Μόνο ο κόπος που κάνουμε για τον Θεό, αυτός έχει μισθό Ουράνιο.
Ο άλλος κόπος που κάνουμε για να εξασφαλίσουμε τα χρήματά μας για να επιβιώσουμε, π.χ. στην εργασία μας, δεν αμείβεται από τον Θεό.
Είναι ο κόπος που καταβάλλουμε και αμειβόμαστε στον κόσμο τούτο.
Ιεράρχησε τα πράγματα και να πεις:
«Ποιό είναι το πρώτο;».
Λέει ο άλλος: «η δουλειά μου».
Όχι, δεν είναι η δουλειά. Τα πνευματικά σου είναι πρώτα.
Πρέπει πρώτα γίνουν τα πνευματικά μας καθήκοντά, μήπως φύγουμε αιφνιδίως και μετά έπονται τα άλλα.
Διότι αυτά που θα πάρουμε στον άλλον κόσμο προηγούνται.
Να τα κάνουμε τα καθήκοντά μας κάθε ημέρα, μπας και φύγουμε αιφνιδίως, ώστε να είμαστε εξασφαλισμένοι και τα υπόλοιπα (τα κοσμικά), όσα κάνουμε…
Κάνοντας καθημερινά τα πνευματικά μου καθήκοντα, δυο πράγματα θα συμβούν:
θα με πληροφορήσει ο Θεός, πότε θα με πάρει και με προφυλάσσει έτσι ο Θεός από αιφνίδιο θάνατο.
Ο Μέγας Αντώνιος, λίγο πριν πεθάνει είπε:
– Είμαι στην ηλικία των 105 ετών και διαπίστωσα ότι η μεγαλυτέρα άσκηση είναι να κάνει κανείς καθημερινώς τα πνευματικά του καθήκοντα.
Έλεγε ότι ο άνθρωπος πρέπει σταθερά να κάνει τα πνευματικά του καθήκοντα και όχι μία μέρα να κάνει παραπάνω και την επομένη να μην κάνει τίποτα. Πρωταρχική μέριμνα είναι να αναβαθμίσει ο άνθρωπος ποιοτικά τον πνευματικό του αγώνα και όχι ποσοτικά. Έπεται η ποσοτική αναβάθμιση.
Θέλει ο Θεός να βλέπει τον καθημερινό μας κόπο. Όχι τον πολύ, αλλά τον καθημερινό. Επιτελώντας καθημερινά τα πνευματικά μας καθήκοντα με χαρά, παίρνουμε καθημερινό μισθό από το Άγιο Πνεύμα, στέλνοντας ένα λουλούδι στο θρόνο του Θεού.~
