(†) π. Ανανίας Κουστένης
Η εποχή μας τα ΄χει όλα, αλλά λείπει περισσότερο η έμπρακτη αγάπη, η έμπρακτη καλοσύνη. Και περισσότερο η αγάπη και η εκτίμηση στον άνθρωπο. Η καλοσύνη και η ανθρωπιά και η αρχοντιά κι η μεγαλοψυχία.
Στις σχέσεις μας, στις διασυνδέσεις μας, στις επιλογές μας, στον τρόπο υπάρξεως μας. Και γι’ αυτό έχομε τόση δυσκολία.
Τόση κλαψοφαγούρα. Τόση γκρίνια. Τόση κακολογία. Κακολογία! Γέμισε ο τόπος από κακολόγους! Και δεν μπορείς να σταθείς πουθενά.
Μας ακούνε και τα παιδιά. Μας ακούνε και οι αγαθοί. Μας ακούνε όλοι. Και τι κάνουμε; Μολύνουμε τον αέρα.
Φορτώνουμε τις ψυχές μας και κολάζουμε. Μόνο η αγάπη αλλάζει τον άνθρωπο.
Ο εθνικός μας ποιητής έλεγε πάλι: «Συχνά τα στήθια εκούρασα ποτέ την καλοσύνη». Μεγάλη κουβέντα αυτή. Η καλοσύνη δεν κουράζει.
Η καλοσύνη είναι ο Χριστός. Η καλοσύνη και η αλήθεια μένει εις τον αιώνα. Και αλλάζει ο κόσμος με τα ρήματα του Χριστού.
Με την εφαρμογή του Ευαγγελίου και με την εις αλλήλους αγάπη. Έτσι. Και αυτήν θέλομε όλοι. Αυτήν ζητάμε όλοι.
Και ο Βίκτωρ Ουγκώ στους «Αθλίους» γράφει: «Αν είσαι άνθρωπος, γίνε αγάπη». Γίνε αγάπη!
