ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ...

 

Μόνος με τον Πατέρα Του.Μόνος στέκει και θωρεί την αχαριστία των ανθρώπων.Μόνος πονά βουβά. Άνθρωπο δεν έχει.Μόνος πίνει αυτό το πικρό ποτήρι της προδοσίας.Το σώμα Του ήδη έχει γεμίσει πληγές,μα θα έρθουν κι άλλες.Οι πληγές του Σταυρού.Μα οι πληγές στο σώμα Του είναι μικρές μπροστά στις πληγές της καρδιάς Του.Ένας Θεός, κάθεται και περιμένει.

Στέκει έκπληκτος στην αγριότητα των πλασμάτων Του.Κανείς δεν θα Τον υπερασπιστεί όπως Του αρμόζει.Δεν έχει άλλα λόγια.Ό, τι είχε να πει το είπε.Τώρα σιωπά.

Το αίμα Του ντύνει το σώμα Του.Η άκρα ταπείνωσή Του ντύνει την αγάπη Του.

Ένας Θεός ταπεινώνεται.Ταπεινώνεται ως κακούργος και βλάσφημος,

ως εγκληματίας και έσχατος.Δεν αντιδρά. Δεν κρύβεται.Δεν προσπαθεί να κάνει επίδειξη δύναμης.Αφήνεται στο μένος των ανθρώπων.Παραδίδεται στο τέλος που θα γίνει μια νέα αρχή.

Μόνος.Αυτό να θυμάσαι…

Μόνος Του ο Χριστός καθόταν και περίμενε.Περίμενε το τέλος. Δεν περίμενε την λύτρωση.Περίμενε τον θάνατο.Περίμενε εκούσια να πεθάνει για να ζήσουμε όλοι μας.Αυτό να θυμάσαι…Να το θυμάσαι και να κλαις.Να κλαις για τις προδοσίες σου.

Να κλαις για την αρχοντική αγάπη Του.Να κλαις με λύπη για την σκληρότητά σου.

Να κλαις με χαρά για το έλεός Του.Μην κλάψεις γι’ Αυτόν….Για σένα κλάψε και για μένα κλάψε….

π.Παύλος Παπαδόπουλος

ΠΡΟΣ ΣΕ ΠΟΙΩ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΟΥ

Ο Κύριος στέλνει μήνυμα στον ιδιοκτήτη του δωματίου: 

«Πρὸς σὲ ποιῶ τὸ Πάσχα μετὰ τῶν Μαθητῶν μου». 

Είναι μια φράση που απευθύνεται προς τον καθένα μας. Κάθε Πάσχα ο Ιησούς επιθυμεί ιδιαιτέρως να έρθει μέσα μας και να γιορτάσει πνευματικά το Πάσχα στη δική μας ψυχή. Ακόμη και πέρα από την Πασχαλινή περίοδο, κάθε φορά που ο Κύριος Ιησούς κόβει και μοιράζει στην τράπεζα Του τον Άρτο, που είναι η κοινωνία του Σώματός Του, και προσφέρει τον Οίνο, που είναι η κοινωνία του Αίματός Του, τελεί τον Μυστικό Δείπνο στο δικό μας εσωτερικό Υπερώο.

 Ας προσθέσουμε εδώ ότι κάθε ψυχή έχει, κατά κάποιο τρόπο, τα δικά της μυστικά δωμάτια, όπου μαζεύονται η σκόνη και τα σκουπίδια, δωμάτια που προτιμούμε να μην ανοίγουμε σε κανέναν. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να θεωρούμε τη Θεία Ευχαριστία μια «επίσκεψη φιλοφρόνησης» εκ μέρους του Θεού, οπότε φροντίζουμε να Τον δεχθούμε «στο σαλόνι», ενώ αντιθέτως τα υπόγεια της ψυχής και οι αποθήκες της είναι ο χώρος όπου θα πρέπει να Τον οδηγήσουμε.

 Και κάτι ακόμη. Πέρα από την εορτή του Πάσχα, πέρα από την ορατή Ευχαριστία, έχουμε κάθε μέρα και κάθε στιγμή τη δυνατότητα να τελούμε στο μυστικό Υπερώο της ψυχής μας ένα Πάσχα αόρατο και σιωπηρό. Μπορούμε, κάθε φορά που θα το θελήσουμε, να δεχθούμε μέσα μας τον Κύριο και να Του επιτρέψουμε να γίνει, εν πνεύματι, η τροφή μας. Και γι’ αυτόν τον εσωτερικό και πνευματικό Μυστικό Δείπνο ο Ιησούς λέει: «Πρὸς σὲ ποιῶ τὸ Πάσχα…». 

 Πού είναι όμως το δωμάτιο που θα Τον υποδεχθούμε; Είναι όλα έτοιμα; Κανένα δωμάτιο της ψυχής μου δεν είναι αληθινά καθαρό και διακοσμημένο για μια τέτοια επίσκεψη. Εξάλλου δεν θα έφτανε να προετοιμάσω μια γωνιά μόνο της ψυχής μου, στριμώχνοντας την ακαταστασία που υπάρχει στα άλλα μέρη του εαυτού μου. Πρέπει να πλυθεί και να καθαριστεί ολόκληρη η ψυχή. Δεν έχω το κουράγιο να το κάνω. Ε, λοιπόν, Κύριε, έλα εσύ μέσα μου να ετοιμάσεις ένα Υπερώο. Μείνε μαζί μου και πέρα από τον χρόνο μιας παροδικής επίσκεψης. Γίνε ο μόνιμος οικοδεσπότης της ψυχής μου, ο κύριος της. Να τα κλειδιά που ανοίγουν όλες τις πόρτες· τώρα εγώ είμαι φιλοξενούμενος στο δικό Σου σπίτι.

 Κι αν θέλεις να έρθεις στον οίκο μου, Κύριε, μαζί με τους μαθητές Σου, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σε δεχτώ μέσα μου κατά τρόπο «καθολικό». Δεν μπορώ να σε χωρίσω από το μυστικό Σου Σώμα. Δεχόμενος Εσένα, δέχομαι πνευματικά όλη την κοινότητα των μαθητών Σου, όλη την Εκκλησία. Η ψυχή μου πρέπει να ανοίξει εν αγάπη και να ενωθεί με όλους εκείνους που πιστεύουν σ’ Εσένα, όσους Σε αγαπούν, όλους εκείνους οι οποίοι Σε επικαλούνται. Και μακάρι να γίνω ένα με όλους αυτούς, με όσους ζουν «ἐν Σοί», με όσους έχουν κοιμηθεί «ἐν Σοί», μαζί με την υπερευλογημένη Μητέρα Σου, τους αποστόλους, τους μάρτυρες, τους αγίους τού χθες, τού σήμερα και τού αύριο. Έλα μέσα μου, Κύριε, «μετὰ τῶν Μαθητῶν Σου».

π. Λεβ Ζιλέ (Lev Gillet)

ΣΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

 

Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου

‘’Χαίρε, διδάσκαλε’’. Και τον φίλησε με προσποιητή εγκαρδιότητα)»[Ματθ. 26, 48].

Πω, πω! Πόση πονηρία και κακία δέχτηκε η ψυχή του προδότη!

Διότι με ποιους οφθαλμούς αντίκρισε τότε τον Διδάσκαλο;

Με ποιο στόμα Τον φιλούσε;

Πόσο μολυσμένη σκέψη! Τι σκέφτηκε;

Τι τόλμησε να κάνει;

Ποιο γνώρισμα της προδοσίας Του έδωσε; «Ὃν ἂν φιλήσω ( εκείνον που θα φιλήσω)», λέει.

Είχε εμπιστοσύνη στην επιείκεια του Διδασκάλου, αυτή ακριβώς η οποία περισσότερο από κάθε άλλο ήταν ικανή να τον κάνει να ντραπεί και να τον στερήσει από κάθε συγνώμη, διότι πρόδωσε Αυτόν που ήταν τόσο πράος.

Έπειτα όταν Του είπαν ότι ζητούν τον Ιησού, λέγει «ἐγώ εἰμι ( Εγώ είμαι αυτός που ζητάτε)» [Ιω. 18, 5] και εδώ πάλι προσθέτει «ἑταῖρε, ἐφ᾿ ᾧ πάρει; (φίλε, άφησε το φίλημα και κάνε αυτό για το οποίο ήλθες και βρίσκεσαι τώρα εδώ)» [Ματθ. 25, 50].

Διότι αφού έδειξε την δύναμή Του, τον συγχώρησε.

Ο Λουκάς μάλιστα λέει ότι και μέχρι αυτή την ώρα προσπαθεί να τον διορθώσει λέγοντας «ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἰούδα, φιλήματι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδίδως; (Ιούδα, με φίλημα, που ως τώρα ήταν δείγμα της αγάπης μας, προδίδεις Αυτόν που είναι ο μοναδικός εκπρόσωπος του ανθρώπινου γένους και ο αναμενόμενος Μεσσίας σύμφωνα με τους προφήτες;)» [Λουκά 22, 48].

«Ούτε τον τρόπο της προδοσίας δεν ντρέπεσαι», λέει.

Αλλά επειδή ούτε αυτό δεν τον εμπόδισε, καταδέχθηκε και να φιληθεί, και παρέδωσε θεληματικά τον εαυτό Του και Τον συνέλαβαν και τον κράτησαν κατά την νύκτα εκείνη κατά την οποία έφαγαν το πασχαλινό δείπνο· τόσο πολύ έβραζαν και ήταν κυριευμένοι από μανία.

Αλλά όμως τίποτε δεν θα μπορούσαν να κάνουν εάν δεν τους το επέτρεπε Εκείνος.

Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

«Ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις νὰ κάνῃς, κάνε το γρήγορα».(Ἰω. ιγ΄27)
Ὁ Χριστὸς δὲν ἔπαψε μέχρι τέλους νὰ διορθώνῃ ἐκεῖνον ποὺ ἐπρόκειτο νὰ Τὸν προδώσῃ. Ἐνῶ γνώριζε, ὅτι δὲν θὰ παραιτηθῇ ἀπὸ τὴν προδοσία, δὲν ἔπαψε μὲ συμβουλές, μὲ προτροπές, μὲ εὐεργεσίες, μὲ ἀπειλές, μὲ κάθε τρόπο διδασκαλίας νὰ τὸν συγκρατῇ καὶ νὰ τὸν ἀναχαιτίζῃ συνεχῶς μὲ τὸ λόγο, σὰν μὲ κάποιο χαλινάρι. Κι αὐτὸ τὸ ἔκανε, γιὰ νὰ διδάξῃ, ὅτι κι ἄν ἀκόμη γνωρίζουμε ἀπὸ πρίν, ὅτι δὲν θὰ πεισθοῦν οἱ ἀδελφοί, ἐμεῖς νὰ κάνουμε κάθε τι ποὺ ἐξαρτᾶται ἀπὸ μᾶς καὶ νὰ δίνουμε τὴ συμβουλὴ καὶ προτροπὴ ποὺ θεωροῦμε σωστή.

Γέροντας Εφραίμ, Σκήτης Αγίου Ανδρέα

Γιατί εξέλεξε ο Κύριος τον Ιούδα μαθητή Του αφού προγνώριζε ότι θα Τον προδώσει;

Για να δείξει ο Χριστός ότι όλους τους καλεί και τους δέχεται, αλλά δεν Τον θέλουν όλοι.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς επισκόπου Αχρίδος, Εμπνευσμένα Κείμενα Ορθοδόξου Πνευματικότητος, εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη» 1956

(Στον σιδερά Ραντοσάββα Ι., για τον προδότη Ιούδα)

 Ρωτάς: «Θα συγχωρηθή άραγε στον Ιούδα η αμαρτία της προδοσίας του Διδασκάλου και Κυρίου του Ιησού Χριστού;».
 Δε γνωρίζω για ποιο λόγο σε ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Για μας δεν αποτελεί τη μεγαλύτερη μέριμνα αυτό, το να μην προδώσουμε εμείς το Χριστό με τις ανομίες μας; Και ακόμα πιο σημαντικό· πως να σώσουμε τις ψυχές μας; Γιατί δες, το ρολόι της ζωής μας μετράει γοργά τις μέρες και τις ώρες υπενθυμίζοντάς μας την επικείμενη έξοδο από τούτο τον κόσμο. Όλοι εμείς θα βρεθούμε ενώπιον του αιωνίου Κριτού, ο Οποίος θα εκφέρει την δίκαιη Κρίση Του για όλα εκείνα που πράξαμε στη ζωή μας, ενώπιον όλων των ουρανίων ανθρώπων.

 Όταν οι άνθρωποι πηγαίνουν σε δίκη, σκέφτεται ο καθένας τα δικά του αμαρτήματα και τις αδικίες και το πως θα δικαιολογήσει τον εαυτό του ενώπιον του δικαστού. Κανείς δεν έχει το χρόνο και την επιθυμία να σκεφτεί για τις αμαρτίες των άλλων, μήτε και να μπει στα μυστικά του νου του δικαστή που θα κρίνει.

 Ποιος γνωρίζει το πως θα κρίνει ο αιώνιος Κριτής εμένα και εσένα; Σίγουρο είναι μονάχα ένα, ότι θα μας κρίνει κατά το δίκαιο και όχι άδικα, ενώ εμείς θα θέλαμε περισσότερο να μας κρίνει όχι κατά το δίκαιο αλλά με έλεος. Μάταια όμως. Εκείνος υποσχέθηκε να κρίνει κατά δικαιοσύνην. Γι’ αυτό μας καταλαμβάνει φόβος και τρόμος. Γι’ αυτό και εγώ, δεν επιθυμώ ούτε για σένα, ούτε για μένα και για κανένα στον κόσμο, να βρεθεί σε κείνη την πλευρά που θα βρίσκεται ο Ιούδας ο Ισκαριώτης.

Επειδή ο Ιούδας, είναι προδότης. Είναι προδότης και του Θεού και των ανθρώπων και του ίδιου του εαυτού του. Πρόδωσε το Χριστό, τους Αποστόλους, τον εαυτό του τον ίδιο ως άνθρωπο. Πρόδωσε το Χριστό και τους Αποστόλους στους Ιουδαίους και τον εαυτό του στο διάβολο. Γιατί είναι γραμμένο: τότε εισήλθεν εις εκείνον ο σατανάς (Ίω. 13, 27). Είναι δύσκολο να μετρήσει κανείς όλο το βάθος του κακού που κατέλαβε τον Ιούδα. Ήταν άπιστος και αχόρταγος, κλέφτης και φιλάργυρος, φίλαυτος και προδότης -τέλος, απελπισμένος και αυτόχειρας.

Ο Υιός του Θεού πολλές φορές τον προειδοποίησε να αφήσει τον κακό του δρόμο αλλά εκείνος έμεινε αμετανόητος. Ο Υιός του Θεού, έδειχνε απέναντί του, την ίδια φροντίδα και αγάπη καθώς και στους υπόλοιπους μαθητές αλλά εκείνος στην αγάπη απαντούσε με μίσος.

Ο Υιός του Θεού, γονάτισε και του έπλυνε τα πόδια, λίγο πριν την προδοσία και από το χέρι Του, του πρόσφερε τεμάχιο άρτου βουτηγμένο στο άλας. Με ψωμί και αλάτι, εμείς υποδεχόμαστε τους υψηλούς καλεσμένους. Ο πράος και ταπεινός Κύριος θέλησε να ανυψώσει την αξιοπρέπεια του Ιούδα, γι’ αυτό του προσέφερε άρτο και άλας. Τον χαιρέτησε με άρτο και άλας ακριβώς πριν την προδοσία.

Ο Ιούδας, πήρε με το χέρι του το ψωμί και το αλάτι από το χέρι του Υιού του Θεού, τα πήρε με το χέρι μα τα απέρριψε στην καρδιά του με περιφρόνηση. Ο θνητός άνθρωπος, απέρριψε την αγάπη του Αθανάτου! Γι’ αυτό ο Θεός τον απέρριψε πλήρως, και μετά το ψωμίον τότε εισήλθεν εις εκείνον ο σατανάς (Ίω. 13, 27). Από εκείνη τη στιγμή ο Ιούδας, πρώην μαθητής του Ιησού Χριστού και πρώην άνθρωπος, διεγράφη από τον κατάλογο των ανθρώπων και καταγράφηκε στις τάξεις των πνευμάτων της κολάσεως.

Εσύ τώρα, πειράζεις το Θεό και ρωτάς αν ο Θεός θελήσει να συγχωρήσει τα πνεύματα της κολάσεως και να τα σώσει. Δοκιμάζεις την ευσπλαχνία του Θεού καθώς έκαναν και οι Εβραίοι δοκιμάζοντας τη δύναμη του Θεού στο Γολγοθά, λέγοντας: ει υιός ει του Θεού, κατάβηθι από του Σταυρού (Μτ. 27, 40). Για το πείραγμά τους αυτό οι Εβραίοι, έλαβαν άξια πληρωμή σε τούτο τον κόσμο. Φυλάξου λοιπόν και εσύ για να μη λάβης την αμοιβή των ομοφρονούντων με τον Ιούδα.

Δεν είναι αλήθεια ότι ο Ιούδας ήταν προορισμένος από Θεού, να γίνει προδότης όπως νομίζεις εσύ. Αν ήταν έτσι, τότε γιατί ο Υιός του Θεού κόπιασε τόσο για να τον αποτρέψει από την κακή του πράξη;

Για ποιο λόγο, πριν απ’ όλα, τον προσέλαβε ως μαθητή Του και τον κράτησε δίπλα Του για τρία χρόνια; Γιατί να ταπεινωθεί μπροστά του και να του πλύνει τα πόδια; Γιατί με τα ίδια τα Άγια χέρια Του να του δώσει το ψωμί και το αλάτι; Διαβάζοντας μέσα στην ψυχή του Ιούδα τις κακές προθέσεις του, ο Κύριος έκανε όλα αυτά για να τον σώσει από την αιώνια απώλεια.

Και αν έχει πάλι ειπωθεί ότι οι σκανδαλοποιοί θα πρέπει να έρθουν, είναι επίσης ειρημένο και τούτο σαν αυστηρή προειδοποίηση: ουαί τω ανθρώπω εκείνω δι’ ου το σκάνδαλον έρχεται (Μτ. 18, 7).

Σκανδαλοποιός είναι ο ίδιος ο σατανάς και σαν τέτοιος, πρέπει να επιτελέσει το έργο του. Γι’ αυτό, ανάγκη γαρ εστίν ελθείν τα σκάνδαλα (Μτ. 18, 7), δι’ εκείνου και από εκείνον. Αλίμονο όμως στον άνθρωπο που θα παραδοθεί στο σατανά και θα γίνει όργανό του. Αλίμονο σε εκείνον που αντίθετα στην αγάπη του Θεού, θα δείξει την αγάπη του στον αντίπαλο του Θεού.

Να προσεύχεσαι στο Θεό, να σε φυλάγει από τον Σκανδαλοποιό που σκανδάλισε τον Ιούδα και τους Ιουδαίους και να μη γίνης ποτέ υπηρέτης και όργανο του σκανδαλισμού του.

Θεοφάνης ο Κεραμεύς, κ.α. Από την ανάσταση του Λαζάρου στην ανάσταση του Χριστού: Δέκα πατερικές ομιλίες, μετάφραση Γεωργίου Β. Μαυρομάτη, 1η έκδ., Αθήνα, Αρμός, 2001.

Τι θέλεις να πάρεις, πες μου; Διότι εκείνοι δεν έχουν τίποτε αντάξιο του Δεσπότη να σου δώσουν. Σύμφωνα με τη Γραφή ολόκληρος ο κόσμος δεν είναι άξιος ενός ανθρώπου (Πρβλ. Ματθ. ιστ’ 26). Για τον Δεσπότη, που δημιούργησε τον κόσμο, τι αντάξιό Του έχουν να δώσουν; Έλα, Ιούδα να σε ρωτήσω και πες μου, γιατί Τον παραδίδεις; Μήπως σε στέρησε σε κάτι από του άλλους μαθητές; Μήπως έδωσε κάτι περισσότερο σ’ εκείνους; Μήπως την ίδια χάρη που έδωσε σ’ εκείνους δεν έδωσε και σ’ εσένα παρόμοια, ώστε να Τον παραδίδεις; Δεν παρευρισκόσουν κι εσύ, όταν είπε: «Σε τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, εάν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, χάσει όμως την ψυχή του;» (Ματθ. ιστ΄ 26). Της οποίας ψυχής δεν υπάρχει τίποτε ανώτερο και πολυτιμότερο. Αλλά είναι ανώτερη από όλα, εάν κερδίσει ακόμη κι όλον τον κόσμο. Και δεν έχει την παραμικρή ωφέλεια για το χάσιμο της ψυχής του.

Εσύ ταλαίπωρε, προτιμάς να πάρεις τριάντα αργύρια, και να ζημιωθείς την ψυχή σου; Προς όλους σας μαζί δεν παρήγγειλε ο Χριστός: «Μη πάρετε μαζί σας διπλά ρούσα, ούτε σακίδιο, ούτε ραβδί, ούτε χάλκινο νόμισμα στις ζώνες σας» (βλ. Ματθ. ι΄ 9-10); Και όλοι μεν οι άλλοι μαθητές δεν αντιπαρήλθαν τα λόγια του Δεσπότη, κι εσύ, ταλαίπωρε, τα αντιπαρήλθες και επιθύμησες αργύρια;

Μετά πες μου. Ποια επαγγελία μεγαλύτερη έδωσε ο Χριστός σ’ αυτούς; Σ’ όλους μαζί δεν είπε, ότι «θα καθίσετε επάνω σε δώδεκα θρόνους για να κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ» (Ματθ. ιθ΄ 28); Σε όλους δεν είπε ότι «Σας έχω δώσει εξουσία να πατάτε επάνω σε φίδια και σκορπιούς, και να κυριαρχείτε επάνω στον εχθρό» (Λουκ. ι΄ 19); Σας έδωσε την εξουσία να πατάτε επάνω σε φίδια και σκορπιούς. Την εξουσία δεν την κράτησε για τον Εαυτό Του. Δεν σας στέρησε ούτε από μια από τις χάριτές Του. Και εσύ ετοιμάστηκες να πας να Τον προδώσεις; Και τόσο πολύ σου έδωσε τη Χάρη Του που δεν σε χώρισε από την κοινωνία του Άρτου και του Ποτηρίου. Και όταν ζώστηκε ο Κύριος την ποδιά και έπλυνε τα πόδια των μαθητών, δεν έπλυνε το ίδιος και τα δικά σου πόδια; Δεν σε στέρησε από τίποτε. Γιατί Τον παρέδωσες; Πες μου. Δεν σε κακολόγησε, κι εσύ σκέφτηκες τέτοια πράγματα εναντίον Του; Ήσουν στο τραπέζι και το χέρι σου πήρε από τον άρτο Του, αλλά η ψυχή σου το αντίτιμο της ζωής Του συμφωνούσε. Ω Ιούδα! Γιατί το έκανες αυτό κι έγινες εχθρός του Κυρίου; Και έγινες φίλος του διαβόλου και παρέδωσες τον Κύριο; Εσένα, που σε αγαπούσε όπως τον εαυτό Του και σε είχε στο ίδιο τραπέζι να τρως, και να κάθεσαι μαζί Του, τέτοιο κακό επιχείρησες να Του κάνεις; Γι’ αυτό και ο Δαβίδ προφήτεψε και είπε εκ μέρους του Κυρίου: «Εάν με ονείδιζε ο εχθρός μου θα το υπέφερα. Εάν έλεγε μεγάλα λόγια εναντίον μου αυτός που με μισεί, θα κρυβόμουν από αυτόν» (Ψαλμ. νδ΄ 13). Και αλλού προσθέτει: «Αυτός που έτρωγε το ψωμί μου με κλώτσησε» (Ψαλμ. μ΄ 10). Αλλοίμονό σου, Ιούδα, γιατί ενώ ήσουν φίλος του Κυρίου, και έγινες παραλογιζόμενος εραστής των χρημάτων, ταλαίπωρε, προετοιμάστηκες να γίνεις Προδότης του Κυρίου. Και δεν κατάλαβες ότι για τα χρήματα εκείνα που επιθύμησες, έγινες κληρονόμος και πολλών κακών[...]

ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΣΦΑΖΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟ ΠΟΥ ΣΤΗΘΗΚΕ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΣΤΕΓΗ;

 

Γιὰ ποιὸ λόγο, θὰ πεῖ κάποιος,δὲν ἔγινε ἡ θυσία του μέσα στὸν ναό,ἀλλὰ ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη καὶ τὰ τείχη;
Γιὰ νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ προφητεία ποὺ ἔλεγε·
«Τὸν λογάριασαν ἀνάμεσα στοὺς κακούργους»( Ἠσ. 53, 12).
Καὶ γιὰ ποιὸ λόγο σφάζεται πάνω σὲ σταυρὸ ποὺ στήθηκε ψηλὰ καὶ ὄχι κάτω ἀπὸ στέγη;
Γιὰ νὰ καθαρίσει τὴν ἀτμόσφαιρα,γι’ αὐτὸ θυσιάσθηκε ψηλά,χωρὶς νὰ ὑπάρχει ἀπὸ πάνω του στέγη, ἀλλὰ ὁ οὐρανός.Καθαριζόταν λοιπὸν ἡ ἀτμόσφαιρα, ἐπειδὴ θυσιαζόταν ψηλὰ τὸ πρόβατο.Καθαριζόταν ὅμως καὶ ἡ γῆ, ἐπειδὴ ἔσταζε πάνω της τὸ αἷμα ἀπὸ τὴν πλευρά του.
Γι’ αὐτὸ δὲ θυσιάσθηκε κάτω ἀπὸ στέγη,γι’ αὐτὸ δὲ θυσιάσθηκε στὸν ναὸ τῶν Ἰουδαίων,γιὰ νὰ μὴ νομίσεις ὅτι προσφέρεται αὐτὴ γιὰ χάρη μόνο τοῦ ἰουδαϊκοῦ ἔθνους.
Γι' αὐτὸ θυσιάσθηκε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη και τὰ τείχη, γιὰ νὰ μάθεις ὅτι ἡ θυσία ἔγινε
γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους,ὅτι ἡ προσφορὰ ἔγινε γιὰ ὅλη τὴ γῆ,γιὰ νὰ μάθεις ὅτι ὁ καθαρμὸς εἶναι γενικὸς καὶ ὄχι μερικός, ὅπως γινόταν στοὺς Ἰουδαίους.

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ὁ Σταυρὸς ἦταν θυσιαστήριο

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΕ ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ

    Στην εικονογραφία μας ο Χριστός παρουσιάζεται ήδη νεκρός.Η εικόνα της σταύρωσης δεν αποτυπώνει την στιγμή του μαρτυρίου γιατί δεν καλείται να ταυτίσει συναισθηματικά τον Χριστό και τα Πάθη Του με τα δικά μας βάσανα ή να μας προσκαλέσει σε κάποιον "εξαγνιστικό βασανισμό για τις αμαρτίες μας".

   Ο Χριστός πάνω στον Σταυρό έχει πει ήδη το ''Τετελεσται'',έχει νικηθεί ο θάνατος,τα μνήματα ηνεωχθησαν,νεκροί αναστήθηκαν το καταπετασμα του σκληρού νόμου έχει ήδη σχισθεί.

  Ατενίζοντας τον νεκρό Χριστό υπερβαίνουμε τον πόνο και τα βάσανα μας εξαγιάζονται,γίνονται μαρτυρία επικείμενης νίκης και τελείωσης.

 Ο νεκρός Χριστός πάνω στον σταυρό είναι ο τελευταίος νεκρός,ο τελευταίος που υπέφερε,ο τελευταίος που θανατώθηκε.

 Μετά τον σταυρό ο πόνος λέγεται αγίασμα,ο θάνατος κοίμηση και κάθε καρφί που σου ανοίγει βαθια πληγή αποκαλύπτει μια πηγή κρυφής και ανεξήγητης χαράς.Ο σταυρός εγκαινίασε τα παράδοξα.

π.Παντελεήμων

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ-Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ

  

Κατά τη Μεγάλη Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση: Της νίψεως των ποδών των Αποστόλων υπό του Κυρίου, Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ’ εμάς υπό του Κυρίου του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας, της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του και της προδοσίας του Κυρίου υπό του Ιούδα.

 Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν’ αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ’ όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ’ όλους».

Πρώτα πήγε στον Ιούδα και μετά στό Πέτρο, ο οποίος ήταν ο πιο ορμητικός απ’ όλους και στην αρχή σταματάει το Διδάσκαλο, αλλά ύστερα όταν τον έλεγξε, υποχωρεί με τη καρδιά του. Αφού έπλυνε τα πόδια όλων, πήρε τα ιμάτιά Του και ξανακάθησε.

Άρχισε κατόπιν να τους νουθετεί να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να μη επιζητούν το ποιός θα είναι πρώτος. Στη συνέχεια τους μίλησε για την προδοσία και επειδή θορυβήθηκαν, στρέφεται με ήρεμο τρόπο στον Ιωάννη και τον υπέδειξε.

Κατόπιν πήρε ψωμί στα χέρια Του και είπε: «Λάβετε φάγετε». Το ίδιο έκανε και με το ποτήρι του κρασιού λέγοντας: «Πιέστε απ’ αυτό όλοι, γιατί αυτό είναι το αίμα Μου, της νέας Συμφωνίας. Αυτό να κάνετε για να Με θυμάστε». Μετά από αυτή τη στιγμή ο Ιούδας, μόλις έφαγε τον άρτο έφυγε και συμφώνησε με τους αρχιερείς να τους Τον παραδώσει.

Μετά το δείπνο βγήκαν όλοι στο όρος των Ελαιών, όπου ο Χριστός τους δίδαξε τα ανήκουστα και τελευταία μαθήματα και αρχίζει να λυπάται και να ανυπομονεί. Αναχωρεό μόνος Του και, γονατίζοντας, προσεύχεται εκτενώς. Από την πολλή αγωνία γίνεται ο ιδρώτας Του σαν σταγόνες πηχτού αίματος, οι οποίες έπεφταν στη γη. Μόλις συμπληρώνει την εναγώνια εκείνη προσευχή, φθάνει ο Ιούδας με ένοπλους στρατιώτες και πολύ όχλο και αφού χαιρετάει και φιλάει πονηρά το δάσκαλό Του, Τον παραδίδει.

Συλλαμβάνεται λοιπόν ο Ιησούς και τον φέρνουν δέσμιο στους Αρχιερείς Άννα και Καϊάφα. Οι μαθητές σκορπίζονται και ο θερμότερος των άλλων ο Πέτρος τον ακολούθησε ως την αρχιερατική αυλή και αρνείται και αυτός ότι είναι μαθητής Του.

Εν τω μεταξύ ο θείος διδάσκαλος παρουσιάζεται μπροστά στο παράνομο συνέδριο, εξετάζεται για τους μαθητές και τη διδασκαλία Του, εξορκίζεται στο Θεό για να πεί εάν Αυτός είναι πράγματι ο Χριστός και αφού είπε την αλήθεια, κρίνεται ως ένοχος θανάτου, επειδή τάχα βλασφήμησε. Από ‘κει και πέρα τον φτύνουν στο πρόσωπο, τον χτυπάνε, τον εμπαίζουν με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια όλης της νύχτας, ως το πρωϊ.

Απολυτίκιον:
Ήχος πλ. δ’.
Ότε οι ένδοξοι Μαθηταί, εν τω νιπτήρι του Δείπνου εφωτίζοντο, τότε Ιούδας ο δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας εσκοτίζετο, και ανόμοις κριταίς, σε τον δίκαιον Κριτήν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων εραστά, τον διά ταύτα αγχόνη χρησάμενον, φεύγε ακόρεστον ψυχήν την Διδασκάλω τοιαύτα τολμήσασαν. Ο περί πάντας αγαθός, Κύριε δόξα σοι.

ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

---

 Σήμερα, 2 Μαΐου, η Εκκλησία μας τιμά την Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Αθανασίου. Η γιορτή του Μεγάλου Αθανασίου είναι στις 18 Ιανουαρίου. Σήμερα, όμως, γιορτάζουμε την ανακομιδή των λειψάνων αυτού του γίγαντα της Ορθοδοξίας μας.

 Σύμφωνα όμως με τον Κώδικα των Καυσοκαλυβίων και το δίστιχο του Λαυριωτικού Κώδικα Ι 70, η κυρίως μνήμη του Αγίου Αθανασίου, πρέπει να γιορτάζεται σήμερα, όπου και ιστορικά αποδεδειγμένη η κοίμηση του.

Και όχι η ανακομιδή των λειψάνων του, που για το γεγονός αυτό δεν έχουμε την παραμικρή ιστορική αναφορά.

Αξιοσημείωτο είναι επίσης, ότι και όλη η ανέκδοτη ποιητική υμνολογία κατά την 2α Μαΐου περιστρέφεται στην ετήσια μνήμη του και όχι στην ανακομιδή των λειψάνων του, για την οποία ούτε απλή αναφορά γίνεται. Για ποιο λόγο όμως καθιερώθηκε η κυρίως μνήμη του την 18η Ιανουαρίου, μ’ αυτή του Αγίου Κυρίλλου, δεν γνωρίζουμε. Το πιθανότερο όμως είναι, για τον λόγο που καθιερώθηκε και η γιορτή των τριών Ιεραρχών.

Η Εκκλησία απέδωσε πολλές τιμές στον Άγιο Αθανάσιο, διότι αναδείχθηκε ο ηρωικότερος των Άγιων και ο αγιότερος των ηρώων. Να πώς τον χαιρετίζουν οι εκκλησιαστικοί ύμνοι:

«ως την μεγάλην της Εκκλησίας σάλπιγγα, των αρετών κανόνα, τον νουν τον περίβλεπτον, των Πατριαρχών την κρηπίδα, την οξυτάτην γλώσσαν, τον διαυγή οφθαλμόν, τον λαμπτήρα τον φαεινότατον, τον πέλεκυν τον κόπτοντα πάσα ύλην αιρέσεων και καταφλέγοντα τω πυρί τω του πνεύματος».

Και ακόμα: «ως τον άπερίτρεπτον στύλον, τον άσειστον πύργον, τον χρυσορρόαν Νείλον, της αθανασίας τον επώνυμον, τον πυρσόν τον μετάρσιον, τον ακατάβλητον πύργον, τον ταξιάρχην θεολέκτου παρατάξεως, τον θεοφόρον της χάριτος ποταμόν, αρχιερέων το κλέος, αριστέα τον αήττητον, τον συγκόψαντα τας φάλαγγας των αιρέσεων τη δυνάμει του Πνεύματος, τον στήσαντα της Ορθοδοξίας τα τρόπαια καθ’ όλην την οίκουμένην» (Συναξαριστής Μιχαήλ Ι. Γαλανού).

Ας προσέξουμε, λοιπόν, αυτά τα χαρακτηριστικά του Μ. Αθανασίου και ας αγωνιστούμε να τον μιμηθούμε.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Στύλος γέγονας ορθοδοξίας, θείοις δόγμασιν υποστηρίζων, την Εκκλησίαν Ιεράρχα Αθανάσιε· τω γαρ Πατρί τον Υιόν ομοούσιον, ανακηρύξας κατησχυνας Άρείον Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν, το μέγα έλεος.

ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΝΗ ΠΟΥ ΑΛΕΙΨΕ ΜΕ ΜΥΡΟ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

 

Σήμερα ο Φαρισαίος κάλεσε τον Δεσπότη σε δείπνο αναμειγνύοντας την τιμή με την ατιμία, ενώ η πόρνη Τον κάλεσε με πολλή πίστη. Διότι όταν ήταν στην οικία του Σίμωνος, πήγε και εκείνη η πόρνη. Γυναίκα πόρνη στην χώρα; Το σχήμα του μανιώδους ανθρώπου, ο κεραυνοβόλος πόλεμος, το σιδερένιο βέλος, το γυμνό δίστομο ξίφος, η παγίδα δια της οποίας συλλαμβάνονται οι νέοι, η ακόνη της έμφυτης επιθυμίας, ο παροξυσμός της αμαρτίας, η πλανήτρια του ευολίσθου σώματος, η άτιμη και ανωφελής πραγματεία, αυτή που προξενεί τον ψυχικό θάνατο και σε εκείνους οι οποίοι την πωλούν και σε εκείνους οι οποίοι την αγοράζουν, το δίχτυ της νεότητας, η ασκέπαστη παγίδα, διότι οι οφθαλμοί της πόρνης είναι παγίδα για τους δύστυχους αμαρτωλούς.

Προσέξτε λοιπόν, ω φιλόχριστοι, να νοήσετε και να απολαύσετε την καλή διήγηση της καλής γυναικός, πώς πήγε έως εκεί, όπου ήθελε, χωρίς να την καλέσουν, πώς πλησίασε εκεί που καθόταν ο Κύριος και του εξομολογήθηκε εξ όλης της καρδίας της, όσα έπραξε. Να δείτε πώς δεν ντράπηκε ούτε φοβήθηκε η ανδρειωμένη στην ψυχή, ούτε την ταραχή των υπηρετών, ούτε την κατηγορία των όσων βρίσκονταν εκεί.

Δεν τα σκέφτηκε αυτά η γυναίκα, αλλά σκέφτηκε και είπε στον εαυτό της, αν δεν κάνω πραγματικά το πρόσωπό μου σαν σιδερένιο ή χάλκινο, δεν θα μπορέσω να σωθώ. Τώρα είναι καιρός να σπεύσω, να δοκιμάσω κάθε τρόπο πάνω και κάτω, τώρα είναι καιρός να νικήσω εκείνον που με πολεμούσε έως τώρα, για να λάβω από τον φιλάνθρωπο Θεό τον στέφανο της νίκης. Τόσον καιρό άρεσα στους ανθρώπους, τώρα είναι πρέπον να αρέσω και του Θεού μου του Αγίου, με ψυχή καθαρή και πίστη αγία, να καθαρισθώ δι’ Αυτού. Για την μισητή αμαρτία άρεσα στους ανθρώπους, τώρα ας αρέσω στον ευεργέτη μου για την μετάνοιά μου. Ποιον όμως να πάρω συντροφιά σ’ αυτήν την καλή μου παρακίνηση, για να βρω παρρησία, να πετύχω τον καλόν μου σκοπό; Μου φαίνεται καλό να πάρω ένα ελάχιστο δώρο, να Του το προσφέρω και βαστώντας αυτό στα χέρια μου να πάω προς Αυτόν και αν με αποδιώξει, τότε ας γνωρίζω ότι δεν είμαι άξια να λάβω συγχώρηση των αμαρτιών μου.

Αυτήν λοιπόν την παρακίνηση έχοντας η θαυμαστή γυναίκα, περίμενε τον καιρό και είχε στην ψυχή της σφοδρή επιθυμία να πλησιάσει τον Χριστό, και αγκαλιάζοντας τα πόδια Του να τα φιλήσει με ζήλο. Αλλά πρωτύτερα, όταν άκουσε ότι τον κάλεσε ο Σίμων ο Φαρισαίος, χάρηκε πολύ και έτρεξε με περισσή βιασύνη στους αρωματοπώλες για να αγοράσει ένα γυάλινο δοχείο με μύρο και έλεγε στον λογισμό της, να αγοράσω μύρο δίνοντας πολλά χρήματα για να είναι πολύτιμο και εκλεκτό. Και όταν έφθασε στον αρωματοπώλη του λέγει: “Δώσε μου μύρο εκλεκτό, βασιλικό, τίμιο, διότι Εκείνος, στον οποίο πρόκειται να το προσφέρω, είναι μεγαλύτερος από όλους”.

Αποκρίνεται ο αρωματοπώλης και της λέγει: “Ω γυναίκα, μεγάλα και δυνατά λόγια είπες. Ποιος από όλους τους κατοίκους της χώρας μας δε σε γνωρίζει ότι έχεις πολλούς αγαπητικούς; Σε ποιον λοιπόν από όλους θέλεις να πας το μύρο το βασιλικό και εκλεκτό; Τι μπορεί εκείνος να σου δώσει ως αντάλλαγμα για το μύρο, το οποίο θέλεις να αγοράσεις για μια τόσο μεγάλη τιμή; Εγώ γνωρίζω όλους τους αγαπητικούς σου αλλά κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να σου ανταποδώσει τέτοιο δώρο. Για το μύρο, το οποίο ζητείς να σου δώσω να το πας, αλήθεια θέλω κι εγώ να πουλήσω, αλλά πιο πολύ θέλω να μάθω σε ποιον από αυτούς θα το προσφέρεις με τόσον ζήλο και ταραχή; Μήπως άραγε είναι από βασιλικό γένος αυτός ο αγαπητικός σου ή γιος σημαντικού ανθρώπου; Μήπως πάλι είναι μεγαλύτερος από τον Δαβίδ, από τον οποίον δεν είναι άλλος μεγαλύτερος βασιλιάς στο γένος του Ισραήλ; Μήπως είναι από το γένος αυτό ο αγαπητικός σου, ω γυναίκα;”

Τότε αποκρίνεται η θαυμαστή γυναίκα και του λέγει: “Φοβήσου, άνθρωπε, τον Θεό των πατέρων ημών και δώσ’ μου το αγγείο για να φτάσω γρήγορα εκεί που θέλω. Σε ορκίζω εις τον Θεό, που έδωσε τόση δύναμη στον Μωυσή και έσχισε με τη ράβδο του την Ερυθρά θάλασσα και στάθηκαν τα ύδατα σαν τοίχος από τη μια και την άλλη πλευρά και πέρασε ο λαός των Εβραίων στην έρημο. Σε ορκίζω στα άγια οστά, τα οποία βάσταζε ο Μωυσής όταν διέσχιζε τη θάλασσα. Σε ορκίζω στα λείψανα του αθλοφόρου Ιωσήφ. Δώσ’ μου λοιπόν το μύρο και λάβε όση πληρωμή θέλεις, μόνο να είναι της αρεσκείας μου και άφησέ με για να δω γρήγορα τον αγαπητικό μου, τον αμόλυντο”. Λέγει πάλι ο αρωματοπώλης: “Βλέπω την μεγάλη τιμή του μύρου και απορώ. Και τι πειράζει, ω γυναίκα, εάν μου πεις ποιος είναι αυτός ο αγαπητικός σου, για τον οποίον έχεις τόση πολλή αγάπη; Γιατί με τόση πολλή αγάπη με έκανες και εμένα να επιθυμώ να τον δω, ποιος είναι”. Αποκρίθηκε η γυναίκα και είπε: “Τι με βιάζεις, ω άνθρωπε, να σου πω ποιος είναι, κάτι που δεν είναι δυνατόν να μάθεις; Δε βλέπεις πώς καίγεται η καρδιά μου και η ψυχή μου πότε να τον δω, για να με γεμίσει χαρά και φοβάμαι μήπως παρέλθει ο καιρός και δεν βρω άλλον γιατρό όμοιο με Αυτόν! Τι με βιάζεις, ω άνθρωπε, να σου πω τα κρύφια της καρδιάς μου; Εγώ μύρο ήρθα να αγοράσω και όχι να πολυλογώ με εσένα. Δώσε μου το αγγείο και λάβε τα χρήματά σου για να φύγω”.

Βλέποντας όμως η γυναίκα το πόσο την εξέταζε ο νέος εκείνος, του λέγει και πάλι: “Εμένα μου φαίνεται, ω άνθρωπε, ότι σε κανέναν από τους ευρισκόμενους στη χώρα μας δεν διαφεύγουν τα όσα άτοπα έπραξα, μιαίνοντας κάθε έναν από τους ανθρώπους μέσω της πορνείας και της ασωτίας. Όσοι άλλοι κυνήγησα στην αμαρτία είναι αναρίθμητοι. Και λοιπόν, όταν είδα αιφνιδίως εκείνο τον άγιο γιατρό, ο οποίος στον καιρό μας φάνηκε στην γη, αμέσως η ψυχή μου έγινε δούλη και αιχμάλωτη πίσω από την αμόλυντη Μορφή Του, γιατί είδα με τους οφθαλμούς μου γιατρειές φοβερές και σημεία θαυμαστά και πολλή συμπάθεια σε Αυτόν. Αμαρτωλούς δέχεται, τελώνες πλησιάζει, λεπρούς και ασεβείς συναναστρέφεται και δεν τους αποδιώκει, δεν οργίζεται με εκείνους, οι οποίοι πηγαίνουν μπροστά Του. Και πάνω από όλα αυτά, νεκρούς ανασταίνει και κάθε δαιμονική φύση εκδιώκει από τους δαιμονισμένους και με μόνο τον λόγο του τα κάνει όλα αυτά. Βλέποντας εγώ αυτά, τρόμαξα και είπα στον λογισμό μου, τι θέλω εγώ η δυστυχής και ζω και δεν πηγαίνω κοντά Του;

Η αμαρτία μου είναι πολλή και μεγάλη, λοιπόν μην αμελείς. Γιατί ποτέ δεν θα ξαναβρείς τέτοια ευκαιρία, ούτε άλλον γιατρό τόσο φιλάνθρωπο. Εγώ αυτό πιστεύω, ότι αυτός είναι Θεός. Αυτός ο άνθρωπος έχει τεράστια εξουσία. Μόνο με τον λόγο Του όλους τους γιατρεύει, αμαρτίες συγχωρεί με όλη την εξουσία. Βρίσκοντας εγώ τέτοια ευκαιρία και τέτοιο γιατρό, οφείλω να μην αμελώ για την υγεία μου. Για αυτό τον λόγο βιάζομαι να δώσω σε αυτόν τον καλό συγχωρητή το χειρόγραφο των αμαρτιών μου, γνωρίζω, ότι αμάρτησα αμέτρητα, αλλά προσπίπτω εμπρός στο πλήθος της ευσπλαχνίας Του. Γνωρίζω αλήθεια, ότι και μόνο αν Τον πλησιάσω, ευθύς με αγιάζει και καθαρίζει όλες μου τις αμαρτίες, διότι είναι ουράνιος και αμόλυντος, είναι Χριστός ο Θεός.”

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

ΤΟ ΑΓΙΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ

 

Το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης τελείται το μυστήριο του Μεγάλου Ευχελαίου.Κατά τη διάρκεια του, διαβάζονται επτά Ευαγγέλια και επτά Ευχές. Με αυτό τον τρόπο ευλογείται το λάδι με το οποίο ο ιερέας «σταυρώνει» τους πιστούς στο μέτωπο, στο πιγούνι, στα μάγουλα και στις παλάμες.

Η θεία σύσταση του Μυστηρίου αυτού αναφέρεται από τον Αδελφόθεο Ιάκωβο: «Εάν κάποιος από σας είναι άρρωστος, ας προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας και ας προσευχηθούν γι’ αυτόν, αφού τον αλείψουν με έλαιο στο όνομα του Κυρίου. Και η προσευχή που γίνεται με πίστη, θα θεραπεύσει τον ασθενή. Ο Κύριος θα τον σηκώσει από το κρεβάτι της αρρώστιας, και αν έχει κάνει αμαρτίες θα του συγχωρηθούν».

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφερόμενος στους λόγους του Αδελφόθεου, γράφει ότι «η αποστολική διδασκαλία, αποδεικνύεται δια των πραγμάτων αληθινή. Επειδή όταν μαζευτούν οι άγιοι ιερείς… και τελέσουν το ιεροπρεπέστατο μυστήριο του θείου Ευχελαίου, βλέπουμε φανερά πολλούς ασθενείς ή να μεταβάλλονται προς το καλύτερο ή και τελείως να θεραπεύονται. Πρώτον μεν δια της επικλήσεως του ονόματος του Κυρίου και της θείας του Χρίστου και παντοδυνάμου Χάριτος. Δεύτερον δια της χρίσεως του πνευματικού ελαίου και τρίτον δια της θερμής και πιστής προσευχής των ιερωτάτων ανδρών. Ώστε από τούτο κινούμεθα να στοχαστούμε ως αληθές και εκείνο όπου λέγει ακολούθως ο μέγας Αδελφόθεος, ότι και αι αμαρτίαι όπου έπραξεν ο ασθενών συγχωρούνται παρά Κυρίου δια της δεήσεως των αγίων ιερέων και αρχιερέων Του».

Η πρωταρχική σημασία του αγίου Ευχελαίου είναι η προσευχή των ιερέων για τους ασθενείς αδελφούς μας.

Μαζί με τη θεραπεία του σώματος δίνεται από την Εκκλησία και η άφεση των αμαρτιών.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι το Ευχέλαιο αντικαθιστά την ιερά Εξομολόγηση. Αλλά επειδή πολλές φορές μία σωματική ασθένεια είναι συνέπεια μιας αμαρτίας, ο Χριστός συνέδεσε την άφεση των αμαρτιών με τη θεραπεία του σώματος. Το βλέπουμε αυτό και στη περίπτωση των Μαθητών του Χριστού. Όταν τους εξέλεξε ο Κύριος και τους έστειλε στο κήρυγμα, κήρυτταν ότι πρέπει να μετανοήσουν οι άνθρωποι· έβγαζαν δαιμόνια και άλειφαν τους αρρώστους με λάδι και τους θεράπευαν.

Η άφεση των αμαρτιών που λαμβάνουμε με το ιερό Ευχέλαιο προϋποθέτει τη μετάνοια μας και την τέλεση του μυστηρίου της Εξομολογήσεως. Αυτός είναι ο λόγος που γίνεται το μυστήριο του Ευχελαίου στο Ναό για όλους τους πιστούς κατά τη Μεγάλη Τετάρτη και τη παραμονή των Χριστουγέννων, ημέρες κατά τις οποίες οι πιστοί έχουν προετοιμαστεί με την Εξομολόγηση για τη συμμετοχή τους στην θεία Κοινωνία.

Κατά την τέλεση του μυστηρίου του Ευχελαίου διαβάζεται ένας Κανόνας, ψάλλονται αρκετά τροπάρια διαφόρων Αγίων και κατόπιν διαβάζονται επτά Αποστολικές και επτά Ευαγγελικές περικοπές. Ακολουθεί η ανάγνωση επτά Ευχών. Όλη αυτή η θαυμάσια ιερολογία εκφράζει την φιλανθρωπία και το έλεος του Κυρίου που προσφέρεται αφθονοπάροχα στους ασθενείς αδελφούς μας.

Στην πρώτη από τις Ευχές ο λειτουργός παρακαλεί τον Κύριο: «Ας γίνει, Κύριε, το έλαιο τούτο έλαιο αγαλλιάσεως, έλαιο αγιασμού, ένδυμα βασιλικό, θώρακας δυνάμεως, αγαλλίαμα καρδίας, ευφροσύνη αιώνια». Σε άλλη πάλι Ευχή παρακαλούμε το Κύριο να ενώσει το έλεός Του με το άγιο έλαιο, και σε όσους χρίονται από αυτό, να είναι για τη θεραπεία της ψυχής και του σώματός τους. Λέει ο λειτουργός: «Κύριε, στείλε από τον ουρανό την ιατρική σου δύναμη. Ακούμπησε το άρρωστο σώμα, σβήσε τον πυρετό. Γίνε γιατρός του δούλου Σου. Σήκωσε τον από το κρεβάτι του πόνου και χάρισε τον στην Εκκλησία σου σώο και υγιή».

Όπως είπαμε, η συμμετοχή του πιστοί στο Ευχέλαιο γίνεται με την προσευχή του και με τη χρίση που του κάνει ο ιερέας με το άγιο έλαιο. Καθώς τον χρίει, παρακαλεί το Θεό: «Πάτερ άγιε, ιατρέ των ψυχών και των σωμάτων, Σι που έστειλες το Μονογενή σου Υιό, για να θεραπεύσει κάθε αρρώστια και να λυτρώσει από το θάνατο, θεράπευσε και αυτόν το δούλο Σου από την ψυχική και σωματική αρρώστια που τον κατέχει και ζωοποίησέ τον με τη χάρη του Χριστού».

Πρέπει βέβαια να γνωρίζουμε ότι μετά από την τέλεση του Ευχελαίου δεν ακολουθεί πάντοτε η θεραπεία του ασθενούντος. Εάν θα δοθεί η θεραπεία από το Χριστό, αυτό θα το κρίνει ο Ίδιος. Ασφαλώς όμως το Μυστήριο, με τη χάρη του Κυρίου, δίνει ουράνια παρηγοριά στον ασθενή, για να μπορέσει αυτός να δεχτεί την αρρώστια με υπομονή.

Κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε μία αρρώστια ψυχική ή πνευματική, ο Χριστός μας καλεί να προσέλθουμε σ’ Αυτόν, που είναι ο φιλάνθρωπος ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, να ζητήσουμε το έλεος Του για τη θεραπεία μας και να εμπιστευθούμε στην αγάπη Του ότι θα μας δώσει τα καλά και συμφέροντα για τη ψυχή μας.

Εάν προσερχόμαστε στο Κύριο μ’ αυτή τη πίστη, τότε το ιερό Ευχέλαιο, θα γίνει η σωτηρία μας. Ο Κύριος θα μας αναστήσει και θα μας κροτήσει κοντά Του για πάντα. Αμήν.

ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ.ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΧΗ!

  Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός, καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα, ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθής, ἵνα μῄ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς, ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεός, διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς

Σε πολύ λίγο, θα ψαλλεί στις απανταχού εκκλησίες της ορθοδοξίας, ο όρθρος της αγίας και Μεγάλης Δευτέρας, ο ά΄ Νυμφίος και θα εισοδεύσουμε πανηγυρικά στην αγία και μεγάλη εβδομάδα των Παθών του Κυρίου. Ενώ όλη μεγάλη Εβδομάδα έχει χαρακτήρα εσχατολογικό και το Πάσχα το ίδιο είναι πέρασμα από την ζωή αυτή στην αιωνιότητα, το εσχατολογικό στοιχείο εγρήγορσης χαρακτηρίζει ιδιαίτερα τις πρώτες τρεις ημέρες. 

Η ξηρανθείσα συκή, 

οι παραβολές των παρθένων, 

του δούλου, 

του ανθρωπου χωρις ένδυμα,

των ταλάντων, της κρίσεως συγκλονίζουν την ψυχή μας και μας κρατούν σε εγρήγορση.

 Ε γ ρ η γ ο ρ σ η είναι η λέξη κλειδί των ημερών. 

Πριν από το Πάθος ο ίδιος ο Κύριος στην φοβερή νύχτα της αγωνίας Του, θα πεί στους αποστόλους: Αγρυπνείτε και προσεύχεσθε ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν.

 Στο τροπάριο το εισαγωγικό Ιδού ο Νυμφίος, βρίσκουμε έναν δυνατό συγκλονιστικό ενεστώτα. Ιδού ο Νυμφίος ΕΡΧΕΤΑΙ. ΕΡΧΕΤΑΙ. Δηλαδή ανα πάσα στιγμή. Τώρα.Την ώρα που κανείς δεν Τον περιμένει. Άλλους θα τους βρει άγρυπνους να τρέξουν να Τον διακονήσουν . Αλλους κοιμισμένους και ανάξιους. 

 Ο Σταυρός και η Ανάσταση είναι ήδη μία κρίση του κόσμου και του καθένα μας. Αλλος κάνει γέφυρα τον σταυρό και την πίστη στην ανάσταση και πορεύεται στην άλλη όχθη. Άλλος τα βάζει σε δεύτερη μοίρα και παραμένει δέσμιος, παραδομένος στον θάνατο.

 Είναι η ωρα της επιλογής. 

Είναι η ΩΡΑ πού δεν αφορά μόνο την κάθε μεγαλοβδομάδα και το κάθε Πασχα πού επανέρχεται μέσα στον ενιαυτό, σαν ευκαιρία και υπενθύμιση, αλλά όλη την ζωή μας. Από την γέννηση μας στην κολυμβήθρα ως την κλίνη του θανάτου. Έρχεται ο Νυμφίος. Ανα πάσα στιγμή να είμαστε έτοιμοι για την υποδοχή!Ναι Έρχου Κύριε Ιησού!Και η νύμφη ψυχή και η νύμφη Εκκλησία και το Πνεύμα λένε: Έρχου!

ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΣΕ ΑΝΑΣΤΗΣΕΙ

Σε όλες τις δυσκολίες σου και στις πιο μεγάλες πτώσεις σου να θυμάσαι την κραυγή αυτής της αγίας εβδομάδας που έχει τη δύναμη να σε αναστήσει:"Κύριε, πρίν εἰς τέλος ἀπόλωμαι, σῶσον με."

 Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς

ΑΥΤΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ

 

«Ξέρεις τι είναι να μην πειράζεις, να σε πειράζουν;

Να μην κλέβεις, να σε κλέβουν;

Να ευλογείς, να σε καταριούνται;

Να ελεείς, να σε αδικούν;

Να επαινείς, να σε κατακρίνουν;

Να έρχονται χωρίς λόγο να σε ελέγχουν, να σε φωνάζουν συνεχώς πλανεμένο, εφ’ όρου ζωής;

Και να ξέρεις ότι δεν είναι όπως λένε.

Και να βλέπεις τον πειρασμό, που τους κινεί.

Και συ να μετανοείς και να κλαίς ως αίτιος, ότι είσαι τέτοιος.

Αυτά είναι τα δυνατώτερα.

Καθ’ οτι πολεμείσαι απο αυτούς και πολεμείς και συ με τον εαυτό σου να τον πείθεις ότι έτσι έχει, όπως λένε οι άνθρωποι, χωρίς έτσι να είναι.

Να βλέπεις ότι έχεις όλον εξ ολοκλήρου το δίκαιο και να πείθεις τον εαυτό σου ότι έχεις το άδικο.

Αυτή, αδελφή μου, είναι η τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών.

Να ραβδίζεις τον εαυτό σου, μέχρις ότου

πεισθεί να ονομάζει το φώς σκότος και το σκότος φώς.

Να φύγει κάθε δικαίωμα.

Και να σβήσει τελείως η έπαρση.

Να γίνεις μωρός με πλήρη σύνεση.

Να τους βλέπεις όλους, χωρίς να σε βλέπει κανείς.»

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ-ΤΗΣ ΑΛΕΙΨΑΣΗΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΜΥΡΩ

---

Μεγάλη Τετάρτη– Γυνή, βαλούσα σώματι Χριστού μύρον, Την Νικοδήμου προύλαβε σμυρναλόην.

Κατά την Μεγάλη Τετάρτη επιτελούμε ανάμνηση του γεγονότος της αλείψεως του Κυρίου με μύρο από μια πόρνη γυναίκα. Επίσης φέρεται στη μνήμη μας, η σύγκλιση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, του ανωτάτου δηλαδή Δικαστηρίου τους, προς λήψη καταδικαστικής αποφάσεως του Κυρίου, καθώς και τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του.

 Δύο μέρες πριν το Πάσχα, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα, κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι στου λεπρού Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα κι άλειψε το κεφάλι Του με πολύτιμο μύρο. Η τιμή του ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια, πολύτιμο άρωμα και γι’ αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ’ όλους ο Ιούδας.

Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ’ το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια. Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται το ενάρετο έργο της σε ολόκληρο την οικουμένη.

Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο. Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.

Απολυτίκιον:
Ήχος πλ. δ’.
Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλιν, ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε ούν ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθής, ίνα μη τω θανάτω παραδοθής, και της βασιλείας έξω κλεισθής, αλλά ανάνηψον κράζουσα· Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός, διά της Θεοτόκου ελέησον ημάς.

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Προφήτου Ιερεμία τιμά σήμερα, 1 Μαΐου, η Εκκλησία μας. Ο Προφήτης Ιερεμίας γεννήθηκε πιθανώς κατά το 650 π.Χ., στην μικρή πόλη της φυλής Βενιαμίν Αναθώθ, βορειοανατολικά της Ιερουσαλήμ. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και ονομαζόταν Χελκίας. Ανατράφηκε στην ιερατική αυτή οικογένεια με αυστηρότητα. Μελετούσε τους προ αυτού Προφήτες Ησαΐα και Ωσηέ.

Νεότατος στην ηλικία, περίπου 23 – 25 ετών, περί το 627 – 625 π.Χ., καλείται από τον Θεό στο προφητικό αξίωμα. Ανταποκρίνεται στο θέλημα του Κυρίου και έτσι το όνομά του (Ιερεμίας), που σημαίνει ο Θεός ανυψώνει ή καθιστά, εκφράζει και την αποστολή του.

Κατάπληκτος από την τιμή αυτή ο Ιερεμίας, αρνείται την υψηλή τιμητική κλήση, προβάλλοντας τις ασθενείς νεανικές του δυνάμεις. Ο Θεός όμως ενισχύει αυτόν υποσχόμενος, όχι υλικές αμοιβές και τιμές, αλλά το πολυτιμότερο όλων: τη βοήθειά Του. Ο Ιερεμίας υπακούει.

Ο Προφήτης Ιερεμίας καθαγιάσθηκε πριν από τη γέννησή του, όπως γράφει ο Άγιος Ιερώνυμος. Πράγματι, στην αρχή του προφητικού του βιβλίου ο Ίδιος ο Θεός του λέγει: «Προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμεί σε και προ του σε εξελθείν εκ μήτρας ηγίακά σε, προφήτην εις έθνη τέθεικά σε».

Σε τέσσερις περιόδους δυνάμεθα να διαιρέσουμε την δημόσια δράση του. Πρώτον, επί του βασιλέως Ιωσίου προ της μετερρυθμίσεως (627 – 621 π.Χ.), δεύτερον, επί του βασιλέως Ιωακείμ μέχρι του Σεδεκίου (609 – 598 π.Χ.), τρίτον, επί Σεδεκίου (598 – 586 π.Χ.) και τέταρτον, μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ και την αιχμαλωσία του Σεδεκίου.

Μετά την καταστροφή του βασιλείου του Ισραήλ, το βασίλειο του Ιούδα, όπου βρισκόταν ο Προφήτης Ιερεμίας, τελούσε υπό την επίδραση των Ασσυρίων, όχι μόνο πολιτικά αλλά και θρησκευτικά. Η πολυθεΐα των Ασσυρίων είχε εισχωρήσει στους Ιουδαίους, διότι ο βασιλέας Μανασσής (693 – 639 π.Χ.) ήταν υποτελής των Ασσυρίων και είχε παραδοθεί σε θρησκευτικό συγκρητισμό και σε ειδωλολατρία. Όσες πόλεις υπήρχαν στην Ιουδαία, τόσοι ήταν και οι θεοί, όσοι οι δρόμοι της Ιερουσαλήμ, τόσα θυσιαστήρια του Βαάλ.

Υπήρχε η ειδωλολατρία του Μολώχ με τα ανθρώπινα θύματα. Στις αυλές του ναού ήταν θυσιαστήρια των Ασσυρίων θεών και το είδωλο της Αστάρτης. Ο Ιερεμίας, επί της βασιλείας του Ιωσίου, από το 627 π.Χ., επέρχεται κατά της πολυθεΐας κηρύσσοντας τον Ένα και Μόνο Αληθινό Θεό και στηλιτεύοντας τη διαφθορά. Εκτός της ειδωλολατρίας και ανηθικότητας, ο Ιερεμίας πολεμάει κατά την περίοδο αυτή και τους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι παραπλανούσαν τον λαό με ψευδείς προφητείες. Ο Προφήτης διαισθάνεται κάποια μεταβολή του λαού, κάποια μετάνοια, διότι στην πρόσκληση του Θεού, ο λαός απαντά: «Ὁδοῦ, πρὸς Σὲ ἔρχομαι».

Η μετάνοια όμως αυτή ήταν πρόσκαιρη λόγω της ανομβρίας. Ο Προφήτης πονάει, υποφέρει. Περιέρχεται σε απόγνωση. Όμως η μακροθυμία του Θεού δεν εξαντλείται. Ο Θεός συμβουλεύει τον Προφήτη να ερευνήσει την υπό του κακού τρυγηθείσα άμπελο, το λαό Του, μήπως εύρει ρώγα σταφυλιού, κάποιον άνθρωπο ευσεβή, ατρύγητο από το κακό. Έτσι τονίζεται η μεγάλη αξία του ανθρώπου. Ο Προφήτης δεν βρίσκει δυστυχώς καμία ρώγα σταφυλιού ατρύγητη από το κακό. Στην άκαρπη αυτή προσπάθεια του Προφήτη, ο Θεός συνιστά σε αυτόν και πάλι να συνεχίσει την εργασία του, για να πεισθεί και ο ίδιος ο Προφήτης για το αδιόρθωτο του λαού και τη δίκαιη τιμωρία του.

Ο Θεός παρομοιάζει τον Προφήτη με μεταλλουργό που δοκιμάζει τα μέταλλα και φροντίζει από το μείγμα να εξαγάγει αυτά που είναι ευγενή, δηλαδή το χρυσό και τον άργυρο. Μάταια όμως.

Εδώ τερματίζεται η πρώτη περίοδος της δράσεως του Προφήτη Ιερεμία. Κατόπιν έρχεται η κατάλυση του Ασσυριακού βασιλείου διά της πίστεως της Νινευή το 621 π.Χ. Ο ευσεβής βασιλέας Ιωσίας, επωφελούμενος από την κατάρρευση αυτή, ανέλαβε πολιτική εξωτερικής ανεξαρτησίας και προέβη σε εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, για να ορθώσει την πίστη στον Θεό. Ο Ιερεμίας, κατά το χρονικό διάστημα 621 – 608 π.Χ., αποσύρθηκε πιθανότατα σε μόνωση. Χαρακτηριστικό της ασκητικής του ζωής ήταν ότι αυτός «λινοῦν περίζωμα εἶχε μόνον. Ὡς δὲ τὰ εὐτραφῆ τῶν σωμάτων γυμνούμενα φανερωτέραν δείκνυσι τὴν ἀκμήν, οὕτω καὶ τῶν ἠθῶν τὸ κάλλος, μὴ ἀνειλούμενον ἀπειροκάλοις φλυαρίαις, τὸ μεγαλοπρεπὲς ἐνδείκνυται».

Κατά την δεύτερη περίοδο της δράσης του, επί της εποχής του βασιλέως Ιωακείμ (609 – 598 π.Χ.), ο Προφήτης Ιερεμίας στρέφεται κατά των ατόπων της Ισραηλιτικής θρησκείας. Ο μαγικός χαρακτήρας, τον οποίο απέδιδαν οι Ιουδαίοι στο ναό και στις τελετές, τον ενοχλούσε. Έλεγε δε, ότι «ο ναός, ο οποίος χρησιμεύει να καλύπτει τα κακουργήματα, είναι όχι ναός Θεού, αλλά σπήλαιο ληστών».

Κατά το πρώτο έτος της βασιλείας του Ιωακείμ, σε κάποια μεγάλη εορτή, εμφανίζεται ο Προφήτης Ιερεμίας στην αυλή του ναού και μέσα στο ενθουσιώδες από τη θέα του ναού πλήθος, προσβάλλει την εσφαλμένη αυτή πίστη, την οποία είχε ο λαός περί του ναού και κηρύσσει την επερχόμενη καταστροφή του ναού. Όλος ο λαός εξεγείρεται και ζητεί τον θάνατό του. Σώζεται με την επέμβαση του Αχικάμ.

Μεταβαίνει στο εργαστήριο του κεραμέως και παρατηρεί ότι ο κεραμέας μεταπλάσσει όσα από τα πήλινα δοχεία δεν αρέσουν σε αυτόν. Έτσι, λέγει ο Προφήτης, θα κάνει ο Θεός σε έθνη και ανθρώπους, τα οποία δεν αρέσουν σε Αυτόν. Για την αποφυγή της καταστροφής συνιστά την εσωτερική μετάνοια του ανθρώπου. Άρχοντες και λαός αντιδρούν. Κουρασμένος ο Προφήτης από τους άκαρπους αγώνες του ζητεί τη μόνωση και προβλέποντας την αμετανοησία του λαού του Θεού, προλέγει την καταστροφή του.

Κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν να τον δηλητηριάσουν στην Αναθώθ. Συνωμοτούν εναντίον του και συγγενείς του. Ο Ιερεμίας αποδίδει την σωτηρία του στον Θεό. Στρέφεται κατά των αρχόντων, του βασιλέως Ιωακείμ και των ανακτόρων, των οποίων κηρύσσει την καταστροφή. Όλος ο κόσμος είναι εναντίον του.

Προς στιγμήν κάμπτεται, διότι νομίζει ότι έχει εγκαταλειφθεί από τον Θεό και παραπονείται. Συνέρχεται όμως και συνεχίζει το έργο του. Στην αυλή του ναού κηρύσσει και πάλι την καταστροφή του ναού. Το κήρυγμα αυτό προκαλεί αναταραχή. Γι’ αυτό ο στρατηγός του ιερού χώρου του ναού Πασχώρ τον ραβδίζει και τον ρίχνει στη φυλακή. Τα κηρύγματά του γίνονται δεκτά με ειρωνείες. Του απαγορεύουν να επισκέπτεται το ναό.

Ο Προφήτης σκέπτεται να εγκαταλείψει τον αγώνα. Η φωτιά όμως του λόγου του Θεού, που είναι μέσα του, δεν τον αφήνει. Κατά το τέλος του 605 π.Χ., μετά την ήττα των Αιγυπτίων στο Χαρκαμύς, επειδή ο ίδιος δεν ήταν δυνατόν να εισέλθει στην αυλή του ναού, δίδει στον μαθητή του Βαρούχ να αναγνώσει στο μέσο της αυλής του ναού, προφητεία, διά της οποίας κηρυσσόταν η καταστροφή του ναού. Όλοι τότε επαναστατούν εναντίον του. Ο Ιερεμίας και ο Βαρούχ κρύβονται, για να μη συλληφθούν. Η προλεχθείσα όμως καταστροφή επήλθε.

Οι Βαβυλώνιοι κατέστησαν φόρου υποτελή, το βασιλέα Ιωακείμ. Αυτός, επιθυμώντας την ανεξαρτησία και αφού παρακινήθηκε από άκριτους ανθρώπους, προκαλεί τη Βαβυλώνιο εκστρατεία κατά της Ιερουσαλήμ. Ο Ναβουχοδονόσωρ επέρχεται εναντίον του και πολιορκεί την Ιερουσαλήμ. Ο Ιερεμίας μάταια συνιστά στον βασιλέα Ιωακείμ, υποταγή στους Βαβυλώνιους. Ο Ιωακείμ πεθαίνει και η πόλη καταλαμβάνεται και πολιορκείται.

Ο ναός καταστρέφεται. Ο άμεσος διάδοχος του Ιωακείμ, ο Ιωαχείμ (Ιεχονίας) πορεύεται σε αιχμαλωσία με τους αξιωματούχους της χώρας και δέκα χιλιάδες από το λαό. Ο βασιλέας Ναβουχοδονόσωρ ορίζει ως διάδοχο του Ιεχονίου, τον Σεδεκία.

Κατά την Τρίτη περίοδο της δράσεως του Προφήτη Ιερεμίου, το 594 π.Χ., απεσταλμένοι των Ιδουμαίων, Αμμωνιτών, Τύρου και Σιδώνος, παρακάλεσαν τον Σεδεκία να συμμαχήσουν κατά των Βαβυλωνίων. Οι ψευδοπροφήτες κηρύσσουν ότι τα ιερά σκεύη του ναού που είχαν κλαπεί θα επιστραφούν. Ο Ιερεμίας αντιτίθεται και συμβολικά θέτει ζυγό στον τράχηλό του, για να δηλώσει ότι θα είναι δούλοι του Ναβουχοδονόσορ.

Ο ψευδοπροφήτης Ανανίας σπάζει το ζυγό πάνω στον τράχηλο του Ιερεμία, για να τονίσει την αποτίναξη του ζυγού των Βαβυλωνίων. Ο Ιερεμίας απαντά: «Έσπασες ξύλινους ζυγούς; Σιδερένιους θα θέσει ο Θεός στον τράχηλό σας».

Ο Σεδεκίας τήρησε συνετή πολιτική προς τους απεσταλμένους των άλλων περιοχών και ενέκρινε την γνώμη του Προφήτη Ιερεμία. Όμως, κατά το 588 π.Χ., ο φαραώ της Αιγύπτου Ουαφρής επαναστατεί κατά των Βαβυλωνίων. Το φρόνημα των Ιουδαίων αναπτερώνεται και λαμβάνουν και αυτοί μέρος στην επανάσταση αυτή. Ο Ιερεμίας τους αποτρέπει από το να συμμαχήσουν με τους Αιγυπτίους κατά των Βαβυλωνίων.

Οι Ιουδαίοι δεν υπακούν και επαναστατούν. Ο Ιερεμίας επιμένει ότι η πόλη των Ιεροσολύμων θα καταστραφεί. Οι άρχοντες τον ρίχνουν σε λάκκο βορβορώδη, διότι με τον τρόπο που ο Προφήτης ομιλούσε παρέλυε τα χέρια των πολεμιστών. Με την επέμβαση όμως του Αβδεμέλεχ αποσύρεται από τον λάκκο. Η πόλη των Ιεροσολύμων καταλαμβάνεται και ο βασιλέας Σεδεκίας συλλαμβάνεται, τυφλώνεται και οδηγείται στη Βαβυλώνα. Η πόλις παραδίδεται στις φλόγες.

Κατά την τέταρτη περίοδο της δράσεώς του, ο Ιερεμίας, μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ, αποφασίζει να διαμείνει πλησίον του Γοδολίου. Τον Γοδολία, ο βασιλέας Ναβουχοδονόσωρ εγκαθιστά κυβερνήτη της Ιουδαίας. Μετά από λίγο, όμως, ο Γοδολίας δολοφονείται και ο Ιουδαϊκός λαός, φοβούμενος την τιμωρία από τους Βαβυλωνίους, αποφασίζει να απέλθει στην Αίγυπτο παρά την γνώμη του Ιερεμίου και την εντολή του Θεού.

Χωρίς την θέλησή του, παίρνουν μαζί τους και τον Ιερεμία, ο οποίος κηρύττει και στην Αίγυπτο. Προλέγει την εισβολή του Ναβουχοδονόσωρ, η οποία και έγινε. Εκεί οι Ιουδαίοι περιπίπτουν σε ειδωλολατρία. Ο Προφήτης επέρχεται και πάλι εναντίον αυτών. Εκείνοι όμως δεν υπακούουν και ο Προφήτης προλέγει την καταστροφή τους.

Ο Προφήτης Ιερεμίας λιθοβολήθηκε από τους συμπατριώτες του στην πόλη Τάφνα της Αιγύπτου ή απήχθη μαζί με τον Βαρούχ αιχμάλωτος από τον βασιλέα Ναβουχοδονόσωρ σε κάποια εισβολή του στην Αίγυπτο το 568 π.Χ., ως λέγει κάποια Ραββινική παράδοση.

Η Σύναξη αυτού ετελείτο στο ναό του Αποστόλου Πέτρου, που ήταν κοντά στην Μεγάλη Εκκλησία.

Το βιβλίο του Προφήτη Ιερεμία στην Παλαιά Διαθήκη δεν παρουσιάζει μόνο υψηλές θρησκευτικές ιδέες, αλλά κυρίως μια ζωηρή θρησκευτική προσωπικότητα, διότι ο Ιερεμίας δεν κήρυττε μόνο, αλλά ζούσε την διδασκαλία αυτή με τόση επιμονή, ώστε όχι μόνο ο θάνατός του υπήρξε μαρτυρικός, αλλά και ολόκληρη η ζωή του ήταν ένα διαρκές μαρτύριο. Η διδασκαλία του Προφήτη Ιερεμία αφορούσε, α) τον άνθρωπο, β) τον Θεό και γ) το λαό του Θεού. Κέντρο και των τριών αυτών είναι η καρδιά, η βάση της προσωπικότητας του ανθρώπου.

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Εκ γαστρός ηγιάσθης τη προγνώσει του Κτίσαντος, και προφητικής επληρώθης εκ σπαργάνων συνέσεως, εθρήνησας την πτώσιν Ισραήλ, σοφέ Ιερεμία εν στοργή, διά τούτο ως Προφήτην και Αθλητήν, τιμώμεν σε κραυγάζοντες, δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω χορηγούντι διά σού, ημίν τα κρείττονα.

ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΘΩ ΣΤΟΝ ΝΥΜΦΙΟ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΣΕΣ ΛΕΡΕΣ ΚΑΙ ΒΡΩΜΙΕΣ;

Στη φτωχή προσευχή μου ἀπόψε, θερμοπαρακάλεσα τόν Οὐράνιο Βασιλέα καί Πατέρα μου, νά μοῦ σβήσῃ ἀπό τό ποινικό τῆς ψυχῆς μου ὅ,τι ἔχω γράψει μέ τίς ἀπροσεξίες μου.
Τά δάκρυά μου, ἄς πέσουν ἐπάνω στά γραμμένα ἁμαρτήματά μου καί ἄς τά σβήσουν.
Θεέ μου, κάνε μου, κάνε μου αὐτή τή μεγάλη χάρη καί ἐλεημοσύνη καί ἐξάλειψε τό ἄπειρο πλῆθος τῶν μικρῶν καί μεγάλων ἁμαρτιῶν μου.

Ἔκλαψα πολύ γιά τίς κηλῖδες τοῦ ἐνδύματος τῆς ψυχῆς μου. Πῶς θά παρουσιασθῶ στόν Νυμφίο μου μέ τόσες λέρες καί βρωμιές;

Ἐλθέ, γλυκειά μου ἀπόλαυσις, ὁ Θεός μου, καί σκήνωσε στην καρδιά μου καί καθάρισέ την ἀπό κάθε τι τό βρώμικο και ἀξίωσέ με νά ὀσφρανθῶ τήν θεία εὐωδία τῆς ὑπεραγνώστου Φύσεώς Σου Τό νοητό Φῶς Σου μέ κάμνει νά χύνω ἄφθονα δάκρυα, γιατί τό Φῶς Σου εἶναι ἡ δόξα τῆς ὑπεραρρήτου καί ὑπεραγνώστου Φύσεώς Σου, πού αὐτή μέ θέλγει τρομερά.

Πότε θά Σέ ἰδῶ, χαρά μου! Θά περιμένω μέ ὑπομονή. Εὐχαριστῶ, Ἀγάπη μου καί Πατέρα μου.

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτη»

ΕΜΕΙΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ,Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΜΩΣ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΑΙΤΙΑ

 

Το πρόβλημα με την πορνεία δεν είναι η επιθυμία για ένωση, αλλά το αποτέλεσμα, το πού καταλήγει και γιατί.
Η πόρνη «αγαπούσε πολύ».Δεν είναι αμαρτία η εσωτερική κίνηση και η δίψα για ένωση, αλλά όταν αυτή καταλήγει στο υπόγειο.
Εκεί δηλαδή που ο έρωτας δεν επιστρέφει και δεν μεταμορφώνεται σε αγάπη, αλλά καταλήγει νεκρός.
Τότε υπάρχει πρόβλημα.Γι’ αυτό στον γάμο ο έρωτας βρίσκει το δικό του λιμάνι.
Πολύ απλά διότι υπάρχει ο Χριστός μέσα στην ένωση με τον άνθρωπό μου.
«Στην ουσία η αμαρτία είναι δίψα που για τη σβήσεις πηγαίνεις σε λάθος πηγή.»

Μην κατηγορούμε τις πόρνες.Δυστυχώς τις καταδικάζουμε διότι βλέπουμε ότι πάει με κάποιον χωρίς να ξέρουμε το γιατί και τι ζητάει η καρδιά της να καλύψει.
Εμείς βλέπουμε το αποτέλεσμα, ο Χριστός όμως πάει στην αιτία.
Γι’ αυτό μας λέει να μην κρίνουμε, διότι την αιτία και την προαίρεση κάθε ψυχής δεν τη γνωρίζουμε.

Mην ξεχνάμε : «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» (Ιωάννης 8: 7).
Έχουν σφοδρή εσωτερική κίνηση για ένωση, οι γυναίκες αυτές.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δίψα για ολοκλήρωση και ζητούν ζωντάνια, αλλά η πραγμάτωση αυτού του κενού γίνεται με ένα άλλο κενό.
Γενικά, κάθε κίνηση πάθους χρειάζεται να στραφεί όχι σε κάτι άλλο, αλλά σε Κάποιον άλλον για να αντλήσει νοηματοδότηση και ολοκλήρωση. Η πόρνη αλλάζει πυξίδα, δεν αλλάζει η εσωτερική της δίψα.
Απλά, δεν πάει πλέον να πιει δηλητήριο, αλλά ύδωρ αθανασίας.
Εκεί που γνωρίζει τον Χριστό, αντί για θηρευτής ανδρών, γίνεται θηρευτής Αγιότητας.
Αυτά τα φοβερά, τα περίεργα, τα παράλογα και παράδοξα κάνει η σχέση με τον Χριστό.
Να μην σου αλλάζει αυτό που είσαι, αλλά αυτό που κάνεις και τότε αυτό που είσαι γίνεται κάτι άλλο, μεταμορφώνεται και αγιάζεται.
Όταν μπεις σε σχέση με τον Χριστό αλλάζει ο τρόπος του υπάρχειν στη ζωή σου.
Πλέον η ύπαρξή σου έχει αναφορά σε Κάποιον και όχι σε κάτι και αυτός ο Κάποιος δεν είναι τυχαίος, είναι Αυτός που σε έπλασε.
Εκεί όλα αλλάζουν.

Ο Οίκος του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης τα λέει όλα: Θέλει κότσια να μισήσεις τα έργα της αμαρτίας και να ακολουθήσεις τον Χριστό: «Ἡ πρῴην ἄσωτος Γυνή, ἐξαίφνης σώφρων ὤφθη, μισήσασα τὰ ἔργα, τῆς αἰσχρᾶς ἁμαρτίας, καὶ ἡδονὰς τοῦ σώματος, διενθυμουμένη τὴν αἰσχύνην τὴν πολλήν, καὶ κρίσιν τῆς κολάσεως, ἣν ὑποστῶσι πόρνοι καὶ ἄσωτοι, ὧνπερ πρῶτος πέλω, καὶ πτοοῦμαι, ἀλλ’ ἐμμένω τῇ φαύλῃ συνηθείᾳ ὁ ἄφρων, ἡ πόρνη δὲ γυνή, καὶ πτοηθεῖσα, καὶ σπουδάσασα ταχύ, ἦλθε βοῶσα πρὸς τὸν Λυτρωτήν. Φιλάνθρωπε καὶ οἰκτίρμον, ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν ἔργων μου ῥῦσαί με.»
Το θέμα δεν είναι απλά να προσκυνάμε και να ομολογούμε τον Χριστό αλλά να θέλουμε να αλλάξουμε με τον Χριστό και η ομολογία θα είναι η φανέρωση του προσώπου Του στην καθημερινότητά μας.

π.Σπυρίδων Σκουτής

ΠΑΘΗ!

 

...ΚΑΙ ΜΕ ΛΥΧΝΑΡΙΑ ΦΩΤΕΙΝΑ ΝΑ ΤΟΝ ΥΠΟΔΕΧΘΕΙΤΕ

 

-Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ,ἐβγᾶτε ὅλες ἔξω
καὶ μὲ λυχνάρια φωτεινὰ νὰ τὸν ὑποδεχθεῖτε.

Ἅρπαξαν τότε ξαφνικὰ τὰ πήλινα λυχνάρια ,
μὰ οἱ μισὲς ἀπὸ αὐτὲς λάδι σταλιὰ δὲν εἶχαν.

-Ὠιμέ! τῆς ἀφροσύνη μας καὶ τῆς ἀμυαλοσύνης,
τὸ λάδι μας τελείωσε καὶ τώρα ποῦ θὰ βροῦμε;

Μὰ οἱ ἄλλες νιὲς ,σὰν ἤξεραν, τὸ ξαφνικὸ προλάβαν
καὶ ἀπ’τὰ δοχειάκια τοὺς γιομίζουν τὰ καντήλια.

-Δὲν μᾶς ἐδίνετε καὶ μᾶς κι’ἔτσι νὰ βολευτοῦμε;
-Ὀλίγο λάδι ἔχουμε ,γιὰ ὅλες μας δὲν φτάνει,
ἐὰν ἐδώσουμε καί σας, φιτίλι δὲν ἀνάβει.

Πηγαίνετε στὴν ἀγορὰ κι’ἐκεῖ λάδι ζητῆστε
καὶ σὰν τὸ βρῆτε κι’ἔρθετε, ἐμβεῖτε εἰς τὸν Γάμο.

Καὶ πήγαν’εἰς τὴν ἀγορὰ μὰ ὅλα κλειστὰ τὰ βρῆκαν,
κι’ἔμποροι ἐφώναζαν καὶ λέγανε σὲ τοῦτες,
-Ἀφῆστε καὶ κοιμόμαστε καὶ μὴν μᾶς ἐνοχλεῖτε,
μόνο ἐλᾶτε τὸ πρωϊ καὶ λάδι ὅσο θέτε.

Κι’ἔτσι γυρίσαν ἄπρακτες καὶ φῶς μαζὶ δὲν εἶχαν
καὶ σὰν κουτσούρια σκοτεινὰ χτυπούσανε τὴν θύρα.
-Ἀνοῖχτε Νύμφη καὶ Γαμπρὲ στὸν Γάμο σας να’ρθοῦμε.

Μὰ μία φωνὴ ἀκούστηκε,βαριὰ ὅπως ἡ μπόρα.
-Δὲν σᾶς γνωρίζω,φύγετε καὶ ἄλλο μὴν χτυπᾶτε,
γιατί σὲ τούτη τὴν χαρὰ μόνο τὸ φῶς χωράει.»