…σήμερα, ένα μικρό, διπλωμένο χαρτάκι βρέθηκε στα χέρια μου. Μέσα είχε τους βαθμούς ενός παιδιού στις πανελλήνιες. Η γιαγιά του, με δάκρυα που δεν ήθελε να δείξει, μου το έδωσε λέγοντας: «Σας ευχαριστώ που προσευχηθήκατε. Πέρασε εκεί που ήθελε». Το κοίταξα. Δεν ήταν απλώς αριθμοί. Ήταν η ανταμοιβή ενός κόπου, η δικαίωση μιας αγωνίας, η χαρά που χωράει σε μια τσέπη.
Αλλά αυτό το χαρτάκι είναι μόνο ένα. Υπάρχουν κι άλλα. Τόσα άλλα.
Έρχονται σιωπηλά, σχεδόν ντροπαλά, σφιγμένα στο χέρι μιας μάνας ή ενός παππού. Δεν γράφουν βαθμούς, αλλά ημερομηνίες εξετάσεων, ονόματα γιατρών, διαγνώσεις. «Για το χειρουργείο της», μου ψιθυρίζουν. «Για τη θεραπεία του πατέρα μου». «Για να δώσει δύναμη η Παναγία σ’ αυτό το παιδί». Δεν ζητούν μια θέση σε μια σχολή. Ζητούν ζωή. Ή τέλος πάντων, λίγη παράταση, λίγη ελπίδα μέσα στη θύελλα.
Πόσες φορές έχω κρατήσει, αλλά και όλοι οι ιερείς, τέτοια χαρτάκια, ζαρωμένα από τον ιδρώτα, θολά από τα δάκρυα; Το καθένα τους κουβαλάει έναν ολόκληρο κόσμο. Πίσω από κάθε γράμμα υπάρχει μια αγρυπνία, μια προσευχή που σφίγγει το στομάχι, ένα «γιατί;» που δεν βρίσκει απάντηση. Είναι οι μαρτυρίες της ανθρώπινης αδυναμίας, μα και της απέραντης τρυφερότητας. Γιατί μόνο όταν φοβόμαστε για κάποιον, τον γράφουμε σε ένα χαρτί και το εμπιστευόμαστε σε άλλον.
Κι έτσι, στέκομαι μπροστά σε αυτή τη στοίβα από ιστορίες. Τη μια σου φέρνουν βαθμούς και γιορτάζεις. Την άλλη σου φέρνουν μια ακτινογραφία και σωπαίνεις. Μα όλες, μα όλες, έχουν το ίδιο βάθος: την ανάγκη να μη νιώθει κανείς μόνος. Το χαρτάκι είναι η γέφυρα. Από το χέρι που τρέμει στο χέρι που προσεύχεται. Κι ας μην μπορώ εγώ να αλλάξω τη μοίρα , ξέρω πως η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην πράξη της παράδοσης. Στο να λες: «Δεν μπορώ άλλο. Κράτα το εσύ».
Έτσι, σήμερα, ευχαριστώ την κυρία με τους βαθμούς του εγγονού της. Και ευχαριστώ όλους εκείνους που αφήνουν πάνω στους ιερείς τα δικά τους χαρτάκια , μετρημένα ή ανυπολόγιστα, φωτεινά ή βαριά. Γιατί καθένα τους μου θυμίζει ότι η πίστη δεν είναι κάτι που έχουμε εμείς, αλλά κάτι που μοιραζόμαστε. Και πως η προσευχή, εν τέλει, είναι μια αγκαλιά γραμμένη σε θρυμματισμένο χαρτί.
