ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΣΤΟΡΓΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ

Δεν θα παύση η Αγία του Χριστού Ορθόδοξος Εκκλησία, να αναδεικνύη αγίους έως της συντελείας του αιώνος. Χαίρει η Εκκλησία δια τους νεοφανείς αγίους, εξαιρέτως δε, δια το νέκταρ το γλυκύτατον της εναρέτου ζωής, το πολύτιμον σκεύος των δωρεών του Παναγίου Πνεύματος, τον Θεοφόρον Ιεράρχη, τον Άγιον Νεκτάριον επίσκοπον, Πενταπόλεως.

Ο Άγιος του Θεού, γεννήθηκε την 1 Οκτωβρίου του 1846 στην Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης κι έλαβε το όνομα Αναστάσιος. Οι γονείς του ήταν ο Δημοσθένης Κεφάλας κι η Μαρία Κεφαλά. Η μητέρα του ήταν πολύ ευσεβής και όταν ο Άγιος ήταν πέντε ετών του δίδαξε τον ν' ψαλμό του Δαβίδ. Όταν ο Αναστάσιος έφθανε στον στίχο " διδάξω ανόμους τας οδούς σου" τον επαναλάμβανε πολλές φορές, σαν να ήξερε πόσο καθοριστικός θα ήταν ο ρόλος του αργότερα.

Για λόγους οικονομικούς αφού τελείωσε το Δημοτικό και το Σχολαρχείο στην πατρίδα του, έφυγε σε ηλικία δεκατεσσάρων χρονών για την Κωνσταντινούπολη, και προσελήφθη ως υπάλληλος σε συγγενικό κατάστημα με μόνη αμοιβή στέγη και τροφή. Παρά τις δύσκολες συνθήκες βρίσκει καταφύγιο στη μελέτη, τη μόνιμη στη ζωή του συντροφιά και, μάλιστα, όσα από τα ρητά τα θεωρούσε ωφέλιμα για τους αγοραστές του, τα σημείωνε στα περιτυλίγματα του καπνού. Αργότερα εργάστηκε ως παιδονόμος στο Αγιοταφικό Μετόχι της Πόλης, όπου διευθυντής ήταν ο θείος του. Αγαπούσε και συμμετείχε σχεδόν κάθε ημέρα στις εκκλησιαστικές ακολουθίες. Ο πόθος δια την Μοναχική Πολιτεία ήταν διακαής.

Το 1868 σε ηλικία είκοσι ετών φεύγει από την Πόλη και μεταβαίνει στην Χίο και υπηρετεί ως γραμματοδιδάσκαλος στο Λιθί, έως το 1873, όπου προσέρχεται στην Νέα Μονή και μετά από τριετή δοκιμασία λαμβάνει στις 7 Νοεμβρίου 1876 το αγγελικό σχήμα με το όνομα Λάζαρος. Στις 15 Ιανουαρίου (ημέρα της βαπτίσεώς του) το 1877 χειροτονείται διάκονος από τον μητροπολίτη Χίου, Γρηγόριο και μετονομάζεται σε Νεκτάριο. Στην Χίο φοιτά στο Γυμνάσιο, αλλά ο σεισμός του 1881 τον αναγκάζει να έρθει στην Αθήνα, όπου στο Βαρβάκειο δίνει τις απολυτήριες εξετάσεις, ως κατ' οίκον διδαχθείς και παίρνει το απολυτήριο

Το 1881 ταξιδεύει στην Αλεξάνδεια, όπου συναντά τον πατριάρχη Σωφρόνιο, ο οποίος τον παροτρύνει να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο, κάτι που γίνεται εφικτό με την οικονομική υποστήριξη των αδελφών Χωρέμη. Το 1882 πήρε την υποτροφία του κληροδοτήματος Α.Γ. Παπαδάκη. Πήρε το πτυχίο του τον Οκτώβριο του 1885 με βαθμό "καλώς".

Στις 23 Μαρτίου του 1886 χειροτονείται πρεσβύτερος από τον Αλεξανδρείας Σωφρόνιο. Στις 6 Αυγούστου του ιδίου έτους χειροθετείται Μέγας Αρχιμανδρίτης και Πνευματικός και τοποθετείται στην Πατριαρχική Αντιπροσωπεία Καΐρου. Εργάζεται συνεχώς με ζήλο και αυταπάρνηση. Η Εκκλησία της Αλεξανδρείας τον αμείβει με το ύπατο αξίωμα. Στις 15 Ιανουαρίου του 1889 χειροτονείται μητροπολίτης Πενταπόλεως, στον Άγιο Νικόλαο Καΐρου (ο οποίος ανακαινίστηκε ριζικώς υπό του Αγίου), από τον Πατριάρχη Σωφρόνιο, τον πρώην Κερκύρας Αντώνιο και τον Σιναίου Πορφύριο. Ως μητροπολίτης συνέχισε να ασκεί τα ίδια καθήκοντα, χωρίς μάλιστα να πληρώνεται, λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης του Πατριαρχείου. Έλαβε ενεργό μέρος για τις εκδηλώσεις της 50ετηρίδος της αρχιερατείας του ευεργέτη και προστάτη του Πατριάρχη, που έμελλε να γίνει διώκτης του. Με μεγάλη ταπείνωση δέχτηκε το αξίωμα της αρχιερωσύνης και είναι αξιοσημείωτο να αναφέρωμεν τι έλεγε προς τον Κύριο: "Κύριε διατί με ανύψωσες εις τοσούτον μέγα αξίωμα; Εγώ σου εζήτησα να γίνω μόνον Θεολόγος κι όχι Μητροπολίτης. Εκ νεαράς ηλικίας Σου εζήτησα να γίνω ένας απλός εργάτης του Θείου Λόγου Σου, και Συ, Κύριε, τώρα με δοκιμάζεις με τόσα πράγματα. Αλλ' υποτάσσομαι, Κύριε, εις το θέλημα Σου, και δέομαι: καλλιέργησε εντός μου την ταπεινοφροσύνην και τον σπόρον των λοιπών αγίων αρετών, δι' ων τρόπων γνωρίζεις, και αξίωσόν με να ζήσω πάσας τας επί γης ημέρας μου συμφώνως προς τους λόγους του μακαρίου Παύλου, όστις λέγει: "Ζω Δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός". Και ο Κύριος εισάκουσε τη δέηση του ταπεινού Ιεράρχου. Οι αρετές του Αγίου διεδόθηκαν παντού και όλοι μιλούσαν με θαυμασμό για το θησαυρό που τους χάρισε ο Θεός. Όμως ο δημιουργός της κακίας, ο διάβολος, δεν άργησε να κάνει την εμφάνισή του.

Πράγματι κάποιοι φιλόδοξοι κληρικοί που είχαν εισχωρήσει στο περιβάλλον του ενενηντάχρονου Πατριάρχη διέβαλαν τον Άγιο ότι δήθεν ξεσηκώνει το λαό και επιδιώκει να αναλάβει τον Θρόνο της Αλεξανδρείας. Μάλιστα υπαινίχθησαν και ηθικές παρεκτροπές του δικαίου Νεκταρίου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την παύση του Αγίου από τη Διεύθυνση του Πατριαρχικού Γραφείου και … του επέτρεπαν να λαμβάνει μέρος τροφής εν τη κοινή τραπέζη μετά των ιερέων και να διαμένει στο οίκημα της Πατριαρχικής Επιτροπείας. Μετ' ολίγον αποπέμπεται από την Αίγυπτο με την αιτιολογία "μη δυνειθείς να εξοικειωθή προς το κλίμα της Αιγύπτου". Μάταια ζήτησε να συναντήσει τον Πατριάρχη. Οι πιστοί εθλίβησαν που στερήθησαν τον "συμπαθέστατον των Αρχιερέων και τον αγαθώτατον και δραστηριώτατον των κληρικών".

Εδέχθη ο θείος πατήρ την αδικίαν ταύτην και πικρή δοκιμασία εν πολλή ευχαριστία προς τον Κύριον και ανεχώρησε από την Αίγυπτο κι ήλθε στην Αθήνα το 1889, χωρίς χρήματα και απογοητευμένος αναζητώντας εργασία, αδυνατώντας να πληρώσει ακόμη και τα ενοίκια στην Νεάπολη (Εξάρχεια). Μετά από αγώνες καταφέρνει να πάρει μία θέση ιεροκήρυκος στην Εύβοια. Τον Ιούλιο του 1893 μετατίθεται στην νομό Φθιωτοφωκίδος όπου εργάζεται ακάματα για μόλις έξι μήνες, αφήνοντας άριστες εντυπώσεις. Τον Μάρτιο του 1894 αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής. Εργάζεται με ζήλο Θεού για την εμφύτευση του ιερού ζήλου της ιεροσύνης στους ιεροσπουδαστές του, αλλά και την επαγγελματική τους αποκατάσταση, την αναμόρφωση του αναλυτικού προγράμματος της σχολής, ακόμη και για την καλυτέρευση του φαγητού και την άθληση. Κατάφερε να χορηγούνται τέσσερις υποτροφίες κάθε χρόνο για μαθητές προερχόμενους από τη Μικρά Ασία. Το κυριότερο είναι ότι αποτελεί για αυτούς ένα ζωντανό παράδειγμα. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη λατρευτική ζωή και ανέδειξε ως λατρευτικό κέντρο το ναό του Αγίου Γεωργίου της Ριζαρείου και τη σχολή πνευματικό ίδρυμα προσκαλώντας επιστήμονες να δίνουν διαλέξεις. Η προσευχή του ήταν το σημαντικότερο λίπασμα για την άνθηση της σχολής. Παράλληλα ασκούσε και λειτουργικό, κηρυκτικό, εξομολογητικό και φιλανθρωπικό έργο. Σχετίζεται με τον παπα-Πλανά και παίρνει μέρος στις αγρυπνίες στο εκκλησάκι του Αγίου Ελισαίου όπου έψαλαν οι Παπαδιαμάντης και Μωραϊτίδης.

 Τον Ιούλιο του 1898 επισκέπτεται για πρώτη φορά το Άγιο Όρος. Διέμεινε για ένα μήνα και επισκέφτηκε τα κυριότερα μοναστήρια και σκήτες. Συνδέθηκε ιδιαίτερα με τον Γέροντα Δανιήλ με τον οποίο διατήρησε μία πολύχρονη φιλία. Επίσης συνεδέθη με τον π. Ιερώνυμο Σιμωνοπετρίτη ο οποίος αργότερα διαδέχθηκε τον Άγιο Σάββα της Καλύμνου στην πνευματική καθοδήγηση της μονής στην Αίγινα. Το επόμενο καλοκαίρι (Αύγουστος 1898) ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη και την γενέτειρά του Σηλυβρία. Είχε την ευκαιρία να προσκυνήσει την εικόνα της Παναγίας της Σηλυβριανής και τους τάφους των γονέων του. Το 1904 έγινε πραγματικότητα η επιθυμία του για ίδρυση γυναικείας μοναστικής αδελφότητος, αρχικά αποτελουμένης από τέσσερις αδελφές. Ο Άγιος δεν έπαυε να τις κατευθύνει πνευματικά, να τις στηρίζει ηθικά και οικονομικά. Στις 7 Φεβρουαρίου του 1908 υπέβαλε την παραίτησή του από τη διεύθυνση της Ριζαρείου λόγω ασθενείας.
Αφοσιώνεται στην καθοδήγηση των μοναχών, στην ανοικοδόμηση της μονής, στη συγγραφή και στην πνευματική και οικονομική στήριξη των αδυνάτων κατοίκων του. Οι δοκιμασίες όμως δεν σταμάτησαν. Για ποικίλους λόγους η επίσημη αναγνώριση της μονής δεν ήλθε παρά μόνο όταν ο Άγιος είχε κοιμηθεί. Επιπλέον, κατηγορήθηκε για ανηθικότητα από τη μητέρα μίας κοπέλας που κατέφυγε στη μονή να μονάσει. Όλες αυτές τις δοκιμασίες τις βίωνε με απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό και είναι χαρακτηριστικό πως μία από τις προσφιλείς ασχολίες του ήταν η φιλοτέχνηση σταυρών στους οποίους έγραφε "Σταυρός μερίς του βίου μου".

Η υγεία του Αγίου ήταν πάντα εύθραυστη. Από τις αρχές του 1919 η πάθηση του προστάτη άρχισε να επιδεινώνεται. Μετά από παράκληση των μοναχών εισάγεται στις 20 Σεπτεμβρίου στο Αρεταίειο νοσοκομείο των Αθηνών, όπου νοσηλεύτηκε για πενήντα ημέρες. Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου του 1920, προς το μεσονύκτιο παρέδωσε πλήρης ουρανίου γαλήνης την μακαρία ψυχή του εις χείρας Θεού ζώντος, τον οποίο αγάπησε εκ νεότητος και δι' όλου του βίου εδόξασεν, σε ηλικία 74 ετών. Το τίμιο λείψανο του Αγίου ευωδίαζε και ευώδες μύρον έκβλυζε από το πρόσωπό του. Αυθημερόν μεταφέρθηκε στην Αίγινα, στο Μοναστηράκι του κι εψάλη η εξόδιος ακολουθία και ετάφη εν συρροή κλήρου και λαού.

Ο τάφος του ανοίχτηκε επανειλημμένα κατά τα επόμενα χρόνια και για είκοσι και πλέον έτη το σώμα του ήταν σώον και αδιάφθορον, εκχέον την άρρητον ευωδίαν της αγιότητος ως μυροθήκη του Αγίου Πνεύματος. Αλλ' ύστερον διελύθη, κρίμασιν οις οίδεν ο Θεός, ως διελύθησαν πολλά αδιάφθορα λείψανα αγίων. Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1953 έγινε η ανακομιδή των χαριτόβρυτων λειψάνων του, υπό του Μητροπολίτη Ύδρας Προκοπίου, παρισταμένων και άλλων κληρικών, μοναχών και πλήθους λαού. Μια άρρητη ευωδία πλημμύρισε την περιοχή. Το 1961 έγινε η επίσημος αναγνώρισις του Αγίου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

"Μέγας ο Κύριος ημών και της μεγαλοσύνης Αυτού ουκ έσται πέρας, ο δοξάζων τους δοξάσαντας αυτού" ως αψευδώς επηγγήλατο. Όντως ο Άγιος Νεκτάριος είναι ο Άγιος του αιώνος μας, ο γλυκύς, ο πράος, ο ανεξίκακος, ο ταπεινός και δια τούτο έλαβε και λαμβάνει τόση χάρη από τον Κύριος της Δόξης. Ο συμπαθής Άγιος να παρέχει ενί εκάστω, εν παντί και πάντοτε την πατρική και σωστική αντίληψίν του και βοήθειαν.

 αμήν

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟ

Στην Aula Magna του Ποντιφικού Πανεπιστημίου Urbaniana, στην πόλη του Βατικανό τιμήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιος, στην ειδική τελετή απονομής των Διεθνών Βραβείων «Giuseppe Sciacca», όπου του απονεμήθηκε το ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής «Ιεραποστολικής Δράσης, Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Ανθρωπισμού».

Με σπουδές στη Θεολογία, τη Θρησκειολογία, την Εθνολογία, ο Προκαθήμενος της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, είναι μεταξύ άλλων, Ομότιμος Καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, επίτιμο Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και Διδάκτωρ Θεολογίας και Φιλοσοφίας σε πολλά πανεπιστήμια ανά τον κόσμο. Είναι επίσης Πρόεδρος του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» (2006-) και επίτιμος Πρόεδρος της «Παγκοσμίου Διασκέψεως των Θρησκειών για την Ειρήνη» (2006-).

Ανέπτυξε ευρύτατο ιεραποστολικό και κοινωνικό έργο για πολλά χρόνια. Στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας προοπτικής, πρωτοστατεί στην εφαρμογή πρωτοποριακών προγραμμάτων στους τομείς εκπαίδευσης, υγείας, κοινωνικής πρόνοιας, αγροτικής ανάπτυξης, πολιτισμού και οικολογίας στην Αλβανία, συμβάλλοντας καθοριστικά στο σύγχρονο ευρωπαϊκό πρόσωπό της. Συγχρόνως, έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην άμβλυνση των αντιθέσεων στα Βαλκάνια. Γλωσσομαθής και πολυγραφότατος συγγραφέας, έχει τιμηθεί με πλήθος διεθνών βραβείων, ενώ το 2000 υπήρξε υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Πέρα όμως από το κοινωνικό του έργο, δημιουργεί μια σύγχρονη πολιτιστική ταυτότητα για τη χώρα του, με κορωνίδα το κτιριακό συγκρότημα στο κέντρο των Τιράνων, που αποτελείται από τον Νέο Καθεδρικό της “Αναστάσεως του Χριστού”, το Κωδωνοστάσιο, το Συνοδικό Μέγαρο, το Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο και το παρεκκλήσιο της “Γέννησης”.

Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ

Ἡ ἀγάπη τοῦ Παντοδυνάμου Θεοῦ εἶναι μία ἰδιότητα ποὺ ἐξωτερικεύεται μὲ τὴ δημιουργία ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία τόσον τοῦ ἀοράτου κόσμου ἢ τοῦ κόσμου τῶν ἀγγέλων, ὅσον μὲ τὴν δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ καὶ ὁρατοῦ σύμπαντος. Ἡ ἀποκορύφωση τῆς ὅλης δημιουργικῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ ἐκδηλώνεται μὲ τὴν πλάση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τελικὰ μὲ τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Ὁ κόσμος τῶν Ἀγγέλων ἦταν ἡ πρώτη δημιουργικὴ πράξη τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι εἶναι νοητὰ κτίσματα, ἄυλα πνεύματα καὶ ἀεικίνητα. Οἱ Ἄγγελοι εἶναι ἐλεύθερα καὶ αὐτεξούσια πνεύματα· εἶχαν τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία, ἐὰν ἤθελαν, νὰ μείνουν σταθεροὶ στὴν ἁγιότητα, ἢ νὰ στραφοῦν πρὸς τὸ κακό, ὅπως συνέβη μὲ τὸν Ἑωσφόρο, ποὺ ἐπινόησε τὸ κακό, καὶ ὅλους τοὺς ἀγγέλους ποὺ τὸν ἀκολούθησαν καὶ ἔπεσαν. Οἱ Ἄγγελοι εἶναι ἀσώματοι καὶ ὑπηρετοῦν τὸν Θεὸ δοξολογώντας ἀκατάπαυστα τὴν ἁγιότητα καὶ τὴν ἄπειρή Του δύναμη. Ὁ Θεὸς δημιούργησε τοὺς ἀγγέλους ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἀθανάτους καὶ ξένους πρὸς τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο. Εἶναι ὅμως τρεπτοὶ ὡς πρὸς τὴν φύση καὶ τὴ γνώμη τους, δηλαδὴ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ἀλλάξουν τὴν φύση τους καὶ ἀπὸ τὸ καλὸ νὰ μεταπηδήσουν στὸ κακό. Τὴν δόξα καὶ λαμπρότητά τους τὴν λαμβάνουν ἀπὸ τὸν Θεό. Οἱ Ἄγγελοι εἶναι περιγραπτοί, δὲν παρευρίσκονται παντοῦ, ὅπως συμβαίνει μὲς τὸν Θεό.

Σύμφωνα μὲ τὴν Ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ Ἄγγελοι διαιροῦνται σὲ τρεῖς Τάξεις καὶ ἐννέα οὐράνια Τάγματα. Ἡ πρώτη Τάξη περιλαμβάνει: τὰ ἑξαπτέρυγα Σεραφείμ, τὰ πολυόμματα Χερουβεὶμ καὶ τοὺς Θρόνους· ἡ δεύτερη Τάξη ἔχει: τὶς Κυριότητες, τὶς Δυνάμεις καὶ τὶς Ἐξουσίες· καὶ ἡ τρίτη Τάξη: τὶς Ἀρχές, τοὺς Ἀρχαγγέλους καὶ τοὺς Ἀγγέλους.

Σήμερα, ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ Σύναξη τῶν Ἀρχαγγέλων. Σύναξη σημαίνει συνάθροιση – συγκέντρωση. Γιατί γιορτάζουμε τὴ Σύναξη τῶν Ἀρχαγγέλων καὶ ὅλων τῶν ἐπουρανίων Ἀγγελικῶν Ταγμάτων;

Ὁ Θεός, ὅταν δημιούργησε τοὺς Ἀγγέλους, τοὺς ἔδωσε νὰ ἔχουν τὴν ἀπόλυτη ἐλεύθερα γνώμη. Ἔπρεπε ὅμως νὰ ἀποδείξουν ὅτι ἦταν ἄξιοι τῆς τιμῆς μὲ τὴν ὁποία τοὺς κόσμησε. Γι’ αὐτὸ δοκιμάστηκε ἡ πίστη τους. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς, ὁ Ἑωσφόρος, ποὺ ἦταν ὁ πρῶτος ὅλων τῶν ἀγγελικῶν Ταγμάτων, αὐτὸς ποὺ ἦταν ὁ ὡραιότερος, δυνατότερος καὶ λαμπρότερος, ὑπερηφανεύθηκε καὶ πίστεψε ὅτι μπορεῖ νὰ ἀντικαταστήσει τὸν Θεὸ καὶ νὰ στήσει τὸν θρόνου του ὑπεράνω του Θεοῦ. Αὐτὸ ἦταν τὸ ἁμάρτημά του. Ὑπερηφανεύθηκε! Ἐπαναστάτησε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ μαζί του παρέσυρε μεγάλο ἀριθμὸ ἀγγέλων, ποὺ μὲ τὴν πτώση τους μετατράπηκαν ἀπὸ φωτεινοὺς ἀγγέλους σὲ σκοτεινοὺς καὶ ἀπὸ ἁγίους σὲ πονηρούς. Ὅταν ἔπεσαν οἱ πονηροὶ ἄγγελοι, ποὺ ὀνομάζονται δαίμονες, συγκεντρώθηκαν ὅλα τὰ ἐπουράνια Τάγματα καὶ ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ στάθηκε στὸ κέντρο καὶ ἀναφώνησε: «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετὰ φόβου Θεοῦ» καὶ ἀμέσως οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι στάθηκαν πιστοὶ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ δὲν ἀκολούθησαν τὴν πονηρὰ σκέψη τοῦ Ἑωσφόρου. Αὐτό, λοιπόν, τὸ γεγονὸς ἑορτάζουμε σήμερα. Δὲν γιορτάζομε τὴν πτώση τοῦ Ἑωσφόρου καὶ τῶν πονηρῶν του πνευμάτων, ἀλλὰ γιορτάζομε τὴ συνάθροιση τῶν ἁγίων Ἀγγέλων ποὺ ἔδειξαν πίστη ὀρθὴ καὶ ἀκλόνητη στὸν Ἕνα Ἀληθινὸ Θεὸ καὶ Δημιουργὸ τῶν ὅλων. Συναθροίστηκαν οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι γιὰ νὰ ἐκφράσουν τὴν πίστη τους στὸ Δημιουργό τους καὶ ἀπὸ τότε παρέμειναν σταθεροὶ στὴν ἁγιότητα καὶ στὸ καλό.

Ἡ σημερινὴ γιορτὴ τῶν Ἀρχαγγέλων ἔχει νὰ μᾶς ὑπενθυμίσει δύο πράγματα: Πρῶτον, ἐὰν οἱ ἄγγελοι ποὺ ἔπεσαν στὴν ὑπερηφάνεια, ἔχασαν τὴν ἀξία τους καὶ τὴ λαμπρότητά τους ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας, πόσο μᾶλλον θὰ συμβεῖ σὲ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ἐὰν δὲν στεκόμαστε στὸ ὕψος τῶν ἀρετῶν; Ἐὰν στὸν Ἑωσφόρο συνέβηκε τόσο ἀνεπανόρθωτο κακό, ἐπειδὴ δὲν πρόσεξε καὶ στράφηκε στὸ κακό, πόσο μᾶλλον θὰ συμβεῖ σ’ ἐκείνους ποὺ θεληματικὰ μένουν προσκολλημένοι στὴν ἁμαρτία; Δεύτερον, πρέπει νὰ παραδειγματιστοῦμε ἀπὸ τὴν πιστότητα τῶν ἁγίων Ἀγγέλων.

Σήμερα, ἡ κοινωνία μᾶς προκαλεῖ συνεχῶς καὶ πρέπει καθημερινὰ νὰ ὁμολογοῦμε πίστη ὀρθὴ στὸ Χριστό. Ὅταν ἡ ἁμαρτία, μὲ ὁποιαδήποτε μορφὴ κι ἂν ἐμφανίζεται, ὑψώσει τὰ ἑλκυστικά της δίχτυα γιὰ νὰ μᾶς αἰχμαλωτίσει, τότε θὰ πρέπει νὰ φανοῦμε σταθεροὶ στὶς ἀρετές. Πρέπει νὰ βροντοφωνήσουμε μὲ πίστη: «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετὰ φόβου», γιὰ νὰ μὴ συμβεῖ καὶ σὲ μᾶς αὐτὸ ποὺ συνέβη στὸν Ἑωσφόρο.

Καθημερινὰ πρέπει νὰ ἀντιστεκόμαστε κατὰ τοῦ κακοῦ, γιατί ἡ πάλη μας δὲν εἶναι πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ ἐναντίον τῶν ἀρχῶν καὶ τὶς ἐξουσίες τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος αὐτοῦ. Σ’ αὐτὸ τὸν ἀγώνα ἐναντίον τοῦ κακοῦ θὰ ἔχουμε συμπαραστάτες τοὺς ἁγίους Ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι θὰ πρεσβεύουν συνεχῶς στὸν Κύριο γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἀμήν.
 

ΓΕΝΗΘΗΤΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ...ΜΟΥ!

Του π. Αντωνίου Χρήστου, εφημερίου του Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Δικηγορικών Γλυφάδας

Στη Κυριακή προσευχή, που μας είναι γνωστότερη ως το «Πάτερ ημών», μεταξύ άλλων λέμε στον Θεό: «...γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ και επί της γης». Με απλά λόγια, δηλαδή, ζητούμε να γίνει-εφαρμοστεί το θέλημα του Θεού, όπως αυτό ισχύει στην ουράνια πραγματικότητα στη Βασιλεία Του, το ίδιο και στη γη, στην επίγεια βιωτή μας. Αυτό, βέβαια, δεν είναι μια απλή ευχολογία ή ένα απλό αίτημα προς τον Θεό εκ μέρος του προσευχομένου, αλλά θα λέγαμε πως αποτελεί εκ μέρους του πλέον δέσμευση ή, καλύτερα, πως αποτελεί πλέον ζητούμενο και σκοπό της ζωής του πιστού.

Ο ίδιος ο Χριστός μας όχι απλώς μας έδωσε το παράδειγμα, αλλά αποτέλεσε ο ίδιος υπόδειγμα της υπακοής στο θέλημα του Θεού-Πατέρα, όπως φαίνεται χαρακτηριστικά στην προσευχή του Ιησού στη Γεθσημανή, στο Όρος των Ελαιών, λίγο προ του πάθους Του (Ματθ. 26, 36-46. Μάρκ. 14, 32-42, Λουκ. 22, 39-46): «Και προελθών μικρόν έπεσεν επί πρόσωπον αυτού προσευχόμενος και λέγων· πάτερ μου, ει δυνατόν εστι, παρελθέτω απ᾿ εμού το ποτήριον τούτο· πλην ουχ ως εγώ θέλω, αλλ᾿ ως συ.» (Ματθ. 26, 39), «πάλιν εκ δευτέρου απελθών προσηύξατο λέγων· πάτερ μου, ει ου δύναται τούτο το ποτήριον παρελθείν απ᾿ εμού εάν μη αυτό πίω, γενηθήτω το θέλημά σου» (Ματθ. 26, 42). Αν αυτό ισχύει, λοιπόν, από τον Θεάνθρωπο Κύριο, πόσω μάλλον πρέπει να ισχύει από εμάς, τους απλούς ανθρώπους.

Επιστρέφοντας στο συγκεκριμένο τμήμα της Κυριακής προσευχής για το οποίο μιλούμε, ζητούμε, λοιπόν, να γίνει το θέλημα του Θεού, όχι περιμένοντας να το εφαρμόσουν πρώτα οι άλλοι, αλλά κυρίως εφαρμόζοντάς το εμείς οι ίδιοι στη ζωή μας. Ποιο είναι, όμως, το θέλημα του Θεού; Μα, φυσικά, η εφαρμογή της διδασκαλίας και των εντολών Του, μέρος των οποίων διασώζεται καταγεγραμμένο στην Αγία Γραφή, τόσο στην Παλαιά (τύπος και σκιά του Νόμου) όσο και στη Καινή Διαθήκη (περίοδος Σάρκωσης και Χάρις).

Ενώ, λοιπόν, με χαρακτηριστική ευκολία και πολλές φορές μηχανικά επαναλαμβάνουμε αυτή την προσευχή, στη πράξη διαπιστώνουμε ότι είναι δύσκολη στην εφαρμογή της, κατά τη γνώμη μας για τρεις κυρίους λόγους:

α) Γιατί κυρίως αγνοούμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού, αφού δεν φροντίζουμε επιμελώς να μελετούμε συστηματικά και σε βάθος την Αγία Γραφή ή, έστω, να προσερχόμαστε στις αντίστοιχες ενοριακές συνάξεις που έχουν αυτό τον σκοπό: να αναλύσουν και να ερμηνεύσουν κατάλληλα τα ιερά θεόπνευστα κείμενα. Ο πολύ κόσμος, δυστυχώς έχει κρατήσει μερικά λόγια του Χριστού, και αυτά αποσπασματικά και, πολλές φορές, με τρόπο ερμηνευτικά αλλοιωμένο, και νομίζει ότι γνωρίζει τον Λόγο του Θεού.

β) Γιατί πολλές φορές θεωρούμε ότι αυτά αφορούν λίγους «αγίους ανθρώπους» ή είναι γραμμένα για τα δεδομένα παλαιότερων εποχών, που πλέον οι σύγχρονες εξελίξεις της επιστήμης και της τεχνολογίας αρχίζουν και τα παραμερίζουν ή τα υπερβαίνουν.

γ) Γιατί, ενώ στα λόγια λέμε να γίνει το θέλημα του Θεού, στην πράξη εννοούμε λίγο-πολύ να γίνει το δικό μας θέλημα. Ζητούμε επίμονα και χωρίς διάκριση να υλοποιηθούν οι δικές μας επιθυμίες, και μάλιστα πολλές φορές αντιστρατεύονται το θέλημα του Θεού, αφού αυτό που ζητούμε είναι αρκετές φορές εφάμαρτο και κάθετα αντίθετο από το θέλημα του Κυρίου. Αυτό είναι και το επικίνδυνο, ιδιαίτερα στις μέρες μας: ότι το κακό πολλές φορές χρησιμοποιεί ως όχημα το καλό για να επιβληθεί.

Ενώ στα λόγια λέμε να γίνει το θέλημα του Θεού, στην πράξη εννοούμε λίγο-πολύ να γίνει το δικό μας θέλημα. Ζητούμε επίμονα και χωρίς διάκριση να υλοποιηθούν οι δικές μας επιθυμίες

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ας θυμηθούμε την πτώση του ανθρώπου με το προπατορικό αμάρτημα: «Καί είπεν ο όφις τη γυναικί· ου θανάτω αποθανείσθε· ήδει γαρ ο Θεός ότι η αν ημέρα φάγητε απ᾿ αυτού διανοιχθήσονται υμών οι οφθαλμοί και έσεσθε ως θεοί, γινώσκοντες καλόν και πονηρόν. και είδεν η γυνή ότι καλόν το ξύλον εις βρώσιν και ότι αρεστόν τοις οφθαλμοίς ιδείν και ωραίόν εστι του κατανοήσαι, και λαβούσα από του καρπού αυτού έφαγε· και έδωκε και τω ανδρί αυτής μετ᾿ αυτής, και έφαγον» (Γέν. 3, 4-6).

Τέλος, να μην ξεχνούμε ότι το κακό εφαρμόζεται από πολλούς με καλή προαίρεση, ξεχνώντας, όμως, ότι στην πράξη τα μεγαλύτερα εγκλήματα στον κόσμο έγιναν με καλές προαιρέσεις, όμως οι μετέπειτα τραγωδίες έφεραν τα ακριβώς αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα (π.χ., Σταυροφορίες).

Κλείνοντας, λοιπόν, ας είμαστε συνεπείς σε αυτά που προσευχόμαστε και ζητούμε από τον Θεό, γιατί ο Θεός πάντα είναι συνεπής σε αυτά που έχει υποσχεθεί στον άνθρωπο.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015- Ζ΄ΛΟΥΚΑ

᾿Εσὺ

μὴ φοβᾶσαι,

μόνο πίστευε,

καὶ θὰ σωθεῖ.

(Λουκ. η´ 41-56)  

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ ᾧ ὄνομα ᾿Ιάειρος, καὶ αὐτὸς ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα, καὶ αὕτη ἀπέθνῃσκεν. ᾿Εν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. Καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς· Τίς ὁ ἁψάμενός μου; ᾿Αρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· ᾿Επιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ῞Ηψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ. ᾿Ιδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. ῾Ο δὲ εἶπεν αὐτῇ· Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. ῎Ετι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. ᾿Ελθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ ᾿Ιωάννην καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. ῎Εκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ῾Ο δὲ εἶπε· Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. Καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. Αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· ῾Η παῖς, ἐγείρου. Καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. Καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς. ῾Ο δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Εκεῖνο τὸν καιρό, πλησίασε τὸν ᾿Ιησοῦ κάποιος ἄνθρωπος ποὺ τὸν ἔλεγαν ᾿Ιάειρο καὶ ἦταν ἄρχοντας τῆς συναγωγῆς. Αὐτὸς ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ πάει στὸ σπίτι του, γιατὶ εἶχε μιὰ μοναχοκόρη δώδεκα χρόνων, ποὺ ἦταν ἑτοιμοθάνατη. Τὴν ὥρα ποὺ ὁ ᾿Ιησοῦς βάδιζε πρὸς τὸ σπίτι, τὰ πλήθη τὸν περιέβαλλαν ἀσφυκτικά. Κάποια γυναίκα, ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ αἱμορραγία δώδεκα χρόνια καὶ εἶχε ξοδέψει ὅλη της τὴν περιουσία στοὺς γιατρούς, χωρὶς κανένας νὰ μπορέσει νὰ τὴν κάνει καλά, πῆγε πίσω ἀπὸ τὸν ᾿Ιησοῦ, ἄγγιξε τὴν ἄκρη στὸ ροῦχο του, κι ἀμέσως ἡ αἱμορραγία της σταμάτησε. Τότε ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπε· «Ποιὸς μὲ ἄγγιξε;» ᾿Ενῶ ὅλοι ἀρνιοῦνταν, ὁ Πέτρος καὶ ὅσοι ἦταν μαζί του ἔλεγαν· «Διδάσκαλε, οἱ ὄχλοι ἔχουν στριμωχτεῖ κοντά σου καὶ σὲ πιέζουν, κι ἐσὺ λὲς ποιὸς μὲ ἄγγιξε;» ῾Ο ᾿Ιησοῦς ὅμως εἶπε· «Κάποιος μὲ ἄγγιξε, γιατὶ ἐγὼ ἔνιωσα νὰ βγαίνει ἀπὸ μένα δύναμη». Μόλις ἡ γυναίκα εἶδε ὅτι δὲν ξέφυγε τὴν προσοχή του, ἦρθε τρέμοντας κι ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ μπροστὰ σ’ ὅλο τὸν κόσμο τοῦ εἶπε γιὰ ποιὰ αἰτία τόν ἄγγιξε κι ὅτι εἶχε γιατρευτεῖ ἀμέσως. ᾿Εκεῖνος τῆς εἶπε· «Θάρρος, κόρη μου, ἡ πίστη σου σὲ ἔσωσε· πήγαινε στὸ καλό». ᾿Ενῶ ὁ ᾿Ιησοῦς ἀκόμα μιλοῦσε, ἦρθε κάποιος ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἄρχοντα τῆς συναγωγῆς καὶ τοῦ λέει· «῾Η κόρη σου πέθανε· μὴν ἐνοχλεῖς πιὰ τὸν δάσκαλο». ῞Οταν τὸ ἄκουσε ὁ ᾿Ιησοῦς, τοῦ εἶπε· «᾿Εσὺ μὴ φοβᾶσαι, μόνο πίστευε, καὶ θὰ σωθεῖ». Φτάνοντας στὸ σπίτι, δὲν ἄφησε κανέναν νὰ μπεῖ μέσα μαζί του, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Πέτρο, τὸν ᾿Ιωάννη καὶ τὸν ᾿Ιάκωβο, καθὼς καὶ τὸν πατέρα καὶ τὴ μητέρα τοῦ κοριτσιοῦ. ῞Ολοι ἔκλαιγαν καὶ τὴ θρηνολογοῦσαν. ῾Ο ᾿Ιησοῦς ὅμως τοὺς εἶπε· «Μὴν κλαῖτε· δὲν πέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται». ᾿Εκεῖνοι τὸν περιγελοῦσαν, βέβαιοι πὼς εἶχε πεθάνει. ῾Ο ᾿Ιησοῦς, ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλε ὅλους ἔξω, ἔπιασε τὸ κορίτσι ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τοῦ εἶπε δυνατά· «Κορίτσι, σήκω!» Τὸ πνεῦμα της ἐπέστρεψε κι αὐτὴ ἀμέσως σηκώθηκε. ῾Ο ᾿Ιησοῦς τότε διέταξε νὰ τῆς δώσουν νὰ φάει. Οἱ γονεῖς της ἔμειναν κατάπληκτοι. ᾿Εκεῖνος ὅμως τοὺς εἶπε νὰ μὴν ποῦν σὲ κανέναν τί εἶχε γίνει.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Ὁ ᾿Ιησοῦς, ποὺ ἔγινε

γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα

κατώτερος ἀπ’ τοὺς ἀγγέλους,

στεφανώθηκε

μὲ δόξα καὶ τιμή,

ἐξαιτίας τοῦ θανάτου του.

(῾Εβρ. β´ 2-10) 

Αδελφοί, εἰ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ῞Ητις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη, συνεπιμαρτυροῦντος τοῦ Θεοῦ σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι καὶ Πνεύματος ῾Αγίου μερισμοῖς κατὰ τὴν αὐτοῦ θέλησιν. Οὐ γὰρ ἀγγέλοις ὑπέταξε τὴν οἰκουμένην τὴν μέλλουσαν, περὶ ἧς λαλοῦμεν, διεμαρτύρατο δέ πού τις λέγων· «Τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι μιμνήσκῃ αὐτοῦ, ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν; ᾿Ηλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν, πάντα ὑπέταξας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ»· ἐν γὰρ τῷ «ὑποτάξαι» αὐτῷ τὰ «πάντα» οὐδὲν ἀφῆκεν αὐτῷ ἀνυπότακτον. Νῦν δὲ οὔπω ὁρῶμεν αὐτῷ τὰ «πάντα ὑποτεταγμένα»· τὸν δὲ «βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους ἠλαττωμένον» βλέπομεν ᾿Ιησοῦν διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου «δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφανωμένον», ὅπως χάριτι Θεοῦ ὑπὲρ παντὸς γεύσηται θανάτου. ῎Επρεπε γὰρ αὐτῷ, δι᾿ ὃν τὰ πάντα καὶ δι᾿ οὗ τὰ πάντα, πολλοὺς υἱοὺς εἰς δόξαν ἀγαγόντα, τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας αὐτῶν διὰ παθημάτων τελειῶσαι.

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Αδελφοί, ἂν ὁ λόγος ποὺ δόθηκε ἄλλοτε μέσω ἀγγέλων, ἀποδείχτηκε ἀληθινός, κι ὅσοι τὸν παρέβηκαν ἢ δὲν ὑπάκουσαν σ’ αὐτὸν δέχτηκαν τὴν τιμωρία ποὺ τοὺς ἔπρεπε, πῶς εἶναι δυνατὸν ἐμεῖς νὰ ξεφύγουμε, ἂν δὲν δώσουμε τὴν προσοχὴ ποὺ ταιριάζει σὲ μιὰ τόσο σπουδαία σωτηρία; Τὴ σωτηρία αὐτή, ποὺ ἄρχισε νὰ διακηρύττει ὁ Κύριος, μᾶς τὴ βεβαίωσαν ὅσοι ἄκουσαν τὸν λόγο του. Κι ὁ Θεὸς πρόσθεσε τὴ μαρτυρία του γι’ αὐτήν, μὲ κάθε λογῆς θαυματουργικὲς ἐνέργειες καὶ μὲ τὶς διάφορες δωρεὲς τῶν χαρισμάτων τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά του. Τὸν μελλοντικὸ κόσμο, γιὰ τὸν ὁποῖο μιλᾶμε, ὁ Θεὸς δὲν τὸν ὑπέταξε στοὺς ἀγγέλους. ᾿Αντίθετα, ὅπως λέει κάπου ἡ Γραφή,  Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ τὸν σκέφτεσαι; ἢ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου γιὰ νὰ τὸν φροντίζεις; Τὸν ἔκανες λίγο κατώτερον ἀπ’ τοὺς ἀγγέλους, τὸν στεφάνωσες μὲ δόξα καὶ τιμή· ὅλα τὰ ὑπέταξες κάτω ἀπ’ τὰ πόδια του. Λέγοντας ὅλα τὰ ὑπέταξες σ’ αὐτόν, ἐννοεῖ πὼς τίποτε δὲν ἄφησε ποὺ νὰ μὴν τὸ ὑποτάξει σ’ αὐτόν. ῝Ως τώρα ὅμως δὲν βλέπουμε νὰ εἶναι ὅλα ὑποταγμένα σ’ αὐτόν. Βλέπουμε ὅμως ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς, ποὺ ἔγινε γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα κατώτερος ἀπ’ τοὺς ἀγγέλους, στεφανώθηκε μὲ δόξα καὶ τιμή, ἐξαιτίας τοῦ θανάτου του. Γιατὶ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ θέλησε αὐτὸς νὰ γευτεῖ τὸν θάνατο γιὰ τὸ καλὸ ὅλων. ῾Ο Θεός, λοιπόν, ἡ ἀρχὴ καὶ ὁ σκοπὸς τῶν πάντων, ἐνῶ ὁδήγησε πολλοὺς υἱοὺς στὴ δόξα, ἔπρεπε μὲ τὸ πάθος νὰ ὁδηγήσει τὸν χορηγὸ τῆς σωτηρίας τους στήν ὁλοκλήρωση τοῦ ἔργου του.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΔΩ... ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ

Την ίδια στιγμή που ακόμα και Τούρκοι άρχισαν να παραδέχονται την διάπραξη της ποντιακής γενοκτονίας και όχι μόνο, η δήλωση του νυν υπουργού Παιδείας, κ Φίλη, μόνο ντροπή μπορεί να προκαλέσει σε κάθε υπεύθυνο ερευνητή των ιστορικών γεγονότων

Στις 16 Νοεμβρίου του 2008 για πρώτη φορά ένας Τούρκος καθηγητής της ιστορίας παραδέχεται ότι στην διάρκεια της μικρασιατικής καταστροφής περίπου 200.000 Ρωμιοί έχασαν την ζωή τους από τα τουρκικά στρατεύματα. Συγκεκριμένα ο καθηγητής της ιστορίας, Ονούρ Γιλντιρίμ, σε μια σημαντικότατη συνέντευξη που έδωσε στην τουρκική εφημερίδα, Σαμπάχ, για πρώτη φορά παραδέχεται σε επίσημο πλαίσιο ότι έγινε μια μορφή γενοκτονίας σε βάρος των Ρωμιών της Ανατολίας την περίοδο του 1922.

Ο Τούρκος καθηγητής, που έχει σπουδάσει και έχει ζήσει επί πολλά χρόνια στις ΗΠΑ, ανέφερε στις ερωτήσεις που του έκανε ο δημοσιογράφος της Σαμπάχ, πως πράγματι την περίοδο εκείνη οι Ρωμιοί και οι Πόντιο χριστιανοί της Μικράς Ασίας έζησαν ένα μεγάλο δράμα καθώς ξεσπιτώθηκαν και πολλοί από αυτούς έχασαν την ζωή τους. Βέβαια ο Τούρκος καθηγητής υπολόγισε τους φονευθέντας σε 200.000, ένα μικρό νούμερο που φυσικά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της μεγάλης γενοκτονίας των Ελλήνων της από τους Οθωμανούς και τους Κεμαλικούς ήταν όμως μια πρωτοφανής ομολογία Τούρκου επιστήμονα της ιστορίας για πρώτη φορά στα τουρκικά χρονικά και για τον λόγο αυτό αποκτούσε μεγάλη ιστορική αλλά και πολιτική αξία. Στην ίδια συνέντευξη ο Ονούρ Γιλντιρίμ υπαινίχτηκε για εθνοκάθαρση που έγινε στην Μικρά Ασία και που φυσικά την πλήρωσαν με βαρύ φόρο αίματος οι χριστιανοί, ενώ στην ουσία παραδέχτηκε πως η ανταλλαγή των πληθυσμών έφερε το τελειωτικό χτύπημα και προκάλεσε τον θάνατο σε πολλές χιλιάδες χριστιανών της Μικράς Ασίας καθώς εγκατέλειπαν την από αιώνων εστίες τους

Αλλά ο Onur Yıldırım δεν είναι ο μοναδικός που αναγνώρισε έστω και με αυτόν τον τρόπο την γενοκτονίαç Ένας άλλος επώνυμος Τούρκος προχώρησε με θάρρος σε αυτή την αναγνώριση.

Πρόκειται για τον γνωστό αρθρογράφο, συγγραφέας και πολιτικό, Cengiz Aktar, ο οποίος με ένα εντυπωσιακό άρθρο στην τουρκική εφημερίδα Taraf με τον τίτλο, «1915 Giderken», δηλαδή, «Όταν το 1915», πρόβαλλε ουσιαστικά τις τύψεις της συνείδησης ενός πραγματικά συνειδητοποιημένου Τούρκου για τις γενοκτονίες που έγιναν την εποχή εκείνη σε βάρος των χριστιανών της Μικράς Ασίας, τύψεις που μέχρι σήμερα κυνηγούν πολλούς Τούρκους στην σημερινή ισλαμική Τουρκία των Ερντογάν – Νταβούτογλου.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Cengiz Aktar, το χώμα της Ανατολίας που σήμερα πατούν οι σημερινοί κάτοικοι του είναι ποτισμένο με το αίμα των χριστιανών που εξολοθρεύτηκαν στις αρχές του εικοστού αιώνα και κρύβει το μαρτύριο εκείνης της εποχής που έχει γραφτεί με μελανά χρώματα στην ιστορία αυτού του τόπου. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, σύμφωνα με τον Cengiz Aktar, στην Μικρά Ασία κατοικούσαν εκατομμύρια χριστιανοί σε όλο το μήκος και το πλάτος της και σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν κανένας, ένα γεγονός που δείχνει και το ατόπημα που διαπράχτηκε σε βάρος αυτών των γηγενών εκείνη την εποχή.

Το ερώτημα, σύμφωνα με τον Τούρκο αρθρογράφο, αν έγινε γενοκτονία η δεν έγινε, είναι φιλολογικό και θεωρητικό. Το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι εξαφανίστηκαν και ουσιαστικά εξολοθρεύτηκαν, είναι μια ιστορική πραγματικότητα που δεν μπορούμε σήμερα να την αγνοήσουμε. Στα χώματα της Ανατολίας δεν ζουν σήμερα οι χριστιανοί που είχαν ζήσει επί αιώνες μαζί με τους μουσουλμάνους και αυτό είναι απόρροια των θλιβερών ιστορικών γεγονότων που έγιναν εκείνη την εποχή και είχαν σαν αποτέλεσμα την εξόντωση αυτών των πληθυσμών.

Όπως υποστήριξε ο Cengiz Aktar, θα πρέπει να δούμε την ιστορία κατάματα και να αναγνωρίσουμε την ιστορική πραγματικότητα και όχι να συζητάμε επί πολλά χρόνια ένα γεγονός που δεν το αποδεχόμαστε για πολλούς λόγους. Είναι μάταιη η προσπάθεια να κρυβόμαστε και στο εσωτερικό και ιδίως στο εξωτερικό για τα γεγονότα αυτά που έχουν αναγνωριστεί από την διεθνή ιστορική πραγματικότητα και αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς με την ιστορία, θα πρέπει και εμείς να σταθούμε στο ύψος μας και να τα αναγνωρίσουμε.

Όταν υπάρχουν Τούρκοι που προσχωρούν και μάλιστα σε ένα φανατισμένο εθνικοθρησκευτικό περιβάλλον στην αναγνώριση της γενοκτονίας είναι κόλαφος στους δικούς μας αρνητές και κυριολεκτικά αποστομώνουν κάποιους εδώ στην Ελλάδα, όπως ο κ Φίλης, που επιμένουν να μας φλομώνουν με τα ιστορικά τους ψέματα, έχοντας την αξίωση να πιστεύουμε ότι το μαύρο είναι άσπρο και ότι η ιστορία αντιστρέφεται με τον θύτη, θύμα και με το θύμα, θύτη.

Ευτυχώς για όλους αυτούς τους ανεκδιήγητους Τουρκολάγνους, υπάρχουν και κάποιοι με συνείδηση στην άλλη πλευρά του Αιγαίου που τους κάνουν μαθήματα πραγματικής ιστορίας.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ "ΝΤΟΡΟ" ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ

Ρωσικοί εκκλησιαστικοί ύμνοι και ψαλμοί. Μια υπέροχη ορθόδοξη μουσική παράδοση αρμονίας και ψυχικής ανάτασης. Πρόκειται για τους σολίστ της εκκλησιαστικής χορωδίας, «Ντόρος», του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βασιλείου στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, που «ψέλνουν ακόμη και στον ύπνο τους»!

 

Η ιστορία μιας όμορφης εκκλησιαστικής μουσικής παράδοσης που διατηρείται αναλλοίωτη στο χρόνο. Οι σολίστ της χορωδίας του Ναού του Αγίου Βασιλείου στη Μόσχα εξυψώνουν το πνεύμα με τις θαυμάσιες μελωδίες τους, που ακολουθούν τις αρχαίες παραδόσεις της ρωσικής χορωδιακής ψαλμωδίας.

Το χορωδιακό σύνολο «Ντόρος» («Doros»), το οποίο μεταφραζόμενο από τα ελληνικά σημαίνει «Δώρο – πνευματικό χάρισμα», εκτελεί καθημερινά αποσπάσματα έργων και συνθέσεων από τη ρωσική εκκλησιαστική υμνογραφία στο πιο διάσημο ρωσικό Ναό: Τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βασιλείου στη Μόσχα (Καθεδρικός Ναός της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου επί της τάφρου, ή απλά Ναός «Ποκρόφσκι», όπως είναι η επίσημη ονομασία του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βασιλείου του Ευλογημένου, της εκκλησίας σύμβολο της Μόσχας στην Κόκκινη Πλατεία).

Η συντάκτρια της RBTH μεταφέρει την εμπειρία της από τα επιβλητικά μουσικά ακούσματα και τη συζήτηση που είχε με τους χορωδούς. Οι καλλιτέχνες εξηγούν πώς καταφέρνουν να διατηρήσουν τις αρχαίες παραδόσεις των ορθοδόξων χορωδιακών ύμνων και ψαλμών και πώς αντιδρούν στη ρωσική εκκλησιαστική μουσική οι ξένοι που επισκέπτονται το Ναό.  

Κάτω από τους τρούλους του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βασιλείου στην Κόκκινη Πλατεία, σε μια θέση στον κυρίως ναό, βρίσκεται αφημένο ένα παιδικό παιχνίδι. Ήταν μια χειμωνιάτικη ημέρα,  όταν ο τετράχρονος Πέτια ήρθε εδώ με τη μητέρα του και άκουσε τα ρωσικά εκκλησιαστικά άσματα. Η χορωδία έψελνε το «Πάτερ ημών». Η μουσικότητα της ψαλμωδίας τον γοήτευσε τόσο πολύ που ακόμα και όταν τελείωσε, παρά τις παρακλήσεις της μητέρας του να συνεχίσουν τη βόλτα τους στην πόλη, ο μικρός Πέτια δεν ήθελε με τίποτα να αφήσει το χώρο του ναού. Άκουγε προσεκτικά, καθόταν ήσυχα. Και στο τέλος του κονσέρτου, παρέδωσε στους σολίστ το παιχνίδι του, ευχαριστώντας τους με τον τρόπο αυτό για την υπέροχη μουσική που τον είχε συνεπάρει.

Το χορωδιακό σύνολο «Ντόρος» κάνει καθημερινά συναυλίες στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βασιλείου, που διακόπτονται για λίγα λεπτά στην εναλλαγή των συνθέσεων. Στα διαλλείματα αυτά, καταφέραμε να μιλήσουμε με τους χορωδούς. «Είμαστε πραγματικοί ρώσοι και δεν παραπονιόμαστε για την κούραση στο σώμα και στη φωνή. Όταν κάνεις αυτή την εργασία, θα πρέπει να έχεις και τις κατάλληλες πνευματικές και σωματικές αντοχές», λέει ο ένας από τους σολίστ. Κάθε ένας από τα μέλη της χορωδίας έχει να διηγηθεί τη δική του ιστορία για το πώς τον τράβηξε κοντά του η μαγεία της μουσικής. Μια ιστορία που συνήθως ξεκινάει από την παιδική ηλικία.

Περισσότερα από 12 χρόνια πριν, οι ψάλτες, χορωδοί, τραγουδιστές, όλοι οι καλλιτέχνες που συγκροτούν σήμερα τη χορωδία, συναντήθηκαν στη Μόσχα και άρχισαν να συνεργάζονται. Αρχικά, έψελναν στο Μοναστήρι «Νοβοντέβιτσι», στη συνέχεια μετακόμισαν στη νέα τους έδρα: Τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βασιλείου στο κέντρο της ρωσικής πρωτεύουσας. «Ο καθένας μας είχε τη δική του πορεία στη χορωδιακή δημιουργία, υπήρξαν στιγμές που μπορούσαμε να σταματήσουμε να ασχολιόμαστε με τη μουσική, να αλλάξουμε είδος δραστηριότητας. Ωστόσο, συναντηθήκαμε εδώ», λέει ο σολίστ Βρούϊρ Ανανικιάν.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

Η σύνθεση της χορωδίας είναι πολυεθνική. Ο Βρούϊρ Ανανικιάν, είναι Αρμένιος που ήρθε από τη Γεωργία. Ο Γιεγκόρ Τσερνέγκοφ-Νόμεροφ που κατάγεται από τα Ουράλια, γεννήθηκε στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Αλλά οι ίδιοι οι σολίστ, θεωρούν τους εαυτούς τους ρώσους, ισχυριζόμενοι ότι «είναι ρώσοι, όχι εξ αίματος, αλλά λόγω του τρόπου ζωής και σκέψης».

«Αρκεί να πας στο εξωτερικό, και αμέσως νιώθεις ότι είσαι ρώσος. Η Δυτική εκκλησιαστική μουσική είναι στοχαστική, η ρωσική μουσική είναι πραγματική. Εγώ, έτσι το καταλαβαίνω. Η τέλεση της ορθόδοξης Θείας Λειτουργίας αγγίξει σε όλο το τελετουργικό της το μέγιστο: Στη λαμπρότητα της ιερατικής ένδυσης, στην αρχιτεκτονική κομψότητα της εκκλησίας, στην εορταστική και θετική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί εντός του ναού», λέει με θαυμασμό ο Τσερνέγκοφ-Νόμεροφ.

Μουσική για την ψυχή

Ο εκκλησιαστικός πολιτισμός στη Ρωσία άρχισε να αναπτύσσεται από το 10ο αιώνα, και μαζί με αυτόν και η νέα μουσική κατεύθυνση, η εκκλησιαστική μουσική. Ο Τσάρος Ιβάν IV (γνωστότερος και ως «Ιβάν ο Τρομερός») που βασίλεψε τον 16ο αιώνα, ήταν λάτρης της εκκλησιαστικής μουσικής, και είχε ο ίδιος δημιουργήσει αρκετά έργα. Στη διάρκεια της βασιλείας του, ιδρύθηκε ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου. «Όσο υπάρχουν ορθόδοξες εκκλησίες, θα ζει και η ρωσική εκκλησιαστική μουσική. Ακόμα και όταν οι κρατικές υπηρεσίες προσπάθησαν να καταστρέψουν τα πάντα στη θρησκεία, οι πιστοί, συνέχισαν να ψέλνουν εκκλησιαστικά έργα διαβάζοντας κοσμικά κείμενα», λέει ο τενόρος Αλεξάντρ Γκορμπάτοφ.

Ο απλός άνθρωπος που έρχεται στο ναό, συχνά δεν παρατηρεί πόσο όμορφοι είναι οι εκκλησιαστικοί ψαλμοί. Είναι τόσο απορροφημένος στην προσευχή, που δεν αντιλαμβάνεται τη χορωδιακή ψαλμωδία σαν μια συναυλία. Για τη χορωδία «Ντόρος», η προσευχή είναι μια ιδιαίτερα συναισθηματική ανθρώπινη έκφραση. Οι καλλιτέχνες προσπαθούν να βιώσουν τον κάθε ψαλμό, τον κάθε ύμνο που εκτελούν. Ο Βρούϊρ Ανανικιάν, μοιράζεται μαζί μας τις εμπειρίες του: «Υπάρχουν κάποιες μαγικές στιγμές που αισθάνεσαι μια απέραντη συγκίνηση. Εάν μπορείς να τραγουδήσεις τόσο πνευματικά, που ο πιστός ο οποίος ήρθε στο ναό να συγκινηθεί σε τέτοιο βαθμό από τους ήχους και τα λόγια του ψαλμού ώστε να κλάψει, και να βιώσεις μαζί του τη στιγμή, είναι κάτι το μοναδικό. Είναι το καλύτερο που μπορεί να ζήσει ένας καλλιτέχνης».

Αισθήματα δέους

Στη διάρκεια του Φεστιβάλ της Αγίας Πετρούπολης «Μουσική πάνω από τον Νέβα» οι θεατές απόλαυσαν μοναδικές συναυλίες βιρτουόζων του δυτικού μουσικού οργάνου καριγιόν.e

Μετά τις παραστάσεις, το εντυπωσιασμένο κοινό πλησιάζει τους καλλιτέχνες και συζητάει μαζί τους:

-«Ελάτε να τραγουδήσετε σε εμάς», τους ζητάει μια Αγγλίδα.

-«Και στη Ρωσία περνάμε καλά», απαντάνε οι μουσικοί.

Μια Γερμανίδα, αφού άκουσε μερικά τραγούδια που ερμήνευσε η ανδρική χορωδία, είπε: «Οι Γερμανοί αγαπούν αυτό το είδος της μουσικής, αλλά μόνο οι Ρώσοι μπορεί να την καταλάβουν πραγματικά».

Οι επισκέπτες που έρχονται στον καθεδρικό ναό, κουβαλάνε μαζί τους διαφορετικές απόψεις και αξίες για τη ζωή, αλλά η ψαλμωδία τους γοητεύει όλους. «Κάποτε, παρακολουθούσε τη συναυλία ένας οδηγός φορτηγού, τα χέρια του ήταν γεμάτα γράσα, μόλις είχε τελειώσει τη βάρδια και ήταν κουρασμένος.  Όταν αρχίσαμε να ψέλνουμε ύμνους και τροπάρια της ακολουθίας του Εσπερινού, τα μάτια του «άναψαν», εντυπωσιασμένος καθώς ήταν απ’ αυτό που άκουγε. Τον είχε συνεπάρει η αυθεντικότητα και η βυζαντινή ατμοσφαιρικότητα που απόπνεε η εκτέλεση των ψαλμών. Στάθηκε όρθιος και παρακολουθούσε σαν παιδί, μη μπορώντας ούτε καν να ψελλίσει κάτι», λέει ένας από τους σολίστ.

Στο Ναό του Αγίου Βασιλείου, έχει έρθει και ο αμερικανός ηθοποιός David Duchovny, που πρόσφατα πρωταγωνίστησε σε μια ρωσική διαφήμιση. Κατά την επίσκεψή του στη Μόσχα άκουσε εκκλησιαστικούς ύμνους από τους καλλιτέχνες, εντυπωσιάστηκε από τα τραγούδια και φωτογραφήθηκε αναμνηστικά μαζί τους.

Τέχνη ή επάγγελμα;

Πριν από καιρό, στα μέλη του χορωδιακού συγκροτήματος τέθηκε η επιλογή: Ερασιτεχνική ενασχόληση με την αγαπημένη τους μουσική ή συμμετοχή σε «επαγγελματική» βάση; Βλέπετε, στη Ρωσία δεν γίνεται συχνά αντιληπτό ότι το τραγούδι είναι κυρίως μια επαγγελματική δραστηριότητα. «Με τη χορωδία, βγάζουμε τα προς το ζην. Το τραγούδι, η μουσική, είναι κατά κύριο λόγο επαγγέλματα. Αν αυτός που θεωρεί τον εαυτό του καλλιτέχνη, μπορέσει για κάποιο χρονικό διάστημα να μην ασχοληθεί με τη τέχνη του, σημαίνει ότι δεν είναι καλλιτέχνης», λέει οΤσερνέγκοφ-Νόμεροφ.

Οι χορωδοί του «Ντόρος» παραδέχονται ότι τραγουδούν ακόμη και στον ύπνο τους: «Μερικοί άνθρωποι πετούν, εμείς στα όνειρα μας ψέλνουμε. Οι δημιουργικοί άνθρωποι είναι γεμάτοι με καλοσύνη και ευγενικά αισθήματα. Όταν ήμουν σε περιοδεία στην Γαλλία, ξύπνησα από τη «συναυλία» δύο συναδέλφων μου ενόσω κοιμόντουσαν! Ακόμα και στον ύπνο τους, ο ένας συνόδευε στο τραγούδι τον άλλον...», θυμάται ο Αλεξάντρ Γκορμπάτοφ.

Οι καλλιτέχνες διαμαρτύρονται ότι στη Ρωσία διατίθενται πολλοί πόροι για τη χρηματοδότηση παράλογων έργων που τα αποκαλούν «τέχνη», ενώ δεν δίνουν καμία προσοχή στην εκκλησιαστική μουσική. Παρ’ όλα αυτά, οι μουσικοί νιώθουν ότι στέκονται γερά στη θέση τους και δεν σκοπεύουν να φύγουν απ’ τη χώρα. Και οι επισκέπτες στον Καθεδρικό Ναό «Ποκρόφσκι», συνεχίζουν να θαυμάζουν όχι μόνο τη μοναδική ομορφιά του κτηρίου, αλλά και τις καταπληκτικά μελωδικές φωνές των καλλιτεχνών της χορωδίας του.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ ΠΑΥΛΟΣ:ΛΥΠΑΜΑΙ ΚΑΙ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΑΗΔΙΑ

Την λύπη του για τις δηλώσεις Φίλη εξέφρασε ο Μητροπολίτης Δράμας Παύλος, χαρακτηρίζοντας τον υπουργό Παιδείας, αμαθή και άμοιρο της γνώσης της Ιστορίας.

«Λυπάμαι ως Έλλην για τις δηλώσεις του υπουργού Παιδείας. Αποδεικνύεται αμαθής και άμοιρος της γνώσης της Ιστορίας. Υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία για το πώς μπορεί να χαρακτηριστεί αυτό που συνέβη στον Εύξεινο Πόντο.
Διερωτώμαι, εάν υπουργός Παιδείας έκανε αντίστοιχες δηλώσεις στο κράτος του Ισραήλ, τί τύχη θα είχε. Δείτε το Ισραήλ τί κάνει για την ημέρα την δική του (το Ολοκαύτωμα)», είπε χαρακτηριστικά.

«Είναι εύκολο όταν είσαι στην αντιπολίτευση να λες πράγματα και όταν είσαι στην κυβέρνηση να “ποιείς την νήσσαν”. Ως Έλλην αισθάνομαι αηδία. Να αφήσουν τους νεκρούς μας ήσυχους διότι είναι δικαιωμένοι στην ιστορία ή γονυπετείς να προσεύχονται στη μνήμη τους. Γίνεται συστηματικός αποχριστιανισμός του σύγχρονου Έλληνα για να πάψει να ανθίσταται. Πιστεύω ότι ο λαός μας ανθίσταται. Σήμερα είναι εργάσιμη ημέρα όμως χιλιάδες προσήλθαν στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου (σήμερα είναι γιορτή στην Δράμα)», πρόσθεσε ο Μητροπολίτης Δράμας.

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΙ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

 

Η διατροφή που ακολουθούν οι  μοναχοί του Αγίου Όρους είναι απλή, νόστιμη και πέρα ως πέρα υγιεινή.

Βασισμένη σε αγνά υλικά, που διαθέτει σε αφθονία η ελληνική γη, γίνεται  ασπίδα για τον καρκίνο και δεκάδες άλλες ασθένειες.

Οι Αγιορείτες μοναχοί τρώνε τροφές χωρίς συντηρητικά, λίπη και  καρυκεύματα. Κάνουν μικρά γεύματα σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας,  γυμνάζονται φυσικά με τις αγροτικές και τις άλλες καθημερινές ασχολίες  τους και, το κυριότερο, είναι εγκρατείς. Οι διατροφικοί κανόνες τους είναι αυστηροί: Απέχουν από το κρέας.

Ακόμα και την ημέρα του Πάσχα προτιμούν το φρέσκο ψάρι, το οποίο καταναλώνουν όλο τον χρόνο με πρόγραμμα. Βάζουν ελαιόλαδο στα φαγητά μόνο Τρίτη – Πέμπτη – Σάββατο – Κυριακή. Δε  χρησιμοποιούν κανένα άλλο λίπος για να μαγειρέψουν. Τα βούτυρα, τα  μαγειρικά λίπη, οι μαργαρίνες, η κρέμα γάλακτος, η μπεσαμέλ και άλλα  συναφή προϊόντα δεν έχουν θέση στην κουζίνα τους. Νηστεύουν από ψάρια και λάδι 40 ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, 50  ημέρες πριν από το Πάσχα και από 15 ημέρες πριν από τις γιορτές των  Αγίων Αποστόλων και της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο.

Κάνουν μεγάλη κατανάλωση ελιών, λαχανικών, ψωμιού και ζυμαρικών τις 240 ημέρες του χρόνου. Για τόνωση του οργανισμού πίνουν γάλα και τρώνε τυριά, αυγά και μη  νηστίσιμες πίτες τις ημέρες που δεν απέχουν από το λάδι ή μετά από τις  μεγάλες νηστείες.

Σπάνια καταναλώνουν καλαμάρια, χταπόδια, σουπιές, αστακούς κ.ά  την περίοδο των νηστειών (όλα τα μαλάκια θεωρούνται νηστίσιμα, γιατί δεν έχουν αίμα). Τρώνε όλο τον χρόνο, χωρίς περιορισμό, χόρτα σε σαλάτα, μανιτάρια και  φρούτα του δάσους (αγριοφράουλες, κούμαρα, βατόμουρα, κράνα, κάστανα  κ.ά). Κάνουν περιορισμένη κατανάλωση κρασιού, τσίπουρου, καφέ, τσαγιού, λουκουμιών, χαλβά.

Είναι τα φαγητά τους νόστιμα; Όπως αποκαλύπτει ο μοναχός Επιφάνιος του Μυλοποταμινού – μάγειρας στο Άγιο Όρος για πάνω από 35 χρόνια:  «Οι Αγιορείτες μοναχοί απολαμβάνουν και με το παραπάνω τα φαγητά τους,  το ζυμωμένο από τα χέρια τους ψωμί, το δικό τους κρασί. Τα υλικά που  χρησιμοποιούμε είναι αγνά και η μαγειρική μας δεν είναι περίπλοκη, αλλά  όσο απλούστερη γίνεται.

Η ομορφιά στις γεύσεις άλλωστε δεν προκύπτει από την ποικιλία, τα πολλά καρυκεύματα και τους περίτεχνους τρόπους  μαγειρέματος. Όταν τα υλικά είναι αγνά, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη  προσπάθεια για να αναδειχτούν. Για να φτιάξουμε πατάτες γιαχνί, για  παράδειγμα, αν οι πατάτες είναι νόστιμες, το φαγητό θα γίνει καλό.  Χρειαζόμαστε ένα κρεμμύδι, λάδι και λίγη ντομάτα. Το πολύ – πολύ να  βάλει κανείς λίγο μαυροπίπερο ή λίγη ρίγανη».

Όλα τα μυστικά της αγιορείτικης διατροφής τα περιέλαβε στο  βιβλίο του «Μαγειρική του Αγίου Όρους» (εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες»). Όπως σημειώνει: «Δεν πήγα σε σχολές μαγειρικής, ούτε κατέχω κανένα πτυχίο.

Έμαθα όμως  κοντά στους παλιούς γεροντάδες πώς να τσιγαρίζω το κρεμμύδι σε σιγανή  φωτιά, γιατί έλεγαν εκείνοι πως όσο πιο γλυκά ροδίσει το κρεμμύδι, τόσο  πιο νόστιμο θα γίνει το φαγητό. Έμαθα επίσης ότι όλα τα φαγητά στο τέλος του μαγειρέματος θέλουν υπομονή και καρτερία, όταν περιμένουμε πάνω  στην καρβουνιά να φύγουν τα περίσσια ζουμιά τους».

Προσθέτει τέλος πως αυτό που προσδίδει ιδιαίτερη νοστιμιά σε ένα φαγητό  είναι η αγάπη που νιώθουμε γι’ αυτούς στους οποίους θα το προσφέρουμε!

ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΚΑΤΑΚΛΥΖΟΥΝ ΤΙΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Με την φράση «Paisios” un kehanetleri», δηλαδή, «Οι προφητείες του Αγίου Παισίου», τουρκικές εφημερίδες όπως η Akşam, Vatan και Sabah και ιστοσελίδες όπως Gazeteoku, έκαναν κάποια αφιερώματα στον Όσιο Παΐσιο δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στις προφητείες του για την Τουρκία και την Κωνσταντινούπολη. Δεν έλειψαν και κάποιες ειρωνείες όπως, «Krizden kırılan Yunanistan çareyi kehanetlerde buldu» δηλαδή Βρήκαν παρηγοριά από την (οικονομική) κρίση, στις προφητείες, (του πατρός Παϊσίου).

Ιδιαίτερη προσοχή δίνουν στην άλλη πλευρά του Αιγαίου στα όσα προφήτεψε ο Όσιος Παΐσιος για την Κωνσταντινούπολη, «Yunanlıların İstanbul hayali», δηλαδή το «Το Όνειρο των Ελλήνων για την Κωνσταντινούπολη», όπως το προφήτεψε ο Όσιος Παΐσιος.

Εκείνο που δεν ξεχνούν και του δίνουν μεγάλη προσοχή είναι ότι ο πατήρ Παΐσιος είναι γνήσιο τεκνό της Ανατολίας και μάλιστα της αγιοτόκου Καππαδοκίας.

Στο τελευταίο βιβλίο για τον Όσιο Παισιο της Ιερά Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της Σουρωτής βρίσκουμε τις ανησυχίες των Τούρκων :
Πολλοί ρωτούσαν τον Γέροντα, -Με τόσες αμαρτίες που έχουμε οι Έλληνες πως είναι δυνατόν να μας δώσει την Πόλη ο Θεός ;
-Πράγματι οι αμαρτίες μας είναι εμπόδιο που καθυστέρει τα γεγονότα, απαντούσε ο Όσιος, αλλά και οι Τούρκοι έχουν διαπράξει μεγάλες αδικίες και βαρβαρότητες απέναντι στους Έλληνες και γι αυτό θα λειτουργήσουν οι πνευματικοί νόμοι.

Ο πάτερ Παϊσιος είχε κάνει πολλές προβλέψεις ότι η Τουρκία θα αφανιστεί και στις προβλέψεις του είχε αναφέρει ότι η Τουρκία θα διαμελιστεί και πως η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει :

«Κατόπιν τον ρώτησα για την συνεχή αδιαλλαξία και τις προκλήσεις των Τούρκων. Μ’ έπιασε από τον ώμο και με πολύ σοβαρότητα μου απάντησε: «Μην ανησυχείς παιδί μου, εγώ ετοιμάζομαι να κοιμηθώ και δεν θα είμαι εδώ, αλλά θα βλέπω από πάνω, διότι εδώ είμαστε όλοι προσωρινά. Η Τουρκία θα διαμελισθεί σε 3-4 κομμάτια.
Ήδη έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Εμείς θα πάρουμε τα δικά μας εδάφη, οι Αρμένιοι τα δικά τους και οι Κούρδοι τα δικά τους. Το κουρδικό θέμα έχει ήδη δρομολογηθεί. Αυτά θα γίνουν, όχι τώρα, αλλά σύντομα, όταν θα πάψει αυτή η γενιά που κυβερνάει την Τουρκία και θα αναλάβει νέα γενιά πολιτικών.
Τότε θα γίνει ο διαμελισμός της Τουρκίας. Πολύ σύντομα, οι προσευχές που γίνονται κάτω από την επιφάνεια της γης, θα γίνονται επάνω στην γη και τα κεράκια που ανάβονται κάτω, θα ανάβονται επάνω. (Ο Γέροντας αναφερόταν στους Έλληνες κρυπτοχριστιανούς της Τουρκίας). Θα τα δεις, παιδί μου. Πίστη και ελπίδα στο Θεό να υπάρχει και θα χαρούν πολλοί.
Όλα αυτά θα γίνουν μέσα στα χρόνια αυτά. Έφτασε ο καιρός.»

Σήμερα όταν διαβάζουμε τις προφητείες του Οσίου είναι σαν να.. διαβάζουμε εφημερίδες και να ακούμε δελτία ειδήσεων για τα γεγονότα και τις εξελίξεις των ημερών.

ΟΣΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ

Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901 μ.Χ. στην Αργυρούπολη του Πόντου (έδρα της Ιεράς Μητρόπολης Χαλδίας) και το βαφτιστικό του όνομα ήταν Αθανάσιος.

Έμεινε από μικρός ορφανός και μάλιστα οι γονείς του πέθαναν την ίδια ημέρα. Όμως, αμέσως φανερώθηκαν τα σημεία της κλήσεως και της χάριτος. Γαλουχημένος από την ευσεβέστατη μάμμη του με την παραδειγματική ποντιακή ευσέβεια, μόλις στάθηκε στα πόδια του και άρχισε να μιλάει έδειξε ότι διέφερε των άλλων παιδιών και ότι ήταν αφοσιωμένος στον Θεό. Παιδί ακόμα, προσεύχονταν συνεχώς, έκανε νηστείες και επτά χρονών πήγε και προσκύνησε την Παναγιά του Σουμελά. Δόκιμος μοναχός έγινε σε ηλικία μόλις εννέα ετών.

Η κουρά του σε Μοναχό έγινε το 1919 μ.Χ. σε ηλικία 18 ετών και στην συνέχεια χειροτονήθηκε Διάκονος.

Τις τραγικές ημέρες του διωγμού της Εκκλησίας από τους κομμουνιστές στην Γεωργία, ο νεαρός Ιεροδιάκονος συνελήφθη ως «ἐχθρὸς τοῦ λαοῦ», υπέστη φυλακίσεις, ταπεινώσεις, ευτελισμούς, δημόσιες διαπομπεύσεις και ανήκουστους βασανισμούς. Καταδικάσθηκε μάλιστα σε θάνατο και τουφεκίστηκε, αλλά διεσώθη θαυματουργικώς!

Το 1925 μ.Χ. χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και Πνευματικός, ενώ το 1929 μ.Χ. ήρθε, μετά από πολλές περιπέτειες στη Σίψα (στο συνοικισμό των Ταξιαρχών Δράμας) της Ελλάδας, όπου έζησε τα τελευταία τριάντα, από τα πενήντα οκτώ χρόνια της ζωής του.

Καταδικάσθηκε και πάλι σε θάνατο το 1941 μ.Χ. από τους εκ βορρά ομόδοξους εισβολείς και σώθηκε και πάλι θαυματουργικώς, για να συνεχίσει την Οσιακή του ζωή μέχρι την ημέρα της κοίμησης του, στις 4 Νοεμβρίου 1959 μ.Χ.

Ο Όσιος Γεώργιος συμβουλεύοντας τα πνευματικά του παιδιά τονίζει ότι πρέπει να νηστεύουν σωστά, γιατί η νηστεία είναι μια άσκηση για τον χριστιανό. Είναι λάθος να νηστεύεις, έλεγε, μια εβδομάδα στην αρχή και μια εβδομάδα στο τέλος της νηστείας. Πάνω σ’ αυτό το θέμα ανέφερε μια μέρα και το εξής παράδειγμα: «Όταν είσαι πάνω σε μια γέφυρα και βρέχει δυνατά κι έχεις απλωμένο ένα σχοινί κι αρχίζεις να το μαζεύεις, επειδή βρέχεσαι δεν το κόβεις για να φύγεις, αλλά περιμένεις να το μαζέψεις όλο κι άς βρέχεσαι.

Τόνιζε ακόμη ο π. Γεώργιος ότι οι ανάδοχοι δεν πρέπει να μαλώνουν και ότι ο κάθε χριστιανός πρέπει να βαφτίσει το λιγώτερο τρία παιδιά. Το καθήκον του νουνού, έλεγε, είναι να μαθαίνει στα βαφτιστικά του από μικρά να πηγαίνουν Εκκλησία, να κοινωνούν τακτικά, να ακολουθούν το σωστό δρόμο, να γίνουν καλοί άνθρωποι και χριστιανοί.

Η αγιοκατάταξη του Οσίου Γεωργίου, έγινε το 2008 μ.Χ. υπό του Παναγιωτάτου και Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ.Βαρθολομαίου στην Δράμα.

Ἀπολυτίκιον Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Εκ Πόντου ανέτειλας, ώσπερ αστήρ φαεινός, την Δράμαν εφώτισας, ταις διδαχαίς σου σοφέ, τη ισαγγέλω πολιτεία σου. Όθεν τοις προσιούσι, τη αγία Μονή σου, νέμεις ειρήνην, και παντοίας ιάσεις’ ως έχων παρρησίαν προς Χριστόν, Γεώργιε, πατήρ ημών Όσιε.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ:ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΠΑΡΑΠΟΝΟΥΝΤΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΤΑ ΖΟΡΙΖΟΥΝ ΠΟΛΥ...

Έρχονται παιδιά και μου παραπονιούνται ότι οι γονείς τους τα ζορίζουν πολύ, για να διαβάσουν. Αν τα ζορίσω και εγώ, δεν θα τα βοηθήσω.

Για να καταλάβουν ότι πρέπει να μην αφήνουν το διάβασμά τους, τους λέω παραδείγματα από παιδιά που δεν διάβαζαν και ταλαιπωρήθηκαν, και από παιδιά που πρόκοψαν, επειδή διάβαζαν.

Να, θυμάμαι μια περίπτωση: Ήταν σε μια πόλη δύο γειτονόπουλα. Ο ένας ήταν πανέξυπνος. Με λίγο διάβασμα έπαιρνε συνέχεια άριστα, από το δημοτικό ως το γυμνάσιο. Ο άλλος με λιγότερο μυαλό και με πολλή επιμέλεια τον ακολουθούσε.

Τελικά ο πρώτος, μόλις τελείωσε την πρώτη λυκείου, έμπλεξε με παρέες, άφησε το σχολείο, και τελικά αναγκάστηκε να εργαστεί σε μια επιχείρηση ως καθαριστής. Παντρεύτηκε κιόλας, απέκτησε και δύο παιδιά, και δύσκολα τα έβγαζε πέρα. Ο άλλος τελείωσε την νομική, πήγε και στην Ευρώπη για ανώτατες σπουδές και πήρε πτυχίο για επιχειρήσεις. Μια μέρα στην επιχείρηση που εργαζόταν ο πρώτος περίμεναν νέο διευθυντή.

Όλοι έλεγαν ότι έχει ανώτερη μόρφωση. Και τελικά ο νέος διευθυντής ήταν εκείνος ο συμμαθητής του! Μόλις τον είδε, τον γνώρισε. Τον έπιασε τέτοια απελπισία, που έκανε δύο-τρεις απόπειρες αυτοκτονίας. Κάποιος του είπε να έρθει στο Άγιον Όρος να με βρει. Αφού μου μίλησε για την ζωή του, μου λέει πάνω στην συζήτηση: «Ακούς εκεί, να έχω αυτόν τον διευθυντή!».

Του δίνω τότε ένα ξεσκόνισμα γερό. «Βρε, του λέω, εσύ θα γινόσουν ανώτερος από αυτόν. Θα περνούσες κι εσύ καλά και τα παιδιά σου καλά και θα έκανες και καλοσύνες! Δεν φθάνει που έγινες αιτία και ταλαιπωρείται η οικογένειά σου, τώρα θέλεις να αυτοκτονήσεις, για να τους δώσεις την χαριστική βολή και να μείνουν ορφανά τα παιδιά σου; Εσένα δεν σε λυπάμαι, γιατί από το κεφάλι σου έπαθες ό,τι έπαθες. Τα παιδιά σου λυπάμαι.

Το καταλαβαίνεις; Κοίταξε τώρα να κάνης υπομονή και πιστεύω ότι με την βοήθεια του Θεού και ο νέος διευθυντής θα σου φερθεί καλά. Μπορεί να σε βάλει και σε καλύτερη θέση. Και αν τυχόν δεν αναπαυθείς, να βρεις μια άλλη δουλειά. Να μην αφήσεις τα παιδιά σου στον δρόμο». Έτσι συμμαζεύτηκε.

Για αυτό λέω, αν τα παιδιά που σπουδάζουν και κουραστούν λίγο στην διάρκεια των σπουδών τους, δεν θα χρωστούν μαθήματα, θα τελειώσουν γρήγορα και δεν θα έχουν αργότερα στενοχώριες. Βλέπω πως όσα παιδιά χρωστούν μαθήματα κατά την διάρκεια των σπουδών τους, όταν τελειώσουν και διορισθούν, πάλι χρωστούν στον έναν, στον άλλον, και έχουν όλο προβλήματα.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ:ΛΙΣΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Λίγο περισσότερα από 1.000 σε ολόκληρο τον κόσμο! Αυτή είναι η γνωστή λίστα της UNESCO με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς, η οποία σταδιακά ανανεώνεται και περιλαμβάνει εκπληκτικής ομορφιάς φυσικά τοπία, αλλά και συγκλονιστικά πολιτιστικά μνημεία από όλες τις χώρες του κόσμου.

Ο κατάλογος δημιουργήθηκε μετά την υπογραφή της σχετικής διεθνούς συνθήκης το 1972 (στην οποία πλέον έχουν προσχωρήσει 191 κράτη) και στόχο έχει, όχι βέβαια μια τυπική καταγραφή, αλλά την ανάδειξη και προστασία αυτών των μνημείων του πλανήτη μας και των πολύμορφων πολιτισμών του.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, η σχετική λίστα περιλαμβάνει 17 μνημεία, με 15 από αυτά να είναι πολιτιστικά και 2 μικτά (πολιτιστικά και φυσικά). Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι πως σχεδόν τα μισά από αυτά έχουν ιδιαίτερη σχέση με την ιστορική εξέλιξη του χριστιανισμού στον ελλαδικό χώρο, προσφέρουν μια θαυμάσια εικόνα της χριστιανικής ναοδομίας και της ποικιλομορφίας της και φιλοξενούν μια συγκλονιστική συλλογή ιερών λειψάνων, κειμηλίων και διακοσμήσεων. Τα υπόλοιπα -όπως είναι αναμενόμενο- αποτελούν κορυφαίες αποτυπώσεις της αρχαιοελληνικής παράδοσης. Σε ό,τι αφορά βέβαια τα μνημεία με έντονο χριστιανικό χαρακτήρα, αξίζει να τα παρουσιάσουμε στην «ΚτΟ» και να τονίσουμε τα στοιχεία που τα καθιστούν παγκόσμιας σημασίας.

Άγιον Όρος: Με ζωή και ιστορία 12 αιώνων

Είναι μάλλον αδύνατο να περιγράψει κανείς με λίγα λόγια την ιστορία του Αγίου Όρους, η οποία ξεπερνά πλέον τους 12 αιώνες, καθώς οι πρώτες κοινότητες μοναχών εκεί καταγράφονται από το 843. Με τη συστηματική στήριξη Βυζαντινών αυτοκρατόρων, το άοκνο έργο του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη, περνώντας από τις «καταιγίδες» της φραγκοκρατίας, της πειρατείας, των επιδρομών, της τουρκοκρατίας και όλων γενικά των περιπετειών και αγώνων του Εθνους, η αθωνική πολιτεία εξελίσσεται διαρκώς. Καταγράφεται, δε, διαχρονικά ως τόπος ιερός, προσιτός στον πιστό, μα και με έναν ιδιαίτερο τρόπο απρόσιτος, φυλάσσοντας εαυτόν από την υπέρμετρη έκθεση στην κοσμικότητα.

Η μνημειακή του φύση είναι, όπως ορθά αναγνωρίζει η UNESCO, μικτή, συνδυάζοντας την ομορφιά του μεσογειακού θαλασσινού τοπίου με την ορεινή πανίδα και χλωρίδα της Νότιας Βαλκανικής, με κοσμήματα επάνω του τα έργα μιας μοναδικής μοναστικής ανοικοδόμησης, που ξεκινά από τις απλές, σπηλαιώδεις σκήτες, για να καταλήξει στα πολυώροφα, ακροστεκούμενα μοναστήρια-βιγλάτορες της βυζαντινής χριστιανοσύνης.

Σήμερα, οι 20 μονές, οι σκήτες, τα κελιά, τα καθίσματα και τα ησυχαστήρια, με τους πάνω από 2.000 μοναχούς και τους δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο, αποτελούν έναν ευδιάκριτο φάρο της χριστιανικής πίστης σε όλο τον κόσμο, φιλοξενώντας έναν τεράστιο θησαυρό ιερών λειψάνων και κειμηλίων, αλλά, πάνω από όλα, διατηρώντας μια, μάλλον μοναδική στην ολότητά της, αντίληψη περί μοναχισμού. Η οποία έχει αποδείξει τη διάρκεια και την ωριμότητά της στην υπερχιλιετή ιστορία της, κάτι που επιβάλλει τον σεβασμό, αλλά και διαμορφώνει την υπέρκοσμη ομορφιά του τόπου -μια ομορφιά που άλλωστε, σύμφωνα με την παράδοση, έκανε τη Θεοτόκο να ζητήσει το Όρος ως δώρο από τον Υιό Της…

Μετέωρα: Ένα σκαλοπάτι προς τα ουράνια

Το δεύτερο μικτό μνημείο στον κατάλογο της UNESCO, τα Μετέωρα, θα μπορούσαν να είναι στη λίστα μόνο και μόνο για τη φυσική τους ιδιομορφία, αυτή των «βράχινων δέντρων» από ψαμμίτη, ύψους έως 400 μέτρων, που υψώνονται στην πεδιάδα της Καλαμπάκας, πλασμένοι πιθανόν από αρχαίες θάλασσες και ποτάμια.

Το φυσικό κάλλος όμως συνδυάζεται με τη μοναστική πολιτεία που είναι σκαρφαλωμένα πάνω στα βράχια, μια πολιτεία που κάποτε έφθασε να μετρά 30 μονές! Το όνομά της, «Μετέωρα», αποδίδεται στον Άγιο Αθανάσιο τον Μετεωρίτη, που ίδρυσε τη Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος περίπου το 1340 και θεωρείται ο θεμελιωτής και οργανωτής της κοινότητας.

Και στα Μετέωρα, όπως στον Άθω, οι μοναχοί ήρθαν σε διάλογο με το φυσικό τοπίο, αξιοποιώντας όμως με θαυμαστό τρόπο σπηλιές, πλατώματα, βράχους, βαρούλκα, αντιστηρίξεις σε μεγάλο ύψος, ριψοκίνδυνες αγκυρώσεις, τροχαλίες και καλάθια, ώστε να δομήσουν σε διάρκεια πολλών ετών μια λειτουργική, αλλά επίτηδες δυσπρόσιτη μοναστική πολιτεία, η οποία άντεξε στον χρόνο. Μάλιστα, η συγκρότησή της τα τελευταία χρόνια του Βυζαντίου και οι δύο εποχές ανάπτυξής της, τον 14ο και τον 16ο αιώνα, μας παρέχουν μια πολύ ενδιαφέρουσα αποτύπωση της ιστορίας του χριστιανισμού και του μοναχισμού της συγκεκριμένης περιόδου.

Σήμερα, αν και πλέον λειτουργούν μόνο 6 μονές, η πρόσβαση σε αυτές έχει βελτιωθεί σημαντικά. Ο επισκέπτης, πέρα από το ονειρικό τοπίο, μπορεί να θαυμάσει τις εντυπωσιακές υστεροβυζαντινές τοιχογραφίες τους, όπως και τα κειμήλια, τα έργα μικροτεχνίας, τα ξυλόγλυπτα τέμπλα, αλλά, πάνω από όλα, να ατενίσει από αρκετές εκατοντάδες μέτρα ψηλά το πώς η πίστη και η θέληση μπορούν να δαμάσουν τη φύση και να «χτίσουν» ακόμη ένα σκαλοπάτι προς τα ουράνια.

Μεσαιωνική πόλη της Ρόδου: Προπύργιο του δυτικού Χριστιανισμού

Μεγάλη και σημαντική για την εποχή της, η βυζαντινή καστρόπολη της Ρόδου πέρασε στην κατοχή του καθολικού ιπποτικού τάγματος του Νοσοκομείου του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ (οι γνωστοί Ιωαννίτες ή Οσπιταλιέροι) το 1309. Κάπως έτσι ξεκίνησε μια ανθηρή περίοδος δύο αιώνων, κατά την οποία η καστρόπολη τετραπλασιάστηκε σε έκταση και έγινε μια λαμπρή μεσαιωνική πόλη, προπύργιο του δυτικού Χριστιανισμού στην Ανατολική Μεσόγειο, για να υποκύψει τελικά στις συνεχείς πολιορκίες των Οθωμανών (παραδόθηκε το 1522 επί Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς). Ακολούθησαν η τουρκοκρατία και η ιταλική κατοχή μέχρι το νησί να ενσωματωθεί τελικά στο ελληνικό κράτος, το 1948.

Αυτή η ιστορική διαδρομή μάς έχει κληροδοτήσει μια εντυπωσιακή γοτθική -πολυσύνθετα περιτειχισμένη- πόλη, που ενσωματώνει βυζαντινά, ισλαμικά και αρχαιοελληνικά στοιχεία. Και, βέβαια, στο εσωτερικό των τειχών της (μήκους 4 χιλιομέτρων) συναντά κανείς δεκάδες εκκλησίες (πολλών ρυθμών και με τοιχογραφίες που αναδεικνύουν την τοπική αγιογραφική παράδοση). Όπως της Αγίας Τριάδας, της Αγίας Αικατερίνης, του Αγίου Αθανασίου, της Παναγίας του Κάστρου και της Αγίας Παρασκευής, που, παρά την ταλαιπωρία (μερικές έγιναν οθωμανικά τζαμιά) και τις συνεχείς μετασκευές και αλλαγές, παραμένουν θαυμαστά ιστορικά και πολιτισμικά δείγματα του ύστερου Μεσαίωνα και του τέλους της ταραγμένης σταυροφορικής εποχής.

Παλαιοχριστιανικά και βυζαντινά μνημεία της συμβασιλεύουσας Θεσσαλονίκης

Η πόλη της Θεσσαλονίκης, με ιστορία που ξεκινά από τον 4ο αιώνα π.Χ., ήταν, όπως αναφέρει η σχετική έκθεση της UNESCO, μια από τις πρώτες βάσεις διάδοσης του Χριστιανισμού. Αυτό αναδεικνύεται και από τα πολλά παλαιοχριστιανικά μνημεία της, που συμπληρώνονται μέχρι τον 15ο αιώνα με βυζαντινά και συγκροτούν -σε μικρή έκταση- μια ολοκληρωμένη αφήγηση της χριστιανικής μνημειακής αρχιτεκτονικής ιστορίας και βέβαια ένα «ανοιχτό μουσείο» της βυζαντινής διαδρομής, καθώς η πόλη ήταν συμβασιλεύουσα της αυτοκρατορίας.

Τα παλαιότερα μνημεία έχουν ρωμαϊκή καταγωγή (όπως η Ροτόντα, που ίσως ήταν ναός του Δία), ενώ μετατράπηκαν σε χριστιανικούς ναούς στη συνέχεια.

Σήμερα, τα μωσαϊκά και τα ψηφιδωτά τους συγκαταλέγονται στα κορυφαία της χριστιανικής τέχνης, όπως το ψηφιδωτό που απεικονίζει το όραμα του Προφήτη Ιεζεκιήλ, στον Όσιο Δαβίδ, οι τρεις ζώνες ψηφιδωτών στη Ροτόντα και, βέβαια, τα ψηφιδωτά του Αγίου Δημητρίου (από τον 5ο έως τον 9ο αιώνα).

Το σύνολο των μνημείων περιλαμβάνει μια μεγάλη σειρά από ναούς, ανάμεσα στους οποίους της Αχειροποιήτου (του 5ου αιώνα), της Αγίας Σοφίας, του Αγίου Παντελεήμονα, των Αγίων Αποστόλων και του Αγίου Νικολάου Ορφανού. Χτισμένοι σε διάφορες περιόδους (από τον 4ο έως και τον 15ο αιώνα), σε μεγάλη ποικιλία ρυθμών και με προσθήκες, μετασκευές, ανακαινίσεις και επιδιορθώσεις μετά από πυρκαγιές και διάφορες άλλες καταστροφές, συγκροτούν σήμερα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορικές περιηγήσεις στη Βαλκανική, φιλοξενώντας και πολλές μόνιμες ή περιοδικές μουσειακές εκθέσεις (όπως αυτή της Κρύπτης στη Βασιλική του Αγίου Δημητρίου).

Χώρα της Πάτμου: Το νησί της Αποκάλυψης του Ιωάννη

Κατοικούμενη αδιάλειπτα από τον Μεσαίωνα, η Χώρα της Πάτμου με τη Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου και το Σπήλαιο της Αποκάλυψης στον δρόμο προς τη Σκάλα είναι ακόμη μία καταχώρηση στη λίστα της UNESCO. Όπως αναφέρεται στη σχετική απόφαση, η ένταξη έγινε καθώς αναγνωρίζεται η σημαντικότητα της μονής και του Σπηλαίου όπου ο Άγιος Ιωάννης «συνέγραψε δύο από τα ιερότερα χριστιανικά κείμενα, το Ευαγγέλιό του και την Αποκάλυψη». Ακόμη, διαπιστώνεται η αδιάκοπη εξέλιξη του οικισμού της Χώρας από τον 12ο αιώνα μέχρι σήμερα, ενώ, βέβαια, όλη η περιοχή είναι ένα «εξαιρετικό παράδειγμα παραδοσιακού ελληνορθόδοξου θρησκευτικού κέντρου προσκυνήματος εξαιρετικού αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος».

Από τόπος εξορίας κατά τη ρωμαϊκή εποχή (έτσι έφθασε στο νησί ο Ευαγγελιστής), η Πάτμος πέρασε στην αφάνεια επί Βυζαντίου μέχρι την ανοικοδόμηση της μονής από τον Όσιο Χριστόδουλο το 1088. Το 1208 το νησί καταλήφθηκε από τους Βενετούς (στον «απόηχο» της 4ης Σταυροφορίας) και άρχισε η δημιουργία της Χώρας στην περιοχή γύρω από το μοναστήρι. Στις αρχές του 16ου αιώνα ξεκίνησε μια περίοδος ακμής (επί τουρκοκρατίας), καθώς οι κάτοικοι ασχολήθηκαν με το εμπόριο και τη ναυτιλία.

Σήμερα, η μονή βαδίζει προς τη συμπλήρωση μιας χιλιετίας συνεχούς λειτουργίας και έχει εξελιχθεί σε ένα εντυπωσιακό συγκρότημα, με μουσείο, βιβλιοθήκη και εργαστήρια συντήρησης εικόνων και χειρογράφων. Συνολικά, μαζί με τη Χώρα και το Ιερό Σπήλαιο συγκροτούν έναν παγκόσμιας σημασίας ιστορικό τόπο της Χριστιανοσύνης και δικαιώνουν τον χαρακτηρισμό της Πάτμου ως «ιερού νησιού».

Μυστράς: Η εμβληματική βυζαντινή καστροπολιτεία

Χτισμένη το 1249 από τον Φράγκο πρίγκιπα της Αχαΐας, Γουλιέλμο Β’ Βιλλεαρδουίνο, λίγο έξω από την Σπάρτη, πέρασε στα χέρια των Βυζαντινών και του Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγου το 1259, για να φθάσει στο σήμερα (μετά από βενετική και οθωμανική κατοχή) διατηρώντας την εκπληκτική ομορφιά της.

Πρωτεύουσα του Δεσποτάτου του Μορέως, αποτέλεσε το τελευταίο ακμάζον περιφερειακό κέντρο της καταρρέουσας βυζαντινής αυτοκρατορίας και ταύτισε τη διαδρομή του κατά τον 14ο και 15ο αιώνα με τους Παλαιολόγους. Υπήρξε κέντρο πολιτισμού στην ακμή του (εκεί δίδαξε ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός) και βέβαια επισκοπική έδρα, ενώ είναι γεμάτο με εκκλησίες και μοναστήρια.

Εμβληματικός είναι ο Ναός του Αγίου Δημητρίου, που ήταν και μητροπολιτικός, αλλά και η Ευαγγελίστρια, οι Άγιοι Θεόδωροι, με τον οκτάγωνο τρούλο, η Οδηγήτρια («Αφεντικό») με τα δύο παρεκκλήσια, η Αγία Σοφία, το καθολικό της Μονής της Παναγίας της Περιβλέπτου, αλλά και εκείνο της Μονής της Παντάνασσας, όπως και πολλά ιδιωτικά παρεκκλήσια. Οι βυζαντινοί αυτοί ναοί διατηρούν ακόμη και σήμερα εντυπωσιακές τοιχογραφίες, ενώ σε αυτούς καταγράφεται ο μικτός τύπος αρχιτεκτονικής (συνδυάζοντας αυτόν της τρίκλιτης βασιλικής με εκείνον του σταυροειδούς εγγεγραμμένου) σε μία από τις πιο εντυπωσιακές «συλλογές» ναών στον ελλαδικό χώρο. Εκεί που αναδεικνύεται η σχέση πίστης, Ορθοδοξίας, καθημερινής ζωής και βυζαντινής παράδοσης, αντιληπτή και στο σήμερα στον περιηγητή της σιωπηλής πια καστροπολιτείας με τα μεσαιωνικά σοκάκια.

Μονή Δαφνίου, Νέα Μονή Χίου, Όσιος Λουκάς: Κλασικά δείγματα βυζαντινής ναοδομίας

Τρεις μονές σε διαφορετικά σημεία της χώρας, που όμως εντάχθηκαν όλες μαζί στον κατάλογο της UNESCO, καθώς σχετίζονται αισθητικά και τα καθολικά τους αποτελούν κλασικά δείγματα βυζαντινής ναοδομίας, σε ρυθμό εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο, ενώ η περίοδος ανέγερσής τους είναι κοντινή, κατά το διάστημα του 10ου-11ου αιώνα.

Στην Αθήνα αρχικά, πάνω στη διαδρομή της αρχαίας Ιεράς Οδού, η Μονή Δαφνίου εντυπωσιάζει με την οχυρωματική δομή της, ενώ οι ανασκαφές και οι μελέτες δείχνουν πως έχει περάσει πολλαπλά στάδια εξέλιξης αλλά και επισκευών, λόγω ζημιών από σεισμούς (πιθανολογείται πως χτίστηκε πάνω σε αρχαίο ναό του Απόλλωνα). Το οκτάγωνο καθολικό (χτισμένο γύρω στο 1100) φιλοξενεί παραστάσεις του Ευαγγελισμού, της Γέννησης και της Βάπτισης, ενώ ο μεγάλος τρούλος απεικονίζει έναν αυστηρό και εντυπωσιακό Παντοκράτορα. Χαρακτηριστικό (και των τριών ναών) είναι το χρυσό βάθος στις αγιογραφίες.

Φεύγοντας από το αττικό τοπίο, στις πλαγιές του Ελικώνα, στη Βοιωτία, βρίσκουμε τη Μονή του Οσίου Λουκά του Στειριώτη, που ασκήτευσε εκεί από το 946 έως το 953. Ο Βυζαντινός στρατηγός του Θέματος Ελλάδος, Κρηνίτης, χρηματοδότησε την οικοδόμηση ενός ναού όσο ζούσε ο όσιος, το 946. Αργότερα, γύρω στο 1000, χτίστηκε νέα εκκλησία, για να τιμήσει το λείψανο του αγίου, με την ανοικοδόμηση να απολαμβάνει αυτοκρατορική στήριξη, κάτι που έδωσε στη μονή τον χαρακτηρισμό «βασιλομονάστηρο».

Στο συγκρότημα της μονής, εκτός από τον Ναό της Παναγίας, εντυπωσιάζει το καθολικό, που είναι οκταγωνικού τύπου με μεγάλο τρούλο (διάμετρος 9 μέτρων) και στεγάζει τη λειψανοθήκη του οσίου, ενώ στην κρύπτη βρίσκεται ο αρχικός τάφος του. Τα ψηφιδωτά του ναού θεωρούνται από τα ωραιότερα της μεσοβυζαντινής τέχνης.

Τέλος, στη Χίο, επίσης με αυτοκρατορική χορηγία, έγινε η ανέγερση της Νέας Μονής σε περιοχή όπου -σύμφωνα με την παράδοση- είχε βρεθεί από τρεις ασκητές εικόνα της Παναγίας, κρεμασμένη σε κλαδί μυρσίνης. Οι ασκητές είχαν προφητεύσει την άνοδο του Κωνσταντίνου Θ’ του Μονομάχου (1000-1055) στον θρόνο, οπότε, όταν η προφητεία επαληθεύτηκε, ο αυτοκράτορας, πλέον, χρηματοδότησε τη μονή, αλλά και την προίκισε με μεγάλα προνόμια. Αυτά πολλαπλασιάστηκαν από τους επόμενους αυτοκράτορες, με αποτέλεσμα η Νέα Μονή να είναι ένα από τα πιο ονομαστά και πλούσια μοναστήρια του Αιγαίου μέχρι τα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, οπότε και ξεκίνησε η παρακμή του.

Η μονή είναι χτισμένη κατά το βυζαντινό πρότυπο, με αμυντικό περίβολο, ενώ από το αρχικό συγκρότημα του 11ου αιώνα διατηρούνται το καθολικό, η δεξαμενή, ο πύργος, τμήμα της Τράπεζας και ο Ναός του Αγίου Λουκά, στο κοιμητήριο της μονής, εκτός του τείχους.

Το καθολικό είναι αφιερωμένο στην Παναγία και εορτάζει στις 23 Αυγούστου. Η μορφή του έχει αλλάξει, καθώς πυρπολήθηκε το 1822 (κατά τη σφαγή της Χίου) και καταστράφηκε από σεισμό το 1881, αλλά εντός του σώζονται εντυπωσιακά ψηφιδωτά.

Παλαιά πόλη της Κέρκυρας: Δείγμα έντονης ώσμωσης με τη Δύση

Οι πρώτες αναφορές για ανθρώπινη εγκατάσταση στην πόλη της Κέρκυρας κάνουν λόγο για τον 8ο π.Χ. αιώνα. Στη συνέχεια σημειώθηκε άνθηση κατά τα αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά χρόνια, αλλά ήταν η βυζαντινή και η ενετική περίοδος που ανέδειξαν την περιοχή η οποία σήμερα ορίζεται ως «Παλαιά πόλη». Με σημαντικές οχυρώσεις και δύο μεγάλα φρούρια, η ενετική πόλη (από το 1386 έως τα τέλη του 18ου αιώνα) άντεξε για περίπου τρεις αιώνες τις οθωμανικές πολιορκίες, ως προπύργιο της Δύσης μπροστά στη διαρκώς επεκτεινόμενη οθωμανική αυτοκρατορία.

Πυκνά έως ασφυκτικά δομημένη, με δαιδαλώδη σοκάκια, αλλά και με μια εντυπωσιακή σε μέγεθος πλατεία, τη Σπιανάδα, η παλιά πόλη μετασχηματίστηκε σε έναν βαθμό με νεοκλασικά κτίρια τον 19ο αιώνα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια πολύμορφη αρχιτεκτονικά εικόνα, ιδιαίτερης αξίας.

Στο εσωτερικό των τειχών, όπως είναι αναμενόμενο, παρατηρείται εκτεταμένη ναοδομία, που, αν και δυτικότροπη (αναγεννησιακή και μπαρόκ), ήταν τόπος λατρείας των ορθόδοξων κατοίκων. Βρίσκουμε κυρίως τον τύπο της μονόκλιτης βασιλικής, με πλούσιο εσωτερικό διάκοσμο και ψηλά καμπαναριά, πυργοειδή ή με πτερύγια. Ξεχωρίζουν, φυσικά, ο Ναός του Αγίου Σπυρίδωνα, που φιλοξενεί το λείψανο του πολιούχου του νησιού, αλλά και η τρίκλιτη Παναγία των Ξένων, ο Άγιος Νικόλαος των Γερόντων, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, με τις θαυμάσιες αγιογραφίες της κερκυραϊκής σχολής, η Θεοτόκος η Σπηλαιώτισσα και ο Ναός των Αγίων Πάντων (που, όπως πολλοί ναοί στην πόλη, σχετιζόταν με μια επαγγελματική συντεχνία -αδελφότητα-, στη συγκεκριμένη περίπτωση εκείνη των κρεοπωλών). Ακόμη, ο Ναός του Αγίου Ιακώβου, μητρόπολη των καθολικών, και ο, αρχικά αγγλικανικός, του Αγίου Γεωργίου, στο παλαιό φρούριο.

Οι πολλοί ναοί, ενταγμένοι ομαλά στον αστικό περίγυρο, αναδεικνύουν ένα σπάνιας ομορφιάς, οχυρωμένο μεσογειακό λιμένα, ελληνικό, στον οποίο όμως είναι εμφανής η έντονη ώσμωση με τη Δύση και ο οποίος δίκαια καταλαμβάνει τη δική του θέση στα παγκόσμια λάμψης μνημεία.

H λίστα της UNESCO μεγαλώνει

Στον σημερινό κατάλογο με τα ελληνικά μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς περιλαμβάνονται (εκτός από όσα ήδη αναφέραμε) τα εξής:

• Ακρόπολη Αθηνών
• Βεργίνα
• Δελφοί
• Δήλος
• Ασκληπιείο της Επιδαύρου
• Μυκήνες και Τίρυνθα
• Ναός του Επικούρειου Απόλλωνα στις Βάσσες
• Ολυμπία
• Πυθαγόρειο και Ηραίο Σάμου

Η λίστα όμως δεν είναι στατική. Ήδη έχουν υποβληθεί αιτήματα από το ελληνικό κράτος για να συμπεριληφθούν και μια μεγάλη σειρά από άλλα γνωστά μνημεία μας. Αυτά είναι:

1. Υστερομεσαιωνικοί, οχυρωμένοι προμαχώνες στην Ελλάδα (μια ομάδα μνημείων που περιλαμβάνει το Μπούρτζι και την Ακροναυπλία, την Κορώνη, τη Μεθώνη κ.ά.)
2. Εθνικό Πάρκο Δαδιάς - Λευκίμμης - Σουφλίου
3. Αρχαίο Λαύριο
4. Απολιθωμένο Δάσος της Λέσβου
5. Αρχαία Μεσσήνη
6. Μινωικά παλάτια (Κνωσός, Φαιστός, Μάλια, Ζάκρος, Κυδωνία)
7. Αρχαία Νικόπολη
8. Ευρύτερη περιοχή του Ολύμπου
9. Αρχαίοι Φιλίπποι
10. Περιοχή Πρεσπών (λίμνες, βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία)
11. Φαράγγι της Σαμαριάς
12. Φρούριο Σπιναλόγκας
13. Αρχαίοι πύργοι του Αιγαίου (όπως του Χειμάρρου στην Νάξο, του Αγίου Πέτρου στην Άνδρο κ.ά.)
14. Ζαγοροχώρια και Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου
15. Αρχαιοελληνικά θέατρα (Διονύσου στην Αθήνα, Αμφιαρείου, Μεγαλόπολης, Άργους, Λάρισας, Λίνδου κ.ά.)

ΜΙΚΡΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΓΡΑΦΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ: ΤΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΘΕΛΟΥΝ

«Καλέ μου παππούλη, βοήθησε τα παιδιά»

Περίπου 20 παιδιά από διάφορες περιοχές της χώρας, από 7 έως 15 χρόνων, απευθύνθηκαν μέσω της «Κιβωτού της Ορθοδοξίας» στον Αρχιεπίσκοπο, για να του μεταφέρουν τις δικές τους σκέψεις για το τι περιμένουν από τον ίδιο και την Εκκλησία. Σε όλα τα γράμματα, που είναι γραμμένα σε απλό χαρτί, κάτι σαν σημειώματα προς έναν δικό μας άνθρωπο, χωρίς να τηρούνται τα τυπικά, περιγράφεται ένας απλός κόσμος χωρίς πολέμους, βία και φτωχούς, για τον οποίο τα παιδιά ζητούν από τον κ. Ιερώνυμο να επιδιώξει να τον «δημιουργήσει» –προφανώς με τη δύναμη που του δίνει η πίστη του στον Θεό– για να βρουν μέσα σε αυτόν καταφύγιο και ασφάλεια οι πάντες, και κυρίως οι πλέον αδύναμοι.

Τα παιδιά, εκτός από τα «κάστρα» που θέλουν να υψωθούν γύρω τους για να προστατευθούν, ζητούν από τον προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας να τα βοηθήσει ώστε να αποκτήσουν απλά καθημερινά πράγματα (παιχνίδια, ρούχα, δουλειά για τους γονείς), αφού, λόγω και της κρίσης, δεν μπορούν να τα έχουν. Υπάρχουν παιδιά που, αν και ήθελαν να ζητήσουν «πολλά», όπως να σταματήσει τους δικηγόρους από το να τους βγάλουν από το σπίτι, περιορίζονται στα πολύ απλά, με την ελπίδα ότι θα υπάρχει ανταπόκριση.

Υπάρχει - δεν υπάρχει ανταπόκριση, όλα τα παιδιά, έμμεσα η άμεσα, εκφράζουν την αγωνία τους και για το μέλλον των νέων, προσβλέποντας στη δύναμη της Εκκλησίας και διατυπώνοντας με απλό τρόπο τις σκέψεις τους, οι οποίες –μέσα από την απλοϊκότητά τους– κρύβουν την ανησυχία των παιδιών για το αύριο.

Ο Άγγελος είναι ένα παιδί μόλις δέκα χρόνων, αλλά μέσα σε λίγες γραμμές λέει ό,τι λένε οι μεγάλοι σε λόγους και λογύδρια: «Θέλω, σε παρακαλώ, να δώσεις μια μόνιμη δουλειά στους γονείς μου, τρόφιμα στα παιδιά της Αφρικής και, πάνω απ’ όλα, με την πίστη στον Χριστό να βοηθήσεις ανθρώπους που έχουν ανάγκη εσένα». Έτσι απλά, ο δεκάχρονος θέτει τα «αιτήματά του» στον κ. Ιερώνυμο, αποκαλύπτοντας με συγκλονιστικό τρόπο τον κόσμο της αβεβαιότητας που ζει, λόγω της ανεργίας των δικών του.

Θέλω, σε παρακαλώ, να δώσεις μια μόνιμη δουλειά στους γονείς μου, τρόφιμα στα παιδιά της Αφρικής και, πάνω απ’ όλα, με την πίστη στον Χριστό να βοηθήσεις ανθρώπους που έχουν ανάγκη εσένα

Βεβαίως, η Ράνια ζητά ένα iPhone και ο Ορέστης ένα ποδήλατο ή η Χρύσα ρούχα και παιχνίδια... Aλλά ακόμα και μέσα από αυτά τα «πολύ προσωπικά αιτήματα» φαίνεται καθαρά ότι αυτά τα παιδιά δεν έχουν ό,τι και τα άλλα, ακριβώς γιατί οι γονείς τους δεν είναι σε θέση να τους τα αγοράσουν.

Όπως και να έχει, τα παιδιά απευθύνονται στον Αρχιεπίσκοπο ζητώντας του να τα ακούσει, αφού μέχρι σήμερα ποτέ δεν είχαν τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν –έστω έμμεσα– με όσους κατά τη γνώμη τους έχουν την εξουσία να τα στηρίξουν...

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ

Αυτό που μας προσφέρει ο Θεός δεν είναι μία ζωή χωρίς πόνο, αλλά μία ζωή με την προοπτική της υπέρβασης του πόνου.
Το να χρησιμοποιήσεις τον πόνο που θα έρθει στην ζωή σου με τέτοιο τρόπο ώστε πόνος να γίνει αρετή, το φαινομενικό κακό να γίνει ουσιαστικά κάτι το αγαθό.

Ο σταυρός να γίνει δόξα, να γίνει αγάπη, υπομονή, πραότητα, θυσία, συγχώρεση... ανάσταση.

Σταυρός θα υπάρξει, πόνος θα υπάρξει, φόβος, όπως και στην ζωή των Αποστόλων, των Μαρτύρων, των Οσίων όμως διαμέσου της πίστης όλα αυτά αλλάζουν, παίρνουν ένα νόημα βαθύ, παίρνουν αξία. Διότι δεν σε καταβάλουν, δεν σε οδηγούν στην απόγνωση αλλά σε φέρνουν πιο κοντά στην αυτογνωσία.

Ο πόνος σε βαπτίζει στα νερά την κάθαρσης, αρκεί να τον αντιμετωπίσεις όπως ο Εσταυρωμένος.

Η χριστιανική ζωή δεν είναι μια ζωή χωρίς πόνο και δοκιμασίες το αντίθετο, είναι μια ζωή που εάν θέλεις να την ζήσεις, όπως λέγει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, θα πρέπει να είσαι έτοιμος για τον πειρασμό. Διότι τελικά η χριστιανική ζωή είναι μια σταυρική ζωή, η οποία όμως μεταμορφώνει τον σταυρό σε οίκο Ανάστασης και Ζωής διαμέσου της πίστης, της εμπιστοσύνης και της αγάπης μας προς τον Θεό.

ΕΝΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ

Σε μία επίσκεψή μου στον Γέροντα Παΐσιο, ο γέροντας καθόταν στο υπαίθριο αρχονταρίκι του, στο Ιερόν Κελλίον Παναγούδα, κι έπλεκε σιωπηλός κομποσχοίνι.  Εμείς  ολοτρίγυρα αρκετοί θα έλεγα προσκυνητές καθισμένοι στους κομμένους κορμούς των δένδρων, παρακολουθούσαμε σιωπηλοί.  Για μια στιγμή ο γέροντας έσπασε τη σιωπή του αστειευόμενος με δυό παιδιά δέκα με δώδεκα χρονών.

«Εσένα πως σε λένε;»  ρώτησε ο γέροντας.

«Γιώργο» απαντά ο μικρός.

«Πω, πω και ήθελα έναν υποτακτικό να τον λένε Γιώργο»  του απάντησε ο γέροντας αστειευόμενος, κι ύστερα τον πλησίασε συνεχίζοντας «Μα εγώ δε τον θέλω έτσι, τον θέλω να έχει βγάλει πανεπιστήμια, να ξέρει ξένες γλώσσες».

Στο τέλος φεύγοντας ο μικρός με τον πατέρα του, πήγε να πάρει την ευχή του.

  

Ο γέροντας, του έδωσε το κομποσχοίνι που έπλεκε, τον έβαλε στην αγκαλιά του και του είπε:

«Έλα μωρέ, εγώ τον Χριστό θέλω ν΄αγαπάς» καταδεικνύοντας τόσο απλά ο γέροντας, την Oρθόδοξη ομορφιά.