Υπάρχει μια παλιά, σχεδόν ξεχασμένη αλήθεια που μας άφησε ο Άγιος Αυγουστίνος, μια «Γεωμετρία της Αγάπης» που μοιάζει με ψίθυρο παρηγοριάς.
Φανταστείτε, έλεγε, πως ο κόσμος είναι ένας απέραντος κύκλος.
Εμείς οι άνθρωποι είμαστε μικρές, διάσπαρτες κουκκίδες στην περιφέρειά του, που τρέχουμε λαχανιασμένοι να προλάβουμε τη ζωή.
Όσο μένουμε στις «άκρες», αγαπάμε τους άλλους μόνο για να γεμίσουμε τα δικά μας κενά.
Όμως στο κέντρο αυτού του κύκλου, εκεί που η σιωπή γίνεται φως, βρίσκεται ο Χριστός, η ίδια η πηγή της Αγάπης.
Το μυστικό που κάνει την ψυχή να ραγίζει από ανακούφιση, είναι ότι όσο πιο πολύ πλησιάζουμε προς το κέντρο, τόσο πιο κοντά ερχόμαστε ο ένας στον άλλον.
Ίσως γι’ αυτό πονάμε τόσο πολύ μερικές φορές.
Γιατί ζούμε στον παγωμένο θόρυβο του «εγώ», εκεί που οι αποστάσεις ανάμεσα στους ανθρώπους μοιάζουν με ωκεανούς.
Γι’ αυτό, ας αφήσουμε για λίγο την «πανοπλία» μας.
Όσο πιο αληθινοί γινόμαστε, τόσο λιγότερο φοβόμαστε.
Εκεί, στο κέντρο, οι ξένοι γίνονται αδέλφια και οι πληγές μας γίνονται παράθυρα για να μπει το φως.
Αυτός ο κόμπος στο λαιμό που νιώθουμε καμιά φορά, δεν είναι θλίψη.
Είναι το εσωτερικό μας ραντάρ που μας δείχνει τον δρόμο της επιστροφής.
Είναι η φωνή που μας λέει «Αγάπα και κάνε ό,τι θέλεις».
Γιατί αν βρεις το κέντρο σου, τον Θεό εντός σου, κάθε σου ανάσα θα είναι μια προσευχή καλοσύνης.
Για το 2026, εύχομαι να βρούμε το θάρρος να ξεκινήσουμε το ταξίδι προς τον πυρήνα.
Εκεί που κανείς δεν είναι μόνος.
Εκεί που η αγάπη δεν ζητάει, αλλά ξεχειλίζει.
Καλή και ευλογημένη χρονιά!
Ας επιστρέψουμε, επιτέλους, δυνατοί και όρθιοι, στην Αγάπη!
Maria Stathi
