Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου 2019

ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΟΥ;



π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Το δικαίωμα της γνώμης είναι αδιαπραγμάτευτο στην εποχή μας. Ο καθένας έχει άποψη και ζητά την ελευθερία να την εκφράζει. Κάποτε ζητά από τους άλλους να την ενστερνιστούν, καθότι θεωρεί τον εαυτό του αυθεντικό εκφραστή της αλήθειας.

Του είναι δύσκολο να κάνει πίσω, να θέσει τη γνώμη του στη κριτική των άλλων, να επιχειρηματολογήσει υπέρ της και να αποδομήσει τα επιχειρήματα των άλλων. Και αυτό διότι η γνώμη συνήθως έχει έναν χαρακτήρα αποσπασματικό.
Δεν στηρίζεται στη συνολική θεώρηση των πραγμάτων, αλλά σε μία πλευρά τους, με αποτέλεσμα ούτε αυτός που την εκφράζει ούτε αυτοί που έχουν ανάλογη αποσπασματικότητα στη σκέψη τους να μπορούν να σχηματίσουν ολοκληρωμένη άποψη περί του τι είναι αλήθεια. Και δεν είναι μόνο αυτό. Όσοι ταυτίζουν την αλήθεια με την έννοια της γνώμης παραθεωρούν ή αγνοούν ότι η αλήθεια είναι εμπειρία, βίωση του αυθεντικού. Τη ίδια στιγμή αλήθεια είναι η μη λήθη, η διατήρηση στη μνήμη του αυθεντικού που είναι πλήρες και όχι μερικό. Και επειδή οι ανθρώπινες δυνατότητες είναι πεπερασμένες, η αλήθεια του καθενός όταν περιορίζεται στο μερικό, στο μη βιωματικό και δεν αναδεικνύει τα όρια της μνήμης γίνεται δογματισμός και όχι αυθεντικότητα.
Η απολυτοποίηση της αλήθειας μας γίνεται όταν δεν υπάρχει αγάπη και ταπείνωση. Γιατί η αλήθεια γνωρίζεται από αυτόν που αγαπά, δηλαδή κάνει έξοδο από τον εαυτό του, από το εγώ του, αποφασίζει να δει τα πράγματα όχι μόνο με τις λέξεις, αλλά με τα νοήματά τους. Και την ίδια στιγμή, έχει την ταπείνωση να μην θεωρήσει τον εαυτό του κριτήριο της αυθεντικότητας των όσων πιστεύει και βιώνει, αλλά να τον εντάσσει στο εμπειρικό σώμα που έχει πιστέψει και βιώσει το ίδιον ή ό,τι το πιστοποιεί. Σε ό,τι αφορά τον Θεό και την πίστη αυτό το εμπειρικό σώμα είναι η Εκκλησία.
Η ζώσα κοινότητα. Αυτή που ξεκινά από το μυστήριο της Ευχαριστίας, αλλά και την ίδια στιγμή αναβαπτίζεται στην παράδοση τόσο των λόγων όσο και των βιωμάτων των Πατέρων και των Αγίων. Η Εκκλησία η οποία δεν είναι έτοιμη να κατακρίνει, αλλά να αγαπήσει. Ζητά την αλήθεια που ελευθερώνει από το γράμμα, χωρίς να το καταργεί, και οδηγεί στο πνεύμα. Και η Εκκλησία είναι χώρος σύνθεσης που οδηγεί στην ενότητα. Ακόμη και όσα απορρίπτει ως μη αυθεντικά η Εκκλησία, δεν έχει ως κριτήριό της την έπαρση ή την αυτοδικαίωση, αλλά την κατάδειξη ότι δεν συμφωνούν με την εμπειρία και την πίστη της. Και έτσι δεν κηρύττει η Εκκλησία αφορισμό των ανθρώπων που ο δικός τους τρόπος προσέγγισης της αλήθειας είναι μη αυθεντικός, αλλά τους προσκαλεί σε μετάνοια. Σε επαν- ένταξη στο σώμα της. Εκεί όμως όπου υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, κυρίως στο λεκτικό επίπεδο ή στον τρόπο βίωσης της αλήθειας, η Εκκλησία αφήνει την διαφορετικότητα να στολίσει με ποικιλία τη ζωή της.
Γι’ αυτό και στην ίδια Εκκλησία συνυπάρχουν η ακρίβεια με την οικονομία, η αυστηρότητα με την επιείκεια, η ομολογία του Συμβόλου της πίστεως που είναι η αυθεντική έκφραση της εκκλησιαστικής αλήθειας και παράδοσης και την ίδια στιγμή η δυνατότητα ερμηνειών που όταν δεν είναι αντίθετες αλλά συμπληρωματικές της παράδοσης, είναι καλοδεχούμενες, διότι εκφράζουν την εμπειρία και τη χαρισματικότητα των προσώπων που ερμηνεύουν και ζούνε. Γι’ αυτό και η Εκκλησία απολαμβάνει την πληθωρικότητα των πατερικών ερμηνειών στον λόγο του Ευαγγελίου και στη διδασκαλία της.
Όταν οι Πατέρες διατύπωναν τις ερμηνείες και τις γνώμες, οι ίδιοι και οι ερμηνείες τους κρίνονταν από το σώμα του Χριστού που ζούσε στο παρόν τους. Οριστικά όμως καθιερώθηκαν μετά τον θάνατό τους, όταν το έργο τους μπορούσε πλέον να ιδωθεί συνολικά και όχι αποσπασματικά.
Γι’ αυτό και πατερικές διδασκαλίες και συμπεριφορές, παρότι απορρίφθηκαν εκ των υστέρων, δεν έκαναν την Εκκλησία να απορρίψει τα πρόσωπα, αλλά την άφησαν να συμπεριλάβει στις δέλτους της ως αγίους αυτούς που διατύπωσαν και έζησαν εν αγάπη και αληθεία. Τα παραδείγματα των αγίων Γρηγορίου Νύσσης και του ιερού Αυγουστίνου είναι χαρακτηριστικά.
Στο παρόν ζούμε τον πειρασμό του σχίσματος. Βλέποντας αποσπασματικά και μονομερώς, χωρίς να έχουμε την αγάπη και την ταπείνωση αυξημένες και καλλιεργούμενες, νομίζουμε ότι η αλήθεια μας είναι το παν και θεωρούμε ότι έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα.
Να διαγράφουμε πρόσωπα, να απολυτοποιούμε τους τρόπους μας, να εκμεταλλευόμαστε τα χαρίσματά μας για να αποκτήσουμε οπαδούς, να υποσχόμαστε παράδεισο και να απειλούμε με κόλαση, να ειρωνευόμαστε και να αδιαφορούμε και την ίδια στιγμή να παύουμε να λειτουργούμε με αγάπη στο όνομα του Χριστού.
Ερμηνεύοντας τον λόγο του αποστόλου Παύλου «παρακαλώ υμάς, αδελφοί, δια του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ίνα το αυτό λέγητε πάντες και μη η εν υμίν σχίσματα, ήτε δε κατηρτισμένοι εν τω αυτώ νοί και εν τη αυτή γνώμη» (Α’ Κορ. 1, 10), «σας ζητώ, αδελφοί, στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να είστε όλοι σύμφωνοι μεταξύ σας και να μην υπάρχουν ανάμεσά σας διαιρέσεις, αλλά να είστε ενωμένοι, με μία σκέψη και με ένα φρόνημα», ως απαίτηση να είναι όλοι σύμφωνοι με αυτό που εμείς πιστεύουμε και όχι με αυτό που αποδέχεται, ζει ή και ανέχεται η Εκκλησία, είμαστε έτοιμοι να καταδικάσουμε ή να διασπάσουμε το σώμα του Χριστού, κατηγορώντας τους άλλους ως λιγότερο αυθεντικούς ή ως χαλασμένους και αιρετικούς. Όμως ο λόγος του Παύλου είναι λόγος αγάπης και καταλλαγής.
Θέλει να καταδείξει ότι κέντρο της ζωής όλων είναι ο Χριστός, ο Οποίος δεν χωρίζεται και σημείο αυθεντικής βίωσής Του είναι ο σταυρός, δηλαδή η θυσία της αγάπης και η αλήθεια που γίνεται θάνατος για εμάς και όχι για τους άλλους.
Θέαση της ζωής και των πάντων με γνώμονα τον Χριστό, τη διδασκαλία και την εμπειρία Του, αγάπη και ταπείνωση στον τρόπο που βλέπουμε την αλήθεια και σεβασμός στους άλλους και την δική τους αλήθεια είναι τα κριτήρια που θα μας βοηθήσουν να είμαστε εντός της Εκκλησίας. Η άρνηση της αυθεντοποίησης του εαυτού μας, η άρνηση του να θεωρούμε τους εαυτούς μας σωτήρες, η άρνηση να αυτοδιακρινόμαστε σε καθαρούς, αγίους και αυθεντικούς είναι τελικά το κλειδί για να μη γίνεται η αλήθειά μας ολοκληρωτισμός, φανατισμός και τελικά αιτία σχισμάτων, τα οποία και διαμοιράζουν τα ιμάτια του Χριστού και οδηγούν στην απώλεια.

ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΩ...


Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα
Τρία πράγματα δεν κατανοώ,γράφει ο π.Σωφρόνιος :
α) πίστη χωρίς δόγμα 
β) χριστιανισμό έξω από την εκκλησία 
γ) χριστιανισμό χωρίς άσκηση.
Και τα τρία αυτά , δόγμα, εκκλησία και ασκητική , δηλαδή χριστιανική άσκηση , συνιστούν για μένα εννιαία ζωή.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΑΚΥΛΑΣ ΚΑΙ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑΣ



Τη μνήμη των τιμά σήμερα, , η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Απόστολοι Ακύλας και Πρίσκιλλα ήταν ζευγάρι Ιουδαίων και καταγόταν από τον Πόντο. Κατοικούσαν στην Κόρινθο και εξασκούσαν το επάγγελμα του σκηνοποιού. Ήσαν δε άνθρωποι ενάρετοι και ευσεβείς.
Όταν ο απόστολος Παύλος, επισκέφθηκε την Κόρινθο, για να διδάξει την ορθόδοξη πίστη, το ζεύγος του προσέφερε θερμή φιλοξενία καθώς είχε εντυπωσιαστεί με το κήρυγμά του.
Τόσο τους άγγιξε ο φλογερός και σωτήριος λόγος του απόστολου, ώστε αφού κατηχήθηκαν και βαπτίσθηκαν από αυτόν, αποφάσισαν να τον ακολουθήσουν στις περιοδείες του ως βοηθοί του.
O απόστολος εντυπωσιάσθηκε τόσο από τις αρετές και τη χριστιανική τους δράση ώστε τους μνημονεύει στις επιστολές του γράφοντας ότι για τις προσφερθείσες υπηρεσίες τους και το θάρρος είναι ευγνώμων όχι μόνον εκείνος, αλλά και όλες οι εκκλησίες των εθνών.
Αργότερα οι διώκτες του χριστιανισμού τούς συνέλαβαν και αποκεφάλισαν τούς Αγίους χαρίζοντάς τους μαζί με τον τίτλο των Αποστόλων και τον τίτλο των Μαρτύρων.
O Άγιος Aκύλας εορτάζεται και στις 14 Ιουλίου.
Απολυτίκιον
Ηχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Χριστόν αγαπήσαντες και φωτισθέντες τον νούν, τη πίστει ενούμενοι και συζυγία σεμνή, Ακύλας και Πρισκίλλα ήσαν μεν προεστώτες εκκλησίας κατ’ οίκον, Παύλου δε του φωστήρος συνεργοί και προστάται. Διό αυτούς τιμήσωμεν και μιμησώμεθα.

Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2019

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΦΑ ΚΑΙ ΤΟ ΩΜΕΓΑ



Το στοιχείο που αναγνωρίζει τους πιστούς και τους ενώνει δεν είναι η κοινή εθνικότητα και καταγωγή, ούτε αν είναι δούλοι ή ελεύθεροι, άνδρες ή γυναίκες, αλλὰ το ότι όλοι αποτελούν μέλη του τιμίου σώματος του Χριστού, δηλαδὴ το ότι είναι Χριστιανοί.
Ο Χριστός είναι ο ίδιος για όλους τους ανθρώπους, όπου γης κι αν κατοικούν, όποια γλώσσα κι αν μιλούν, σ’ όποια κοινωνικὴ διαβάθμιση κι αν ανήκουν.
Ο Χριστός τους ενώνει όλους με την κοινὴ πίστη. Συγκλονιστικὲς οι ειδήσεις του αποστόλου Παύλου. Όταν ατενίζουμε προς μια δόξα αιώνια και μια θέση δίπλα στο θρόνο του Χριστού, είναι φυσικό οι καρδιές μας να μαγνητίζονται από τον κόσμο εκείνο και να μας ενθαρρύνουν να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια να ζούμε για την ώρα εκείνη.
Αλήθεια, τι είναι εδώ στον κόσμο αυτόν τόσο ελκυστικό και γοητευτικό και λαμπρό και χαροποιό και μόνιμο και προσιτό; Τίποτε. Κι όμως πόσοι έχουν ανοιχτά τα μάτια της ψυχής τους για τη σωστή επιλογή; Πόσοι έχουν ξυπνήσει απὸ το λήθαργο της αμαρτίας και αγρυπνούν για την εξασφάλιση των προϋποθέσεων;
Για να εξασφαλίσει ο Χριστιανός την ποθητή θέωση, το όραμα του κάθε Χριστιανού, αυτό επιτυγχάνεται με τη χάρη του Χριστού, μέσα από τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.

ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ....



Το καλύτερο από όλα τα μνημόσυνα που μπορούμε να κάνουμε για τους κεκοιμημένους
είναι η προσεκτική ζωή μας, ο αγώνας που θα κάνουμε, για να κόψουμε τα ελαττώματά μας και
να λαμπικάρουμε την ψυχή μας. Γιατί η δική μας ελευθερία από τα υλικά πράγματα και από τα
ψυχικά πάθη, εκτός από την δική μας ανακούφιση, έχει ως αποτέλεσμα και την ανακούφιση των
κεκοιμημένων προπάππων όλης της γενιάς μας.
Πηγή : Αηδόνι


Οι κεκοιμημένοι νιώθουν χαρά, όταν ένας απόγονός τους είναι κοντά στον Θεό. Αν εμείς δεν είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, τότε υποφέρουν οι κεκοιμημένοι γονείς μας, ο παππούς μας, ο προπάππος μας, όλες οι γενεές. «Δες τι απογόνους κάναμε!», λένε και στενοχωριούνται. Αν όμως είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, ευφραίνονται, γιατί και αυτοί έγιναν συνεργοί να γεννηθούμε και ο Θεός κατά κάποιον τρόπο υποχρεώνεται να τους βοηθήση.

Αυτό δηλαδή που θα δώση χαρά στους εκοιμημένους είναι να αγωνισθούμε να ευαρεστήσουμε στον Θεό με την ζωή μας, ώστε να τους συναντήσουμε στον Παράδεισο και να ζήσουμε όλοι μαζί στην αιώνια ζωή.

Επομένως, αξίζει τον κόπο να χτυπήσουμε τον παλαιό μας άνθρωπο, για να γίνη καινός
και να μη βλάπτη πια ούτε τον εαυτό του ούτε τους άλλους ανθρώπους, αλλά να βοηθάη και τον
εαυτό του και τους άλλους, είτε ζώντες είναι είτε κεκοιμημένοι.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ



Τη μνήμη του τιμά σήμερα, , η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Μελέτιος γεννήθηκε περί το 310 μ.Χ. στην Μελιτηνή της Μικράς Αρμενίας.
Η μαρτυρία περί της πρώτης εμφανίσεώς του στο προσκήνιο της ιστορίας, λίγο μετά το έτος 357 μ.Χ., τον καταδεικνύει ως αντίπαλο των αιρετικών Ομοιουσιανών και οπαδό του Επισκόπου Καισαρείας της Παλαιστίνης Ακακίου, ο οποίος δια Συνόδου, το έτος 358 μ.Χ., εκλέγει τον Άγιο Μελέτιο ως Επίσκοπο Σεβαστείας. Λόγω όμως της σφοδράς αντιδράσεως των οπαδών του προηγουμένου Επισκόπου Σεβαστείας Ευσταθίου, παραιτείται και μεταβαίνει στη Βέροια της Συρίας. Το 360 μ.Χ. εκλέγεται Πατριάρχης Αντιοχείας, μετατεθέντος του Πατριάρχου Ευδοξίου στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Όταν ο Άγιος έφθασε στην Αντιόχεια, όλοι οι πιστοί βγήκαν στους δρόμους, για να τον υποδεχθούν και να λάβουν την ευλογία του.
Στη νέα του όμως έδρα ο άγιος Μελέτιος παρέμεινε ένα μόνο μήνα, αφού οι αιρετικοί Αρειανοί έπεισαν τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο (337 – 361 μ.Χ.) να τον εξορίσει στην Αρμενία και να εκλέξει στη θέση του τον παλαιό συνεργάτη του Αρείου Ευζώιο. Τα ορθόδοξα φρονήματα του Αγίου, ως και η εξορία του και η αντικατάστασή του, συνετέλεσαν στη δημιουργία μεγάλης παρατάξεως των οπαδών του, που ονομάσθηκαν «Μελετιανοί». Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξαίρει τα αποτελέσματα της επιδράσεως του αγίου Μελετίου στους πιστούς της Αντιόχειας σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα. Και αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο άγιος Μελέτιος εθεμελίωσε τόσο και ενέβαλε τέτοιο ζήλο για την πίστη στους Χριστιανούς, ώστε, παρά τις αιρετικές δοξασίες και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν αργότερα, η διδασκαλία του παρέμεινε άσειστη.
Επίσης, ο ιερός Χρυσόστομος διηγείται το ακόλουθο επεισόδιο, το οποίο συνέβη κατά την απομάκρυνση του Αγίου από την Αντιόχεια: ο διοικητής της πόλεως οδηγούσε έξω από την Αντιόχεια με άμαξα τον Άγιο, για να τον θέσει στον δρόμο της εξορίας. Τα πλήθη των ορθοδόξων το επληροφορήθηκαν και αμέσως έτρεξαν, για να ζητήσουν την ευχή του. Στη θέα όμως του διοικητού τόσο πολύ αγανάκτησαν για την άδικη εξορία του Αγίου, ώστε άρχισαν να λιθοβολούν τον αντιπρόσωπο του αυτοκράτορος. Και τότε ο Άγιος Μελέτιος, επειδή δεν μπορούσε να εμποδίσει με λόγια την παραφορά του λαού, εσηκώθηκε και επροστάτευσε με το σώμα του το διώκτη του.
Η εξορία του Αγίου ετερματίσθηκε στις αρχές του έτους 362 μ.Χ. δια του διατάγματος του νέου αυτοκράτορος Ιουλιανού του Παραβάτου (361 – 363 μ.Χ.) περί θρησκευτικής ελευθερίας όλων των υπηκόων. Ο Άγιος εξορίσθηκε και πάλι την άνοιξη του 365 μ.Χ. και το 371 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Ουάλη (364 – 378 μ.Χ.) στην περιοχή Γήτασα της Αρμενίας, κοντά στα σύνορα της Καππαδοκίας, και είχε συχνή επαφή και επικοινωνία με τον Μέγα Βασίλειο. Επανήλθε στην Αντιόχεια το έτος 379 μ.Χ. Αμέσως συνεκάλεσε Σύνοδο, η οποία ομολογούσε την πίστη στις αποφάσεις της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και κατεδίκασε όλες τις αιρέσεις.
Όταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας (379 – 395 μ.Χ.) συνεκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ. τη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, ο Άγιος Μελέτιος εκλήθηκε να λάβει μέρος στη Σύνοδο και μάλιστα ως πρόεδρος αυτής. Δυστυχώς, ο Άγιος εκοιμήθηκε λόγω ασθενείας, πριν ολοκληρωθούν οι εργασίες της Συνόδου. Στην κηδεία συμμετείχε και ο αυτοκράτορας, τον δε επικήδειο εξεφώνησε ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης (βλέπε 10 Ιανουαρίου), ο οποίος ομίλησε για τον απορφανισμό της Εκκλησίας της Αντιοχείας, της Συνόδου και ολόκληρης της Ανατολής, για την γλυκύτητα και την υπομονή του Αγίου Μελετίου, ως και για τους διωγμούς τους οποίους υπέστη.
Το ιερό λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα με μεγάλη πομπή στην Αντιόχεια και εναπετέθη στον τάφο του Αγίου Μάρτυρος Βαβύλα, Επισκόπου Αντιοχείας (βλέπε 4 Σεπτεμβρίου), στον ομώνυμο ναό.
Ἀπολυτίκιον
Ηχος γ’. Θείας Πίστεως.
Νόμον ένθεον, εμμελετήσας, την ουράνιον, γνώσιν εκλάμπεις, τη Εκκλησία Ιεράρχα Μελέτιε, την γαρ Τριάδα κηρύττων ομότιμον, αιρετικών διαλύεις τας φάλαγγας. Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2019

ΕΓΩ ΟΜΩΣ ΣΑΣ ΛΕΓΩ,ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΣΑΣ



Άγιος Μάξιμος: Μην καταφρονήσεις την εντολή της αγάπης, γιατί μ’ αυτή θα γίνεις παιδί του Θεού, ενώ παρα­βαίνοντάς την θα γίνεις παιδί της γέννας.
Για τις εξής πέντε αιτίες οι άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο: Για το Θεό, όπως ο ενάρετος τους αγαπάει όλους, και όπως κάποιος αγαπάει τον ενάρετο, έστω κι αν ο ίδιος δεν έγινε ακόμα ενάρετος.
– Για φυσικούς λόγους, όπως οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους, και αντιστρόφως.
– Από κενοδοξία, όπως αγαπάει κάποιος αυτόν που τον δοξάζει.
– Από φιλαργυρία, όπως εκείνος που αγαπάει τον πλούσιο γιατί του δίνει χρήματα.
– Από φιληδονία, όπως εκείνος που αγαπάει ένα πρόσωπο, γιατί του ικανοποιεί τη γαστριμαργία ή τη σαρκική του επιθυμία.
Απ’ αυτές λοιπόν τις αιτίες, η πρώτη είναι αξιέ­παινη, η δεύτερη ούτε επαινετή ούτε αξιοκατάκριτη, ενώ οι υπόλοιπες είναι εμπαθείς.
Σε όλες μας τις πράξεις ο Θεός εξετάζει το σκοπό για τον οποίο τις εκτελούμε, αν δηλαδή τις κάνουμε γι’ Αυτόν ή για κάτι άλλο. Όταν λοιπόν θέλουμε να κάνουμε ένα καλό, ας μην έχουμε σκοπό ν’ αρέσουμε στους ανθρώπους, αλλά μόνο στο Θεό. Σ’ Αυτόν ν’ αποβλέπουμε και όλα να τα κάνουμε για τη δική του δόξα. Διαφορετικά, θα κουραζόμαστε χωρίς να κερδίζουμε τίποτα.
Έργο αγάπης είναι η ολόψυχη ευεργεσία προς τον πλησίον μας, η μακροθυμία και η υπομονή που δείχνουμε απέναντί του, καθώς επίσης και η φρόνιμη και συνετή χρησιμοποίηση των πραγμάτων.
H διάθεση της αγάπης δεν φανερώνεται μόνο με την παροχή χρημάτων, αλλά πολύ περισσότερο με τη μετάδοση πνευματικού λόγου και με τη σωματική διακονία.
Εκείνος που αγαπάει το Χριστό, Τον μιμείται όσο μπορεί. Ο Χριστός, για παράδειγμα,
– δεν έπαψε να ευεργετεί τους ανθρώπους
– έδειχνε μακροθυμία, όταν του συμπεριφέρονταν με αχαριστία και Τον βλαστημούσαν
– υπέμεινε, όταν Τον χτυπούσαν και Τον θανάτωναν, χωρίς καθόλου να σκέφτεται για κανέναν το κακό που Του έκανε.
Αυτά τα τρία έργα είναι εκφραστικά της αγάπης προς τον πλησίον. Χωρίς αυτά, απατάται εκείνος που λέει ότι αγαπάει το Χριστό ή ότι θα κερδίσει τη βασιλεία Του. Γιατί ο Κύριος μας βεβαιώνει: «Δεν θα μπει στη βασιλεία των ουρανών εκείνος που μου λέει «Κύριε, Κύριε», αλλά εκείνος που κάνει το θέλημα του Πατέρα μου» (Ματθ. 7,21). Και πάλι: «Όποιος με αγαπάει, θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14,15).
«Εγώ σας λέω», είπε ο Κύριος, «αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευεργετείτε όσους σας μισούν, προσεύχεστε για όσους σας βλάπτουν» (Ματθ. 5,44). Γιατί έδωσε αυτές τις εντολές; Για να ελευθερώσει από το μίσος, τη λύπη, την οργή και τη μνησικακία και να σε αξιώσει ν’ αποκτήσεις την τέλεια αγάπη. Αυτή είναι αδύνατο να την έχει όποιος δεν αγαπάει εξίσου όλους τους ανθρώπους, όπως και ο Θεός τους αγαπάει όλους εξίσου.
Όποιος έχει την τέλεια αγάπη, δεν κάνει διακρίσεις στους ανθρώπους. Ξέρει πως όλοι μας έχουμε την ίδια ανθρώπινη φύση, και γι’ αυτό ανεξαίρετα τους αγαπάει όλους το ίδιο. Τους εναρέτους τους αγαπάει ως φίλους, ενώ τους κακούς τους αγαπάει ως εχθρούς και τους ευεργετεί και μακροθυμεί και υπομένει, αν τον βλάψουν, χωρίς να υπολογίζει καθόλου το κακό που του γίνεται. Αντίθετα, αν το καλέσει η περίσταση, πάσχει για χάρη τους, για να τους κάνει κι αυτούς φίλους, αν είναι δυνατόν. Κι αν αυτό δεν το κατορθώσει, δεν αλλάζει τη διάθεσή του, αλλά συνεχίζει να τους αγαπάει όλους εξίσου.

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ STEVE JOBS:ΟΤΑΝ Η ΑΥΛΑΙΑ ΠΕΦΤΕΙ ΜΟΝΟ Η ΑΓΑΠΗ ΜΕΝΕΙ...

Τα τελευταία λόγια του Steve Jobs: Όταν η αυλαία πέφτει μόνο η Αγάπη μένει..


Ο Steve Jobs ήταν μάλλον ο πιο πετυχημένος επιχειρηματίας στον τομέα του. Η δημιουργική δουλειά του στην Apple που την δημιούργησε, κάποια στιγμή την άφησε και όταν πήγαινε προς την καταστροφή επανήλθε για να την οδηγήσει και πάλι στην κορφή της επιτυχίας τον έκανε την πιο χαρακτηριστική φιγούρα των καιρών μας. Το άνετο στυλ στις δημόσιες εμφανίσεις του, δημιούργησε επίσης ένα πετυχημένο πρότυπο. Ήταν όμως άτυχος. Στην καλύτερη στιγμή της ζωής του προσβλήθηκε από καρκίνο στο πάγκρεας. Και αφού έδωσε για χρόνια μια σκληρή μάχη, στο τέλος ηττήθηκε.
Λίγο πριν πεθάνει έγραψε μια τελευταία επιστολή που αποτελεί και την παρακαταθήκη του. Το δίδαγμα που πήρε από την ζωή.
«Έχω φτάσει στο απόγειο της επιτυχίας στον επιχειρηματικό κόσμο.»
«Στα μάτια των άλλων, η ζωή μου είναι η επιτομή της επιτυχίας.»
«Πέρα από τη δουλειά, δε βρίσκω ευχαρίστηση σε πολλά πράγματα. Ο πλούτος είναι το αποτέλεσμα της ζωής που έχω μάθει να ζω…»
«Αυτή τη στιγμή, που βρίσκομαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι του πόνου και αναπολώ όλη τη ζωή μου, συνειδητοποιώ ότι όλη η αναγνώριση και ο πλούτος που με έκαναν τόσο περήφανο, έχουν χάσει το νόημά τους ,ενόψει του επικείμενου θανάτου.»
«Μέσα στο σκοτάδι, κοιτάζοντας τα πράσινα φώτα των μηχανημάτων υποστήριξης που με κρατούν στη ζωή και ακούγοντας τα βουητά τους, μπορώ να αισθανθώ την ανάσα του θεού του θανάτου να με πλησιάζει…»
«Έμαθα τώρα πια ότι όταν έχεις συγκεντρώσει επαρκή πλούτο για να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου, θα πρέπει να αρχίσεις να ακολουθείς άλλα πράγματα που δεν έχουν σχέση με τον πλούτο … Θα πρέπει να είναι κάτι πιο σημαντικό: Ίσως οι σχέσεις, ίσως η τέχνη ή το όνειρο που είχες όταν ήσουν παιδί …»
«Το ασταμάτητο κυνήγι του πλούτου μετατρέπει έναν άνθρωπο σε ένα διεστραμμένο ον, ακριβώς σαν κι εμένα.»
«Ο Θεός μας έδωσε τις αισθήσεις για μπορούμε να αισθανθούμε την αγάπη στην καρδιά όλων μας, και όχι τις αυταπάτες που επιφέρει ο πλούτος.»
«Τον πλούτο που έχω κερδίσει στη ζωή μου, δεν μπορώ να τον πάρω μαζί μου. Το μόνο που μπορώ να πάρω μαζί μου είναι οι αναμνήσεις που διακατέχονται από αγάπη. Αυτός είναι ο αληθινός πλούτος που θα ακολουθεί, θα σας συνοδεύει, και θα σας δίνει τη δύναμη και το φως για να συνεχίσετε.»
«Η αγάπη μπορεί να ταξιδέψει χιλιάδες μίλια. Η ζωή δεν έχει κανένα όριο. Πηγαίνετε όπου θέλετε να πάτε. Φτάστε εκεί που θέλετε να φτάσετε. Όλα βρίσκονται στην καρδιά σας και στα χέρια σας.»
«Ποιο είναι το πιο ακριβό κρεβάτι στο κόσμο; – «Το κρεβάτι του πόνου» …»
«Μπορείτε να προσλάβετε κάποιον για να οδηγήσει το αυτοκίνητο για σας, να βγάλει χρήματα για σας, αλλά δεν μπορείτε να πληρώσετε κάποιον για να περάσει την ασθένεια σας για σας.»
«Τα υλικά πράγματα που χάνονται μπορεί να βρεθούν. Υπάρχει όμως ένα πράγμα που δεν μπορεί να βρεθεί όταν χάνεται – «Η ζωή».»
«Όταν ένα άτομο μπαίνει στο χειρουργείο, συνειδητοποιεί ότι υπάρχει ένα βιβλίο που δεν έχει ακόμη τελειώσει την ανάγνωση του- «Βιβλίο της Υγιούς Ζωής».»
«Σε οποιοδήποτε στάδιο της ζωής σας και αν βρίσκεστε τώρα, θα έρθει μια μέρα που η αυλαία θα πέσει.»
«Δείξτε αγάπη στην οικογένειά σας, στον σύντροφό σας και στους φίλους σας …»
«Να φέρεστε καλά στον εαυτό σας,. Να αγαπάτε τους άλλους.»

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΛΑΣΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑΣ



Τη μνήμη του , του Επισκόπου Σεβαστείας, τιμά σήμερα, , η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Βλάσιος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορος Λικινίου (308 – 323 μ.Χ.). Σπούδασε ιατρική αλλά προσέφερε χωρίς χρήματα τις υπηρεσίες του, ως φιλανθρωπία, στους πάσχοντες και ασθενείς. Εκτός από την ιατρική βοήθεια χορηγούσε δωρεάν στους ασθενείς τα φάρμακα και τους έδινε τα έξοδα νοσηλείας τους.
Η φιλανθρωπική δραστηριότητα εκαλλιεργείτο στην ψυχή του από την αγάπη προς τον Θεό και τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Η Εκκλησία τον δέχθηκε στις τάξεις του ιερού κλήρου και τον εξέλεξε Επίσκοπο Σεβαστείας.
Επί της βασιλείας του Λικινίου, ο έπαρχος Αγρικόλας τον συνέλαβε και τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια. Οι στρατιώτες, αφού τον μαστίγωσαν ανηλεώς με ραβδιά, τον κρέμασαν από ξύλο και στην συνέχεια τον οδήγησαν δεμένο στην φυλακή. Έπειτα τον έριξαν στο βυθό μιας λίμνης.
Όμως ο Άγιος, μετά την θαυματουργική του επέμβαση του Θεού, διασώθηκε. Εξοργισθέντες τότε οι εχθροί της πίστεως τον αποκεφάλισαν το 316 μ.Χ.. Έτσι, ο Άγιος Ιερομάρτυς Βλάσιος έλαβε από τον Κύριο της δόξας το στέφανο του μαρτυρίου.
Η Σύναξή του ετελείτο στο Μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν κοντά στο Μαρτύριο του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου.
Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Φερωνύμως βλαστήσας, ως δένδρον εύκαρπον, ιεράρχα Κυρίου Βλάσιε ένδοξε, μαρτυρίου τους καρπούς κόσμω προήγαγες και θαυμάτων δωρεάς αναβλύζεις δαψιλώς, ως θείος ιερομάρτυς τοις καταφεύγουσι πάτερ τη αντιλήψει της πρεσβείας σου.

Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2019

ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΣ...



Μια σκοτεινή νύχτα, έπιασε μια καταιγίδα κάποιον στον δρόμο.

Χτυπάει την πρώτη πόρτα που συναντά.

– Ανοίξτε μου σας παρακαλώ να γλυτώσω από τούτο το κακό.
– Α, δεν μπορώ, λέει μια αυστηρή φωνή από μέσα, εγώ είμαι η «Δικαιοσύνη». Είσαι άξιος της τιμωρίας αυτής. Δικαίως έρχεται στο κεφάλι σου. Εγώ την έστειλα!
Χτυπάει κι άλλη πόρτα παρακεί…
– Άνοιξε μου, λέει, να προφυλαχτώ.
– Εδώ μένει η «Αλήθεια», λέει μια φωνή από μέσα! Ποτέ δεν σου άρεσε η συντροφιά μου. Πώς με θυμήθηκες τώρα;
Κι ο ταλαίπωρος άνθρωπος προχώρησε απελπισμένος.
Χτυπάει τρίτη πόρτα τώρα.
– Άνοιξε μου σε παρακαλώ. Ποιος κάθεται εδώ;
– Το «Έλεος», απαντά μια πρόθυμη φωνή από μέσα και την ίδια στιγμή η πόρτα ανοίγει. Πέρασε μέσα φίλε μου, του λέει, τόσο καιρό σε περίμενα! Φόρεσε αυτά τα καθαρά, καινούργια ρούχα, για σένα τα έχω, ξεκουράσου τώρα!
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟ ΚΑΘΕ ΜΕΤΑΝΟΗΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ!!!
Αλήθεια όμως, εμείς έχουμε μετάνοια, ταπείνωση, εξομολογούμαστε τα λάθη μας, πλησιάζουμε την Θεία Κοινωνία, τον ίδιο τον Θεό για να ζητήσουμε συγχώρεση και προστασία και να ξεκουραστούμε κοντά Του, στην στοργική αγκαλιά Του;
ΠΟΘΟΥΜΕ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ;
Ας ρωτήσουμε τους εαυτούς μας. Εκείνος μας περιμένει…

Ο ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ



Τη μνήμη του τιμά σήμερα, , η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερεύς στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και έζησε επί αυτοκρατορίας του Σεπτιμίου Σεβήρου (193 – 211 μ.Χ.). Όταν το έτος 198 μ.Χ. ο Σέβηρος εξαπέλυσε απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος της Μαγνησίας Λουκιανός, συνέλαβε τον Άγιο και του ζήτησε να αρνηθεί την πίστη του.
Όμως ο Άγιος όχι μόνο δεν το έκανε αυτό, αλλά αντίθετα ομολόγησε στον έπαρχο την προσήλωσή του στον Χριστό και δήλωσε με παρρησία ότι σε οποιοδήποτε βασανιστήριο και να υποβληθεί δεν πρόκειται να αρνηθεί την πίστη της Εκκλησίας.
Τότε η σκοτισμένη και σαρκική ψυχή του Λουκιανού επέτεινε την οργή της και διέταξε να αρχίσουν τα φρικώδη βασανιστήρια στο γέροντα ιερέα.
Πρώτα τον γύμνωσαν και ο ίδιος ο Λουκιανός, παίρνοντας το ξίφος του προσπάθησε να πληγώσει το σώμα του Αγίου. Όμως αποκόπηκαν τα χέρια του και έμειναν κρεμασμένα στο σώμα του Ιερομάρτυρα και μόνο ύστερα από προσευχή του Αγίου συγκολλήθηκαν αυτά πάλι στο σώμα και ο ηγεμόνας κατέστη υγιής. Βλέποντας αυτό το θαύμα του Αγίου πολλοί από τους δημίους πίστεψαν στον αληθινό Θεό.
Με το ζόφο στο νου και με τη θηριωδία στην καρδιά, ο έπαρχος έδωσε εντολή να διαπομπεύσουν τον Άγιο και να τον σύρουν διά μέσου της πόλεως με χαλινάρι. Τέλος, διέταξε τον αποκεφαλισμό του Αγίου, ο οποίος με το μαρτύριό του έλαβε το αμαράντινο στέφανο της δόξας σε ηλικία 113 ετών.
Τμήματα της τιμίας κάρας αυτού φυλάσσονται στη ιερά μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων και στον ομώνυμο προσκυνηματικό ναό της κωμοπόλεως Θεσπιών της Βοιωτίας.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως στύλος ακλόνητος, της Εκκλησίας Χριστού, και λύχνος αείφωτος της οικουμένης σοφέ, εδείχθης Χαράλαμπες· έλαμψας εν τω κόσμω, διά του μαρτυρίου, έλυσας των ειδώλων, την σκοτόμαιναν μάκαρ, διό εν παρρησία Χριστώ, πρέσβευε σωθήναι ημάς.

Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2019

Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Η ΧΑΝΑΝΑΙΑ


«Ελέησόν με, Κύριε, Υιέ Δαυΐδ, η θυγάτηρ μου κακώς δαιμονίζεται. Ο δε ουκ απεκρίθη αυτή λόγον»  (Ματθ. 15, 22-23)
« Ελέησέ με, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ. Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο». Αυτός δεν της απαντούσε λέξη.

                Ο Θεός σιωπά. Ζώντας σε μία εποχή όπου η απαίτηση για απάντηση σε κάθε λόγο, σε κάθε αίτημα είναι απόδειξη ότι έχουμε την αλήθεια και δε φοβόμαστε να την παρουσιάσουμε, ενώ η σιωπή είναι ένδειξη, ουσιαστικά απόδειξη αδυναμίας, ήττας, ενοχής, το να σιωπά ο Θεός στα αιτήματα, στους λόγους, στις προκλήσεις μας έναντί Του φαντάζει αδιανόητο. Αυτός ο Οποίος πιστεύουμε ότι είναι ο Παντοκράτορας, ο Δημιουργός, ο Ισχυρός, ο Εξουσιαστής να μην μιλά; Να μην εκπληρώνει το αίτημά μας; Να μην μας δίνει τη απάντηση στο «γιατί;» δεν πραγματοποιεί αυτό που του ζητάμε ή γιατί επιτρέπει να γίνεται ό,τι δεν επιθυμούμε; Δεν μπορούμε να το δεχτούμε. Και αμφιβάλλουμε αν μπορούμε να Τον δεχτούμε.
                Υπάρχουν διάφορες μορφές σιωπής του Θεού. Άλλοτε ο Θεός μας δίνει ευκαιρίες να λύσουμε μόνοι μας τα προβλήματά μας και να πάρουμε τις αποφάσεις μας. Ο Θεός αρνείται να παίξει τον ρόλο του υπερπροστατευτικού γονέα που έχει λύσεις για όλα, και επιλέγει να μας αφήνει να ματώνουμε, γιατί μπορούμε. Ο καθένας μας έχει τις δυνάμεις του, φανερές ή αφανέρωτες. Καλείται να τις ενεργοποιήσει. Δεν θα μπουσουλάμε για πάντα, αλλά πρέπει να περπατήσουμε. Κι αυτό μας αφήνει να κάνουμε ο Θεός. Σιωπώντας μας ενθαρρύνει να σηκωθούμε στα πόδια μας. Να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και για τα σωστά που μπορούμε να πράξουμε και για τα λανθασμένα, για τα οποία μπορούμε να μετανοήσουμε.
                Άλλοτε πάλι ο Θεός μας αφήνει να συνειδητοποιήσουμε τον δικό Του τρόπο για τον χρόνο. Εμείς ζητούμε εδώ και τώρα απάντηση, σημάδια. Εκείνος μας είπε ότι το σημείο του Ιωνά είναι η απάντηση σε πολλά από τα αιτήματά μας (Ματθ. 12, 38-42). Εμείς βλέπουμε το πρόσκαιρο, που είναι η κακία της Νινευί. Ο Θεός βλέπει το μακροπρόθεσμο που είναι η μετάνοια. Γι’  αυτό και δεν απαντά. Μας αφήνει να περιμένουμε, παρότι γνωρίζει ότι μέσα μας αναστατωνόμαστε. Μας δίνει όμως την ευκαιρία να καταλάβουμε ότι έχει αξία η προσμονή, όταν συνδυάζεται με την εμπιστοσύνη στον Θεό και την φανέρωση του θελήματός Του, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την φράση:  «δοκιμάζεται η πίστη μου».
                Άλλοτε πάλι ο Θεός θέλει να ηττηθούμε και γι’  αυτό σιωπά. Θέλει ο εγωισμός μας να χάσει, για να ξαναδούμε το θέλημά Του, τις προτεραιότητες που η ζωή μας μαζί με Εκείνον καλείται να έχει, μας αφήνει να πάθουμε για να μάθουμε. Ο άνθρωπος δεν συμβιβάζεται με την ήττα, γιατί νομίζει τον εαυτό του καλύτερο, ικανότερο, δυνατότερο, εξυπνότερο. Θεωρεί ότι η ζωή του χρωστά και ότι σε κάθε επιλογή του η απάντηση θα πρέπει να είναι ΝΑΙ. Όμως ο Θεός μας αφήνει να χάνουμε, γιατί ακόμη και τα πιο όμορφα όνειρα κάποτε μας ξεστρατίζουν από την οδό της αλήθειας για μας. Την οδό της σωτηρίας. Την οδό της αγάπης. Αγκιστρωνόμαστε στους δικούς μας παραδείσους και ξεχνούμε τον Παράδεισο που είναι ο Χριστός ως οδός, αλήθεια, ζωή, που είναι η αγάπη, η ταπεινότητα, κάποτε η ζωή μέσα από τα μάτια και των άλλων. Και τότε ο Θεός σιωπά.
                Υπάρχουν όμως και στιγμές που η σιωπή του Θεού είναι αβάσταχτη και ανεξήγητη. Πονά περισσότερο τότε, ιδίως μπροστά στον πόνο, την αρρώστια, τον θάνατο και μάλιστα τον ξαφνικό. Εκεί όπου κανένα «διότι»  δεν μπορεί να απαντήσει στον τριπλό πόνο του «γιατί;». Σ’  αυτόν για το περιστατικό καθαυτό. Στον πόνο και των άλλων που επιτείνει τον δικό μας. Και στον πόνο του λογισμού, τον οποίο ο διάβολος συνεχώς ενσπείρει μέσα μας για την απουσία του Θεού. Εκεί καλούμαστε να υπομείνουμε. Να μετανιώσουμε για τα λάθη και τα πάθη. Και να περιμένουμε. Αργότερα, συνήθως, αρχίζουμε και παίρνουμε κάποιες απαντήσεις. Η κύρια απάντηση όμως είναι κι εδώ η εμπιστοσύνη κι ας πονά.
                Όταν η Χαναναία πλησίασε και φώναξε στον Χριστό για την κόρη της που υπέφερε από δαιμόνιο, ο Χριστός δεν της απάντησε. Δεν έφυγε όμως από εκεί όπου βρισκόταν. Την άκουγε χωρίς να μιλά. Αυτό κάνει ο Θεός. Μας ακούει χωρίς να μιλά. Δεν φεύγει από κοντά μας, αλλά εμείς δεν Τον νιώθουμε, διότι θέλουμε το θέλω μας. Εκείνος όμως με κάποιον τρόπο , αν η καρδιά μας έχει πίστη, θα μας δώσει σημάδι της παρουσίας Του. Και η πρόσκαιρη σιωπή θα γίνει λαλούσα. Διότι όταν είναι παρών ο Χριστός στην ζωή μας και Τον αποδεχόμαστε, και η σιωπή γίνεται ήχος καθαρός που βοά «Δόξα Σοι». Όχι μόνο για όσα είναι σύμφωνα με το θέλημά μας, αλλά και για όσα μας δυσκολεύουν. Διότι τα πάντα είναι δικά Του και ο δρόμος μας. Αρκεί να πιστεύουμε και να είμαστε δίπλα Του εν τη Εκκλησία.   

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10/02/2019-ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΖ'



Femeia Cananeanca
Πρωτότυπο Κείμενο 
Τῷ καιρῷ εκείνω, ἐξῇλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. Καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγασεν αὐτῷ λέγουσα· ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυίδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. Ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. Καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. Ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις. Ἡ δὲ εἶπε· ναί, Κύριε· καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψυχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. Καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.
Νεοελληνική Απόδοση
Εκείνο τον καιρό, ο Ιησούς αναχώρησε για την περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας. Τότε μια γυναίκα Χαναναία βγήκε έξω από τα όρια της περιοχής εκείνης και του φώναζε δυνατά: «Ελέησέ με, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ. Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο». Αυτός δεν της απαντούσε λέξη. Τον πλησίασαν τότε οι μαθητές του και τον παρακαλούσαν: «Διώξε την, γιατί μας ακολουθεί και φωνάζει». Ο Ιησούς είπε: «Έχω αποσταλεί μόνο για τους πλανεμένους Ισραηλίτες». Εκείνη όμως ήρθε και τον προσκύνησε λέγοντας: «Κύριε, βοήθησέ με». Αυτός της αποκρίθηκε: «Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το πετάξει στα σκυλιά». «Ναι, Κύριε», είπε εκείνη, «αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους». Τότε ο Ιησούς της απάντησε: «Μεγάλη είναι η πίστη σου, γυναίκα! Ας γίνει όπως το θέλεις». Κι από κείνη την ώρα γιατρεύτηκε η θυγατέρα της.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10/02/2019 -ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΘΕΟ Β'



Agios Xaralambos
Πρωτότυπο Κείμενο
Τέκνον Τιμόθεε, ἐνδυναμοῦ ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἃ ἤκουσας παρ᾿ ἐμοῦ διὰ πολλῶν μαρτύρων, ταῦτα παράθου πιστοῖς ἀνθρώποις, οἵτινες ἱκανοὶ ἔσονται καὶ ἑτέρους διδάξαι. Σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. Οὐδεὶς στρατευόμενος ἐμπλέκεται ταῖς τοῦ βίου πραγματείαις, ἵνα τῷ στρατολογήσαντι ἀρέσῃ. Ἐὰν δὲ καὶ ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ. Τὸν κοπιῶντα γεωργὸν δεῖ πρῶτον τῶν καρπῶν μεταλαμβάνειν. Νόει ὃ λέγω· δῴη γάρ σοι ὁ Κύριος σύνεσιν ἐν πᾶσι. Μνημόνευε ᾿Ιησοῦν Χριστὸν ἐγηγερμένον ἐκ νεκρῶν, ἐκ σπέρματος Δαυΐδ, κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου, ἐν ᾧ κακοπαθῶ μέχρι δεσμῶν ὡς κακοῦργος· ἀλλ᾿ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέδεται. Διὰ τοῦτο πάντα ὑπομένω διὰ τοὺς ἐκλεκτούς, ἵνα καὶ αὐτοὶ σωτηρίας τύχωσι τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ μετὰ δόξης αἰωνίου.
Νεοελληνική Απόδοση
Εσύ λοιπόν παιδί μου να παίρνεις δύναμη από τη χάρη που μας έδωσε ο Ιησούς Χριστός. Κι όσα άκουσες από εμένα μπροστά σε πολλούς μάρτυρες, αυτά να τα μεταδώσεις σε έμπιστους ανθρώπους, που θα είναι ικανοί να διδάξουν και άλλους. Κακοπάθησε λοιπόν σαν καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού. Κανείς στρατευόμενος δεν μπλέκεται στις υποθέσεις της καθημερινής ζωής, αν θέλει να είναι συνεπής απέναντι σ΄ εκείνον που τον στρατολόγησε. Κι όταν κάποιος μετέχει σε αθλητικούς αγώνες, δεν παίρνει το στεφάνι της νίκης, αν δεν αγωνιστεί σύμφωνα με τους κανόνες. Ο γεωργός πρέπει να κοπιάσει, για να μπορέσει να φάει πρώτος από τους καρπούς. Προσπάθησε να καταλάβεις αυτά που λέω. Ο Κύριος να σε βοηθήσει να τα εννοήσεις όλα. Να μην ξεχνάς τον Ιησού Χριστό, τον αναστημένο από τους νεκρούς και απόγονο του Δαβίδ, σύμφωνα με το ευαγγέλιο που κηρύττω. Για το ευαγγέλιο αυτό κακοπαθώ ως το σημείο να με δέσουν σαν κακούργο. Αλλά ο λόγος του Θεού δε δένεται. Γι΄ αυτό, όλα τα υπομένω γι΄ αυτούς που διάλεξε ο Θεός, για να πετύχουν κι αυτοί τη σωτηρία που έφερε ο Ιησούς Χριστός και να δοξαστούν αιώνια.

ΑΦΟΥ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕΣ ΖΗΣΕ ΩΣ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟΣ




Αφού παντρεύτηκες ζήσε ως παντρεμένος. Το λέγω αυτό διότι παρατηρείται το φαινόμενο, κάποιοι χριστιανοί που επέλεξαν τον έγγαμο βίο μετά από μερικά χρόνια να ξυπνά μέσα τους ένας «θείος ζήλος» ο οποίος γεννά λογισμούς και συμπεριφορές που τους απομακρύνουν από τα συζυγικά τους καθήκοντα.
Ενώ δηλαδή είναι παντρεμένοι, ίσως έχουνε και παιδιά θεωρούν ότι ήρθε καιρός να ζήσουν ως μοναχοί. Και δυστυχως αυτό το παίρνουν απόφαση μόνοι τους, χωρίς την συγκατάθεση των συζύγων τους.

---------------------------
Η άσκηση μέσα στον γάμο είναι φυσικά απαραίτητη, διότι αλλιώς ο γάμος δεν θα εξυπηρετεί τον σκοπό του που είναι η συνοδοιπορία του ανδρός και της γυναικός προς την θέωση. Όμως είναι άλλο το ασκητικό φρόνημα μέσα στο γάμο και άλλο ακραίες καταστάσεις μίμησης μοναχικής ζωής. Δεν είσαι μοναχός άνθρωπε, παντρεμένος είσαι!
---------------------------
Φτάνουν κάποιοι εξ αυτών να απαξιώνουν την βόλτα με τον/την σύζηγό τους ως κάτι το μη πνευματικό! Ή να αποφασίζουν από μόνοι τους την αποχή από την συζυγική κλίνη!
---------------------------
Όσο πνευματικό είναι να κάνουμε τον κανόνα μας (την καθημερινή προσευχή μας) άλλο τόσο πνευματικό είναι να βγεις μια βόλτα με τον/την σύζυγό σου, να δείτε μια ταινία μαζί, να πάτε σε μια ταβέρνα. Όσο πνευματικό είναι να τρέχουμε στα μοναστήρια, άλλο τόσο πνευματικό είναι να χαϊδέψουμε το πρόσωπο του συζύγου που έρχεται κουρασμένος από την δουλειά, να πούμε ένα καλό λόγο στην σύζυγο για το φαγητό που μαγείρεψε.
---------------------------
Δυστυχώς υπάρχει ένας λογισμός ότι εάν είσαι άνθρωπος του Θεού δεν θα πρέπει να κοιτάς την εξωτερική σου εμφάνιση. Αυτό όμως είναι εν μέρη σωστό. Εάν είσαι μοναχός, ερημίτης, μπορεί να ισχύει το παραπάνω. Ακόμα όμως και μοναχός να είσαι σε κοινόβιο μοναστήρι καλείσαι να είσαι ευπρεπισμένος, να κάνεις μπάνιο (να μην βρωμάς)· υπήρχανε πατέρες που δεν έκαναν μπάνιο όμως τρώγανε ένα παξιμάδι ανα δύο ημέρες, μερικοί τρώνε κανονικά αλλά δεν κάνουνε μπάνιο με αποτέλεσμα η παρουσία τους –λόγω της αδιακρισίας τους- να γίνεται αφόρητη.
Εάν λοιπόν αυτά ισχύουν για μοναχούς πόσο μάλλον για ανθρώπους που ζούνε μέσα στον κόσμο και είναι και παντρεμένοι.
---------------------------
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει για την γυναίκα ότι θα πρέπει να καλλωπίζεται ώστε να είναι ποθητή στον άνδρα της (όχι για να σκανδαλίζει άλλους), και για τον άνδρα να προσέχει την εμφάνισή του για να αρέσει στην γυναίκα του. Βλέπουμε λοιπόν πόση διάκριση έχουν οι Θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησία μας σ’αυτά τα θέματα.
---------------------------
Είναι ΜΗ πνευματικό να αφήνουν οι σύζυγοι την εξωτερική τους εμφάνιση για λόγους «πνευματικούς». Ο άλλος άνθρωπος σε παντρεύτηκε, σε θέλει άνδρα της, σε θέλει γυναίκα του, δεν επέλεξε να ζήσει μαζί σου ως συνμοναστής σου! Σε παντρεύτηκε 70 κιλά όχι 120! Μην τα θεωρείτε αυτά μικρά. Από την στάση σας σε αυτά φαίνεται και η πνευματική σας κατάσταση. Όταν ο άλλος λέει ότι αγαπά την γυναίκα του και από τότε που παντρεύτηκε έχει βάλει 50 κιλά δείχνει ότι η αγάπη του αυτή έχει μετατραπεί σε ένα βόλεμα. Βολεύτηκε και το έριξε στο φαΐ. Όταν τον αγαπάς τον άλλον, τα προσέχεις όλα, ακόμα και τα κιλά σου.
---------------------------
Η Σωτηρία σου λοιπόν δεν εξαρτάται από πόσα μοναστήρια επισκέφθηκες ή πόση ώρα κάνεις προσευχή. Η Σωτηρία σου έρχεται μέσα από τον/την σύζυγό σου, μέσα από τα συζυγικά σου καθήκοντα, μέσα από την οικογένειά σου, μέσα από την έγγαμη ζωή σου.
---------------------------
Θα πρέπει να το καλατάβετε όλοι οι έγγαμοι ότι φυσικά και παραδείγματα για εσάς είναι οι μοναχοί όπως παραδείγματα των μοναχών είναι οι άγγελοι. Όμως όπως οι μοναχοί δεν μπορούν να πάνε σε μια ταράτσα και να πετάξουν όπως μπορούν οι άγγελοι έτσι και εσείς οι έγγαμοι μην κάνετε πράγματα που είναι καθαρά μόνο για τους μοναχούς, όπως η παρθενία, ή η ακτημοσύνη, ή ο εγκλεισμός. Το πνεύμα των μοναχών να πάρετε που είναι το πνεύμα της υπακοής, της συγχώρεσης, της ταπείνωσης, της αγάπης.
---------------------------
Έγγαμοι, οι οποίοι αφού γεύτηκαν τις χαρές του γάμου τους (όταν ήταν νέοι) και ξαφνικά (αφού πέρασαν τα χρόνια) ξύπνησε μέσα τους ο μοναχός ή η μοναχή ΔΕΝ πράττουν καλώς.
Πώς θα σας φαινόταν αν κάποιος μοναχός έλεγε: Και γω βαρέθηκα τόσα χρόνια μέσα στο ράσο, να παντρευτώ και μετά ίσως ξαναγυρίσω!!! Θα κατακρίνατε την συμπεριφορά του και δικαιολογημένα. Το ίδιο ισχύει και για τους έγγαμους που από μόνοι τους αποφασίζουν να ζήσουν πλέον ως μοναχοί.
---------------------------
Καλές είναι και οι προσευχές αλλά το ίδιο πνευματικό είναι να πλένετε και κανένα πιάτο, καλή είναι η μελέτη του Θείου λόγου αλλά το ίδιο πνευματικό είναι και ένα ταξιδάκι με τον/την σύζυγο, καλές και ευλογημένες είναι οι επισκέψεις σε μοναστήρια αλλά το ίδιο ωφέλιμο είναι να οργανώσετε ένα ρομαντικό δείπνο για το ταίρι σας.
---------------------------
Πνευματική «μαγκιά» είναι όχι να γίνεις από έγγαμος, μοναχός αλλά να μην κάνεις ποτέ το ταίρι σου να ξενερώσει. Να γίνει ο γάμος σου, το σπιτικό σου ένας τόπος ομόνοιας, παρηγοριάς, συγχώρεσης, κατανόησης.
---------------------------
Αφού παντρεύτηκες, ζήσε ως παντρεμένος με υπακοή, έτσι θα σωθείς.
Υ.Γ. ελπίζω να "πιάσετε" το πνεύμα της ανάρτησης και να μην το προσεγγίσετε σχολαστικιστικά.
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ



Τη μνήμη του τιμά σήμερα, , η Εκκλησία μας. O Άγιος Νικηφόρος έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Βαλεριανού (253 – 259 μ.Χ.) και Γαληνού (259 – 268 μ.Χ.), και συνδεόταν στενά με κάποιον ιερέα ονόματι Σαπρίκιο, ο οποίος έτρεφε μεγάλο μίσος κατά του Νικηφόρου γιατί πίστευσε στα λόγια κάποιου συκοφάντη.
– O Νικηφόρος ζητούσε επανειλημμένα από τον ιερέα να του πει τον λόγο και να τον συγχωρέσει, όμως μάταια.
Όταν το 257 μ.Χ. ξέσπασε μεγάλος διωγμός κατά των Χριστιανών, συνελήφθησαν πολλοί επίσκοποι και ιερείς μεταξύ των οποίων και ο Σαπρίκιος. Μόλις ο Άγιος διέκρινε μεταξύ των συλληφθέντων και τον Σαπρίκιο… τρέχει και πέφτει στο γόνατά του και τον παρακαλεί με δάκρυα να τον συγχωρήσει. O Σαπρίκιος αρνείται πεισματικά. Μετά το μαστίγωμα που δέχθηκε ο Νικηφόρος τον πλησιάζει και πάλι, ασπάζεται τις πληγές του και του ζητά να του δώσει έστω και την τελευταία στιγμή την ευλογία του.
O Σατρίκιος ανένδοτος, τον απομακρύνει και οδηγείται για αποκεφαλισμό. Η άρνηση και η αδιαλλαξία του Σαπρίκιου, τον καθιστούν ανάξιο στο μάτια του Θεού. Χωρίς πλέον την δύναμη της θείας χάρης, δεν άντεξε τα βασανιστήρια και την ώρα του αποκεφαλισμού λυγίζει και ζητά να θυσιάσει στο είδωλα. Μόλις το άκουσε ο Νικηφόρος, τρέχει και τον παρακαλεί να ανακαλέσει την άρνησή του.
Εκνευρισμένοι τότε οι δήμιοι, αποκεφαλίζουν τον Νικηφόρο και έτσι αξιώνεται εκείνος το στέφανο του μαρτυρίου, ενώ ο Σαπρίκιος το στίγμα της ατιμίας.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Αγάπη του Κτίσαντος, καταυγασθείς την ψυχήν, του νόμου της χάριτος, εκπληρωτής ακριβής, εμφρόνως γεγένησαι, όθεν και τον πλησίον, ως σαυτόν αγαπήσας, ήθλησας Νικηφόρε, και τον όφιν καθείλες, εντεύθεν εν ομονοία, ημάς διατήρησαν.

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2019

ΑΣ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ



Κοίτα, πόσα κάστρα και παλάτια βασιλιάδων, ηγεμόνων και αρχόντων είναι σωριασμένα σε ερείπια! Σκέψου, πόση δύναμη και πόσο πλούτο είχαν κάποτε!
Τώρα έχουν ξεχαστεί και τα ονόματά τους.
Λέει η Γραφή: «Πολλοί άρχοντες έχασαν την εξουσία τους και κάθισαν στο χώμα κι ένας άσημος, που κανείς δεν φανταζόταν ότι θα γίνει βασιλιάς, φόρεσε στέμμα».
Δεν σου φτάνουν αυτά; Συλλογίσου τότε, ποια είναι η αξία σου όταν κοιμάσαι; Μήπως δεν μπορεί κι ένα ζωύφιο να σε θανατώσει; Ναι, πολλοί πέθαναν έτσι στον ύπνο τους. Αλήθεια, από μια
κλωστή κρέμεται η ζωή μας! Κόβεται η κλωστή και τελειώνουν όλα. Έτσι να φιλοσοφείς και να μη σαγηνεύεσαι από την ομορφιά, τα πλούτη, τη δόξα, τις απολαύσεις.
Ένα μόνο να σε απασχολεί: Που τελειώνουν όλα αυτά. Θαυμάζεις όσα βλέπεις εδώ στη γη; Πιο αξιοθαύμαστα, όμως, είναι εκείνα που αναφέρονται στις άγιες Γραφές.
Δείξε μου έναν αγέρωχο άρχοντα ή έναν λαμπροντυμένο πλούσιο, όταν ψήνεται από τον πυρετό, όταν ψυχομαχεί, και τότε θα σε ρωτήσω: Πού είναι εκείνος, που περνούσε από την αγορά καμαρωτός και περήφανος με ακολούθους και σωματοφύλακες; Πού είναι εκείνος, που φορούσε πανάκριβα ρούχα; Πού είναι η χλιδή της ζωής του, η πολυτέλεια των συμποσίων του, οι υπηρέτες, οι παρατρεχάμενοι, τα γέλια, οι ανέσεις, οι σπατάλες;
Όλα έφυγαν και πέταξαν. Τι απέγινε το σώμα, που απολάμβανε τόση ηδονή; Πλησίασε στον τάφο και κοίτα τη σκόνη, τη σαπίλα, τα σκουλήκια. Κοίτα και στέναξε πικρά. Και μακάρι το κακό να
περιοριζόταν σε τούτη τη σκόνη, που βλέπεις. Από τον τάφο και τα σκουλήκια φέρε τη σκέψη σου στο ακοίμητο σκουλήκι της άλλης ζωής, στο τρίξιμο των δοντιών, στο αιώνιο σκοτάδι, στην άσβεστη φωτιά, στις πικρές και αφόρητες εκείνες τιμωρίες, που δεν θα έχουν τέλος.
Εδώ, στη γη, και τα καλά και τα κακά κάποτε, αργά ή γρήγορα, τελειώνουν εκεί, όμως, και τα δύο διαρκούν αιώνια. Και διαφέρουν ως προς την ποιότητα από τα καλά και τα κακά του κόσμου τούτου τόσο, που δεν είναι δυνατό να εκφράσει κανείς με λόγια.
Τι έγιναν, λοιπόν, όλα εκείνα τα μεγαλεία; Τι έγιναν τα χρήματα και τα κτήματα; Ποιος άνεμος φύσηξε και τα πήρε και τα σκόρπισε; Τι θέλει, πάλι, κι αυτή η ανώφελη δαπάνη για την κηδεία, που και τον νεκρό δεν ωφελεί και τους οικείους του ζημιώνει; Ο Χριστός αναστήθηκε γυμνός από τον τάφο.
Ας μη γίνεται, λοιπόν, η κηδεία αφορμή ικανοποιήσεως της μανίας μας για επίδειξη. Ο Κύριος είπε: «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουνα γυμνός και με ντύσατε».
Όμως δεν είπε: «Ήμουνα νεκρός και με θάψατε». Γιατί, αν μας παραγγέλλει να μην έχουμε τίποτα περισσότερο από ένα σκέπασμα, όταν ζούμε, πολύ περισσότερο όταν πεθάνουμε.
Ποιαν απολογία θα δώσουμε στο Θεό, λοιπόν, όταν ξοδεύουμε τεράστια ποσά για να κηδέψουμε ένα νεκρό σώμα, τη στιγμή που ο Χριστός, με τη μορφή των φτωχών συνανθρώπων μας, τριγυρνάει πεινασμένος και γυμνός, κι εμείς αδιαφορούμε γι’ αυτό;
Όλα όσα σας λέω, βέβαια, είναι ανώφελα για κείνους που έχουν ήδη πεθάνει. Ας τ’ ακούσουν, όμως, οι ζωντανοί και ας συνέλθουν, ας λογικευτούν, ας διορθωθούν. Όπου να’ ναι θα έρθει και η
δική τους ώρα. Δεν θ’ αργήσουν να βρεθούν κι αυτοί, δεν θ’ αργήσουμε να βρεθούμε όλοι μας, μπροστά στο φοβερό Κριτήριο, όπου θα δώσουμε λόγο για τις πράξεις μας.
Ας αγωνιστούμε, λοιπόν, να γίνουμε καλύτεροι, εγκαταλείποντας την αμαρτία και ακολουθώντας την αρετή, για να μη χάσουμε τη βασιλεία των ουρανών, για ν’ αποκτήσουμε τα άφθαρτα αγαθά, που έχει ετοιμάσει για μας ο φιλάνθρωπος Κύριος.

ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΕΣ ΝΑ ΣΟΥ ΚΑΝΟΥΝ!

Μην κάνεις ό,τι δεν θες να σου κάνουν!




Σ’ έναν μπακάλη για το σωστό ζύγισμα
…… Σ’ έκλεψαν οι νεαροί υπάλληλοι σου, ο ένας μετά τον άλλον, και όλοι με τη σειρά. Και απέλυες τον έναν μετά τον άλλον, με τη σειρά, και τους άλλαζες με άλλους και αυτούς με επόμενους.
Προσελάμβανες τους νέους με τις καλύτερες συστάσεις ως έντιμους και σωστούς, και όλοι απεδείχθησαν κλέφτες. Αυτό μερικές φορές σε εξόργιζε και άλλες σε έθλιβε. Ασταμάτητα παραπονιόσουν στους φίλους σου στην αγορά και κανείς δεν μπορούσε να σε συμβουλεύσει κάτι. Συνήθως σου απαντούσαν:
«Τι τα θες, έτσι είναι ο κόσμος σήμερα!».
Ώσπου ο Θεός σου έστειλε τον σωστό σύμβουλο. Έφθασαν στην πόλη σας κάποιοι Ρώσοι καλόγεροι ζητώντας ελεημοσύνη για το μοναστήρι τους. Ένα πρωί μπήκαν στο κατάστημα σου. Συζήτησες αρκετά μαζί τους. Τελικά παραπονέθηκες για τους νεαρούς βοηθούς σου και ο γέροντας καλόγερος διαρκώς κοιτούσε το πρόσωπο σου και σιωπούσε. Όταν ολοκλήρωσες τον παραπονετικό λόγο σου, είπε ο γέρων:
«Υπάρχει φάρμακο γι’ αυτό!».
« Πώς; Πού;»
«Το φάρμακο βρίσκεται μέσα σου», απάντησε ο γέροντας. «Πρόσεχε από εδώ και μπρος, πως ζυγίζεις εσύ ο ίδιος τα προϊόντα. Βάζε περισσότερο στο ζύγισμα, πάντα γέμιζε το! Και οι κλέφτες θα πάψουν να σε κλέβουν».
Κεραυνοβολημένος σάστισες! Αυτό ούτε καν το υπαινίχθηκε ποτέ κανείς, δηλαδή ότι σε κλέβουν επειδή εσύ κλέβεις τους άλλους. Έκλεβες τους πελάτες σου στο ζύγισμα, γι’ αυτό οι νεαροί έκλεβαν εσένα. Αμέσως ξεκίνησες διαφορετικά. Έβαζες περισσότερο στο ζύγισμα. Λίγη ζάχαρη παραπάνω, λίγους κόκκους καφέ περισσότερους, ή ρύζι ή όποιο άλλο προϊόν. Έτσι ακριβώς όπως έκαναν οι παλιοί έμποροι. Και από τότε ποτέ πια δεν αντελήφθης ότι κάποιος σε έκλεψε. Οι ίδιοι εκείνοι νεαροί βοηθοί σου, που κάποτε σε έκλεβαν, εδώ και πολλά χρόνια είναι μαζί σου. Όλοι εργάζονται έντιμα, και κανείς δεν κλέβει. Και το κατάστημα σου πηγαίνει καλύτερα. Απλά από εκείνη τη μέρα αισθάνεσαι την ευλογία του Θεού, όταν ο πνευματικός γέροντας σου άνοιξε τα μάτια και είδες την αλήθεια.
Έτσι και εσύ τώρα ως κάποιος κήρυκας του Ευαγγελίου, δίνεις μάθημα σε όλη την αγορά και αντί να παίρνεις συμβουλές, δίνεις εσύ. Ακόμα τοποθέτησες πινακίδα στον τοίχο του μαγαζιού σου με φαρδιά γράμματα:
«Εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν».
Ο Θεός να σου χαρίζει ζωή και να σε ευλογεί.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ



Τη μνήμη του τιμά σήμερα, , η Εκκλησία μας. O Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης καταγόταν από τα Ευχάϊτα της Γαλατίας και κατοικούσε στην Ηράκλεια του Εύξεινου Πόντου.
– Στρατιωτικός στο επάγγελμα, διακρίθηκε για την γενναιότητά του και γρήγορα προήχθη στους υψηλότερους βαθμούς της στρατιωτικής ιεραρχίας. Αθλητής γενναιότατος ο Θεόδωρος, ήταν συγχρόνως και υπόδειγμα σεμνότητας όπως αρμόζει σε έναν γνήσιο Χριστιανό.
Όταν το 320 μ.Χ. ο Λικίνιος διέτριβε στη Νικομήδεια, άκουσε περί του Θεοδώρου ότι είναι Χριστιανός και βδελύσσεται τα είδωλα. Αμέσως απέστειλε στην Ηράκλεια ανώτερους αξιωματούχους, για να τον συνοδεύσουν με τιμή στη Νικομήδεια. Αλλά ο Θεόδωρος διεμήνυσε διά των ιδίων απεσταλμένων στον Λικίνιο, ότι για πολλούς λόγους η παρουσία του στην Ηράκλεια ήταν συμφέρουσα και τον προέτρεπε να μεταβεί εκεί.
Αποδεχθείς την πρόταση ο Λικίνιος μετέβη στην Ηράκλεια, όπου τον προϋπάντησε με λαμπρότητα ο Θεόδωρος, προς τον οποίο ο Λικίνιος άπλωσε το χέρι, ελπίζοντας ότι διά του Θεοδώρου θα προσείλκυε τους Χριστιανούς στη θρησκεία των ειδώλων. Κάποια ημέρα, ενώπιον του λαού, ο Λικίνιος προέτρεψε τον Θεόδωρο να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Θεόδωρος αρνήθηκε και ζήτησε να του δοθούν τα χρυσά και αργυρά αγαλματίδια των θεών, για να προσφέρει αυτά θυσία στον οίκο του ιδιωτικά και μετά να προσφέρει δημόσια τις θυσίες.
Πράγματι, ο Θεόδωρος έλαβε τα αγαλματίδια τα οποία κομμάτιασε και μοίρασε τα χρυσά και αργυρά αυτών στους πτωχούς. Ο εκατόνταρχος Μαξέντιος είδε την κεφαλή της θεάς Αφροδίτης στα χέρια ενός πτωχού και κατέδωσε το γεγονός στον Λικίνιο, ο οποίος θεώρησε τον Θεόδωρο ως εμπαίκτη και καταφρονητή των ειδώλων. Για τον λόγο αυτό τον συνέλαβαν και αμέσως άρχισαν να τον υποβάλλουν σε πολυειδείς τιμωρίες. Τον κτυπούσαν, έκαιγαν και έγδερναν το σώμα του Μάρτυρος.
Στην συνέχεια οι δήμιοι τον σταύρωσαν και διαπέρασαν τα πόδια, τα χέρια και τα κρυφά μέλη του διά περόνης, τόξευσαν το πρόσωπό του με τέτοιο τρόπο ώστε να εκχυθούν τα μάτια του και τον άφησαν επάνω στον σταυρό. Ο Λικίνιος, φοβούμενος την οργή του όχλου, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Έτσι ο φόβος παρεχώρησε την θέση του στη χαρά και η λύπη και ο κόπος στην ανάπαυση.
Το σεπτό σκήνωμά του μετετέθη, στις 8 Ιουνίου, από την Ηρακλεία στο προγονικό κτήμα του Αγίου, στα Ευχάιτα, κατά την επιθυμία του Αγίου την οποία εξέφρασε προ της εκτομής αυτού στον γραμματέα του Ούαρο. Η Εκκλησία μας εορτάζει στις 8 Ιουνίου την ανακομιδή των λειψάνων του.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Στρατολογία αληθεί Αθλοφόρε, του ουρανίου στρατηγός βασιλέως, περικαλλής γεγένησαι Θεόδωρε, όπλοις γαρ της πίστεως, παρετάξω εμφρόνως, και κατεξωλόθρευσας, των δαιμόνων τα στίφη, και νικηφόρος ώφθης Αθλητής, όθεν σε πίστει, αεί μακαρίζαμεν.

Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2019

"ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΒΟΤΑΝΑ ΠΟΥ ΓΙΑΤΡΕΥΟΥΝ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ"

  

Καλογερική «συνταγή» για τα θεραπευτικά «βότανα» της ψυχής απ΄τα βάθη του Μεσαίωνα, που ίσως να ισχυρίζονταν κάποιοι ότι είναι ξεπερασμένα στους μοντέρνους καιρούς μας.
 Ωστόσο αν το καλοεξετάσει κανείς στην πλειοψηφία τους τα «βότανα» αυτά της Ορθόδοξης Εκκλησιαστικής μας Παράδοσης, έχουν την ρίζα τους στη Διδασκαλία του Χριστού μας και των Αποστόλων, διασώθηκαν θαυματουργικά μέσα στους αιώνες και παραμένουν διαχρονικά, αναλλοίωτα, αξεπέραστα και αποτελεσματικά για τη σωτηρία μας.

 «Όπως εκείνος ο μοναχός, ό οποίος ήθελε να ιατρεύση τάς αμαρτίας του εις τούτον τον φθαρτόν αιώνα, ήλθε προς ένα μεγάλο Γέροντα και πνευματικόν ιατρόν και είπε προς αυτόν:
«Έχεις άραγε βοτάνια, τα οποία δύνανται να ιατρεύσουν τάς αμαρτίας;».
Και του είπεν ο ιατρός:«Ναι, τίμιε πάτερ!».
Και απεκρίθη ό μοναχός: «Και ποια είναι τα βότανα εκείνα».
Και του είπεν ο ιατρός: «Αναχώρησαν εις το όρος, δηλαδή στην έρημον, και λάβε την πνευματικήν ρίζαν, ή οποία είναι ή δια Χριστόν πτωχεία και ευτέλεια,
και μάζεψε τα φύλλα, τα όποια είναι πείνα και δίψα και λάβε τον μυροβάλανον, ο όποιος είναι ή ταπείνωσις και ο φόβος του Θεού, και τον άλλον μυροβάλανον, δηλαδή το βάλσαμον του στομάχου, το όποιον είναι ή σωφροσύνη και άγνεία,
και την μυροχαλβάνην, ή οποία είναι ή διακονία των ασθενών και αί ύπ' αυτών γινόμενοι θερμαί προσευχαί. 
 Κοπάνισε όλα αυτά στο σκεύος της υπακοής, κοσκίνισέ τα με το ψιλόν κόσκινον, δηλαδή με την αγρυπνία και τάς αδιάλειπτους προσευχάς, με την καλήν και δικαίαν άγνήν ζωήνκαι βάλε αυτά εις την καθαράν χύτρα εντός σου, δηλαδή εις την ψυχήν σου και πρόσθεσε σε αυτήν το ύδωρ της πνευματικής αγάπης και άναψε τη φλόγα του θείου έρωτος κάτω από τη χύτρα σου και άφού βράσης ταύτα καλώς, εξάντλησαν αυτά με το κοχλιάριόν σου της γαλήνης και της ησυχίας, και γεύου αυτών δια μέσου των πνευματικών συνηθειών, και μη στρέφου εις τα οπίσω πάσας τάς ημέρας της ζωής σου.
Τοιαύται είναι αί βοτάναι, αί οποίαι ιατρεύουν τάς αμαρτίας». Ας προσευχώμεθα λοιπόν και ημείς, αδελφέ, ώστε να γραφή και δια τάς ψυχάς ημών μία συνταγή τοιαύτης ιατρείας, πρεσβείαις της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων. Αμήν".
Άγιος Νείλος Σόρσκυ

ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ ΑΓΑΠΗΣ




Μεγάλη λέξη, αστείρευτης πηγής ουσίας νοήματος, βάθους έκφρασης συναισθήματος και ζωής. Το θέμα είναι πόσο ποσοστό της ουσίας δίνει ο άνθρωπος στην λέξη αυτή, μήπως όμως τελικά βλασφημεί εις βάρος του νοήματος της λέξης;
Πόσο ανάξιοι είμαστε τελικά ακόμα και στο να εκφράζουμε λεκτικά την λέξη αυτή όταν ούτε στο ένα χιλιοστό δεν μπορούμε να την πλησιάσουμε στην πληρότητα της.
Δυστυχώς ντύνουμε κίολας αυτό το ποσοτικό χιλιοστό που εκφράζουμε με βόλεμα, συμφέρον , λογική και ασφαλή τοποθέτηση και συμπεράσματα. Αποτέλεσμα είναι να απέχουμε έτη φωτός απο το βάθος της ουσίας του “σ’αγαπω αδερφέ μου”.
Πως μπορούμε να εκφράσουμε κάτι όταν το σκοτώνουμε καθημερινά και το ντύνουμε μαριονέτα για να το κινούμε όπως θέλουμε εμείς ενώ αυτό μας φωνάζει και οργίζεται για την κατάχρηση που του κάνουμε συνεχώς και αδιακρίτως.
Σ’αγαπώ σημαίνει υπέρβαση. Σ’αγαπω σημαίνει να αγαπήσεις τον πλησίον σου ώς εαυτό , τον εχθρός σου το ίδιο και όλο αυτό να μην σταματά πουθενά, εμείς όμως τι κάνουμε; Αγαπούμε όπου υπάρχει ήδη αγάπη ενώ όταν υπάρχει μίσος ή κακία απαντάμε το ίδιο αντί να οδηγηθούμε στην υπέρβαση , να κάνουμε την διαφορά και την αλλαγή και να δώσουμε επιτέλους στην λέξη την πληρότητα που της αξίζει. Διότι αγάπη δεν είναι βόλεμα είναι υπέρβαση,επανάσταση, μεταμόρφωση και ανάσταση.
Λέμε ότι αγαπάμε τον άνθρωπο μας, το παιδί μας, τους γονείς μας όταν στην κακία δεν μπορούμε να πούμε σ’. Όταν στην ίδια την Παναγάπη τον Κύριο Ιησού Χριστό τον υβρίζουμε καθημερινά αμαρτάνοντας και πιέζοντας τα καρφιά πιο βαθιά στις πληγές του. Ζώντας έτσι σε μια αλήθεια με το φόρεμα του ψέματος της υποκρισίας, της στασιμότητας και της παρακμής.
Πως μπορεί να σου βγεί η λέξη αυτή η θεϊκή όταν ζεις χωρίς Θεό και αρνήσε την αγάπη του, όταν ο ίδιος για σένα σταυρώθηκε και αναστήθηκε και σου ομολογεί “Εγω είμαι η οδός η αλήθεια η ζωή” . Αρνήσε την παναγάπη και μιλάς για αγάπη καταϊδρωμένος στο χιλιοστό της ουσίας της λέξης. Πως μπορείς να λές “σ’αγαπω” όταν δεν κατέχεις σαν αρετή ούτε ένα απο τα ορισμένα συστατικά της όπως : υπομονή , μακροθυμία, συγχώρεση, ελεημοσύνη, διάκριση, καθαρή καρδιά, ταπείνωση, μετάνοια, υπακοή, ανεξικακία, φιλαργυρία. Όταν η αγάπη που λέμε ότι νιώθουμε φτάνει στα στενά όρια της κτίσεως μέσο κτητικότητας με αντίκρισμα, όταν δεν μπορούμε να πούμε σ’αγαπω με ολότητα στο σύμβολο της παναλήθειας και άκρας ταπείνωσης, το Κύριο μας.
Την στιγμή που σου λέει αγαπητικά “ Όποιος αγαπάει τον πατέρα ή την μητέρα του παραπάνω απο μένα δεν είναι άξιος” για να σου δηλώσει πατρικά ότι, αν δεν μπορέσεις να κάνεις την υπέρβαση να ενωθείς πρώτα με την Παναγάπη και την Παναλήθεια, θέτοντας την Θεϊκή αγάπη ώς επίτευξη και μετά συμπλήρωμα πληρότητος της κτίσεως, τότε για ποια αγάπη μιλάς; Μιλάς για μια αγάπη μικρή που φτάνει στα όρια του κτιστού για μια αγάπη που θα σβήσει όταν σβήσεις και εσύ ενώ αρνήσε την αγάπη που θα σε φωτίζει ακόμα και όταν το δικό σου κερί παραδώσει πνεύμα διότι αυτό το φώς δεν σβήνει είναι άκτιστο αληθινό και αιώνιο και εξουσία επάνω του δεν έχεις εσυ αλλά εκείνος που στο άναψε και εσύ τον αρνήσε πεισματικά εγωιστικά και θές να μιλάς για αγάπη με εγωισμό και έπαρση και όχι με υπέρβαση και ολότητα.
Απλά λέμε “σ’αγαπώ” κενά και ρηχά, δανειζόμαστε την λέξη χωρίς την πλήρη ουσία της. Κάνουμε μια μορφή δανεισμού για να εκφράσουμε κάτι που στην πληρότητα και στο βάθος του δηλώνουμε απόντες. Παίρνουμε ένα χιλιοστό της αγάπης το σαπίζουμε και το καταστρέφουμε με τις αμαρτίες μας και το προσφέρουμε για διαμάντι ενώ της αξία της ουσία την σκορπίσαμε στο χρόνο με τον καλπασμό του εγωϊσμού μας.
Μην δίνεις λοιπόν, ημερομηνία λήξης στην λέξη υπάρχει κάποιος που της δίνει αιωνιότητα και αυτός ειναι ο Κύριος Ιησους Χριστός και σου δίνει αυτή την πηγή της αγάπης μέσο των αχράντων και επουρανίων μυστηρίων Του. Μην την σκοτώνεις δίνοντας της επίγεια σημασία όταν ακτινοβολεί η επουράνια ουσία. Ο Κύριος ήταν, είναι, και θα είναι εδώ για σένα σε περιμένει να του ανοίξεις την πόρτα να μπει μέσα σου το φώς της αγάπης που δεν είχες φανταστεί ούτε στο ελάχιστο αλλά δυστυχώς σε αυτό αρκείσαι.
Απλά να θυμάσαι αδερφέ μου αυτή η πόρτα έχει πόμολο μόνο απο μέσα οπότε η καλή σου προαίρεση και θέληση είναι το πρώτο και ουσιαστικό βήμα της πύλης του παραδείσου. Η αγάπη εκφράζεται με έργα που αντίκρισμα έχουν όχι μόνο στην παρούσα ζωή αλλά και στην μέλλουσα. Έργα που δεν θα σβήσουν στην παρούσα ζωή αλλά θα ανθίσουν στην μέλλουσα. Αυτά τα έργα και αγαθά είναι κατακτήσεις των αρετών και καθαρισμός των παθών της καρδιάς μέσο της Ορθοδόξου οδού ιάσεως και αναστάσεως. Έργα όμως «κόποις κτώνται» οπότε καλό αγώνα με «όπλα» την προσευχή , την Θεία μετάληψη, την μετάνοια, την ταπείνωση και την υπακοή.

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΑΜΨΑΚΟΥ



Τη μνήμη του τιμά σήμερα, , η Εκκλησία μας. Ο Όσιος Παρθένιος καταγόταν από κάποια κωμόπολη της Βιθυνίας και έζησε κατά τους χρόνους του Μ. Κωνσταντίνου (324 – 337 μ.Χ.). Ήταν υιός του διακόνου της Εκκλησίας της Μελιτοπόλεως Χριστοφόρου, από τον οποίο εδιδάχθηκε την ορθόδοξη πίστη.
– Ο Άγιος από την παιδική του ηλικία προέκοπτε στην αρετή και την ευσέβεια. Ο τρόπος με τον οποίο ο Κύριος αλίευσε τους αποστόλους, που ήσαν ψαράδες, τον έκανε να αγαπήσει την αλιεία. Κα όταν έριχνε τα δίχτυα του στην Απολλωνιάδα λίμνη και τα ανέσυρε γεμάτα ψάρια, αισθανόταν ότι εργαζόταν σε ένα από τα πλοιάρια του Αποστόλου Πέτρου ή του Ιωάννου.
Τα χρήματα που εισέπραττε από την πώληση των ψαριών δεν τα κρατούσε για τον εαυτό του αλλά τα εμοίραζε στους πτωχούς από αγάπη προς αυτούς. Γι αυτό κι όταν τον ευχαριστούσαν έλεγε: «Διατί με ευχαριστείτε; Δεν έχω καμία τέτοια αξίωση. Μήπως είμαστε ξένοι; Εμείς είμαστε αδελφοί. Τι δε απλούστερο και φυσικότερο από το να βοηθά αδελφός τους αδελφούς;»
Για την ενάρετη αυτού παρουσία ο Επίσκοπος Μελιτοπόλεως Φίλιππος (ή Φιλητός) τον εχειροτόνησε πρεσβύτερο. Αργότερα ο Επίσκοπος Κυζίκου Αχίλλιος (ή Ασχόλιος) τον εχειροτόνησε Επίσκοπο Λαμψάκου.
Η αρετή και η ευσέβεια που έκρυβε στην ψυχή του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο Θεός τον προίκισε με το χάρισμα της θαυματουργίας, για να μπορέσει να εκδιώκει τους δαίμονες από τους ανθρώπους και να θεραπεύει κάθε είδους ασθένεια. Γι αυτό προσφεύγουν σε αυτόν ιδιαίτερα οι πάσχοντες από την επάρατη νόσο του καρκίνου.
Ο Άγιος ήταν ο πράος, ο υπομονετικός, ο φιλόξενος, ο μακρόθυμος, ο άγγελος της ομόνοιας, ο ενθαρρύνων τους μετανοούντες, ο πρόθυμος για το ποίμνιό του. Ο Όσιος Παρθένιος εκοιμήθηκε εν ειρήνη. Τμήμα της τιμίας κάρας αυτού φυλάσσεται στην ιερά μονή Μακρυμάλλη, της Ι. Μητροπόλεως Χαλκίδος.
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Tω μύρω του Πνεύματος, ποιμήν Λαμψάκου οφθείς, την θείαν ενέργειαν παρά Θεού δαψιλώς θαυμάτων επλούτησας, δαίμονας απελαύνειν, ασθενούντας ιάσθαι, νόσους αποδιώκειν και πληρών τας αιτήσεις, Παρθένιε ιεράρχα, των προσιόντων σοι.