Ευλογία Βασιλόπιτας της Ι.Μ. Πειραιώς

 

Τη Βασιλόπιτα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς για το Νέο Έτος 2026, ευλόγησε σήμερα, Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2025, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος.

Παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, Πολιτικών, Πολιτειακών, Δικαστικών, Στρατιωτικών Αρχών και Σωμάτων Ασφαλείας, επισήμων, κόσμου, αλλά και των κληρικών και συνεργατών της τοπικής μας Εκκλησίας, ο Σεβασμιώτατος σημείωσε, μεταξύ άλλων, ότι ο νέος χρόνος αποτελεί ευκαιρία πνευματικής ανανέωσης και προσωπικής μεταμόρφωσης, ευχαριστώντας, παράλληλα, όλους για το πνεύμα ενότητας και συνεργασίας. Ευχήθηκε υγεία, ειρήνη και δύναμη, υπογραμμίζοντας ως σκοπό της ζωής την πορεία προς την αιωνιότητα και την ταύτιση του ανθρώπινου θελήματος με το θέλημα του Θεού.

«Με την Χάρη του Κυρίου μας, μας προσφέρεται από τον αδιάστατο χρόνο», «μία νέα περίοδος χρόνου, ο καιρός, για την προσωπική μας τελείωση, για την προσωπική μας μεταστοιχείωση, για την προσωπική μας πνευματική ανοικοδόμηση», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, εκφράζοντας ταυτόχρονα τη βαθιά του ευγνωμοσύνη «γιατί εδώ στον Πειραιά έχουμε κατορθώσει να είμαστε μια οικογένεια. Όλοι ενωμένοι στο αυτό πνεύμα και στην αυτή πίστη».

«Εύχομαι ο παναρμόνιος ύμνος της αγάπης μας, της αλληλοπεριχώρησης, της ενότητός μας, να ακουστεί και πάλι αυτόν τον καινούριο χρόνο. Να δώσει ο Θεός υγεία πνευματική, ηθική, σωματική. Να δώσει ο Θεός ειρήνη, να δώσει ο Θεός τη δύναμη, να αντιπαλέουμε όλα τα σκοτεινά που πλησιάζουν τον κόσμο μας και την εποχή μας», πρόσθεσε.

Τέλος, επισημαίνοντας πως «ο προορισμός μας είναι η αιωνιότητα, είναι η υπέρβαση των χρόνων και των καιρών, είναι η κοινωνία με τον Πανάγιο Δημιουργό της Ζωής, τον Αΐδιο και Αιώνιο Θεό και η ταύτιση της προσωπικής μας θελήσεως με τη δική Του παναγία Θέληση», υπογράμμισε ότι «σκοπός της ζωής μας είναι να αποκτήσουμε το ίδιο ήθος, κατά τα ανθρώπινα δυνατά βέβαια πλαίσια, με Εκείνον ο Οποίος μας αγάπησε τόσο πολύ, ώστε χάρισε στην ιστορία και στην οικουμένη δύο παλάτια: τον φτωχικό στάβλο των αλόγων ζώων, την απέριττη φάτνη και τον πονεμένο Σταυρό».

«Καλό έργο, καλή συνέχεια και εύχομαι και την καινούργια χρονιά να έχουμε την ενότητά μας μέσα στο σύνδεσμο της ειρήνης και της αγάπης. Χρόνια πολλά και ευχαριστώ θερμώς», είπε καταλήγοντας.

Νωρίτερα ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Πειραιώς, Ιεροκήρυκας της τοπικής μας Εκκλησίας και προϊστάμενος του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Πειραιώς Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Ψωίνος, ανέγνωσε την Πρωτοχρονιάτικη Ποιμαντορική Εγκύκλιο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, με την προτροπή του οποίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προικονήσσου κ. Ιωσήφ παρέδωσε δύο (2) επιταγές από το Ταμείο Υποτροφιών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς σε νέους που εισήχθησαν σε Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και εφέτος, πρωτοχρονιάτικα κάλαντα και τραγούδια απέδωσαν η Φιλαρμονική του Δήμου Πειραιά και η Αδελφότητα Κρητών Πειραιά «Η ΟΜΟΝΟΙΑ».

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Μια παράδοξη συνύπαρξη χαράς, ελπίδος και πόνου...

 

 Βρισκόμαστε τώρα μπροστά σ' έναν αδιόρατο κίνδυνο: Να βάλουμε σε γιορτινές κορνίζες τις συνταρακτικές αλή­θειες ζωής, που αποκαλύπτει το χριστιανικό ευαγγέλιο, να μετατρέψουμε το ορόσημο για τη λύ­τρωση του ανθρωπίνου γένους, τη Γέννηση του Σωτήρος, σε γραφική εορτή μιας καταναλω­τικής κοινωνίας, όπου ανταλλάσσουμε μηχανικά αόριστες ευχές.

  Μια χαρούμενη αποδοχή τού χριστουγεννιάτικου μηνύματος δεν οδηγεί σε κάποια μεταφυσική φυγή από την άμεση, σκληρή πραγματικότητα της ζωής μας. Τα ευαγγελικά αναγνώσματα της εορτής δεν περιγράφουν μόνο τη δοξολογική συμμετοχή των αγγέλων, τη λατρευτική προσκύνηση των ποιμένων και των μάγων. Παράλληλα καταγράφουν την παγερή αδιαφορία του περιβάλλοντος, το ανυποψίαστο της κοινωνίας μέσα στην οποία γεννιέται ο Χριστός, η μοναδική ελπίδα του κόσμου. Αποκαλύπτουν μια παράδοξη συνύπαρξη χαράς, ελπίδος και πόνου. Δεν μιλούν μόνο για ειρήνη, αλλά και για την αμείλικτη δίωξη, που αρχίζει εναντίον του Ειρηνοποιού από τα νηπιακά του χρόνια.

 Η αλλοπρόσαλλη μορφή του Ηρώδη, με τις παρανοϊκές φοβίες του και την αδίστακτη σκληρότητά του, παραμένει αιώνιος συμβολισμός της εξουσίας των κατά καιρούς ισχυρών, που επιδιώκει να εξαφανίσει τους ανυπεράσπιστους αθώους. Έτσι το ευαγγελικό «μή φοβείσθε» αποκτά όλη την τραγική ένταση, αλλά και τη λυτρωτική δύναμή του, καθώς είναι στηριγμένο σε ζεύγη αντιθέσεων: 

Το αθώο παιδί μπροστά στην ανώνυμη αδιαφορία και την επώνυμη τυραννία. Ο «Άρχων ειρήνης» αντιμέτωπος με την εγωκεντρική, απάνθρωπη εξουσία.

 Και όλες αυτές οι αντιθέσεις τονίζουν ακόμη περισσότερο το μήνυμα: «Ἰδού γάρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην». Υπάρχει ελπίδα, ακόμη κι όταν βρισκόμαστε σε σκληρές δοκιμασίες και ζοφερές συνθήκες καταπιέσεων και παρακμής. Τον τελευταίο λόγο στην Ιστορία, την προσωπική, τη συλλογική και την παγκόσμια, δεν τον έχουν οι πονηροί σχεδιασμοί μίσους, εγωισμού, βίας και αδικίας, αλλά η αγάπη του Τριαδικού Θεού, που αποκαλύπτεται με την ενανθρώπηση του θείου Λόγου. Γι’ αυτό δικαιούμεθα να απολαμβάνουμε τη χαρά εν ελπίδι.

+Αναστάσιος (Γιαννουλάτος)Αρχιεπίσκοπος Τιράνων

Το μόνο δώρο που αξίζει να πάρεις φέτος

 

Μητροπολίτη Σιγκαπούρη και Νοτίου Ασίας Κωνσταντίνου

Μη ψάχνεις αλλού. Το βαθύτερο μήνυμα των Χριστουγέννων είναι η δυνατότητα να ζήσουμε ως πρόσωπα, όχι ως άτομα. Ως ύπαρξη που βρίσκει την πληρότητά της στη συνάντηση με τον άλλο. Η φάτνη δεν είναι μόνο ένα σημείο αναφοράς, αλλά ένας δρόμος ζωής. Μας καλεί να αφήσουμε τη φαινομενική «ασφάλεια» της μοναξιάς μας και να διακινδυνεύσουμε τη ζωή μας μέσα στη «σχέση».

Αυτή είναι η αλήθεια. Όχι μια «γιορτή» στο ημερολόγιο, αλλά η αποκάλυψη της δυνατότητας να υπάρξουμε με τρόπο όντως ελεύθερο. Στη φάτνη της Βηθλεέμ, ο Θεός δεν μας «σώζει» από μακριά μας - καλεί να Τον συναντήσουμε, να Τον αναγνωρίσουμε στο πρόσωπο του άλλου. Και αυτή η συνάντηση είναι η αρχή της αιωνιότητας.

Και, μεταξύ μας… Αυτό είναι το μόνο δώρο που αξίζει να πάρεις φέτος. Όλα τα άλλα είναι τυλιγμένα σε κορδέλες που ξεφτίζουν. Αυτό, όμως, μένει.

Κάλαντα Πρωτοχρονιάς Ολύμπου Καρπάθου

 

Κάλαντα Χίου Πρωτοχρονιάς

Αν πραγματικά πιστεύεις, όλα διορθώνονται!

 

~ Πριν από μερικές δεκαετίες ο μετέπειτα διάσημος γαλλορουμάνος θεατρικός συγγραφέας Ευγένιος Ιονέσκο επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Άγιον Όρος.

Εκεί συνέβη το εξής περιστατικό, όπως ο ίδιος το διηγήθηκε σε συνέντευξή του στο περιοδικό Paris match πριν από αρκετά χρόνια:

«Είχα γεννηθεί σε ορθόδοξη οικογένεια και ζούσα στο Παρίσι. Είκοσι πέντε χρονών, γνήσιος νέος της κοσμικής εποχής του τότε Παρισιού. Μου ήρθε η ιδέα να επισκεφθώ το Άγιον Όρος λόγω της θέσης που είχε -και έχει βέβαια- ως τόπος ασκήσεως στην ορθόδοξη Εκκλησία. Και εκεί, μου ήρθε ακόμη μία σκέψη στο μυαλό: να εξομολογηθώ. Επήγα λοιπόν και βρήκα ένα ιερομόναχο -πνευματικό. Τί του είπα; Τα συνηθισμένα αμαρτήματα ενός κοσμικού νέου πού ζει χωρίς γνώση Θεού. Ο Ιερομόναχος, αφού με άκουσε, μου είπε:

-Στον Χριστό πιστεύεις παιδί μου;

-Ναι, ναι, λέει ο Ίονέσκο. Πιστεύω πάτερ. Άλλωστε είμαι βαπτισμένος χριστιανός ορθόδοξος.

-Βρε παιδάκι μου, του λέει εκείνος ο διακριτικός πνευματικός, πιστεύεις, το αποδέχεσαι πλήρως, ότι ο Χριστός είναι ο Θεός και δημιουργός του κόσμου και δικός μας;

Τα έχασα, λέει ο συγγραφέας. Γιατί πρώτη φορά με έβαζε ένας άνθρωπος μπροστά σ’ αυτό το ερώτημα, στο οποίο έπρεπε να απαντήσω με ειλικρίνεια και να πάρω θέση. Όχι απλώς αν πιστεύω ότι κάποιος έφτιαξε τον κόσμο. Αλλά ότι αυτός ο Θεός, ο δημιουργός του κόσμου, έχει να κάνει με μένα. Και εγώ έχω προσωπική σχέση μαζί του! Του απάντησα:

-Πιστεύω πάτερ, αλλά βοηθήστε με να το καταλάβω καλά αυτό το γεγονός,

-Αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται».

Το περιστατικό αυτό υπήρξε η αιτία της μεταστροφής του Ιονέσκο, ο οποίος μέχρι τα βαθειά του γεράματα, όντας διάσημος και περιβόητος, έζησε ως ευλαβής και βαθειά πιστός ορθόδοξος χριστιανός.

Τα λόγια του αγιορείτη γέροντα «αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται» σημαίνουν ότι: η πίστη στο Χριστό δεν είναι μια αφηρημένη θεωρία ούτε «λόγια του αέρα».

-Πίστη στο Χριστό σημαίνει απόλυτη εμπιστοσύνη και υπακοή σε ένα συγκεκριμένο Πρόσωπο, που είναι ο Δημιουργός και ο Σωτήρας μου!

-Άρα πίστη στο Χριστό δεν είναι μόνο λόγια αλλά κυρίως είναι έργα συνειδητής μετανοίας και συνεχούς επιστροφής στο θέλημα του Χριστού και στην αγκαλιά του Χριστού, που είναι η Εκκλησία Του.

Η ΟΣΙΑ ΜΕΛΑΝΗ Η ΡΩΜΑΙΑ

 

---

Τη μνήμη της Οσίας Μελάνης της Ρωμαίας τιμά σήμερα, 31 Δεκεμβρίου, η Εκκλησία μας.

Η Οσία Μελάνη η Ρωμαία έζησε στα χρόνια που βασιλιάς ήταν ο Ονώριος. Οι γονείς της, ήταν ευγενείς και πλούσιοι, την πάντρεψαν σε μικρή ηλικία και απέκτησε δύο παιδιά. Όμως μεγάλες δοκιμασίες και πίκρες την περίμεναν. Την μητρική της καρδιά σπάραξε ο θάνατος των δύο παιδιών της.

Μετά από λίγο και εντελώς ξαφνικά, πέθανε ο σύζυγος της. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτα, χάνει και τους γονείς της. Οι στιγμές που περνά είναι πολύ δύσκολες. Ποιος θα την παρηγορήσει; Μα ποιος άλλος;

Ο Λόγος του Θεού, που λέει: «Τη έλπίδι χαίροντες, τη θλίψει υπομένοντες, τη προσευχή προσκαρτερουντες» (Προς Ρωμαίους, ιθ’ 12).
Δηλαδή, η ακλόνητη ελπίδα σας στα μέλλοντα αγαθά, να σας γεμίζει χαρά και να σας ενισχύει για να δείχνετε υπομονή στη θλίψη.

Και να επιμένετε στην προσευχή, συνεχίζει ο Λόγος του Θεού, από την οποία θα λαμβάνετε σπουδαία βοήθεια στις δύσκολες περιστάσεις της ζωής σας. Έτσι, και η Μελάνη, αδιάφορη για τις κοσμικές απολαύσεις, πήγε σε ένα εξοχικό της κτήμα, όπου αφοσιώθηκε στη μελέτη και την προσευχή.

Εκεί επίσης καλλιγραφούσε Ιερά βιβλία και τα έδινε να τα διαβάζουν οι πιστοί. Διέθεσε όλη της την περιουσία για την ανακούφιση των φτωχών και των ασθενών. Και αφού επισκέφτηκε πολλλά μέρη βοηθώντας τους πάσχοντες, κατέληξε στην Ιερουσαλήμ, όπου και παρέδωσε τη ψυχή της στο Κύριο, άρρωστη από πλευρίτιδα. Εύχομαι χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!

Απολυτίκιο:
Οσίως ανύσασα, των αρετών την οδόν, τω Λόγω νενύμφευσαι, ω Ανυσία σεμνή, και χαίρουσα ήθλησας, αίγλη δε απαθείας, λαμπρυνθείσα Μελάνη, ήστραψας εν τω κόσμω, αρετών λαμπηδόνας, και νυν ημίν ιλεούσθε, Χριστόν τον Κύριον.

Η κοσμική και πνευματική εργασία.

 

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Η εργασία, μέσα στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, δεν είναι απλώς ένα μέσο βιοπορισμού, αλλά τρόπος ζωής ευλογημένος από τον Θεό.

Ο Απ. Παύλος λέγει χαρακτηριστικά: «Εἰ τίς οὐ θέλει ἐργάζεσθαι, μηδέ ἐσθιέτω». Δηλαδή όποιος δεν θέλει να εργάζεται να μην τρώει κιόλας.

Από την αρχή της δημιουργίας, ο άνθρωπος τοποθετείται «ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς ἐργάζεσθαι καὶ φυλάσσειν αὐτόν»· η εργασία προηγείται της πτώσεως και φανερώνει τη συνεργία του ανθρώπου με τον Δημιουργό.

Όταν τελείται με ταπείνωση και ευχαριστία, γίνεται προσευχή σιωπηλή και ενέργεια ευάρεστη ενώπιον του Θεού.

Οι Άγιοι Πατέρες επαινούν την εργασία, διότι φυλάσσει τον άνθρωπο από την αργία, η οποία γεννά λογισμούς και πάθη. Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει ότι η εργασία παιδαγωγεί το σώμα και βοηθεί την ψυχή να διατηρείται σε εγρήγορση.

Ωστόσο, η Εκκλησία μας τοίζει με διάκριση ότι η εξωτερική – σωματική- εργασία, όσο ωφέλιμη κι αν είναι, δεν πρέπει να εκτοπίζει την εσωτερική, πνευματική εργασία.

Η κάθαρση της καρδιάς, ο αγώνας κατά των παθών, η μετάνοια, η προσευχή και η τήρηση των εντολών αποτελούν το ουσιώδες έργο του χριστιανού.

Όταν ο άνθρωπος απορροφάται υπερβολικά από τις μέριμνες και την κοσμική εργασία, κινδυνεύει να χάσει την ειρήνη της ψυχής και να λησμονήσει τον τελικό σκοπό της ζωής του.

Η εργασία τότε παύει να είναι ευλογία και γίνεται τροχοπέδη της πνευματικής προκοπής μας.

Γι’ αυτό χρειάζεται διάκριση: να εργαζόμαστε χωρίς όμως να παραμελούμε την προσευχή, τη μελέτη του λόγου του Θεού και τη συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.

Η αληθινή αρμονία επιτυγχάνεται όταν η βιοποριστική εργασία υποτάσσεται στην πνευματική και φωτίζεται από αυτήν.

Τότε κάθε κόπος μεταμορφώνεται σε ευλογία και κάθε στιγμή γίνεται ευκαιρία σωτηρίας.

Διότι ο άνθρωπος δεν προσκολλάται απλώς στα έργα των χεριών του – στα κοσμικά του κατορθώματα και στην εργασιακή του προαγωγή- , αλλά επενδύει στη μεταμόρφωση της καρδιάς του εν Χριστώ.

Αγωνιούμε πολλές φορές για τα θέματα της εργασίας μας.

Και ίσως όχι αδικαιολόγητα…

Μακάρι όμως να αγωνιούμε έτσι και για τα πνευματικά θέματα, κυρίως για την προσωπική μας πνευματική κατάσταση, για την οποία δυστυχώς δεν μεριμνούμε όσο θα έπρεπε.

Η Αλήθεια είναι ο Χριστός. Δεν είναι θέμα αριθμού

 

Θά πρέπει νά δοῦμε ἄν αὐτά πού λένε οἱ ἱερεῖς ἤ ἀρχιερεῖς εἶναι σύμφωνα μέ αὐτά πού λέει ἡ Ἐκκλησία διαχρονικά, 2000 χρόνια, οἱ Ἅγιοι Πατέρες καί ἡ Ἱερά Παράδοση. Δεν δικαιοῦνται δηλαδή a priori ὑπακοή οἱ κληρικοί. Ὄχι!

Βλέπετε, στά χρόνια τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, σχεδόν ὅλες οἱ τοπικές Ἐκκλησίες εἴχανε πλανηθεῖ. Εἴχανε πέσει στήν αἵρεση τοῦ Μονοθελητισμοῦ. Καί ἕνας ἁπλός μοναχός εἶχε ἀντιταχθεῖ, ὁ Ἅγιος Μάξιμος μέ τούς δύο μαθητές του, καί ὅλοι τοῦ λέγανε:

– Μά ἐσύ μέ ποιόν εἶσαι;.. σέ ποιά Ἐκκλησία ἀνήκεις πλέον τώρα, ἀφοῦ ὅλες οἱ Ἐκκλησίες λένε τά ἀντίθετα ἀπ’ αὐτά πού λές ἐσύ;.. Ἐσύ ἕνας ἁπλός μοναχός τώρα τά βάζεις μέ ὅλη τήν Ἐκκλησία;.. Ποῦ ἀνήκεις ἐσύ;…

Καί ἔλεγε ὁ Ἅγιος Μάξιμος:

– Ἐγώ εἶμαι στήν Ἐκκλησία γιατί εἶμαι μέ τήν ἀλήθεια. Ὅποιοι εἶναι μέ τήν ἀλήθεια αὐτοί εἶναι μέ τήν Ἐκκλησία, μέ τήν Ὀρθόδοξη ἀλήθεια, τό Ὀρθόδοξο δόγμα δηλαδή.

Γι’ αὐτό δέν πρέπει νά φοβόμαστε οὔτε νά δειλιάζουμε, γιατί ἡ ἀλήθεια εἶναι παντοδύναμη, γιατί ἡ Ἀλήθεια εἶναι ὁ Χριστός. Δέν εἶναι θέμα ἀριθμοῦ. Ἔστω καί ἕνας εἶναι Ἐκκλησία ὅταν εἶναι μέ τήν ἀλήθεια. Καί πάντα θά ὑπάρχει ἕνας, γιατί μᾶς τό ‘χει πεῖ ὁ Χριστός, ὅτι “πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς” (Ματθ. 16,18), τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ Ἐκκλησία θά ὑπάρχει πάντα. Πάντα θά ὑπάρχει ἔστω καί ἕνας Ὀρθόδοξος πού θά εἶναι Ἐκκλησία!

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Η ΑΓΙΑ ΑΝΥΣΙΑ

   

---

Τη μνήμη της Αγίας και Οσιομάρτυρος Ανυσίας εκ Θεσσαλονίκης τιμά σήμερα, 30 Δεκεμβρίου, η Εκκλησία μας.

 Η Αγία Ανυσία, έζησε επί αυτοκρατορίας Διοκλητιανού 298 μ.Χ. Καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη και ήταν θυγατέρα γονέων ευσεβών και πολύ πλουσίων.

Όταν πέθαναν οι γονείς της, η Αγία Ανυσία στάθηκε κυρία του εαυτού της. Ούτε τα πλούτη που κληρονόμησε τη μέθυσαν, ούτε η ορφάνια της την παρέσυρε. Αλλά με φρόνηση και εγκράτεια, προσπαθούσε πάντα να μαθαίνει «τι εστίν ευάρεστον τω Κυρίω».

Τι δηλαδή, είναι ευχάριστο και ευπρόσδεκτο στον Κύριο. Η ευσέβειά της αυτή, την έκανε γνωστή στους ειδωλολάτρες. Μια φορά λοιπόν, ενώ πήγαινε στην Εκκλησία, τη συνάντησε κάποιος ειδωλολάτρης στρατιώτης.

Αφού την έπιασε βίαια, την έσυρε στους βωμούς των ειδώλων και την πίεζε να θυσιάσει στους Θεούς.

Η Ανυσία ομολόγησε ότι πιστεύει στον Ένα και Αληθινό Θεό, τον Ιησού Χριστό, και Αυτόν αγωνίζεται να ευχαριστεί κάθε μέρα. Ο στρατιώτης εξαγριωμένος, άρχισε να βλασφημεί το Θεό και τότε η Αγία τον έφτυσε στο πρόσωπο. Ντροπιασμένος αυτός, έσυρε το σπαθί του και διαπέρασε τα πλευρά της. Έτσι η Αγία Ανυσία, παρέδωσε μαρτυρικά την ψυχή της στον Κύριο.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Οσίως ανύσασα, των αρετών την οδόν, τω Λόγω νενύμφευσαι, ω Ανυσία σεμνή, και χαίρουσα ήθλησας, αίγλη δε απαθείας, λαμπρυνθείσα Μελάνη, ήστραψας εν τω κόσμω, αρετών λαμπηδόνας, και νυν ημίν ιλεούσθε, Χριστόν τον Κύριον.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας: “Ό,τι έχουμε, το έχουμε από τον Θεό”

 

«Σε όλα να έχουμε το ταπεινό φρόνημα πως ό,τι κάναμε, το κάναμε, διότι μας το έδωσε ο Θεός. Ό,τι έχουμε, το έχουμε από τον Θεό.

Σου είπε ο λογισμός ότι με το χέρι σου βοήθησες; Ε, ωραία, το χέρι δεν σου το έδωσε ο Θεός;

Με το στόμα είπες καλό λόγο; Έσωσες κάποιον άνθρωπο με την καλή συμβουλή; Μη καυχιέσαι. Και τον λόγο και το στόμα σου τα έδωσε ο Θεός. Με τα πόδια έτρεξες και εξυπηρέτησες; Και τούτο του Θεού είναι. Με την καρδιά σου, με την εσωτερική σου φωνή και τον ενδιάθετο λόγο υμνολόγησες τον Θεό, ή σκέφτηκες αγαθό για τον Θεό και για τον πλησίον;

Η καρδιά και ο λόγος του Θεού είναι. Μήπως εσύ που γεννήθηκες το ήθελες; Ο Θεός σε έφερε στο «είναι». Αφού όλα είναι δώρα του Θεού και τον Θεό πρέπει να δουλεύουν, τότε εσύ τι προσφέρεις στον Θεό;»

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: “Εάν θέλεις να ζήσεις τον Θεό αληθινά…”

 

Εάν θέλεις να ζήσεις τον Θεό αληθινά, πρέπει να μπορέσεις να ζήσεις στη συγκεκριμένη οικογένεια στην οποία ανήκεις!

Να μπορείς να χαίρεσαι και να ζεις αυτόν που σε βρίζει, αυτόν που σε καταριέται, αυτόν που σε κλωτσάει, αυτόν που δε σε χωνεύει, αυτόν που σε μιλάει με τον αγριότερο τρόπο, αυτόν που σε ονειδίζει, αυτόν που το μαύρο το λέει άσπρο, αυτόν που τον κάμπο τον ονομάζει βουνό, αυτόν που παρεξηγεί το καθετί σε σένα.

Οφείλεις να βαστάζεις το ρήμα του πλησίον σου, γιατί ο καθένας θα σου μιλάει κατά τον πόνο του!

Όταν ανοίξει το στόμα του ο άλλος θα σου μιλήσει, όχι όπως σου πρέπει, αλλά ανάλογα με το τί έχει μέσα στην καρδιά του!

Εφόσον πονάει, εφόσον είναι άνθρωπος αγροίκος, αγενής, απερίτμητος τη καρδία, σκληρός, χωρίς αγάπη, χωρίς πνεύμα, χωρίς Θεό, έτσι θα σου μιλήσει.

Πρέπει να δέχεσαι τους ανθρώπους όπως είναι!

Εάν θέλεις να αλλάξει ο λόγος τους, η ζωή τους, το βλέμμα τους, η καρδιά τους, η στάση τους απέναντι σου, δεν πρόκειται να κάνεις τίποτε, αντίθετα θα εγερθούν πόλεμοι μέσα στην καρδιά σου, οι οποίοι θα σε κάνουν να λυπάσαι.

Πράγματι, ο πονεμένος άνθρωπος, ο μελαγχολικός, όποιος αντιδράει και παραπονιέται, αυτός ταλαιπωρείται, διότι δεν κατάλαβε πως ό,τι του είπε ή του έκανε ο άλλος ακριβώς αυτό του χρειάζεται!

Θα ήταν αμφίβολη η σωτηρία μας εάν ο άλλος δεν ήταν ακριβώς αυτό που είναι. Αντιθέτως, εάν δεν ανέχομαι τον άλλον, σκληραίνει η καρδιά μου και πονάει, οπότε γίνομαι ανισόρροπος.

ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 14000 ΝΗΠΙΩΝ ΥΠΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΝΑΙΡΕΘΕΝΤΩΝ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων 14.000 σφαγιασθέντων Νηπίων στη Βηθλεέμ τιμά σήμερα, 29 Δεκεμβρίου, η Εκκλησία μας.

 Όταν οι Μάγοι δεν επέστρεψαν στον Ηρώδη να του πουν που είναι ο Ιησούς Χριστός, ο πονηρός και πανούργος αυτός βασιλιάς σκαρφίστηκε άλλο σχέδιο για να εξοντώσει το Θείο Βρέφος. Είχε ακούσει ότι, σύμφωνα με τις Γραφές, τόπος γέννησης του Χριστού θα ήταν η Βηθλεέμ.

Επειδή όμως δε γνώριζε ποιος ήταν ο Ιησούς, αν βρισκόταν μέσα στη Βηθλεέμ ή στα περίχωρα της και επειδή συμπέρανε ότι το παιδί θα ήταν κάτω από δύο χρονών, έδωσε διαταγή να σφαγούν όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ και των περιχώρων της, μέχρι της ηλικίας των δύο ετών.

Η σφαγή έγινε ξαφνικά, ώστε να μη μπορέσουν οι οικογένειες να απομακρυνθούν με τα βρέφη τους. Και οι δυστυχισμένες μητέρες είδαν να σφάζονται τα παιδιά τους μέσα στις ίδιες τις αγκαλιές τους.

Η χριστιανική Εκκλησία, ανακήρυξε Άγια τα σφαγιασθέντα αυτά παιδιά, διότι πέθαναν σε μια αθώα ηλικία και υπήρξαν κατά κάποιο τρόπο οι πρώτοι μάρτυρες του χριστιανισμού. Μπορεί βέβαια να μη βαπτίστηκαν εν ύδατι, βαπτίστηκαν όμως, μέσα στο ίδιο ευλογημένο αίμα του μαρτυρίου τους. Τα λείψανα (ίσως μερικά) των Aγίων Νηπίων, βρίσκονται στην Kωνσταντινούπολη, στο Nαό του Aγίου Iακώβου του Αδελφοθέου, τον οποίον ανήγειρε ο Iουστίνος.

Απολυτίκιο:
Ως θύματα δεκτά, ως νεόδρεπτα ρόδα και θεία απαρχή, και νεόθυτοι άρνες, Χριστώ τω ώσπερ νήπιον, γεννηθέντι προσήχθητε, αγνά Νήπια, την του Ηρώδου κακίαν, στηλιτεύοντα και δυσωπούντα απαύστως, υπέρ των ψυχών ημών.

«Aνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς γνώσεως»

 

  Ἑορτάζοντες τὰ Χριστούγεννα, οὐσιαστικῶς ὁμολογοῦμεν καὶ δοξάζομεν τὸ μοναδικὸν ἀληθινὸν νόημα καὶ τὸν λόγον τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος, τῆς ἀνθρωπίνης σκέψεως, τῆς ἀνθρωπίνης αἰσθήσεως, τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς. 

  Διότι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς τοῦ Κυρίου Γεννήσεως «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως», τοῦ θείου νοήματος, καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν κόσμον μέχρι τῶν περάτων του, καὶ ἀπεκάλυψεν εἰς ἡμᾶς τὸ αἰώνιον νόημα καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἐν τῷ κόσμῳ ἀνθρώπου.

Ἅγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ (ΑΝΕΙΛΕΝ ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΑΣ)

 

 

«Τότε Ἡρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλεν πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλέεμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσεν παρὰ τῶν μάγων»  (Ματθ. 2, 16-17)

«Τότε ὁ Ἡρώδης, ἐπειδὴ εἶδε ὅτι ἐξαπατήθηκε ἀπὸ τοὺς μάγους, ἐθύμωσε πάρα πολὺ καὶ ἔστειλε καὶ ἐσκότωσε ὅλα τὰ παιδιὰ στὴν Βηθλεὲμ καὶ σέ ὅλα τὰ περίχωρά της ἀπὸ δύο ἐτῶν καὶ κάτω, σύμφωνα πρὸς τὸν χρόνο, τὸν ὁποῖο  ἐξακρίβωσε ἀπὸ τοὺς μάγους». 

            Γεμάτη η ανθρώπινη Ιστορία από τυράννους. Αυτός που έχει τη δυνατότητα να ηγεμονεύει, να έχει το μονοπώλιο της νόμιμης κρατικής βίας, να ελέγχει τους μηχανισμούς του κράτους, εύκολα μπαίνει στη λογική του ατομικού συμφέροντος και της χρήσης του λαού του ως θεράποντος, χωρίς να τον ενδιαφέρει το κοινό καλό, αν αυτό δεν ταυτίζεται με το δικό του. Χαρακτηριστικό των τυράννων τα μεγάλα έργα, ώστε ο κόσμος να ξεχνιέται βλέποντας μεγαλεία, τα οποία ευκολύνουν τη ζωή του ή γίνονται αφορμή δόξας για τον ισχυρό. Χαρακτηριστικό των τυράννων, εκτός της καταστολής, η χρήση του άρτου και  των θεαμάτων, ώστε να μπορούν να έχουν τον λαό ήσυχο, με καλυμμένες τις βιοτικές του ανάγκες ή να τον οδηγούν  στη λογική του να ξεχνιέται για όσα θα μπορούσε να έχει και δεν έχει.

            Στα χρόνια του ερχομού του Χριστού στον κόσμο υπήρχαν δύο τυραννίες. Η μία ήταν των Ρωμαίων. Αυτοί κυβερνούσαν τον γνωστό κόσμο με τη δύναμη των όπλων και της εξουσίας. Ήταν πάντοτε ένας στρατός κατοχής, στον οποίο η αντίσταση έμοιαζε μάταιη. Η δεύτερη τυραννία όμως ήταν αυτή του βασιλιά Ηρώδη, ο οποίος είχε ουσιαστικά την εξουσία στην Παλαιστίνη. Η τυραννία στηριζόταν στην ισχύ των όπλων και στην ανοχή των Ρωμαίων. Εφόσον ο Ηρώδης είχε τον λαό ήσυχο, οι Ρωμαίοι γιατί να μην τον ανέχονται; Ο Ηρώδης δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει τον ρωμαϊκό στρατό, κάνοντας τον εαυτό του ακόμη πιο μισητό στους συμπατριώτες του, από τη στιγμή που έβλεπαν ότι ο βασιλιάς τους δεν ήταν μόνο άδικος απέναντί τους, αλλά συνεργαζόταν και με τους εχθρούς τόσο του Θεού όσο και του λαού. Και ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα που έκανε ο Ηρώδης ήταν όταν θανάτωσε τα νήπια της Βηθλεέμ, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο  δεν θα κινδύνευε ο θρόνος του στο μέλλον από τον Χριστό.

«Μανείς», μας αναφέρει ο υμνογράφος της Εκκλησίας, για τον Ηρώδη. Έζησε ο Ηρώδης την μανία, την παραφροσύνη, την απόλυτη τρέλα να τα βάλει με ένα παιδί. Θανάτωσε και πλήθος άλλων παιδιών, ανυπεράσπιστων και αθώων, για να μην αισθανθεί ότι υπάρχει ο φόβος του σφετερισμού του θρόνου του. Σαν να επρόκειτο να ζήσει για πάντα. Σαν να μη ήταν ο εκλεκτός των Ρωμαίων. Σαν να μην είχε στα χέρια του τους μηχανισμούς του κράτους. Ένα παιδί, λιγότερο από δύο χρονών, ήταν η απειλή του. Δαιμονόπληκτος ο Ηρώδης εκτός από τύραννος. Παράφρων και ανόητος. Όμως στον νου του το παν ήταν η εξουσία του. Και η θανάτωση των νηπίων της Βηθλεέμ ήταν μία επίδειξη δύναμης, για να φοβηθούν όλοι, πραγματικοί ή κατασκευασμένοι από τον νου του σφετεριστές.

«Κοίτα τι μπορώ να κάνω!». Αυτό είναι το μήνυμα που ο Ηρώδης δίνει και στην εποχή μας. Όταν έχω τη δύναμη και την εξουσία στα χέρια μου, μπορώ να συντρίψω τους πάντας. Το ότι ο Χριστός έφυγε στην Αίγυπτο δεν θα μπορούσε να περάσει από τον νου του τυράννου. Το ότι τελικά, όσο και να αισθανόμαστε ικανοί για τα πάντα, να δοκιμάζουμε τα πάντα, να νομίζουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να μας σταματήσει, είναι η αυταπάτη μας, ιδίως στους καιρούς της έπαρσης. Η βασιλεία του Χριστού δεν ήταν και δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Και γι’ αυτό δεν θα εξαλειφθεί. Αυτό το μήνυμα ας είναι η παρηγοριά μας για την ανησυχία που νιώθουμε από κάθε μορφής τυραννία στους καιρούς μας. Δεν θα κρατήσει για πάντα. Πάντα ο Χριστός θα επανέρχεται. Η αγάπη. Η ελευθερία. Η αλήθεια. Και θα μας καλεί να τον συνοδεύσουμε με τον τρόπο της Εκκλησίας. Που είναι ακατάλυτος, όπως η γιορτή. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΔΙΣΜΥΡΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΠΟΥ ΚΑΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΝΙΚΟΜΗΔΕΙΑ

  

---

Τη μνήμη των Αγίων Δισμυρίων (20.000) μαρτύρων που κάηκαν στη Νικομήδεια τιμά σήμερα, 28 Δεκεμβρίου, η Εκκλησία μας.

Τον 4ο αιώνα μ.Χ., επί Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, οι χριστιανοί της Νικομήδειας ήταν αρκετά πολυπληθείς. Ο επίσκοπος Άνθιμος, άνδρας άξιος και με αυταπάρνηση, κοπίαζε νύχτα – μέρα για τις ψυχές των πιστών.

Η πρόοδος αυτή των χριστιανών κέντρισε το φθόνο των ειδωλολατρών αρχόντων και θέλησαν να εξοντώσουν τη χριστιανική Εκκλησία, προπάντων στα μεγαλύτερα και πολυπληθέστερα κέντρα της. Σχεδίασαν λοιπόν, ανήμερα Χριστούγεννα να κάνουν γενική σφαγή των χριστιανών της Νικομήδειας. Οι χριστιανοί είχαν μαζευτεί και πανηγύριζαν το κοσμοσωτήριο γεγονός της γεννήσεως του Χριστού. Ο επίσκοπος, μόλις πληροφορήθηκε ότι τους είχαν περικυκλώσει στρατός και όχλος ειδωλολατρών με όπλα και ρόπαλα, διέταξε να γίνει γρήγορα η κοινωνία των αχράντων Μυστηρίων. Έπειτα, βάπτισε τους κατηχουμένους, για να έχουν ασφαλή εφόδια στην αιώνια σωτηρία. Τότε οι ειδωλολάτρες έβαλαν φωτιά στο ναό, με αποτέλεσμα να καούν χιλιάδες πιστοί.

Το τραγικό αυτό γεγονός, αντί να μειώσει τον αριθμό των μελών της Εκκλησίας, αντίθετα τον πολλαπλασίασε και χαλύβδωσε ακόμα περισσότερο το ηθικό των πιστών. Έτσι και στην περίπτωση αυτή αποδείχθηκε περίτρανα αυτό που είπε η κεφαλή της Εκκλησίας Ιησούς Χριστός: «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθαίου, ιστ’ 18). Ο θάνατος δηλαδή και οι οργανωμένες δυνάμεις του κακού, δε θα υπερισχύσουν, ούτε θα κατανικήσουν την Εκκλησία, που είναι αιώνια και αθάνατη.

(Συναξαριακή πηγή, μαζί με τη μνήμη των πιο πάνω Μαρτύρων, αναφέρει και τη μνήμη των Αγίων Δημοσθένους, Δημοκλέους και Δημοκρίτου. Η ύπαρξη όμως των Αγίων αυτών είναι αμφίβολη, διότι τα ονόματά τους καθώς και βιογραφικά στοιχεία γι’ αυτούς δεν αναφέρονται από καμία Αγιολογική πηγή. Ίσως είναι οι ίδιοι και συγχέονται με τους ομώνυμους τους Μάρτυρες της 10ης Απριλίου).

Απολυτίκιον
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείον στράτευμα, πόλις αγία, περιούσιος λαός Κυρίου, ανεδείχθητε δισμύριοι Μάρτυρες, τη γαρ αγάπη αυτού δροσιζόμενοι, δια πυρός τον αγώνα ηνύσατε. Αλλ’ αιτήσασθε, ελέους σοφοί τον πρύτανιν, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Σχόλιο στο Ευαγγέλιο της Κυριακής (Κυριακή μετά την Χριστού Γέννησιν).

 

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, την Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα, μας φέρνει μπροστά σε ένα γεγονός συγκλονιστικό αλλά και βαθιά παρηγορητικό. Μας παρουσιάζει τη φυγή του Ιωσήφ, της Παναγίας και του Θείου Βρέφους στην Αίγυπτο. Μόλις οι Μάγοι αναχώρησαν, άγγελος Κυρίου φάνηκε στον Ιωσήφ και του είπε: «Σήκω, πάρε το παιδί και τη μητέρα του και φύγε στην Αίγυπτο, γιατί ο Ηρώδης ζητά να το σκοτώσει». Και ο Ιωσήφ, χωρίς να διστάσει, μέσα στη νύχτα, υπακούει και αναχωρεί.

Την ώρα εκείνη, αδελφοί μου, ξεκινά ο πρώτος διωγμός του Χριστού. Ο Ηρώδης, άνθρωπος σκληρός και φιλόδοξος, δεν αντέχει την ιδέα πως γεννήθηκε άλλος «βασιλιάς». Θολωμένος από τον φθόνο και τη φιλαρχία, δίνει τη φρικτή διαταγή να θανατωθούν όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ κάτω των δύο ετών. Σπαρακτική η εικόνα που περιγράφει ο ευαγγελιστής: «Φωνὴ ἐν Ῥαμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Ῥαχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς». Ένας ανείπωτος πόνος, μια τραγωδία που δείχνει πόσο σκοτεινή μπορεί να γίνει η καρδιά του ανθρώπου, όταν κυριαρχείται από τον εγωισμό.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή νύχτα, λάμπει η παρουσία του Θεού. Ο Ηρώδης οργανώνει, υπολογίζει, σχεδιάζει το κακό, αλλά ο Θεός επεμβαίνει. Ένας άγγελος, ένα όνειρο, μια υπακοή, και το Θείο Βρέφος σώζεται. Ο Ηρώδης νόμιζε ότι μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο σχέδιο του Θεού, και όμως, αποτυγχάνει οικτρά. Διότι, όπως και τότε, έτσι και πάντοτε, ο Θεός έχει τον τελευταίο λόγο στην ιστορία.

Το μήνυμα για μας είναι ξεκάθαρο: ο Θεός σώζει. Όταν μένουμε κοντά Του, κανένα σκοτάδι, καμιά απειλή, καμιά συκοφαντία ή αδικία δεν μπορεί να μας καταστρέψει. Ο Θεός δεν μας υπόσχεται ζωή χωρίς δοκιμασίες, αλλά μας βεβαιώνει ότι δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ μέσα σ’ αυτές. Είναι ο Θεός που μιλά «μυστικά», που καθοδηγεί, που προστατεύει, που σώζει στη σωστή ώρα.

Και όταν τελικά πέθανε ο Ηρώδης, ο άγγελος ξανά φανερώνεται: «Σήκω, πάρε το παιδί και τη μητέρα του, και πήγαινε στη γη του Ισραήλ». Ο Ιησούς επιστρέφει, κατοικεί στη Ναζαρέτ, και αρχίζει σιωπηλά το έργο Του. Ο Ηρώδης, ο ισχυρός, έχει πεθάνει. Ο Χριστός, το παιδίον το ταπεινό, ζει και θα βασιλεύει αιώνια.

Αδελφοί μου,

η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο κόσμος πάντοτε θα έχει «Ηρώδηδες»,ανθρώπους που διώκουν, που σκοτώνουν την αλήθεια, που θέλουν να σβήσουν τον Χριστό από τις καρδιές. Αλλά ο Χριστός πάντοτε θα νικά. Εκείνος που φυγαδεύτηκε σαν παιδί, γίνεται ο σωτήρας του κόσμου. Εκείνος που κινδύνευσε από τον φθόνο, γίνεται ο Κύριος της ζωής και του θανάτου.

Μην φοβόμαστε λοιπόν. Όποιο κι αν είναι το σκοτάδι, ο Χριστός είναι «ὁ Ναζωραῖος», ο Νικητής της ιστορίας. Εκείνος που δεν σκοτώνει, αλλά δίνει ζωή. Εκείνος που δεν εκδικείται, αλλά σώζει. Εκείνος που μένει αιώνια μαζί με όσους Τον εμπιστεύονται.

Ας Τον κρατήσουμε κι εμείς μέσα στη δική μας «Αίγυπτο», μέσα στις δυσκολίες, στις ανασφάλειες, στους φόβους μας. Ας υπακούσουμε όπως ο Ιωσήφ, ας Τον ακολουθήσουμε όπως η Παναγία, κι ας πιστέψουμε πως, όσο ο Χριστός είναι μαζί μας, κανένας Ηρώδης δεν μπορεί να μας αγγίξει.

Ἀμήν.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 28/12/2025-ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Β' 13-23

 

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀναχωρησάντων τῶν μάγων, ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ Ἡρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό. Ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς Ἡρῴδου, ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου. Τότε Ἡρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων, ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλε πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσε παρὰ τῶν μάγων. Τότε ἐπληρώθη τὸ ρηθὲν ὑπὸ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου λέγοντος· φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Ραχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν. Τελευτήσαντος δὲ τοῦ Ἡρῴδου ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ φαίνεται τῷ Ἰωσὴφ ἐν Αἰγύπτῳ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ πορεύου εἰς γῆν Ἰσραήλ· τεθνήκασι γὰρ οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχὴν τοῦ παιδίου. Ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ ἦλθεν εἰς γῆν Ἰσραήλ. Ἀκούσας δὲ ὅτι Ἀρχέλαος βασιλεύει ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας ἀντὶ Ἡρῴδου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἐφοβήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν· χρηματισθεὶς δὲ κατ᾿ ὄναρ ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς πόλιν λεγομένην Ναζαρέτ, ὅπως πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τῶν προφητῶν ὅτι Ναζωραῖος κληθήσεται.

Νεοελληνική Απόδοση

Όταν αναχώρησαν οι μάγοι, ένας άγγελος του Θεού παρουσιάστηκε στον Ιωσήφ στο όνειρό του και του είπε: «Σήκω αμέσως, πάρε το παιδί και τη μητέρα του και φύγε στην Αίγυπτο και μείνε εκεί ωσότου σου πω. Γιατί ο Ηρώδης όπου να’ ναι θα ψάξει να βρει το παιδί, για να το σκοτώσει». Ο Ιωσήφ σηκώθηκε αμέσως, πήρε το παιδί και τη μητέρα του και μέσα στη νύχτα έφυγε στην Αίγυπτο∙ εκεί έμεινε ώσπου πέθανε ο Ηρώδης. Έτσι εκπληρώθηκε ο λόγος του Κυρίου που είχε πει ο προφήτης: «Από την Αίγυπτο κάλεσα τον γιο μου». Όταν κατάλαβε ο Ηρώδης πως οι μάγοι τον εξαπάτησαν, οργίστηκε πάρα πολύ. Έστειλε τότε στρατιώτες και σκότωσαν στη Βηθλεέμ και στην περιοχή της όλα τα παιδιά από δύο χρονών και κάτω, σύμφωνα με τον χρόνο που εξακρίβωσε από τους μάγους. Έτσι εκπληρώθηκε ο λόγος του Κυρίου, που είχε πει ο προφήτης Ιερεμίας: «Ακούστηκε στη Ραμά κραυγή, θρήνος, κλάματα και στεναγμός βαρύς∙ για τα παιδιά της κλαίει η Ραχήλ και πουθενά δεν βρίσκει παρηγοριά, γιατί δεν υπάρχουν πια στη ζωή». Όταν, λοιπόν, πέθανε ο Ηρώδης, ένας άγγελος σταλμένος από τον Κύριο εμφανίστηκε στον Ιωσήφ σε όνειρο στην Αίγυπτο, και του είπε: «Σήκω πάρε το παιδί και τη μητέρα του και πήγαινε στη χώρα του Ισραήλ, γιατί πέθαναν όσοι ήθελαν να θανατώσουν το παιδί». Τότε ο Ιωσήφ σηκώθηκε, πήρε το παιδί και τη μητέρα του και γύρισε πάλι στη χώρα του Ισραήλ. Όταν έμαθε πως βασιλιάς της Ιουδαίας είναι ο Αρχέλαος, στη θέση του πατέρα του, του Ηρώδη, φοβήθηκε να εγκατασταθεί εκεί. Με θεϊκή εντολή όμως, που του δόθηκε στο όνειρό του, αναχώρησε για την περιοχή της Γαλιλαίας. Ήρθε λοιπόν, κι εγκαταστάθηκε στην πόλη Ναζαρέτ. Έτσι εκπληρώθηκε για τον Χριστό η προφητεία που έλεγε ότι θα ονομαστεί Ναζωραίος.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 28/12/2025-ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Β' 11-19

 

 

 Πρωτότυπο Kείμενο

Ἀδελφοί, γνωρίζω ὑμῖν τὸ εὐαγγέλιον τὸ εὐαγγελισθὲν ὑπ’ ἐμοῦ ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ ἄνθρωπον· οὐδὲ γὰρ ἐγὼ παρὰ ἀνθρώπου παρέλαβον αὐτὸ οὔτε ἐδιδάχθην, ἀλλὰ δι’ ἀποκαλύψεως Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἠκούσατε γὰρ τὴν ἐμὴν ἀναστροφήν ποτε ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ, ὅτι καθ’ ὑπερβολὴν ἐδίωκον τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπόρθουν αὐτήν, καὶ προέκοπτον ἐν τῷ ᾿Ιουδαϊσμῷ ὑπὲρ πολλοὺς συνηλικιώτας ἐν τῷ γένει μου, περισσοτέρως ζηλωτὴς ὑπάρχων τῶν πατρικῶν μου παραδόσεων. Ὅτε δὲ εὐδόκησεν ὁ Θεὸς ὁ ἀφορίσας με ἐκ κοιλίας μητρός μου καὶ καλέσας διὰ τῆς χάριτος αὐτοῦ ἀποκαλύψαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν ἐμοί, ἵνα εὐαγγελίζωμαι αὐτὸν ἐν τοῖς ἔθνεσιν, εὐθέως οὐ προσανεθέμην σαρκὶ καὶ αἵματι, οὐδὲ ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα πρὸς τοὺς πρὸ ἐμοῦ ἀποστόλους, ἀλλὰ ἀπῆλθον εἰς Ἀραβίαν, καὶ πάλιν ὑπέστρεψα εἰς Δαμασκόν. Ἔπειτα μετὰ ἔτη τρία ἀνῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα ἱστορῆσαι Πέτρον, καὶ ἐπέμεινα πρὸς αὐτὸν ἡμέρας δεκαπέντε· ἕτερον δὲ τῶν ἀποστόλων οὐκ εἶδον εἰ μὴ Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου.

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, πρέπει να ξέρετε, πως το ευαγγέλιο που σας κήρυξα εγώ δεν προέρχεται από άνθρωπο. Γιατί κι εγώ ούτε το παρέλαβα ούτε το διδάχτηκα από άνθρωπο, αλλά μου το αποκάλυψε ο Ιησούς Χριστός. Ασφαλώς έχετε ακούσει για τη διαγωγή μου όσον καιρό ανήκα στην ιουδαϊκή θρησκεία, ότι καταδίωκα με πάθος την εκκλησία του Θεού και προσπαθούσα να την εξαφανίσω. Και πρόκοβα στον ιουδαϊσμό πιο πολύ από πολλούς συνομήλικους συμπατριώτες μου, γιατί είχα μεγαλύτερο ζήλο για τις προγονικές μου παραδόσεις. Ο Θεός όμως με είχε ξεχωρίσει από την κοιλιά της μάνας μου και η χάρη του με είχε καλέσει να τον υπηρετήσω. Όταν, λοιπόν, ευδόκησε να μου αποκαλύψει τον Υιό του για να φέρω στους εθνικούς το χαρμόσυνο μήνυμα γι’ αυτόν, δε στηρίχθηκα σ’ ανθρώπινες δυνάμεις· ούτε ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα να δω εκείνους που ήταν απόστολοι πριν από μένα, αλλά έφυγα στην Αραβία, και ύστερα ξαναγύρισα στη Δαμασκό. Έπειτα, μετά από τρία χρόνια, ανέβηκα στα Ιεροσόλυμα να γνωρίσω από κοντά τον Πέτρο, κι έμεινα κοντά του δεκαπέντε μέρες. Άλλον απόστολο δεν είδα, παρά τον Ιάκωβο, τον αδερφό του Κυρίου.O

Για να καταλάβεις τί είναι Χριστούγεννα και τι νιώθεις πρέπει να μπεις στις παρακάτω θέσεις έστω εικονικά για να καταλάβεις…

 

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Σε μια εξομολόγηση δέχθηκα μια ερώτηση… Τι είναι Χριστούγεννα; Τι νιώθεις τα Χριστούγεννα;

Παίρνω το θάρρος να απαντήσω όχι Θεολογικά αλλά εκ καρδίας._

Αδελφέ μου για να καταλάβεις τί είναι Χριστούγεννα και τι νιώθεις πρέπει να μπεις στις παρακάτω θέσεις έστω εικονικά για να καταλάβεις..

Χριστούγεννα είναι το συναίσθημα που νιώθει μια γυναίκα όταν γεννά το παιδί της εκείνη ακριβώς την στιγμή που βλέπει το χαμόγελο του ιατρού και αντικρίζει για πρώτη φορά το παιδί της

Χριστούγεννα αδερφέ μου είναι το συναίσθημα ενός αστέγου εκείνη την στιγμή που όλα κλείνουν μέσα σε μια πόλη και ο κόσμος εξαφανίζεται να τον πλησιάζει κάποιος και να του προσφέρει την παρέα του.

Χριστούγεννα αδελφέ μου είναι όταν βρίσκεσαι μόνος σε ένα αυτοκίνητο έξω από νοσοκομείο που έχεις τον δικό σου άνθρωπο και προσεύχεσαι δυνατά για ένα θαύμα και εκείνη την στιγμή σου χτυπούν το παράθυρο και σου λένε έγινε θαύμα όλα θα πάνε καλά.

Χριστούγεννα αδελφέ μου είναι το συναίσθημα που νιώθεις όταν πηγαίνεις λαβωμένος και βρώμικος στον πνευματικό σου και φεύγεις σαν να σου έχει βάλει φτερά στην πλάτη σου.

Χριστούγεννα είναι όταν αντικρίζει, συναντά και αγκαλιάζει ο γονέας το παιδί του μετά από χρόνια ξενιτιάς.

Χριστούγεννα είναι όταν νιώθεις ένα βήμα πριν την ολική κατάρευση και έρχεται κάποιος και σου χτυπά την πλάτη και σου λέει όλα θα πάνε καλά, μαζί θα το
αντιμετωπίσουμε.

Χριστούγεννα είναι όταν είσαι πλούσιος και ξαφνικά σε μια δύσκολη στιγμή που τα λεφτά δεν μπορούν να βοηθήσουν έρχεται ο Θεός και σε ελεεί σαν το φτωχό που αγνοούσες.

Χριστούγεννα αδερφέ μου δεν είναι αυτά που έβλεπες ή έκανες, Χριστούγεννα είναι αυτά που ένιωθες πραγματικά.

Χριστούγεννα είναι η Γέννηση Του, η κοινωνία με Τον άστεγο Χριστό, το θαύμα, η κάθαρση, η συνάντηση, η αλληλοβοήθεια και η ελεημοσύνη.

Αυτά είναι τα Χριστούγεννα και αυτά πρέπει να νιώθεις. Χριστούγεννα θα πει αγάπη!

O AΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ο ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΣ

 

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Στεφάνου, του Αρχιδιακόνου και Πρωτομάρτυρος τιμά σήμερα, 27 Δεκεμβρίου, η Εκκλησία μας.

Ο Άγιος Στέφανος είχε αφιερώσει τη ζωή του στο κήρυγμα του Ευαγγελικού Λόγου και στη φιλανθρωπική δράση.

Για τη προσφορά και τις αρετές του τιμήθηκε από το Θεό με το Χάρισμα της Θαυματουργίας. Με το Χάρισμα αυτό θεράπευε ασθενείς και αποδείκνυε τη δύναμη του Χριστού. Με τη βαθιά θεολογική του κατάρτιση ανέτρεπε εύκολα τις απόψεις των Ιουδαίων για το έργο του Χριστού, προκαλώντας την οργή και το φθόνο τους.

Οι Ιουδαίοι, όμως, ήταν προκατειλημμένοι, εξαπέλυσαν συκοφάντες στο λαό, που διέδιδαν ότι άκουσαν το Στέφανο να βλαστημεί το Μωϋσή και το Θεό. Με αφορμή, λοιπόν, αυτές τις συκοφαντίες, που οι ίδιοι είχαν σκορπίσει, άρπαξαν με μίσος το Στέφανο και τον οδήγησαν μπροστά στο Συνέδριο, τάχα για να απολογηθεί.

Η απολογία του Στεφάνου υπήρξε πρότυπο τόλμης και θάρρους. Χωρίς να φοβηθεί καθόλου, εξαπέλυσε λόγια κεραυνούς εναντίον των Ιουδαίων. Και από υπόδικος, έγινε ελεγκτής και κατήγορος. Τότε ακράτητοι από το μίσος οι Ιουδαίοι, τον έβγαλαν έξω από την πόλη, όπου τον θανάτωσαν με λιθοβολισμό.

Εκεί φάνηκε και η μεγάλη συγχωρητικότητα του Στεφάνου προς τους εχθρούς του με τη φράση του: «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην». Δηλαδή, Κύριε μη λογαριάσεις σ’αυτούς την αμαρτία αυτή. Και έτσι μαρτυρικά και ένδοξα παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, τιμώντας τον Αυτός με το ένδοξο Στέφανο της Αγιότητας.

Αξίζει να σημειώσω εδώ, ότι: Ο Άγιος Στέφανος ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους μεταξύ των επτά διακόνων, που διάλεξαν οι πρώτοι χριστιανοί για να επιστατούν στις κοινές τράπεζες των αδελφών, ώστε να μη γίνονται λάθη, όπου τους χειροτόνησαν οι Άγιοι Απόστολοι. Παρόλο που η ευθύνη του επιστάτη για τόσους αδερφούς ήταν κουραστική ο Άγιος Στέφανος έβρισκε χρόνο και δύναμη για να κηρύττει το Ευαγγέλιο του Χριστού. Και όπως αναφέρει η Αγία Γραφή: «Στέφανος πλήρης πίστεως και δυνάμεως εποίει τέρατα και σημεία μεγάλα εν τω λαώ». (Πραξ. Αποστόλων, στ’8-15, ζ’1-60). Δηλαδή, ο Στέφανος, που ήταν γεμάτος πίστη και χάρισμα ευγλωττίας δυνατό, έκανε μεταξύ του λαού μεγάλα θαύματα, που προκαλούσαν κατάπληξη και αποδείκνυαν την αλήθεια του χριστιανικού κηρύγματος.

Ανάλυση ονόματος:
ΣΤΕΦΑΝΟΣ: (από το στέφανος) = ο αθλοφόρος, ο άξιος στεφάνου νίκης.

Απολυτίκιο:
Βασίλειον διάδημα, εστέφθη ση κορυφή, εξ άθλων ων υπέμεινας, υπέρ Χριστού του Θεού, Μαρτύρων Πρωτόαθλε Στέφανε συ γαρ την Ιουδαίων απέλεγξας μανίαν, είδες σου τον Σωτήρα, του Πατρός δεξιόθεν. Αυόν ουν εκδυσώπει αεί, υπέρ των ψυχών ημών.

Βλέπω βρέφος, καί ἀναγνωρίζω τόν Θεό μου...

 

«Ὅλα τὰ ἔθνη χειροκροτεῖστε»· ὅλα τὰ πέρατα τῆς γῆς, «ἐλᾶτε καὶ δέστε τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ»· κάθε τί πού ἀναπνέει ἂς αἰνέσει τὸν Κύριο»· «ὅλη ἡ γῆ ἂς προσκυνήσει»· 

κάθε γλώσσα ἂς τραγουδήσει· κάθε γλώσσα ἂς ψάλλει·

 κάθε γλώσσα ἂς δοξολογήσει παιδὶ-Θεόν, καὶ προαιώνιο· 

παιδὶ μικρὸ καὶ Πανάρχαιο· παιδὶ πού θηλάζει, καὶ δημιουργὸ τῶν ὅλων. 

Βλέπω βρέφος, καὶ ἀναγνωρίζω τὸν Θεό μου·

 βρέφος πού θηλάζει καὶ διατρέφει τὸν κόσμο·

 βρέφος πού κλαίει, καὶ χαρίζει στὸν κόσμο ζωὴ καὶ χαρὰ·

 βρέφος πού σπαργανώνεται, καὶ μὲ λυτρώνει ἀπὸ τὰ σπάργανα τῆς ἁμαρτίας· 

βρέφος στὴν ἀγκαλιά τῆς μητέρας, μὲ σάρκα πραγματικὰ μέ συνεχή παρουσία πάνω στὴ γῆ, καὶ ταυτόχρονα ὁ ἴδιος καὶ στοὺς κόλπους τοῦ Πατέρα, πραγματικὰ καὶ συνεχῶς στοὺς οὐρανούς.

Αὐτό τὸ παιδὶ εἶναι ἐκεῖνο γιὰ τὸ ὁποῖο ὁ Ἠσαΐας προφήτεψε λέγοντας: «θὰ γεννηθεῖ παιδὶ γιά μᾶς καὶ θὰ μᾶς δοθεῖ υἱός, πού θὰ ὀνομάζεται ἀγγελιοφόρος τῆς μεγάλης ἀποφάσεως (τοῦ Πατέρα), θαυμαστὸς σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρός, ἐξουσιαστής , ἀρχηγός τῆς εἰρήνης, πατέρας τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».

 Ἐφόσον λοιπὸν τὸ παιδὶ αὐτό εἶναι Θεὸς ἰσχυρός, τότε γι’ αὐτόν εἶπε ὁ Δαβίδ, «θὰ φανερωθεῖ ὁ Θεὸς τῶν θεῶν στὴ Σιών». Γιὰ τὸ παιδὶ αὐτό φωνάζει ὁ Ἱερεμίας, ὅτι «ὁ Θεὸς φανερώθηκε στὴ γῆ καὶ συναναστράφηκε τοὺς ἀνθρώπους».

 Αὐτό τὸ παιδὶ ὑμνοῦν οἱ ἄγγελοι· 

αὐτό προσκυνοῦν οἱ ἀρχάγγελοι· 

αὐτό τρέμουν οἱ ἐξουσίες· 

αὐτό δοξάζουν οἱ οὐράνιες δυνάμεις· 

αὐτό ὑπηρετοῦν τὰ Χερουβίμ·

 αὐτό θεολογοῦν τὰ Σεραφίμ. 

Αὐτό ὑπηρέτει ὁ ἥλιος· 

αὐτό ὑπηρετεῖ λειτουργικὰ ἡ σελήνη· 

σ’ αὐτό ὑπακούουν τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως· 

σ’ αὐτό ὑποτάσσονται οἱ πηγές.

  Αὐτό τὸ παιδὶ μόλις τὸ εἶδαν οἱ πύλες τοῦ ἅδη συντρίφτηκαν, ἐνῶ οἱ πύλες οἱ οὐράνιες ἄνοιξαν, καὶ ὁ ἅδης βλέποντάς το τρόμαξε. 

 Αὐτό τὸ παιδὶ κατάργησε τὸν θάνατο, τὸν διάβολο τὸν καταντρόπιασε· τὴν κατάρα τὴν κατάργησε, τὴ λύπη τὴν ἔπαυσε, τὸ φίδι τὸ συνέτριψε· τὸ μεσότοιχο τὸ γκρέμισε, τὸ πονηρὸ χειρόγραφο τῶν ἁμαρτιῶν τὸ ἔσχισε, τὴν ἁμαρτία τὴν πάτησε, τὴν πλάνη τὴν κατάργησε, τὴν κτίση τὴν ἀνάστησε. 

Αὐτό τὸ παιδὶ ἔσωσε τὸν Ἀδάμ, ἀνέπλασε τὴν Εὕα, προσκάλεσε τὰ ἔθνη, φώτισε τὸν κόσμο.

 ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Πῶς δηλαδή ἡ Παναγία μας γέννησε παιδί καί ταυτόχρονα εἶναι Παρθένος;;;

 

Μιά φορά ταξίδευα ἀπό τήν Ἀθήνα γιά τήν Θεσσαλονίκη μέ τό τραῖνο. .Δίπλα μου συνταξίδευαν καί 2-3 φοιτήτριες..

Μέ ἐρώτησαν νά τούς ἐξηγήσω τό μυστήριο τῆς ἀειπαρθενίας τῆς Θεοτόκου...Πῶς δηλαδή ἡ Παναγία μας γέννησε παιδί καί ταυτόχρονα εἶναι Παρθένος...
-Ἀκοῦστε, βρέ παιδιά μου, τούς εἶπα... 

Βλέπετε τώρα πού ταξιδεύουμε ὁ ἥλιος ρίχνει τίς ἀκτῖνες του στήν γῆ.Μία δεσμίδα ἀπ᾿ αὐτές μπαίνουν μέσα στό βαγόνι μας ἀπό τό τζάμι. .Χρειάζεται νά σπάσουν τό τζάμι γιά νά μποῦν μέσα;
-Ὄχι, πάτερ, δέν σπάζουν τό τζάμι.
-Ἔε, ἔτσι ἀκριβῶς συνέβη καί μέ τό μυστήριο τῆς ἀειπαρθενίας τῆς Παναγίας μας..

Μπῆκε μέσα της τό πῦρ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ἄφησε κατά τρόπο ἀνερμήνευτο ἔγκυον, χωρίς νά σπάσει τά δεσμά τῆς ἀειπαρθενίας της.

Ιερομόναχος Νικόλαος Γρηγοριάτης

Χριστούγεννα: Τώρα και πάντα

 

Ἡ γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ, τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως· ἐν αὐτῇ γὰρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες, ὑπὸ ἀστέρος ἐδιδάσκοντο, σὲ προσκυνεῖν, τὸν Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης, καὶ σὲ γινώσκειν ἐξ ὕψους ἀνατολήν, Κύριε δόξα σοι.

Χριστούγεννα:

Ο Θεός ανάμεσά μας!

Ο Θεός άνθρωπος!

Ο Θεός όπως εμάς!

Ποια γλώσσα μπορεί να περιγράψει το «μέγα της ευσεβείας μυστήριον»; «Θεός εφανερώθη εν σαρκί»(Α΄ Τιμ. 3,16).

Ποιος ανθρώπινος νους μπορεί να κατανοήσει το γεγονός της ενανθρώπησης;

Πώς να ερμηνεύσεις το δόγμα που λέει ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος και ότι οι δύο αυτές φύσεις ενώθηκαν «ατρέπτως και αναλλοίωτως, ασυγχήτως και αδιαιρέτως», στο ένα πρόσωπο του Θεανθρώπου;

Το κάθε μυστήριον – δόγμα δεν είναι ανθρώπινη επινόηση, γι’ αυτό και οδηγεί σε λογικό αδιέξοδο. Η αίρεση, ως προσπάθεια να το εξηγήσει με τη λογική, φυσικά και το κατανοεί. Αλλά είναι αίρεση κι άρα στερείται της Αλήθειας.

Η αποκάλυψη του μυστηρίου γίνεται από τον Θεό σε μας, για να ενωθούμε μαζί Του και να ζήσουμε θεανθρώπινα.

Το μυστήριο των Χριστουγέννων το ζούμε στην καρδιά μας, καθώς καθαρίζεται από τις κακίες και πονηρίες γινόμενη«χώρος του αχώρητου». Εκεί, με τη συγκατάθεσή μας, έρχεται ο Χριστός εν Πνεύματι Αγίω και μας κάνει κοινωνούς της ειρήνης και της χαράς Του.

Ας μη μεμψιμοιρούμε για τα προβλήματα και τις πιέσεις που δεχόμαστε από τη ζωή. Έχει ο Θεός την έννοια μας.

Ας μην μαραζώνουμε για τη μοναξιά – ψυχική και σωματική – που βιώνουμε. Ο Χριστός είναι μαζί μας.

Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο για γιορταστικά τραπέζια, οικογενειακές συνάξεις και δώρα. Είναι ευκαιρία για συνειδητοποίηση της μεγάλης δυνατότητας που μας δόθηκε: να ζήσουμε από το νυν αιώνα αυτό που θα ζούμε αιώνια με το Θεό και τους αγίους Του, τη χαρά της ενότητας και την πληρότητα της κοινωνίας.

Η εκκλησιαστική ζωή, ως συμμετοχή στα μυστήρια και ως συμμετοχή στις χαρές και λύπες των αδελφών μας, μας αποκαλύπτει τη χαρά του ουρανού: αυτό που όλοι μας, ενσυνείδητα ή ασυνείδητα, ζητούμε και θέλουμε.

Χριστούγεννα – Μυστήριο – Ζωή – Προσδοκία.

Χριστούγεννα: νυν και αεί.

Χριστούγεννα: Θεανθρώπινη εμπειρίας ζωής.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

H ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

(†) Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους
~ Βρισκόμαστε ακόμα στην εορτή των Χριστουγέννων, διότι και σήμερα, δεύτερη ημέρα της εορτής, Χριστούγεννα έχουμε. Αλλά ιδιαιτέρως η Εκκλησία μας τιμά σήμερα την Υπεραγία Θεοτόκο, δηλαδή το πρόσωπο εκείνο το οποίο περισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο συνήργησε στην Γέννηση του Σωτήρος μας Χριστού.
Γι’ αυτό η Εκκλησία μας σήμερα επιτελεί Σύναξη, συνάγει δηλαδή τους πιστούς. Συγκεντρώνονται οι Χριστιανοί για να προσφέρουν την θεία Ευχαριστία και να εορτάσουν εις τιμήν της Παναγίας μας και από ευγνωμοσύνη προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Επειδή όμως συμπίπτει σήμερα και η Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα, συνεορτάζεται και η μνήμη τριών προσώπων (*), τα οποία και αυτά είχαν μία άμεση σχέση με τον Κύριό μας.
Πρώτον, του Δαβίδ του βασιλέως και προφήτου, ο οποίος όχι μόνο προφήτευσε την έλευση του Κυρίου, αλλά ήταν και εκ των κατά σάρκα προγόνων του Κυρίου μας. Και όπως είχε προφητευθεί, από την κληρονομία και βασιλεία του βασιλέως Δαβίδ θα προερχόταν ο Μεσσίας.
Δεύτερον, του δικαίου Ιωσήφ, ο οποίος προστάτευσε την Υπεραγία Θεοτόκο και ήταν το όργανο εκείνο της θείας Προνοίας, για να οικονομήσει την πάναγνο Θεοτόκο και να την φυλάξει από τις κοινωνικές επιπτώσεις μιας αυστηρής και συντηρητικής κοινωνίας, όπως ήταν τα χρόνια εκείνα η κοινωνία, έναντι της εκ Παρθένου γεννήσεως. Διότι φυσικά ο κόσμος δεν εγνώριζε το μυστήριο και το υπέρ φύσιν της Γεννήσεως του Κυρίου, και συνεπώς η Κυρία Θεοτόκος, εάν ήταν άνευ ανδρός, θα κινδύνευε. Και, όπως φαίνεται, ο άγιος Ιωσήφ ήταν άνθρωπος μεγάλης αρετής, πραότατος, ειρηνικός, αγαθός, και βοήθησε πολύ στο να προστατευθεί και η Κυρία Θεοτόκος αλλά και το Θείο Βρέφος. Και ήταν υπάκουος στο θέλημα του Θεού, και όταν δι’ οπτασίας ο άγγελος του παρήγγελλε τούτο ή εκείνο, με απλότητα καρδίας ο άγιος Ιωσήφ το δεχόταν.
Και τρίτον, του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, ο οποίος ανήκει στους κατά σάρκα συγγενείς του Κυρίου. Διότι ο Κύριος, όπως γνωρίζουμε και αναφέρεται στα ιερά Ευαγγέλια, είχε και τέσσερεις αδελφούς. Όχι όμως αδελφούς εκ της Υπεραγίας Θεοτόκου –μη γένοιτο, διότι η Κυρία Θεοτόκος ήταν αειπάρθενος– αλλά επρόκειτο είτε περί εξαδέλφων του Κυρίου είτε περί τέκνων του Ιωσήφ από σύζυγο την οποία είχε πριν μνηστευθεί την Κυρία Θεοτόκο.
Εκ των τριών αυτών προσώπων, τα οποία εορτάζουμε σήμερα, φαίνεται ότι ο Κύριος έγινε πλήρης άνθρωπος και είχε συγγενείς. Ήταν όντως ο Υιός του ανθρώπου. Όχι μόνον ο Υιός του Θεού, αλλά και ο Υιός του ανθρώπου. Και εάν δεν ήταν ο Υιός του ανθρώπου, δεν θα μπορούσε να μας σώσει. Αλλά συγχρόνως ήταν και Υιός του Θεού. Και εάν δεν ήταν και Υιός του Θεού, πάλι δεν θα μπορούσε να μας σώσει. Μας σώζει, επειδή είναι Υιός του ανθρώπου και Υιός του Θεού. Αυτό το Μυστήριο του Θεανθρώπου Χριστού είναι το Μυστήριο της σωτηρίας μας, το οποίο τελεσιουργείται μέσα στην αγία μας Εκκλησία και το οποίο σήμερα –όψεις αυτού του Μυστηρίου– εορτάζουμε, εορτάζοντας τόσο την Κυρία Θεοτόκο, την Μητέρα του Χριστού μας, όσο και τους τρεις αυτούς δικαίους και αγίους άνδρες.
Ας ευχηθούμε να πρεσβεύουν για μας στον Κύριο με τις ισχυρές πρεσβείες τους, και ιδίως ο άγιος Ιωσήφ. Διότι υπάρχει παράδοση και αποκαλύψεις γι’ αυτό το θέμα, ότι ο άγιος Ιωσήφ έχει μεγάλη παρρησία στον Κύριο. Να πρεσβεύουν, ώστε και εμείς να είμαστε μάρτυρες της θείας Του Ενανθρωπήσεως εκ πείρας πνευματικής. Ο Χριστός να μην είναι για μας μία ιδέα, μία ιδεολογία, αλλά να είναι ο ζωντανός Θεάνθρωπος, με τον οποίο εμείς έχουμε καθημερινή συγγένεια, πνευματική οικειότητα, αίσθηση της παρουσίας Του και της αγάπης Του και της Χάριτός Του, και αυτό θα είναι και το νόημα της ζωής μας αλλά και η αληθινή χαρά της ζωής μας.
 Απολυτίκιον

Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ως βρέφος βαστάζουσα, εν ταις αγκάλαις Αγνή, τον πάντων δεσπόζοντα, σάρκα λαβόντα εκ σου, χαράς ώφθης πρόξενος, όθεν πάσα η κτίσις, ανυμνεί χαρμοσύνως, σήμερον Θεοτόκε, την φρικτήν σου λοχείαν πηγήν γαρ αθανασίας, κόσμω εκύησας.

Το Άγιο Δωδεκαήμερο – Από Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα – Η Σημασία του Δωδεκαημέρου

 

Το Δωδεκαήμερο, από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα (6 Ιανουαρίου), αποτελεί μια περίοδο μεγάλης σημασίας για την Ορθόδοξη Εκκλησία, γεμάτη θρησκευτική ευλάβεια και τελετουργίες που τιμούν τη Γέννηση του Χριστού και την Εορτή των Θεοφανείων.

Σημασία του Δωδεκαημέρου

Το Δωδεκαήμερο είναι μια περίοδος ενδοσκόπησης και πνευματικής ανανέωσης για τους πιστούς. Ξεκινά με τη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων, που γιορτάζει τη Γέννηση του Ιησού Χριστού και κορυφώνεται με την Εορτή των Θεοφανείων, που τιμά τη Βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Εκκλησία καλεί τους πιστούς σε προσευχή, μετάνοια, και έντονη συμμετοχή στις λατρευτικές εκδηλώσεις.

Οι εορτές του Δωδεκαημέρου υπενθυμίζουν στους πιστούς τη σωτηρία του ανθρώπου διά της ενανθρώπισης του Θεού και τη Θεία φώτιση που χαρίζει με τη Βάπτιση του Ιησού. Ολόκληρη η περίοδος χαρακτηρίζεται από τη χαρά της θείας παρουσίας και την ελπίδα που φέρνει η γέννηση του Σωτήρα.

Οι Ιερές Ακολουθίες και Αγρυπνίες

Η περίοδος του Δωδεκαημέρου είναι γεμάτη από λατρευτικές ακολουθίες και αγρυπνίες, που είναι ιδιαίτερα πνευματικά φορτισμένες.

Ξεχωρίζουν οι εξής:

1. Αγρυπνία των Χριστουγέννων: Η αγρυπνία της παραμονής των Χριστουγέννων είναι μία από τις πιο σημαντικές ακολουθίες της χρονιάς. Ο πιστός καλείται να παραμείνει σε εγρήγορση για την υποδοχή του Σωτήρα και να συμμετάσχει στην θεία Λειτουργία της μεγάλης ημέρας.

2. Λειτουργία των Χριστουγέννων: Η θεία λειτουργία της ημέρας των Χριστουγέννων είναι γεμάτη με ύμνους που εκφράζουν τη χαρά για τη γέννηση του Θεανθρώπου και τη σωτηρία που φέρει στον κόσμο. Ταυτόχρονα, εκφωνούνται ειδικές ευχές και προσευχές, και οι πιστοί συμμετέχουν στη Θεία Κοινωνία.

3. Αγρυπνία της Πρωτοχρονιάς: Η Πρωτοχρονιά είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Αγίου Βασιλείου, ενώ οι πιστοί συμμετέχουν σε αγρυπνία και εκκλησιαστική ευχαριστία για το νέο έτος.

4. Αγρυπνία των Θεοφανείων: Στις 5 Ιανουαρίου, η αγρυπνία των Θεοφανείων είναι μία από τις πιο σεβαστές ακολουθίες, καθώς συνδέεται με την κατάδυση του Ιησού στον Ιορδάνη ποταμό και την αρχή της αποστολής του. Ο πιστός καλείται να συμμετάσχει στην ολονύχτια προσευχή και στις ακολουθίες της Εορτής των Θεοφανείων.

Οι Γέροντες του Αγίου Όρους για το Δωδεκαήμερο

Οι γέροντες του Αγίου Όρους δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην πνευματική καλλιέργεια κατά τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου. Όπως επισημαίνουν, είναι μια περίοδος που ο πιστός καλείται να γεμίσει την καρδιά του με την ειρήνη και τη χαρά που φέρνει η Γέννηση του Χριστού και η φώτιση της ψυχής με την Βάπτιση του Κυρίου.

Ο Άγιος Παΐσιος, ο οποίος υπήρξε για πολλά χρόνια πνευματικός φάρος του Αγίου Ορους υπογραμμίζει τη σημασία του Δωδεκαημέρου να παραμείνει ο πιστός προσηλωμένος στην προσευχή και στη λατρεία, καθώς αυτές οι ημέρες είναι πλούσιες σε πνευματική χάρη. Ανέφερε ότι το Δωδεκαήμερο είναι η περίοδος κατά την οποία η εκκλησιαστική ζωή καλεί τον άνθρωπο να έρθει πιο κοντά στο Χριστό και να ζήσει με ταπεινότητα και αγάπη προς τον πλησίον.

Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, επίσης από το Άγιο Όρος, έλεγε ότι οι γιορτές του Δωδεκαημέρου μας θυμίζουν την ανάγκη της ενότητας και της συμφιλίωσης με τους άλλους, καθώς το μήνυμα του Χριστού είναι μήνυμα ειρήνης και αγάπης.

Άγιοι της Εκκλησίας και το Δωδεκαήμερο

Κατά τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου, η Εκκλησία τιμά πολλούς Αγίους, των οποίων τα βιογραφικά μαρτυρούν τη ζωή με το Χριστό και την πίστη στον Θεό.

Εκτός από τη Γέννηση του Χριστού, εορτάζονται και άλλοι σημαντικοί Άγιοι:

1. Άγιος Στέφανος (26 Δεκεμβρίου): Ο πρώτος μάρτυρας της Εκκλησίας, ο οποίος μαρτύρησε για την πίστη του στον Χριστό. Η εορτή του είναι μια υπενθύμιση της ανάγκης να είμαστε έτοιμοι να αντισταθούμε για την αλήθεια του Χριστού, όπως ο Άγιος Στέφανος.

2. Άγιος Βασίλειος ο Μέγας (1 Ιανουαρίου): Εορτάζεται με μεγαλοπρέπεια και θεωρείται ένας από τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας. Η ημέρα αυτή είναι αφιερωμένη στην αγάπη και τη φιλανθρωπία, καθώς ο Άγιος Βασίλειος ήταν γνωστός για την προσφορά του στους φτωχούς και την εκκλησιαστική του σοφία.

3. Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής (7 Ιανουαρίου): Η εορτή του τιμά τη ζωή και τη δράση του Αγίου Ιωάννη, ο οποίος ανέλαβε τον αγώνα για την προετοιμασία του δρόμου για την έλευση του Χριστού.

Το Δωδεκαήμερο είναι μια ιδιαίτερα σημαντική περίοδος για την Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς συνδυάζει τις μεγάλες εορτές της Γέννησης και Βάπτισης του Χριστού με τη σύναξη και την ευχαριστία του λαού του Θεού. Είναι καιρός αφιερωμένος στην πνευματική ανανέωση, την προσευχή και την εσωτερική αναζήτηση, και μας καλεί να ζήσουμε το νόημα της ειρήνης, της αγάπης και της θείας φώτισης. Οι διδασκαλίες των γερόντων του Αγίου Όρους και των Αγίων της Εκκλησίας αποτελούν φάροι φωτεινής καθοδήγησης για την πορεία μας προς την θεία χάρη.

Οδοιπορικό στην Μητρόπολη των Εορτών

 

Εορτή της Ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού μέσα από τους λόγους του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

---

 Ἅγ. Ἰωάννης ο Χρυσόστομος

Λόγος εἰς τὸ γενέθλιον τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

«Τί νὰ πῶ καὶ τί νὰ λαλήσω; Βλέπω ἐκείνη ποὺ γέννησε. Βλέπω κι Ἐκεῖνον ποὺ γεννήθηκε. Ἀλλὰ τὸν τρόπο τῆς γεννήσεως δὲν μπορῶ νὰ τὸν καταλάβω.

Ὅπου θέλει, βλέπετε, ὁ Θεός, νικῶνται οἱ φυσικοὶ νόμοι. Ἔτσι ἔγινε κι ἐδῶ• παραμερίστηκε ἡ φυσικὴ τάξη καὶ ἐνέργησε ἡ θεία θέληση.

Πόσο ἀνέκφραστη εἶναι ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ! Ὁ προαιώνιος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄφθαρτος καὶ ἀόρατος καὶ ἀσώματος, κατοίκησε μέσα στὸ φθαρτὸ καὶ ὁρατὸ σῶμα μας.

Γιὰ ποιὸ λόγο; Νά, ὅπως ξέρετε, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι πιστεύουμε περισσότερο σ᾿ ὅ,τι βλέπουμε παρὰ σ᾿ ὅ,τι ἀκοῦμε. Στὰ ὁρατὰ πιστεύουμε. Στ᾿ ἀόρατα ὄχι.

Ἔτσι δὲν πιστεύαμε στὸν ἀόρατο ἀληθινὸ Θεό, ἀλλὰ λατρεύαμε ὁρατὰ εἴδωλα μὲ μορφὴ ἀνθρώπων.

Δέχτηκε λοιπὸν ὁ Θεὸς νὰ παρουσιαστεῖ μπροστά μας μὲ ὁρατὴ μορφὴ ἀνθρώπου, γιὰ νὰ διαλύσει μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο κάθε ἀμφιβολία γιὰ τὴν ὕπαρξή Του.

Κι ὕστερα, ἀφοῦ μᾶς διδάξει μὲ τὴν αἰσθητὴ καὶ ἀναμφισβήτητη παρουσία Του, νὰ μᾶς ὁδηγήσει εὔκολα στὴν ἀληθινὴ πίστη, στ᾿ ἀόρατα καὶ ὑπερφυσικά.»

4 Λόγοι που επεξηγεί ο Ιερός Χρυσόστομος το φαινόμενο του άστρου:

«Διότι βεβαίως δεν ήταν αυτό ένα από τα πολλά άστρα, μάλλον *δεν ήταν καν άστρο*, όπως εγώ τουλάχιστον πιστεύω,
αλλά κάποια αόρατη δύναμη «άγγελος» που πήρε αυτή την μορφή. Έδινε την εντύπωση αυτή, ότι ήταν υπερφυσικό φαινόμενο,
πρώτα, από την πορεία του.

Όλα τα άστρα, τα βλέπουμε να ακολουθούν πορεία από τα ανατολικά προς τα δυτικά·
αυτό όμως κατευθυνόταν από βορρά προς νότο· διότι αυτή είναι η θέση της Παλαιστίνης σε σχέση με την Περσική χώρα.

Δεύτερον, αυτό είναι δυνατόν να το αντιληφθεί κανείς και από το χρονικό διάστημα, της εμφάνισής του.

Δηλαδή δεν φαινόταν κατά την νύκτα, αλλά μέρα-μεσημέρι, ενώ έλαμπε ο Ήλιος·
πράγμα το οποίο δεν είναι χαρακτηριστικό της δύναμης ενός άστρου, αλλά ούτε και της Σελήνης.

Τρίτον, από το γεγονός ότι εμφανιζόταν και κρυβόταν ξανά.
Διότι στον δρόμο προς την Παλαιστίνη φαινόταν ότι τους καθοδηγούσε· όταν όμως έφθασαν στα Ιεροσόλυμα, κρύφθηκε· έπειτα πάλι όταν άφησαν τον Ηρώδη, αφού του εξήγησαν τον λόγο για τον οποίον ήρθαν και επρόκειτο να φύγουν, εμφανίστηκε ξανά·
γεγονός το οποίο δεν έχει να κάνει με την κίνηση των άστρων, αλλά με κάποια έλλογη δύναμη.

Τέταρτον, από τον τρόπο που έδειχνε θα μπορούσε να το αντιληφθεί κανείς αυτό ξεκάθαρα.

Διότι δεν έδειχνε τον τόπο μένοντας επάνω· ούτε βέβαια ήταν δυνατόν σ’ αυτούς τους Μάγους, έτσι να το αντιληφθούν· αλλά το έκανε αυτό κατεβαίνοντας κάτω.

Πώς λοιπόν το άστρο, πες μου, έδειχνε τόπο τόσο στενό της φάτνης και της καλύβας,
εάν δεν κατέβαινε κάτω, αφήνοντας το ύψος εκείνο, και δεν στεκόταν πάνω από το κεφάλι του παιδιού;

Αυτό βεβαίως υπονοώντας και ο Ευαγγελιστής έλεγε: «ιδού, το άστρο οδήγησε αυτούς, μέχρις ότου ήλθε και στάθηκε πάνω από το σημείο όπου ήταν το παιδί».

Αποφθέγματα του Ιδίου Πατρός για το μεγάλο γεγονός της Ενανθρωπήσεως του Χριστού

Α) Αν θέλεις να τιμήσεις τη Γέννηση, μιμήσου την ταπείνωσή Του. 

Αν θέλεις να γιορτάσεις αληθινά, δέξε Τον μέσα στην καρδιά σου.

Ο Χριστός δεν ζητά χρυσάφι ή πολύτιμα δώρα, ζητά καθαρή ψυχή και καρδιά γεμάτη αγάπη. 

Δεν χρειάζεται λαμπρούς οίκους, αλλά πίστη και έλεος.

Β) Τί ἄλλο μένει νὰ πῶ??

Δημιουργὸ καὶ φάτνη βλέπω…

 Βρέφος καὶ σπάργανα… Λεχώνα παρθένα, περιφρονημένη.

 Φτώχεια πολλή… 

Ἀνέχεια πολλή…

Εἶδες ὅμως τί πλοῦτος μέσα στὴ μεγάλη φτώχεια??

Ὁ Πλούσιος ἔγινε φτωχὸς γιὰ χάρη μας. 

Δὲν ἔχει οὔτε κρεβάτι οὔτε στρῶμα.

Μέσα σὲ ταπεινὸ παχνὶ 

Τὸν ἔχουν ἀποθέσει…

Ὢ φτώχεια, πλούτου πηγή!

Ὢ πλοῦτε ἀμέτρητε, κρυμμένε μὲς στὴ φτώχεια!

Μέσα στὴ φάτνη κείτεσαι καὶ τὴν οἰκουμένη σαλεύεις.

Μέσα σὲ σπάργανα τυλίγεσαι καὶ σπᾶς τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας.

Λέξη ἀκόμα δὲν ἄρθρωσες καὶ δίδαξες στοὺς μάγους την θεογνωσία.

Γ) «Ο Χριστός γεννιέται σε σπήλαιο και τυλίγεται με σπάργανα. 

Ο Βασιλεύς των ουρανών κείτεται σε φάτνη. Γιατί; Για να μας διδάξει την ταπείνωση.

Εκείνος που κάθεται στον υψηλό θρόνο των Χερουβείμ, τώρα κείτεται σε ταπεινή φάτνη, για να σηκώσει εμάς από την πτώση μας και να μας κάνει να βρούμε την αληθινή δόξα μέσα στην ταπείνωση».

Ας Τον υποδεχθούμε με πίστη και ταπείνωση, για να γίνουμε συμπολίτες των αγίων και κληρονόμοι της αιώνιας ζωής.