ΜΑΜΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΣΕ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙΑ ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟ

Όσο κάποιοι από μας ασχολούνται με τα (συγκριτικά) μικρά τους προβλήματα, κάποιοι άλλοι αναγνωρίζουν ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου, αντιλαμβάνονται ποιοι θα έπρεπε να είναι το κέντρο του κόσμου και κάνουν κάτι γι’ αυτό. Η Holly Christensen, μητέρα τριών παιδιών και πρώην νοσοκόμα σε ογκολογική κλινική, πλέκει περούκες… πριγκιπικές για τα κορίτσια που έχασαν τα μαλλιά τους, παλεύοντας με τον καρκίνο. 

Κάθε περούκα φτιάχνεται βάσει της αγαπημένης πριγκίπισσας της Disney της εκάστοτε μικρής ασθενούς. «Το να φέρνεις λίγη μαγεία στην τόσο δύσκολη ζωή τους είναι μεγάλη ικανοποίηση», δηλώνει η Christensen.

Όλα ξεκίνησαν όταν η δίχρονη κόρη μιας στενής της φίλης διαγνώστηκε με λέμφωμα. Γνωρίζοντας πόσο δύσκολο θα ήταν για την μικρή να χάσει τις ξανθές τις μπούκλες, η Christensen αποφάσισε να της φτιάξει μια περούκα που να μοιάζει με τα μαλλιά της Ραπουνζέλ.

Οι περούκες της έγιναν γνωστές και αγαπήθηκαν από μαμάδες με κόρες-αγωνίστριες. Η μαμά με την ευφάνταστη και τρυφερή ιδέα, έχει αναρτήσει όλα όσα χρειάζεται να ξέρει κάποιος που θέλει να πλέξει μια τέτοια περούκα.

ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΝΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΤΡΙΚΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑΓΩΝ

---

Τελέστηκε πριν από λίγο η ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών κ. Χρυσοστόμου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου Τρικάλων.

Τον νέο Μητροπολίτη ενθρόνισε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, ο οποίος είναι και Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως.

Στην ενθρόνιση παρέστησαν Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος, Κληρικοί, Μοναχοί, Μοναχές, Βουλευτές, ο Περιφερειάρχης, ο Στρατηγός της 1ης Στρατιάς και της Τακτικής Αεροπορίας, ο Δήμαρχος Τρικκαίων, εκπρόσωποι των πολιτικών, στρατιωτικών, δικαστικών και εκπαιδευτικών αρχών του τόπου, και πλήθος πιστών.

Κατά τη διάρκεια της τελετής πραγματοποιήθηκαν προσφωνήσεις από τον Δήμαρχο, τους άρχοντες του τόπου και τον Μητροπολίτη πρώην Τρίκκης κ. Αλέξιο.

Αμέσως μετά ο Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών κ. Χρυσόστομος εμφανώς συγκινημένος, εξεφώνησε τον Ενθρονιστήριο Λόγο του.

«Ακούσομαι τι λαλήσει εν εμοί Κύριος ο Θεός. ότι λαλήσει ειρήνην επί τον λαόν αυτού, και επί τους οσίους αυτού και επί τους επιστρέφοντας καρδίας επ’ αυτόν» (Ψαλμ. 84, 8). Με την φωνή του Ψαλμωδού να ακούγεται εν τοις ωσί της καρδίας μου έρχομαι σήμερα σ’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο, τόν οποίο η χάρις και το σχέδιο του Θεού, όπως και η αγάπη και η ευλογία του άχρι τούδε θεοφιλώς, επί τριάκοντας και τέσσαρα έτη ποιμάναντος αυτόν Μητροπολίτου κ. Αλεξίου, με έκαναν να γνωρίσω, να διακονήσω, να αγαπήσω», ανέφερε ξεκινώντας τον λόγό του ο κ. Χρυσόστομος.

Επίσης συνέχισε: «Ούδέποτε θα διέρχονταν από την σκέψη μου η σημερινή εικόνα. Όταν πρωτοήρθα εδώ, κάνοντας υπακοή στην πατρική αγάπη και την ευγένεια της ψυχής του γέροντός μου, εσκέφθην ότι για όσο θέλει ο Θεός, καθότι «δούλοι του εσμέν», θα διακονήσω την τοπική Εκκλησία και αυτούς τους ανθρώπους. Και πραγματικά, γρήγορα αισθάνθηκα αυτόν τον τόπο σπίτι μου, τόσο τους αδελφούς και συλλειτουργούς, όσο και τον ευλογημένο λαό του Θεού. Έναν λαό δημιουργικό. Δυναμικό. Με έμπνευση. Με διάθεση καινοτομίας. Έναν λαό που αγαπά την πνευματική ζωή. Φιλομόναχο και φιλακόλουθο. Έναν λαό που τα παιδιά του ζητούν την πρόοδο, την σπουδή, την δυναμική πρόσληψη του παρόντος, με σκοπό ένα καλύτερο μέλλον. Έναν λαό που είναι ευγενής. Και την ίδια στιγμή γνωρίζει να αγαπά την γη του. Να ιδρώνει σ’ αυτήν. Να παλεύει με τον κόπο του να σταθεί όρθιος και να υπερβεί τις πολλές αντιξοότητες.»

Σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι θα συνεχίσει το έργο του γέροντος Μητροπολίτου Αλεξίου, ένα έργο πρωτίστως πνευματικό αλλά και οικοδομητικό, ένα έργο ειρήνης.

«Ειρήνην επί τον λαόν αυτού». Αυτή είναι κατ’ εμέ η κύρια αποστολή μου. Ειρήνη σημαίνει την βεβαιότητα των καρδιών ότι Κύριος ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψει. Οσοδήποτε δύσκολοι και αν είναι οι καιροί τους οποίους διερχόμεθα, το χρέος του Επισκόπου είναι να μαρτυρεί την βεβαιότητα της αγάπης και του ελέους του Θεού στον καθέναν άνθρωπο προσωπικά, αλλά και στον λαό του Θεούεν συνόλω. «Υπέρ ημών Χριστός απέθανε και ανέστη» (Ρωμ. 14,9). Αυτό το μήνυμα δεν είναι απλώς αισιόδοξο. Είναι αληθινά «καινόν». Ζωηφόρον. Πραϋντικόν των παθών και της όποιας αγωνίας μας για την πορεία μας. Και μας δίδει ειρήνη στις καρδιές μας. Γνωρίζω την ανασφάλεια η οποία μας περικυκλώνει και μας κάνει να αισθανόμαστε μετέωροι. Ο επίσκοπος όμως είναι αυτός, ο οποίος φέρει στην καρδιά του την ειρήνη του Θεού και την μεταδίδει» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος.

Στη συνέχεια ο Μητροπολίτης Τρίκκης αναφέρθηκε στο ρόλο του Επισκόπου, υπογραμμίζοντας πως «ο επίσκοπος δεν είναι ένας κοσμικός άρχοντας, ο οποίος ασκεί εξουσία με σκοπό την επίλυση των βιοτικών προβλημάτων των ανθρώπων η και την δική του δόξα. Ο επίσκοπος είναι πνευματικός πατέρας. Αυτό σημαίνει ότι συναγωνίζεται με τα πνευματικά του παιδιά, όλους εσάς, να σκηνώσει το Άγιον Πνεύμα εν ταις καρδίαις όλων, για να γίνει «γνωστός ο Θεός» (Ψαλμ. 75,1), πρώτα σε εμάς και έπειτα εις άπαντας, κατά τον λόγο του Κυρίου μας πάλι: «ούτω λαμψάτω το φως ημών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσι τα καλά υμών έργα και δοξάσουσι τον Πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. 5, 16).»

«Ο επίσκοπος καλείται να κηρύξει στους ανθρώπους μετάνοια. Και αυτή δεν έχει να κάνει μόνο με τις προσωπικές αμαρτίες του καθενός, αλλά με τον τρόπο ζωής τον οποίο επιλέγουμε και ο οποίος θέτει την πίστη στο περιθώριο. Η μετάνοια όμως έχει να κάνει και με την ελπίδα στον Θεό και την ίδια στιγμή την άντληση νοήματος μέσα από την σχέση με τήν εικόνα του Θεού που είναι ο κάθε άνθρωπος. Όλοι μπορούν να είναι μέτοχοι ελπίδος και ζωής. Και γι’ αυτό χρέος του επισκόπου είναι να προσεγγίσει δια του ποιμαντικού έργου της Εκκλησίας, αλλά και δια της προσωπικής κοινωνίας τον καθέναν, με σκοπό να εργαστεί άλλοτε σιωπηρώς και ταπεινώς, άλλοτε με στεντόρεια φωνή, για να ειρηνεύσει η καρδιά του καθενός, να βρει Θεού πρόσωπο και να επιστρέψει. Ο επίσκοπος είναι ο προεστώς της τοπικής Εκκλησίας, όχι μόνο της ευχαριστιακής συνάξεως, αλλά και της πίστεως στον Θεό, της αγάπης προς τον άνθρωπο, του αγώνα για σωτηρία. Ο επίσκοπος κλήθηκε να δείξει στους ανθρώπους ότι ο χρόνος της παρούσης ζωής είναι «καιρός ευπρόσδεκτος, ημέρα σωτηρίας» (Β’ Κορ. 6,2) και αυτό χρειάζεται να το υπενθμίζει πρωτίστως στον εαυτό του», πρόσθεσε ο Σεβασμιώτατος στον ενθρονιστήριο λόγο.

Να αναφερθεί ότι ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος αναφέρθηκε στα έργο που θα κάνει στο μέλλον, υπογραμμίζοντας πως «στον πολύπλευρο αυτόν αγώνα ζητώ την συμπαράσταση των αδελφών και συλλειτουργών κληρικών, όπως επίσης και των συνεργατών της Ιεράς Μητροπόλεως. Είναι οι συναγωνιστές του επισκόπου. Είναι εκείνοι οι οποίοι μεταφέρουν τους δικούς του οραματισμούς, τις ιδέες, τους προβληματισμούς του στον λαό του Θεού. Είναι, ταυτοχρόνως, και εκείνοι οι οποίοι μεταφέρουν τις ανησυχίες, τις προτάσεις, τις επιθυμίες τόσο τις δικές τους, όσο και των πιστών στον Επίσκοπο».

«Η πόρτα του γραφείου μου, αλλά, πρωτίστως η πόρτα της καρδιάς μου θα είναι πάντοτε ανοιχτές γι’ αυτούς. Για να διαφυλάξουμε την ενότητα, αλλά και να συνεργαστούμε στην σπορά του λόγου του Θεού. Με ειλικρίνεια. Με αμοιβαίο σεβασμό. Με γνώμονά όλων μας το «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε» (Γαλ. 6,2). Τους ευχαριστώ για την αποδοχή και την αγάπη. Ωσαύτως, θέλω να εκφράσω την τιμή και τον σεβασμό προς τα πρόσωπα των πρεσβυτερών τους και προς τα παιδιά τους. Είναι μία δύσκολη εποχή για έναν άνθρωπο να είναι κληρικός. Όμως το επίπεδο του κλήρου μας μαρτυρεί πλούσια την χάρη του Θεού και το ίδιο ισχύει για τίς ιερατικές οικογένειες, οι οποίες φέρουν διαφορετικούς και κάποτε πιο βαρείς σταυρούς από πολλές άλλες. Έχουν όμως μαζί τους την ευλογία του Θεού», συνέχισε χαρακτηρίστηκα ο νέος Μητροπολίτης Τρίκκης.

Κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος τόνισε: «Άφησα τελευταίο, αυτόν ο οποίος με ετίμησε με την πατρική του αγάπη και εμπιστοσύνη, τον πολυσέβαστον γέροντα και ποδηγέτη μου κατά Θεόν, Μητροπολίτην κ. Αλέξιον. Ζητώ την πατρική του ευχή και την στήριξή του στην νέα αυτή αρχή. Η ποιμαντορία του θα είναι δι’ εμέ το υπόδειγμα. Ο τρόπος και το ήθος του θα με καθοδηγούν. Και θα ήθελα να βλέπει την Μητρόπολη την οποία θυσιαστικώς εποίμανε και διηκόνησε επί τριάκοντα και τέσσαρα έτη να συνεχίσει να προοδεύει και να αντανακλά προς το πρόσωπό του τόν σεβασμό και την ευγνωμοσύνη «ανθ’ ων» εκείνος της προσέφερε. Υιϊκώς τον ευχαριστώ και παρακαλώ τον Θεό να μας τον χαρίζει «σώον, έντιμον, υγιά, μακροημερεύοντα και ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας» επί πλείστα έτη.»

 

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ:"Χάθηκε η υπομονή από τους ανθρώπους

Γέροντα, γιατί σήμερα δεν έχουμε υπομονή;

Η σημερινή κατάσταση δεν βοηθάει τον κόσμο. Άλλοτε η ζωή ήταν ήρεμη αι οι άνθρωποι ήταν ήρεμοι και η βιασύνη που μπήκε στον κόσμο έκανε τους ανθρώπους ανυπόμονους.

Παλιά ήξερε κανείς ότι θα φάη ντομάτα τέλη Ιουνίου, δεν τον απασχολο

ύσε. Περίμενε τον Αύγουστο να φάη καρπούζι. Ήξερε, τότε θα φάη σύκα, τότε θα φάη πεπόνι. Σήμερα τι γίνεται; θα πάη να φέρη ντομάτες από την Αίγυπτο νωρίτερα, δεν θέλει πορτοκάλλια που έχουν τις ίδιες βιταμίνες. “Βρε, παιδάκι μου, κάνε υπομονή και φάε κάτι άλλο τώρα”. Όχι, θα πάη καλά και σώνει να φέρη από την Αίγυπτο ντομάτες. Σαν είδαν έτσι, άρχισαν στην Κρήτη να βάζουν θερμοκήπια, για να βγάλουν νωρίτερα ντομάτες. Και τελικά έφτιαξαν παντού θερμοκήπια, για να τρώνε και τον χειμώνα ντομάτες. Σκοτώνονται να φτιάξουν θερμοκήπια με όλα τα είδη, για να έχουν από όλα όλες τις εποχές και να μην περιμένουν!

Εντάξει μέχρις εκεί! Αλλά προχωράνε και πιο πέρα. Αποβραδίς είναι πράσινες οι ντομάτες και το πρωί τις παρουσιάζουν κόκκινες, φουσκωμένες! Έβαλα τις φωνές σε έναν υπουργό: “Τέλος πάντων τα θερμοκήπια, του λέω. Αλλά να βάζουν ορμόνες, για να ωριμάζουν σε μια νύχτα τα φρούτα, οι ντομάτες κ.λπ., και όσοι έχουν μια ορμονική ευαισθησία, οι καημένοι, να παθαίνουν ζημιά;” Και τα ζώα τα έχουν καταστρέψει. Τι κοτόπουλα, τι μοσχάρια! Αυτά που είναι σαράντα ημερών, τα κάνουν έξι μηνών με τις ορμόνες. Τα τρώει ο άνθρωπος και τι θα ωφεληθή από αυτά; Συνέχεια ορμόνες, για να βγάζουν περισσότερο γάλα οι αγελάδες και τελικά οι παραγωγοί δεν μπορούν να το διαθέσουν. Απεργίες μετά, χύνουν το γάλα στους δρόμους, γιατί πέφτει η τιμή, και ο κόσμος πίνει γάλα ορμονούχο.

Ενώ, αν τα άφηναν όπως τα έκανε ο Θεός, όλα θα πήγαιναν ομαλά και θα έπιναν και αγνό γάλα. Και με τις ενέσεις όλα άνοστα γίνονται. Άνοστα πράγματα, άνοστοι άνθρωποι, όλα άνοστα! Δεν έχει νοστιμάδα και η ζωή τους τώρα. Ρωτάς νέα παιδιά: “Τι σε αναπαύει;” “Τίποτε”, σου λένε. Κοτζάμ παλληκάρια! “Τι σε ευχαριστεί να κάνης;” “Τίποτε”. Πού φθάνει ο άνθρωπος! Νομίζει ότι θα διορθώση τον Θεό μ' αυτά που κάνει! Την νύχτα την κάνουν ημέρα, για να γεννούν οι κότες. Και είδες κάτι αυγά; Αν έκανε ο Θεός το φεγγάρι να φέγγη σαν τον ήλιο, θα παλάβωναν οι άνθρωποι. Ενώ ο Θεός έκανε την νύχτα, για να ξεκουράζωνται οι άνθρωποι, τώρα πού έφθασαν!

Χάθηκε η ηρεμία από τους ανθρώπους. Τα θερμοκήπια, οι ενέσεις στα κηπευτικά κ.λπ. οδήγησαν και αυτά τον κόσμο στην ανυπομονησία. Παλιά ήξεραν ότι θα πάνε στο τάδε μέρος με τα πόδια σε τόσες ώρες. Ένας, αν είχε πιο γερά πόδια, θα πήγαινε λίγο νωρίτερα. Μετά βρήκαν τα κάρρα. Μετά τα αυτοκίνητα, τα αεροπλάνα κ.ο.κ. Συνέχεια προσπάθεια να βρουν άλλα μέσα πιο γρήγορα. Έφτιαξαν αεροπλάνα, που να μπορής να πας από την Γαλλία στην Αμερική σε τρεις ώρες. Μα όταν πάη με τέτοια ταχύτητα κανείς από το ένα κλίμα στο άλλο, και μόνον η απότομη αλλαγή θα τον μπερδέψη. Βιασύνη, βιασύνη... Σιγά-σιγά θα μπαίνη στο βλήμα ο άνθρωπος, θα πατάνε την σκανδάλη, θα εκτοξεύεται το βλήμα, θα σκάη και θα βγαίνη ένας παλαβός! Πού θα πάη; Εκεί θα καταλήξουν. Τρελλοκομείο!

New York Times:"Η χτυπημένη Ελλάδα δίνει μάθημα ανθρωπιάς στο προσφυγικό ζήτημα"

Το παράδειγμα της Ελλάδας στην υποδοχή των προσφύγων καλεί ο αρθρογράφος των New York Times, Roger Cohen, να ακολουθήσει η υπόλοιπη Ευρώπη.

Σε άρθρο του με τον τίτλο «Η Χτυπημένη Ελλάδα και το Προσφυγικό Μάθημα», ο Cohen επικροτεί τον τρόπο με τον οποίο μια χώρα που αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά προβλήματα παρέχει φροντίδα στους πρόσφυγες που καταφτάνουν καθημερινά στα εδάφη της.

«Η Ελλάδα με κάνει να σκέφτομαι αυτό που τα στατιστικά στοιχεία δεν σου λένε. Καμιά Ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει δεχτεί τόσα χτυπήματα τα τελευταία χρόνια. Καμιά Ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει ανταποκριθεί με τόση ανθρωπιά στην προσφυγική κρίση», αναφέρει, προσθέτοντας ότι φέτος οι πρόσφυγες που έχουν καταφτάσει στην χώρα μας αγγίζουν τους 200.000.

«Μπαίνουν σε μια χώρα όπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού είναι άνεργοι. Βρίσκονται σε μια χώρα όπου το κατά κεφαλήν εισόδημα έχει πέσει κατά 23% από το ξεκίνημα της κρίσης, με ένα φτωχό τραπεζικό σύστημα και ασταθή πολιτική.

Η Ελλάδα θα μπορούσε να αποτελεί παράδειγμα ενός έθνους με πιθανότητα να αντιμετωπίσει με βία τις μεγάλες εισροές ξένων. Σε γενικό επίπεδο, οι πρόσφυγες είναι καλοδεχούμενοι», σημειώνει ο Cohen, αναφέροντας πως παρόλο που υπήρξαν εντάσεις στη Λέσβο, η αντιμετώπιση των προσφύγων απέχει κατά πολύ από την μικροψυχία που επέδειξε η Ουγγαρία και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Ο αρθρογράφος των NYT επισκέφτηκε την Λέσβο, όπου επιβιβάστηκε σε ένα από τα λεωφορεία που μεταφέρουν τους πρόσφυγες από την Μόλυβο στο λιμάνι της Μυτιλήνης. Εκεί γνώρισε τον εθελοντή οδηγό Μιχάλη Παπαγρηγορίου, ο οποίος αφιερώνει ατελείωτες ώρες στην μεταφορά των μεταναστών στα διάφορα σημεία του νησιού. Αυτός ο άνδρας κατά τον Cohen αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.

«Θα είναι τυχεροί εάν συναντήσουν την ανθρωπιά του Παπαγρηγορίου. Ο κόσμος σκληραίνει στην μέγγενη της τεχνολογίας. Η παραγωγικότητα της γενναιοδωρίας δεν μπορεί να μετρηθεί», αναφέρει ο Cohen, αναφερόμενος στο ταξίδι των προσφύγων προς τον βορρά.

Όπως τονίζει ο αρθρογράφος, ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να διατηρήσει αυτή την αξιοπρέπεια που διακατέχει τους Έλληνες το διάστημα που θα παραμείνει στην κυβέρνηση.

ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

Ο Άγιος Μηνάς γεννήθηκε στην Αίγυπτο στα μέσα περίπου του 3ου αιώνα μ.Χ. από γονείς ειδωλολάτρες. Ωστόσο, το ειδωλολατρικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνε, δεν κατάφερε να σκληρύνει την καρδιά του η οποία, όταν ήλθε η στιγμή, σκίρτησε ακούγοντας την φωνή του «ἐτάζοντος καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψαλμοί 7,10) Θεού και έτσι ο, έφηβος ακόμη, Μηνάς έγινε χριστιανός.

Μεγαλώνοντας, επέλεξε να σταδιοδρομήσει στον Ρωμαϊκό στρατό, στο ιππικό τάγμα των Ρουταλικών, υπό την διοίκηση του Αργυρίσκου. Η έδρα της μονάδας του ήταν στο Κοτυάειον (σημερινή Κιουτάχεια) της Μικράς Ασίας. Εκεί ο Μηνάς διακρίθηκε και για την φρόνησή του αλλά και για το ανδρείο του φρόνημα και γι’ αυτό έχαιρε εκτιμήσεως στο κύκλο των στρατιωτικών.

Δυστυχώς όμως, τρεις αιώνες μετά την έλευση του Χριστού και ο παλαιός κόσμος ακόμη δεν ήθελε να δεχθεί το λυτρωτικό μήνυμα της Αναστάσεως, παραμένοντας αυτάρεσκα, εγωιστικά και αυτοκαταστροφικά προσκολλημένος στη φθορά και το σκοτάδι. Οι αυτοκράτορες της Ρώμης άρχισαν και πάλι «πρὸς κέντρα λακτίζειν» (Πράξεις 26,14). Ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός διέταξαν διωγμό εναντίον των λογικών προβάτων του Χριστού, διωγμό ο οποίος κράτησε από το 303 έως το 311 μ.Χ. Έτσι, οι Ρωμαίοι στρατιώτες διατάχθηκαν να συλλαμβάνουν και να τυραννούν τους χριστιανούς προσπαθώντας να τους κάνουν να αλλαξοπιστήσουν. Αυτή ήταν και η πρώτη κρίσιμη στιγμή κατά την οποία ο Μηνάς κλήθηκε να πει «το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι». Η πίστη του στον Χριστό νίκησε την κοσμική «σύνεση» και λογική.

Ο Άγιος δεν άντεξε, πέταξε στη γη την στρατιωτική του ζώνη απεκδυόμενος μ’ αυτόν τον τρόπο την ιδιότητα του στρατιώτη - διώκτη των χριστιανών, και διέφυγε στο παρακείμενο όρος. Εκεί ασκήτευε, προτιμώντας την συντροφιά των θηρίων της φύσης από την συντροφιά των αποθηριωμένων ειδωλολατρών. Εκεί, «ἐν ἐρημίαις πλανώμενος καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταὶς ὀπαὶς τῆς γῆς» (Προς Εβραίους 11,38), έζησε επί αρκετό διάστημα με νηστεία, αγρυπνία και προσευχή. Η ασκητική ζωή και η ησυχία εθέρμαναν την καρδιά του ανάβοντας τον θείο έρωτα και τον πόθο του μαρτυρίου.
Έτσι, σε ηλικία πενήντα περίπου ετών, μετά από θεία αποκάλυψη ότι είχε φτάσει η ώρα του μαρτυρίου, κατέβηκε στην πόλη, σε μέρα ειδωλολατρικού πανηγυριού και με παρρησία, εν μέσω των μαινομένων ειδωλολατρών, ομολόγησε τον Χριστό ως τον ένα και αληθινό Θεό, μυκτηρίζοντας τα κωφά και αναίσθητα είδωλα. Συνελήφθη και σύρθηκε δερόμενος μπροστά στον Πύρρο, τον διοικητή της πόλεως. Εκεί, μιλώντας με θάρρος, αποκάλυψε το όνομά του, την καταγωγή του, το στρατιωτικό του παρελθόν και, φυσικά, διεκήρυξε με τόλμη και αταλάντευτη επιμονή την πίστη του στον Χριστό. Οδηγήθηκε στη φυλακή και το πρωί της επομένης ημέρας, μετά το πέρας του ειδωλολατρικού πανηγυριού, τον παρουσίασαν και πάλι ενώπιον του ηγεμόνος ο οποίος τον κατηγόρησε ότι εξύβρισε τους θεούς και μάλιστα μπροστά του και ότι λιποτάκτησε από τον στρατό. Ο Άγιος αποδέχθηκε τις κατηγορίες χωρίς δισταγμό.

Ο Πύρρος, ευλαβούμενος στην αρχή την ηλικία και την ευκοσμία του, προσπάθησε με λόγια και υποσχέσεις αλλά και με απειλές στη συνέχεια, να τον αποσπάσει από την πίστη του Χριστού. Όταν οι προσπάθειές του προσέκρουσαν στην σταθερή άρνηση του Αγίου, διέταξε να τον υποβάλουν σε ανυπόφορα βασανιστήρια. Οι δήμιοι τον μαστίγωσαν τόσο πολύ ώστε άλλαξαν δύο και τρεις φορές οι μαστιγωτές του. Τον κρέμασαν και τον έγδερναν μέχρι που άρχισαν να φαίνονται τα εσωτερικά όργανα του Αγίου. Έπειτα, σαν να μην έφθαναν αυτά, έτριβαν το καταπληγωμένο του σώμα με τρίχινο ύφασμα και στο τέλος τον έσερναν γυμνό και κατακρεουργημένο πάνω σε μεταλλικά αγκάθια. Όλα τα υπέμενε με γενναιότητα και καρτεροψυχία ο Μάρτυς του Χριστού, εφαρμόζοντας το Ευαγγελικό «καὶ μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτείναι» (Ματθαίος 10,28).

Μάλιστα, την ώρα του μαρτυρίου, κάποιοι παλιοί συστρατιώτες του τον προέτρεπαν να θυσιάσει στα είδωλα λέγοντας ότι ο Θεός του θα τον δικαιολογήσει βλέποντας τα βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλλαν. Ο Άγιος αρνήθηκε αποφασιστικά και τους απάντησε ότι προσφέρει θυσία ακόμη και τον εαυτό του στον Χριστό, ο οποίος τον ενδυναμώνει για να υπομένει τις πληγές.

Ο ηγεμόνας, θαυμάζοντας την ευστοχία και την σοφία των απαντήσεων του Μάρτυρα, τον ρώτησε απορημένος πώς είναι δυνατόν ένας τραχύς στρατιώτης σαν αυτόν να μπορεί να απαντά κατ’ αυτόν τον τρόπο. Και ο Άγιος, με τη φώτιση του Θεού, του αποκρίθηκε ότι αυτή την ικανότητα την χαρίζει στους μάρτυρές του ο Χριστός, όπως έχει υποσχεθεί στο Ευαγγέλιο: «ὅταν δὲ προσφέρωσιν ὑμᾶς ἐπὶ τᾶς συναγωγᾶς καὶ τᾶς ἀρχὰς καὶ τᾶς ἐξουσίας, μὴ μεριμνᾶτε πῶς ἢ τί ἀπολογήσησθε ἢ τί εἴπητε. Τὸ γὰρ Ἅγιον Πνεῦμα διδάξει ὑμᾶς ἐν αὐτῇ τὴ ὥρα ἃ δεῖ εἰπειν» (Λουκά ιβ’, 11-12).

Τότε, απελπισμένος ο τύραννος, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Βαδίζοντας προς τον τόπο της εκτέλεσης ο Άγιος πρόλαβε να ζητήσει από κάποιους κρυπτοχριστιανούς να μεταφέρουν το λείψανό του στην Αίγυπτο.

Ο αποκεφαλισμός του έγινε την 11η Νοεμβρίου στις αρχές του 4ου αι. μ.Χ. (πιθανότατα το 304 μ.Χ.) και έτσι η ψυχή του πέταξε χαρούμενη προς τον Σωτήρα Χριστό τον οποίο τόσο επόθησε ο Άγιος και για τον οποίο θυσιάσθηκε. Οι δήμιοι άναψαν φωτιά για να κάψουν το σώμα του.

Ότι κατάφεραν οι χριστιανοί να περισώσουν από την πυρά το μετέφεραν στην Αίγυπτο και το έθαψαν κοντά στην Μαρεώτιδα λίμνη, νοτιοδυτικά της Αλεξάνδρειας.
Στο σημείο εκείνο σταμάτησε, κατά την παράδοση, η καμήλα που μετέφερε τα λείψανα αρνούμενη πεισματικά να προχωρήσει. Έτσι οι χριστιανοί κατάλαβαν ότι ήταν θέλημα Θεού να ενταφιασθούν εκεί τα λείψανα του Αγίου.

Η περιοχή του τάφου πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε προσκυνηματικό - λατρευτικό κέντρο.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος, όταν ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας ο Μέγας Αθανάσιος, ανήγειρε ναό πάνω στον τάφο του Αγίου. Σε λίγα χρόνια δημιουργήθηκε εκεί εκτεταμένο κτιριακό συγκρότημα το οποίο περιελάμβανε δύο ναούς, μοναστήρι, ξενώνες και άλλες εγκαταστάσεις.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Στρατείαν κατέλιπες τὴν κοσμικήν, ἀθλητά, οὐράνιον εἴληφας τὴν κληρουχίαν, σοφέ, καὶ στέφος ἀμάραντον, δόξαν ἀποδιώξας βασιλέως γηϊνου, ἄθλους δὲ διανύσας μαρτυρίου γενναίου. Διό, μεγαλομάρτυς Μηνᾷ, πρέσβευε σωθήναι ἠμᾶς.

ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ. ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΟΥΜΕ;

Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος-Κιλκίς

Στο εξαιρετικό βιβλίο του Χρήστου Αγγελομάτη «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας», στις σελίδες 183-184, περιέχεται μια επιστολή του Θεοδ. Μουτσούλα, υποναυάρχου του Λιμενικού Σώματος ε.α., ο οποίος αναφέρεται στον πατέρα του, ταγματάρχη πεζικού Κωνσταντίνο Μουτσούλα. (Έχω στην κατοχή μου την 3η έκδοση της «ΕΣΤΙΑΣ», του 1972).

Διαβάζω: «Είχεν αρχίσει ο κλονισμός του μικρασιατικού μας μετώπου, ότε ο τότε στρατιωτικός διοικητής Φιλαδελφείας ταγματάρχης του πεζικού Κων. Μουτσούλας, διά να εξοντώσει τους ανά τα ορεινά της περιφερείας του ενοχλούντος τον ελληνικόν στρατόν τσέτας, έκαυσε τας καλύβας, που χρησίμευαν ως ορμητήριά των. Ο διαβόητος Στεργιάδης, διά να προσελκύση την συμπάθειαν των εχθρών της Πατρίδος, παρέπεμψεν επειγόντως τον εκπληρώσαντα το καθήκον του στρατιωτικόν διοικητήν εις το στρατοδικείον επί εμπρησμού ξένης περιουσίας. Βεβαίως, όμως, οι αποτελούντες το στρατοδικείον εν Σαλιχλί, Έλληνες αξιωματικοί ηθώωσαν και επήνεσαν τας ενεργείας του Έλληνος στρατιωτικού διοικητού, του οποίου το στήθος εκόσμη και το απονεμηθέν, εν ώρα μάχης, Αριστείον της ανδρείας και συνέστησαν όπως παρουσιασθεί εις τω εν Σμύρνη στρατηγείω και ζητήση διαταγάς.

Ήτο, τότε, η μοιραία ημέρα της 26ης Αυγούστου 1922, ότε τα πάντα είχον διαλυθή. Όλως τυχαίως, όμως, συνήντησε τον ταγματάρχην Μουτσούλαν ο υπολιμενάρχης Σμύρνης Αντώνιος Μπαχάς και τον επιβίβασε βιαίως επί τον αποπλεύσαντος την ημέραν εκείνην τελευταίον επιτάκτου ατμοπλοίου «Νάξος».

Άμα τη εισόδω της «Νάξος» εις τον λιμένα της Χίου, ο τχης Μουτσούλας, ανελθών επί του καταστρώματος του πλοίου, το οποίον ήτο κατάμεστον από αξιωματικούς και οπλίτας, ανεφώνησεν: “ Έπειτα από το αίσχος αυτό, την εθνικήν αυτήν συμφοράν, δεν μας επιτρέπεται να πατήσωμεν χώμα ελληνικόν!... Όλοι οι Έλληνες να πάμε να πνιγούμε! Και, πρώτος, δίδω το παράδειγμα εγώ!!”. Και πράγματι ερρίφθη εις την θάλασσαν και επνίγη.

Οι Χιώτες ενεταφίασαν αυτόν εκβρασθέντα μετά τριήμερον, εις την εκκλησίαν Άγιος Ιωάννης και επί μαρμαρίνης στήλης άγνωστός μοι μέχρι τούδε, εχάραξε:

“Ή καλώς ζην ή καλώς τεθνάναι τον ευγενή χρή” Η εφημερίς “Βραδυνή” της 13ης Ιουνίου 1936, εδημοσίευσεν σχετικήν επιστολήν αυτόπτου μάρτυρος, του επιβαίνοντος τότε του πλοίου εφέδρου σημαιοφόρου Κων. Κουλέτση, δικηγόρου».

Αυτά το καιρώ εκείνω, όταν, παρ’ όλη την μεγάλη τραγωδία υπήρχαν ακόμη φιλότιμο, ευθιξία και φιλοπατρία. (Κάποτε ακούγαμε την φράση: «παραιτήθηκε για λόγους ευθιξίας». Σήμερα η λέξη εξαφανίστηκε, αναπαύεται σε αραχνιασμένα λεξικά. Ευθιξία; Τι είναι αυτό; Τρώγεται;).

Τω καιρώ ετούτω, της αδιαντροπιάς και της προδοσίας, μαγαρίζονται ιερά και όσια, προσβάλλονται μνήμες αιματηρές... Θέλω όμως να ρωτήσω: Αγανάκτησαν οι πάντες – και ορθώς – κατά της ανθελληνικής δήλωσης του υπουργού. Αυτά πιστεύε, αυτά λέει. Και μάλιστα τα υποστηρίζει εδώ και χρόνια. Απλώς τώρα που ανήλθε σε ανώτατο αξίωμα, έγιναν ευρέως γνωστά, διότι, κατά τον θυμόσοφο παροιμιώδη λόγο «όσο ψηλότερα πηδάει η μαϊμού, τόσο περισσότερο φαίνεται ο κώλος της».

Εδώ και δέκα όμως χρόνια, τέτοιες προδοτικές θέσεις φιλοξενούνται στα σχολικά βιβλία γλώσσας και ιστορίας, εδώ και δέκα χρόνια δηλητηριάζονται τα παιδιά με ισχυρότατες δόσεις αφιλοπατρίας και εκκλησιομαχίας, αλλά ουδείς «επώνυμος» αντιδρά. Διάβασα δηλώσεις βουλευτών, ακόμη και «συντρόφων» του κυρ-Φίλη καταδικαστικές, γεμάτες οίστρο πατριωτισμού.

Γιατί, όμως, δεν επιδεικνύεται ο ίδιος ζήλος για τα βιβλία και τις αναθυμιάσεις τους;

Γιατί παραμένει αντουφέκιστο αυτό το αίσχος; Δεν γνωρίζουν ότι φέτος «κόπηκε» από την ύλη των πανελληνίων εξετάσεων της Γ’ λυκείου η Γενοκτονία των Ποντίων; Οι σελίδες 253-255, το κεφάλαιο «η μεθοδευμένη εξόντωση (γενοκτονία) των Ελλήνων του Πόντου», αφαιρέθηκαν, όπως και όλα τα κεφάλαια για τον Παρευξείνιο Ελληνισμό και στην θέση τους πρόσθεσαν ενότητες για την «ελληνική οικονομία κατά τους 19ο και 20ο αιώνες».

Το μήνυμα σαφές: Όλα είναι οικονομία, τίποτε άλλο δεν αξίζει στην ζωή!

Προσκυνήστε το θηρίο, τον «Μαμωνά». Η συντήρηση όμως της ιστορικής μνήμης είναι το πιο μεγάλο αμυντήριο, που διαθέτουμε. Το πιο ισχυρό όπλο. Αυτό που μας κράτησε στους αιώνες, με την πληθυντική, την διαχρονική ψυχή του. Το «εμείς» του Μακρυγιάννη. «Μάθαινε τα παλιά, να ξέρεις τα καινούργια», λέει η λαϊκή παροιμία. Το έχουμε ξαναγράψει. Η σημαντικότερη αποστολή της Παιδείας είναι η ένταξη, η σύνδεση των νέων με το παρελθόν. Όταν η Παιδεία ξεκόβει από τις ρίζες της, χάνει την συνείδηση της αποστολής της και ξεπέφτει σε τεχνική και σοφιστεία. Ερωτώ και πάλι: Η αφαίρεση της Γενοκτονίας από την ύλη δεν είναι μία έμμεση, ύπουλη μορφή άρνησής της;

Έχω μπροστά μου την Ιστορία της Γ’ γυμνασίου, στο κεφάλαιο «Ο Μικρασιατικός Πόλεμος (1919-1922)». Στις 10 σελίδες του κεφαλαίου δεν συνάντησα πουθενά την λέξη «Γενοκτονία». Γράφει για διωγμούς και εξόντωση, όμως Γενοκτονία δεν έγινε. Δεν είναι κι αυτό μία μορφή άρνησής της; Ίσως, δεν είναι η χειρότερη μορφή, η ειδεχθέστερη, να αρνούνται την Γενοκτονία, τα ίδια τα θύματά της;

Στο καινούργιο βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού αυτό που διαδέχθηκε το ρεπούσειο κουρελούργημα, διαβάζω στην σελίδα 196: «...στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οι διώξεις εναντίον των μειονοτικών ομάδων πήραν δραματικό χαρακτήρα. Προηγήθηκε η γενοκτονία των Αρμενίων. Ακολούθησαν σφαγή και ο συστηματικός διωγμός των Ελλήνων του Πόντου...».

Τι διαβάζουμε εδώ; Γενοκτονία των Αρμενίων, αλλά σφαγή και διωγμός των Ελλήνων του Πόντου. Είναι το ίδιο πράγμα η Γενοκτονία και η σφαγή; Όχι. Πού είναι οι Πόντιοι να ξεσηκωθούν για το πιο σοβαρό αυτό θέμα της άρνησης της Γενοκτονίας στα βιβλία των Ελλήνων μαθητών; Γνωρίζουμε ότι στο βιβλίο Γλώσσας της Γ’ Γυμνασίου, υπάρχει ενότητα που αναφέρεται στον διωγμό των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, ενώ αγνοείται προκλητικά η Γενοκτονία των Ελλήνων; (σελ. 58). Επιτρέπεται να διδάσκονται τα παιδιά κείμενο του Σημίτη του επονομαζόμενου «αρχιερέα της διαπλοκής», ο οποίος θεωρεί την «ελληνική και χριστιανική παράδοσή μας διαστρεβλωμένη και χωρίς απήχηση»; (σελ. 65).

Θα μπορούσαν να συνεχιστούν οι πικρές, και θλιβερές αναφορές. Τι κερδίζουμε εξ άλλου; Μια χούφτα φανατικών εθνομηδενιστών έγραψε τα βιβλία - και μας κυβερνά- και ένας ολόκληρος λαός καταπίνει αμαχητί τις δολορραφίες τους. Κάποτε, όταν τούτο το έθνος γεννοβολούσε ήρωες, κάποιοι αξιωματικοί επωμίζονταν και τις ευθύνες άλλων για τις συμφορές και προτιμούσαν το καλώς τεθνάναι ή αισχρώς ζην. Αυτοί ήταν η μαγιά για το καινούργιο ξεκίνημα. Τώρα «κούφιοι και οκνοί καταφρονούν» και εμπαίζουν το Εικονοστάσι του Γένους, κόκκαλα ιερά μαρτύρων και ηρώων και αθώων…

Η ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Οι καμπάνες από το πρωί στις εκκλησίες χτυπούν χαρμόσυνα, καθώς με ιδιαίτερη λαμπρότητα και επισημότητα τελέστηκε πριν από λίγο στην Κεφαλονιά , η ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτη κ. Δημητρίου.

Τον νέο Μητροπολίτη ενθρόνισε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, παρουσία της βουλευτού του Νομού Αφροδίτης Θεοπεφτάτου, του Δημάρχου Αλέξανδρου Παρίση, του Περιφερειάρχη Θόδωρου Γαλιατσάτου, του Αντιπεριφερειάρχη Παναγή Δρακουλόγκωνα, του Κλήρου, εκπροσώπων Πολιτικών και Στρατιωτικών Αρχών της πόλης και πλήθος πιστών.

Στην τελετή της ενθρόνισης που ξεκίνησε από την κεντρική πλατεία Αργοστολίου, συμμετείχαν η Φιλαρμονική της ΚΕΔΗΚΕ «Διονύσιος Λαυράγκας», το Λύκειο Ελληνίδων Παράρτημα Αργοστολίου, σπουδαστές της ΑΕΝ, αλλά και σχολεία από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση του νησιού.

Στη συνέχεια ο νέος Μητροπολίτης, εν πομπή, μετέβη στον Μητροπολιτικό Ναό του Αργοστολίου όπου εκεί πραγματοποιήθηκε η τελετή ενθρόνισης με τον λαό να αναφωνεί ΆΞΙΟΣ!

Ο νέος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας, είχε αφιχθεί νωρίς το πρωί στο νησί, με τους κατοίκους να του επιφυλάσσουν θερμή υποδοχή!

Παρακάτω εικόνες από την ενθρόνιση του Μητροπολίτη Κεφαλληνίας Δημητρίου

O νέος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Δημήτριος εισέρχεται στην Κεντρική Πλατεία Αργοστολίου

ΜΑΘΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΖΗΤΟΥΝ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Το φάρμακο και το μεγάλο μυστικό για την πρόοδο των παιδιών είναι η ταπείνωση. Η εμπιστοσύνη στον Θεό δίδει απόλυτη ασφάλεια. Ο Θεός είναι το παν.

Δεν μπορεί κανείς να πει ότι εγώ είμαι το παν. Αυτό ενισχύει τον εγωισμό. Ο Θεός θέλει να οδηγούμε τα παιδιά στην ταπείνωση. Τίποτα δεν θα κάνομε κι εμείς και τα παιδιά χωρίς την ταπείνωση.

Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά. Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε: «Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος, είσαι νέος, είσαι ανδρείος είσαι τέλειος!...». Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί.

Μπορείτε, όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή. Να του πείτε: «Παιδί μου, τα χαρίσματα που έχεις, ο Θεός σου τα έδωσε. Προσευχήσου να σου δώσει ο Θεός δυνάμεις, για να τα καλλιεργήσεις και να πετύχεις. Να σου δώσει ο Θεός την Χάρη Του». Τούτο δω είναι το τέλειο. Σ' όλα τα θέματα να μάθουν τα παιδιά να ζητάνε τη βοήθεια του Θεού.

Στα παιδιά ο έπαινος κάνει κακό. Τι λέει ο λόγος του Θεού; «Λαός μου, οι μακαρίζοντες υμάς πλανώσιν υμάς και την τρίβον των ποδών υμών ταράσσουσιν». Όποιος μας επαινεί, μας πλανάει και μας χαλάει τους δρόμους της ζωής μας. Πόσο σοφά είναι τα λόγια του Θεού!

Ο έπαινος δεν προετοιμάζει τα παιδιά για καμιά δυσκολία στη ζωή και βγαίνουν απροσάρμοστα και τα χάνουν και τελικά αποτυγχάνουν. Τώρα ο κόσμος χάλασε. Στο μικρό παιδάκι λένε όλο επαινετικά λόγια. Μην το μαλώσομε, μην του εναντιωθούμε, μην το πιέσομε το παιδί. Μαθαίνει, όμως έτσι και δεν μπορεί ν' αντιδράσει σωστά και στην πιο μικρή δυσκολία. Μόλις κάποιος του εναντιωθεί, τσακίζεται, δεν έχει σθένος.

Οι γονείς ευθύνονται πρώτοι για την αποτυχία των παιδιών στη ζωή και οι δάσκαλοι και καθηγητές μετά. Τα επαινούν διαρκώς. Τους λένε εγωιστικά λόγια. Δεν τα φέρνουν στο Πνεύμα του Θεού, τ' αποξενώνουν απ' την Εκκλησία.

Όταν μεγαλώσουν λίγο τα παιδιά και πάνε στο σχολείο μ' αυτό τον εγωισμό, φεύγουν απ' τη θρησκεία και την περιφρονούν, χάνουν το σεβασμό προς τον Θεό, προς τους γονείς, προς όλους. Γίνονται ατίθασα και σκληρά και άπονα, χωρίς να σέβονται ούτε τη θρησκεία ούτε τον Θεό. Βγάλαμε στη ζωή εγωιστές και όχι Χριστιανούς.

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης