Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2022

O AΓΙΟΣ ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ

 

 


Τη μνήμη του Αγίου Κορνηλίου του Εκατοντάρχου τιμά σήμερα, 13 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Για τον Άγιο Κορνήλιο αναφέρουν οι Πράξεις των Αποστόλων (Ι, 1-13). Ήταν θεοσεβούμενος Ρωμαίος Εκατόνταρχος. Άγγελος Κυρίου του υπέδειξε να συναντήσει τον Απόστολο Πέτρο. Ο Κορνήλιος μεταστράφηκε στο Χριστιανισμό και δίδαξε την διδασκαλία του Χριστού στην Φοινίκη, την Κύπρο, την Αντιόχεια και την Έφεσο.
 Εξελέγη Επίσκοπος Σκήψης της Μυσίας. Ο ιεραποστολικός του ζήλος απέφερε πλούσιους καρπούς και πολλοί ήσαν οι ειδωλολάτρες που πίστεψαν στο Ευαγγέλιο. Κάποιοι κατήγγειλαν τον Κορνήλιο στον Έπαρχο Δημήτριο, ο οποίος τον συνέλαβε και τον οδήγησε σε ειδωλολατρικό ναό ενώπιον πλήθους, προκειμένου να θυσιάσει στα είδωλα.
Ο Κορνήλιος όχι μόνο έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του αλλά κατάφερε με την ομολογία του να κάνει να πιστέψουν στη διδασκαλία του Ευαγγελίου η σύζυγος και ο υιός του Επάρχου.
Είπε μάλιστα στο Δημήτριο ότι η οικογένειά του δεν θα πάθει κανένα κακό. Ο Έπαρχος κατάλαβε λίγο αργότερα το νόημα των λόγων αυτών, όταν έγινε μεγάλος σεισμός που ισοπέδωσε το ναό και η σύζυγος με τον υιό του βγήκαν ανέπαφοι από τα ερείπια.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Δικαιοσύνης διαπρέπων τοις έργοις, τον φωτισμόν της ευσεβείας εδέξω και αποστόλων σύμπονος εδείχθης αληθώς, τούτοις κοινωνήσας γαρ, δι’ ενθέων καμάτων του Χριστού την σάρκωσιν ανέκραξας πάσι, μεθ’ ων δυσώπει σώζεσθαι ημάς τους σε τιμώντας, παμμάκαρ Κορνήλιε.

Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2022

ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΕΛΘΕΙ Ο ΘΥΜΟΣ ΚΛΕΙΣΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΔΥΝΑΤΑ

 


Γράφεις γιὰ τὸ θυμὸ στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνόητου. Ὁ θυμὸς ἀπὸ μόνος του, εἶναι φυσικός. Ὅπως τὰ νεῦρα στὸ σῶμα. Εἶναι καὶ αὐτὸς νεῦρο ψυχῆς. Καὶ ὀφείλει νὰ τὸν μεταχειρίζεται ὁ καθένας ἐναντίον τῶν δαιμόνων, ἀνθρώπων αἱρετικῶν, καὶ σὲ ὅσους τὸν ἐμποδίζουν ἀπὸ τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν δὲ θυμώνεις κατὰ τῶν ὁμοψύχων ἀδελφῶν ἢ γίνεσαι ἕκτος ἑαυτοῦ, χαλᾶς τὰ ἔργα τῶν χεριῶν σου, γνώριζε ὅτι πάσχεις ἀπὸ κενοδοξία καὶ κάνεις παράχρηση τοῦ νεύρου τῆς ψυχῆς. Ἀπαλλάσσεσαι δὲ μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς ὅλους καὶ τὴν ἀληθινὴ ταπεινώση.

Γι’ αὐτό, ὅταν σοῦ ἔλθει θυμὸς κλεῖσε τὸ στόμα δυνατὰ καὶ μὴ μιλήσεις σ’ αὐτὸν ποὺ σὲ βρίζει ἢ σὲ ἀτιμάζει ἢ σὲ ἐλέγχει ἢ μὲ πολλοὺς τρόπους καὶ χωρὶς λόγο σὲ πειράζει.

Καὶ αὐτὸς σὰν τὸ φίδι θὰ στρίψει μέσα στὴν καρδιά, θὰ ἀνέβει μέχρι τὸ λαιμό, καὶ ἀφοῦ δὲν θὰ τοῦ δώσεις διέξοδο θὰ πνιγεῖ καὶ θὰ σκάσει. Καί, ὅταν αὐτὸ ἐπαναληφθεῖ λίγες φορές, θὰ λιγοστέψει καὶ θὰ πάψει τελείως.

Ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος λογικὸς καὶ ἥμερος, διορθώνεται ἀσυγκρίτως καλύτερα μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὸν ἥμερο τρόπο, παρὰ μὲ τὸν θυμὸ καὶ τὴν ἀγριότητα.

Αὐτὸ τὸ βρῆκα καὶ ἐγὼ μετὰ ἀπὸ πολλὴ καὶ μεγάλη δοκιμασία. Μὲ τὸ καλὸ καὶ μὲ τὴν ἀγάπη μπορεῖς νὰ κάνεις πολλοὺς νὰ ἡμερέψουν, Καὶ ἂν κανεὶς εἶναι καλοπροαίρετος, τὸν κάνεις γρήγορα νὰ συμμορφωθεῖ, νὰ γίνει Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ.

Λοιπὸν, αὐτὸ λέω σὲ σένα καὶ σὲ ὅλους. Ποτὲ μὲ θυμὸ μὴ ζητᾶτε νὰ διορθώνεσθε, διότι πειρασμὸς τὸν πειρασμὸ δὲν βγάζει ἀλλὰ μὲ ταπείνωση καὶ ἀγάπη εἰλικρινῆ. Ὅταν βλέπεις ὅτι ὑπάρχει θυμός, ἄφησε πρὸς στιγμὴν τὴν διόρθωση. Καὶ ὅταν δεῖς ὅτι πέρασε ὁ θυμὸς καὶ ἦλθε εἰρήνη καὶ λειτουργεῖ χωρὶς πάθος ἡ διάκριση, τότε λὲς τὰ ὠφέλιμα.

Ποτὲ δὲν εἶδα ἐγὼ νὰ γίνει διόρθωση μὲ θυμό, ἀλλὰ πάντοτε μὲ ἀγάπη. Τότε καὶ ὁ νουθετούμενος θυσιάζεται. Λοιπὸν, ἔτσι νὰ κάνετε. Πάρε παράδειγμα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό σου. Πότε ἡμερεύεις; Μὲ τὶς ὕβρεις, ἢ μὲ τὴν ἀγάπη;

Καὶ δὲν θαυμάζεις τὸν λόγο ποὺ λέγει ἐκεῖνος ὁ Ἅγιος στὸ Γεροντικὸ «ὅτι ὁ θυμώδης καὶ ὀργίλος ἄνθρωπος, καὶ νεκρὸν ἀκόμη ἐὰν ἀναστήσει, δὲν εἶναι δεκτὸς στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ»!

Λὲς ὅτι σέβεσαι τοὺς λόγους μου. Δοκίμασε, λοιπὸν, ἐὰν ἀληθεύει αὐτό, νὰ κάνεις αὐτὰ πού σοῦ γράφω. Πνίξε τὸ πάθος, ὅταν ἔλθει νὰ σὲ πνίξει αὐτό. Κράτα τὸ φίδι μέσα κλειστὸ μία καὶ δυὸ καὶ πολλὲς φορές, καὶ ἀμέσως θὰ βρεῖς τὸ δρόμο τῆς χαρᾶς καὶ τῆς νίκης. Καὶ τότε θὰ ἐνεργήσουν ἀμέσως οἱ προσευχὲς ποὺ κάμνω γιὰ σένα. Καὶ ἀφοῦ νικηθεῖ ἡ μητέρα, καταπίπτει ὅλο τὸ σμῆνος τῶν θυγατέρων, ποὺ γεννᾶ ὁ θυμός.

Διότι τὰ κύρια πάθη, ποὺ γεννοῦν ὅλα τὰ ἄλλα, εἶναι θυμὸς καὶ ἐπιθυμία.

Λοιπόν, πνίξε μὲ ὅλη σου τὴ δύναμη τὸ θυμό, κάθε στιγμὴ ποὺ θὰ κινηθεῖ, καὶ θὰ τὸν βρεῖς τὴν ἑπομένη φορὰ ἀσθενέστερο. Καὶ πάλιν ἐξακολούθησε νὰ τὸν κτυπᾶς καὶ νὰ τοῦ κόβεις τὸ κεφάλι -ὅταν τὸν δεῖς νὰ σηκώνει κεφάλι καὶ σὲ λίγο θὰ δημιουργηθεῖ ἡ ἀταραξία ποὺ εἶναι ὁ καρπὸς τῆς μακροθυμίας. Μετὰ ἀκολουθεῖ εἰρήνη καὶ χάρις, καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἀγαθά.

Ἀντιστάσου λοιπὸν μὲ ἀντίρρηση. Μὴν ἀφήνεις τοὺς λογισμοὺς νὰ εἰσέρχονται, ἀλλὰ πολέμησε μὲ τὴν προσευχή. Πολέμησε μὲ ἀνδρεία καὶ ὄχι μὲ χαυνότητα. Καὶ ἀμέσως παραλύουν. Καὶ κάνοντας ἔτσι θὰ ἀνθήσει τὸ ἄνθος τῆς καθαρότητας καὶ ἁγνείας, καὶ θὰ χαίρεται ἡ ψυχή σου χαρὰ ἀνεκλάλητη καὶ θὰ ἔχεις πληροφορία ὅτι ἀπὸ τώρα σοῦ ἑτοιμάσθηκε τόπος τῆς ἀναπαύσεως.

Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΔΕΝ ΕΓΚΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟ ΒΙΟ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ




  Η τελειότητα των Χριστιανών δεν έγκειται στον αλάνθαστο βίο αλλά στη μετάνοια.
Η μετάνοια είναι αυτή η οποία μας σώζει και μας καθιστά τέκνα Θεού.
Και μετανοεί ο άνθρωπος ο ταπεινός, ο οποίος καταλαβαίνει την κατάστασή του και ζητά από το Θεό τη Θεία βοήθεια.
Ο υπερήφανος δεν μετανοεί ποτέ διότι έχει καλή εικόνα για τον εαυτό του.
Γιατί νομίζει ότι είναι καλός.
Έχει φτιάξει ένα είδωλο του εαυτού του και το προσκυνά μέρα-νύχτα. Και αλοίμονο σε όποιον αμφισβητήσει το είδωλό του!
Δεν θα δεχτεί καμία αμφισβήτηση.
Αλλά ο ταπεινός άνθρωπος συνέτριψε τα είδωλα και προσκυνά τον μόνο αληθινό Θεό και ζήτα από Αυτόν τη δύναμη και τη βοήθεια Του και να βασιλεύσει Αυτός μέσα στην καρδιά του.
Και τότε γίνεται τέλειος! Έστω και αν έχει εξωτερικά πολλές ατέλειες.
Γίνεται τέλειος διότι η ταπείνωση και η μετάνοια τον παραστέκει ενώπιον του Θεού ως τέλειο δημιούργημά Του και πραγματικό τέκνο Θεού.
Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΑΙΝΟΣ:Η ΔΕΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

 Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Η δειλία είναι απόρροια της θεοποιήσεως του εαυτού μας


 Το σώμα μας είναι ευόλισθο σε κάθε αμαρτία, επιρρεπές σε κάθε αρρώστια κ η ψυχή μας ομοίως.

Μας θίγει κάποιος; Ευθύς μας καταλαμβάνει ο εγωισμός. Μας πικραίνει; Στενοχωρούμεθα.

Τι είναι όλα αυτά; Αρρώστιες είναι. Η ζήλεια δεν είναι αρρώστια της ψυχής; Η κενοδοξία επίσης;

Όλα τα πάθη μας είναι αρρώστιες. Ο άνθρωπος γενικώς είναι άρρωστος.

Γι’ αυτό και ο Χριστός ονομάζεται Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων. Αρρωσταίνουμε διότι αμαρτάνουμε εκόντες άκοντες.

Για τον λόγο αυτό ο Αββάς Ησαΐας λέγει:

Μην φοβάσαι ποτέ την αρρώστια.

Μην φοβάσαι ότι θα αρρωστήσεις.

Μην σε νοιάζει αν είσαι άρρωστος.

Ο άρρωστος μπορεί να γίνει απόστολος του Θεού, σκεύος εκλογής, ενώ ο υγιής κατά κανόνα είναι σκληρός, ανάλγητος, ανελεήμων, δεν μπορεί να πλατύνει την καρδιά του. Γι’ αυτό και οι ασθενείς άνθρωποι συνήθως είναι γλυκείς, στοργικοί, δείχνουν συμπάθεια προς τους άλλους, έχουν δυνατότητα να παρακαλέσουν τον Θεό.

Μην φοβάσαι λοιπόν τις αρρώστιες. Έπαθες έλκος; Έπαθες γαστροραγία; Μην φοβάσαι δεν παθαίνεις τίποτε. Εάν έχασες λίγο αίμα, θα φας τρία πορτοκάλια και θα είσαι εντάξει.

Προσβλήθηκαν τα μάτια σου και έχασες το φως σου; Δεν είναι τίποτε. Θα σε φωτίζει ο Θεός τώρα.

Έχεις καρκίνο; Τώρα μετρώνται πιο εύκολα οι μέρες σου και μπορείς να ετοιμασθείς και να πας γρηγορότερα στον ουρανό.

Οτι κι αν έχεις σε όλη σου την υπόσταση, κι αν ακόμη αμάρτησες, κι αν έχεις ασθένειες στο σώμα και στην ψυχή, μην ανησυχείς, μην αγκομαχάς με την σκέψη, τι φάρμακα να πάρω, να κάνω ή να μην κάνω εγχείρηση, μήπως είναι επικίνδυνη. Ό,τι θέλεις κάνε, μονο να μείνεις ήρεμος. Προ πάντων μη φοβάσαι μη τυχόν αρρωστήσεις. Όποιος φοβάται την σωματική ασθένειαν δεν μπορεί να φτάσει στο κατά φύσιν του Χριστού·παραμένει στο παρά φύσιν.

Μικροψυχία είναι δειλία, το τρομερό αυτό πάθος που εξαρθρώνει τον άνθρωπο. Όποιος είναι δειλός δεν μπορεί να κάνει τίποτε.

Αν όμως κάποιος αγαπά τον Θεό και είναι και δειλός; Αν είσαι δειλός, λέγει, τότε πρόσπεσε εις τον Θεον εν παντί κόπω, δυνατός εστίν ο Θεός αναπαύσαι. Πέσε στα γόνατα, ταπεινώσου, προσκύνησε τον Θεόν και πες του: Θεέ μου φοβάμαι μήπως αρρωστήσω ή φοβάμαι που αρρώστησα, και χύσε δάκρυα. Κάνε οτι μπορείς για να σε λυπηθεί ο Θεός. Είναι ο μόνος που μπορεί να σε αναπαύσει.

Η δειλία είναι απόρροια της θεοποιήσεως του εαυτού μας, της επιθυμίας μας να επιμηκύνουμε την ζωή μας, και η ζωή μας να είναι πλατυσμός, να μην πονάμε, να μην στενοχωρούμεθα, να μην βρεθούμε στην δύσκολη θέση να μας περιποιηθούν οι άλλοι.



Ο ΑΓΙΟΣ ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ

 

 


Τη μνήμη του τιμά σήμερα, 12 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Αυτόνομος, ήταν επίσκοπος στην Ιταλία όπου αναγκάστηκε να φύγει, διότι τον κατηγόρησαν ότι προσείλκυε πολλούς ειδωλολάτρες στον χριστιανισμό.
Έφτασε λοιπόν στους Σωρεούς της Βιθυνίας, φιλοξενούμενος από έναν ευσεβή χριστιανό, τον Κορνήλιο, τον όποιο αφού του δίδαξε τις χριστιανικές του γνώσεις, τον χειροτόνησε σε διάκονο. Συγχρόνως έχτισε ναό προς τιμήν του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Έπειτα, πήγε στη Λυκαονία και Ίσαυρία, όπου κήρυξε τον Θείο Λόγο, και όταν επέστρεψε στους Σωρεούς, χειροτόνησε τον Κορνήλιο Ιερέα.
Όταν ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός άρχισε να ασκεί πιέσεις στους χριστιανούς της Βιθυνίας, ο Άγιος Αυτόνομος έφυγε και πήγε να κηρύξει το Θείο Λόγο στις πόλεις του Ευξείνου Πόντου.
Κατόπιν, αφού περιόδευσε σε πολλές πόλεις της Μ. Ασίας κηρύττοντας την Αλήθεια του Ευαγγελίου, πήγε σε μια πόλη δίπλα στους Σωρεούς, τις Λίμνες. Εκεί οι ειδωλολάτρες πίεζαν τους χριστιανούς να θυσιάσουν στα είδωλα. Αυτοί, όμως, αντίθετα, τα συνέτριψαν. Οι ειδωλολάτρες, τότε, για να εκδικηθούν, την ώρα της Θείας Λειτουργίας εισέβαλαν στο ναό και σκότωσαν τον Άγιο Αυτόνομο, διότι τον θεωρούσαν υπεύθυνο.
Έτσι, μαρτυρικά ο Άγιος Αυτόνομος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.
Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Εκ Δυσμών ανατείλας ως αστήρ ουρανόφωτος, και προς την Εώαν εκλάμψας, ταίς ακτίσι των τρόπων σου, τον Ήλιον της δόξης Ιησούν, εδόξασας αθλήσει σου στερρή, διά τούτο εδοξάσθης θεουργικώς, Αυτόνομε Πατήρ ημών. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου, πάσιν Ιάματα.

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2022

ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 




 Οι άνθρωποι θέτουν όρια. Έχουν μέτρο και αυτό το μέτρο είναι εκείνο το οποίο μετρά και τις δυνατότητες τους. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να ξεπεράσει τις δυνατότητές του διότι είναι πεπερασμένες. Πεπερασμένος σημαίνει ότι έχει αρχή και τέλος.

 Αυτή η αρχή και το τέλος τον εγκλωβίζει σε όρια. Εκείνο το οποίο δεν έχει όρια όπως ακούσαμε στο ιερό Ευαγγέλιο είναι η αγάπη του Θεού και η αγάπη του Θεού καταδεικνύεται στον λόγο που ακούσαμε σήμερα αδελφοί μου που λέγει: «Οὕτω γαρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον ὥστε τὸν υἱὸ αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μή ἀπόλυται ἀλλ ἕχει ζωὴν αἰώνιον». Πολύ απλά αυτό σημαίνει ότι ο Θεός πεθαίνει από αγάπη, πεθαίνει για την αγάπη. Γίνεται έτσι η προσωποποιημένη αγάπη.

 Στο πρόσωπο του Χριστού μας το συναίσθημα, η ιδέα αν θέλετε, η κατάσταση γίνεται απτό γεγονός, γίνεται πρόσωπο Ιησούς Χριστός. Αυτό ζούμε στην ζωή της Εκκλησίας μας. Την προσωποποιημένη αγάπη. Την αγάπη την οποία μπορούμε να την ψηλαφίσουμε, να την νιώσουμε, να την γευτούμε και να σωθούμε μέσα στο Μυστήριο του Θεού, που λέγεται Θεία Ευχαριστία.
 Ο άρτος της ζωής «ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς». Κατέβη για να υψωθεί επί του Σταυρού, κατέβηκε τόσο χαμηλά έως τα τάρταρα του άδη για να ανυψώσει τον άνθρωπο και να τον αναγάγει στον ουρανό, να καθαρίσει την εικόνα του και να την αποκαταστήσει.

 Αυτή η αποκατάσταση ήδη είχε ξεκινήσει προ καταβολής κόσμου και της δημιουργίας του ανθρώπου μέσα στο προαιώνιο σχέδιο του Θεού. Αυτή η αγάπη φάνηκε με την δημιουργία του κόσμου. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κάποια ιστορική στιγμή, όμως πριν από αυτόν δημιουργήθηκε το σύμπαν, τα άστρα, ο ήλιος, και η γη μας, με τις τόσες ομορφιές και την τελειότητα τους. Και όλα αυτά για τον άνθρωπο. Όλη η φύσις στην υπηρεσία του ανθρώπου.

 Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο. Και όμως αυτή η αγάπη του Θεού είναι πιο μικρή από την άλλη, την μεγάλη αγάπη Του. Αυτή την αγάπη την βλέπουμε υψωμένη επί του Σταυρού «οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται». Ο Θεός παραδίδει τον μονογενή, τον ηγαπημένο, να υψωθεί «ὡς ὁ ὄφις ἐν τῇ ἐρήμῳ» την εποχή του προφήτη Μωϋσή προκειμένου, όπως ο χάλκινος εκείνος όφις καρφωμένος επί του ξύλου έσωζε τους Ισραηλίτες, έτσι και ο Χριστός μας υψώθηκε επί του ξύλου του Σταυρού ώστε κανείς να μην απολεσθεί από το δηλητήριο του διαβόλου.

 Από τα σημερινά λόγια του ιερού Ευαγγελίου καταλαβαίνουμε τον σκοπό για τον οποίο ήλθε και ενηνθρώπησε ο Χριστός μας τον κόσμο. Να χαρίσει την αιώνια ζωή στον κοσμικό άνθρωπο. Αυτό που ζητά από εμάς είναι πίστη, υική αφοσίωση και απόλυτη εμπιστοσύνη.
 Να κατοικήσει στις καρδιές μας, να βγούμε από την φιλαυτία μας και να προχωρήσουμε στην δική του αγάπη. Να πεθάνει ο παλαιός άνθρωπος και να γεννηθεί ο νέος ο ανακαινισμένος από την αγάπη και την θυσία του Κυρίου μας. Αμήν!

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ:ΝΑ ΖΗΤΑΤΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

 

Άγιος Νεκτάριος: Να ζητάτε καθημερινά από το Θεό την αγάπη

Επιδιώκετε την αγάπη. Ζητάτε καθημερινά από το Θεό την αγάπη. Μαζί με την αγάπη έρχεται και όλο το πλήθος των αγαθών και των αρετών.

Αγαπάτε για ν’ αγαπάστε και σείς από τους άλλους. Δώστε στο Θεό όλη σας την καρδιά, ώστε να μένετε στην αγάπη. «Ο μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ μένει» (Α’ Ιωάν. 4,16).

Οφείλετε να έχετε πολλή προσοχή στις μεταξύ σας σχέσεις και να ευλαβείστε ο ένας τον άλλον ως πρόσωπα ιερά, ως εικόνες του Θεού. Να μην αποβλέπετε ποτέ στο σώμα η στην ομορφιά του, αλλά στην ψυχή.

Προσέχετε το αίσθημα της αγάπης, γιατί όταν η καρδιά δεν θερμαίνεται από την καθαρή προσευχή, η αγάπη κινδυνεύει να γίνει σαρκική και αφύσικη- κινδυνεύει να σκοτίσει το νού και να κατακάψει την καρδιά.

Πρέπει να εξετάζουμε καθημερινά μήπως η αγάπη μας δεν απορρέει από το σύνδεσμο της κοινής μας αγάπης προς το Χριστό∙ μήπως δεν πηγάζει από το πλήρωμα της αγάπης μας προς τον Κύριο.

Αυτός που αγρυπνεί να διατηρήσει αγνή την αγάπη, θα φυλαχθεί από τις παγίδες του πονηρού που προσπαθεί σιγά -σιγά να μετατρέψει την χριστιανική αγάπη σε αγάπη κοινή και συναισθηματική.

O ΑΓΙΟΣ ΕΥΦΡΟΣΥΝΟΣ Ο ΜΑΓΕΙΡΑΣ

 

 


Τη μνήμη του Αγίου Ευφροσύνου του Μάγειρα τιμά σήμερα, 11 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ευφρόσυνος υπήρξε αγράμματος, αλλά αληθινά ευσεβής και πιστός. Έκανε οικονομίες με στερήσεις του εαυτού του, μόνο και μόνο για να κάνει ελεημοσύνες.
Το επάγγελμα του, του επέτρεπε να τρώει πρώτος τα καλύτερα φαγητά. Αυτός όμως, δεν θέλησε να το μεταχειριστεί ποτέ. Έτρωγε με μεγάλη ευχαρίστηση τα χόρτα και τις ελιές του, τη στιγμή που έβραζαν ή έψηναν μπροστά του τα ορεκτικότερα κρέατα και τα προκλητικότερα ψάρια.
Κατόπιν ο Ευφρόσυνος πήγε σε μοναστήρι, όπου και εκεί εξασκούσε το έργο του μαγείρου.
Αλλά αυτός, αντίθετα από ότι στα κοσμικά ξενοδοχεία, στο μοναστήρι έφτιαχνε μετριότατο φαγητό.
Σε μερικούς που τον ειρωνεύονταν γι’ αυτή του την κατάσταση, ο Ευφρόσυνος με πραότητα απαντούσε: «Η καλή μαγειρική δεν είναι τόσο καλός βοηθός για την βασιλεία των ουρανών. Την πολλή ευφροσύνη που ζητούν τα σώματα, θα τη χάσουν κατ’ ανάγκην οι ψυχές. Και εγώ δεν έχω εδώ προορισμό να σας κολάσω».
Τελικά ο Ευφρόσυνος, πέθανε σ’ ένα ερημικό ησυχαστήριο. Και η Εκκλησία, που ξέρει ότι στην αιώνια ζωή δεν έχει κανένα ανώτερο δικαίωμα από έναν μάγειρα ένας βασιλιάς ή φιλόσοφος, ανέγραψε μεταξύ των αγίων της τον μάγειρα Ευφρόσυνο, επειδή ήξερε και να πιστεύει και να ζει κατά το θέλημα του Θεού.
Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Ταπεινώσει καρδίας Πάτερ Ευφρόσυνε, τω μαγειρείω προσφέρων διακονίαν την σην, επληρώθης αληθώς Αγίου Πνεύματος· όθεν εγνώρισεν ημίν, την σην δόξαν ο Θεός, δι’ ιερέως οσίου· ης και ημάς θεοφόρε, μετόχους δείξον ταίς πρεσβείαις σου.

Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2022

ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΕΝ ΤΩ ΣΩΜΑΤΙ ΜΟΥ ΒΑΣΤΑΖΩ



“Ἐγὼ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω” (Γαλ. 6,17)

“Αρκετὰ ἔχω πάθει γιὰ τὸν Κύριο ᾿Ιησοῦ, ὅπως δείχνουν τὰ σημάδια στὸ σῶμα μου”


Το να πάθεις για κάποιον άλλο θεωρείται απόδειξη αγάπης, κάποτε μεγάλης. Συνήθως παθαίνουμε από τον άλλο, όταν κάνουμε λανθασμένες επιλογές, όταν επενδύουμε σε πρόσωπα τα οποία δεν είναι στην πραγματικότητα έτοιμα να μας αποδεχτούν, ούτε μας ταιριάζουν. Όπως και να το δούμε, δεν ταιριάζουμε όλοι με άλλους. Κάποτε η ανάγκη μας να υπερνικήσουμε την μοναξιά, μας οδηγεί να εμπιστευθούμε και να την πάθουμε. Αλλά το να πάθουμε για κάποιο πρόσωπο που αγαπούμε είναι εκλογή που μέσα στην λύπη, κρύβει χαρά.

Ο Χριστός επάνω στον σταυρό έπαθε για όλη την ανθρωπότητα, την πρώην, την τότε, την επόμενη, μέχρι της συντελείας του αιώνος. Δεν έχασε κάτι από αυτό που ήταν. Έδειξε ότι της αγάπης ουκ έστιν όριο. Το πάθος δεν καταπίνεται αυτόματα. Θέλει η αγάπη να υπερνικήσει το στοιχειώδες της ύπαρξης: την επιβίωσή της, την ροπή να μην πεθάνει. Γι᾽ αυτό και ο Χριστός δοκιμάστηκε πριν τον σταυρό, στην αγωνία της Γεθσημανή, όντας άνθρωπος τέλειος κατά πάντα, όπως και τέλειος Θεός. Το πρόσωπό Του ένα. Εκούσια το ανθρώπινο θέλημα έδωσε τόπο στο θεϊκό. Δεν έπαψε όμως να συνυπάρχει. Μετά το εκούσιο πάθος όμως, αναστήθηκε. Γιατί εκεί είναι η πλήρωση, η ολοκλήρωση του σταυρού: η ανάσταση.

Οι άνθρωποι παθαίνουμε για τους άλλους επειδή αγαπούμε. Μέσα μας όμως δεν είναι πάντοτε ενεργή η ελπίδα, η προοπτική, η πίστη της ανάστασης. Η καρδιά μας μένει στις μικρότερες ή μεγαλύτερες θυσίες, αλλά δεν μπορεί να δεχτεί ότι μέσα από την θυσία έρχεται η ανάσταση. Μέσα από την νέκρωση του θελήματος, ανθίζει η αγάπη. Είναι βαρύ το να πάθεις για τον άλλο. Δεν το αντέχεις ή νομίζεις ότι δεν το αντέχεις. Ίσως γιατί δεν ξεκινάμε από το παθείν για τον Χριστό. Από την απόφαση ότι η μικρή θυσία του χρόνου για προσευχή, για ένα χαμόγελο στον άλλο, για να τον δούμε και να τον ακούσουμε, για μια κουβέντα αλήθειας, αλλά και η μεγαλύτερη θυσία να τον συγχωρέσουμε γιατί δεν είναι όπως τον θέλουμε, δεν περνά εύκολα από τον νου μας σε καιρούς, στους οποίους το “εγώ” είναι το κλειδί της θεωρούμενης ευτυχίας. Η δαιμονική αυταπάτη. Μόνο μέσα από τον άλλον, τον πλησίον, τον άνθρωπό μας, τον φίλο και τον εχθρό, τον ξένο και τον οικείο, μπορείς να πάθεις για τον Χριστό.

Ο απόστολος Παύλος, στο ανάγνωσμα της Κυριακής προ της Υψώσεως, καυχιέται για τον σταυρό του Χριστού, αλλά και μαρτυρεί για τα σημάδια στο σώμα του που έπαθε για το υπέρ παν όνομα: του Κυρίου Ιησού. Αυτόν που πολέμησε, γιατί δεν ήταν όπως Τον ήθελε. Αυτόν όμως που αποδέχτηκε την κλήση Του, γιατί κατάλαβε πως στην αγάπη είναι το φως. Στον Σταυρό η Ανάσταση. Στον πλησίον η λύτρωση. Ας μας δείχνει ότι το να πάθεις για τον άλλον, όσο βαρύ κι αν είναι, ανοίγει τον δρόμο. Κι αν δεν μπορούμε, ας παρακαλούμε για την έλλειψή μας. Κάθε στιγμή είναι μια νέα αρχή.


π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 11/09/22-ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗ Γ' 13-17

 Ύψωση του Τιμίου Σταυρού: Τιμάται στις 14 Σεπτεμβρίου | Dogma

Πρεσβ. Χαρίτων Θεοδώρου

Πρωτότυπο Κείμενο

Εἶπεν ὁ Κύριος· Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ καθὼς Μωυσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.

Νεοελληνική Απόδοση

Είπε ο Κύριος: «Κανένας δεν ανέβηκε στον ουρανό παρά μόνο ο Υιός του Ανθρώπου, που κατέβηκε από τον ουρανό, και που είναι στον ουρανό. Όπως ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του Ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ’ αυτόν να μη χαθεί αλλά να ζήσει αιώνια. Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια. Γιατί, ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι’ αυτού».

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 11/09/22-ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ ΣΤ' 11-18

 Ο Απόστολος Παύλος: Ο αληθινά Μεγάλος


Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀδελφοί, ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. Ὅσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. Ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. Καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν ᾿Ισραὴλ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν.

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, προσέξτε με πόσο μεγάλα γράμματα σας γράφω τώρα με το ίδιο μου το χέρι. Όσοι θέλουν ν’ αποκτήσουν καλή φήμη στους ανθρώπους, αυτοί σας υποχρεώνουν να περιτέμνεστε, με μόνο στόχο να μην καταδιώκονται από τους Ιουδαίους εξαιτίας του σταυρού του Χριστού. Άλλωστε ούτε κι αυτοί που επιμένουν στην περιτομή τηρούν το νόμο. Απλώς θέλουν να περιτέμνεστε εσείς, για να καυχηθούν ότι σας κατάφεραν να το κάνετε. Όσο για μένα, δεν θέλω άλλη αφορμή για καύχηση εκτός από το σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, το σταυρό που πάνω του ο κόσμος πέθανε για μένα κι εγώ για τον κόσμο. Για όσους ανήκουν στον Ιησού Χριστό δεν έχει καμιά σημασία ούτε το να κάνεις περιτομή ούτε το να μην κάνεις, αλλά όλοι είναι νέα δημιουργήματα του Θεού. Όσοι ακολουθούν αυτή την αρχή, θα έχουν την ειρήνη και το έλεος του Θεού μαζί τους, αυτοί και όλος ο λαός του Θεού. Στο εξής κανένας ας μη μου δημιουργεί προβλήματα. Αρκετά έχω πάθει για τον Ιησού, όπως δείχνουν τα σημάδια στο σώμα μου. Η χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού εύχομαι να είναι μαζί σας, αδελφοί μου. Αμήν.

ΑΝΟΡΕΞΙΚΑ ΠΡΟΤΥΠΑ


                Πλήθος δημοσιευμάτων που παρουσιάζουν ιατρικές έρευνες δεν αφήνουν κανέναν περιθώριο παρερμηνείας: μία από τις πιο ισχυρές παρενέργειες της πανδημίας, ιδίως κατά την περίοδο του εγκλεισμού, ήταν η αύξηση του κρουσμάτων νευρικής ανορεξίας στους εφήβους, κυρίως στα κορίτσια. Το άγχος και η κατάθλιψη εξαιτίας του κορωνοϊού, ήρθαν να συναντήσουν την προτυποποίηση των ισχνών μοντέλων του Instagram, γεγονός που δημιουργεί ζητήματα μη αποδοχής του σώματος στους/στις εφήβους, καθότι ο φόβος ότι ο/η έφηβος/η δεν είναι ελκυστικός/ή εξαιτίας κάποιων περιττών κιλών επιτάθηκε από το ότι έμειναν κλεισμένοι για μεγάλο χρονικό διάστημα στο σπίτι τους, χωρίς να μπορούν να συναντούν από κοντά συνομηλίκους τους και η μόνη δυνατότητα επικοινωνίας που είχαν ήταν διά των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, δηλαδή διά της εικόνας τους. Έφηβες, κυρίως, νοσηλεύτηκαν στην Αθήνα, σε ψυχιατρικές (κυριολεκτικά) πτέρυγες, προκειμένου να συνέλθουν και να πάρουν με το ζόρι βάρος, για να συνεχίσουν με ψυχοθεραπεία, ώστε να μάθουν να ξαναζούνε. Κάποιοι/ες έχασαν τις πανελλήνιες εξετάσεις επειδή δεν είχαν δυνάμεις να διαβάσουν, κάποιοι/ες επεδόθησαν σε έναν αγώνα να κρατήσουν σε φόρμα το σώμα τους, ξεχνώντας να τρώνε, με αποτέλεσμα να φτάσουν ένα βήμα πριν τον θάνατο.

                Πέρα από το ψυχολογικό θέμα που η προτυποποίηση των ισχνών σωμάτων έχει επιφέρει, υπάρχει και μία παράμετρος η οποία συνδέεται άμεσα με τον πολιτισμό μας εν γένει. Ο σύγχρονος άνθρωπος, στην προσπάθειά του να ελέγξει τα πάντα στον εαυτό του, προσέχει υπερβολικά τις λεπτομέρειες της εμφάνισής του. Επιμαρτυρούν τούτο η βιομηχανία ρούχων, υποδημάτων, καλλυντικών και κοσμημάτων, αλλά και η προβολή του σώματος σε μία αναζήτηση επιδοκιμασίας, κυρίως σεξουαλικής, από την πλευρά των άλλων. Το διαπιστώνουμε το καλοκαίρι, με τα μαγιό στην θάλασσα, με την ενδυμασία ανδρών και γυναικών που αποκαλύπτει με άνεση το σώμα για να προσεχτεί, την γυμνότητα που θεωρείται φυσικότητα.

                Οι έφηβοι πάλι έχουν ως σημείο της κρίσης ταυτότητας, που διανύουν κατά την περίοδο αυτή της ζωής τους, την ανάγκη να αποδεχτούν το σώμα τους, όπως αυτό μεταβάλλεται αναπτυξιακά. Έρχεται η καταιγίδα των φωτογραφιών, η οποία οδηγεί τους πάντες σε έναν ανταγωνισμό που, συχνά, ο διάβολος τον καθιστά αρρωστημένο, καθώς τους στρέφει προς την φιληδονία, εν επιγνώσει ή και ανεπίγνωστα. Η εποχή μας έχει οδηγήσει την ανάγκη του ανήκειν σε κοινότητες φίλων σε ανήκειν σε κοινότητες σωμάτων. Αν δεν επιδοκιμαστώ για το σώμα μου, είμαι καταδικασμένος/η.

                Η Εκκλησία, εκτός από το να καταγγέλλει την αμαρτία και την φιληδονία, κάποτε με λόγους που δεν θα τους ακούσει κανείς, χρειάζεται να ξαναδιατυπώσει μία θεολογία για το σώμα στηριγμένη στην ορθόδοξη παράδοση: πριν φτάσουμε στην αγιότητα, που για κάποιους, δυστυχώς, έγκειται κυρίως στην κατάργηση του σώματος και του έρωτα, να γίνει κατανοητό ότι το σώμα μας είναι δώρο του Θεού. Η αξία του δεν έγκειται στο πώς την διαμορφώνει το πρότυπο της εποχής, αλλά στο γεγονός ότι το σώμα γίνεται λόγος, πηγή δηλαδή επικοινωνίας με τον συνάνθρωπο. Ότι το σώμα αποτυπώνει την κατάσταση της καρδιάς μας. Ότι το μείζον δεν είναι πόσο γυμνασμένο ή πόσο αδύνατο είναι, αλλά το αν είναι, και με επιλογή μας, οργανικά δεμένο με την ψυχή μας, δηλαδή αν αγαπάμε και μ’  αυτό. Έτσι θα βοηθηθούν έφηβοι και γονείς να νιώσουν την μοναδικότητα και την ομορφιά τού να είναι παιδιά Θεού και να αντέξουν την καταιγίδα προτυποποίησης συγκεκριμένων σωματικών τύπων.   

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 

ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΜΗΝΟΔΩΡΑ,ΜΗΤΡΟΔΩΡΑ ΚΑΙ ΝΥΜΦΟΔΩΡΑ


 


Τη μνήμη των Αγίων Μηνοδώρας, Μητροδώρας και Νυμφοδώρας τιμά σήμερα, 10 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Οι Αγίες Μηνοδώρα, Μητροδώρα και Νυμφοδώρα ήταν αδελφές και κατάγονταν από τη Βιθυνία. Η λάμψη της παρθενίας και η ωραιότητα των ψυχών και των σωμάτων της έκαναν της τρεις αδελφές να είναι καύχημα των χριστιανών ενώ οι φροντίδες και οι συνήθειες του κόσμου δεν της απασχολούσαν.
Η μόνη της φροντίδα ήταν «μετά αιδούς καί σωφροσύνης κοσμείν εαυτάς, ή εν πλέγμασιν ή χρυσώ ή μαργαρίταις ή ιματισμώ πολυτελεί» (Α’ προς Τιμόθεον, β’ 9).
Δηλαδή φρόντιζαν να στολίζουν τον εαυτό τους με συστολή και σωφροσύνη και όχι με φιλάρεσκα πλεξίματα των μαλλιών τους ή με χρυσά ή μαργαριτένια κοσμήματα ή με ρούχα πολυτελή.
Για την αγάπη, λοιπόν του Χριστού, άφησαν την πατρίδα της και πήγαν να κατοικήσουν σε ένα λόφο, κοντά στα Πύθια θερμά λουτρά. Εκεί ασκήτευαν και καλλιεργούσαν ακόμα περισσότερο τη σωφροσύνη της. Γι’ αυτό αξιώθηκαν από το Θεό να θεραπεύουν ασθένειες, και έτρεχε κοντά της πλήθος κόσμου.
Όταν το έμαθε αυτό ο έπαρχος Φρόντων, έστειλε και συνέλαβε της τρεις αδελφές. Βλέποντας, της τη φρόνηση και τη σύνεση, αλλά και την αφοβία με την οποία τον αντιμετώπισαν, διέταξε και της βασάνισαν με τα πιο φρικτά βασανιστήρια. Της υπέμειναν με ανδρεία τα μαρτύρια και έτσι ένδοξα παρέδωσαν της ψυχές της στο νυμφίο της Χριστό (290 μ.Χ.).
Ο έπαρχος θέλησε να κάψει τα σώματα της, αλλά οι φλόγες έκαψαν τον ίδιο και έπειτα καταρρακτώδης βροχή έσβησε τη φωτιά. Τα σώματα των τριών παρθένων τάφηκαν με σεβασμό από της χριστιανούς.
Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Τον τρισάριθμον σύλλογον και θεόπλοκον, των αυτάδελφων παρθένων στέψωμεν θείαις ωδαίς, ανδρικώς γαρ τον εχθρόν κατετροπώσαντο, όθεν προιστάντι ημών των βοώντων εκτενώς, χαίρε, σεμνή Μηνοδώρα, συν Μητροδώρα τη θεία και Νυμφοδώρα τη θεόφρονι.

Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2022

Ο ΘΕΟΣ ΘΕΜΕΛΙΩΝΕΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ,ΑΛΛΑ Ο ΙΔΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ




  Ὁ Θεὸς θεμελιώνει τὸν χρόνο, ἀλλὰ ὁ Ἴδιος εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸν χρόνο. Ἄν ἐγώ θεμελιώνω τὸ σπίτι μου, εἶμαι ἔξω ἀπὸ τὸ θεμέλιο πού βάζω. Διότι δὲν θὰ εἶχε ἔννοια ἐγώ νὰ θεμελιώνω καὶ νὰ εἶμαι ὁ ἴδιος τὸ θεμέλιο. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι κύριος τοῦ χρόνου, σημαίνει ὅτι δὲν παλιώνει ὁ Θεός. 
 Ὑπάρχει μία ὡραῖα ἔκφραση στὴν Άγ. Γραφὴ, γιατὶ, πῶς νὰ τὰ ἐκφράσει κάνεις ἀλλιῶς; ἡ Άγ. Γραφὴ ἐκφράζεται δημωδώς, γιὰ νὰ γίνει κατανοητὴ καὶ ἀπὸ τὸ πιὸ μικρὸ παιδί, καὶ ἀπὸ τὸν πιὸ ἀγράμματο ἄνθρωπο. 
«Ὅ παλαιὸς τῶν ἡμερῶν», στὴν Ἀποκάλυψη, παρουσιάζεται ὁ Χριστός, μὲ ἄσπρα γένεια, ἄσπρα μαλλιά, σὰν τὸ χιόνι. 
 Κυρίως ὅμως ὁ Πατὴρ λέγεται «Ὅ παλαιὸς τῶν ἡμερῶν», δηλαδὴ αὐτός πού πάλιωσε στὴν ἡλικία, καὶ πῶς νὰ τὸ ποῦμε ἀλλιῶς, αὐτός πού δὲν τὸν νικᾶ ὁ χρόνος. Εἶναι ὁ πιὸ παλιὸς ἀπ’ ὅλους, ἀπ’ ὅλα, ἀλλά ὑπάρχει. Εἶναι εἴπαμε ἔκφραση δημώδης, γιὰ νὰ ἐκφραστεῖ ἡ Άγ. Γραφὴ ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸν χρόνο. Εἶναι καὶ ἔξω ἀπὸ τὸν χῶρο· ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρὼν ἀλλά δὲν ἔχει σχέση οὔτε μὲ τὸν χρόνο, οὔτε μὲ τὸν χῶρο.

 Ὅπως καὶ ὁ ζωγράφος, βάζει τὴν σφραγίδα του στὸν μουσαμά πού ζωγραφίζει, ἀλλά δὲν ἔχει καμμία σχέσι μὲ τὸν μουσαμᾶ. Οὔτε μέσα στὸν μουσαμά εἶναι, οὔτε τίποτε· καὶ ὅμως τὴν ἰδιοφυία του, τὶς καλλιτεχνικὲς του διαθέσεις τὶς τοποθετεῖ πάνω στὸν μουσαμά, ἀλλά αὐτός δὲν εἶναι ἐκεῖ· ἔτσι καὶ ὁ Θεός.
 Γέροντας Ἀθανάσιος Μυτιληναίος

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ:ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΥΓΙΗ ΨΥΧΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Στον άνθρωπο που έχει υγιή ψυχή αποκαλύπτονται τα μυστήρια του Θεού

Στον άνθρωπο που έχει υγιή ψυχή αποκαλύπτονται τα μυστήρια του Θεού. Ο άνθρωπος που είναι άξιος του Θεού γίνεται έμπλεος του Αγίου Πνεύματος. Έχει την θεία χάρι. Ο Θεός εν τω μυστηρίω του Χριστού του δίδει τη χαρά, την ειρήνη, την πραότητα, την αγάπη.

Του δίδει άλλα γνωρίσματα, αυτά που λέει ο απόστολος Παύλος:

Ο δε καρπός του Πνεύματος εστίν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια…».

Ο Θεός δε γνωρίζει παρελθόν, παρόν και μέλλον. «Ουκ έστι κτίσις αφανής ενώπιον αυτού, πάντα δε γυμνά και τετραχηλισμένα τοις οφθαλμοίς αυτού…».

Έτσι και στον άνθρωπο που έχει υγιή ψυχή, αποκαλύπτονται τα μυστήρια του Θεού και γνωρίζονται οι βουλές Του, στο βαθμό που ο Θεός το επιτρέπει. Χρειάζονται όμως προϋποθέσεις, προκειμένου να έλθει και να μείνει η θεία χάρις μέσα στον άνθρωπο.

Μόνον αυτός που έχει ταπείνωση λαμβάνει τα δώρα αυτά από τον Θεό, τα αποδίδει στον Θεό και τα χρησιμοποιεί προς δόξαν Του. Ο καλός, ο ταπεινός, ο ευσεβής, ο αγαπών τον Θεό, αυτός που έχει αρετή με την χάρι του Θεού δεν πλανάται. Αισθάνεται μέσα του ότι είναι πραγματικά ανάξιος κι ότι όλα αυτά του δίνονται, για να γίνει καλός, και γι’ αυτό αγωνίζεται.

Αντίθετα, η χάρις του Θεού δεν πηγαίνει στους εγωιστές, στους ανθρώπους, που δεν έχουν συνείδηση τι τους γίνεται. Ο άνθρωπος που έχει εωσφορικό εγωισμό νομίζει ότι είναι έμπλεος θείας χάριτος, αλλά βρίσκεται σε πλάνη. Είναι άνθρωπος του διαβόλου.

Η πλάνη είμαι μια ψυχολογική κατάσταση, μια εσφαλμένη κρίση στην ουσία η πλάνη έρχεται απ’ τον εγωισμό. Στον άνθρωπο που βρίσκεται σε πλάνη δημιουργούνται ψευδαισθήσεις, πειρασμικές φαντασίες και βασανίζεται.

Η πλάνη είναι πολύ δύσκολο να διορθωθεί. Διορθώνεται μόνο με την θεία χάρι.

Μπορεί να προσευχηθεί κάποιος άλλος και ο Θεός να ελεήσει τον άνθρωπο που πλανάται. Αν προσπαθήσει κι αυτός, αν πάει σε «καθρέπτη», που είναι ο καλός πνευματικός, κι εξομολογηθεί ειλικρινά, η χάρις του Θεού θα τον θεραπεύσει.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΠΑΤΟΡΕΣ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΑ

Εορτή Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης | proseuxi.gr

 Η σύναξη των δικαίων γονέων της Υπεραγίας Θεοτόκου, σύμφωνα με την αρχαία εκκλησιαστική , παράδοση, ορίστηκε την επομένη του γενεσίου της Θεοτόκου, για τον λόγο ότι αυτοί έγιναν πρόξενοι της παγκόσμιας σωτηρίας με την γέννηση της αγίας θυγατέρας τους. «Τελείται δε η σύναξις αυτών εν τω εξαέρω οίκω της Θεοτόκου, πλησίον της μεγάλης εκκλησίας εν τοις Χαλκοπρατείοις».

Να αναφέρουμε, λοιπόν, ότι ο Ιωακείμ ήταν γιος του Ελιακείμ από τη φυλή του Ιούδα και απόγονος του Δαβίδ. Έκπτωτος του θρόνου, ιδιώτευε στην Ιουδαία και το περισσότερο χρονικό διάστημα στην Ιερουσαλήμ, όπου είχε μέγαρο με βασιλικό κήπο.
Παντρεύτηκε την Άννα, θυγατέρα του Ματθάν Ιερέως από τη φυλή του Λευΐ και της Μαρίας, γυναικός αυτού, από τη φυλή του Ιούδα. Επειδή οι φυλές, Βασιλική και Ιερατική, συγγένευαν μεταξύ τους, διότι η Βασιλεία εθεωρείτο ίση με την Ιεροσύνη, δεν έδιναν ούτε έπαιρναν θυγατέρες από άλλες φυλές που θεωρούνταν κοινές.
Έτσι λοιπόν, αφού θεάρεστα πέρασε τη ζωή του το άγιο αυτό ζευγάρι, όπως μας πληροφορούν τα βιογραφικά σημειώματα των εορτών της 25ης Ιουλίου, 8ης Σεπτεμβρίου και 9ης Δεκεμβρίου, ο μεν Ιωακείμ πέθανε οκτώ χρόνια από τα Εισόδια της κόρης του Θεοτόκου σε ηλικία 92 ετών, η δε Άννα 11 μήνες μετά τον θάνατο του Ιωακείμ, σε ηλικία 83 ετών. (Την δε Θεοτόκο απέκτησαν θαυματουργικά, όπως σε προηγούμενο βιογραφικό σημείωμα αναφέραμε, σε ηλικία 80 ετών ο Ιωακείμ και 70 η Άννα).
Απολυτίκιον
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Η Δυάς η αγία και Θεοτίμητος, Ιωακείμ και η Άννα ως του Θεού ανχιστείς, ανυμνείσθωσαν φαιδρώς ασμάτων κάλλεσιν ούτοι γαρ έτεκον ημιν, την τεκούσαν υπέρ νούν, τον άσαρκον βροτωθέντα, εις σωτηρίαν του κόσμου, μεθ’ ης πρεσβεύουσι σωθήναι ημάς.

Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου 2022

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΜΠΟ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ,Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΘΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΛΥΣΕΙΣ

 




 Ο Χριστός δεν αλλάζει πρόσωπα. Είναι αυτό το ίδιο πρόσωπο και στη Σταύρωση, και τη Μεταμόρφωση, με την ίδια δόξα.
Εκείνος που αλλάζει, όχι πρόσωπα αλλά προσωπεία, είναι ο άνθρωπος. Ο μεταμορφωμένος άνθρωπος αποκτά το πρώτο κάλλος του, την ωραιότητα του.
Ο παραμορφωμένος από τον εγωισμό άνθρωπος είναι εκείνος που μεταβαίνει από το κάλλος , στην ασχήμια. Από τη νεότητα, στην γήρανση. Κι αυτά δεν είναι εξωτερικά στοιχεία, αλλά εσωτερικά.»
Τα προσωπεία αλλάζουν και ζημιώνουν τον άνθρωπο. Μέσα σε τόσα προσωπεία που αλλάζουμε, κάποια στιγμή φτάνουμε να χάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό...
...Υπάρχουν πολλοί κόμποι στο παρελθόν που πρέπει να λυθούν.
Η ταπείνωση θα σε κάνει να εντοπίσεις τον κόμπο στο παρελθόν, η μετάνοια θα σε βοηθήσει να τον λύσεις...
π. Σπυρίδων Βασιλάκος

ΔΕΝ ΘΑ ΘΥΜΩΣΩ!ΔΕ ΘΑ ΤΡΟΜΑΞΩ!ΔΕΝ ΘΑ ΦΟΒΗΘΩ!ΑΠΛΑ ΘΑ ΑΓΑΠΗΣΩ!


 


Δεν θα θυμώσω!Δε θα τρομάξω!Δεν θα φοβηθώ!....Απλά θα αγαπήσω!
Θα πιστέψω περισσότερο στο Χριστό!
Θα κάνω την αυτοκριτική μου: ως κληρικός θα μιμηθώ τους πυθαγορείους στην ενδοσκόπησή μου "πη παρέβην, τι δ' έρεξα, τι μοι δέον ουκ επετελέσθη" και τον Παύλο: "έκαστος βλεπέτω πως εποικοδομεί"!

Θα θερμάνω την προσευχή μου να φθάσει στο θρόνο του Θεού, όχι για μένα μόνο, αλλά και για εκείνα τα έρημα παιδιά που μαζί με τον κάδο σηκώνουν και το βάρος των ενοχών και των απωθημένων!
Που αναζητούν έναν "αποδιοπομπαίο τράγο" για να συσσωρεύσουν την εκδίκηση από όλη την κοινωνική παρακμή και απαξία!

Θα σταυρωθώ, όπως Εκείνος γιατί αγάπησε, για να αγαπήσω πιό πολύ!
Θα κρατώ πιό ισχυρά στα τρεμάμενα χέρια μου το Άγιο Ποτήριο με δέος και σεβασμό για να τους το προσφέρω... Αυτός είναι ο προορισμός μου!
Θα ευχηθώ αυτοί που σπρώχνουν τον κάδο να τον κρατήσουν!
Να τον κρατήσουν εκεί στο χείλος του γκρεμού!
Γιατί ο κληρικός από τότε που φορά το ράσο πάντα στο χείλος του γκρεμού και στο μεταίχμιο θα προσμένει την Ανάσταση!

Δεν θα αρνηθώ την συνύπαρξή μου με τους άλλους μέσα στον κάδο των απορριμμάτων γιατί γνωρίζω ότι είναι αλήθεια αυτό που ο Απόστολος Παύλος επροεφήτευσε: "βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα, ἕως ἄρτι".
"Χριστώ συνεσταύρωμαι" "Ζω δε ουκέτι εγώ" "Ζει δε εν εμοί ο Χριστός"
"Ο αυτός εις τους αιώνας"!Αμήν.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 

Οι περισσότεροι γύρω μας, αν τους ρωτήσουμε, θα μας πουν ότι ευλαβούνται και αγαπούν το Χριστό και συμφωνούν με τα προστάγματα Του. Το πρόβλημα τους είναι η Εκκλησία.

Ξαναθυμόμαστε αυτή την πραγματικότητα, όταν διαβάζουμε το Ευαγγέλιο που περιγράφει την πορεία των δύο μαθητών προς τους Εμμαούς. Είναι το Ε΄ Εωθινό και η ατμόσφαιρα του Αναστάσιμη. Ο Αναστημένος Χριστός συμπορεύεται μαζί τους και αυτοί δεν Τον αναγνωρίζουν. Στο τέλος Τον καταλαβαίνουν όταν ευλογεί το ψωμί και το κρασί.

Πλήθος τριγύρω οι άνθρωποι που ζουν μακριά από την Εκκλησία, αφού πάντα οι πιστοί αποτελούσαν μειοψηφία. Στο βάθος αναζητούν τη σωτηρία και τη λύτρωση, δηλαδή τον Χριστό, όπως όλοι. Και όλους τους αγγίζει η θεϊκή Του προσωπικότητα, όλοι διατηρούν γλυκές αναμνήσεις από τον βίο Του, όπως τον θυμούνται από το μάθημα των θρησκευτικών όταν ήταν παιδιά. Σκοντάφτουν όμως στην Εκκλησία και δεν έρχονται κοντύτερα, να Τον γνωρίσουν και να Τον ζήσουν.

Για μεγάλη κατηγορία ανθρώπων η δυσκολία οφείλεται στα σφάλματα της Εκκλησίας, των κληρικών και των πιστών λαϊκών. Κι έχουν δίκιο. Είναι τόσο δύσκολο ο άνθρωπος να παραμερίσει τα κακά παραδείγματα και να στραφεί προς το Θεό. Τελικά ζημιώνονται βέβαια, αφού επιτρέπουν σε άλλα πρόσωπα να μπαίνουν ανάμεσα σ’ αυτούς και το Θεό.

Υπάρχει όμως, και μια άλλη ομάδα ανθρώπων οι οποίοι δεν ενοχλούνται από σκανδαλισμό, αλλά από το ίδιο γεγονός της Εκκλησίας. Νιώθουν άνετα με το Χριστό αλλά δυσκολεύονται από την Εκκλησιαστική οργάνωση. Αναγνωρίζουν τα σφάλματα τους, αλλά δεν φτάνουν στην εξομολόγηση. Διαβάζουν για τον Θεό, αλλά δεν αγωνίζονται για την πνευματική ζωή. Προσεύχονται ίσως, αλλά δεν κοινωνούν.

Ο ανθρώπινος εγωισμός παρεμβαίνει και όλα τα αλλοιώνει. Γιατί η Εκκλησία ζητά ταπείνωση, σκύψιμο, μεθοδικό πνευματικό αγώνα, ώστε ο πιστός να διακρίνει έτσι σιγά-σιγά το πρόσωπο του Χριστού.

Άλλωστε ο ίδιος είχε ζητήσει: «Εάν με αγαπάτε, τηρήστε τις εντολές μου». Και ο Όσιος Μάρκος συμπληρώνει: «ο Χριστός είναι κρυμμένος μέσα στις εντολές».

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο Χριστός γνωρίζεται μόνο μέσα στην Εκκλησία, δηλαδή στα Μυστήρια και την πνευματική ζωή. Δεν πλησιάζεται με στοχασμούς και ονειροπολήσεις για τη ζωή Του. Οι δύο μαθητές ήξεραν πολύ περισσότερα για τη ζωή Του και τα λόγια Του απ’ ότι γνωρίζουμε εμείς, κι όμως δεν μπόρεσαν να Τον αναγνωρίσουν παρά μόνο «εν τη κλάση του άρτου». Αλλά το ήθελαν πολύ προηγουμένως, το επιθυμούσαν δικαίως, γι” αυτό έλαβαν ότι ζητούσαν.

Κανείς ειλικρινής αναζητητής τής αλήθειας δεν θα μείνει στην άγνοια του Χριστού. Ας Τον αναζητήσει στην Εκκλησία Του, πλησιάζοντας κατάλληλα πρόσωπα και συμμετέχοντας ταπεινά στα Μυστήρια. Και τότε θα καταλάβει πως Αυτός βρισκόταν πολύ κοντά του. Και πως θέλει πάντα να είναι μαζί του.

ΕΟΡΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΧΑΡΑΣ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οικουμένῃ, ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ λύσας τὴν κατάραν, ἔδωκε τὴν εὐλογίαν, καὶ καταργήσας τὸν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον.

Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης

Εορτή παγκόσμιας χαράς εορτάζει η Εκκλησία μας, τη Γέννηση της Κυρίας Θεοτόκου. Και κάπου, σε ένα από τα ωραία τροπάρια της εορτής, την αποκαλεί “ρίζα του γένους ημών” (β’ κανόνας εορτής, θ’ ωδή). Και όντως η Παναγία μας είναι η νέα ρίζα, η οποία μέσα σ’ ένα άγονο κόσμο, σ’ ένα στείρο κόσμο, σ’ ένα πνευματικά νεκρό κόσμο μπόρεσε να μας φέρει το άνθος της ζωής, τον Σωτήρα Χριστό. Χωρίς αυτή τη νέα ρίζα η ανθρωπότητα δεν θα μπορούσε να έχει τον γλυκύτατο καρπό, τον Σωτήρα Χριστό. Και γι’ αυτό η Γέννησή της, ως αρχή της αναπλάσεως του ανθρώπινου γένους, είναι υπόθεση παγκόσμιας χαράς.

Δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι, για να υπάρξει αυτή η παγκόσμια χαρά, συνετέλεσαν δύο απλές και ταπεινές ψυχές. Ο άγιος Ιωακείμ και η αγία Άννα. Λάτρευαν τον Θεό μυστικά στην καρδιά τους. Άφηναν τον πόνο τους για την ατεκνία τους με εμπιστοσύνη και προσευχή ενώπιον του Θεού. Και από εκείνη τη λατρεία του Θεού, την εμπιστοσύνη στον Θεό, την ανάθεση της ζωής τους στον Θεό, την καθαρότητα της καρδιάς τους, την απλότητά τους και την ταπείνωσή τους, έγινε το μέγα θαύμα. Από τους πρώην στείρους γονείς να προέλθει η λύση της ανθρώπινης στειρότητας. «Όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις». Δεν έλυσαν τη στειρότητα της ανθρώπινης φύσης ούτε οι φιλόσοφοι ούτε οι πολιτικοί ούτε οι άλλοι διάσημοι ηγέτες της ανθρωπότητας. Την έλυσαν δύο απλές και ταπεινές ψυχές, ο Ιωακείμ και η Άννα.

Και σκέπτεται κανείς, τι μεγάλα πράγματα μπορούν να συμβούν από απλούς και ταπεινούς ανθρώπους. Ο κόσμος δεν τους εκτιμά, διότι δεν έχει κριτήρια να εκτιμήσει τέτοιου είδους πνευματικά κατορθώματα. Τους αγνοεί πολλές φορές ή και τους περιφρονεί. Όταν όμως οι ψυχές δίνονται στον Θεό, όταν αγιάζονται και καθαρίζονται και προσεύχονται και ζουν για τον Θεό, τότε ο Θεός μπορεί από αυτές τις απλές και ταπεινές ψυχές να βγάλει κάτι πολύ μεγάλο για όλο τον κόσμο, όπως συνέβη με τον άγιο Ιωακείμ και την αγία Άννα. Δεν γνώριζαν ο άγιος Ιωακείμ και η αγία Άννα, τι καρπό θα είχε η ταπείνωσή τους, η αγία συζυγία τους, ο σεμνός γάμος τους, η υπακοή τους στον Θεό, ο πόθος τους και η πίστη τους προς τον Θεό. Αλλ’ όμως από αυτές τις περιπτώσεις ο Θεός βγάζει μεγάλα έργα, όπως είπα, για όλο τον κόσμο.

Μακαρίζουμε σήμερα τον άγιο Ιωακείμ και την αγία Άννα και τους ευγνωμονούμε, διότι ο σεμνός τους γάμος –ο εν προσευχή και εν αγνότητι και εν αγιασμώ γάμος τους– έγινε αιτία να έλθει στον κόσμο το άνθος της παρθενίας, η Κυρία Θεοτόκος, η Μητέρα τού Λυτρωτή.

Συμμετέχουμε και εμείς μυστικά, καρδιακά, προσευχητικά, λατρευτικά σ’ αυτή την παγκόσμια χαρά. Προσκυνούμε, όπως λένε τα γράμματα της Εκκλησίας μας, τα σπάργανα με τα οποία περιεβλήθη άμα τη γεννήσει της η Κυρία Θεοτόκος. Την ευχαριστούμε, διότι εκ κοιλίας μητρός δόθηκε στον Θεό. Και εξ αυτών των νηπιακών και βρεφικών της ετών προσφέρθηκε ολόκληρη στον Θεό. Και έτσι συνεχίζουσα την αγιότητα του αγίου Ιωακείμ και της αγίας Άννας, των θεοπνεύστων και θεοκηρύκων γονέων της, έγινε και εκείνη ο «θεόβλαστος καρπός» της παρθενίας, η Μητέρα του Λυτρωτή.

Την παρακαλούμε εν τη αγία Γεννήσει της, όπως εκείνη έλυσε την ατεκνία του ανθρώπινου γένους, να βοηθά και μας να υπερβαίνουμε την ατεκνία της αμαρτίας. Διότι όντως το ανθρώπινο γένος ήταν άτεκνο. Έκαναν πολλά φυσικά παιδιά, αλλά το μόνο παιδί που έπρεπε να γεννήσουν οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να το γεννήσουν. Τον Θεό δεν μπορούσαν να τον γεννήσουν. Και γι’ αυτό, ας είχε πολλά παιδιά ο κόσμος, ήταν άτεκνος πνευματικά.

Η Παναγία μας έλυσε την ατεκνία του ανθρώπινου γένους και γέννησε τον Υιό του Θεού. Όπως Εκείνη λοιπόν γέννησε τον Υιό του Θεού, έτσι και η δική της πρεσβεία και ευλογία να αξιώσει και μας, που ακολουθούμε επί τα ίχνη της και επί τα ίχνη του μονογενούς της Υιού, να υπερβαίνουμε την ατεκνία της αμαρτίας, την άγονη εκτός του Αγίου Πνεύματος ανθρώπινη φύση. Και να καθιστά τη φύση μας, γονιμοποιουμένη από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ικανή να γεννά τις άγιες αρετές και να είναι γόνιμη και καρποφόρα και πνευματική. Και έτσι να αξιοποιείται η ανθρώπινη φύση μας, όπως ο Θεός την έπλασε. Διότι ο Θεός δεν έπλασε τον άνθρωπο να είναι νεκρός και στείρος και άγονος, αλλά τον έπλασε να είναι ζωντανός και γόνιμος και δημιουργικός. Να δημιουργεί την αγιότητα και να γεννά μέσα του τον ίδιο τον Χριστό. Κάθε άνθρωπος να είναι Χριστοφόρος, όπως η Κυρία Θεοτόκος ήταν ο πρώτος Χριστοφόρος άνθρωπος που φάνηκε πάνω στη γη.

Με τις πρεσβείες της λοιπόν και τον δικό μας αγώνα ας ακολουθήσουμε τα ίχνη της και ας έχουμε την ελπίδα ότι, αν έτσι και εμείς αγωνισθούμε, δεν θα μείνουμε στείροι και άγονοι.

H ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 


Θεομητορική εορτή, κατά την οποία η Χριστιανική Εκκλησία τιμά κάθε χρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου (21 Σεπτεμβρίου για τους παλαιοημερολογίτες) «το γενέθλιον της υπεραγίας δεσποίνης ημών Θεοτόκου», τη γέννηση, δηλαδή, της Μαριάμ (Μαρίας), της μητέρας του Ιησού Χριστού.
Την ημέρα αυτή γιορτάζουν ο Παναγιώτης, η Μαρία, ο Μαριανός, η Μαριανή, η Δέσποινα, ο Τσαμπίκος και η Τσαμπίκα. Πολλοί ναοί ανά την Ελλάδα είναι αφιερωμένοι στο Γενέθλιον της Θεοτόκου.
Είναι γνωστό ότι τα τέσσερα Ευαγγέλια δεν παρέχουν πληροφορίες για την καταγωγή και τη γέννηση της Θεοτόκου. Τις σχετικές πληροφορίες τις αντλούμε από το απόκρυφο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου (2ος αιώνας), σύμφωνα με το οποίο η Θεοτόκος γεννήθηκε στα Ιεροσόλυμα με θαυματουργικό τρόπο από μια ενάρετη γηραιά γυναίκα, ονόματι Άννα (εξελληνισμένος τύπος του εβραϊκού Χάνα = εύνοια, χάρη), μετά από επίμονες δεήσεις προς τον Θεό, αυτής και του συζύγου της Ιωακείμ. Η Άννα ήταν στείρα και συνεπώς άτεκνη, γεγονός που εθεωρείτο ντροπή στην ιουδαϊκή κοινωνία της εποχής της.
Στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους ήταν γνωστές παρόμοιες διηγήσεις για τη γέννηση της Παναγίας και από το απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ψευδο-Ματθαίου. Μετά την καταδίκη από την 3η Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου (431) της αίρεσης του Νεστοριανισμού, η οποία απέρριπτε, μεταξύ άλλων, το όνομα και τη συμμετοχή της Θεοτόκου στο σωτηριώδες έργο του Χριστού, οι διηγήσεις αυτές άρχισαν να ενσωματώνονται στη λατρεία της Εκκλησίας με τη μορφή των θεομητορικών εορτών.
Η γιορτή της γέννησης της Θεοτόκου καθιερώθηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 5ου αιώνα ή στις αρχές του 6ου αιώνα στα Ιεροσόλυμα και από εκεί διαδόθηκε σε όλη τη χριστιανική Ανατολή. Η εισαγωγή της στη Ρώμη έγινε στα τέλη του 7ου αιώνα από Έλληνες μοναχούς που κατέφυγαν στην Ιταλία μετά τους διωγμούς των Αράβων. Πρώτος ο πάπας Σέργιος Α’ (687-701) την καθιέρωσε ως επίσημη γιορτή και την περιέλαβε μαζί με άλλες θεομητορικές εορτές στο εορτολόγιο της Δυτικής Εκκλησίας. Τον 11ο αιώνα η γιορτή της γέννησης της Θεοτόκου είχε επικρατήσει σε ολόκληρη τη Χριστιανοσύνη.
Η γιορτή κατέχει σημαντική θέση στην υμνογραφία της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας. Εξέχοντες υμνογράφοι (Σέργιος και Στέφανος Αγιοπολίτες, Γερμανός Α’ Κωνσταντινουπόλεως, Ρωμανός ο Μελωδός, Ιωσήφ Υμνογράφος) έχουν γράψει ιδιόμελα, κανόνες και κοντάκια, που ψάλλονται κατά την ημέρα της γιορτής. Παράλληλα, οι διηγήσεις για τη γέννηση της Θεοτόκου έχουν καταλάβει εξέχουσα θέση στην εκκλησιαστική ζωγραφική. Εικόνες εκλεκτής τέχνης βρίσκονται στο Άγιο Όρος, στον Μυστρά και την Κρήτη, ενώ αξιολογότατα μωσαϊκά υπάρχουν στη Μονή του Δαφνίου (Αθήνα) και στο τζαμί Καχριέ στην Κωνσταντινούπολη.
Απολυτίκιο
Η γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαράν εμήνυσε πάση τη οικουμένη
εκ σου γαρ ανέτειλεν ο ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστός ο Θεός ημών,
και λύσας την κατάραν έδωκε την ευλογίαν και καταργήσας τον θάνατο
εδωρήσατο ημίν ζωήν αιώνιον.

Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2022

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΕ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΡΝΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ

 Oι Άγιοι πάνε στο παρελθόν και το φέρνουν στο παρόν

Μιά φορά καθώς είμαστε με τον Όσιο Πορφύριο έτυχε να ‘μαστε οι δυό μας, μεγάλη τιμή και χαρά για μένα, άρχισε να μου μιλάει αλλιώς.

Και μου έλεγε:
– Εγώ ειμί το Φως του κόσμου.
Εγώ έμεινα. Τα ‘παιξα. Τελείωσε.
– Τι ήταν αυτό, παππούλη; του λέω.
Μου λέει:
– Πήγα τώρα στην εποχή του Ιησού και άκουσα πώς μιλούσε ο Ιησούς, με βάση το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον. Και μιμήθηκα και την φωνή Του και τα πάντα και στα ‘πα να τ’ ακούσεις και συ. Να δεις ότι η Εκκλησία είν’ η Αλήθεια, η Οδός και η Ζωή και η Ανάστασις!
Έπαθα. Πάνε οι Άγιοι στο παρελθόν. Και το φέρνουν στο παρόν. Παν στον καιρό εκείνο και φέρνουν τον καιρό εκείνο στον καιρό τούτο. Αυτό είναι ο λειτουργικός χρόνος. Που ‘ναι ένα μυστήριο. Είναι ένα δώρο του Αγίου Πνεύματος.

ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΕΙΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΦΥΛΑΞΕΙΣ

 

π. Συμεών Κραγιόπουλος

Άλλο είναι έτσι γενικά-γενικά να πιστεύεις, να ακούς το Ευαγγέλιο, αν θέλεις, να ακούς τις ακολουθίες, να ακούς τα τροπάρια, και άλλο μέσα στην καρδιά σου

– εκεί, εκεί θα γίνει το παν – μέσα στην καρδιά σου όντως να πιστέψεις στον Χριστό, όντως να κοινωνήσεις με τον Χριστό, όντως να σηκώσεις ό,τι επιτρέψει ο Χριστός, να περάσεις και συ, να πάθεις κι εσύ και έτσι να σταυρωθείς μαζί του και να αναστηθείς μαζί του μέσα στην καρδιά.

Ίσως θα χρειαζόταν να πω στο σημείο αυτό ότι, ενόσω μας βλέπει ο Θεός ότι ζούμε έτσι λίγο εξωτερικά, λίγο επιπόλαια, λίγο πάνω-πάνω, απλώς να βολέψουμε την παρούσα ζωή και δεν μας βλέπει να πιστεύουμε αληθινά και να πηγαίνουμε κατόπιν του, μας αφήνει.

Μας αφήνει με την έννοια: δεν βλέπει ότι μπορούμε να συνεργασθούμε μαζί του, ώστε να μας βοηθήσει βαθύτερα και αληθινότερα, για να γίνει και σ’ εμάς αυτό που έγινε σ’ εκείνον, διότι λέει: «Έμαθεν αφ’ ων έπαθε την υπακοήν» (Εβρ. 5:8). Ο Χριστός έμαθε να είναι υπάκουος στον Θεό Πατέρα απ’ αυτά που έπαθε. Και λέγαμε κι άλλη φορά, όχι με την έννοια ότι χρειαζόταν να πάθει ο Χριστός για να μάθει την υπακοή στον ουράνιο Πατέρα, όχι. Αλλά ακριβώς μας έδειξε στην πράξη ότι και αυτός καταδέχθηκε να πάθει, για να φανεί ότι μέσα από τα παθήματα κανείς πράγματι υπακούει στον Θεό.

«Έμαθεν αφ’ ων έπαθε την υπακοήν». Έτσι λοιπόν έπαθε ο Χριστός, που γιορτάσαμε όλη την Μ. Εβδομάδα τα παθήματά του. Και όπως είπαμε, όχι απλώς σταυρώθηκε, αλλά και χλευάσθηκε και λοιδορήθηκε, τον έπτυσαν, τον κτύπησαν, τον ερράπισαν και πόσα άλλα δεν υπέστη και τελικά σταυρώθηκε και αναστήθηκε.

*****

Όταν δει ο Κύριος ότι κάπως έτσι πιστεύεις, κάπως έτσι θέλεις να τον ακολουθήσεις και αρχίσει να σου έχει εμπιστοσύνη και βλέπει ότι μπορεί να συνεργασθεί μαζί σου, θα επιτρέψει ο ίδιος ο Κύριος να έρθουν έτσι τα πράγματα, να πάθεις, να πάθεις παρόμοια. Όχι τόσο εξωτερικά – που κι αυτά στοιχίζουν – αλλά κυρίως τα εσωτερικά.

Ο άνθρωπος έχει πάθη μέσα του, έχει αμαρτία μέσα του, δεν είναι αστεία. Και αυτά κάθονται έτσι κοιμισμένα, κουκουλωμένα, καμουφλαρισμένα. Ή βγαίνουν εξωραϊσμένα, ας πούμε, ενώ είναι πάθη, βγαίνουν τάχα σαν αρετές κλπ. Και σε βοηθάει ο Θεός να δεις καλά-καλά τι είσαι μέσα σου, να ταπεινωθείς έτσι μαζί του, να φτάσεις στην άκρα ταπείνωση. Ας πούμε, όντως να νιώσεις τι εστί να πάθεις με τον Χριστό, όντως να νιώσεις τι εστί πεθαίνεις με τον Χριστό, όντως να νιώσεις ότι θάπτεσαι με τον Χριστό.

Και έτσι έρχεται η αληθινή ανάσταση και ζεις αναστημένος με τον Κύριο σ’ αυτόν τον κόσμο, όσο ο Κύριος έχει ορίσει και όπως ο Κύριος το έχει κανονίσει. Και ζεις με την ελπίδα της αιωνίου αναστάσεως και της αιωνίου αποκαταστάσεως.

Εάν δεν σε δει ο Χριστός έτσι να πιστεύεις, αν δεν σε δει έτσι να θέλεις να τον ακολουθήσεις, σ’ αφήνει, διότι δεν αντέχεις, διότι δεν μπορείς να συνεργασθείς, και σ’ αφήνει να τα ζεις πάνω-πάνω τα πράγματα. Και γι’ αυτό σ’ αυτή την περίπτωση απλώς ελπίζεις κάτι να πάρεις από τον Χριστό, από τον αναστάντα Χριστό, απλώς να βελτιώσεις την παρούσα ζωή. Και αυτό σε κάνει να είσαι ο ελεεινότερος πάντων των ανθρώπων (βλ. Α’ Κορ. 15:19).

Ενώ εκείνο το οποίο πρέπει να κάνουμε είναι – γι’ αυτό είμαστε μέσα στην Εκκλησία, γι’ αυτό ακούμε τι μας λέει η Εκκλησία, είμαστε μέσα στη λατρεία, μέσα στα μυστήρια, γι’ αυτό, αν θέλετε, λέμε κι αυτά αυτή την ώρα, για να βοηθηθούμε – να αποφασίσουμε να πιστέψουμε αληθινά στον Χριστό. Και να μην έχουμε οδηγό και κυβερνήτη το δικό μας μυαλό, το οποίο μια μας τα λέει έτσι και μια μας τα λέει αλλιώς. Αλλά να εμπιστευθούμε εντελώς-εντελώς στον Χριστό, χωρίς επιφυλάξεις, χωρίς σκανδαλισμό, “γιατί τα έκανε έτσι, γιατί τα έκανε αλλιώς”. Τα έκανε πολύ καλά, πολύ καλά και όλα είναι πολύ καθαρά και όλα είναι πολύ συγκεκριμένα και δεν μας έχει κρύψει τίποτε.

Όσα χρειαζόταν να κάνει ο Κύριος και όσα χρειαζόταν να μας φανερώσει ο Κύριος, για να πεθάνουμε μαζί του και να αναστηθούμε μαζί του και να κερδίσουμε την αιώνια ζωή, όλα αυτά έγιναν και όλα είναι στη διάθεσή μας μέσα στην Εκκλησία.

Η ΛΕΞΗ ΕΛΕΗΣΟΝ,ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΣΥΜΠΥΚΝΩΜΕΝΗ ΛΕΞΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

 

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

Δεν μπορούμε να μετανοήσουμε, αν δεν πάρουμε Χάρη Αγίου Πνεύματος. Η μετάνοια είναι Δώρο της Χάριτος!

Είναι πλάνη να νομίζεις ότι μπορείς από μόνος σου να μετανοήσεις, χωρίς την Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ουδείς μπορεί να μετανοήσει με την δική του δύναμη και αν μετανοήσει, η μετάνοιά του θα είναι επιφανειακή, ψεύτικη και εγωιστική.

Να λέμε: » Χάρισέ με Κύριε το χάρισμα της μετανοίας!».
Αυτή είναι η υγιεινή και Ορθόδοξη τοποθέτηση περί μετανοίας.

(…)Η φράση »ελέησόν με» που λέμε στην ευχή του Χριστού (Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με), περιλαμβάνει το εξής τρίπτυχο: α) συγχώρησόν με Κύριε τις αμαρτίες μου β) θεράπευσε τα πάθη μου και γ) βοήθησέ με να εισέλθω στην Βασιλεία των Ουρανών.

Η λέξη ελέησον, είναι η πιο συμπυκνωμένη λέξη στην Ελληνική γλώσσα (εμπεριέχει πολλά νοήματα) και η είναι η πιο μεγάλη λέξη στην Ορθόδοξη ασκητικότητα. Για να την πει κάποιος τη λέξη αυτή, πρέπει να έχει την αίσθηση της αμαρτωλότητάς του. Κάποιος που δεν έχει ταπείνωση, δεν μπορεί να πει την λέξη αυτή. Ο διάβολος για παράδειγμα δεν θα πει ποτέ ελέησον με, γιατί στερείται ταπείνωσης.

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΩΖΩΝ

 



Τη μνήμη του Αγίου Σώζοντος τιμά σήμερα, 7 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Σώζων έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. Πατρίδα του ήταν η Λυκαονία και σαν εθνικός ονομαζόταν Ταράσιος. Όταν βαπτίσθηκε χριστιανός, ονομάσθηκε Σώζων. Βοσκός στο επάγγελμα, προσπαθούσε να μιμείται την ημερότητα των προβάτων, που θαύμαζε πολύ.
Πολλές φορές τον ενοχλούσαν και τον αδικούσαν οι άλλοι βοσκοί, αλλά αυτός πάντοτε στάθηκε πράος απέναντι τους. «Μου είναι ντροπή», έλεγε, «να γίνω κατώτερος από τα πρόβατα που βόσκουν». Μελετούσε με επιμέλεια την Αγία Γραφή, και όταν στην εξοχή συναντούσε ειδωλολάτρη, προσπαθούσε να τον κατηχήσει στο Χριστό.
Κάποτε ο Σώζων πήγε στην Πομπηϊούπολη της Κιλικίας, όπου υπήρχε ένα χρυσό ειδωλολατρικό άγαλμα. Μόλις το είδε, η ψυχή του πράου Σώζοντα παροργίστηκε. Τότε, με θάρρος πολύ έσπασε το δεξί χέρι του χρυσού αγάλματος, το πούλησε και τα έσοδα διαμοίρασε στους φτωχούς. Ο έπαρχος Μαξιμιανός αναστατώθηκε και φυλάκισε πολλούς ανεύθυνους.
Όταν το έμαθε αυτό ο Σώζων, παρουσιάστηκε στον έπαρχο και στις απειλές του με ήρεμο ύφος απάντησε ότι μέσα στο ναό το άγαλμα ήταν άχρηστο, ενώ έτσι ωφέλησε και κάποιους φτωχούς. Αμέσως τότε, αφού τον βασάνισαν φρικτά, τον έριξαν στη φωτιά, όπου ο πράος και ζηλωτής βοσκός απήλθε προς τον Κύριο.
Απολυτίκιον
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Δι’ όμφης ουρανίου πιστωθείς προς τα κρείττονα, τους της ευσέβειας αγώνας, άπτοητως διέδραμες· και ώφθης του Σωτήρος κοινωνός, αθλήσας Μάρτυς Σώζων άνδρικως· διά τούτο διασώζεις εκ πειρασμών, τους πίστει προσιόντας σοι. Δόξα τω παρασχόντι σοι ίσχυν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ένεργουντι διά σού πάσιν ιάματα.

 


Τη μνήμη του Αγίου Σώζοντος τιμά σήμερα, 7 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Σώζων έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. Πατρίδα του ήταν η Λυκαονία και σαν εθνικός ονομαζόταν Ταράσιος. Όταν βαπτίσθηκε χριστιανός, ονομάσθηκε Σώζων. Βοσκός στο επάγγελμα, προσπαθούσε να μιμείται την ημερότητα των προβάτων, που θαύμαζε πολύ.
Πολλές φορές τον ενοχλούσαν και τον αδικούσαν οι άλλοι βοσκοί, αλλά αυτός πάντοτε στάθηκε πράος απέναντι τους. «Μου είναι ντροπή», έλεγε, «να γίνω κατώτερος από τα πρόβατα που βόσκουν». Μελετούσε με επιμέλεια την Αγία Γραφή, και όταν στην εξοχή συναντούσε ειδωλολάτρη, προσπαθούσε να τον κατηχήσει στο Χριστό.
Κάποτε ο Σώζων πήγε στην Πομπηϊούπολη της Κιλικίας, όπου υπήρχε ένα χρυσό ειδωλολατρικό άγαλμα. Μόλις το είδε, η ψυχή του πράου Σώζοντα παροργίστηκε. Τότε, με θάρρος πολύ έσπασε το δεξί χέρι του χρυσού αγάλματος, το πούλησε και τα έσοδα διαμοίρασε στους φτωχούς. Ο έπαρχος Μαξιμιανός αναστατώθηκε και φυλάκισε πολλούς ανεύθυνους.
Όταν το έμαθε αυτό ο Σώζων, παρουσιάστηκε στον έπαρχο και στις απειλές του με ήρεμο ύφος απάντησε ότι μέσα στο ναό το άγαλμα ήταν άχρηστο, ενώ έτσι ωφέλησε και κάποιους φτωχούς. Αμέσως τότε, αφού τον βασάνισαν φρικτά, τον έριξαν στη φωτιά, όπου ο πράος και ζηλωτής βοσκός απήλθε προς τον Κύριο.
Απολυτίκιον
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Δι’ όμφης ουρανίου πιστωθείς προς τα κρείττονα, τους της ευσέβειας αγώνας, άπτοητως διέδραμες· και ώφθης του Σωτήρος κοινωνός, αθλήσας Μάρτυς Σώζων άνδρικως· διά τούτο διασώζεις εκ πειρασμών, τους πίστει προσιόντας σοι. Δόξα τω παρασχόντι σοι ίσχυν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ένεργουντι διά σού πάσιν ιάματα.

Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2022

ΜΗΝ ΠΤΟΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

 

Μην πτοείσαι από το τι λένε οι άνθρωποι για σένα. Αυτός είναι ο διαβολικός φόβος. Συλλογίσου τι ο Θεός λέγει για σένα, τι οι Άγγελοι και οι Άγιοι λένε για σένα.

Στις σχέσεις σου με τους ανθρώπους, ας σε συνοδεύει η λέξις «αγάπη», σαν φως της καρδιάς σου. Μη βγάλης ποτέ την πολύτιμη αυτή λέξι από εκεί μέσα. Βεβαίως, πρέπει να μην είναι εκεί μόνη της, αλλά μαζί με το όνομα του Ιησού Χριστού. Γιατί ο Κύριος και μόνο είναι η αληθινή αγάπη.

 Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης

Σ΄ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ

 

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

Ο τωρινός καιρός είναι καιρός για μετάνοια. Μακάριος λοιπόν είναι εκείνος, που δεν έπεσε καθόλου στα δίχτυα του εχθρού.

Μακάριος είναι για μένα και εκείνος που έπεσε στα δίχτυα του, αλλά κατόρθωσε να τα σκίσει και να του ξεφύγει όσο βρίσκεται στην παρούσα ζωή.

Αυτός, ζώντας ακόμα σωματικά, μπόρεσε να ξεφύγει από τον πόλεμο και να σωθεί, όπως ξεγλιστράει το ψάρι από το δίχτυ. Γιατί το ψάρι, και να πιαστεί, αν σκίσει το δίχτυ και ορμήσει προς τον βυθό, όσο βέβαια είναι ακόμα στο νερό, σώζεται.

Αν όμως το τραβήξουν στη στεριά, τότε πια δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του.

Έτσι και εμείς.

Όσο είμαστε σ’ αυτή τη ζωή, έχουμε πάρει τη δύναμη και την εξουσία από το Θεό να σπάσουμε μόνοι μας τις αλυσίδες των θελημάτων του εχθρού, να πετάξουμε το φορτίο των αμαρτιών μας με τη μετάνοια και να σωθούμε, κερδίζοντας τη βασιλεία των Ουρανών.

Αν, όμως, μας προφτάσει το φοβερό εκείνο πρόσταγμα, αν η ψυχή χωριστεί από το σώμα και το σώμα μπει στον τάφο, τότε δεν μπορούμε πια να βοηθήσουμε τον εαυτό μας, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το ψάρι, που το τράβηξαν από το νερό και το έκλεισαν μέσα σε δοχείο.

Αδελφέ, μην πεις· «σήμερα αμαρτάνω και αύριο μετανοώ», γιατί δεν έχεις σιγουριά. Στον Κύριο ανήκει η φροντίδα για το αύριο.