ακριβώς γυιός βασιλιά, που προηγουμένως ανατρέφεται με ταπεινότητα και τελεί κάτω από φόβο και απειλές, για να μη γίνη χειρότερος λόγω της ανέσεως και ανάξιος της πατρικής κληρονομιάς, όταν πρέπει να αναλάβη το βασιλικό αξίωμα, πετά αμέσως όλα εκείνα τα ταπεινά ενδύματα και ξαφνικά φορώντας την αλουργίδα και το διάδημα και έχοντας πλήθος δορυφόρων, κάθεται με πολλή παρρησία, αφού απέρριψε από την ψυχή του τα ταπεινά και κατηφή και αντί για εκείνα δέχθηκε άλλα, το ίδιο θα συμβή τότε και με όλους τους αγίους.

Το ότι όμως δεν αποτελούν κομπασμό οι λόγοι αυτοί, για να το διαπιστώσουμε, ας μεταβούμε με τον λόγο στο όρος, όπου μεταμορφώθηκε ο Χριστός∙ ας τον δούμε να λάμπη, όπως έλαμψε, μολονότι δεν μας φανέρωσε και με αυτόν τον τρόπο όλη την λαμπρότητα του μέλλοντα αιώνα. 

Ότι όμως το φαινόμενο αποτελούσε συγκατάβασι και όχι ακριβή παρουσίασι του πράγματος, αυτό γίνεται φανερό από τους λόγους του ευαγγελιστή. Διότι, τί λέει; «Έλαμψε όπως ο ήλιος» ( Ματθ. 17, 2 ). Η δόξα, όμως, των άφθαρτων σωμάτων δεν εκπέμπει τόσο φως, όσο αυτό το φθαρτό σώμα, ούτε τέτοιο, ώστε να είναι ορατό από ανθρώπινους οφθαλμούς, αλλ’ είναι φως που χρειάζεται άφθαρτους και αθάνατους οφθαλμούς για να το δουν. 

Τότε επάνω στο όρος της μεταμορφώσεως τόσο μόνο φως αποκάλυψε, όσο μπορούσαν να δουν και να μη βλάψη τους οφθαλμούς εκείνων που το έβλεπαν. Και πάλι, ούτε έτσι το άντεξαν, αλλά έπεσαν με το πρόσωπο στη γη.

Πες μου, εάν κάποιος σε ωδηγούσε σε θέατρο, όπου κάθονταν όλοι φορώντας χρυσές στολές και το μέσο του πλήθος σου έδειχνε κάποιον άλλο, του οποίου τα φορέματα και ο στέφανος της κεφαλής ήταν από πολύτιμους λίθους μόνο, και κατόπιν σου υποσχόταν, ότι θα σε κατατάξη ανάμεσα στο πλήθος εκείνο, δεν θα έκαμνες τότε το παν, ώστε να αξιωθής να δης να πραγματοποιείται εκείνη η υπόσχεσις;

Και τώρα άνοιξε με το νου τους ουρανούς και δες εκείνη την ομήγυρι, η οποία δεν αποτελείται από ανθρώπους, όπως εμείς, αλλά από εκείνους, οι οποίοι και από τον χρυσό και από τους πολύτιμους λίθους και τις ακτίνες του ηλίου και από όλη την ομορφιά, που φαίνεται, είναι πολυτιμότεροι όχι μόνο από τους ανθρώπους, αλλά και από αυτούς τους κατά πολύ τιμιωτέρους των ανθρώπων, αρχαγγέλους, θρόνους, κυριότητες, αρχές, εξουσίες.

Όσο πάλι για τον βασιλιά, τί είδους είναι, ούτε καν μπορούμε να πούμε, πώς είναι. Τόσο διαφεύγει κάθε λόγο και κάθε νου εκείνο το κάλλος, η ωραιότητα, η λαμπρότητα, η δόξα, η μεγαλωσύνη, η μεγαλοπρέπεια.

Πες μου λοιπόν από τόσα και τέτοιου είδους αγαθά θα στερήσουμε τον εαυτό μας, για να μη κοπιάσουμε λίγο χρόνο εδώ;

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ

---

Τη μνήμη του Αγίου Ιουλιανού από τη Κιλικία τιμά σήμερα, 21 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ιουλιανός ήταν από τη Διοκαισάρεια της Κιλικίας. Ο πατέρας του ήταν ειδωλολάτρης βουλευτής, αλλά η μητέρα του είχε προσχωρήσει στη χριστιανική θρησκεία. Γι’ αυτό και ανέθρεψε το γιο της Ιουλιανό σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου.

Ο Ιουλιανός αγάπησε τόσο πολύ τον εσταυρωμένο Κύριο, ώστε σε ηλικία 18 χρονών ομολόγησε με πολύ θάρρος την πίστη του στον έπαρχο Μαρκιανό, ενώ γνώριζε ότι τον περίμεναν άγρια βασανιστήρια.

Πράγματι, μόλις το άκουσε αυτό ο έπαρχος, διέταξε και τον έδειραν ανελέητα, και κατόπιν τον έριξαν στην πιο άθλια φυλακή. Έπειτα ο Μαρκιανός κάλεσε τη μητέρα του Ιουλιανού να επισκεφθεί το γιο της και να τον πείσει να αρνηθεί το Χριστό.

Η χριστιανή γυναίκα, όταν συνάντησε το νεαρό σπλάχνο της, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Προέτρεψε τον Ιουλιανό, να μείνει στο ύψος του χριστιανικού του φρονήματος και τον ενθάρρυνε να υπομείνει όλα τα μαρτύρια.

Έτσι και έγινε. Όταν έπαρχος ξανακάλεσε τον Ιουλιανό, αυτός με περισσότερο θάρρος ομολόγησε μπροστά του και πάλι το Χριστό. Εξοργισμένος τότε ο έπαρχος Μαριανός έκλεισε τον Ιουλιανό μέσα σε ένα σάκο με δηλητηριώδη φίδια και τον έριξε στο πιο βαθύ σημείο της θάλασσας, όπου μαρτυρικά ο Ιουλιανός παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Μητρικαίς υποθήκαις μυστανωνούμενος, πανευκλεής στρατιώτης ώφθης Χριστού του Θεού, παντευχίαν μυστικήν περιζωσάμενος. όθεν καθείλες τον έχθρον, ως γενναίος αριστεύς, και ήθλησας θεοφρόνως, Ιουλιανέ θεόφρον, υπέρ ημών αεί πρεσβεύων Θεώ.