Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

ΤΟ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ (Κυριακή Θ΄ Λουκά).

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου

Ένα βασικό λάθος επισημαίνει στον άφρονα (ανόητο) πλούσιο ο Χριστός, στη σχετική παραβολή. Ο άνθρωπος αυτός στηρίχτηκε αποκλειστικά στον πλούτο του. Τον θεώρησε ατράνταχτο στήριγμα, στη δύναμή του ένιωσε απόλυτη σιγουριά. Νόμισε πως τώρα έχει όλο τον κόσμο στο πιάτο του και δεν έχει πια να φοβηθεί τίποτε. Τέρμα οι αγωνίες και οι ανασφάλειες. Μπορούσε να ζει πλέον ανέμελα, να χαίρεται, να ευφραίνεται, να απολαμβάνει τα πάντα. Μια βαθειά ευφορία πλημμύρισε την ψυχή του.

Και τότε, πάνω στον απόλυτο θρίαμβο, στη μέθη της ολοκληρωτικής επιτυχίας, προκύπτει απρόσμενα η απόλυτη ανατροπή. Το νήμα της ζωής του, απροσδόκητα εντελώς και απότομα, κόβεται (Κυριακή Θ΄ Λουκά).

Ο άνθρωπος συχνά κυριαρχείται από την αλαζονεία της δύναμης, είτε του πλούτου, είτε της εξουσίας, είτε άλλων πραγμάτων. Άλλος έχει απόλυτη σιγουριά στη γνώμη του. Τη θεωρεί τελείως σωστή και πασχίζει πάση θυσία να την επιβάλει, μέχρις ότου καταποντισθεί ξαφνικά η σιγουριά του από κάποιο απρόβλεπτο δεδομένο, που θα αποδείξει λάθος τη μέχρι τότε ακλόνητη λογική του. Άλλος καμαρώνει για την αξιωσύνη, το ταλέντο, την ομορφιά του, μέχρις ότου κάποιο ανεξέλεγκτο συμβάν (ατύχημα, αρρώστια, αναπηρία) ανατρέψει το παν στη ζωή του.

Η αλαζονική διαχείριση της όποιας δύναμης, της όποιας υπεροχής, μπορεί να έχει απρόσμενο τέλος, να καταλήξει σε απόλυτη καταστροφή. Εκεί που νομίζει κανείς ότι πέτυχε, νίκησε, θριάμβευσε και κατέχει το παν, εκεί ακριβώς μπορεί να χάσει τα πάντα. Πόσο ξεκάθαρα το τονίζει η Εκκλησία! «Όταν τον κόσμον κερδήσωμεν, τότε τον τάφον οικήσομεν». Τα πάντα μπορεί «εν μια νυκτί» να αποδειχθούν «σκιάς ασθενέστερα» και «ονείρων απατηλότερα».

Η αλαζονεία για την όποια δύναμη και υπεροχή μας είναι πολύ σαθρό θεμέλιο για να στηρίξουμε τη ζωή μας. Μόνο ο Θεός είναι δύναμή μας, στερέωμά μας, καταφυγή, ρύστης μας, άγκυρα βεβαία και ασφαλής.

Ο πανίσχυρος βασιλιάς των Ασσυρίων Σενναχηρίμ επιτέθηκε «εν δυνάμει βαρεία», με ισχυρό στρατό, κατά της Ιερουσαλήμ. Μπροστά στα τείχη της βρίζει αλαζονικά και βλασφημεί, όχι μόνο τον βασιλιά Εζεκία, αλλά και τον Ύψιστο Θεό. Διαμηνύει με λόγια και με επιστολή στους Ισραηλίτες, ότι κανένας δεν μπορεί να τους σώσει από τα χέρια του, ούτε ο βασιλιάς τους ούτε ο Θεός τους. Κομπάζει ότι κατέκτησε όλους τους λαούς και κανένας από τους θεούς τους δεν τους έσωσε.

Ο βασιλιάς Εζεκίας φέρνει την ασεβή αυτή επιστολή στον ναό. Την ξεδιπλώνει ενώπιον Κυρίου, για να διαβάσει ο Θεός τις ύβρεις που ο Σενναχηρίμ εκτόξευσε εναντίον του. Προσεύχεται και ζητά τη θεία επέμβαση για να μάθουν όλα τα βασίλεια της γης, «ότι συ Κύριος ο Θεός μόνος».

Ο Θεός απαντά μέσω του προφήτου Ησαΐα, ότι άκουσε την προσευχή του. Ούτε ένα βέλος δεν θα φτάσει στην Ιερουσαλήμ. Και πράγματι, «εξήλθεν άγγελος Κυρίου», χτύπησε το στρατόπεδο των Ασσυρίων και φόνευσε σε μια νύχτα εκατόν ογδόντα πέντε χιλιάδες στρατιώτες.

Το πρωί, βλέποντας την καταστροφή ο βλάσφημος Σενναχηρίμ, φεύγει αμέσως για τη χώρα του ταπεινωμένος, αλλά εκεί δολοφονείται από δύο υιούς του. Από τον θρίαμβο στην καταστροφή!

Ο ανόητος πλούσιος στηρίχτηκε στον αβέβαιο πλούτο.

Οι αλαζόνες βασιλείς στην ψεύτικη ισχύ της εξουσίας και των όπλων.

Εσύ, σε τί ή σε ποιον στηρίζεις τη ζωή σου;

ΕΤΟΙΜΑΣΘΗΝΑΙ ΕΙΣ ΘΕΙΑΝ ΚΑΤΟΙΚΗΣΙΝ


«Σήμερον ὁ ναός ὁ ἔμψυχος τοῦ μεγάλου βασιλέως ἐν ναῷ εἰσέρχεται, αὐτῷ ἑτοιμασθῆναι εἰς θείαν κατοίκησιν, Λαοί ἀγαλλιᾶσθε» (Δόξα του ευαγγελίου του Όρθρου της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου).

«Σήμερα η Θεοτόκος Μαρία, ο έμψυχος ναός του Χριστού, του Μεγάλου Βασιλιά, εισέρχεται στον άψυχο ναό, για να ετοιμαστεί ώστε να κατοικήσει σ’ αυτήν ο Θεός. Οι λαοί ας χαιρόμαστε». 

            Όμορφη η εικόνα που περιγράφει ο ιερός υμνογράφος, αναφερόμενος στην είσοδο της Παναγίας στον ναό των Ιεροσολύμων. Ο έμψυχος ναός του Θεού, που είναι η Κυρία Θεοτόκος, εισοδεύει στον άψυχο, τον υλικό ναό, για να κατοικήσει ο Θεός όχι πλέον στον ναό των Ιεροσολύμων, αλλά στην Παναγία που είναι ο δικός Του ναός. Τον άψυχο ναό τον κάνουν ανθρώπινα χέρια. Τον σχεδιάζει ανθρώπινος νους. Ανθρώπινα χέρια μεταφέρου τα υλικά. Τον οικοδομούν, τον στολίζουν, τον περιποιούνται. Άνθρωποι κατοικούν σ’ αυτόν, για να δοξάζουν τον Θεό και να Τον υπηρετούν. Όμως ο Θεός δεν ξέρουμε αν κατοικεί εντός τους, μολονότι ο καθένας από εμάς γι’ αυτό έχει πλαστεί: για να γίνει κατοικητήριο του Θεού. Και δεν είναι μόνο η ψυχή μας στην οποία κατοικεί  Θεός. Είναι και το σώμα μας, ολόκληρη η ύπαρξή μας. Διότι ο Θεός έγινε άνθρωπος διά της Υπεραγίας Θεοτόκου. Κατοίκησε πρώτα σ’ εκείνη και, έχοντας προσλάβει την ανθρώπινη φύση, ζητά να κατοικήσει και στον καθέναν από εμάς. Κι αυτό γίνεται με το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, όταν μεταλαμβάνουμε σώμα και αίμα Χριστού και γινόμαστε ένα μ’ Αυτόν. Κι έτσι, «ο αγιάζων και οι αγιαζόμενοι εξ ενός πάντες» (Εβρ. 2,11). Από τον Θεό προερχόμαστε και στον Θεό επιστρέφουμε, αγιαζόμενοι από τον Υιό και Λόγο του Θεού και γνωρίζοντας δι’ Εκείνου τον Πατέρα εν Αγίω Πνεύματι.

Πρώτη η Παναγία γίνεται ναός έμψυχος του Θεού. Αλλά προετοιμάζεται γι’ αυτό. Καθίσταται η έμψυχος κιβωτός. Τα βήματά της είναι βήματα εν τω ναώ. Τα χέρια της αναπέμπουν δεήσεις προσευχητικές. Το στόμα της ψάλλει τους ύμνους του Θεού και για τον Θεό. Τα αυτιά της ακούνε τον λόγο του Θεού. Η τροφή της είναι ο άρτος που ο Θεός της στέλνει διά του Αγγέλου. Η καρδιά της χτυπά από αγάπη για τον Θεό και γίνεται αγάπη για όλον τον κόσμο, για όλα τα δημιουργήματα του Θεού. Η παρέα της είναι οι κοπέλες εκείνες που συνδιακονούν τον ναό, όμως η ίδια αναπαύεται στα Άγια των Αγίων, φροντίζει τον χώρο εκείνον στον οποίο μία φορά τον χρόνο ο Αρχιερέας των Ιουδαίων εισερχόταν για να προσφέρει την θυσία του εξιλασμού των ανθρώπων για τις αμαρτίες τους. Αυτή θα προετοιμαστεί, ώστε η μήτρα της να γίνει η χώρα του Αχωρήτου και από εκεί θα εξέλθει στον κόσμο Αυτός που θα γίνει ο Ίδιος θυσία για τους ανθρώπους, ώστε μήτε ο θάνατος να μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού, μήτε οι αμαρτίες μας, οι οποίες πάντοτε είναι πολυπληθείς.

Και μας υπενθυμίζει η εορτή την δική μας ανάγκη να προετοιμαζόμαστε για να γίνουμε κατοικητήριο του Θεού. Την ανάγκη για νηστεία και προσευχή. Την ανάγκη να ακούμε το ευαγγέλιο. Την ανάγκη να τρεφόμαστε από τον Άρτο της ζωής. Την ανάγκη η καρδιά μας να γίνεται αγάπη. Την ανάγκη η παρέα μας να είναι οι Άγιοι και οι πλησίον μας, αλλά και ο κάθε άνθρωπος εν τη Εκκλησία. Ο λόγος μας να είναι λόγος Θεού. Η ύπαρξή μας να είναι αφοσιωμένη στον Θεό. Και κάθε στιγμή να αισθανόμαστε  ότι τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού, του Παρόντος και αγιάζοντος τη ζωή μας.

Ο ναός ο άψυχος και χειροποίητος δεν είναι ο δικός μας τόπος κατοικίας, αλλά εισερχόμαστε σ’ αυτόν ως επισκέπτες και για λίγο, σε σχέση με τον πολύ καιρό της ζωής μας. Όμως η είσοδός μας σ’ αυτόν είναι υπενθύμιση της εισόδου της Παναγίας στον αντίστοιχο ναό των Ιεροσολύμων. Ακόμη και λίγο να προλαβαίνουμε, ας είναι η καρδιά μας μαζεμένη στην ανάγκη να γίνουμε κατοικητήριο Θεού. Και Εκείνος δεν θα μας αφήσει. Ας θυμόμαστε ότι, μολονότι δεν το αξίζουμε, μας αγάπησε και μας αγαπά. Και ας ζητούμε από την Υπεραγία Θεοτόκο να μεσιτεύει και για τον δικό μας αγιασμό. Ας ανάβουμε τα κεριά της πίστης στον Θεό και ας συντροφεύουμε κι εμείς, όπως οι κοπέλες οι λαμπαδηφόρες, εκείνην στην οδό του Θεού. Και ατενίζοντας τους πλησίον και τους μακράν μας ας θυμόμαστε ότι πλαστήκαμε για να είμαστε ναός του Θεού και ότι Εκείνος μας καθαρίζει και μας αγιάζει διά του Σώματος και Αίματός Του, κάθε στιγμή, αρκεί να συναινούμε και να συνεργούμε! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 22/11/2026-ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑ ΙΒ' 16-21

 

 

 Πρωτότυπο Kείμενο

Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολὴν τάυτην· Ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα· καὶ διελογίζετο ἐν ἑαυτῷ, λέγων· Τί ποιήσω, ὅτι οὐκ ἔχω ποῦ συνάξω τοὺς καρπούς μου; Καὶ εἶπε· Τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου, καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· Ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· Ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται; Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν. Ταῦτα λέγων ἐφώνει· Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω.

Νεοελληνική Απόδοση

Είπε ο Κύριος την εξής παραβολή «Κάποιου πλούσιου ανθρώπου χωράφια έδωσαν άφθονη σοδειά. Κι εκείνος σκεφτόταν και έλεγε: τι να κάνω; Δεν έχω μέρος να συγκεντρώσω τα γεννήματά μου! Να τι θα κάνω, είπε. Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες για να συγκεντρώσω εκεί όλη τη σοδειά μου και τα αγαθά μου. Και τότε θα πω στον εαυτό μου: τώρα, έχεις πολλά αγαθά, που αρκούν για χρόνια πολλά. Ξεκουράσου, τρώγε, πίνε, διασκέδαζε. Τότε του είπε ο Θεός: «ανόητε. Αυτή τη νύχτα θα παραδώσεις τη ζωή σου. Αυτά λοιπόν που ετοίμασες, σε ποιόν θα ανήκουν;». Αυτά, λοιπόν, παθαίνει όποιος μαζεύει πρόσκαιρους θησαυρούς και δεν πλουτίζει τον εαυτό του με ό,τι θέλει ο Θεός». Αφού τα είπε όλα αυτά, πρόσθεσε με έμφαση: «Όποιος έχει αυτιά για ν΄ακούει ας τα ακούει».

O AΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 22/11/2026-ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ Δ' 1-7

 

 Παύλος: Ο Μέγας Απόστολος των Εθνών

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε, μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης. Ἓν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν. Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦΧριστοῦ.

Μετάφραση

Αδελφοί, σᾶς προτρέπω ἐγὼ ὁ φυλακισμένος διὰ τὸν Κύριον, νὰ φέρεσθε ἀντάξια πρὸς τὴν κλῆσιν, τὴν ὁποίαν ἐλάβατε, μὲ πᾶσαν ταπεινοφροσύνην καὶ πραότητα, μὲ ὑπομονὴν εἰς τὸ νὰ ἀνέχεσθε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ ἀγάπην, καὶ νὰ φροντίζετε νὰ διατηρῆτε τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος διὰ τοῦ συνδέσμου τῆς εἰρήνης. Ἕνα σῶμα ὑπάρχει καὶ ἕνα Πνεῦμα, καθὼς καὶ μία εἶναι ἡ ἐλπίδα τῆς κλήσεώς σας, τὴν ὁποίαν ἐλάβατε. Ἕνας Κύριος, μία πίστις, ἕνα βάπτισμα, ἕνας Θεὸς καὶ Πατέρας ὅλων, ὁ ὁποῖος εἶναι ὑπεράνω ὅλων καὶ δι’ ὅλων καὶ εἰς ὅλους ἐμᾶς. Ἀλλ’ εἰς τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς ἐδόθηκε ἡ χάρις σύμφωνα πρὸς τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

Λόγος Αγίου Λουκά Κριμαίας στα Εισόδια της Θεοτόκου

eisodia-tis-theotokou

…Μόνο από σας, μητέρες καί πατέρες, τα παιδιά σας μπορούν να μάθουν το νόμο του Θεού, τον όποιο δεν τους διδάσκουν στα σχολεία. Καί μόνο τότε θα μπορέσουν να τον μάθουν αν, εσείς οι ίδιοι, θα μελετάτε με προθυμία το νόμο αυτό στίς εκκλησίες του Θεού…
.
…Αν όλοι εμείς οι μεγάλοι πρέπει όλη τη ζωή μας να είμαστε στενά ενωμένοι με το Αληθινό Κλήμα, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και να τρεφόμαστε με το ζωοποιό χυμό από τη Θεία Ρίζα, το ίδιο αυτό ισχύει καί για τα μικρότερα κλήματα του Αμπελιού, τα πιο μικρά πράσινα φύλλα καί τα μικρά τρυφερά άνθη, πού ανθίζουν στο άγιο Κλήμα. Αυτά τα άνθη, τα φύλλα καί τα μικρά κλήματα είναι τα παιδιά μας, τα όποια φροντίζουμε με τρυφερότητα, τα όποια αγαπάμε σαν την καρδιά μας.
.Πηγή : Αντέχουμε
Έχουν μεγάλο χρέος και ευθύνη ενώπιον του Θεού εκείνοι οι χριστιανοί, οι όποιοι δεν εκτελούν το ιερό καθήκον τους να προστατεύουν τα μικρά τους παιδιά, και όχι μόνο τα παιδιά αλλά καί τα βρέφη, από τους εχθρικούς άνεμους, οι όποιοι μπορούν να τα αποκόψουν από το Κλήμα του Χρίστου καί να τα πάνε πολύ μακριά καί να τα ρίξουν στη σκόνη καί στο βόρβορο, οπού θα τα πατήσουν με τα πόδια τους οι εχθροί της ανώτατης αλήθειας καί του αγαθού.
.
Ό Ιωακείμ καί ή “Αννα, οί γονεΐς τής Ύπεραγίας Παρθένου Μαρίας, το είχαν καταλάβει πολύ καλά. Μόνο τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής της μικρής, ή οποία είχε εκλεχτεί από τον Θεό για να υπηρετήσει το μέγα μυστήριο της ενσάρκωσης του Υίού του Θεού, οί γονείς απολάμβαναν την χαρά της ζωής μαζί της καί της θερμής αγάπης της. Μόλις αύτη βγήκε από τη νηπιακή ηλικία την οδήγησαν στο Ναό της Ιερουσαλήμ καί την άφησαν εκεί, έμπιστεύοντας την αγωγή της στον ίδιο τον Θεό.

“Οχι μόνο ό Ιωακείμ καί ή “Αννα αφιέρωσαν τον καρπό του καθαρού τους γάμου στον Θεό αλλά καί πρίν καί μετά από αυτούς το ίδιο έκαναν οι αγίες καί σοφές μητέρες, τα ονόματα των οποίων εσείς οι σημερινές μητέρες πρέπει να τα θυμάστε. Ή αγία “Αννα, ή οποία ήταν στείρα, προσευχήθηκε θερμώς στον Θεό, δίνοντας του τον όρκο να αφιερώσει σ’ Αυτόν το παιδί της, αν έλυνε την άτεκνία της καί θα της έδινε αγόρι. Ό Κύριος ακούσε την προσευχή της “Αννας και αυτή έγινε μητέρα του μεγάλου προφήτη Σαμουήλ. Να θυμάστε οι μητέρες καί το όνομα της αγίας Μάρθας, της μητέρας του μεγάλου όσιου του Συμεών του Στυλίτου, τον όποιο, όπως και ή αγία “Αννα τον Σαμουήλ, τον είχε αφιερώσει ή Μάρθα στον Θεό ακόμη πρίν γεννηθεί. Στήν πολύ νεαρή ηλικία ανέβηκε ό μέγας Συμεών στο στυλό και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατο του σαν μία άσβηστη λαμπάδα ενώπιον του Θεού.
.
Να θυμάστε, ευσεβείς σημερινές μητέρες, πόσο μεγάλο καί ιερό ενώπιον του Θεού είναι το καθήκον σας να καλλιεργείτε στα παιδιά σας τον φόβο του Θεού καί να τα διαπαιδαγωγείτε στην αδιάσπαστη καί αδιάκοπη ενότητα με το Αληθινό Κλήμα, τον Κύριο μας Ίησοΰ Χριστό. Μόνο από σας, μητέρες καί πατέρες, τα παιδιά σας μπορούν να μάθουν το νόμο του Θεού, τον όποιο δεν τους διδάσκουν στα σχολεία. Καί μόνο τότε θα μπορέσουν να τον μάθουν αν, εσείς οι ίδιοι, θα μελετάτε με προθυμία το νόμο αυτό στίς εκκλησίες του Θεού, μαθαίνοντας τον από τους υπηρέτες του Θεού, τους ιερείς καί τους επισκόπους.
.
Να πηγαίνετε στους ιερούς ναούς τα παιδιά σας για να αναπνέουν, έστω καί για λίγο, τον αέρα του γεμάτου όχι μόνο με θυμίαμα αλλά καί μυστική χάρη των μεγάλων μυστηρίων, πού τελούνται σ’ αυτόν, καί τις προσευχές πολλών ανθρώπων.
.
Δώδεκα ολόκληρα χρόνια τρεφόταν μέσα στην ιερότητα του Ναού της Ιερουσαλήμ ή Ύπεραγία καί Αχραντος Παρθένος, ή «τιμιωτέρα των Χερουβείμ, καί ενδοξότερα άσυγκρίτως των Σεραφείμ». Οι παντοδύναμες ενώπιον του Θεού πρεσβείες Της να σας βοηθήσουν στο μεγάλο αυτό έργο της αγωγής των παιδιών σας. Αμήν.
,

Αγιου Λουκά Κριμαίας

TA ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 


Τα Εισόδια της Θεοτόκου τιμά σήμερα, 21 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Η Άννα, η μητέρα της Θεοτόκου, επειδή πέρασε όλη σχεδόν τη ζωή της στείρα, χωρίς να γεννήσει παιδί, παρακάλούσε προσευχόμενη στο Θεό, μαζί με τον άνδρα της Ιωακείμ, να τους χαρίσει ένα παιδί.
Και αν γινόταν αυτό, αμέσως θα το αφιέρωναν στο Θεό. Και πράγματι, ο Θεός ευδόκησε και εισάκουσε τις προσευχές τους, και η Αννα γέννησε την Υπεραγία Θεοτόκο. Όταν Αυτή έγινε τριών χρονών, Την πήραν οι γονείς Της και αφιέρωσαν τη Θυγατέρα τους στο Θεό, αφού Την πήγαν στο Ναό.
Την παρέδωσαν στον αρχιερέα Ζαχαρία, ο οποίος αφού Την παρέλαβε, Την εισήγαγε στα Άγια των Αγίων, όπου εκεί μόνο ο αρχιερέας έμπαινε μια φορά το χρόνο.
Αλλά ο Ζαχαρίας γνώριζε δι’αποκαλύψεως τι έμελλε να συμβεί δια της Κόρης Αυτής. Εκεί η Παρθένος έμεινε δώδεκα χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα ο Αρχάγγελος Γαβριήλ καθημερινά προμήθευε την Παναγία με ουράνια τροφή.
Βγήκε τότε, όταν ήλθε η ώρα του Θείου Ευαγγελισμού για να συμβάλει στη σάρκωση του Σωτήρα Χριστού, που είναι «ο αγαπήσας ημάς και δους παράκλησιν αιωνίαν και ελπίδα αγαθήν εν χάριτι» (Β’ Θες. 2:16). Ο Οποίος, δηλαδή, μας αγάπησε και μας έδωσε παρηγοριά που δε θα έχει τέλος, αλλά θα είναι αιώνια, και μας χάρισε ελπίδα αγαθών ουρανίων.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’.
Σήμερον της ευδοκίας Θεού το προοίμιον, και της των ανθρώπων σωτηρίας η προκήρυξις εν Ναώ του Θεού, τρανώς η Παρθένος δείκνυται, και τον Χριστόν τοις πάσι προκαταγγέλλεται. Αυτή και ημείς μεγαλοφώνως βοήσωμεν, Χαίρε της οικονομίας του Κτίστου η εκπλήρωσις.

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

Τα Εισόδια της Θεοτόκου

 

π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους

Είναι πανσέβαστο και παμπόθητο το όνομα της Μαρίας, συμβολικό του Μυστηρίου της Ένσαρκης Οικονομίας – το οποίο υπηρέτησε η Παναγία –και περιεκτικό της δύναμης, της σοφίας και της αγαθότητας, κατά τον άγιο Ιερώνυμο. Της δύναμης, γιατί το όνομα Μαρία παράγεται από το εβραϊκό Αιά που σημαίνει Κύριος και επομένως το Μαρία ερμηνεύεται από τους Πατέρες Κυρία, η Οποία ως Θεοτόκος είχε τη συνδρομή τής παντοδυναμίας του Θεού «ήτις ήνωσε τα δύο άκρα αντικείμενα, Θεόν και άνθρωπον».

Επιπλέον, ο άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας γράφει ότι το όνομα Μαρία «φωτισμός ερμηνεύεται». Και επειδή κατά τον σοφό Σολομώντα η όντως σοφία είναι «απαύγασμα φωτός αϊδίου», γι’ αυτό και το όνομα Μαρία περιέχει την άνωθεν Σοφία «ήτις εύρε τρόπον διά να ενώσει δύο φύσεις εις μίαν υπόστασιν, χωρίς να συγχύσει τα ιδιώματα των φύσεων».

Και ο θείος Αμβρόσιος προσθέτει ότι «πέλαγος εβραϊστί Μαριάμ ερμηνεύεται». Αλλά το πέλαγος και η θάλασσα είναι σύμβολα της αγαθότητας και της Χάριτος του Θεού, την οποία είχε η Θεοτόκος, συμπληρώνει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Και συνεχίζει ο Άγιος, ο οποίος πολύ ευλαβείτο την Κυρία των Αγγέλων: «καθώς γαρ η θάλασσα και το πέλαγος περιέχει εν εαυτώ πλήθος υδάτων και δέχεται όλους τους ποταμούς, κατά παρόμοιο τρόπο και η Θεοτόκος περιέχει εν εαυτή πλήθος χαρίτων και εδέχθη όλους τους ποταμούς των δωρεών».

Έτσι στο πρόσωπο της Παναγίας – της τιμιωτέρας των Χερουβίμ και ενδοξοτέρας ασυγκρίτως των Σεραφίμ – η ανθρώπινη φύση υπερέβη τις ουράνιες Δυνάμεις.

Όμως, στο όνομα της Μαρίας οι Πατέρες διακρίνουν και άλλους συμβολισμούς που αφορούν στα φυσικά χαρίσματα, τις ψυχικές αρετές και το ρόλο που διαδραμάτισε η Παναγία μας, ώστε να γίνει Αυτή «το Προοίμιον της σωτηρίας μας». Σχετικά με τα 5 γράμματα του ονόματος Μαρία σημειώνει
ο άγιος Νικόδημος, καθώς ανθολογεί τις πατερικές ερμηνείες: Τα πέντε στοιχεία του ονόματος Μαρία σημαίνουσι κατ’ άλλους μεν, ταύτα: Το μ Μέλισσα, το α Αυγή, το ρ Ράβδον, το ι Ίριν και το α Άμπελον. Κατ’ άλλους δε, δηλούσι ταύτα: Το μ την Μαριάμ, την αδελφήν Μωϋσέως, η οποία ήταν ένας τύπος της Θεοτόκου κατά την παρθενίαν, όπως λέγει ο Νύσσης Γρηγόριος, και διά τούτο έλαβε προφητικώς και το όνομά Της. Το α σημαίνει την Προφήτιδα Άνναν, την μητέρα του Σαμουήλ. Το ρ την ωραιοτάτην Ραχήλ. Το ι την ανδρειοτάτην Ιουδήθ. Τέλος, το α την φρονιμωτάτην Αβιγαίαν. Κατ’ άλλους, τα στοιχεία του ονόματος Μαριάμ δηλούσι τα εξής: Το μ μόνη, το α αύτη το ρ ρύσεται το ι ιού και το μ μισοκάλου. Πραγματικά, μονάχα η Θεοτόκος μας γλύτωσε από το φαρμάκι του διαβόλου.

Να θυμάσαι πάντοτε...

 

Αποτέλεσμα εικόνας για «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με»

Να θυμάσαι πάντοτε,
ότι το σήμερα είναι δικό σου, το αύριο είναι στο χέρι του Θεού. Και Εκείνος που σου έδωσε το πρωί, δεν σου υπόσχεται και το βράδυ.
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Χωρίς νερό είναι αδύνατο να πλυθεί το λερωμένο ρούχο, και χωρίς δάκρυα μετανοίας είναι πολύ πιο αδύνατο να πλυθεί και να καθαριστεί από τις κηλίδες και τους μολυσμούς η ψυχή.
Όσιος Συμεών ο νέος Θεολόγος 

Η ψυχή του ταπεινού μοιάζει με πέλαγος. Ρίξε μια πέτρα στο πέλαγος. Θα ταράξει για λίγο την επιφάνεια και μετά καταδύεται αμέσως στα βάθη. Έτσι κα­ταβυθίζονται στην καρδιά του ταπεινού οι θλίψεις, γιατί η δύναμη του Κυρίου είναι μαζί του.
Όσιος Σιλουανός 

Στον καιρό της θλίψεως να προσέχεις την προσβολή της ηδονής, γιατί εύκολα γίνεται παραδεκτή, επειδή παρηγορεί τη θλίψη.
Άγιος Μάρκος ο Ασκητής 

Απλοποίησε τη ζωή σου όσο μπορείς, για να ελευθερωθείς από το κοσμικό άγχος και για να έχει νόημα η ζωή σου.
Άγιος Γέροντας Παΐσιος 

Όσο πιο επιθετικό είναι ένα παιδί, τόσο πιο ευαίσθητο είναι.
Άγιος Γέροντας Πορφύριος 

Μη νομίζεις ότι τις προσευχές, τη Θεία Μετάληψη και τους άλλους πνευματικούς σου αγώνες, τα χρησιμοποιείς για να πετάξεις το σταυρό από πάνω σου, αλλά για να τον σηκώνεις με περισσότερη δύναμη και για μεγαλύτερη δόξα του Χριστού.
Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Εγώ θα φύγω. Πού θα πάω; Όπου κι αν πάω, αν δω ότι η ορθοδοξία κινδυνεύει, θα κάνω επανάσταση θα χτυπήσω συναγερμό. Δεν θα αφήσω την εκκλησία του Χριστού ούτε στους αθέους, ούτε στους μασόνους, ούτε στους οικουμενιστάς…. 
π. Αυγουστίνος Καντιώτης 

Εκείνος που με κάθε τρόπο επιδιώκει την φιλία των ανθρώπων, απομακρύνεται εντελώς από την φιλία του Θεού.
Αββάς Ποιμήν 

Όποιος βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του για οποιονδήποτε άνθρωπο και για οποιοδήποτε φταίξιμό του, αυτός έχει αποξενωθεί τελείως από την αγάπη στο Θεό. Γιατί η αγάπη στο Θεό δεν ανέχεται καθόλου το μίσος εναντίον του ανθρώπου.
Άγιος Μάξιμος

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΔΕΚΑΠΟΛΙΤΗΣ

 

 


Τη μνήμη του τιμά σήμερα, 20 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Όσιος Γρηγόριος έζησε τον 9ο αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από την Ειρηνόπολη της Δεκαπόλεως. Τη χριστιανική ανατροφή του όφειλε πρώτα στη μητέρα του Μαρία, η οποία, με τη ζωντανή της πίστη στο Χριστό, ανέθρεψε το γιο της σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου.
Ο Γρηγόριος έγινε μοναχός και αγωνιζόταν έντονα για ηθική τελειοποίηση. Εκείνο που ιδιαίτερα τον διέκρινε, ήταν η καλλιέργεια της εγκράτειας στον εαυτό του.
Τη θεωρούσε απαραίτητη για την καθαρότητα του νου και την ηθική κυριαρχία στη σάρκα.
Και σε όσους τον ρωτούσαν γιατί δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα σ’ αυτή την αρετή, απαντούσε με τον αιώνιο λόγο της Αγίας Γραφής: «Πας ο αγωνιζόμενος πάντα εγκρατεύεται, εκείνοι μεν ούν ίνα φθαρτόν στέφανον λάβωσιν, ημείς δε άφθαρτον» (Α’ προς Κορινθίους, θ’ 25).
Καθένας, δηλαδή, που αγωνίζεται, εγκρατεύεται σε όλα, ακόμα και στην τροφή και στο ποτό. Και εκείνοι μεν, οι αθλητές του κόσμου, αγωνίζονται και εγκρατεύονται για να πάρουν στεφάνι που φθείρεται. Εμείς όμως, οι αθλητές του Χριστού, αγωνιζόμαστε για άφθαρτο στεφάνι.
Ο Γρηγόριος όμως δεν αρκέσθηκε μόνο στη μοναχική ζωή. Μετείχε από κοντά στους σκληρούς αγώνες κατά των εικονομάχων βασιλέων. Έκανε πολλά ταξίδια και τελικά εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, στη Μονή του Αγίου Μηνά. Επιδόθηκε σε συγγραφές και πέθανε από βαριά αρρώστια στην Κωνσταντινούπολη το 816 μ.Χ.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Λυχνία ως δίπυρσος των θεικών δωρεών, ακτίσι της χάριτος φωταγωγούσιν ημάς πατέρες οι ένθεοι, Πρόκλος του Βυζαντίου, ο σοφός ποιμενάρχης, Γρηγόριος ο θεόφρων, Δεκαπόλεως γόνος, διό μετά προθυμίας τούτοις προσέλθωμεν.

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

Ταξίδι στη Βηθλεέμ…

 

perimenontas_ta_xristougennaΧριστούγεννα, πραγματικά ευλογημένες μέρες, Άγιες.
Περπατάς στα μαγαζιά, κοιτά τις βιτρίνες, παρακολουθείς τους ανθρώπους γύρω σου και ψάχνεις κάποιον.
Ψάχνεις κάποιον να σου ζεστάνει την ψύχη , να σε πάρει μια αγκαλιά , να σου πει δύο λόγια απλά, δύο λόγια ουσιαστικά , δύο λόγια  Αγάπης. Έχεις βγει από το σπίτι προς αναζήτηση αυτού του ένα και ξεχνάς ότι πριν από 2.00ο χρόνια και κάτι ψηλά
Κάποιος είχε έρθει σε αυτόν τον κόσμο για την δική μας προσωπική αναζήτηση.
Και μας έψαχνε… βγήκε  στους δρόμους, στις πλατείες, στις ερήμους, σε βουνά, σε πόλεις και έψαχνε… έψαχνε φίλους.

Φίλους μας αποκάλεσε και ήθελε να μας δώσει αυτή την ζεστασιά , αυτό το φιλί και να μας πει λόγια αγάπης, λόγια τρυφερά. Κι όμως εμείς από την ώρα που γεννήθηκε τον κυνηγήσαμε, Τον διώξαμε έξω από αυτό τον κόσμο, δεν αντέχαμε την καλοσύνη Του, το μεγαλείο Του.
Και αυτά τα Χριστούγεννα ψάχνεις κάποιον και καλά κάνεις αλλά μην ψάχνεις ανάμεσα στους ανθρώπους, δυστυχώς θα σε απογοητεύσουμε.
Ζήτα αυτόν που γεννιέται σήμερα. Κοίτα ψηλά στον ουρανό και ακολούθησε το Αστέρι και αυτό θα σε πάει στη Βηθλεέμ.
Σε παρακαλώ μην απογοητευτείς όταν φτάσεις δεν θα βρεις φανταχτερά σπίτια γεμάτα στολίδια αλλά μια φτωχική φάτνη, αφού σε αυτή διάλεξε να γεννηθεί ο Βασιλιάς των Όλων.
Δεν θα βρεις εξέχουσες προσωπικότητες αλλά ταπεινούς βοσκούς, αφού σε αυτούς διάλεξαν οι Άγγελοι να αναγγείλουν το χαρμόσυνο μήνυμα της ενανθρωπίσεως. Κοίτα, παντού γύρω ζώα για να ζεστάνουν το κορμί Του νεογέννητου Χριστού,θα ήξεραν λες ότι κάποτε οι άνθρωποι θα μαστίγωναν και τέλος θα σταύρωναν αυτό το κορμί;
Είναι Αυτός που κρατάει η Κεχαριτωμένη, η Παρθένος Μαρία και ο Ιωσήφ να κοιτάει κατάπληκτος το υπερφύσι αυτό που ακόμα και οι άγγελοι αδυνατούν να κατανοήσουν.
Αν φέτος διαλέξεις να πας στη ταπεινή Βηθλεέμ ζήτα από τον Κύριο μια αγκαλιά για όλους τους ανθρώπους αυτής της Γης.
Για πλούσιους και για φτωχούς, για άρχοντες και πένητες, για αρρώστους και υγιείς, για εχθρούς και φίλους.
Χριστός Ετέχθη
Αληθώς Ετέχθη
Ευλογημένα Χριστούγεννα Αδέρφια…

ΓΚΡΙ ΔΙΑΖΥΓΙΑ

               

  Η είδηση μοιάζει παράδοξη, αλλά είναι πραγματικότητα. Ολοένα και αυξάνονται τα λεγόμενα «γκρι διαζύγια». Πολλά ζευγάρια μεγαλύτερων ηλικιών και στην Ελλάδα, ενώ ζούσαν εν διαστάσει, «χωρίς μέχρι τώρα να προχωρούν σε νομική κατοχύρωση του χωρισμού, για λόγους οικονομικούς ή κληρονομικούς», εντούτοις «φαίνεται ότι τελικά χωρίζουν με τη βούλα» (περιοδικό Κ. της εφημερίδας «Καθημερινή της Κυριακής», 1η Νοεμβρίου 2026).

                Το ποσοστό των διαζυγίων στη χώρα μας ανέρχεται με στατιστικά στοιχεία του 2024 στο 42,4 % των γάμων. Μπορεί στους ανθρώπους της Εκκλησίας να υπάρχει έντονη συζήτηση για τις ευθύνες του συστήματος, του Διαδικτύου, των νόμων, την ηθικής χαλαρότητας για την κρίση που διέρχεται ο θεσμός της οικογένειας. Η κριτική αυτή όμως είναι ελάχιστα ενισχυτική στην αδυναμία των εγγάμων ζευγαριών να βρούνε αληθινή ποιότητα στη ζωή τους, έγνοια, αγάπη, κοινές μνήμες και, κυρίως, κοινές προοπτικές. Όταν πολλοί άντρες μένουν στον γάμο έχοντας ως κύριο στόχο τους να υπάρχει η γυναίκα τους που να τους φροντίζει, χωρίς να καλλιεργούν τη συντροφικότητα, χωρίς να σκέφτονται την ψυχική μοναξιά της γυναίκας, χωρίς να αναλαμβάνουν την ευθύνη για όσα δεν έχουν πράξει τα χρόνια στα οποία στο σπίτι υπήρχαν τα παιδιά, όταν το «σ’ αγαπώ» είναι σπάνια λέξη, όταν ο άντρας είναι κουρασμένος και βαριεστημένος, τότε δεν φταίει η ηθική κρίση για το διαζύγιο. Όταν  οι γυναίκες νοιάζονται περισσότερο για την καριέρα τους, όταν έχουν ανεχτεί κακοποίηση, λεκτική και σωματική, όταν κρατούσαν έναν γάμο μόνο και μόνο για τα χρήματα και την οικονομική εξασφάλιση, όταν είναι κι αυτές μονίμως κουρασμένες, όταν έχουν πάψει να θαυμάζουν τους άντρες τους ή συνειδητοποιούν ότι ποτέ δεν τους θαύμαζαν, αλλά ποτέ δεν τους το είπαν κιόλας, τότε η ηθική κρίση δεν φταίει για το διαζύγιο.

                Όταν η Εκκλησία δεν δείχνει ότι ο γάμος είναι μυστήριο, όταν δεν προετοιμάζει τους ανθρώπους και πνευματικά, μιλώντας και δείχνοντας την οδό και τον τρόπο της αγάπης, όταν για πολλούς από τους ιερείς-πνευματικούς η παρθενία και ο μοναχισμός είναι ανώτερες καταστάσεις από τον γάμο και όχι χαρίσματα και ευλογία από τον Θεό για εκείνους που έχουν κλήση και όχι για όλους, όταν οι σύζυγοι δεν νοιάζονται για τον εαυτό τους, το σώμα τους, την ποιότητα της σχέσης τους, αλλά η τεκνογονία θεωρείται σχεδόν αποκλειστικά ο σκοπός του γάμου, τότε η ηθική κρίση δεν φταίει για το διαζύγιο.

                Δίνουμε έμφαση σήμερα στις σχολές γονέων και όχι στις σχολές συζύγων. Προφανώς και τα παιδιά είναι η συνέχεια της ζωής. Προφανώς κανείς δε γεννιέται γονιός, αλλά γίνεται. Όμως κανείς δεν γεννιέται και σύζυγος, αλλά γίνεται. Όταν ο μέσος ηλικιακός όρος σύναψης γάμου φτάνει ή ξεπερνά τα σαράντα χρόνια, τότε πόση όρεξη για ζωή, για αγάπη, για μοίρασμα να υπάρχει; Όταν η εικόνα που έχουν οι νεώτεροι για τον γάμο είναι η υποχρέωση της  φροντίδας και όχι η χαρά της σχέσης και της συνύπαρξης, η οποία φέρνει μαζί της και τη φροντίδα, τότε πόσο εύκολο είναι να προσανατολιστούνε στον γάμο ή να κρατήσει ένας γάμος;

                Δεν είναι τυχαίο φαινόμενο τα «γκρι διαζύγια». Κάποια στιγμή ο άνθρωπος που νιώθει τον θάνατο να έρχεται πιο κοντά, τη ζωή να έχει αδειάσει, χωρίς να έχει κρατήσει μνήμες αγάπης και χαράς, αλλά μόνο «πρέπει», βρίσκει ευκαιρία, αφού η κοινωνική αντίληψη έχει πάψει να είναι επικριτική, να κάνει το μεγάλο βήμα. Το παράδοξο επιτείνεται από το ότι οι άνθρωποι δεν χωρίζουν, κυρίως οι γυναίκες, για να ξαναπαντρευτούν, αλλά γιατί θέλουν να δούνε και τον εαυτό τους. Χρειάζονται γαλήνη, κυρίως όμως χρειάζεται να διαχειριστούν μια παρατεταμένη απογοήτευση από τον γάμο.

                Η πίστη είναι αντίβαρο; Στους καιρούς μας ο άνθρωπος θέλει να νιώσει την ελευθερία να αγαπά όχι από υποχρέωση, αλλά από επιλογή. Ο τρόπος θέασης της ζωής, και διά της πίστεως, μάλλον χρειάζεται αναπροσαρμογή. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Άγιος Πορφύριος: Πως θα δεις τον παράδεισο

 

Θες να νιώσεις ανείπωτη χαρά που να κλαις και να λες “σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που δεν με παρέβλεψες και δεν μου έδωσες ανάλογα με τις αμαρτίες μου αλλά μου δίνεις τόση χαρά;”

Θες να δείς τον Χριστό και την Παναγία;

Θές να δείς τον Παράδεισο από τούτο τον κόσμο;

Λέγε την ευχή και θα ‘ρθει μία μέρα που μόνο την ευχή θα λές…..


Τι να πούμε στα παιδιά για τη νηστεία;

 

π.Σπυρίδων Σκουτής

Ρωτάνε πολλοί γονείς: «Τα παιδιά μας είναι στον κόσμο τους, τι να τους πούμε τώρα για τη νηστεία;». Αν τρως φακόρυζο και το στόμα σου βγάζει δηλητήριο, τότε άστο καλύτερα.

Αν αγωνίζεσαι εξωτερικά και υποκριτικά το παιδί το καταλαβαίνει. Η καρδιά του παιδιού δεν διψάει για έναν τέλειο γονιό αλλά για έναν αγωνιζόμενο γονιό. Έναν άνθρωπο που πέφτει και σηκώνεται.

Έναν άνθρωπο που κάνει λάθη αλλά προσπαθεί να τα διορθώσει και όχι να κρυφτεί πίσω από λέξεις και δικαιολογίες.

Οπότε όσον αφορά τη νηστεία…

Να μην τους πεις τίποτα. Μην σηκώσεις το δάχτυλο, μην προσπαθείς να επιβάλεις τίποτα. Επιβολή, πίεση, τυραννία και Χριστός δεν πάνε μαζί. Ο Χριστός πάει πάντα με την αγάπη και την ελευθερία.

Κάνε εσύ νηστεία στην κακία και στην άσχημη συμπεριφορά σου και τότε θα ελκύσεις και το παιδί σου στη χάρη του Θεού που εσύ θα κυοφορείς και θα αποκαλύπτεις.

Μην ξεχνάμε ότι έχει σημασία η πνευματική κατάσταση του γονέα που ρωτάει και των παιδιών του.

Αν για παράδειγμα μια μητέρα πιστέψει στον Χριστό στα 50 της και έχει ένα παιδί 16 χρονών που δεν έχει σχέση με την Εκκλησία είναι μια δύσκολη περίπτωση.

Πιθανόν να υπάρξει σύγκρουση. Ειναι όμως διαφορετικό το θέμα να ξεκινάς τη διαπαιδαγώγηση από την κυοφορία, με σωστές βάσεις.

Από όποια αφετηρία και να βρισκόμαστε, το τρίπτυχο προσευχή, βίωμα και λίγα λόγια εμποτισμένα με αγάπη και διάκριση είναι η καλύτερη πνευματική τακτική.

Αν χρειαστεί μάλιστα να πεις λίγα λόγια, να το κάνεις με αγάπη και διάκριση, αλλιώς η σιωπή είναι η καλύτερη λύση. Δεν χρειάζεται να κάνουμε τους πνευματικούς δασκάλους σε κανέναν.

Ίσως κάποιες φορές χρειάζονται απλά λίγες κουβεντούλες που θα είναι όμως εμποτισμένες με βίωμα και εμπειρία.

Αν έχεις πραγματική σχέση με τον Χριστό, θα λάμπει ο ίδιος μέσα από σένα και όλοι θα Τον ακολουθήσουν.

Αν νηστεύεις πραγματικά, το παιδί σου θα το καταλάβει. Όχι επειδή το πιάτο σου είναι άδειο, αλλά επειδή η καρδιά σου είναι γεμάτη Χριστό.

Η σχέση με τον Χριστό είναι σαν να είσαι σφόδρα ερωτευμένος με ένα πρόσωπο που είναι τα πάντα για σένα.

Δεν χρειάζεται να πεις κάτι, σε παίρνουν όλοι χαμπάρι από μακριά. Τα έχεις χαμένα διότι βρήκες αυτόν που είχες χάσει και πλέον η ζωή σου έχει άλλον νόημα και προσανατολισμό.

Άσε λοιπόν τα λόγια, βάλε το «κομπρεσέρ» της προσευχής «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με» και χτύπα μέχρι να βγει από την πέτρινη καρδιά σου το απόστημα των παθών και να αναβλύσει το ύδωρ των αρετών.

Να θυμάσαι. . .

«Τα πλοία βρίσκουν το λιμάνι διότι είναι αναμμένος ο Φάρος, αλλιώς δεν θα το έβρισκαν ποτέ.»

Γίνε λοιπόν και εσύ φάρος προσευχής, αγάπης και αγωνιζόμενου παραδείγματος και τα παιδιά σου θα βρούνε τον δρόμο τους.

O ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΑΒΔΙΟΣ

  


Τη μνήμη του τιμά σήμερα, , η μας. Ο Προφήτης Αβδιού (ή Οβδιού) που το όνομα του σημαίνει «δούλος Κυρίου», έζησε περί το 800 π.Χ., (κατ’ άλλη εκδοχή στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.), και είναι ένας από τους δώδεκα μικρούς λεγόμενους προφήτες.
 Ο Προφήτης Αβδιού καταγόταν από τη Συχέμ (εκ του αγρού Βηθοχαράμ ή Βαθαχαράμ), και με τη σύντομη προφητεία του αυστηρά παρατηρεί με ισχυρές ποιητικές εκφράσεις την υπερηφάνεια και την πτώση του Ισραήλ.
Να τι λέει χαρακτηριστικά για την υπερηφάνεια: «Υπερηφάνια τής καρδίας σου επήρε σε κατασκηνούντα εν ταίς οπαίς τών πετρών, υψών κατοικίαν αυτού, λέγων εν καρδία αυτού – τίς κατάξει με επί τήν γήν; εάν μετεωρισθής ως αετός καί εάν ανά μέσον τών άστρων θής νοσσιάν σου, εκείθεν κατάξω σε, λέγει Κύριος» (Οβδιού,α’ 3,4).
Δηλαδή, η υπερηφάνεια της καρδιάς σου σε έκανε να φρονείς πολύ υψηλά για τον εαυτό σου, ότι τάχα κατοικείς σε φαράγγια και σπηλιές των ορέων και γενικά απόρθητες περιοχές. Έχεις κτίσει την κατοικία σου σε πολύ ύψος, πιστεύεις ότι είσαι ισχυρός και ανίκητος και λες από μέσα σου; Ποιος θα μπορέσει να με κατεβάσει στη γη; Και αν ακόμα πετάξεις σε μεγάλα ύψη σαν τον αετό, και αν στήσεις τη φωλιά σου ψηλά ανάμεσα στ’ αστέρια, από ‘κει θα σε καταρρίψω και θα σε κατεβάσω, λέγει ο Κύριος.
Ας προσέξουμε, λοιπόν, τα λόγια του προφήτη και ας καλλιεργούμε το θεμέλιο των αρετών, που είναι η ταπείνωση.
Να αναφέρουμε επίσης, ότι ο Αβδιού ήταν μαθητής του προφήτου Ηλιού, επί της βασιλείας Οχοζία, ο οποίος έστειλε τον Αβδιού στον Ηλία για να τον πείσει να κατέβει από το βουνό προς τον βασιλιά. Μετά την μετάβαση του Ηλία στον Οχοζία, ο Αβδιού, παραιτήθηκε από τη θέση του πεντηκοντάρχου, ακολούθησε τον προφήτη Ηλία και τον υπηρετούσε. Όταν πέθανε ετάφη στον τάφο των πατέρων του.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Ώσπερ θεράπων φερωνύμως του Λόγου, του υπέρ έννοιαν φωτός ηξιώθης, και προφητείας έλλαμψιν εδέξω σοφέ δόξαν γαρ την άυλον, καθαρώς εποπτεύων, όργανον θεόπνευστον, Οβδιού ανεδείχθης, προμελωδούν εν κόσμω μυστικώς, των εσομένων, Προφήτα την έκβασιν.

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Η Πνευματική Πορεία της Νηστείας των Χριστουγέννων

 

Η Πνευματική Πορεία της Νηστείας των Χριστουγέννων

Η νηστεία των Χριστουγέννων ανοίγει μπροστά μας ως πύλη μυσταγωγική, καλώντας την ψυχή σε βαθύτερη κοινωνία με το θείο μυστήριο της ενανθρωπήσεως. Μέσα στην περίοδο αυτή, ο άνθρωπος καλείται να αφυπνιστεί από τον λήθαργο της καθημερινότητας και να στραφεί προς την εσωτερική του κάθαρση. «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β’ Κορ. 6,2).

Η προετοιμασία για την υποδοχή του θείου βρέφους απαιτεί εσωτερική σιωπή. Η καρδιά γίνεται φάτνη που υποδέχεται το θείο μυστήριο, ενώ η ψυχή, όμοια με χιονισμένο κλαδί που λυγίζει προς τη γη, υποκλίνεται μπροστά στο μέγεθος του θαύματος. Στην εκκλησιαστική παράδοση, η νηστεία δεν είναι απλώς διατροφικός περιορισμός, αλλά πνευματική άσκηση που καθαρίζει τον νου και ανυψώνει την ψυχή.

Κατά την περίοδο αυτή, η εκκλησιαστική υμνολογία μάς υπενθυμίζει: «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε· Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε» (Καταβασίες Χριστουγέννων). Η προσμονή της θείας γέννησης μεταμορφώνει τον εσωτερικό μας κόσμο. Οι ημέρες κυλούν σαν κόκκοι άμμου σε αρχαία κλεψύδρα, μετρώντας την πορεία προς τη μεγάλη εορτή.

Στην καρδιά της νηστείας, η ψυχή μοιάζει με κήπο χειμωνιάτικο που περιμένει την άνοιξη. Τα πάθη, σαν ξερά φύλλα, πέφτουν ένα-ένα μέσα στην άσκηση της προσευχής και της μετάνοιας, ενώ η εγκράτεια γίνεται το κλειδί που ξεκλειδώνει τις πύλες της πνευματικής θεωρίας.

Καθώς πλησιάζουμε προς τη μεγάλη εορτή, η εκκλησιαστική ζωή εντείνεται. Οι πιστοί προσέρχονται στα μυστήρια της εξομολόγησης και της θείας κοινωνίας, προετοιμάζοντας την ψυχή τους για την υποδοχή του θείου βρέφους. Η προσευχή γίνεται βαθύτερη, σαν ρίζα που διεισδύει στα έγκατα της γης αναζητώντας το ζωογόνο νερό.

Μέσα στην κατάνυξη της νηστείας, ο νους καθαρίζεται από τις επιφανειακές σκέψεις και τα μάταια όνειρα. Στρέφεται προς τα ένδον, όπου η ψυχή στέκεται γυμνή μπροστά στο θείο βλέμμα. Η κάθαρση αυτή δεν είναι μοναχική πορεία, αλλά συλλογική προσπάθεια του εκκλησιαστικού σώματος. Η κοινότητα των πιστών, ενωμένη στην προσευχή και τη νηστεία, προχωρά μαζί προς το μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως. Σαν τις νιφάδες του χιονιού που πέφτουν απαλά στη γη, οι ψυχές των πιστών συγκλίνουν προς το κέντρο της πίστεως.

Η εκκλησιαστική παράδοση μάς διδάσκει πως η νηστεία είναι καιρός πνευματικής εγρήγορσης. «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. 26,41). Ο πιστός καλείται να σταθεί άγρυπνος φρουρός της καρδίας του, προστατεύοντάς την από τις επιθέσεις των παθών και των λογισμών.

Στην πορεία προς τη Βηθλεέμ, η ψυχή γίνεται σαν άδειο δοχείο που περιμένει να γεμίσει με τη θεία χάρη. Η νηστεία καθαρίζει τις αισθήσεις, επιτρέποντας στον άνθρωπο να διακρίνει καθαρότερα το θείο θέλημα. Μέσα στη σιωπή της προσευχής, ακούγεται ο ψίθυρος του Αγίου Πνεύματος, καθοδηγώντας τα βήματά μας προς τη φάτνη.

«Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου» (Μάρκ. 1,3), μας προτρέπει η Γραφή. Η προετοιμασία αυτή είναι πολύπλευρη: νηστεία του σώματος, προσευχή του νου, κάθαρση της καρδίας. Η ψυχή, σαν κερί που λιώνει μπροστά στη θεία παρουσία, μεταμορφώνεται σταδιακά, αποκτώντας την ευωδία της αρετής.

Η νηστεία των Χριστουγέννων μάς διδάσκει την υπομονή και την καρτερία. Όπως το έμβρυο αναπτύσσεται αθόρυβα στη μήτρα, έτσι και η πνευματική ζωή ωριμάζει μέσα στη σιωπηλή άσκηση της νηστείας. Κάθε ημέρα είναι ένα μικρό βήμα προς τη Βηθλεέμ, μια προετοιμασία για τη συνάντηση με το θείο βρέφος.

Σε αυτή την πνευματική προετοιμασία, η Εκκλησία μάς καλεί να στραφούμε προς τους αδελφούς μας με αγάπη και συμπόνια. Η νηστεία χωρίς ελεημοσύνη είναι σαν λυχνία χωρίς έλαιο. «Τότε φανήσεται ὥσπερ ὄρθρος τὸ φῶς σου» (Ησ. 58,8), μας διαβεβαιώνει ο προφήτης Ησαΐας, μιλώντας για την αληθινή νηστεία που συνοδεύεται από έργα αγάπης.

Η εορτή των Χριστουγέννων φέρνει το μήνυμα της θείας συγκατάβασης. Ο Θεός κατέρχεται στη γη ως βρέφος αδύναμο, διδάσκοντας την αρετή της ταπείνωσης. Η νηστεία μάς βοηθά να κατανοήσουμε βαθύτερα αυτό το μυστήριο. Η ψυχή, σαν φύλλο που αναδύεται μέσα από το χιόνι, αναζητά το φως της θείας παρουσίας.

Στην καρδιά του χειμώνα, η Εκκλησία ετοιμάζεται να υποδεχθεί το «φῶς τὸ ἀληθινόν» (Ιωάν. 1,9). Η νηστεία είναι η πνευματική άνοιξη που προετοιμάζει την ψυχή για την υποδοχή του θείου σπόρου. Μέσα στην ησυχία της προσευχής, ο πιστός γίνεται μάρτυρας της εσωτερικής του μεταμόρφωσης.

Καθώς η εορτή πλησιάζει, η προσδοκία εντείνεται. Οι ύμνοι της Εκκλησίας γίνονται πιο χαρμόσυνοι, προαναγγέλλοντας το κοσμοσωτήριο γεγονός. Η ψυχή, καθαρμένη από τη νηστεία, στέκεται σαν αστέρι που οδηγεί προς τη φάτνη της Βηθλεέμ.

Επισκόπου Μελιτηνής Μαξίμου

Ναός της Θείας Χάριτος

 

Ἀββὰ Ἰσαὰκ τού Σύρου

Ναός της Θείας Χάριτος είναι όποιος ενθυμείται Πάντοτε το Θεό!…

Όταν νιώσεις μέσα σου τη χαρά του Αγίου Πνεύματος, οι στενοχώριες και οι θλίψεις αυτής της ζωής γίνονται γλυκύτερες από το μέλι.

Καθώς ο ερωδιός ευφραίνεται όταν κατοικεί σ’ έρημο τόπο, έτσι και η ψυχή του μοναχού δέχεται ουράνιες χαρές μέχρι της εξόδου της, όταν κατοικήσει σε ησυχαστικό τόπο.

Οι άγιοι δυνάμωναν με θείες οπτασίες και υπέμειναν κάθε πειρασμό για την αγάπη του Θεού.

Η αμοιβή δεν δίνεται στον άνθρωπο για την αρετή του, αλλά για την ταπείνωσή του. Χωρίς την ταπείνωση όλα είναι μάταια!

Όσο με πόθο πλησιάζουμε το Θεό τόσο κι ο Θεός πλησιάζει σ’ εμάς με τα χαρίσματά Του, και δεν αφαιρεί ποτέ από μας τη χάρη Του, όταν είμαστε ταπεινοί.

Είναι δυνατό να γίνει ταπεινός ο άνθρωπος;

Ναι, με τη δύναμη των Αχράντων Μυστηρίων, που τελειοποιούν, όπως οι μακάριοι Απόστολοι “εν γλώσσαις πυρίναις” την Πεντηκοστή και με την τελειότητα όλων των αρετών.

Αμήν.

Την ευχή του αγίου πατέρα και αδερφού μας να ‘χουμε και τη μνήμη του βίου και του λόγου του.

Η Αγία Πρόθεση είναι ο τόπος όπου το όνομά μου δεν χάνεται..

 


 Μέσα στην ησυχία του Αγίου Βήματος αρχίζει το αόρατο μυστήριο· ο ιερέας, λειτουργός της θείας οικονομίας, κρατά στα χέρια του τον άρτο της ζωής, και τον μεταποιεί σε ένσαρκο σύμβολο του Αμνού του Θεού.
 Ο άρτος γίνεται κέντρο της κτίσης, και γύρω του συναθροίζονται ουρανός και γη, ζώντες και κεκοιμημένοι, άγγελοι και άγιοι.

Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα· οι ζώντες λαμβάνουν δωρεά χάριτος, ως αόρατη μετάληψη πριν από τη Μετάληψη, ενδυνάμωση για τον αγώνα, ανάπαυση για την ψυχή που αγωνίζεται, δροσιά για την δίψα της ζωής.

Οι κεκοιμημένοι δεν μένουν έξω, αλλά εντάσσονται στον κύκλο της Εκκλησίας· η μνημόνευση ενώνει την προσευχή της γης με την προσδοκία του Ουρανού.
Σαν δρόσος επάνω στους τάφους, η θεία ευσπλαχνία κατέρχεται και φωτίζει τα σκοτεινά περάσματα του Άδη.

Εδώ, στην ταπεινή Πρόθεση, ξεδιπλώνεται η μυστική κοινωνία των Αγίων. Και έπειτα κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, η Εκκλησία η θριαμβεύουσα και η Εκκλησία η στρατευομένη συμμετέχουν αόρατα στο ένα ποτήρι.

«Ἵνα ὦσιν ἕν».
Όλοι γίνονται ένα. Όλα ενώνονται, όλοι συγχωρούνται, σε μια κοινωνία μυστική, σε ένα Σώμα, εκείνου του Χριστού.
Όταν ο ιερέας λέει «Μνήσθητι, Κύριε των δούλων σου…», δεν είναι απλή επίκληση· είναι ανάβαση ψυχών, είναι αποκατάσταση μνήμης, μέσα στην αγάπη και στο έλεος του Θεού.
   Έτσι, η Πρόθεση γίνεται μικρό προσκήνιο της αιώνιας Λειτουργίας, όπου ο Χριστός είναι ο δωρητής και το δώρο, και όλοι εμείς —ζώντες και τεθνεώτες— γινόμαστε μέτοχοι της μίας ανάστασης.

…η Εκκλησία δεν με ξεχνά, γιατί με κρατά στην προσευχή της, μέσα στο σώμα του Χριστού. 
   Η βοήθεια είναι αόρατη μα αληθινή· είναι παρηγοριά, είναι ενίσχυση, είναι συγχώρηση, που κατακλύζει την ζωή μου, είτε βρίσκομαι στη γη είτε έχω περάσει από το μυστήριο του θανάτου, στην όντως ζωή, όπου εκεί όλα βιώνονται αλλιώς και όλα κατανοούνται αληθινά. 
   Η Αγία Πρόθεση είναι ο τόπος όπου το όνομά μου δεν χάνεται, τα βάσανα μου, οι αγωνίες μου, τα λάθη και τα πάθη μου, οι ελπίδες και τα δάκρυα στέκονται ενώπιον του Αμνού·κι εκεί, στη θυσία Του, στην αυτοπροσφορά Του, βρίσκω βοήθεια, φωτισμό, αποδοχή, συγχώρεση, βρίσκω σωτηρία.
Όταν ο ιερέας λέει «Μνήσθητι, Κύριε των δούλων σου…», δεν είναι απλή επίκληση· είναι ανάβαση ψυχών…

Άγιος Παΐσιος: Το ψυχικό τσάκισμα

 

1 Με το ψυχικό τσάκισμα ξεβιδώνεται κανείς και γίνεται σαν ένα όχημα που όλα τα εξαρτήματά του είναι καλά, αλλά η μηχανή του είναι διαλυμένη.

– Γέροντα, τι διαφορά υπάρχει ανάμεσα στην ακηδία και την αθυμία;


– Ακηδία είναι η πνευματική τεμπελιά, ενώ η ραθυμία αναφέρεται και στην ψυχή και στο σώμα. Καλύτερα όμως να λείψουν και τα δύο.

Η ακηδία και η ραθυμία μερικές φορές κολλούν και σε ψυχές που έχουν πολλές προϋποθέσεις για πνευματική ζωή, που έχουν ευαισθησία, φιλότιμο. Σε έναν αδιάφορο ο πειρασμός δεν κάνει τόσο κακό.

Ένας ευαίσθητος όμως άνθρωπος, αν στενοχωρηθεί, νιώθει μετά ακηδία. Πρέπει να βρει τι τον στενοχώρησε και να το αντιμετωπίσει πνευματικά, για να ξαναβρεί το κουράγιο και να πάρει μπρος η μηχανή του.

Να προσέχει να μην αφήνει αθεράπευτες πληγές, γιατί μετά κάμπτεται από τα τραύματά του. Το ψυχικό τσάκισμα, το οποίο στην συνέχεια φέρνει και το σωματικό, τον αχρηστεύει.

Ο γιατρός δεν βρίσκει τίποτε, γιατί την βλάβη την έχει προκαλέσει ο πειρασμός. Πόσες ψυχές που έχουν φιλότιμο, ευαισθησία, τις βλέπω αχρηστευμένες!

– Γέροντα, αισθάνομαι εξάντληση και δεν μπορώ να κάνω καθόλου πνευματικά [1]. Αυτό προέρχεται από κούραση ή μήπως είναι από ραθυμία;

– «Από των πολλών μου αμαρτιών, ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή» [2], δεν λέει;

Δεν είναι κούραση σωματική˙ ψυχικό τσάκισμα είναι. Αυτό είναι χειρότερο από την σωματική κούραση. Με το ψυχικό τσάκισμα ξεβιδώνεται κανείς και γίνεται σαν ένα όχημα που όλα τα εξαρτήματά του είναι καλά, αλλά η μηχανή του είναι διαλυμένη.

– Γέροντα, βλέπω ότι, ενώ πρώτα αγαπούσα τα πνευματικά, τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτε.

– Γιατί δεν μπορείς να κάνης τίποτε; Δεν έχεις δυνάμεις; Εγώ βλέπω ότι έχεις. Δεν θυμάσαι παλιά, όταν χτιζόταν το μοναστήρι και δούλευες όλη μέρα στο γιαπί, πόσα πνευματικά έκανες;

– Μήπως, Γέροντα, φταίει που έδωσα όλον τον εαυτό μου στις δουλειές;

– Πιο πολύ φταίει που άφησες τον εαυτό σου χαλαρό. Κοίταξε να τον σκληραγωγήσεις˙ να αγαπήσεις την άσκηση.

Εγώ, που έχω μισό πνεύμονα, ξέρεις πόσες μετάνοιες κάνω; Δεν μπορώ να σου πω. Μόνο για τα κομποσχοίνια, που κάνω με μικρές μετάνοιες, σου λέω ότι, όταν κουράζεται το ένα χέρι, κάνω τον σταυρό μου με το άλλο. Αυτά σου τα λέω από αγάπη.

Άλλοι δεν έχουν τις προϋποθέσεις που έχεις εσύ, και ξέρεις πως αγωνίζονται, πως παλεύουν; Εσύ για λοκατζής κάνεις! Πως άφησες έτσι τον εαυτό σου; Εγώ θα προσεύχομαι για σένα, αλλά, για να βοηθηθείς, πρέπει κι εσύ να κάνης μια προσπάθεια. Κατάλαβες;

Στα πνευματικά πρέπει να δώσεις όλον τον εαυτό σου, και τότε θα αποδώσεις και στην διακονία σου.

– Γέροντα, μερικές φορές, όταν είμαι στο κελλί, με πιάνει ακηδία.

– Στο κελλί σου δεν προσεύχεσαι, δεν μελετάς. Όσο μπορείς, να μην αφήνεις να περνάει ο χρόνος χωρίς να κάνης τίποτε. Δεν μπορείς να προσευχηθείς;

Ας μελετήσεις κάτι που σε βοηθάει εκείνη την ώρα. Διαφορετικά ο διάβολος μπορεί να εκμεταλλευθεί την άσχημη κατάστασή σου και να σε εξουθενώσει.

Οι δοκιμασίες, είναι βαρύτερες στους πιστούς (Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης)

 d5613-ceb1ceb3ceb9cebfcf82cf83ceb9cebbcebfcf85ceb1cebdcf8ccf82


Και το ίδιο είπε ότι θα συνέβαινε στους ακολούθους Του: “Να θυμάστε τον λόγο, που εγώ σας είπα: Δεν υπάρχει δούλος μεγαλύτερος από τον κύριό του. Αν εμένα δίωξαν, θα διώξουν και σας· αν φύλαξαν τον λόγο μου, θα φυλάξουν και τον δικό σας” (Ιωάννης 15/ιε: 20).
Και όχι μόνο από διωγμούς θα έπασχαν οι πιστοί, αλλά από κάθε είδους θλίψη: “Μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψη· αλλά, να έχετε θάρρος· εγώ νίκησα τον κόσμο” (Ιωάννης 16/ις: 33). Και δήλωσε: “Αν κάποιος θέλει νάρθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, κι ας σηκώσει τον σταυρό του, κι ας με ακολουθεί. Επειδή, όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει· και όποιος χάσει τη ζωή του, εξαιτίας μου, θα τη βρει” (Ματθαίος 16/ις: 23,24).

Έχοντας υπ’ όψιν αυτά τα λόγια, που πολλοί από εμάς τα έχουμε βιώσει “στο πετσί μας”, παίρνουμε θάρρος μέσα από τις θλίψεις, καθώς βιώνουμε καθημερινά τα λόγια του αποστόλου Παύλου: “σε κάθε τι συνιστώντας τον εαυτό μας ως υπηρέτες τού Θεού, με πολλή υπομονή, με θλίψεις, με ανάγκες, με στενοχώριες,με ραβδισμούς, με φυλακές, με ακαταστασίες, με κόπους, με αγρυπνίες, με νηστείες·
 με καθαρότητα, με γνώση, με μακροθυμία, με αγαθότητα, με Πνεύμα Άγιο, με αγάπη ανυπόκριτη· με λόγο αλήθειας, με δύναμη Θεού· με τα όπλα τής δικαιοσύνης, τα δεξιά και τα αριστερά· 8. με δόξα και ατιμία, με συκοφαντία και με εγκωμιασμό· σαν πλάνοι, όμως κάτοχοι της αλήθειας σαν αγνοούμενοι, αλλά είμαστε καλά γνωστοί· σαν να φτάνουμε στον θάνατο, αλλά, δέστε, ζούμε· σαν να περνάμε από παιδεία, αλλά δεν θανατωνόμαστε σαν λυπούμενοι, αλλά πάντοτε έχουμε χαρά· σαν φτωχοί, όμως πλουτίζουμε πολλούς· σαν να μη έχουμε τίποτε, όμως τα πάντα κατέχουμε” (Β΄ Κορ. 6/ς: 4-10). Θυμάμαι σαν σήμερα, τα λόγια ενός φίλου απίστου, για τη ζωή του νονού μου, τον οποίο ο Θεός ευλόγησε με χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αλλά κατά κόσμον θλιβόταν υπερβολικά ως τον θάνατό του. Μου είπε ο άπιστος εκείνος: “Μα πώς είναι δυνατόν ο Θεός να επιτρέπει να βασανίζεται τόσο ένας δικός Του; Αν είχατε την αληθινή πίστη, δεν θα ήταν η ζωή του ένα βασανιστήριο. Να μην έχει δουλειά, να τον κοροϊδεύουν οι εργοδότες, να αρρωσταίνει, να γκρεμίζεται το σπίτι του, να θλίβεται τόσο πολύ!
Αυτό δεν είναι πίστη, είναι πλάνη!” Και πράγματι, είχα δει κι εγώ αυτόν τον ευλογημένο άνθρωπο, να προσεύχεται με δάκρυα, να ζητάει από τον Θεό να τον πάρει “ΤΩΡΑ!”. (Και πράγματι, έφυγε νέος, όταν ο αγώνας του έφθασε στην τελείωση). Απάντησα στον άπιστο φίλο μου, ότι αυτή είναι η εν Χριστώ ζωή.
Όχι χαρά και διασκέδαση, αλλά θλίψη και πόνος, και δοκιμασία. Αλλά δεν μπορούν αυτό να το δεχθούν όλοι. Μάλιστα θα έλεγα, ότι αν κάποιος δεν βιώνει αυτή τη θλίψη στη Χριστιανική του ζωή, κάτι δεν πάει καλά με αυτόν. Θα πρέπει να ανησυχεί! Γιατί δεν γνωρίζω ΚΑΝΕΝΑΝ που να προοδεύει στην εν Χριστώ ζωή, χωρίς να υφίσταται δοκιμασίες και θλίψεις.

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΛΑΤΩΝ

 

 


Τη μνήμη του Αγίου Πλάτωνος τιμά σήμερα, 18 Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Πλάτωνας έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. Καταγότανε από την Άγκυρα της Γαλατίας της Μικρός Ασίας, και ήταν αδελφός του μάρτυρα Αντιόχου. Σε νεαρή ηλικία τον συνέλαβαν οι ειδωλολάτρες, διότι διακήρυττε την πίστη του στον Ιησού Χριστό και τον οδήγησαν μπροστά στον ηγεμόνα Αγριππίνο.
Ο Αγριππίνος βλέποντας την ωραιότητα του νέου και γνωρίζοντας ότι κατείχε περιουσία, προσπάθησε να τον ελκύσει με κολακείες. Όμως ο Άγιος Πλάτων αρνήθηκε και συνέχισε να διακηρύττει την πίστη του στον Έναν και μοναδικό Θεό.
Αφού ο ηγεμόνας είδε ότι δεν κατάφερε να τον αλλαξοπιστήσει δελεάζοντάς τον, τον απείλησε με μαρτύρια. Παρ’ όλα ταύτα ο Άγιος Πλάτων παρέμεινε σταθερός στην πίστη του. Έτσι ο Αγριππίνας διέταξε να τον μαστιγώσουν ανελέητα και ύστερα να τον βασανίσουν με πυρωμένες ράβδους.
Ο Άγιος διατήρησε όλη του την πίστη και δεν έπαψε να ομολογεί τον Ιησού Χριστό, γι’ αυτό διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός του (306 μ.Χ.). Έτσι λοιπόν ο Άγιος μεγαλομάρτυρας Πλάτωνας παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο και τιμήθηκε με το αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου.
Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Χορός Αγγελικός.
Δυάς η ευκλεής, των κλεινών Αθλοφόρων, εδόξασε λαμπρώς, την Αγίαν Τριάδα, ο Πλάτων ο ένδοξος, Ρωμανός τε ο ένθεος, εναθλήσαντες, και τον εχθρόν καθελόντες, όθεν πάντοτε, υπέρ ημών δυσωπούσι, τον μόνον Φιλάνθρωπον.

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Προετοιμασία για τα Χριστούγεννα

 

Η Εορτή της κατά σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου μας , τα Χριστούγεννα, απότελεί  μία από τις μεγαλύτερες ημέρες της Πίστεως μας. Ανήκει στις Δεσποτικές εορτές, δηλ. αναφέρεται σε γεγονός της ζωής του Δεσπότη Χριστού και μαζί με το Πάσχα είναι οι κορυφαίες εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Την ημέρα αυτή εορτάζουμε την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου, την κάθοδο του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος στον κόσμο. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να γίνει  ο άνθρωπος  θεός κατά χάριν. Ο Θεός έρχεται από τον Ουρανό στη γη, για να ανέβει ο άνθρωπος από τη γη στον Ουρανό. 

        Ο Χριστός ήλθε ανάμεσά μας για να σώσει το ανθρώπινο γένος, να στήσει και πάλι τις γκρεμισμένες γέφυρες επικοινωνίας με τον Θεό, να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην αληθινή του δόξα, να φανερώσει στους ανθρώπους το θέλημα του Θεού. Ο Χριστός ταπεινώθηκε βαθειά για να μας ανυψώσει, γεννήθηκε στο χρόνο για να υπερβούμε εμείς το χρόνο, έλαβε την ανθρώπινη φύση για να τη θεώσει. Γι’ αυτό γιορτάζουμε, χαιρόμαστε και πανηγυρίζουμε την εορτή της Γεννήσεως του Θεανθρώπου.

           Η
μεγάλη σημασία της εορτής των Χριστουγέννων και η ευλάβεια των χριστιανών, υπό την επίδραση μάλιστα και της χρονικά παλαιότερης Μεγάλης Τεσσαρακοστής του Πάσχα, οδήγησαν στην καθιέρωση μιας προπαρασκευαστικής περιόδου, όπου οι πιστοί ετοιμάζονται πνευματικά να «οδεύσουν» μέχρι το σπήλαιο της Βηθλεέμ. Η προπαρασκευαστική αυτή περίοδος έχει διάρκεια 40 ημέρες, ονομάζεται Σαρακοστή των Χριστουγέννων και αρχίζει στις 15 Νοεμβρίου.  Οι ύμνοι στη Λατρεία μας θυμίζουν  πως έχουμε εισέλθει σε αυτή την Ιερή Περίοδο, πως με τρόπο πνευματικό έχουμε πάρει κι εμείς το δρόμο που οδηγεί στη νοητή Βηθλεέμ, δηλ. την Εκκλησία, στην οποία ο Χριστός γεννιέται για να αναγεννήσει κάθε άνθρωπο που ειλικρινά πιστεύει σ’ Αυτόν.

          Την περίοδο των 40 ημερών, δηλ. από τις 15 Νοεμβρίου έως και την παραμονή των Χριστουγέννων, τα πιστά μέλη της Εκκλησίας νηστεύουμε εκτός από το ψάρι το οποίο καταλύουμε, εκτός φυσικά την Τετάρτη και την Παρασκευή, έως και την 17η Δεκεμβρίου .  Και η παραμονή των Χριστουγέννων είναι ημέρα αυστηρής νηστείας και προετοιμασίας των χριστιανών για την ημέρα της Γεννήσεως του Κυρίου και ιδιαίτερα για τη Θεία Λειτουργία, η οποία τελείται πανηγυρικά. Συνεπώς, το βράδυ της παραμονής προσφέρεται μόνο για στιγμές πνευματικής ανάτασης και προετοιμασίας, ενόψει του Μεγάλου Γεγονότος της επόμενης ημέρας και όχι για κοσμικές, ξενόφερτες συνεστιάσεις, τα λεγόμενα βεβεγιόν,τα οποία συμβάλλουν στην εντελώς αντίθετη προσέγγιση της Εορτής,ως μια ακόμη ευκαιρία δηλ.για επίδειξη,φαγοπότι και ξεφάντωμα.

             Πρέπει να έχουμε πάντα υπόψιν μας ότι για την Εκκλησία μας η αληθινή νηστεία δεν είναι μόνο η αποχή από τροφές, αλλά και η αποχή από πάθη και αμαρτίες. Λέγει χαρακτηριστικά ο Μέγας Φώτιος: «Νηστεία δεκτή από τον Θεό είναι αυτή που μαζί  με την αποχή των τροφών συνδυάζει και την αποστροφή προς τη φλυαρία, το φθόνο, το μίσος και τα άλλα αμαρτήματα. Αυτός που νηστεύει από τροφές, αλλά δεν εγκρατεύεται από τα πάθη, μοιάζει με εκείνον που έβαλε λαμπρά θεμέλια στο σπίτι, που έκτισε, αλλά αφήνει να συγκατοικούν μαζί του φίδια, σκορπιοί και κάθε φαρμακερό ερπετό».  Επιδίωξή μας λοιπόν για τούτη την περίοδο είναι και η πνευματική νηστεία, δηλ. η αποφυγή της αμαρτίας και η τήρηση του θελήματος του Θεού, η εφαρμογή της αγάπης, η συγχωρητικότητα, η ελεημοσύνη και η απόκτηση ακόμη μεγαλύτερης αρετής. Με τον τρόπο αυτό κατανοούμε καλύτερα και πραγματώνουμε το λόγο του Μεγάλου Βασιλείου «Αληθινή νηστεία είναι η αλλοτρίωση από κάθε κακό, από κάθε αμαρτία, από κάθε εμπαθή λογισμό, από κάθε βρώμικη επιθυμία».
         Με τη νηστεία και την προετοιμασία μας για τα Χριστούγεννα συνδέεται και η μετάνοια. Η ειλικρινής εξέταση του εαυτού μας, η παραδοχή των σφαλμάτων μας και η συμμετοχή μας στο ιερό μυστήριο της Εξομολογήσεως αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για μια πραγματικά άξια συμμετοχή στη Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία. Μάλιστα, είναι καλό να φροντίσουμε ώστε να προσέλθουμε στο ιερό Μυστήριο εγκαίρως και όχι την τελευταία στιγμή. Η προπαρασκευαστική αυτή περίοδος προ των Χριστουγένννων μας παρέχει μια πολύ καλή δυνατότητα να αντιληφθούμε την αθλιότητα που κρύβουμε στα βάθη του «είναι» μας, να αποκτήσουμε φρόνημα ταπεινό και ελεγκτικό του εαυτού μας, να μεταμορφωθούμε ψυχικά, να μετανοήσουμε ειλικρινά και να τολμήσουμε τη μεγάλη συνάντηση με τον Νεογέννητο Κύριο της Βηθλεέμ.

       Σε μια περίοδο πνευματικής προετοιμασίας και προσμονής, όπως οι Σαράντα ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, ουσιαστικό ρόλο διαδραματίζει η προσευχή των πιστών και η συμμετοχή μας στη Λατρεία της Εκκλησίας. Τις ημέρες αυτές έχουμε πλήθος εορτών και μνήμες Αγίων, που μας φέρνουν πιο κοντά στη χάρη του Θεού, με τον Εσπερινό και τη Θεία Λειτουργία, που τελούμε. Παράλληλα, η τέλεση της Θείας Λειτουργίας καθημερινά τις ημέρες αυτές, αποτελεί μία ακόμη ευκαιρία για να μείνει ανύστακτη η διάθεσή μας για κοινωνία και ένωση με τον Θεό. Τελούμε λοιπόν το λεγόμενο «Σαρανταλείτουργο», αληθινά μια μοναδική ευκαιρία μέσα στο χρόνο, που παρασύρει κάθε πιστό σε πνευματική ανανέωση, εγρήγορση, αγιότητα.
             Στον Ιερό Ναό μας  θα τελεσθεί και εφέτος το  «Σαρανταλείτουργο», και είναι ωφέλιμο να συμμετέχουμε σε αυτό και να προετοιμαζόμεθα για να προσέλθουμε στη Θεία Κοινωνία.
      Να λοιπόν, είναι μπροστά μας ο δρόμος προς τη Βηθλεέμ. «Δεύτε ίδωμεν πιστοί, πού εγενήθη ο Χριστός», ψάλλει η Εκκλησία μας.Νηστεία,Μετάνοια,ελεημοσύνη,εκκλησιασμός,Θ.Κοινωνία είναι ο τρόπος που μας προτείνει η Εκκλησία για να εορτάσουμε Χριστούγεννα με Χριστό. Χριστούγεννα Πνευματικά, Ορθόδοξα, Ελληνικά!
        Ας ακολουθήσουμε τις συμβουλές της Μητέρας μας Εκκλησίας, ας προετοιμασθούμε κατάλληλα  όλες αυτές τις ημέρες για να αξιωθούμε να προσκυνήσουμε όπως γράφει ο Ι.Χρυσόστομος «τον Παλαιό των ημερών που έγινε Βρέφος για χάρη μας, τον καθήμενο σε Ουράνιο Θρόνο ψηλό. Που τοποθετήθηκε σε Φάτνη, Εκείνον που έσπασε τα δεσμά της αμαρτίας και τώρα τυλίγεται με τα Σπάργανα, επειδή αυτή είναι η θέλησή Του».

Τον βοηθάς όπως εκείνος θέλει;

 

π. Νικόλαος Λαγουμτζής

Πόσο όμορφο είναι να στεκόμαστε δίπλα στους ηλικιωμένους γονείς μας, να τους φροντίζουμε και να τους δείχνουμε την αγάπη μας!

Υπάρχει, όμως, κάτι που αξίζει να προσέξουμε: η βοήθειά μας να μην τους στερεί, άθελά μας, την δυνατότητα να αποφασίζουν για τον εαυτό τους.

Ένας ηλικιωμένος μπορεί να χρειάζεται συντροφιά στα ψώνια, αλλά να θέλει να επιλέγει μόνος τι θα αγοράσει.

Μπορεί να δυσκολεύεται σε μια δουλειά του σπιτιού, αλλά να επιθυμεί να δοκιμάσει πρώτα τις δυνάμεις του. Αν βιαστούμε να τα κάνουμε όλα εμείς, ίσως του δημιουργήσουμε την αίσθηση ότι δεν τον εμπιστευόμαστε πια.

Κάποτε οι γονείς, μάς κρατούσαν από το χέρι. Τώρα μπορεί να χρειάζονται εκείνοι το δικό μας.

Αυτή η αλλαγή θέλει λεπτότητα και από τις δύο πλευρές. Εμείς ανησυχούμε μήπως πάθουν κάτι· εκείνοι ίσως διστάζουν να ζητήσουν βοήθεια, επειδή φοβούνται μήπως γίνουν βάρος.

Γι’ αυτό έχει τόση αξία μια απλή ερώτηση: «Εσύ πώς θα ήθελες να σε βοηθήσω;»

Και ακόμη μεγαλύτερη αξία έχει να ακούσουμε πραγματικά την απάντηση. Να συμφωνήσουμε τι μπορεί να κάνει μόνος του, πού μας χρειάζεται και πότε θέλει απλώς την παρουσία μας.

Ας συνεχίσουμε επίσης με διάκριση, να ζητούμε την γνώμη του, για όσα αφορούν την οικογένεια. Έτσι θα έχει την χαρά να συμμετέχει!

Ο αγαπημένος μας Άγιος Παΐσιος, αναφερόμενος στον σεβασμό της ελευθερίας έλεγε: «Πῶς νὰ πιέσεις τὸν ἄλλον; Ὑπάρχει ἐλευθερία». Δηλαδή, πώς μπορούμε να εξαναγκάσουμε τον άλλον; Υπάρχει ελευθερία.

Βέβαια, ο σεβασμός στην ελευθερία του άλλου προσώπου, δεν σημαίνει αδιαφορία.

Αν απειλείται η υγεία ή η ασφάλειά του, χρειάζεται η έγκαιρη κατάλληλη ιατρική βοήθεια, με όσο γίνεται περισσότερη ενημέρωση και συμμετοχή του ίδιου στις αποφάσεις.

Η αγάπη του Χριστού, μάς καλεί να βλέπουμε τον ηλικιωμένο ως ολόκληρο πρόσωπο, με ιστορία, επιθυμίες και αξιοπρέπεια.

Ας ζητούμε στην προσευχή μας διάκριση, ώστε η αγωνία μας να γίνεται φροντίδα και όχι πίεση.

Να μπορεί ο άνθρωπός μας να στηρίζεται στο χέρι μας, χωρίς να χάνει την δική του φωνή.