Ὁ τρόπος νὰ τὴν νικήσεις
Δύσκολη, βαρειὰ ἀρρώστια ἡ ζήλεια.
Προσβάλλει ἑκατομμύρια ἀνθρώπους σὲ ὅλο τὸν πλανήτη…
Ξέρει νὰ ἁρπάζει τὴν χαρά, νὰ χαλάει ἀνθρώπινες σχέσεις, νὰ ἀμαυρώνει σπουδαῖα ἔργα, νὰ στιγματίζει τὶς ὄμορφες στιγμές.
Πῶς εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζηλεύει;…
Συγκρίνει συχνὰ τὸν ἑαυτό του μὲ τοὺς ἄλλους.
Δὲν μπορεῖ νὰ χαρεῖ τὰ χαρίσματά του. Εὔκολα γκρινιάζει καὶ παραπονιέται γιὰ τὸν χαρακτῆρα, τὰ μειονεκτήματα, τὶς ἐλλείψεις του.
Ὑποψιάζεται εὔκολα, ὅτι τὸν ὑποτιμοῦν. Ταλαιπωρεῖται ἀπὸ στενόχωρες σκέψεις καὶ χάνει εὔκολα τὴν ἠρεμία του. Κάποτε χάνει ἀκόμη καὶ τὸν ὕπνο του.
Μπορεῖ νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ δραστηριότητες ποὺ ἄλλοτε ἀγαποῦσε, νιώθοντας ὅτι δὲν ἀναγνωρίζονται ὅσα ἐπιτυγχάνει.
Γίνεται ἀνταγωνιστικός, προβάλλει συχνὰ τὸν ἑαυτό του καὶ τὶς ἐπιτυχίες του.
Δυσκολεύεται, ὅταν ἀκούει θετικὰ λόγια γιὰ τοὺς ἄλλους, καὶ κάποτε προσπαθεῖ νὰ τοὺς μειώσει.
Δὲν χαίρεται μὲ τὴν πρόοδο τῶν ἄλλων, ἐνῶ ἐνδόμυχα μπορεῖ νὰ αἰσθάνεται καὶ ἱκανοποίηση γιὰ κάποιες ἀποτυχίες τους.
Κάνει κέντρο τῶν πραγμάτων τὸν ἑαυτό του…
Ἡ ζήλεια τελικὰ βασανίζει, τρώει τὸν ἄνθρωπο… Ταλαιπωρεῖ καὶ τοὺς γύρω.
Γιὰ νὰ νικήσεις τὴν ζήλεια…
Μὴν
συγκρίνεις τὸν ἑαυτό σου μὲ τοὺς ἄλλους. Ἀγάπησέ τον μὲ τὰ χαρίσματα
καὶ τὶς ἐλλείψεις του καὶ κάνε σὲ κάθε περίπτωση ὅ,τι καλύτερο μπορεῖς.
Περιόρισε τὶς ἀρνητικὲς σκέψεις, ὅσο περισσότερο μπορεῖς.
Καλλιέργησε μέσα σου τὴν εὐγνωμοσύνη στὸν Θεό, γιὰ ὅσα σοῦ ἔχει χαρίσει, καὶ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τόσα σοῦ προσφέρουν…–
Ἔχε στὸ στόμα σου ἕναν καλὸ λόγο γιὰ ὅλους, εἰδικὰ γιὰ ὅσους σοῦ προκαλοῦν ζήλεια.
Τόλμησε νὰ ἀναγνωρίσεις ὅλα τὰ θετικὰ στοιχεῖα τῶν ἄλλων καὶ βιάσου νὰ ἐπαινέσεις ὅποιον κατάφερε κάτι καλό.
Προσπάθησε νὰ ἀγαπήσεις εἰλικρινὰ τοὺς ἄλλους καὶ τότε θὰ χαίρεσαι γιὰ τὰ χαρίσματα καὶ τὶς ἐπιτυχίες τους.
Προσευχήσου στὸν Θεὸ νὰ σηκώσει ἀπὸ μέσα σου τὰ ἄσχημα συναισθήματα.
Δύσκολος ὁ ἀγώνας κατὰ τῆς ζήλειας, ἀλλὰ ἀξίζει πολύ…
Τελικά, ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ζηλεύει γίνεται ἐλεύθερος, χαρούμενος, δημιουργικός.
Μπορεῖ νὰ ἀγαπᾶ ἀληθινὰ καὶ νὰ εἶναι ἀγαπητὸς σὲ ὅλους!
