π. Παπαδόπουλος Χαράλαμπος
Όχι, δεν υπάρχει καλός και κακός δρόμος. Όπως δεν υπάρχει καλό και κακό ποτάμι. Όλα οδηγούν στην αγκαλιά της θάλασσας.
Μην απογοητεύεσαι. Η θλίψη στα μάτια σου, το σφίξιμο στην καρδιά σου, τα τρεμάμενα χέρια δεν είναι μετάνοια. Φόβος και ενοχή είναι.
Γιατί σου είπαν ότι πρέπει να είσαι πάντα τέλειος, να είσαι κάπως, για να σε αποδέχονται οι άλλοι, για να αποδέχεσαι εσύ τον εαυτό σου.
Κάθε που ραγίζει το προφίλ σου από ένα λάθος, κλονίζεσαι, χάνεσαι και πεθαίνεις, αισθάνεσαι ότι θα έρθει πάλι η τιμωρία, η απόρριψη του κακού παιδιού.
Όχι δεν υπάρχει λάθος και σωστό.
Όλα είναι δρόμος. Το σωστό σε πάει στο λάθος και το λάθος στο σωστό. Όταν χάνεις βρίσκεις και όταν πεθαίνεις ανασταίνεσαι.
Μάθε λοιπόν πως υπάρχει κάποιος (Θεός) που δεν σε τιμωρεί στα λάθη σου. Που σε κρατά αγκαλιά τότε που δεν μπορείς να σύρεις τα πόδια σου.
Μάθε πως πέρα από το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, στέκει η αγάπη. Πάντα μια ζεστή αγκαλιά σε προσμένει να ξεκουράσεις τους φόβους σου.
