Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη
Εφημ. Ι. Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου
Τέταρτη
Κυριακή των Νηστειών, αγαπημένοι μου εν Χριστώ αδελφοί, και η πάνσοφη
Εκκλησία μας, προς ενίσχυσή μας, μετά την εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως,
του μέσου ακριβώς της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, έχει τοποθετήσει
τον εορτασμό του Μεγάλου και Οσίου Πατρός ημών Ιωάννου του Σιναΐτου,
συγγραφέως της γνωστής σε όλους μας Κλίμακος.
Η μεγάλη αυτή
μορφή της Εκκλησίας μας, με το προαναφερθέν έργο του, μάς καθοδηγεί στα
μονοπάτια της πνευματικής τελειότητος, της πορείας προς την ένωσή μας
με τον σωτήρα Χριστό. Άλλωστε, αδελφοί μου, αυτός είναι και ο καθ’
εαυτού στόχος όλης αυτής της Σαρακοστής και όλων των κατανυκτικών και
ασκητικών περιόδων, που η Εκκλησία μας θέτει, ώστε να επανεκκινήσουμε
και, με μια βαθιά ενδοσκόπηση του εαυτού μας, να αποτινάξουμε πάθη,
ιδιοτέλειες, μνησικακίες και όλα αυτά στο σύνολό τους, που μας κρατούν
στον βυθό της απωλείας, μη μπορώντας να ανασάνουμε την ελευθερία του
Θεού.
Ο Άγιός μας,
γεννημένος περίπου το 523 μ.Χ., πέρασε από όλα τα στάδια που πρέπει,
ώστε, να μας επιτραπεί ο όρος, «να ψηθεί», στον δρόμο των αρετών.
Γεννημένος από πλούσια και ευσεβή οικογένεια στη Συρία, έλαβε ανώτερη
μόρφωση και έπειτα σε ηλικία 16 ετών εγκαταβίωσε στο όρος Σινά,
υποτασσόμενος στον γέροντα Μαρτύριο. Ακολούθως, για 40 περίπου ολόκληρα
χρόνια, έζησε ως ερημίτης, με μόνη του ασχολία την προσευχή και τη
μελέτη των θείων κειμένων.
Τέλος, λίγο
πριν της τελευτής του, σε ηλικία 75 ετών, εξελέγη ηγούμενος της Μονής
της Αγίας Αικατερίνας, μετά από παρότρυνση των πατέρων, που είχαν
καταλάβει το μεγάλο πνευματικό του μέγεθος, για 4 χρόνια. Παρά το
σωματικό γήρας, η πάντοτε νεανική και ποθούσα την άσκηση ψυχή του
επέλεξε να ξαναβρεθεί στην έρημο, όπου και παρέδωσε την αγία του ψυχή
στα χέρια του Κυρίου μας, στα 80 του έτη.
Το έργο του,
που για αυτό έμεινε ως ένας εκ των μεγαλύτερων πατέρων της πίστεώς μας, η
«Κλίμακα», περιλαμβάνει 30 λόγους περί αρετής, που σε κάθε έναν από
αυτούς περιλαμβάνεται και μία από αυτές, ανεβαίνοντας σε καθεμιά, από
τις πιο απλές και πρακτικές, στις πιο σύνθετες και πολύπλοκες. Όλες
είναι γνωστές, και έχει πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο αυτό, να μελετάται από
κάθε χριστιανό, ώστε σαν οδηγός κάθε φορά να μας επαναφέρει στην
ορθότητα και τη σωστή στάση μας, στο ταξίδι μας προς τη θέωση.
Εν τάχει,
στην αρχή μας αναφέρει για την αυταπάρνηση των εγκόσμιων, για την
υπακοή, τη μετάνοια, τη μνήμη θανάτου και το χαροποιό πένθος, δηλαδή τη
λύπη που πρέπει να έχουμε για τις αμαρτίες μας, η οποία μας γεμίζει
πνευματική χαρά, όταν τις αντιλαμβανόμαστε. Έπειτα, αναφέρεται στα
διάφορα πάθη και την καταπολέμηση αυτών, καταλήγοντας στη μέγιστη αρετή,
που απορρέει απ’ όλα αυτά τα σκαλοπάτια, την αγάπη, που είναι και η
κύρια ουσία του Θεού. «Ο Θεός αγάπη εστί, και ο μένων εν τη αγάπη εν τω
Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ».
Αδελφοί μου,
από αυτά τα λίγα, κατανοούμε πόσο σημαντική θέση πρέπει να καταλαμβάνει
στη ζωή μας η Κλίμακα. Πρέπει να τη μετατρέψουμε από σελίδες βιβλίου, σε
εμπειρική έμπρακτη βίωση στη καθημερινότητά μας. Ένας αυτοκινητόδρομος
ταχείας κυκλοφορίας, δίχως σωστή ασφαλτόστρωση, με λακκούβες, δίχως
σωστές διαγραμμίσεις και δίχως φώτα, γίνεται μια παγίδα θανάτου. Έτσι
ακριβώς και η ζωή μας, δίχως αυτές τις διδακτικές παραινέσεις, οδηγείται
στην αιώνια απομάκρυνσή μας από τον Χριστό, στο σκότος.
Κάποιοι θα
μας πουν πως ο Άγιος Ιωάννης καλά τα συνέγραψε αυτά, αλλά αναφέρονται
κυρίως στους μοναχούς, όπως ήταν κι εκείνος. Εδώ βρίσκεται όμως η πλάνη
του πονηρού, ώστε να μας αποθαρρύνει από την προσπάθεια. Το Ευαγγέλιο
είναι το ίδιο και για τους λαϊκούς και για τους μοναχούς, τους έγγαμους
και τους άγαμους. Η μόνη διαφορά είναι στην παρθενία των μοναχών, που
αντιστοιχεί στη σωφροσύνη, που πρέπει να διατηρούν οι λαϊκοί.
Παράδειγμα
έχουμε και τους ίδιους τους Αποστόλους, που δεν ήταν αποκλειστικά
άγαμοι, όπως ο Ιωάννης ο Θεολόγος, αλλά υπήρχαν και έγγαμοι, όπως ο
μέγας Πέτρος, που όμως και οι δύο δεν μπόρεσαν σήμερα να θεραπεύσουν το
δαιμονιζόμενο παιδί της Ευαγγελικής περικοπής, γιατί δεν είχαν βιώσει
ακόμα καρδιακά και αγαπητικά την ένωσή τους με τον Χριστό.
Ας
προσπαθήσουμε, να ανέβουμε και εμείς την «Κλίμακα» των αρετών, κάνοντας ο
καθένας τον δικό του αγώνα, όπως μπορεί. Ένα σκαλί τη φορά, αλλά πάντα
νιώθοντας πιο κοντά μας τον Χριστό, ο οποίος, με το Ιλαρό και Άκτιστο
Φως Του, θα κάνει την ανάβασή μας κάθε φορά πιο εύκολη, πιο φωτεινή και
πιο αγιασμένη.
Αμήν
