Ο ΑΠΛΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ

 

 «Εἶπεν ὁ Κύριος ·  ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός. Ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται·  ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται» (Ματθ. 6, 22-23)

Εἶπε ὁ Κύριος: «Τὸ μάτι εἶναι τὸ λυχνάρι τοῦ σώματος. Ἐὰν τὸ μάτι σου εἶναι ὑγιές, ὅλο σου το σῶμα θὰ εἶναι φωτεινό. Ἐὰν ὅμως τὸ μάτι σου ἀσθενεῖ, τότε ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι σκοτεινό. 

            Ο λόγος του Χριστού στην επί του όρους ομιλία μάς βάζει μπροστά σε μία άλλη θέαση της ύπαρξης. Δεν είμαστε ό,τι φαινόμαστε, αλλά όπως λέει η καρδιά μας. Και αυτό αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο πορεύονται οι αισθήσεις μας. Ο Χριστός κάνει μία διάκριση ανάμεσα στον απλού και τον πονηρό οφθαλμό. Ο πονηρός οφθαλμός είναι αυτός ο οποίος βλέπει τον άλλον στην προοπτική των τριών Φ: της φιλαυτίας, της φιληδονίας, της φιλοδοξίας. Είναι ο οφθαλμός, ο οποίος πορεύεται στην προοπτική της χρήσης, της εκμετάλλευσης του άλλου ως οχήματος για την ικανοποίηση των επιθυμιών μας, οι οποίες όμως έχουν να κάνουν με το «εγώ» μας αποκλειστικά. Ο άλλος υπάρχει για να μας διακονεί, χωρίς να μας ενδιαφέρει κάποτε ούτε η αξιοπρέπειά του. Και δεν είναι απαραίτητο ότι τον ρωτάμε αν επιθυμεί κάτι τέτοιο. Η δύναμη, η πειθώ, η χειριστικότητα, η ηδονική μας ικανότητα που κολακεύει, η αίσθηση της ανωτερότητας κάνει τον άλλον να υποτάσσεται στις δικές μας επιθυμίες.

            Αυτή η στάση όμως δεν περιορίζεται μόνο στο φαίνεσθαι. Περνά και στον έσω κόσμο μας, στην ψυχική μας κατάσταση. Διότι υπάρχει το εν ημίν σκότος. Κι αυτό έχει να κάνει με τη συνείδηση, με τον λογισμό, με την πονηρία, η οποία μας κυβερνά, έργο των λογισμών μας. Ο άλλος είναι κάθε στιγμή σκεύος ηδονής και εκμετάλλευσης για μας, διότι μόνο εκεί βρίσκεται ο νους μας. Το βλέπουμε αυτό στην πορνογραφία   του Διαδικτύου. Άνθρωποι φαινομενικά ήσυχοι, χαμηλών τόνων, με δυσκολίες επικοινωνίας και αδυναμία σχέσης, ρίχνονται στην πορνογραφία, διότι ο οφθαλμός της ψυχής τους είναι πονηρός. Και εκπληττόμεθα όταν διαβάζουμε για συλλήψεις ανθρώπων οι οποίοι δεν δείχνουν διεστραμμένοι, αλλά είναι.  Αλλά και οι πολλοί χρήστες αυτής της αρρωστημένης φιληδονίας φαινομενικά είναι ευυπόληπτοι. Η καρδιά τους όμως γέμει αυτής της νοοτροπίας της χρήσης του άλλου ως αντικειμένου.

            Ο Χριστός ζητά από εμάς ο οφθαλμός μας να είναι απλούς. Να βλέπει τον άλλον ως εικόνα Θεού και ως πρόσωπο που η παρουσία του προξενεί χαρά. Για να γίνει αυτό χρειάζεται η ψυχή μας, η καρδιά μας, η συνείδησή μας να έχει ως προτεραιότητά της τη σχέση με τον Θεό και με την εικόνα Του, τον άνθρωπο. Σχέση σημαίνει να δώσω, να συνυπάρξω, να στηρίξω, να χαρώ γιατί ο άλλος υπάρχει. Σχέση σημαίνει να εμπιστευθώ τον Θεό και να πορεύομαι εν καλοσύνη. Σχέση σημαίνει να νιώθω και να πιστεύω ότι η αγάπη είναι το παν. Και αγαπώ σημαίνει νοιάζομαι και διακονώ, υπηρετώντας την αλήθεια του άλλου, συνοδοιπορώντας στον δρόμο της Βασιλείας του Θεού, στον δρόμο και στον τρόπο της Εκκλησίας.

            Η εποχή μας έχει βρει στο Διαδίκτυο τα μέσα για την ικανοποίηση  των επιθυμιών ενός κρυμμένου εαυτού, ενός πονηρού εαυτού. Συχνά τα βαφτίζει δικαίωμα, αν δεν κάνεις κακό στον άλλον, ιδίως στις περιπτώσεις των ενηλίκων. Όμως η αληθινή χαρά, η οποία υπερβαίνει την ευχαρίστηση της στιγμής, δεν έρχεται όταν καθιστούμε τη ζωή ικανοποίηση των παθών μας, αλλά όταν μπορούμε να ανοιχτούμε στην αγάπη και με αγάπη. Κι εδώ ο Χριστός είναι μαζί μας. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ

---

Τη μνήμη του Αγίου Ιουλιανού από τη Κιλικία τιμά σήμερα, 21 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ιουλιανός ήταν από τη Διοκαισάρεια της Κιλικίας. Ο πατέρας του ήταν ειδωλολάτρης βουλευτής, αλλά η μητέρα του είχε προσχωρήσει στη χριστιανική θρησκεία. Γι’ αυτό και ανέθρεψε το γιο της Ιουλιανό σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου.

Ο Ιουλιανός αγάπησε τόσο πολύ τον εσταυρωμένο Κύριο, ώστε σε ηλικία 18 χρονών ομολόγησε με πολύ θάρρος την πίστη του στον έπαρχο Μαρκιανό, ενώ γνώριζε ότι τον περίμεναν άγρια βασανιστήρια.

Πράγματι, μόλις το άκουσε αυτό ο έπαρχος, διέταξε και τον έδειραν ανελέητα, και κατόπιν τον έριξαν στην πιο άθλια φυλακή. Έπειτα ο Μαρκιανός κάλεσε τη μητέρα του Ιουλιανού να επισκεφθεί το γιο της και να τον πείσει να αρνηθεί το Χριστό.

Η χριστιανή γυναίκα, όταν συνάντησε το νεαρό σπλάχνο της, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Προέτρεψε τον Ιουλιανό, να μείνει στο ύψος του χριστιανικού του φρονήματος και τον ενθάρρυνε να υπομείνει όλα τα μαρτύρια.

Έτσι και έγινε. Όταν έπαρχος ξανακάλεσε τον Ιουλιανό, αυτός με περισσότερο θάρρος ομολόγησε μπροστά του και πάλι το Χριστό. Εξοργισμένος τότε ο έπαρχος Μαριανός έκλεισε τον Ιουλιανό μέσα σε ένα σάκο με δηλητηριώδη φίδια και τον έριξε στο πιο βαθύ σημείο της θάλασσας, όπου μαρτυρικά ο Ιουλιανός παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Μητρικαίς υποθήκαις μυστανωνούμενος, πανευκλεής στρατιώτης ώφθης Χριστού του Θεού, παντευχίαν μυστικήν περιζωσάμενος. όθεν καθείλες τον έχθρον, ως γενναίος αριστεύς, και ήθλησας θεοφρόνως, Ιουλιανέ θεόφρον, υπέρ ημών αεί πρεσβεύων Θεώ.

Η ΠΟΝΗΡΗ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ (Κυριακή Γ΄ Ματθαίου).

 

 

π. Δημητρίου Μπόκου

Στη ροή της επί του Όρους ομιλίας του ο Χριστός είπε και τα εξής παραβολικά λόγια: «Ο λύχνος του σώματός εστιν ο οφθαλμός». Φως για το σώμα είναι το μάτι. Αν το μάτι σου είναι γερό, όλο το σώμα σου θα είναι φωτεινό, θα βλέπει καλά. «Εάν δε ο οφθαλμός σου πονηρός η», αν το μάτι σου είναι άρρωστο, τυφλό, όλο το σώμα σου θα είναι σκοτεινό. Βυθισμένο στο σκοτάδι (Κυριακή Γ΄ Ματθαίου). Τί θέλει να πει με αυτά τα τόσο απλά λόγια ο Χριστός;

Ότι όπως σκοτεινιάζει το μάτι σου, έτσι μπορεί να σκοτεινιάσει και η καρδιά σου. Και από τί προκαλείται ο σκοτισμός αυτός; Από τα πάθη της αμαρτίας φυσικά. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης π. χ. αναφέρει την εξής περίπτωση: Όποιος αγαπάει τον συνάνθρωπό του «εν τω φωτί μένει». Αλλά όποιος τον μισεί «εν τη σκοτία εστί και εν τη σκοτία περιπατεί» και δεν γνωρίζει πού πηγαίνει, διότι «η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού». Μιλάει φυσικά για το πνευματικό σκοτάδι που κατακλύζει τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής (Α΄ Ιω. 2, 10-11).

Ο Χριστός εδώ έχει κατά νουν μια άλλη περίπτωση. Θεωρεί σκοτάδι που τυφλώνει τους νοερούς οφθαλμούς, την προσκόλληση στον πλούτο, τη φιλαργυρία, την πλεονεξία. Λίγο πριν είχε μιλήσει αποτρεπτικά για την αγωνιώδη προσπάθεια των ανθρώπων να θησαυρίζουν. Μη θησαυρίζετε για τον εαυτό σας επίγειους θησαυρούς, είπε, αλλά θησαυρούς στον ουρανό. Γιατί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί είναι και η καρδιά σας (Ματθ. 6, 18-21).

Αν ο άνθρωπος προσκολληθεί στους επίγειους θησαυρούς, θα γίνει ειδωλολάτρης. Είδωλο, θεό του, θα έχει το χρήμα. Γι’ αυτό και οι χαρακτηρισμοί της Αγίας Γραφής για τη φιλαργυρία και την πλεονεξία είναι βαρύτατοι. Η μεν είναι ρίζα όλων των κακών, η δε ειδωλολατρία (Α΄ Τιμ. 6, 10. Κολ. 3, 5. Εφ. 5, 5). Και ο Χριστός θεωρεί αδύνατο το να υπηρετεί κάποιος ταυτόχρονα και τα δυο αφεντικά. Και τον Θεό και το χρήμα (Ματθ. 6, 24).

Μα έλα που η πολυμήχανη «ευσέβεια» βρίσκει τρόπους να συμβιβάζει και τα αντίθετα. Αν έχουμε πολλά λεφτά, θα κάνουμε και πιο πολλές φιλανθρωπίες. Λένε οι «ευσεβείς» φιλάνθρωποι: Να μην κερδίσουμε, Θεέ μου, και ένα λαχείο; Για να δίνουμε κάτι και σε κανένα φτωχό! Κι αυτοί που θα πάρουν τους μεγάλους μισθούς, θα τους βάλουν, είπαν, στα φιλόπτωχα. Τί συγκινητικό!

Αλήθεια, δεν το ήξερε αυτό ο Χριστός; Τότε, γιατί είπε στους μαθητές του να αφήσουν τα πάντα και να τον ακολουθήσουν, πράγμα που επανέλαβε και στον πλούσιο νεανίσκο; Γιατί οι απόστολοι γύριζαν ανά τον κόσμο ρακένδυτοι, γυμνητεύοντες, πεινασμένοι, διψασμένοι, απόβλητα της κοινωνίας;

Γιατί ακόμα και οι πρώτοι χριστιανοί είχαν το πνεύμα των αποστόλων και αντί να μαζεύουν, πωλούσαν χωράφια, σπίτια, ό,τι είχαν, και τα έδιναν για τους φτωχούς; Γιατί ο Πέτρος είπε στον εκ γενετής χωλό που ζητιάνευε στην πόρτα του ναού, «αργύριον και χρυσίον ουχ υπάρχει μοι» και του έδωσε κάτι άλλο, πολυτιμότερο; Γιατί τόσοι πλούσιοι άγιοι μοίρασαν τα πλούτη τους και έγιναν εκούσια φτωχοί;

Ο Χριστός απέτρεψε τους μαθητές του απ’ το να μαζεύουν χρήματα με πρόφαση δήθεν την ελεημοσύνη. Μα είναι τόσο κακό, τόσο επικίνδυνο αυτό;

Ένας φιλάνθρωπος φτωχός, ο Ευλόγιος, όταν κάποτε βρήκε χρήματα πολλά, άλλαξε νοοτροπία εντελώς. Πήγε στην πρωτεύουσα, αγόρασε μεγάλο αρχοντικό, άρχισε να ζει στην απόλυτη χλιδή. Ξέχασε τελείως τους φτωχούς, έγινε σκληρός. Μα ο Θεός επέτρεψε να γυρίσει η τύχη του, να χάσει τα πάντα, να ξαναγίνει φτωχός. Και τότε θυμήθηκε ξανά τους φτωχούς και τον Θεό.

Νομίζεις ότι εσύ μπορείς να μείνεις ανέγγιχτος από τον πλούτο; Άκου τους αγίους: «Όσον δύνασαι, μετά πτωχείας και ταπεινώσεως» ζήσε, ώστε εσύ μάλλον να έχεις ανάγκη βοήθειας από άλλους (πρβλ. και ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, Αθήνα 1980, τ. Γ΄, Υποθέσεις μζ΄, μη΄, μθ΄, σ. 612-652).

Δύσκολο και να κατανοηθούν αυτά σήμερα.

Μα ο Χριστός επιμένει. Η προσκόλληση στη συσσώρευση πλούτου τυφλώνει, σκοτίζει την ψυχή. Μόνο η απαλλαγή απ’ αυτήν ξαναδίνει φως.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 21/06/2026 ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΣΤ' 22-33

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστι τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος; Ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν; Τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα; Καὶ περὶ ἐνδύματος τί μεριμνᾶτε; καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει· λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων. Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι; Μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν ἢ τί περιβαλώμεθα; Πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων. Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν. 

Νεοελληνική Απόδοση

Είπε ο Κύριος, «Το λυχνάρι του σώματος είναι τα μάτια. Αν λοιπόν τα μάτια σου είναι γερά, όλο το σώμα σου θα είναι στο φως. Αν όμως τα μάτια σου είναι χαλασμένα, όλο το σώμα σου θα είναι στο σκοτάδι. Κι αν το φως που έχεις, μεταβληθεί σε σκοτάδι, σκέψου πόσο θα ‘ναι το σκοτάδι!» «Κανείς δεν μπορεί να είναι δούλος σε δύο κυρίους· γιατί ή θα μισήσει τον ένα και θα αγαπήσει τον άλλο, ή θα στηριχτεί στον ένα και θα περιφρονήσει τον άλλο. Δεν μπορείτε να είστε δούλοι και στο Θεό και στο χρήμα». «Γι’ αυτό, λοιπόν, σας λέω: Μη μεριμνάτε για τη ζωή σας, τι θα φάτε και τι θα πιείτε ούτε για το σώμα σας, τι θα ντυθείτε. Η ζωή δεν είναι σπουδαιότερη από την τροφή; Και το σώμα δεν είναι σπουδαιότερο από το ντύσιμο; Κοιτάξτε τα πουλιά που δε σπέρνουν ούτε θερίζουν ούτε συνάζουν αγαθά σε αποθήκες, κι όμως ο ουράνιος Πατέρας σας τα τρέφει· εσείς δεν αξίζετε πολύ περισσότερο απ’ αυτά; Κι έπειτα, ποιος από σας μπορεί με το άγχος του να προσθέσει έναν πήχυ στο ανάστημά του; Και γιατί τόσο άγχος για το ντύσιμό σας; Ας σας διδάξουν τα αγριόκρινα πως μεγαλώνουν: δεν κοπιάζουν ούτε γνέθουν· κι όμως σας βεβαιώνω πως ούτε ο Σολομών σ’ όλη του τη μεγαλοπρέπεια δεν ντυνόταν όπως ένα από αυτά. Αν όμως ο Θεός ντύνει έτσι το αγριόχορτο, που σήμερα υπάρχει κι αύριο θα το ρίξουν στη φωτιά, δε θα φροντίσει πολύ περισσότερο για σας, ολιγόπιστοι; Μην έχετε, λοιπόν, άγχος και μην αρχίσετε να λέτε: «τι θα φάμε;» ή: «τι θα πιούμε;» ή: «τι θα ντυθούμε;» γιατί για όλα αυτά αγωνιούν όσοι δεν εμπιστεύονται το Θεό· ο ουράνιος όμως Πατέρας σας ξέρει καλά ότι έχετε ανάγκη απ’ όλα αυτά. Γι’ αυτό πρώτα απ’ όλα να επιζητείτε τη βασιλεία του Θεού και την επικράτηση του θελήματός του, κι όλα αυτά θα ακολουθήσουν.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 21/06/2026-ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 5.1

 

Ἀδελφοί, δικαιωθέντες ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ καὶ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν, καὶ καυχώμεθα ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ.

Οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν.

Ἔτι γὰρ Χριστὸς ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανε. Μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπὲρ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα τις καὶ τολμᾷ ἀποθανεῖν. Συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε. Πολλῷ οὖν μᾶλλον δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς.

Εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ.

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:

Ἀδελφοί, ἀφοῦ ἐδικαιωθήκαμε διὰ τῆς πίστεως, ἔχομεν εἰρήνην μὲ τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ἔχομεν διὰ τῆς πίστεως καὶ τὴν εἴσοδον εἰς τὴν χάριν αὐτήν, εἰς τὴν ὁποίαν στεκόμεθα, καὶ καυχώμεθα διὰ τὴν ἐλπίδα μας εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ καυχώμεθα καὶ διᾶ τὰς θλίψεις, διότι γνωρίζομεν ὅτι ἡ θλῖψις παράγει ὑπομονήν, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμασμένον χαρακτῆρα, ὁ δὲ δοκιμασμένος χαρακτὴρ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς δὲν ντροπιάζει, διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι χυμένη στὶς καρδιές μας διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου ποὺ μᾶς ἐδόθηκε.

Διότι ὅταν ἐμεῖς ἤμεθα ἀκόμη ἀδύνατοι, ὁ Χριστὸς ἐπέθανε κατὰ τὸν ὡρισμένον καιρόν, ὑπὲρ τῶν ἀσεβῶν. Διότι μετὰ δυσκολίας θὰ πεθάνῃ κανεὶς δι’ ἕνα δίκαιον·  διὰ τὸν ἀγαθὸν ἴσως νὰ τολμήσῃ κανεὶς νὰ πεθάνῃ. Ὁ Θεὸς ὅμως ἀποδεικνύει τὴν ἀγάπην του σ’ ἐμᾶς μὲ τὸ ὅτι, ἐνῷ ἐμεῖς ἤμεθα ἀκόμη ἁμαρτωλοί, ὁ Χριστὸς ἐπέθανε γιὰ μᾶς. Πολὺ περισσότερον λοιπὸν ἀφοῦ ἐδικαιωθήκαμε τώρα διὰ τοῦ αἵματός του, θὰ σωθοῦμε δι’ αὐτοῦ ἀπὸ τὴν ὀργήν.

Διότι ἐάν, ὅταν ἤμεθα ἐχθροί, συμφιλιωθήκαμε μὲ τὸν Θεὸν διὰ τοῦ θανάτου τοῦ Υἱοῦ του, πολὺ περισσότερον, ἀφοῦ συμφιλιωθήκαμε, θὰ σωθοῦμε διὰ τῆς ζωῆς του.

Το Χριστό ή το Χριστιανισμό;

«Για τους πρώτους Χριστιανούς, το σώμα του Χριστού βρισκόταν πάνω στην αγία τράπεζα επειδή αυτός ήταν ανάμεσα τους. Για τους σύγχρονους Χριστιανούς, ο Χριστός βρίσκεται εδώ επειδή το σώμα του βρίσκεται πάνω στην αγία τράπεζα. Φαίνεται σαν κάτι το ανάλογο, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στους πρώτους Χριστιανούς και σε μας. Γι’ αυτούς τα πάντα βρίσκονται στη γνώση του Χριστού, στην αγάπη γι’ αυτόν. Για μας, όλα βρίσκονται στην επιθυμία μας να φωτιστούμε.

 Οι πρώτοι Χριστιανοί προσήρχοντο στη θεία κοινωνία για ν’ ακολουθήσουν τον Χριστό, ενώ τώρα ο Χριστός δεν είναι ο μοναδικός λόγος συμμετοχής στη θεία Κοινωνία». 

Η πιο πάνω διαπίστωση είναι του π. Αλέξανδρου Σμέμαν, καταγραμμένη στο Ημερολόγιό του. Φαντάζει κάπως συγχυσμένη και υπερβολική. Η προσεκτική όμως μελέτη θα δείξει πόσο ξεκάθαρη και πραγματική είναι.

Μεγαλώνουμε με την προτροπή ν’ ακολουθήσουμε κάποιες εντολές, νόμους, αξίες ή κανόνες που θα μας κάνουν να είμαστε καλοί πολίτες, ηθικοί, ή ακόμα, καλοί χριστιανοί. Οδηγούμαστε, δηλαδή, ανεπαίσθητα στην προσκόλληση σε μιας ιδεολογίας.
Κατά το «Χρηστικό λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας» της Ακαδημίας Αθηνών: «Ιδεολογία είναι σύστημα ιδεών, αρχών, θεωριών τις οποίες ασπάζεται ή/και επιθυμεί να εφαρμόσει στην πράξη μια κοινωνική ομάδα ή ειδικότερα ένα άτομο». Αντιλαμβανόμαστε πόσο εύκολο είναι να θεωρήσουμε το χριστιανισμό ιδεολογία, αγωνιζόμενοι να εφαρμόσουμε τις αρχές και τους κανόνες, χωρίς την προσωπική σχέση με το Χριστό.
Ακολουθούμε το Χριστιανισμό αλλά δε γνωρίζουμε το Χριστό όταν:
-Προσευχόμαστε για να κερδίσουμε κάτι, αντί να συναντήσουμε στην καρδιά μας το Χριστό.
-Εκκλησιαζόμαστε για να νιώσουμε γαλήνη, αντί για να συναντήσουμε τους αδελφούς μας στη σύναξη της Εκκλησίας, πραγματοποιώντας το λόγο του Κυρίου «ίνα πάντες εν ώσιν».
-Κοινωνούμε για να αισθανθούμε ωραία, αντί για να ενωθούμε με τον αγαπημένο της καρδιάς μας.
-Κι όταν, τέλος πάντων, προσπαθούμε να τηρήσουμε τους «νόμους της Εκκλησίας», αντί να γνωρίσουμε και ν’ αγαπήσουμε το Χριστό ως πρόσωπο.

Βέβαια, είναι στην αρχή δύσκολο να καταλάβουμε τη διαφορά. Όμως, κάποια στιγμή στη ζωή μας δεν θα μας ικανοποιεί πια η τήρηση των «αρχών του Χριστιανισμού» και θα ζητούμε τη συνάντηση με το Χριστό, που, ως πρόσωπο, διαλέγεται, αγαπά και αγαπιέται, σιωπά και απαντά, κινείται προς εμάς και περιμένει να κάνουμε κι εμείς το ίδιο προς Αυτόν. Τότε θα καταλάβουμε την «ουσιώδη διαφορά», κατά τον π. Αλέξανδρο Σμέμαν, να σχετιζόμαστε αγαπητικά με το Χριστό από το να επιδιώκουμε τα δώρα Του, εφαρμόζοντας τις «αρχές του Ευαγγελίου».

Στη ζωή των αγίων, παλαιοτέρων και συγχρόνων, είναι ξεκάθαρη αυτή η διαφορά. Η τήρηση των εντολών του Χριστού, οι πολλές και ποικίλες ασκήσεις, οι προσευχές και οι κακοπάθειες, γίνονται για το Χριστό που γνωρίσαν και αγαπήσαν κι όχι για να πάρουν χαρίσματα ή για να κερδίσουν τον παράδεισο. Ο Ντοστογιέφσκι, εκφράζοντας αυτή την Ορθόδοξη αντίληψη, φτάνει στο σημείο να πει: «αν μου έλεγαν ότι ο Χριστός κι ο παράδεισος διαφέρουν, θα προτιμούσα το Χριστό κι όχι τον παράδεισο». Κι ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς θα ξεκαθαρίσει: «άμα ο άνθρωπος αισθάνεται εντός του τον Θεό, είναι ήδη στον παράδεισο, γιατί όπου είναι ο Θεός εκεί είναι και η Βασιλεία του Θεού, εκεί και ο παράδεισος».

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΘΟΔΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΑΤΑΡΩΝ

 

Τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Μεθοδίου του Επισκόπου Πατάρων τιμά σήμερα, 20 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Μεθόδιος έζησε κατά τον 6ο μ.Χ. αιώνα. Η σπάνια αρετή του και η μεγάλη μόρφωση που τον διέκρινε τον ανέβασαν στον επισκοπικό θρόνο των Πατάρων.

 Σαν επίσκοπος, επεδίωκε να επιτελεί τέλεια τα καθήκοντα του. Ο φωτιστικός λόγος του, σε συνδυασμό με το άγιο παράδειγμα του, έτρεφε τις ψυχές των ανθρώπων του ποιμνίου του.

Ήταν ακοίμητος φρουρός του ορθοδόξου δόγματος και αποφασισμένος σε όλη του τη ζωή «φυλάσσειν τά δόγματα τά κεκριμένα υπό τών αποστόλων» (Πράξεις των Αποστόλων, ιστ’ 4).

Να φυλάττει, δηλαδή, τις αποφάσεις, που είχαν οριστικά κριθεί σαν μόνες ορθές από τους Αποστόλους. Γι’ αυτό και πέτυχε μετά από συστηματικό αγώνα να περιορίσει σημαντικά στην επαρχία του τους οπαδούς των λανθασμένων δοξασιών του Ωριγένη. Όμως, αυτοί οι λίγοι που έμειναν, για να εκδικηθούν, κατάφεραν να βάλουν δικό τους υπηρέτη κοντά στο Μεθόδιο.

Και κάποια μέρα που ο επίσκοπος αρρώστησε, τον σκότωσε με μαχαίρι. Αλλά ενώ τον μαχαίρωνε, ο Μεθόδιος άκουσε το δολοφόνο να λέει: «έτσι σκοτώνουν οι Ωριγενιστές». Τότε μειδίασε ελαφρά και έγειρε το κεφάλι του ευχαριστημένος, παραδίδοντας το πνεύμα του στον Κύριο. Ήταν η χαρά, διότι έπεφτε θύμα του καθήκοντος του να διαφυλάττει τα ορθά δόγματα της Εκκλησίας.

Ο Σ. Εύστρατιάδης όμως, στο Αγιολόγιο του, έχει άλλη γνώμη περί των βιογραφικών στοιχείων του Αγίου αυτού και την παραθέτουμε ως έχει: «Ήκμασε περί τά τέλη τού γ’ καί τάς αρχάς τού δ’ αιώνος: κατά τόν Ιερώνυμον (De Νirill. 83) καί τόν ιστορικόν Σωκράτην (Εκκλ. Ιστ. 6,13) ήν ουχί Πατάρων επίσκοπος, αλλά Ολύμπου τού εν Λυκία καί είτα επίσκοπος Τύρου (τής Φοινίκης), κατ᾿ άλλην δέ γνώμην, επίσκοπος Φιλίππων τής Μακεδονίας.

Η τοιαύτη πλάνη, τού νά λέγεται Πατάρων επίσκοπος, προήλθεν εκ τού ότι ο περί αναστάσεως διάλογος αυτού εκτυλίσσεται εις τά Πάταρα. Ο Μεθόδιος ήν διαπρεπής αρχιερεύς καί πλατωνικός φιλόσοφος, αντίπαλος σφοδρός τών Ωριγενιστών καί ποιητής δόκιμος, ως φαίνεται εκ τού περισωθέντος έργου αυτού «Συμπόσιον τών δέκα παρθένων ή περί αγνείας».

Κατά τόν επί Διοκλητιανού διωγμόν υπέστη τόν μαρτυρικόν θάνατον εν Χαλκίδι (τής Συρίας).

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. θείας πίστεως.
Θείαν μέθοδον της ευσεβείας εθησαύρησας τη Εκκλησία ως ιεράρχης και μάρτυς, Μεθόδιε, συ γαρ σοφίας τον πλούτον δρεψάμενος, αθλητικώς το σον τάλαντον ηύξησας. Πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρίσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Πειραιώς Σεραφείμ: «Όλο αυτό είναι ένα θαύμα» (ΦΩΤΟ)

 

Πολλά χαμόγελα και έντονα συναισθήματα χαράς και αισιοδοξίας σκόρπισαν τα παιδιά του Βρεφονηπιακού Σταθμού, του Παιδικού Σταθμού και του Νηπιαγωγείου της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς τη Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026 κατά τη διάρκεια της γιορτής λήξης για τη φετινή χρονιά 2025 – 2026.

Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε για ακόμα μία χρονιά στο Δημοτικό Θέατρο Αγίου Ιωάννου Ρέντη «Μίκης Θεοδωράκης» και το θέμα που επέλεξαν να παρουσιάσουν τα παιδιά φέτος ήταν ένα μεγάλο αφιέρωμα στην πανέμορφη Κρήτη.

Στη χαρά των παιδιών βρέθηκε, όπως πάντα, ο πνευματικός μας πατέρας Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, πλαισιούμενος από τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αχελώου κ. Νήφωνα, βοηθό Επίσκοπο και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, τον Δήμαρχο Νίκαιας – Αγίου Ιωάννου Ρέντη Κωνσταντίνο Μαραγκάκη, τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας, Σπετσών, Αιγίνης, Ερμιονίδος και Τροιζηνίας, Πρωτοπρεσβύτερο Ακίνδυνο Δαρδανό, τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Παναγιώτου και τον εκπρόσωπο του Δημάρχου Πειραιά Γιάννη Μώραλη, Αντιδήμαρχο Γρηγόρη Καψοκόλη.

Την εκδήλωση άνοιξε, εμφανώς συγκινημένη, η Διοικητική Διευθύντρια κα Μαρία Στεργίου – Καψοκόλη, η οποία στον σύντομο απολογισμό της σχολικής χρονιάς που ολοκληρώθηκε, είχε την ευκαιρία να ευχαριστήσει τους γονείς και κηδεμόνες των παιδιών τόσο για την παρουσία τους, όσο και για την εμπιστοσύνη που δείχνουν στα πρόσωπα του εκπαιδευτικού, διοικητικού και βοηθητικού προσωπικού τα οποία, όπως χαρακτηριστικά είπε, αποτελούν την προέκταση κάθε οικογένειας ξεχωριστά.

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος παρέδωσε στα παιδιά του Νηπιαγωγείου τα αναμνηστικά ενθύμια από την αποφοίτησή τους, μιας και από του χρόνου θα βρεθούν στα «μεγάλα θρανία» της Α΄ τάξης του Δημοτικού.

Αμέσως μετά, με αφορμή τη συμπλήρωση 20 ετών ποιμαντορίας του Σεβασμιωτάτου κ. Σεραφείμ στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, ο Πνευματικός Υπεύθυνος των Εκπαιδευτηρίων μας Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Βουρλάκος, πλαισιούμενος από τους Διευθυντές και Υπευθύνους των Εκπαιδευτηρίων, πρόσφερε εκ μέρους όλων ένα Αρχιερατικό μπαστούνι, ως ένδειξη υιικής αγάπης και σεβασμού, ευχόμενοι στον Σεβασμιώτατο ο Πανάγιος Θεός μας να τον χαρίζει για πολλά ακόμα χρόνια στην Εκκλησία Του και να καθοδηγεί το ποίμνιό του προς τη σωτηρία.

Με εμφανή συγκίνηση ο Σεβασμιώτατος σημείωσε για μία ακόμη φορά πως «ο στέφανος κάθε Επισκόπου είναι τα παιδιά του», εκφράζοντας παράλληλα την άπειρη ευγνωμοσύνη του «στον Πανάγιο Θεό για αυτή τη μεγάλη δωρεά και ευλογία που μου χαρίζει να είμαι ‘’εις τύπον και τόπον’’ του Κυρίου μας, πατέρας των παιδιών του Θεού».

Επανέλαβε πως «στην Εκκλησία μας δεν υπάρχει χώρος για απολογισμό έργου. Ό,τι κάνουμε είναι δική Του δωρεά. Ό,τι προσφέρουμε είναι απαύγασμα της δικής Του αγάπης. Σε Εκείνον αναφέρονται τα πάντα, Εκείνος είναι ο οδηγός της ζωής μας και βέβαια Εκείνος είναι ο συνδημιουργός μαζί μας στο έργο της υπάρξεως».

Ο Σεβασμιώτατος ευχαριστώντας όλους που «με τόση πιστότητα συνδιακονούν μαζί μου το έργο της Μητέρας μας, της Αγίας Εκκλησίας», όπως χαρακτηριστικά είπε, επεσήμανε πως τα παιδιά «είναι το χαμόγελο του Θεού στη ζωή μας».

«Αυτή η ομορφιά είναι που θα σώσει τον κόσμο τελικά», είπε ολοκληρώνοντας ο Σεβασμιώτατος, ευχόμενος σε όλους «καλό καλοκαίρι, με υγεία και χαρά».

Στη συνέχεια ευχαριστώντας ιδιαίτερα τον Δήμαρχο Νικαίας – Αγίου Ιωάννου Ρέντη κ. Κωνσταντίνο Μαραγκάκη, «ο οποίος είναι πραγματικά άνθρωπος προσφοράς κοινωνικού έργου και πολλής, πολλής αγάπης», όπως χαρακτηριστικά είπε, του πρόσφερε μία εικόνα του Χριστού, έργο των Εκπαιδευτηρίων μας, με την ευχή «να έχει πάντοτε αυτό το φως στη ζωή του».

Στην εκδήλωση έλαβαν μέρος όλα τα παιδιά του Βρεφικού Σταθμού, του Παιδικού Σταθμού και του Νηπιαγωγείου της Μητροπόλεώς μας και οι μικροί πρωταγωνιστές ενθουσίασαν όλους τους παρευρισκομένους με χορούς, τραγούδια και μαντινάδες της Κρήτης, αλλά και με το θεατρικό έργο που παρουσίασαν «Η νεράιδα και το παλικάρι» (Βροντάκηδες και Φουρτουνάκηδες), αποσπώντας τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα όλων.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε στον πνευματικό των Εκπαιδευτηρίων μας, πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Βουρλάκο. Επίσης ιδιαίτερα και ξεχωριστά ευχαρίστησε τη Διοικητική Διευθύντρια κα Μαρία Στεργίου – Καψοκόλη, η οποία είχε και την ευθύνη της γιορτής, καθώς επίσης και όλους όσοι συνέβαλαν ουσιαστικά στην όλη εκδήλωση.

«Όλο αυτό είναι ένα θαύμα. Εγώ καταθέτω τη συγκίνησή μου και την ευγνωμοσύνη μου για αυτή την πολλή δουλειά που με τόση αγάπη γίνεται σε αυτό το υπέροχο έργο που μας χάρισε ο Θεός», είπε μόλις ολοκληρώθηκε η όλη εκδήλωση ο Σεβασμιώτατος και σημειώνοντας πως το εκπαιδευτικό μας έργο δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα, τόνισε πως είναι «έργο ζωής για τα παιδιά μας και για τη Δόξα του Κυρίου που μας τα χάρισε».

Η εκδήλωση, την οποία παρουσίασαν η Διευθύντρια του Γηροκομείου Πειραιώς Ευαγγελία Κονταξή και ο Κώστας Δαντίλης, ολοκληρώθηκε με τον πιο γλυκό τρόπο: μικροί και μεγάλοι απόλαυσαν παγωτό, προσφορά των φούρνων SERANO και του κ. Παύλου Μούτσιου, αποχαιρετώντας τη σχολική χρονιά με χαμόγελα και με ευχές για καλό και ευλογημένο καλοκαίρι!

Οι γονείς αποχώρησαν συγκινημένοι και περήφανοι για τη συμμετοχή των παιδιών τους, γεμάτοι εικόνες, τραγούδια και πλούσια συναισθήματα.

Ακολούθησε παραδοσιακό κρητικό γλέντι, κατά το οποίο το κοινό ξεσήκωσε η ζωντανή κρητική ορχήστρα του ερμηνευτή και οργανοπαίκτη Λευτέρη Τσουβέλα.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

 

Χανιά: Δεκάδες εικόνες αγίων πεταμένες σε κάδο – Η κοινωνία μας έγινε και επίσημα πνευματική χωματερή!

 

 Ελευθέριος Ανδρώνης 

Χανιά: Δεκάδες εικόνες αγίων πεταμένες σε κάδο – Η κοινωνία μας έγινε και επίσημα πνευματική χωματερή!

Κάποτε οι πρόγονοι μας προτιμούσαν τον θάνατο παρά να ασεβήσουν σε μια εικόνα και σήμερα ασυνείδητοι κάφροι τις πετούν στα σκουπίδια!

Πώς να μη ματώνει η ψυχή σου καθημερινά, βλέποντας πόσο πρόστυχα αδιάφορη έχει καταντήσει προς τα ιερά η σημερινή Ελλάδα; Ένας πολιτισμός φαίνεται από τα σκουπίδια του, λέει ένα γνωστό ρητό. Τι να πούμε όμως για μια κοινωνία που ρίχνει τον ίδιο τον πολιτισμό και την πίστη του στα σκουπίδια;

Αυτό που συνέβη στην Κρήτη και κυκλοφόρησε ευρέως ως είδηση, δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η θλιβερή επιβεβαίωση ενός γενικότερου φαινομένου: όλο και περισσότεροι άξεστοι συμπολίτες μας, πετούν στα σκουπίδια ορθόδοξες εικόνες και άλλα θρησκευτικά αντικείμενα.

Πριν λίγες μέρες στην οδό Ζυμβρακάκηδων στα Χανιά, οι εργαζόμενοι απορριμματοφόρου αντίκρισαν ένα τραγικό θέαμα: σε έναν κάδο σκουπιδιών, κάποιος είχε πετάξει δεκάδες θρησκευτικές εικόνες και εκκλησιαστικά βιβλία, προορισμένα να συνθλιβούν στην πρέσα του δημοτικού οχήματος. Ευτυχώς οι εργάτες είχαν μια ευσέβεια και αντί να ολοκληρώσουν το έγκλημα, το κατήγγειλαν στην κοινοτική αρχή.

Για σκεφτείτε ότι μόλις πριν 100 χρόνια, οι κυνηγημένοι Μικρασιάτες εγκατέλειπαν τις εστίες τους για να γλιτώσουν από την τουρκική χαντζάρα και το μόνο που έπαιρναν μαζί ως προίκα ξεριζωμού, ήταν το ιερό εικόνισμα του οίκου τους. Τέτοια ευλάβεια είχαν, που προτιμούσαν να έχουν συνοδοιπόρο τον άγιο, παρά χρυσαφικά, ασήμια και κειμήλια. Πλήθος οι θαυματουργές εικόνες που σώθηκαν έτσι και ήρθαν στην Ελλάδα, για να τις προσκυνούμε ως σήμερα.

Πόσο δηλητηριασμένο νερό κύλησε στο αυλάκι της ιστορίας και μέσα σε – μόνο – έναν αιώνα γίναμε πιο άθλιοι και από εκείνα τα αγαρηνά κτήνη; Οι Τσέτες απολάμβαναν να βασανίζουν τους Έλληνες, διατάζοντας τους να φτύσουν ή να ποδοπατήσουν τις εικόνες τους, με αντάλλαγμα ότι δήθεν θα τους χαριζόταν η ζωή τους. Μέχρι που σήμερα φτάσαμε από μόνοι μας να στέλνουμε τις εικόνες στη χωματερή!

Εικόνες φορτωμένες με – ποιος ξέρει πόσες – προσευχές, μυρωμένες με λιβάνι, καπνισμένες με την ευχαριστιακή φλόγα του καντηλιού. Εικόνες που πρεσβεύουν ζωντανούς αγίους που ευεργετούν καθημερινά τη χοϊκή ανημποριά μας. Μορφές άγιες που έχουν ποτιστεί με δάκρυα και έχουν αφουγκραστεί στερνές ανάσες. Αγαθοί μάρτυρες του Χριστού που δεν δείλιασαν ούτε μπροστά σε πυρωμένα καμίνια, να στοιβάζονται σαν απορρίμματα στο περιθώριο του «πολιτισμού» μας.

Αλλά τι παράδειγμα λαμβάνει αυτός ο παραστρατισμένος λαός από ένα κράτος που φιλοξενεί βλάσφημες καρικατούρες αγίων στα μουσεία του, σκουπίδια – κανονικά – της τέχνης; Όταν το σκουπίδι τιμάται ως εκλεκτό «σέβασμα», ωθείς την κατάσταση και προς το αντίστροφο: το πραγματικό σέβασμα να βλέπεται ως σκουπίδι. Τι παράδειγμα δίνει αυτό το κράτος, όταν κατεβάζει τις εικόνες από νοσοκομεία για να μην «ενοχλούν» και όταν καλοβλέπει τις προσφυγές της Ένωσης των Αθέων για αποκαθήλωση των εικόνων από τα δικαστήρια;Μια πραγματική χωματερή για κάθε ιερό έχει γίνει το ελληνικό κράτος και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σε αυτή τη μηδενιστική νοοτροπία.

«Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν, μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων», λέει ο Χριστός. Μη δίνετε τα ιερά πράγματα στα σκυλιά και μη ρίχνετε τους μαργαρίτες σας στους χοίρους. Κι όμως εμείς φτάσαμε σε σημείο να συμπεριφερόμαστε χειρότερα από τα γουρούνια και τα σκυλιά. Άνθρωποι ανακαινίζουν σπίτια και βλέπουν τις εικόνες ως ανεπιθύμητα μπάζα, προφανώς γιατί τα νέα θεμέλια των σπιτικών είναι τα ερείπια της συνείδησης.

Τόσο αγροίκοι έχουν γίνει πολλοί, που τους φαίνεται περιττός κόπος να πάνε τις εικόνες σε μια εκκλησία. Μπορεί να τους δεις να μοιράζουν τα οικιακά απορρίμματα σε δέκα διαφορετικούς κάδους (για οργανικά υλικά, για αλουμίνια, για γυαλιά, για ρούχα κλπ), αλλά να αφήσουν τις εικόνες σε ένα κατάλληλο χώρο δεν μπορούν! Κι έτσι όλο και συχνότερα βλέπεις πεταμένες εικόνες, ανεκτίμητα εκκλησιαστικά βιβλία, θεολογικά αναγνώσματα, σταυρούς, κομποσχοίνια, λαδάκια, αγιασμούς! Πόσο κάφροι γίναμε αλήθεια!

Κάποτε θεωρείτο ντροπή ακόμα και να ακουμπήσεις ανάποδα μια εικόνα, μέχρι να τη μεταφέρεις κάπου. Ακόμα και χιλιοφθαρμένες εικόνες, δεν διανοούνταν να τις πετάξουν, αλλά τις φύλαγαν κάπου ή τις κρέμαγαν σε ξωκκλήσια.

Ταλαίπωρε άνθρωπε, όταν έρθεις στην ανάγκη σε ποιο κάδο θα ψάξεις την απελπισμένη προσευχή σου; Από ποια χωματερή μέσα σου, θα ξεθάψεις την ελπίδα; Πάνω σε αυτά τα εικονίσματα ορκίστηκε η λευτεριά της Ελλάδας, σε αυτά τα εικονίσματα χρωστάς την ασυδοσία σου, την ελευθερία σου να είσαι ένα αχάριστο ον και να καταχράσαι τη μακροθυμία του Θεού. Κάνει υπομονή και για σένα και για εμένα και για όλους, αλλά πόσο ακόμα θα Τον προκαλούμε;

Η ελευθερία μας και ο σκανδαλισμός του άλλου

 

Κάποιος αδελφός ρώτησε τον αββά Ιωάννη:

-Αν κάνω μια δουλειά με τρόπο που θεωρώ σωστό, και κάποιος, χωρίς να έχει δίκιο, μου λέει να την κάνω αλλιώς, πρέπει να του δώσω εξηγήσεις, ή να σωπάσω, αποφεύγοντας έτσι την κενοδοξία;

-Αν δεν είναι απαραίτητες οι εξηγήσεις, σώπασε, αποκρίθηκε ο γέροντας. Αν όμως η υπόθεση σκανδαλίζει τον αδελφό σου, πολέμησε την κενοδοξία, (εξήγησέ του πώς έχει το πράγμα) και ανάπαυσέ τον.

-Αν κάνω κάτι ηθικά αδιάφορο, ρώτησε ο αδελφός, που δεν περιέχει δηλαδή στοιχείο αμαρτίας, και ξέρω πως, αν με δει ένας αδελφός, θα σκανδαλιστεί εναντίον μου, γι’ αυτό το κρύβω από κενοδοξία – επειδή ντρέπομαι αν με δει- οφείλω άραγε να μην το κρύψω για να μη νικηθώ από την κενοδοξία, ή να το κρύψω για να μην προκαλέσω το σκάνδαλο; Αν πάλι δεν ξέρω με βεβαιότητα ότι ο αδελφός σκανδαλίζεται αλλ’ απλώς το υποθέτω, τι να κάνω;

-Αν η καρδιά σου, απάντησε ο γέροντας, σε πληροφορεί ότι σκανδαλίζεται ο αδελφός σου, σκέπασε το πράγμα και μην τον βάλεις σε λογισμούς. Αν πάλι δεν είσαι βέβαιος γι’ αυτό, αλλά μόνο το υποθέτεις, μη νοιάζεσαι.

-Αν πω σε κάποιον έναν πειραχτικό λόγο και δεν τον καταλάβει, τι είναι καλύτερα, να του ζητήσω συγγνώμη, ή να σωπάσω και να μην του δημιουργήσω λογισμούς;

-Αν ο αδελφός δεν καταλάβει ότι τον πείραξες, σώπα και μην του προξενήσεις ταραχή. Φρόντισε όμως να μετανοήσεις ενώπιον του Θεού γι’ αυτό.

-Πες μου, πάτερ, ρώτησε πάλι ο αδελφός, τι λογής είναι η ελευθερία στην καθημερινή ζωή και πώς πρέπει να τη χρησιμοποιούμε;

-Ελευθερία είναι η αλήθεια που λέγεται φανερά. Αν λ.χ. έχει κανείς ανάγκη από τροφή ή ένδυμα ή οποιοδήποτε άλλο πράγμα, οφείλει να το λέει καθαρά σ’ εκείνον που μπορεί να του δώσει. Γιατί δεν πρέπει να κάνουμε χρήση αυτής της ελευθερίας με τον κάθε άνθρωπο, αλλά μόνο με πρόσωπα που είναι ικανά να τη δεχθούν χωρίς να σκανδαλιστούν.

Όποιος έχει διάκριση, οικοδομείται και χαίρεται μ’ αυτή την ελευθερία, ενώ όποιος δεν έχει, σκανδαλίζεται. Και πρέπει αυτός που τη χρησιμοποιεί, να μην το κάνει εμπαθώς, για την ικανοποίηση δηλαδή του πάθους που τον ενοχλεί, αλλά για τη θεραπεία της ανάγκης. Αν λοιπόν ούτε πρόσωπο σκανδαλίζεται ούτε πάθος υποβόσκει, τότε μπορεί να γίνει χρήση της ελευθερίας.

Αν όμως κάποιος σκανδαλίζεται από τη χρήση της ελευθερίας μας, πρέπει να ασκούμε οικονομία και να μην τη χρησιμοποιούμε απρόσεκτα. Έρχεσαι, για παράδειγμα, από κοπιαστική εργασία πεινασμένος, και θέλεις να φας νωρίτερα από την καθορισμένη ώρα. Ένας άλλος όμως σε ακούει να το λες ή σε βλέπει να το κάνεις, και σκανδαλίζεται. Ή ζητάς κάποιο πράγμα, και δεν οικοδομείται ο αδελφός που σε ακούει. Σε τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει να απευθυνθείς ιδιαιτέρως για το πράγμα που ζητάς σ’ εκείνον που είναι σε θέση να σου το δώσει, ώστε να φυλαχθεί έτσι αβλαβής ο λογισμός του αδελφού. Καθώς λοιπόν είπαμε, είναι καλή η ελευθερία, όταν όμως χρησιμοποιείται με φόβο Θεού.

Αυτή την ελευθερία την καταστρέφεις με τον εξής τρόπο: Αν χρειάζεσαι ένα πράγμα και δεν απευθυνθείς σ’ εκείνον που μπορεί να σου το δώσει, περιμένοντας να το κάνει μόνος του. Και συμβαίνει να μη γνωρίζει τι χρειάζεσαι, ή να γνωρίζει αλλά να το ξεχάσει, ή και ν’ αδιαφορεί σκόπιμα, για να δοκιμάσει αν έχεις υπομονή. Τότε εσύ αρχίζεις να βαρυγκωμάς εναντίον του, να σκανδαλίζεσαι και ν’ αμαρτάνεις. Αν όμως κάνεις χρήση της ελευθερίας σου και του ζητήσεις ξεκάθαρα ό,τι θέλεις, τίποτε απ’ αυτά δε γίνεται. Προετοιμάσου πάντως ψυχικά, ώστε, αν μετά την αίτησή σου δεν πάρεις αυτό που ζητάς, να μη λυπηθείς ή σκανδαλιστείς ή γογγύσεις. Απεναντίας, να πεις με το λογισμό σου: «Ο Θεός επέτρεψε να μη μου το δώσει, επειδή δεν μπορεί ή δεν είμαι άξιος ή δε με συμφέρει». Και πρόσεχε μην τυχόν, επηρεασμένος από την προηγούμενη αποτυχία, σταματήσεις την καλή χρήση της ελευθερίας σου απέναντι στον αδελφό εκείνο, και δεν του ξαναζητήσεις τίποτε. Αντίθετα, όταν χρειαστείς οτιδήποτε, ξαναζήτησέ του, παραμένοντας όμως πάντοτε, όπως είπα, ατάραχος σε περίπτωση αποτυχίας.

Όμοια, αν κανείς σε ρωτήσει από μόνος του για πράγμα που χρειάζεσαι, πες του την αλήθεια. Και αν ξαφνιαστείς και πεις «δεν το χρειάζομαι», μην ντραπείς να επανέλθεις στο θέμα και να του πεις: «συγχώρεσέ με, αλλά μου ξέφυγε και σου είπα κατά λάθος ότι δεν το χρειάζομαι. Στην πραγματικότητα έχω ανάγκη να το πάρω».

Τότε ο αδελφός ρώτησε:

-Και όταν δεν έχω εσωτερική πληροφορία, αλλά αμφιβάλλω για το αν σκανδαλίζεται ή όχι κάποιο πρόσωπο με μια τέτοια ελευθερία, τι να κάνω;

Μπορείς να τον δοκιμάσεις, αποκρίθηκε ο γέροντας, αν σκανδαλίζεται ή όχι. Αν λ.χ. χρειάζεσαι φαγητό, μην του πεις «δώσε μου να φάω», αλλά πες του: «Είμαι πεινασμένος γι’ αυτήν εδώ την αιτία». Όταν θα σ’ ακούσει εκείνος, θα εκδηλωθεί με κάποιον τρόπο, κι έτσι θα αντιληφθείς τη διάθεσή του, κατά πόσο σκανδαλίζεται ή όχι.

Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…

 

Φυλάξαμε για τους ανθρώπους που μας αγαπούνε τα μούτρα μας και σκορπίσαμε χαμογέλα σε εκείνους που δεν ξέρουν καν το όνομα μας.
Φυλάξαμε για το σπίτι τις φωνές και δώσαμε γλυκόλογα στον κάθε έναν ξένο.
Έτσι κάνουμε οι άνθρωποι…
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για την εικόνα μας, παρά για την καρδιά των ανθρώπων δίπλα μας.
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για τις γνώμες του άσχετου του κόσμου, παρά για το πόσο δακρύζουν τα μάτια εκείνων με τους οποίους πορευόμαστε μαζί.
Αγάπη που δεν ξεκινάει μέσα από το σπίτι, είναι μια αγάπη σκάρτη.
Και σεβασμός, που πρώτα δεν δίνεται στους ανθρώπους σου, είναι μια υποκρισία.
Αν θες να δεις την αξία ενός ανθρώπου, παρατήρησε τα μάτια της γυναίκας του. Του άντρα της. Των παιδιών τους. Των γονιών τους. Των αδελφών τους. Των κοντινών τους φίλων.
Για τους ξένους εύκολα όλοι είμαστε καλοί…
Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Ο γάμος είναι σταυρός

 

Το Μεγαλύτερο Δώρο προς τα Παιδιά είναι η Αγάπη των Γονέων τους | Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο.

«Ο γάμος είναι σταυρός. Η αγάπη πρέπει ν’ αγκαλιάζει και την ψυχική και τη βιολογική ζωή των συζύγων. Και ολοκληρωμένη να παρέχεται στο παιδί.»

✠ Στάρετς Αλέξιος Μετσώφ

Στη σύγχρονη εποχή πολλοί βλέπουν τον γάμο ως μια συμφωνία συμβίωσης, ως μια ανθρώπινη συνεργασία που διαρκεί όσο υπάρχουν συναισθήματα και προσωπική ικανοποίηση.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία όμως βλέπει τον γάμο πολύ διαφορετικά.

Τον βλέπει ως σταυρό.

Και ο Στάρετς Αλέξιος δεν χρησιμοποιεί τη λέξη αυτή για να περιγράψει κάτι δυσάρεστο ή καταπιεστικό.

Τη χρησιμοποιεί με την ευαγγελική της έννοια.

Ο σταυρός είναι η θυσία της αγάπης.

Είναι η καθημερινή υπέρβαση του εγώ.

Είναι η απόφαση να αγαπάς ακόμη και όταν κουράζεσαι.

Να συγχωρείς ακόμη και όταν πληγώνεσαι.

Να παραμένεις πιστός ακόμη και όταν δοκιμάζεσαι.

Ο αληθινός γάμος δεν στηρίζεται μόνο στην έλξη ούτε μόνο στο συναίσθημα.

Η αγάπη οφείλει να αγκαλιάζει ολόκληρο τον άνθρωπο.

Την ψυχή και το σώμα.

Τις χαρές και τις λύπες.

Τις επιτυχίες και τις αποτυχίες.

Τις υγιείς στιγμές αλλά και τις περιόδους ασθενείας.

Όταν δύο άνθρωποι ενώνονται ενώπιον του Θεού, καλούνται να γίνουν συνοδοιπόροι σε όλη τη διαδρομή της ζωής.

Να βοηθούν ο ένας τον άλλον να πλησιάσει τον Χριστό.

Να γίνονται ο ένας η παρηγοριά του άλλου.

Να γίνονται ο ένας η δύναμη του άλλου.

Και μέσα από αυτή τη συζυγική ενότητα γεννιέται ένα ακόμη μεγάλο δώρο του Θεού:

το παιδί.

Ο Στάρετς τονίζει ότι η αγάπη πρέπει να παρέχεται ολοκληρωμένη στο παιδί.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο τροφή, ρούχα ή υλικά αγαθά.

Χρειάζονται να βλέπουν την αγάπη των γονέων τους.

Χρειάζονται να μεγαλώνουν μέσα σε περιβάλλον σεβασμού, ειρήνης και ενότητας.

Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ένας πατέρας στο παιδί του είναι να αγαπά τη μητέρα του.

Και το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει μια μητέρα στο παιδί της είναι να αγαπά τον πατέρα του.

Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα το παιδί αισθάνεται ασφάλεια.

Αισθάνεται αποδοχή.

Αισθάνεται την παρουσία της αγάπης του Θεού.

Ο χριστιανικός γάμος δεν είναι δρόμος ευκολίας.

Είναι δρόμος αγιασμού.

Είναι ένα κοινό προσκύνημα δύο ανθρώπων που βαδίζουν μαζί προς τη Βασιλεία του Θεού.

Και όσο περισσότερο σηκώνουν με αγάπη τον σταυρό τους, τόσο περισσότερο μεταμορφώνεται ο σταυρός σε χαρά, ειρήνη και ευλογία.

Γιατί ο σταυρός που σηκώνεται μαζί με τον Χριστό δεν οδηγεί στον θάνατο.

Οδηγεί στην Ανάσταση.

(+)π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος: «Εγώ φταίω για όλα… από τότε που γεννήθηκα»

 

Mια βαθιά πνευματική αλήθεια, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη σύγχρονη τάση μετάθεσης ευθυνών, μεταφέρει ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος μέσα από διήγησή του για έναν αείμνηστο γέροντα, τα βιβλία του οποίου έχουν νουθετήσει και καθοδηγήσει πλήθος ιερέων και πιστών.

«Εγώ φταίω για όλα… από τότε που γεννήθηκα», ήταν η φράση που επαναλάμβανε ο μακαριστός γέροντας, εκφράζοντας το βαθύ ορθόδοξο βίωμα της αυτομεμψίας και της προσωπικής ευθύνης.

Η φράση αυτή, που εκ πρώτης όψεως μπορεί να ξενίζει, δεν αποτελεί έκφραση ενοχικότητας ή αυτοκαταδίκης. Αντιθέτως, μέσα στην ασκητική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, φανερώνει τη συνειδητοποίηση της ανθρώπινης αδυναμίας και την άρνηση να αναζητά κανείς διαρκώς ενόχους στους άλλους.

Ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, γνωστός για τον μεστό και διδακτικό του λόγο, παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άγιοι και οι χαρισματούχοι γέροντες αντιμετώπιζαν τις δοκιμασίες της ζωής: όχι με γογγυσμό και κατηγορία προς τους συνανθρώπους τους, αλλά με ταπείνωση, αυτογνωσία και προσευχή.

Η συγκεκριμένη διδαχή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η λογική ότι «πάντα φταίνε οι άλλοι» – η κοινωνία, οι συνθήκες, οι άνθρωποι γύρω μας. Ο αείμνηστος γέροντας προτείνει μια διαφορετική πορεία: την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης ως αφετηρία για την πνευματική θεραπεία και την εσωτερική ειρήνη.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα συγγράμματά του έχουν αποτελέσει πολύτιμο πνευματικό βοήθημα για πολλούς κληρικούς, προσφέροντας κατεύθυνση σε ζητήματα ποιμαντικής, εξομολόγησης και πνευματικού αγώνα.

Το μήνυμα που μεταφέρει ο αλησμόνητος π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος μέσα από αυτή την αφήγηση είναι διαχρονικό: η αληθινή μετάνοια αρχίζει όταν ο άνθρωπος πάψει να δικαιολογεί τον εαυτό του και αποκτήσει το θάρρος να αντικρίσει τις δικές του ευθύνες.

Ίσως τελικά η φράση «Εγώ φταίω για όλα… από τότε που γεννήθηκα» να μην αποτελεί μια υπερβολική δήλωση, αλλά την έκφραση μιας βαθιάς ταπείνωσης, που οδηγεί τον άνθρωπο από την αυτοδικαίωση στη μετάνοια και από τη μετάνοια στην ελευθερία της ψυχής.

Σε έναν κόσμο που διαρκώς αναζητά ενόχους, οι λόγοι των αγίων μορφών της Εκκλησίας εξακολουθούν να υπενθυμίζουν ότι η μεγαλύτερη επανάσταση ξεκινά από την αλλαγή του ίδιου μας του εαυτού.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΔΑΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

  

Τη μνήμη του Αγίου και Αποστόλου Ιούδα τιμά σήμερα, 19 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Τα βιογραφικά στοιχεία του Αγίου Ιούδα, είναι κάπως συγκεχυμένα, διότι συγχέονται μ’ αυτά του Αποστόλου Θαδδαίου που η μνήμη του γιορτάζεται την 21η Αυγούστου.

 Ο μεν Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιό του αναφέρει ότι, ο Ιούδας αυτός ήταν αδελφός του Χριστού και ο κατά σάρκα του Αποστόλου Ιακώβου του αδελφοθέου (ο Ιούδας και ο Ιάκωβος ήταν παιδιά του Ιωσήφ από άλλο γάμο).

Ο Ιούδας λοιπόν, κατά την παράδοση, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία, επισκέφθηκε την Έδεσσα και στην πόλη Αραράτ συνελήφθη από τους άπιστους, οι οποίοι τον εκτέλεσαν δια τοξευμού. Επίσης, ο Σ. Ευστρατιάδης, αναφέρει ότι στον Λαυριωτικό Κώδικα Ι 78 φ. 2156 φέρεται κατά την ημέρα αυτή και η μνήμη άλλου Αγίου Αποστόλου Ιούδα του Ζηλωτού, ο οποίος μετά την Ανάληψη του Χριστού περιήρχετο σ’ όλες τις πόλεις και τα χωριά και δίδασκε το σωτήριο μήνυμα του Αναστάντος Χριστού. Και αφού έφερε πλήθος λαού σε μετάνοια απεβίωσε ειρηνικά.

Ο δε Μιχαήλ Γαλανός στους «Βίους των Αγίων», αναφέρει για τον Απόστολο Ιούδα ότι ήταν ένας από τους δώδεκα Αποστόλους, γιος του Αλφαίου και αδελφός του Ιακώβου του μικρού, που ήταν και αυτός Απόστολος. Βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Ο Απόστολος Ιούδας έφερε και την προσωνυμία Θαδδαίος ή Λεββαίος. Η ζωή του κοντά στο Χριστό ήταν παρόμοια με των άλλων Αποστόλων. Μετά την Πεντηκοστή, αφού εργάστηκε για λίγο στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία ανάμεσα σε πολλούς κινδύνους.

Αλλά ο Ιούδας, άξιος Απόστολος του Χριστού, γεμάτος αυταπάρνηση, μαρτύρησε τελικά στην Έδεσσα. Στην Καινή Διαθήκη, έχουμε και μια Καθολική Επιστολή του Ιούδα, που είναι σύντομη, αλλά γεμάτη μηνύματα αληθινής ζωής. Να τι συμβουλεύει στους χριστιανούς, που ζουν μέσα στο διεφθαρμένο από την αμαρτία κόσμο:

«Υμείς δε, αγαπητοί, τη άγιωτάτη υμών πίστει έποικοδομούντες εαυτούς, εν Πνεύματι Αγίω, προσευχόμενοι, εαυτούς εν αγάπη Θεού τηρήσατε, προσδεχόμενοι το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εις ζωήν αίώνιον» (Επιστολή. Ιούδα 20-21).

Δηλαδή, σεις όμως. αγαπητοί, αντίθετα με το διεφθαρμένο κόσμο, να οικοδομείτε τους εαυτούς σας πάνω στο θεμέλιο της αγιωτάτης πίστης σας με την προσευχή, που θα κάνετε με την έμπνευση του αγίου Πνεύματος, φυλάξτε και διατηρείστε τους εαυτούς σας στην αγάπη του Θεού, περιμένοντας με εμπιστοσύνη το έλεος του Χριστού, για να πετύχουμε την αιώνια ζωή.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Τον τάφον σου Σωτήρ.
Χριστού σε συγγενή, ω Ιούδα ειδότες, και μάρτυρα στερρόν, ιερώς ευφημούμεν, την πλάνην πατήσαντα, και την πίστιν τηρήσαντα, όθεν σήμερον, την παναγίαν σου μνήμην, εορτάζοντες, αμαρτημάτων την λύσιν, ευχαίς σου λαμβάνομεν.

Η αγριέλαιος και η καλλιέλαιος

 

Του Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ'

---

Στήν ὕπαιθρο παρουσιάζονται τόσον ἡ ἀγριέλαιος ὅσον καί ἡ καλλιέλαιος. Καί τήν μέν ἀγριέλαιο τήν κόπτουμε ἕνεκεν τῆς ἀγρίας καταστάσεώς της καί ὡς μή ἀποδίδουσα καρπούς, τήν δέ καλλιέλαιο τήν φροντίζουμε καί καλλιεργοῦμε, ὅσον τό δυνατόν περισσότερον, προκειμένου νά φέρει πολύν καρπόν καί καλόν. Αὐτή εἶναι μία εἰκόνα ἀπό τήν φύση.

Ὁ Ἀπ. Παῦλος αὐτή τήν εἰκόνα ἔρχεται καί τήν χρησιμοποιεῖ στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή του, στό 11ο κεφάλαιο, ὅταν θέλει νά μιλήσει γιά τήν ἀπιστία, τήν ἀπείθεια καί ἀνυπακοή στό Θεό καί στίς ἐντολές Του ἀπό τό ἕνα μέρος καί γιά τήν πίστη, τόν φόβο τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐσέβεια ἀπό τό ἄλλο μέρος.

Παρομοίασε τούς Ἰσραηλῖτες μέ τήν καλλιέλαιο, πού, ὅμως, μερικοί κλάδοι της, ἕνεκα τῆς ἀπιστίας τους, κόπηκαν ἀπό τόν καλό κορμό καί ἀπεσπάσθησαν καί πετάχθηκαν.

Ἔπειτα, παρομοίασε τούς εἰδωλολάτρες, πού δέν εἶχαν γνώση περί τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἀγριέλαιο. Ὅμως, ὅταν αὐτοί γνώρισαν τόν Ἕνα καί ἀληθινό Θεό, ἐκεντρώθησαν στή θέση τῶν ἀποκοπέντων κλάδων καί συνεδέθησαν μέ τήν καλλιέλαιο καί ἔφεραν καλούς καρπούς.

Τονίζει δέ ὁ Ἀπόστολος ὅτι πάντοτε ὑπάρχει αὐτή ἡ δυνατότητα ἐγκεντρισμοῦ, δηλαδή ἡ δυνατότητα τῆς ἐπανόδου ἀπό τήν ἀπιστία στή πίστη, ἡ δυνατότητα νά καταστεῖ ἡ ἀγριέλαιος καλλιέλαιος, νά παύσει ἡ ἀγριότητα τῆς ἁμαρτίας καί νά ἐπέλθει τό ἥμερον τῆς ἀρετῆς.

Ὁ Θεός, ἕνεκα τοῦ πλούτου τῆς σοφίας καί τῆς γνώσεώς Του, ἔχει πολλούς τρόπους νά ἐπαναφέρει καί πάλιν τόν παρεκτραπέντα ἄνθρωπο στήν ὁδό τῆς σωτηρίας.

Καί θαυμάσια κλείνει τό κεφάλαιο αὐτό ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὑπογραμμίζοντας: «τίς γάρ ἔγνω νοῦν Κυρίου; ἤ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο;... ὅτι ἐξ αὐτοῦ καί δι' αὐτοῦ καί εἰς αὐτόν τά πάντα» (Ρωμ. 11, 34-35).

*

Στούς δυσχειμέρους, ἐξ ἐπόψεως πνευματικῆς, καιρούς, ὅπου ζοῦμε καί ὑπό τήν ἐπήρεια φθοροποιῶν ἰδεολογιῶν καί ἐξαγριωμένων ἀνθρωπίνων παθῶν, αἰσθανόμεθα ὅτι ὑπάρχει καί ἡ ἀγριέλαιος καί ἡ καλλιέλαιος.

Πρόκειται γιά μία πραγματικότητα. Σκληρή πραγματικότητα. Παρατηροῦμε τό πνεῦμα νά σβέννυται, τά πάθη τῆς ἀτιμίας νά προβάλλονται, τό φρόνημα τῆς σαρκός νά ἐπικρατεῖ, ἡ κατάργηση τοῦ πνευματικοῦ νόμου νά ἐπιβάλλεται, τό μῖσος ν' ἀντικαθιστᾶ τήν ἀγάπη.

Οἱ μηνυτήριες ἀναφορές ἀλλεπάλληλες. Ἡ κάθε εἴδους φαυλότητα στό προσκήνιο καί ἡ αἰδώς στό περιθώριο. Ἔρχονται ὁ φθόνος ὡς πῦρ μή σβεννύμενον καί ἡ εὐτραπελία ὡς δεινόν κακόν.

Καί ὁ ἄνθρωπος συνεχῶς καθίσταται ψεύστης. Ἀλλά συνάμα διαπιστώνουμε ὅτι καταφθάνει καί ἡ βάσανος, μέ νομοτελειακό ἀποτέλεσμα, τοὐτέστιν: «Τά ὀψώνια (=οἱ καρποί) τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. 6, 23).

Ἔτσι γινόμεθα καθημερινῶς στήν ἐποχή μας μάρτυρες τῆς ὕπαρξης πολλῆς ἔντασης, σύγχυσης, νευρικότητας, ἀνησυχίας καί ἀνασφάλειας, ἐσωτερικῆς ταραχῆς καί καχυποψίας τῶν συνανθρώπων μας.

Σταματᾶ ὁ χαιρετισμός, παύει τό «καλημέρα», χάνεται ἡ ἀρχοντιά, ἐξαφανίζεται ὁ πολιτισμός τῆς ψυχῆς. Καί, βεβαίως, ἀναφύονται πολλά ψυχολογικά προβλήματα. Ἔτσι εἶναι. Ὅταν διώξουμε στήν ἐξορία τόν Θεό καί ἀπεμπολήσουμε τίς ἐντολές Του, τί περιμένουμε;

Ἡ κάθε εἴδους παραβατικότητα θά ἔλθει στό προσκήνιο, ἀκόμη καί σ' αὐτή τήν ἄωρη νεανική ἡλικία. Ὅταν τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, τουτέστιν ἡ θεία Διδασκαλία Του, δέν τίθεται «ἐπί τήν λυχνίαν», ἀλλά κρύπτεται, ἐξαφανίζεται καί ἀφήνουμε ἐπιτηδείως νά σβήνει καί δέν θέλουμε αὐτό τό ἱλαρόν φῶς νά φωτίζει τήν προσωπική μας ζωή, τήν οἰκογένεια, τό σχολεῖο, τόν δημόσιο βίο, τότε, δικαίως, ἡ βιοτή μας καταντᾶ ἀνυπόφορη, προβληματική, ἀληθῶς ἀγριέλαιος. Μιλᾶμε πλέον γιά πνευματική παρακμή, γιά ἀποϊεροποίηση τῆς ζωῆς, γιά ἀσέβεια, γιά λησμοσύνη τοῦ θεϊκοῦ παράγοντα. Καί αὐτή ἡ κατάσταση ἐπιφέρει πίκρα καί θλίψη.

Ὡστόσο, ὁ Κύριος ἤδη προεῖπε: «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε» (Ἰω. 16, 33). συνάμα, ὅμως, διεκήρυξε καί τόν παρήγορο καί ἐλπιδοφόρο λόγο: «ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον» (Ἰω. 16, 33) καί «δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. 11, 28). Ἀκριβῶς μέσα στή ψυχική μας ταλαιπωρία εἶναι ἀπόλυτη ἀνάγκη νά φυλάξουμε τό χαριτόβρυτο δῶρο τῆς πνευματικῆς ἑνότητος μαζί Του.

Καί τό δῶρο αὐτό, τό ἀνακαλύπτουμε καί τό βιώνουμε στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, στό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, στό «Γεώργιον» (Α' Κορ. 3, 6-9), στόν «Ἀμπελῶνα» (Ματθ. 20, 1-16), στό «Πανδοχεῖον» (Λουκ. 10,34), στόν «Οἶκο τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ. 3, 5-6) καί στό «Μεγάλο Δεῖπνο» (Λουκ. 14, 6-24).

Καί ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι ἀναχρονιστικός, σκοταδιστικός καί μισαλλόδοξος. Εἶναι λόγος ἀληθείας, ἀγάπης καί ἐλπίδος. Ἄλλωστε δέν ἔχει νόημα λέγειν τά τέρποντα ἀλλά τά ὠφελοῦντα.

Ἐνῶ δέ ἡ Ἐκκλησία εἶναι σαφέστατα Χριστοκεντρική, ταυτόχρονα εἶναι γνήσια ἀνθρωποκεντρική. Βλέπει τόν ὅλο ἄνθρωπο καί ἀντιμετωπίζει τήν ἀφροσύνη τῆς ἁμαρτίας, τήν τραγικότητα τῆς ὀντολογικά φθαρμένης ὕπαρξης καί προσφέρει τήν πληρότητα τῆς ζωῆς.

Γι' αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μεταμορφώνει καί σώζει τούς ἀνθρώπους, συνεπής μέ τόν λόγο της. Πρό παντός ὅμως δέν πρέπει νά λησμονεῖται ὅτι ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Χριστός εἶπε, μετά τήν Ἀνάστασή Του, στίς Μυροφόρες, κοντά στόν κενό τάφο, τό: «Χαίρετε» (Ματθ. 28,9), στούς Μαθητές στό ὑπερῶο τό: «Εἰρήνη ὑμῖν» (Ἰω. 20,19) καί στόν Πέτρο στή Τιβεριάδα τό: «Σύ ἀκολούθει μοι» (Ἰω. 21,22). Καί, τό ὑπεροχότερο, στή Γαλιλαία τό: «Ἰδού ἐγώ μεθ' ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν» (Ματθ. 28, 20).

Τά τέσσερα αὐτά σημεῖα, κενός τάφος, ὑπερῶον, Τιβεριάδα καί Γαλιλαία συναντοῦν τήν ἀληθῆ θεογνωσία, τό φῶς πού διαλύει τό σκότος, τήν κατάλυση τοῦ ἅδου, τήν νίκη κατά τοῦ θανάτου, τήν ζῶσα παρουσία τοῦ Χριστοῦ.

Γι' αὐτό, μ' ὅσα προαναφέρθηκαν, ἄξιοι ἰδιαιτέρας μνείας εἶναι, ἐν προκειμένῳ, οἱ προφητικοί λόγοι: «Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθην σου» (Ἡσ. 26, 16) καί «Κύριος ἐμοί βοηθός καί οὐ φοβηθήσομαι» (Ψαλμ. 117, 6) καί, τελικά: «Εὐλογημένος ὁ ἄνθρωπος, ὅς πέποιθεν ἐπί τῷ Κυρίῳ» (Ἱερεμ. 17, 7). Τότε ἀκριβῶς παραμένουμε «ρίζα ἁγία», ἤτοι, καλλιέλαιος.

Καλύτερα να δρας, παρά να αντιδράς.

Είναι κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι ό,τι και να πεις θα αντιδράσουν, θα σε διορθώσουν, θα το σχολιάσουν, θα σου προτείνουν (πάντα) κάτι καλύτερο.
Ποτέ τους όμως δεν θα κάνουνε κάτι. Αυτό είναι το τραγικό της υπόθεσης.
Ποτέ δεν θα γράψουνε κάτι για κάποιο θέμα, αλλά θα περιμένουν να γράψεις εσύ για να το σχολιάσουν.
Ποτέ δεν θα κάνουνε κάτι, αλλά θα περιμένουν να κάνεις εσύ ώστε να σε διορθώσουν. Να σου πούνε πώς θα το κάνανε αυτοί...θα, θα, θα....
--------------------
Και είναι λυπηρό να βλέπεις τέτοιους ανθρώπους.
Ανθρώπους που δεν έχουνε τίποτα να πούνε και να κάνουνε παρα μόνο ν' ασχολούνται με την ζωή των άλλων.
Είναι λυπηρό να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι είναι άδειοι και οι οποίοι προσπαθούν να γεμίσουν την ζωή τους με την ζωή των άλλων.
--------------------

Αυτοί οι άνθρωποι είναι πάντα έτοιμοι να αντιδράσουν αντί να δράσουν.
Έχουν αναγάγει την "κατινιά" σε φυσικό ιδίωμά τους.
--------------------
Και όλα αυτά τα κάνουνε επειδή "ενδιαφέρονται και νοιάζονται για σένα", επειδή "έχουνε καθήκον να μιλήσουν", επειδή "η συνείδησή τους, τους το υπαγορεύει", κτλ.
--------------------
Αδελφέ, άσε την ζωή των άλλων, άσε την αμαρτία των άλλων.
Αν έχεις το θάρρος να δεις την καρδιά σου, την ζωή σου, τα κίνητρά σου, θα καταλάβεις ότι χρειάζεσαι μετάνοια· και συ, και γω και όλοι μας.
Όλοι κάνουμε λάθοι, όλοι μας είμαστε ελλειπής.
Το θέμα δεν είναι να δούμε ποιος είναι πιο πολύ λάθος ώστε να τον ελέγξουμε, αλλά πως ο καθένας μας θα γίνει αγκαλιά για τον άλλον.
--------------------
Προσοχή όμως...όχι να αναπαύουμε τον άλλον στην αμαρτία του.
Θέλει πολύ διάκριση. Εάν ερωτηθούμε να πούμε την γνώμη μας. Απο εκεί και πέρα όμως ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει την ζωή που θέλει.
--------------------
Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν ήρθαμε στην ζωή αυτή για να σταματούμε την ζωή των άλλων ανθρώπων.
--------------------
Αν ενδιαφέρεσαι για τον αδελφό σου προσευχήσου γι'αυτούν, αγρύπνησε γι' αυτόν, νήστεψε γι'αυτόν.
Είναι εύκολο να κατακρίνουμε και να απαξιώσουμε κάποιον.
Είναι δύσκολο να τον βοηθήσεις πραγματικά.
Αν το αγαπούμε όμως θα θυσιάσουμε λίγες στιγμές από την καθημερινότητά μας για να δεηθούμε γι'αυτόν στον Κύριο.
--------------------
Πριν πεις κάτι σκέψου το.
Περίμενε.
Δες τα κριτήριά σου.
Δες την καρδιά σου.
Δες και την καρδιά του αδελφού σου.
Ίσως το κόστος του λόγου σου είναι να χάσεις για πάντα τον αδελφό σου.
Και τότε είναι αργά...ακόμα και για την "συγνώμη".

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος