π. Ἀνδρέα Ἀγαθοκλέους
Ἀλήθεια, τί σημασία ἔχει ἄν καθημερινά κάνεις αὐτό πού δέν θέλεις, ἀφοῦ ζεῖς καί πορεύεσαι καί ἄρα ἔχεις ἐλπίδα;
Τί σημασία ἔχει ἄν δέν ἔρχονται τά γεγονότα καθώς περιμένεις, ἀφοῦ τελικά ἀνακαλύπτεις πώς ἔγιναν καλύτερα ἀπ’ ὅ,τι ὑπολόγιζες;
Τί
σημασία ἔχει ἄν ἀπογοητεύτηκες ἀπό ἀνθρώπους πού ἀγάπησες καί
στηρίχτηκες, ἀφοῦ στό τέλος ἀπόχτησες τή σοφία καί τήν ἀπεξάρτηση πού,
βέβαια, τίς πλήρωσες μέ τά δίδακτρα τοῦ καρδιακοῦ πόνου;
Τί
σημασία ἔχει ἄν ἔθεσες στόχους στή ζωή σου καί ἄλλοι ἔγιναν κι ἄλλοι
ὄχι, ἀφοῦ οὔτε οἱ ἐπιτυχίες οὔτε οἱ ἀποτυχίες σου θά σέ συνοδεύουν ἕως
τέλους;
Τί
σημασία ἔχει ἄν ἡ πίστη σου εἶναι κάποιες φορές χλιαρή καί ἀδύνατη,
ἀφοῦ ὑπάρχουν καί στιγμές τῆς Χάριτος πού κάνουν τήν καρδιά σου νά
χαίρεται καί νά βεβαιώνει ὅτι «ζεῖ Κύριος!»;
Τί σημασία ἔχει ἄν ἡ ἀγάπη σου γιά τόν Θεό δέν εἶναι αὐτή πού ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ νά ἔχουμε, δηλαδή «μέ ὅλη τήν καρδιά μας, μέ ὅλη τήν ψυχή μας, μέ ὅλο τό νοῦ μας» (Ματθ. 22,37), ἀφοῦ θέλεις ἀλλά ἀδυνατεῖς;
Τί
σημασία ἔχει ἄν καί τό δικό σου σῶμα, ὡς φθαρτό καί προσωρινό, ἀρρωστᾶ,
γερνᾶ καί βαδίζει πρός τό θάνατο, ἀφοῦ ὁ Χριστός νίκησε τό θάνατο καί
γι’ αὐτό βεβαιωνόμαστε πώς θά μᾶς ἀναστήσει καί θά τό ἀφθαρτοποιήσει;
Τί
σημασία ἔχει ἄν ἁμαρτάνεις, ἀφοῦ ὑπάρχει μετάνοια πού ἀνατρέπει τίς
πονηριές καί τά ἔργα τοῦ διαβόλου γιά μᾶς καί μᾶς ἐπανασυνδέει μέ τόν
Θεόν πού χάσαμε;
Τί
σημασία ἔχουν οἱ ὅποιες δοκιμασίες καί δυσκολίες τῆς ζωῆς, μικρές ἤ
μεγάλες, προσωρινές ἤ συνεχόμενες, ἀφοῦ μποροῦν νά γίνουν μέσα πού θά
συγχωρήσουν τίς ὅποιες ἁμαρτίες καί θά ἑλκύσουν τή χάρη τοῦ Θεοῦ πού θά
μᾶς δώσουν εὐλογίες καί χαρίσματα πού θέλουμε;
Τελικά,
τί σημασία ἔχει ὁ ἑαυτός μας, ἀφοῦ ὑπάρχει «ὁ Θεός τῶν πατέρων ἡμῶν»
πού μᾶς ἀγαπᾶ καί ἔχει τήν ἔννοια μας καί μᾶς φροντίζει ἀόρατα;
Σημασία ἔχει Αὐτός καί ὄχι ἐμεῖς. Γιατί μέ Αὐτόν καί δι’ Αὐτοῦ ὑπάρχουμε καί ἐμεῖς, ζοῦμε καί πορευόμαστε πρός τήν αἰώνια Βασιλεία Του. Ἀμήν!
