Τό Πάσχα, ὡς «ἑορτή τῶν ἑορτῶν καί πανήγυρης τῶν πανηγύρεων», σίγουρα εἶναι τό κύριο καί οὐσιαστικό τῆς ζωῆς τοῦ σύμπαντος κόσμου. Αὐτό θέλουμε ὅλοι, ὅλος ὁ κόσμος «ὁρατός τε ἅπας καί ἀόρατος», ὅπως καί αὐτοί ἀκόμα πού δέν σέ γνωρίζουν…
Γιατί ἐδῶ βρίσκεται ἡ κατάργηση τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου! Ὅποιος βίωσε στά ἔγκατα τῆς ὕπαρξής του τή φθορά καί τό θάνατο – κάθε μορφῆς – μπορεῖ νά κατανοήσει τί σημαίνει κατάργησή τους καί νά χαρεῖ γιά τό γεγονός. Ἀλλά κι αὐτός μόνο μπορεῖ νά κατανοήσει κάπως τί πέρασες μέ τήν κατά πρόσωπο πάλη μέ τό διάβολο πού κατεῖχε τέτοια δύναμη στά χέρια του. Πῶς νά σ’ εὐχαριστήσουμε γιά τό μεγάλο δῶρο τῆς ἀφθαρσίας ποῦ μᾶς χάρισες; «Τι ἀνταποδώσουμε τῷ Κυρίῳ περί πάντων ὧν ἀνταπέδωκας ἡμῖν;».
Πάσχα – Ἀνάσταση: ἄν δέν βιωθοῦν προσωπικά ὡς νεκρά-ἀνάσταση, ὡς πέρασμα, πῶς νά χαρεῖ κανείς τή μεγάλη πανήγυρη κι ἑορτή;
π. Ανδρέας
