π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Τι μπορεί να πει «η τελευταία και μεγάλη εορτή», της Πεντηκοστής, σε έναν κόσμο που στηρίζεται στη λογική και τις αισθήσεις;
Τι σημαντικό υπάρχει σε αυτή την γιορτή, ώστε η εβδομάδα που την ακολουθεί να είναι όπως την εβδομάδα μετά το Πάσχα, δηλαδή να μη νηστεύουμε, κάτι που δείχνει την πανήγυρη και τη χαρά μας;
Αν η Ανάσταση του Χριστού είναι «η εορτή των εορτών», αφού νικιέται ο θάνατος και η φθορά, η Πεντηκοστή είναι η γιορτή της Εκκλησίας γιατί έρχεται σ’ αυτήν και μένει το Άγιο Πνεύμα, το τρίτο πρόσωπο της αγίας Τριάδος.
Το γεγονός αυτό που έγινε δέκα μέρες μετά την Ανάληψη και πενήντα μέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού, είναι το σημαντικότερο στην πορεία του σύμπαντος κόσμου.
Αυτό «συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας», τελεί τα μυστήριά της, αγιάζει τους ανθρώπους, φωτίζει τον νουν, καθαρίζει την καρδιά, μεταποιεί την αμαρτία σε αγιότητα, καταργεί τον κάθε μορφής θάνατο και ζωντανεύει την ύπαρξη.
Η παρουσία Του, αθόρυβη και ουσιαστική, μοιάζει με την παρουσία της ψυχής στο σώμα. Με αυτή το σώμα είναι ζωντανό και χωρίς αυτό αποσυντίθεται. Ωστόσο, δεν φαίνεται παρά από το αποτέλεσμα. Το σώμα εξαρτά τη ζωντάνια ή το θάνατό του από την παρουσία ή όχι της ψυχής σε αυτό.
Η «πνευματική ζωή», η ζωή δηλαδή που στηρίζεται στο Άγιο Πνεύμα, δεν κατανοείται από όσους δεν το έχουν στην καρδιά τους. Όμως, αυτό δεν είναι η πραγματικότητα. Γιατί όλοι οι άνθρωποι, έστω και αδύνατα, φωτίζονται από το Άγιο Πνεύμα, σύμφωνα με την προσευχή: «Χριστέ, το φως το αληθινόν, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμο...».
Αν και οι χριστιανοί κατά τη βάπτισή τους πήραν το Άγιο Πνεύμα, με το μυστήριο του χρίσματος, εντούτοις η διατήρηση και φανέρωσή Του απαιτεί αγώνα, άσκηση, μυστηριακή ζωή, προσευχή και τήρηση των εντολών του Χριστού μέσα στην Εκκλησία.
Όμως, «ο κάθε άνθρωπος είναι φαινόμενο μοναδικό και ιδιόμορφο», και ως εκ τούτου έχει τον δικό του προσωπικό δρόμο ο οποίος καθορίζει και το ποσοστό της επιθυμίας του να συναντήσει τον Θεόν, να δεχτεί το Άγιο Πνεύμα, να ενεργοποιήσει τα χαρίσματά του.
Η ζωή αυτή μας δόθηκε ως δώρο από τον Ζωοδότη. Εκείνος, ως Αυτοζωή, μας χαρίζει ό,τι έχει. Η αξιοποίηση του δώρου είναι επιλογή μας, με βάση την ελευθερία μας. Όσοι θελήσουν να την εναρμονίσουν με τη δική Του, γίνονται οι «οικείοι και φίλοι» Του. Γι’ αυτό και θα συνεχίσουν μετά θάνατον μαζί Του, έχοντας στους αιώνες των αιώνων τη χαρά, την ειρήνη, την όντως ζωή.
