π. Ἀνδρέα Ἀγαθοκλέους

Ἀλήθεια, τί σημασία ἔχει ἄν καθημερινά κάνεις αὐτό πού δέν θέλεις, ἀφοῦ ζεῖς καί πορεύεσαι καί ἄρα ἔχεις ἐλπίδα;

Τί σημασία ἔχει ἄν δέν ἔρχονται τά γεγονότα καθώς περιμένεις, ἀφοῦ τελικά ἀνακαλύπτεις πώς ἔγιναν καλύτερα ἀπ’ ὅ,τι ὑπολόγιζες;

Τί σημασία ἔχει ἄν ἀπογοητεύτηκες ἀπό ἀνθρώπους πού ἀγάπησες καί στηρίχτηκες, ἀφοῦ στό τέλος ἀπόχτησες τή σοφία καί τήν ἀπεξάρτηση πού, βέβαια, τίς πλήρωσες μέ τά δίδακτρα τοῦ καρδιακοῦ πόνου;

Τί σημασία ἔχει ἄν ἔθεσες στόχους στή ζωή σου καί ἄλλοι ἔγιναν κι ἄλλοι ὄχι, ἀφοῦ οὔτε οἱ ἐπιτυχίες οὔτε οἱ ἀποτυχίες σου θά σέ συνοδεύουν ἕως τέλους;

Τί σημασία ἔχει ἄν ἡ πίστη σου εἶναι κάποιες φορές χλιαρή καί ἀδύνατη, ἀφοῦ ὑπάρχουν καί στιγμές τῆς Χάριτος πού κάνουν τήν καρδιά σου νά χαίρεται καί νά βεβαιώνει ὅτι «ζεῖ Κύριος!»;

Τί σημασία ἔχει ἄν ἡ ἀγάπη σου γιά τόν Θεό δέν εἶναι αὐτή πού ὁ Χριστός μᾶς καλεῖ νά ἔχουμε, δηλαδή «μέ ὅλη τήν καρδιά μας, μέ ὅλη τήν ψυχή μας, μέ ὅλο τό νοῦ μας» (Ματθ. 22,37), ἀφοῦ θέλεις ἀλλά ἀδυνατεῖς;

Τί σημασία ἔχει ἄν καί τό δικό σου σῶμα, ὡς φθαρτό καί προσωρινό, ἀρρωστᾶ, γερνᾶ καί βαδίζει πρός τό θάνατο, ἀφοῦ ὁ Χριστός νίκησε τό θάνατο καί γι’ αὐτό βεβαιωνόμαστε πώς θά μᾶς ἀναστήσει καί θά τό ἀφθαρτοποιήσει;

Τί σημασία ἔχει ἄν ἁμαρτάνεις, ἀφοῦ ὑπάρχει μετάνοια πού ἀνατρέπει τίς πονηριές καί τά ἔργα τοῦ διαβόλου γιά μᾶς καί μᾶς ἐπανασυνδέει μέ τόν Θεόν πού χάσαμε;

Τί σημασία ἔχουν οἱ ὅποιες δοκιμασίες καί δυσκολίες τῆς ζωῆς, μικρές ἤ μεγάλες, προσωρινές ἤ συνεχόμενες, ἀφοῦ μποροῦν νά γίνουν μέσα πού θά συγχωρήσουν τίς ὅποιες ἁμαρτίες καί θά ἑλκύσουν τή χάρη τοῦ Θεοῦ πού θά μᾶς δώσουν εὐλογίες καί χαρίσματα πού θέλουμε;

Τελικά, τί σημασία ἔχει ὁ ἑαυτός μας, ἀφοῦ ὑπάρχει «ὁ Θεός τῶν πατέρων ἡμῶν» πού μᾶς ἀγαπᾶ καί ἔχει τήν ἔννοια μας καί μᾶς φροντίζει ἀόρατα;

Σημασία ἔχει Αὐτός καί ὄχι ἐμεῖς. Γιατί μέ Αὐτόν καί δι’ Αὐτοῦ ὑπάρχουμε καί ἐμεῖς, ζοῦμε καί πορευόμαστε πρός τήν αἰώνια Βασιλεία Του. Ἀμήν!