Τη μια στιγμή λέω «τους συγχωρώ», και την άλλη πάλι η καρδιά μου βαραίνει.

Πάτερ μου,με κυνηγάνε οι λογισμοί, οι στενοχώριες, τα λόγια των ανθρώπων. Προσπαθώ να ηρεμήσω, μα δεν μπορώ. Τη μια στιγμή λέω «τους συγχωρώ», και την άλλη πάλι η καρδιά μου βαραίνει. Κάποτε είχα δύναμη, μα τώρα νιώθω πως έφυγε κι αυτή.

Και τότε ο ιερέας αποκρίθηκε:
«Παιδί μου, μη φοβάσαι. Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς βάσανα και χωρίς στενοχώριες. Όλους κάτι τους κυνηγάει σε αυτή τη ζωή. Μα καμιά φορά πρέπει να μάθεις να αγνοείς ό,τι σου κλέβει την ειρήνη. Μην κρατάς κάθε λόγο μέσα σου και μην αφήνεις τον θυμό να φωλιάζει στην καρδιά σου.Ο Θεός βλέπει τον αγώνα σου. Ηρέμησε λίγο, κάνε την προσευχή σου και άφησε τον χρόνο να περάσει. Η ψυχή δεν γαληνεύει με τη βία, αλλά με υπομονή και πίστη. Και να θυμάσαι: όποιος συγχωρεί αληθινά, πρώτα ελευθερώνει τον εαυτό του.»

Έτσι ο λαϊκός σώπασε λίγο, σκούπισε τα μάτια του και ένιωσε μέσα του μια μικρή παρηγοριά