Πώς το πικρό γίνεται γλυκό;

 

Μητροπολίτου Λεμεσοῦ Γέροντα Ἀθανασίου

Ὁ πόνος εἶναι μία ἐπιτυχία τοῦ διαβόλου ὅπως κι ὁ θάνατος. Ἤταν μία πρόσκαιρη ἐπιτυχία του κατά τοῦ ἀνθρώπου καί κατά τοῦ Θεοῦ. Ὅμως, ὁ Θεός δέν εἶναι δυνατόν νά νικηθεῖ ἀπό αὐτόν καί νά ματαιωθεῖ τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ἡ πρόνοια καί ἡ βούλησή Του. Ἔτσι, ὁ Θεός ἔκανε ἕνα κύκλο μεγαλύτερο ἀπ’ αὐτή τήν ἐπιτυχία τοῦ διαβόλου, καί αὐτό πού ἦταν ἐπιτυχία δική του - ὁ θάνατος καί ὁ πόνος καί ὁ κόπος καί ἡ φθορά κι ὅλ’ αὐτά – ἔρχεται ὁ Θεός πλέον, μετά τήν πτώση μας, καί μᾶς δίνει τή δυνατότητα αὐτό πού εἶναι κακό πράγμα, αὐτό πού εἶναι πικρό, νά τό μεταποιήσουμε σέ καλό.
Αὐτό πού εἶναι ξύδι, νά τό κάνουμε γλυκό κρασί, αὐτό πού εἶναι πικρό, νά τό κάνουμε γλυκό, αὐτό πού εἶναι φαρμάκι, νά τό κάνουμε φάρμακο.

Ποιό εἶναι τό μυστικό; Τό μυστικό εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὁ Χριστός εἶναι αὐτό τό «πράγμα», αὐτό τό φάρμακο, τό ὁποῖο ὅταν τό ρίξεις μέσα σ’ αὐτό τό ποτήρι τοῦ πόνου, γίνεται γλυκό ποτήρι. Ὅπως ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος, ὁ γλυκός πόνος. Πότε εἶναι γλυκός ὁ πόνος; Ὅταν μέσα σ’ αὐτόν βάλουμε τόν Χριστό. Καί τί σημαίνει αὐτό πρακτικά; Ἔρχεται μία ἀρρώστια καί μέ προσβάλλει, ἀνίατη καί φοβερή, πού θά μ’ ὁδηγήσει στόν θάνατο ἀναπόφευκτα. Ἄν ἀξιοποιήσω αὐτή τήν ἀρρώστια πνευματικά καί κάνω ὑπομονή, καί ὑπομένω αὐτό τό δύσκολο γιά μένα γεγονός, καί διατηρῶ τήν ἐλπίδα μου καί τήν πίστη μου στόν Θεό καί δέν γογγύσω κατά τοῦ Θεοῦ, δέν βλασφημήσω τό ὄνομα Του, δέν κινηθῶ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ μέ ὅλα αὐτά τά ὁποῖα μπορεῖ νά βγοῦν μέσα ἀπό τήν ψυχή μου, ἀλλά ἀντιμετωπίζω μέ προσευχή καί ὑπομονή τό γεγονός αὐτό, τότε αὐτή ἡ ἀσθένεια, ἡ ὁποία μ’ ὁδηγᾶ στόν θάνατο, κι ὁ θάνατος ὁ ἴδιος γίνεται γιά μένα ἕνα μεγάλο καλό, γιατί ἀντιμετωπίζω τά πράγματα ἔτσι γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.