Παρασκευή 22 Ιουνίου 2018

ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ...ΤΙ ΛΕΙΠΕΙ;ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ;



Γιατί δεν είμαστε καλά;Γιατί το ζητάμε το βάσανο κι όταν δεν το χουμε; Γιατί μιζεριάζουμε με το παραμικρό; Γιατί δεν χαιρόμαστε τις μικρές στιγμές,τα μεγάλα δώρα του Θεού;
Το χει συνήθειο ο άνθρωπος να ψάχνει προβλήματα. Ιδιαίτερα στην εποχή μας. Δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με την ανακωχή. με την ηρεμία με τις λιγότερες δυσκολίες.
Και αντιλαμβάνεται κανείς τούτο το αξιοπερίεργο. Στα μεγάλα και δύσκολα επιστρατεύει ο άνθρωπος όσες δυνάμεις έχει και δεν έχει,. Τα χάνει όμως στα μιρά. Πνίγεται στα ρηχά και στα εύκολα.
Θάλασσα λογισμών καταιγίδα σκέψεων και μετά ακόμη και το παραμικρό σε βρίσκει αδύναμο και σε νικά κατά κράτος.
Τι γίνεται λοιπόν, τι φταίει, τι λείπει;
Κι όμως οι Γεροντάδες μας είχαν ειδοποιήσει νωρίς.
Αν έχεις λύπη ο Χριστός σου λείπει. Πάρε το δρόμο της προευχής. Βάδισε τη στράτα της έννοιας για τις ανάγκες του άλλου. Δεν είσαι της γης ο πιο πονεμένος..
Βγες από σένα, Μην τα μετράς όλα με τα δικά σου τα μέτρα.
Μην πνίγεσαι με τους φόβους του μήπως ..
Κάνε το σταυρό σου και συνέχισε. Και τότε αντιλαμβάνεσαι πως τα προβλήματα που έφτιαξε το μυαλό σου είναι ένας μυρμηγκολέων.
Τι σημαίνει αυτό.. Βρυχάται σαν λιοντάρι και τρέμεις, μα όμως είναι ένα μικρό μυρμήγκι αδύνατο να σε νικήσει.
π. Εφραίμ Παναούση

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ


                Μία από τις πιο δύσκολες καταστάσεις στην καθημερινότητα του ζευγαριού είναι η ανάγκη να προχωρήσουν τα μέλη του σε συμβιβασμό, όταν διαφωνούν. Συμβιβασμός σημαίνει την συνειδητοποίηση ότι δεν έχει δίκιο μόνο η μία πλευρά, αλλά και η άλλη. Ότι πρέπει να υπάρξει μία ισορροπία, στην οποία και οι δύο θα αισθανθούν ότι παραιτήθηκαν από την εντέλεια του δικαίου τους, προκειμένου να γίνει ένα καινούργιο ξεκίνημα, δηλαδή να διασωθεί η αγάπη. Παράλληλα χρειάζεται η ωριμότητα και η νηφαλιότητα, διά των οποίων θα γίνει κατανοητό τι είναι σημαντικό και τι όχι, σε τι μπορεί να υπάρξει υποχώρηση και σε τι υπάρχει υπονόμευση της αξιοπρέπειας και της όντως αλήθειας. Αλλιώς, στο όνομα της αγάπης θα πρέπει να ισοπεδωθούν τα πρόσωπα, κάτι όμως που δεν θα φέρει μετάνοια, αλλά θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για νέες απαιτήσεις, δηλαδή για οριστική διάλυση της σχέσης.
                Ο συμβιβασμός προϋποθέτει ξεκάθαρες θέσεις. Όρια. Κόκκινες γραμμές. Αν θέλει το ζευγάρι να συνυπάρξει αληθινά, χρειάζεται και οι δύο να έχουν ορίσει μέσα τους τι αξίζει όντως να παλέψουν γι’  αυτό και τι δεν είναι τόσο σπουδαίο, τι μπορεί να παραχωρηθεί στον άλλο, όχι διότι θα ικανοποιήσει τον εγωισμό του, αλλά γιατί η αγάπη χρειάζεται να λαμβάνει υπόψιν τον άλλο. Όταν το ουσιώδες έχει διακριθεί από το λιγότερο σημαντικό, τότε αυτό πρέπει να καταδειχθεί. Να γίνει κατανοητό από την άλλη πλευρά. Να σταθμισθεί το «γιατί»  του. Και η απόφαση της αποδοχής του να είναι ολόψυχη, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις. Αν θέλω να συνυπάρξω μαζί σου, σε αποδέχομαι στα όρια που χαράσσεις και αντέχεις. Δεν μπορώ να σου διορθώσω τα όριά σου. Δεν μπορώ να ζητώ να υποχωρήσεις σ’  αυτά. Αν δεν γίνεται, τότε καλύτερα να τελειώνει μία σχέση η οποία δεν μπορεί να προχωρήσει.
                Ο συμβιβασμός προϋποθέτει παραίτηση από την απαίτηση στα μη ουσιώδη να γίνεται το θέλημά μας. Στα δευτερεύοντα η αγάπη προϋποθέτει ανοχή. Ο απόστολος Παύλος, στο ερώτημα αν πρέπει ένας χριστιανός/χριστιανή να παίρνει διαζύγιο από μία μη χριστιανή/ έναν μη χριστιανό, δίνει ξεκάθαρη απάντηση:  αν ο άλλος σέβεται την πίστη, τότε ας μη χωρίζουν. Αν όχι, τότε ας χωρίζουν. Το μείζον, η κόκκινη γραμμή είναι η πίστη. Τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα.
                Στους καιρούς μας τα ζευγάρια συνήθως περνούν κρίση ή χωρίζουν για επουσιώδη. Ίσως γιατί εξ αρχής δεν χάραξαν τις κόκκινες γραμμές τους, όταν γνωρίστηκαν, όταν αποφάσισαν να συνυπάρξουν, όταν δεν θέλησαν να ξεκαθαρίσουν γιατί προχωρούν στον γάμο, στην οικογένεια, τι είναι αυτό που τους ενώνει, σε τι πρέπει να κάνουν πίσω, τι δεν αλλάζει στον άλλο.  Έτσι προσποιούνται ότι συμβιβάστηκαν στα μεγάλα και ανοίγουν μέτωπα στα μικρά, τα καθημερινά. Μαλώνουν αφήνοντας δηλητήριο στην ατμόσφαιρα της σχέσης και τελικά οδηγούνται στην ρήξη για ασήμαντες αφορμές.
                Θέλει αγάπη ο συμβιβασμός. Θέλει σεβασμό. Θέλει επίγνωση του τι είναι ο άλλος και τι εμείς. Αλλιώς δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα φαίνεται ότι λύνει, διότι μεταθέτει χρονικά την ρήξη. Η συνύπαρξη στο ζευγάρι βεβαίως είναι θέμα επιλογής. Η ανάγκη δύσκολα γεννά αγάπη.
 Ένας καλός πνευματικός μπορεί να βοηθήσει στην διάκριση των ουσιωδών. Δεν μπορεί όμως να επιβάλλει συμβιβασμούς όταν «η αγάπη δεν είναι κραταιά ως θάνατος». Μείζων η αλήθεια.  
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΣΕΒΙΟΥ



Τη μνήμη του Αγίου Ευσεβίου τιμά σήμερα, 22 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ευσέβιος, έζησε στους ταραγμένους χρόνους που η Εκκλησία υπέφερε από τις κακοδοξίες του Αρείου. Αυτοκράτορας την εποχή εκείνη ήταν ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, ο οποίος υποστήριζε τη δυσεβή αυτή αίρεση και κατεδίωξε σκληρά όσους έφεραν αντιρρήσεις και αντιστάθηκαν στις προθέσεις του.
Ο Άγιος, ο οποίος ήταν επίσκοπος Σαμοσάτων διώχθηκε, υπέμεινε όμως με θαυμαστή καρτερία όλες τις κακουχίες και τις ταλαιπωρίες με την ελπίδα ότι η Ορθοδοξία θα εξέλθει στο τέλος νικήτρια. Όταν πέθανε ο αιρετικός και λαομίσητος Κωνστάντιος τον διαδέχθηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Ιουλιανός ο Παραβάτης ο οποίος θέλησε να επαναφέρει τη λατρεία των ειδώλων.
Ο Ιουλιανός εξαπέλυσε φοβερότερους διωγμούς κατά των χριστιανών. Τότε νέες διώξεις άρχισαν για τον Ευσέβιο πολύ χειρότερες από τις προηγούμενες. όμως ο Άγιος παρέμεινε το ίδιο ακλόνητος. Τα ίδια συνέβησαν και με τον αυτοκράτορα Ουάλη, ο οποίος ήταν και αυτός θερμός υποστηρικτής των Αρειανών.
Ο Άγιος για μία ακόμη φορά, κλήθηκε να υπερασπισθεί την καθαρότητα της ορθόδοξης πίστης. Για τους αγώνες του ο Ουάλης, τον απομάκρυνε από τον Επισκοπικό θρόνο του και τον εξόρισε σε κάποιο έρημο τόπο κοντά στον ποταμό Ίστρο. Μετά το θάνατο του Ουάλη ο Άγιος επανήλθε από την εξορία στην Επισκοπή του και άρχισε αμέσως την κάθαρση της επαρχίας του από τούς κακόδοξους αιρετικούς.
Κάποια ημέρα, το έτος 380 μ.Χ., που περνούσε έξω από το σπίτι μιας αιρετικής γυναίκας, εκείνη τον κτύπησε με μίσος στο κεφάλι με μία μεγάλη πέτρα και με αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο του Αγίου και τη μετάβασή του «από τα λυπηρότερα προς τα θυμηθέστερα και τα τερπνά».
Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Σοφίας του Πνεύματος, καταυγασθείς τω φωτί, τον λόγον ετράνωσας, της ευσέβειας ημίν, Ευσέβιε ένδοξε, συ γαρ ιεραρχήσας, ευσεβώς τη Τριάδι, ήθλησας θεοφρόνως, και την πλάνην καθείλες. Καί νυν Πάτερ δυσώπησον, σώζεσθαι άπαντας.

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2018

ΑΣΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ...




Εκεί που τα λόγια αδυνατούν να εκφράσουν αυτό που νιώθεις,
να πείσουν, να μεταπείσουν τον άλλον,
να τον βοηθήσουν να δει σωστά,
να αντιμετωπίσεις τις σκέψεις τις αρνητικές
που κατατρώνε την ψυχή του…
εκεί που ούτε εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου
να αντιδράσει στον συμφερτό των λογισμών,
στα παράπονα και στις κλάψες τις εγωιστικές…
εκεί άσε την Αγάπη να μιλήσει
χωρίς λόγια
με το πνεύμα της προσευχής, της ταπείνωσης και της ελπίδας
αναγνωρίζοντας την δική σου μικρότητα 
και “επιτρέποντας” στον Θεό να επέμβει
με τον τρόπο τον καλύτερο που μόνο Εκείνος γνωρίζει…
“Θέλεις να πεις κάτι στο παιδί σου;…
Πες στο στην Παναγία και Εκείνη θα του μιλήσει.
Τα λόγια τα πολλά χτυπούν στα αυτιά και φέρνουν αντιδράσεις
ενώ η προσευχή μιλάει κατευθείαν στην ψυχή
και μετατρέπει την διάθεσή της προς το αγαθό…”
(αγ. Πορφύριος)

O ANΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΘΡΟΙΣΜΑ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ



π. Γεώργιος Δορμπαράκης
᾽Ανεξάρτητα ἀπό ἐκείνους τούς δυστυχεῖς συνανθρώπους μας πού ἐνσυνείδητα ἔχουν ἐπιλέξει τόν δρόμοτῆς ἀνυπακοῆς στόν Θεό, ἡ ἐπισήμανση τοῦ Κυρίου: «οὐδείς δύναται δυσίν κυρίοις δουλεύειν», προκαλεῖ ῾φόβο᾽ καί στούς χριστιανούς.
Τό γεγονός ὅτι κάθε φορά εἴμαστε ὁλόκληροι στή δουλεία ἑνός κυρίου, εἴτε τοῦ Θεοῦ εἴτε τοῦ διαβόλου,  σημαίνει ὅτι δέν μποροῦμε νά ῾παίζουμε᾽ μέ τή ζωή μας καί τίς ἐπιλογές μας. Ἡ ἐπιπολαιότητα στήν πνευματική μας ζωή δέν εἶναι χωρίς συνέπειες.
Αὐτό πού κάνω κάθε φορά μέ ἐντάσσει στή μία ἤ στήν ἄλλη κατάσταση, δηλαδή  μέ προσδιορίζει συνολικά ὡς ἄνθρωπο. Γι᾽ αὐτό καί τρομάζει λίγο αὐτό πού ἀκούγεται συχνά ἀπό συνανθρώπους μας,  καί μάλιστα νέους, ὅτι σκοπό ἔχουν νά μαζεύουν στή ζωή τους ἐμπειρίες.
Ἡ κάθε ἐμπειρία καταλαβαίνουμε μέ τά παραπάνω λόγια τοῦ Κυρίου ὅτι δέν εἶναι ἀνώδυνη. ῎Αν δέν βρισκόμαστε στήν κατεύθυνση τῆς ὑπακοῆς στόν Θεό λειτουργοῦμε  ἀρνητικά, ἄρα μ’ ἕναν τρόπο δαιμονιζόμαστε!
Προφανῶς ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ἕνα ἄθροισμα ἐμπειριῶν, ἕνα σύνολο τεμαχίων δηλαδή, ἀλλά ἑνιαία ψυχοσωματική ὕπαρξη, ἡ ὁποία προσδιορίζεται κάθε φορά ὁλόκληρη, θετικά ἤ ἀρνητικά, ἀνάλογα μέ τό εἶδος τῆς ἐμπειρίας.

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΛΙΚΙΑ



Τη μνήμη του Αγίου Ιουλιανού από τη Κιλικία τιμά σήμερα, 21 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ιουλιανός ήταν από τη Διοκαισάρεια της Κιλικίας. Ο πατέρας του ήταν ειδωλολάτρης βουλευτής, αλλά η μητέρα του είχε προσχωρήσει στη χριστιανική θρησκεία. Γι’ αυτό και ανέθρεψε το γιο της Ιουλιανό σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου.
Ο Ιουλιανός αγάπησε τόσο πολύ τον εσταυρωμένο Κύριο, ώστε σε ηλικία 18 χρονών ομολόγησε με πολύ θάρρος την πίστη του στον έπαρχο Μαρκιανό, ενώ γνώριζε ότι τον περίμεναν άγρια βασανιστήρια.
Πράγματι, μόλις το άκουσε αυτό ο έπαρχος, διέταξε και τον έδειραν ανελέητα, και κατόπιν τον έριξαν στην πιο άθλια φυλακή. Έπειτα ο Μαρκιανός κάλεσε τη μητέρα του Ιουλιανού να επισκεφθεί το γιο της και να τον πείσει να αρνηθεί το Χριστό.
Η χριστιανή γυναίκα, όταν συνάντησε το νεαρό σπλάχνο της, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Προέτρεψε τον Ιουλιανό, να μείνει στο ύψος του χριστιανικού του φρονήματος και τον ενθάρρυνε να υπομείνει όλα τα μαρτύρια.
Έτσι και έγινε. Όταν έπαρχος ξανακάλεσε τον Ιουλιανό, αυτός με περισσότερο θάρρος ομολόγησε μπροστά του και πάλι το Χριστό. Εξοργισμένος τότε ο έπαρχος Μαριανός έκλεισε τον Ιουλιανό μέσα σε ένα σάκο με δηλητηριώδη φίδια και τον έριξε στο πιο βαθύ σημείο της θάλασσας, όπου μαρτυρικά ο Ιουλιανός παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό.
Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Μητρικαίς υποθήκαις μυστανωνούμενος, πανευκλεής στρατιώτης ώφθης Χριστού του Θεού, παντευχίαν μυστικήν περιζωσάμενος. όθεν καθείλες τον έχθρον, ως γενναίος αριστεύς, και ήθλησας θεοφρόνως, Ιουλιανέ θεόφρον, υπέρ ημών αεί πρεσβεύων Θεώ.

Τετάρτη 20 Ιουνίου 2018

ΕΜΠΙΣΤΕΥΣΟΥ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ,ΚΑΙ ΠΑΙΞΕ ΤΟΝ "ΡΟΛΟ" ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ...

Στο ταξίδι της ύπαρξης που ονομάζεται ζωή, καλούμαστε να λάβουμε πολλά και διαφορετικά μαθήματα. Ένα από αυτά, είναι να εκπαιδεύσουμε το «εγω» μας, να ξεπεράσει μια απίστευτη καταστροφική συνήθεια, εκείνη που θέλει όλα να τα ελέγχει και να τα γνωρίζει. Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό δεν είναι εφικτό, και ουτε προσφέρει κατι σημαντικό στην πνευματική μας ανάπτυξη. Και για να γίνει αυτό, δηλαδή να λυτρωθούμε από το βάσανο του απόλυτου ελέγχου, θα πρέπει να αποδεσμευτούμε από ολες εκείνες τις εικόνες και τα σενάρια που προβάλει ο νους μας για το "πως" θα έπρεπε να είναι τα πράγματα στην ζωή μας.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα από το να προβάλεις στο παρόν σου, το δικό σου «σωστό» σενάριο για το πως θα έπρεπε να εχουν γίνει τα γεγονότα, και να ματαιώνεσαι εως θανάτου όταν αυτό δεν συμβαίνει. Αυτό μαρτυρεί μια τεράστια δέσμευση από εικόνες, παραστάσεις, αντιλήψεις και προσδοκίες, που δεν αφήνουν τον παραμικρό χώρο ώστε να αναπτυχθεί εμπιστοσύνη στην ροή της ζωής και την πρόνοια του Θεού. 
Όταν μέσα σου θεωρείς και πιστεύεις με απόλυτο τρόπο, ότι για να είσαι ευτυχισμένος και ικανοποιημένος θα πρέπει η ζωή να ρέει σύμφωνα με αυτό που εσύ πιστεύεις οτι θα έπρεπε να συμβαίνει στο βίο σου ώστε όλα να είναι καλά, τότε εχεις καταδικάσει απόλυτα τον ευατό σου για δυο σημαντικούς λόγους: 
α) δεν μπορείς να δεις και να φανταστείς ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι που ο Θεός μέσα απο την ζωή σου δίνει αυτό που πράγματικά έχεις ανάγκη ως ύπαρξη. Οτι προσφέρονται κι άλλες λύσεις το ίδιο πρόβλημα ή αδιέξοδο. Δηλαδή το σενάριο της ζωής σου, θα μπορούσε να γραφτεί και διαφορετικά. Αυτό που φαντάζει στο νου σου ως το μόνο σωστό, μπορεί να είναι η απόλυτη καταστροφή σου. Αποδέξου ότι δεν μπορείς να τα ξέρεις όλα. 
β) ότι εάν έτσι απόλυτα σκέφτεσαι την ζωή σου, τότε αδυνατείς να διακρίνεις την παρουσία του Θεού, ο οποίος βηματίζει μέσα της, αλλά εσύ πιστεύεις ότι είναι μονάχα δικά σου τα βήματα. Κι όμως ο Θεός σκίζει και καίει πολλά σενάρια, μέχρι να βρει εκείνο που θα φανερώσει το ταλέντο, τα χαρίσματα και τις δυνατότητες σου. Εκείνο που σου πάει καλύτερα. Εάν θέλεις γίνεις πρωταγωνιστής στο μεγάλο «ρόλο» της ζωής σου, εμπιστεύσου τον σεναριογράφο….

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΜΕΘΟΔΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΑΤΑΡΩΝ



Τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Μεθοδίου του Επισκόπου Πατάρων τιμά σήμερα, 20 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Μεθόδιος έζησε κατά τον 6ο μ.Χ. αιώνα. Η σπάνια αρετή του και η μεγάλη μόρφωση που τον διέκρινε τον ανέβασαν στον επισκοπικό θρόνο των Πατάρων.
Σαν επίσκοπος, επεδίωκε να επιτελεί τέλεια τα καθήκοντα του. Ο φωτιστικός λόγος του, σε συνδυασμό με το άγιο παράδειγμα του, έτρεφε τις ψυχές των ανθρώπων του ποιμνίου του.
Ήταν ακοίμητος φρουρός του ορθοδόξου δόγματος και αποφασισμένος σε όλη του τη ζωή «φυλάσσειν τά δόγματα τά κεκριμένα υπό τών αποστόλων» (Πράξεις των Αποστόλων, ιστ’ 4).
Να φυλάττει, δηλαδή, τις αποφάσεις, που είχαν οριστικά κριθεί σαν μόνες ορθές από τους Αποστόλους. Γι’ αυτό και πέτυχε μετά από συστηματικό αγώνα να περιορίσει σημαντικά στην επαρχία του τους οπαδούς των λανθασμένων δοξασιών του Ωριγένη. Όμως, αυτοί οι λίγοι που έμειναν, για να εκδικηθούν, κατάφεραν να βάλουν δικό τους υπηρέτη κοντά στο Μεθόδιο.
Και κάποια μέρα που ο επίσκοπος αρρώστησε, τον σκότωσε με μαχαίρι. Αλλά ενώ τον μαχαίρωνε, ο Μεθόδιος άκουσε το δολοφόνο να λέει: «έτσι σκοτώνουν οι Ωριγενιστές». Τότε μειδίασε ελαφρά και έγειρε το κεφάλι του ευχαριστημένος, παραδίδοντας το πνεύμα του στον Κύριο. Ήταν η χαρά, διότι έπεφτε θύμα του καθήκοντος του να διαφυλάττει τα ορθά δόγματα της Εκκλησίας.
Ο Σ. Εύστρατιάδης όμως, στο Αγιολόγιο του, έχει άλλη γνώμη περί των βιογραφικών στοιχείων του Αγίου αυτού και την παραθέτουμε ως έχει: «Ήκμασε περί τά τέλη τού γ’ καί τάς αρχάς τού δ’ αιώνος: κατά τόν Ιερώνυμον (De Νirill. 83) καί τόν ιστορικόν Σωκράτην (Εκκλ. Ιστ. 6,13) ήν ουχί Πατάρων επίσκοπος, αλλά Ολύμπου τού εν Λυκία καί είτα επίσκοπος Τύρου (τής Φοινίκης), κατ᾿ άλλην δέ γνώμην, επίσκοπος Φιλίππων τής Μακεδονίας.
Η τοιαύτη πλάνη, τού νά λέγεται Πατάρων επίσκοπος, προήλθεν εκ τού ότι ο περί αναστάσεως διάλογος αυτού εκτυλίσσεται εις τά Πάταρα. Ο Μεθόδιος ήν διαπρεπής αρχιερεύς καί πλατωνικός φιλόσοφος, αντίπαλος σφοδρός τών Ωριγενιστών καί ποιητής δόκιμος, ως φαίνεται εκ τού περισωθέντος έργου αυτού «Συμπόσιον τών δέκα παρθένων ή περί αγνείας».
Κατά τόν επί Διοκλητιανού διωγμόν υπέστη τόν μαρτυρικόν θάνατον εν Χαλκίδι (τής Συρίας).
Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. θείας πίστεως.
Θείαν μέθοδον της ευσεβείας εθησαύρησας τη Εκκλησία ως ιεράρχης και μάρτυς, Μεθόδιε, συ γαρ σοφίας τον πλούτον δρεψάμενος, αθλητικώς το σον τάλαντον ηύξησας. Πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρίσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Τρίτη 19 Ιουνίου 2018

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ



Ακόμα και οι πιο "κολασμένοι" ανήκουν στην αγκαλιά του Θεού. Και ακριβώς αυτό γίνεται. Ο Θεός όλους τους αγκαλιάζει, όλους τους συγχωρεί μέσα στην άδολη και αιώνια αγάπη Του η οποία δεν εκπίπτει ποτέ, δεν αλλοιώνεται με τίποτα.
--------------------------
Τελικά κόλαση και παράδεισος δεν είναι δύο διαφορετικές καταστάσεις αλλά η ίδια κατάσταση που βιώνεται διαφορετικά. Για τον άνθρωπο που έζησε με μετάνοια και ταπείνωση (παρά τα λάθη και τα παραπτώματά του) η αγκαλιά του Θεού θα βιώνεται ως παράδεισος, για τον άνθρωπο που έζησε αμετανοήτος, εγωιστικά, η αγκαλιά του Θεού θα βιώνεται ως κόλαση. Η ίδια αγκαλιά του ανεξίκακου Κυρίου άλλους θα τους προκαλεί αγαλλίαση άλλους θα τους προκαλεί έλεγχο και ενοχή.
--------------------------
Ο Θεός όλους θέλει να τους σώσει. Και αυτό κάνει. Μα κάποιοι λόγο της στάσης ζωής τους διαστρέφουν αυτή την σωτηρία που τους προσφέρεται σε κόλαση. Δεν κολάζει ο Θεός! Ο άνθρωπος κολάζεται. Ο Θεός σώζει, ο Θεός προσφέρει ζωή, φως, αγκαλιά. Ο άνθρωπος όμως έαν ζει μέσα στον εγωισμό του, θεοποιώντας το βόλεμά του, εμμένοντας στην αυτοδικαίωσή του, διαμορφώνει την ύπαρξή του με τέτοιο τρόπο ώστε να βιώνει αυτά που του προσφέρει ο Θεός διαφορετικά· βιώνει την ζωή ως θάνατο, το φως ως φωτιά, την αγκαλιά ως φυλακή...τον παράδεισο ως κόλαση.
--------------------------
Γι'αυτό μην κατηγορούμε ποτέ τον Θεό ότι μας κολάζει. Ποτέ μην κατηγορούμε τον Θεό ότι μας τιμωρήσει μετά θάνατον. Ο Θεός δεν τιμωρεί αλλά αγαπά· δεν κατακρίνει, ούτε απειλεί, ούτε ελέγχει αλλά συγχωρεί και σπλαχνίζεται.
--------------------------
Στο χέρι μας είναι λοιπόν να διαμορφώσουμε την ύπαρξή μας έτσι ώστε από τώρα αλλά και μετα θάνατον να βιώνουμε την παρουσία του Θεού ως παράδεισο και όχι ως κόλαση. Και αυτό μπορεί να κατορθωθεί ακολουθώντας ταπεινά και με υπακοή τον τρόπο της Εκκλησίας. Όχι τον δικό μας τρόπο, αλλά τον τρόπο της Εκκλησίας. Όχι το δικό μας σκεπτικό ή των φίλων και συγγενών μας, αλλά ακολουθώντας το παράδειγμα των Αγίων.
--------------------------
Έτσι, αναλαμβάνουμε την ευθύνη της σωτηρίας μας και δεν ρίχνουμε το "μπαλάκι" στον Θεό.
--------------------------
Θέλεις να σωθείς; Παραιτήσου από το εγώ σου, παραιτήσου από την "αρετή" σου, απεκδύσου την εμπάθειά σου, αρνήσου το βόλεμά σου και πλέον άσε τον Χριστό να κυριεύσει την καρδιά σου, την διάνοιά σου, όλη σου την ύπαρξη. Ζήτα το έλεος και το φωτισμό του Κυρίου μας.
--------------------------
Θέλεις να σωθείς; μας ρωτά ο Θεός. Εάν θέλεις, τότε, άσε με βρε παιδί μου να σε σώσω! Άσε με να σε συγχωρώ, άσε με να σε αγαπώ, άσε με να γίνω ένα μαζί σου.
--------------------------
Όσο το σκέφτομαι αυτό μόνο χαρά μπορώ να νιώσω και να πω: Βρε, τι ωραίος που είναι ο Θεός μας, πόσο αρχοντικός και αγαθός...Πατέρας.
--------------------------
Κανείς δεν είναι τόσο βρώμικος, τόσο αμαρτωλός που να νικήσει την καλοσύνη και ανεξικακία του Θεού. Κανείς δεν είναι τόσο κολασμένος που μπορεί να νικήσει τον παράδεισο...αρκεί να παραδεχθεί το σκοτάδι του, την ατέλειά του, την παραλυσία του, την τυφλότητά του, την αμαρτία του, την κόλασή του και να μπει στο δρόμο της μετανοίας, στο δρόμο του γυρισμού. Τότε όλα γίνονται Χριστός. Τότε όλοι γίνονται Χριστός. Χριστός, τίποτα λιγότερο...
--------------------------
Γι'αυτό χαμογέλα. Ήλπιζε. Και μη φοβάσαι τίποτα. Κυρίως μη φοβάσαι τον Θεό. Ο Θεός -να το ξέρεις- είναι όντως "τρομακτικός". Γιατί είναι "τρομακτικός"; Είναι τρομακτική αυτή η απίστευτη, απέραντη, ακατανόητη αγάπη Του!
--------------------------
Σου έχομαι να πάρεις και εσύ "μια τρομάρα" απ'αυτήν την αγάπη του Θεού, απ'αυτό το Θείο χάδι Του, από την παραδεισένια αγκαλιά Του. Και τώρα και πάντα.
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΙΟΥΔΑ



Τη μνήμη του Αγίου και Αποστόλου Ιούδα τιμά σήμερα, 19 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Τα βιογραφικά στοιχεία του Αγίου Ιούδα, είναι κάπως συγκεχυμένα, διότι συγχέονται μ’ αυτά του Αποστόλου Θαδδαίου που η μνήμη του γιορτάζεται την 21η Αυγούστου.
Ο μεν Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιό του αναφέρει ότι, ο Ιούδας αυτός ήταν αδελφός του Χριστού και ο κατά σάρκα του Αποστόλου Ιακώβου του αδελφοθέου (ο Ιούδας και ο Ιάκωβος ήταν παιδιά του Ιωσήφ από άλλο γάμο).
Ο Ιούδας λοιπόν, κατά την παράδοση, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία, επισκέφθηκε την Έδεσσα και στην πόλη Αραράτ συνελήφθη από τους άπιστους, οι οποίοι τον εκτέλεσαν δια τοξευμού. Επίσης, ο Σ. Ευστρατιάδης, αναφέρει ότι στον Λαυριωτικό Κώδικα Ι 78 φ. 2156 φέρεται κατά την ημέρα αυτή και η μνήμη άλλου Αγίου Αποστόλου Ιούδα του Ζηλωτού, ο οποίος μετά την Ανάληψη του Χριστού περιήρχετο σ’ όλες τις πόλεις και τα χωριά και δίδασκε το σωτήριο μήνυμα του Αναστάντος Χριστού. Και αφού έφερε πλήθος λαού σε μετάνοια απεβίωσε ειρηνικά.
Ο δε Μιχαήλ Γαλανός στους «Βίους των Αγίων», αναφέρει για τον Απόστολο Ιούδα ότι ήταν ένας από τους δώδεκα Αποστόλους, γιος του Αλφαίου και αδελφός του Ιακώβου του μικρού, που ήταν και αυτός Απόστολος. Βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Ο Απόστολος Ιούδας έφερε και την προσωνυμία Θαδδαίος ή Λεββαίος. Η ζωή του κοντά στο Χριστό ήταν παρόμοια με των άλλων Αποστόλων. Μετά την Πεντηκοστή, αφού εργάστηκε για λίγο στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία ανάμεσα σε πολλούς κινδύνους.
Αλλά ο Ιούδας, άξιος Απόστολος του Χριστού, γεμάτος αυταπάρνηση, μαρτύρησε τελικά στην Έδεσσα. Στην Καινή Διαθήκη, έχουμε και μια Καθολική Επιστολή του Ιούδα, που είναι σύντομη, αλλά γεμάτη μηνύματα αληθινής ζωής. Να τι συμβουλεύει στους χριστιανούς, που ζουν μέσα στο διεφθαρμένο από την αμαρτία κόσμο:
«Υμείς δε, αγαπητοί, τη άγιωτάτη υμών πίστει έποικοδομούντες εαυτούς, εν Πνεύματι Αγίω, προσευχόμενοι, εαυτούς εν αγάπη Θεού τηρήσατε, προσδεχόμενοι το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εις ζωήν αίώνιον» (Επιστολή. Ιούδα 20-21).
Δηλαδή, σεις όμως. αγαπητοί, αντίθετα με το διεφθαρμένο κόσμο, να οικοδομείτε τους εαυτούς σας πάνω στο θεμέλιο της αγιωτάτης πίστης σας με την προσευχή, που θα κάνετε με την έμπνευση του αγίου Πνεύματος, φυλάξτε και διατηρείστε τους εαυτούς σας στην αγάπη του Θεού, περιμένοντας με εμπιστοσύνη το έλεος του Χριστού, για να πετύχουμε την αιώνια ζωή.
Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Τον τάφον σου Σωτήρ.

Χριστού σε συγγενή, ω Ιούδα ειδότες, και μάρτυρα στερρόν, ιερώς ευφημούμεν, την πλάνην πατήσαντα, και την πίστιν τηρήσαντα, όθεν σήμερον, την παναγίαν σου μνήμην, εορτάζοντες, αμαρτημάτων την λύσιν, ευχαίς σου λαμβάνομεν.

Δευτέρα 18 Ιουνίου 2018

Η ΑΠΛΟΤΗΤΑ,ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΠΟΣ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ...

Αποτέλεσμα εικόνας για απλοτητα χριστιανος





Σήμερα όλοι μας κουρασμένοι από την έλλειψη της απλότητας την αναζητούμε με πόνο. Γιατί, αν εξετάσουμε προσεκτικά τα φαινόμενα της κοινωνικής μας ζωής και ιδιαιτέρως αν ερευνήσουμε τα μη φαινόμενα, τα κρυπτά και τα εσωτερικά, θα διαπιστώσουμε ότι όλα, προερχόμενα από μια διηρημένη και διεσπασμένη προσωπικότητα, είναι σύνθετα και περίπλοκα.
Γι’ αυτό ο λόγος περί απλότητας ιδιαιτέρως σήμερα είναι επίκαιρος (κυρίως ο θεολογικός λόγος περί της απλότητας).
* * *
Πράγματι, δεν είναι μόνον η φιλοσοφική αντίληψη περί του Θεού που μιλάει για την απλότητά Του, αλλά και οι άγιοι Πατέρες μιλούν γι’ αυτό. Ο Θεός ως απηλλαγμένος από κάθε πάθος είναι κυρίως απλούς. Ο Θεός είναι αγάπη, φιλανθρωπία, και ακόμη ταπείνωση. Αυτό δείχνει, ότι αφού ο Θεός είναι αγάπη είναι και ταπείνωση. Και όσοι αξιώθηκαν να δουν τον Θεό μαγεύτηκαν από την ταπείνωση και πραότητά Του, ώστε σε όλη τους την ζωή να μιλούν γι’ αυτήν. Ένας αρχαίος εκκλησιαστικός διδάσκαλος έγραφε: «ο Θεός πάντη έν εστί και απλούν». Πολλοί Πατέρες τόνισαν αυτήν την άποψη, όπως ο Μ. Αθανάσιος όταν έγραφε: «Ου γαρ σύνθετος ο Θεός… απλή γαρ εστίν ουσία». Και σε άλλο σημείο ο ίδιος έγραφε: Ο Θεός «απαθής ών και απλούς απαθώς και αμερίστως του υιού πατήρ εστί».
Η διδασκαλία περί της απλότητος του Θεού δεν έρχεται σε αντίθεση με την αποκάλυψη του Τριαδικού Θεού και την διάκριση μεταξύ ουσίας και ενεργείας στον Θεό. Για το πρώτο θέμα (τό Τριαδικό του Θεού) μιλήσαμε σε άλλη περίπτωση. Εδώ θα επιμείνουμε λίγο στο θέμα της διακρίσεως ουσίας και ενεργείας, που είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για την Ορθοδοξία. Οι άγιοι Πατέρες, όπως ο Μ. Βασίλειος, ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και άλλοι είπαν, ότι «αι μεν ενέργειαι (τού Θεού) ποικίλαι, η δε ουσία απλή» (Μ. Βασίλειος) και ότι «η σύνθεσις δεν εισάγεται δια του ενεργείν και της ενεργείας, αλλά δια του πάσχειν και του πάθους. Ο Θεός όμως ενεργεί άνευ πάθους» (άγ. Γρηγόριος Παλαμάς).
Ο Θεός δεν έχει πάθος γι’ αυτό και δεν καταργεί την απλότητα του Θεού η διδασκαλία διακρίσεως ουσίας και ενεργείας στον Θεό. «Ουκ άρα σύνθετος έσται δια την ενέργειαν» (άγ. Γρηγόριος Παλαμάς). Άλλωστε, παρά το ότι μιλούμε περί διακρίσεως ουσίας και ενεργείας, εν τούτοις «αχώριστον ίσμεν την ουσίαν και την θείαν φυσικήν ενέργειαν».
Έτσι, κατά την διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, που είναι δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας συνοδικώς κατοχυρωθείσα, η θεία ενέργεια «μερίζεται αμερίστως» της θείας ουσίας και η θεία ουσία «μετέχεται αμεθέκτως», εφ’ όσον η θεία ενέργεια αποτελεί το φυσικό απαύγασμα της θείας φύσεως. Όλα αυτά που δεν μπορούν να γίνουν ίσως από όλους καταληπτά δείχνουν την αλήθεια ότι ο Θεός είναι απλούς.

* * *
Αφού ο Θεός, παρά την διάκριση των Προσώπων Του και την διάκριση ουσίας και ενεργείας, είναι απλούς, αυτό σημαίνει πώς και ο άνθρωπος εφ’ όσον μετέχει και κοινωνεί του Θεού γίνεται απλούς.
Ο άνθρωπος, όσο μετανοεί, θεραπεύεται εσωτερικά και ενοποιείται κατά τον έσω άνθρωπο, τόσο γίνεται απλούς. Η μετάνοια τον καθαρίζει και τον ενοποιεί. Ο άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος έγραφε «ότι όποιος φανερώνει τις σκέψεις του θεραπεύεται σε λίγο, όποιος τις κρύβει αρρωσταίνει». Έτσι το άνοιγμα του Χριστιανού στον πνευματικό του πατέρα, που λαμβάνει τον τόπο του «αγγέλου της μετανοίας» και η προσοχή για κάθε τι που γίνεται μέσα του «εμποδίζουν τον σχηματισμό συμπλεγμάτων. Οι πληγές των οποίων βρέθηκαν τα ίχνη και έχουν γίνει φανερές, δεν χειροτερεύουν». Εφ’ όσον η σύνθεση εισάγεται με τα πάθη, η απαλλαγή μας από αυτά ή η μεταμόρφωσή τους μας κάνουν απλούς.
Κυρίως όμως ο άνθρωπος αποκτά την απλότητα και πλουτίζεται σε αυτήν, όταν εισάγεται στην θεωρία (την θέα) του ακτίστου Φωτός, δηλαδή του Ίδιου του Θεού, γιατί τότε και ο ίδιος ενώνεται με τον Θεό και γίνεται εν Χάριτι αυτό που ο Θεός είναι κατά φύση. Επομένως, η απλότητα δεν είναι μερικές εξωτερικές ενέργειες απλές (στα ρούχα, στις κινήσεις, στους τρόπους κλπ.), αλλά εσωτερική ανακαίνιση και ένωση με τον Θεό.
Έτσι, οι άγιοι είναι οι κατ’ εξοχήν απλοί άνθρωποι και φυσικά το ίδιο ισχύει και για τον λόγο τους. Ο λόγος τους, το αστείο τους, οι πράξεις τους, καίτοι απλές, είναι «χαριτωμένες». Κατά τον Πέτρο τον Δαμασκηνό «οι άγιοι Πατέρες Δωρόθεος και Κασσιανός, σοφοί όντες, έγραψαν απλά… ότι ο μεν νους των αμφοτέρων είς εστί και εξ ενός Αγίου Πνεύματος διδόμενος, ο δε σκοπός προς ωφέλειαν πάντων ην». Γι’ αυτό όλη η θεολογία στην πραγματικότητα είναι «πολλή και ελαχίστη» και το Ευαγγέλιο «πλατύ και μέγα και αύθις συντετμημένον» (άγ. Διονύσιος Αρεοπαγίτης).

* * *
Όλα αυτά που προαναφέραμε δείχνουν τα χαρακτηριστικά της απλότητας. Η χριστιανική απλότητα συνδέεται με την ταπείνωση, την αγάπη, την αληθινότητα, την φυσικότητα, την πραότητα, την μέθεξη του Παναγίου Πνεύματος. Αυτά είναι εσωτερικά γεγονότα και έπειτα ακτινοβολούν και εξωτερικά. Γι’ αυτό, ο τρόπος ζωής των αποστολικών ανδρών είναι απλούς κατά τον Μ. Αθανάσιο και οι Χριστιανοί είναι νήπιοι εν Χριστώ, όχι στο μυαλό, αλλά στην καρδιά, ως πρόβατα αλληγορούμενοι κατά τον άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας. Η απλότητα, επομένως, είναι καρπός όλης της πνευματικής ζωής.
Πρέπει να αποκτήσουμε αυτήν την αγία απλότητα, τον πλούτο της κατά Θεόν απλότητος. Δυστυχώς, όλος ο βίος μας είναι σύνθετος και ψευδόμενος. Όπως λέγει ο αββάς Δωρόθεος, όλος ο βίος του ψευδούς ανθρώπου είναι ψευδόμενος. Γιατί; «Ούτος ουκ έστιν απλούς άνθρωπος αλλά διπλούς, άλλος εστίν έσωθεν και άλλος έξωθεν, διπλούν έχει και όλον εχλευασμένον τον βίον αυτού».
Με άλλα λόγια, άλλοι είμαστε εσωτερικά, άλλοι είμαστε εξωτερικά. Είμαστε κυριολεκτικά διχασμένες προσωπικότητες. Άλλα σκεφτόμαστε, άλλα πράττουμε και άλλα επιθυμούμε. Πώς με τέτοια εσωτερική κατάσταση μπορούμε να θεωρηθούμε απλοί άνθρωποι; Πώς με αυτήν την διάσπαση που εισάγουν τα πάθη μπορούμε να συμπεριφερόμαστε με την αγία αυτήν απλότητα και να ζήσουμε κοινωνικά;
Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΩΝ


Τη μνήμη του Αγίου Λεοντίου και των συν αυτώ Μαρτυρησάντων τιμά σήμερα, 18 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι Λεόντιος, Υπάτιος και Θεόδουλος, μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Ουεσπασιανού.
Ο Λεόντιος καταγόταν από την Ελλάδα (Αίγινα) και διακρινόταν για το μεγαλοπρεπές και αγέρωχο παράστημά του και τη ρωμαλεότητά του. Σε νεαρή ηλικία κατετάγη στο στρατό και σε όλες τις μάχες επεδείκνυε μεγάλη γενναιότητα και ανδρεία. Γι’ αυτές του τις αρετές προβιβάσθηκε γρήγορα σε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα. Παρά τη γρήγορη εξέλιξή του και την υψηλή του θέση, συμπεριφερόταν με πολλή μετριοφροσύνη και τιμιότητα.
Όταν βρισκόταν στην Αφρική διδάχθηκε την χριστιανική πίστη, στην οποία η ευγενής και τίμια ψυχή του ανταποκρίθηκε με θέρμη. Άρχισε να κηρύττει το λόγο του Θεού στους υφισταμένους του και τούς στρατιώτες, όσα δε χρήματα κέρδιζε τα διέθετε για την ανακούφιση των πτωχών, των χηρών και των ορφανών.
Η χριστομίμητη αυτή δραστηριότητά του γρήγορα απόδωσε εύχυμους καρπούς. Δύο συνάδελφοί του ο Υπάτιος (ή Υπάτος) και ο Θεόδουλος, πίστευσαν στο Χριστό και άρχισαν να ζουν με χριστιανική αγνότητα και άσκηση.
Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο αφρικανός ηγεμόνας Αδριανός, προσπάθησε με διάφορες υποσχέσεις να τούς κάμει να αρνηθούν την πίστη τους. Γρήγορα κατάλαβε ότι οι Άγιοι παρέμεναν ακλόνητοι, ως γενναίοι στρατιώτες Ιησού Χριστού. Διέταξε λοιπόν τον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο του Υπάτιου και Θεόδουλου, τον δε Λεόντιο μαστίγωσε μέχρι θανάτου.
Έτσι με το τίμιο αίμα τους, επισφράγισαν την πίστη και την αγάπη τους στο Σωτήρα και Λυτρωτή τους και κέρδισαν τους αμαράντινους του μαρτυρίου στεφάνους.
Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. θείας πίστεως.
Ρώμην ένθεον διεζωσμένος, εθριάμβευσας εν τοις αγώσιν, αθλοφόρε του Σωτήρος Λεόντιε, συ γαρ ως λέων προς άθλησιν ώρμησας και πολεμίων το κράτος κατέβαλες. Μάρτυς ένδοξε Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρίσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Κυριακή 17 Ιουνίου 2018

ΜΟΛΙΣ ΥΠΕΡ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΙΣ ΑΠΟΘΑΝΕΙΤΑΙ


Αν ρωτούσαμε τους εαυτούς μας ή τους άλλους ανθρώπους κατά πόσον θα μπορούσαμε να θυσιαστούμε, να παραιτηθούμε από τα δικαιώματά μας, από ό,τι θεωρούμε σημαντικό, ακόμη και από την ίδια την ζωή μας, η απάντηση θα ήταν  πιθανότατα αρνητική για τους περισσότερους. Ζούμε τον πολιτισμό των δικαιωμάτων. Η συλλογικότητά μας νοείται μόνο στην προοπτική της προστασίας τους. Γι᾽ αυτά διαμαρτυρόμαστε. Αρχές και αξίες που παλαιότερα μας συγκινούσαν, όπως ο πατριωτισμός, η παράδοση, η θρησκευτικότητα, ακόμη και η οικογένεια, έχουν εισέλθει στην λογική της απομάκρυνσης από το προσκήνιο της ζωής. Άλλωστε τέτοιες αρχές προϋποθέτουν παραίτηση από δικαιώματα, προϋποθέτουν θυσία, προϋποθέτουν ακόμη και εγκατάλειψη της ίδιας της ζωής μας.
Παλαιότερα υπήρχε η λογική της υπεράσπισης του δικαίου και των δικαίων. Οι άνθρωποι συγκινούμασταν από ένα αίσθημα αλληλεγγύης έναντι όσων βλέπαμε ότι αδικούνται από τους εκάστοτε ισχυρούς. Ακόμη και σήμερα, στην καθημερινότητά μας, μπορούμε να διακρίνουμε ποιος φταίει σε λανθασμένες συμπεριφορές. Ποιος δεν στέκεται σωστά σε μία σχέση. Ακόμη κι αν το συμφέρον τελικά δεν μας αφήνει να στηρίξουμε το δίκαιο, εντούτοις μέσα μας, η φωνή της συνείδησής μας, μάς το υπαγορεύει. Ωστόσο μία τέτοια υπεράσπιση του δικαίου ως στάση ζωής ολοένα και φθίνει ως προτεραιότητα. Μας αφορά περισσότερο το “εγώ” μας. Όταν αυτό θίγεται, μπορεί να φωνάξουμε. Όταν αδικείται ο διπλανός μας, αρκούμαστε σε μία ηθική αναγνώριση του λάθους, συνιστούμε υπομονή, αλλά δεν πιστεύουμε ότι είναι δική μας ευθύνη να καταδικάσουμε την αδικία ευθέως και να παλέψουμε για την αποκατάστασή της. Αφήνουμε την πορεία της ζωής στο έλεος του Θεού ή στην ανθρώπινη δικαιοσύνη ή γκρινιάζουμε, κατακρίνουμε, χωρίς όμως να παλεύουμε για να διορθώσουμε και να διορθωθούμε. Έχουμε κλειστεί σε έναν ατομοκεντρισμό, ο οποίος, αργά, αλλά σταθερά, απομακρύνει τον άνθρωπο από την ουσία τόσο των δικαιωμάτων, όσο και της διαφορετικότητας, αλλά και του βαθύτερου περιεχομένου των ανθρώπινων σχέσεων, το οποίο δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφίσταται της αγάπης και της καλοσύνης, όπως επίσης και της συμπαραστασης με κάθε τρόπο έναντι όσων αδικούνται. “Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην…”.
Ας σκεφτούμε έναν ωραίο λόγο του αποστόλου Παύλου στην προς Ρωμαίους επιστολή του, ο οποίος συγκρίνει την στάση των ανθρώπων με την στάση του Θεού έναντί μας: “μόλις υπέρ δικαίου τις αποθανείται. Υπέρ αγαθού τάχα τις και τολμά αποθανείν” (Ρωμ. 5, 7). “ Δύσκολα θα έδινε κάποιος την ζωή του ακόμη και για εναν δίκαιο άνθρωπο. Ίσως αποφάσιζε κάποιος να πεθάνει για κάποιον καλόν άνθρωπο”. Και όμως, ο Χριστός πέθανε, θυσίασε τον εαυτό Του, μολονότι δεν είχε καμία αμαρτία ενώ η θεϊκή Του φύση, όντας αθανάτη, μπορούσε να μεταδώσει το ιδίωμα της αθανασίας στην ανθρώπινη. Ο Χριστός πέθανε για όλους εμάς. Για τον καθε άνθρωπο, δίκαιο και άδικο. Σπουδαίο και άσημο. Των καιρών που ο Χριστός έζησε, αλλά και κάθε εποχής. Γι᾽ αυτούς που Τον πίστεψαν και θα Τον πιστέψουν, αλλά και για όλους εκείνους που για διάφορους λόγους θα Τον αρνηθούν, είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία. Αυτό ονομάζεται αγάπη που νικά τον θάνατο διά του θανάτου.
Οι άνθρωποι έχουμε εγκλωβισθεί σε έναν πολιτισμό δικαιωμάτων, γιατί απουσιάζει από τις ζωές μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, η αγάπη. Δεν είναι προτεραιότητά μας το μοίρασμα, αλλά η επιβολή και η εξουσία. Δεν θέλουμε να πορευόμαστε με γνώμονα την σχέση με τον άλλο, αλλά με κριτήριο τι είναι καλό για μας και μάλιστα στην προοπτική του παρόντος κόσμου. Έτσι τα πάντα γίνονται δικαίωμα και τίποτα, ούτε ιστορία, ούτε παράδοση, ούτε δικαιοσύνη, ούτε θεσμοί, ούτε ο πλησίον, ούτε ηθική δεν έχουν σημασία όσο το “εγώ” μας. Και μια τέτοια νοοτροπία, όταν διαποτίζει με κάθε τρόπο και μέσο, από την εικονική πραγματικότητα και την δύναμη της τεχνολογίας, μέχρι την αθώωση όποιου πληγώνει τον άλλο με την συμπεριφορά του, είναι μία νοοτροπία θανάτου, για την οποία ο Χριστός πέθανε, ώστε να βγούμε από αυτήν.
Είναι μάταιο να επιζητούμε συνολικές αλλαγές, να υπάρξει δικαιοσύνη στον κόσμο. Είναι μάταιο να ψάχνουμε για εκείνους τους ήρωες, οι οποίοι με ασυμβίβαστο φρόνημα θα παλέψουν για την αγάπη, για το κοινό νόημα, που θα σεβαστούν ό,τι συγκροτεί συλλογικότητες και κοινωνία. Μπορούμε όμως ο καθένας μας, μέσα από την πίστη στον Χριστό και την μετοχή στην ζωή της Εκκλησίας, ακόμη κι αν αυτή δείχνει παραδομένη εξωτερικά  και θεσμικά στον ύπνο του συμβιβασμού, να παλέψουμε και να δώσουμε ζωή. Όσο αντέξουμε. Από μία προσευχή και ένα κερί, από ένα πιάτο φαγητό και έναν καλό λόγο, από λίγο χρόνο που θα θυσιάσουμε, μέχρι τα μεγάλα και ξεχωριστά, που είναι η ομολογία της πίστης και της ελπίδας στον Χριστό και την Ανάσταση των πάντων, που είναι η αγάπη και η συγχωρητικότητα, που είναι το μοίρασμα των χαρισμάτων μας, που είναι η έγνοια για όσους περισσότερους μπορούμε, που είναι η άρνηση να ταυτιστούμε με το κοσμικό φρόνημα, ακόμη κι αν ζούμε τις πτυχές του στην καθημερινότητά μας, που είναι ένα ήθος αντίστασης ως σπίθα η οποία θα κρατήσει ζωντανή την ελπίδα και άλλα που ο καθένας μπορεί, όλα αυτά δείχνουν ότι μπορούμε να πεθάνουμε για έναν αγαθό άνθρωπο, αλλά και να μιμηθούμε τον Χριστό!
“Κι αν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλο, είμαστε κιόλας νεκροί”, λέει ο ποιητής (Τ. Λειβαδίτης).  Θάνατος δεν είναι μόνο μία οραματική ιδεολογία. Είναι η επίγνωση της αλήθειας ότι ο πλησίον είναι η προτεραιότητα. Ότι η αγάπη νοηματοδοτεί. Και για να την ζήσουμε αυτή την επίγνωση χρειάζεται άλλος νους, δηλαδή θάνατος νοοτροπίας, δηλαδή πνευματικότητα Αγίου Πνεύματος, ζωή εκκλησιαστική. Ας είμαστε δίκαιοι στην δική μας ζωή και ας μην συμβιβαστούμε με την νοοτροπία του “όλα δικά μου, όλα εγώ”. Ας μην αρκούμαστε στην συμβατική απόρριψη του ψεύτικου, του δικαιωματικού, της αδικίας, αλλά με προσευχή στον Θεό, με λόγο σαφή, με ανάληψη ευθύνης, με αφοβία ας παλέψουμε. Όχι για να σκοτώσουμε ή να σκοτωθούμε, δηλαδή αντιγράφοντας “για καλό” δήθεν την οδό της αδικίας, αλλά για μετάνοια και αγάπη. Και ο Χριστός θα είναι μαζί μας!

ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΝΟΥΗΛ,ΣΑΒΕΛ,ΚΑΙ ΙΣΜΑΗΛ



Τη μνήμη των Αγίων Μανουήλ, Σαβέλ και Ισμαήλ τιμά σήμερα, 17 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Και οι τρεις ήταν αδέλφια από την Περσία (ο πατέρας τους ήταν πυρολάτρης, ενώ η μητέρα τους χριστιανή και τους μετέδωσε τη χριστιανική αγωγή, ενώ τη χριστιανική μόρφωση κάποιος ευλαβής Ιερέας ονόματι Εύνικος) και είχαν έλθει στην Κωνσταντινούπολη για κάποια αποστολή.
Κατά το διάστημα της εκεί παραμονής τους, συνέβη να δουν στη Χαλκηδόνα τον αυτοκράτορα Ιουλιανό, που θυσίαζε στα είδωλα εν μέσω πομπής.
Το θέαμα αυτό τους λύπησε πολύ και εξέφρασαν τη δυσαρέσκεια τους για το κράτος, που ο ηγέτης του γινόταν ένοχος τέτοιας ασέβειας.
Κάποιοι καταδότες όμως, που τους άκουσαν, τους κατάγγειλαν στον Ιουλιανό. Αυτός διέταξε αμέσως οι τρεις Πέρσες ν’ αρνηθούν το Χριστό.
Αλλά και αυτοί με τη σειρά τους αποκρίθηκαν, ότι τους εαυτούς τους προ πολλού είχαν αρνηθεί, και στον Ιησού που είχαν παραδομένη την ψυχή τους, είναι έτοιμοι να χύσουν γι’ Αυτόν το αίμα τους. Τότε άρχισε ο βασανισμός τους.
Διαπέρασαν τους αστραγάλους τους με μυτερό αντικείμενο, και έκαψαν τις μασχάλες τους με αναμμένες λαμπάδες. Κατόπιν τους αποκεφάλισαν.
Αλλά η θεία δίκη δεν άργησε να έλθει. Όταν μετά από λίγο ο Ιουλιανός εξεστράτευσε κατά των Περσών, σε κάποια μάχη, πληρώνοντας για τις αμαρτίες του, έπεσε νεκρός στο άνθος της ηλικίας του.
Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Ως εννεάριθμον, του Λόγου σύνταγμα, εχθρών τας φάλαγγας, κατετροπώσαντο, Ίσαυρος Φήλιξ συν αυτοίς, Ερμείας και Περεγρίνος, άμα Ιννοκέντιος, Μανουήλ και Βασίλειος, Ισμαήλ ο ένδοξος, και Σαβέλ ο μακάριος’ διό και τα βραβεία της νίκης, εύρον ως Μάρτυρες Κυρίου.

Σάββατο 16 Ιουνίου 2018

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ


Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι. Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη
«Ζητείτε δε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού… και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν»
Αγαπητοί μου αδελφοί, ο Κύριος αφού συγκρότησε την ομάδα των πρώτων μαθητών Του, όπως μας λέγει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, ξεκίνησε να κηρύττει προς τον λαό του Θεού. Κηρύσσει ένα νέο τρόπο ζωής. Διδάσκει ότι ο άνθρωπος πρέπει να προσέχει την σκέψη του και τα μάτια του, διότι από εκεί ξεκινούν όλα τα αμαρτήματα τα οποία μαυρίζουν και μολύνουν όλο το ανθρώπινο σώμα.
Οι άνθρωποι πρέπει να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους απέναντι στο Θεό. Δεν είναι δυνατόν να υπηρετεί ο άνθρωπος τον Θεό ενώ ταυτόχρονα εργάζεται και για τον διάβολο. Ο μαμωνάς, ο δαίμονας του χρήματος δεν επιτρέπεται να κυριαρχεί στις καρδιές των ανθρώπων που λέγουν ότι πιστεύουν στον Θεό. Όσοι λατρεύουν και κυνηγούν το χρήμα, ψεύδονται όταν λένε πως αγαπούν και τον Θεό. Ο Ιησούς Χριστός μας διασαφηνίζει το πώς είναι ο σωστός άνθρωπος του Θεού και το πώς είναι ο υποκριτής.
Ο Κύριος προτρέπει τους ανθρώπους να εμπιστεύονται πλήρως τον Θεό, ο οποίος φροντίζει λεπτομερώς τα πουλιά του ουρανού, ακόμη και τα λουλούδια. Δυστυχώς οι άνθρωποι εμπιστεύονται στην πραγματικότητα μόνο τον εαυτό τους, τις δυνατότητές τους, την δύναμή τους, το χρήμα που έχουν. Ακούμε συχνά πολλούς να λένε: Αν δεν έχω «πέντε ευρώ» στην άκρη, αν μου συμβεί κάτι, ποιος θα με κοιτάξει εμένα; Τι μαρτυρούν τα λόγια αυτά; Ότι εμπιστεύομαι μόνο τον εαυτό μου, τα χρήματά μου, τον δαίμονα του Μαμωνά.
Που είναι η εμπιστοσύνη μας στο Θεό, που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός ότι πρέπει να έχουμε πρώτα, ως σωστοί χριστιανοί; Απουσιάζει η πίστη στο Θεό. Δεν πιστεύω ότι όταν διατρέξω έναν κίνδυνο Εκείνος σίγουρα θα με βοηθήσει, γι’ αυτό φροντίζω να έχω και κάποιο ποσό στην άκρη. «Αν δεν εργαστώ, θα με ταΐσει ο Θεός;» λέγουν πολλοί σύγχρονοι «χριστιανοί».
Έρχεται όμως ο ίδιος ο Χριστός και μας απαντά στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα: Ναι, θα σε ταΐσει ο Θεός. Δεν βλέπεις ότι ο Θεός φροντίζει ακόμη και τα πουλιά του ουρανού, αλλά και τα φυτά της γης; Πώς είναι δυνατόν να αδιαφορεί για σένα άνθρωπε, που είσαι το παιδί Του και έχεις αθάνατη ψυχή;
Βλέπετε, αδελφοί μου, ότι ο Ιησούς μας περιγράφει το πώς θέλει να είναι οι άνθρωποι που θα Τον ακολουθήσουν. Δεν τους θέλει να πατούν το ένα πόδι τους στη μια βάρκα και το άλλο πόδι σε άλλη. Εδώ μας παρουσιάζει έναν ανώτερο τρόπο ζωής. Μας διδάσκει να μην έχουμε καμία εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στις δυνατότητές μας. Θέλει όσοι Τον ακολουθούν να έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη μόνο στο Θεό. Ξεκαθαρίζει τελείως τη θέση Του ο Ιησούς Χριστός για το πώς θέλει τους ανθρώπους που θα Τον ακολουθήσουν και θα βαπτιστούν στο όνομά Του. Ας ακούσουμε τι λέγει: «Εσείς να ζητάτε πρώτα την Βασιλεία του Θεού… και όλα τα υπόλοιπα θα τα προσθέτει ο Θεός στις οικογένειές σας».
Εμείς αδελφοί μου, που υποτίθεται ότι ακολουθούμε τον Χριστό, αφού βαπτιστήκαμε στο όνομά Του, ζούμε σύμφωνα με όσα μας δίδαξε ή ακολουθούμε τον κοσμικό τρόπο ζωής που ζουν οι υπόλοιποι άνθρωποι της κοινωνίας μας, ακόμα και οι άθεοι ή οι αιρετικοί;
Ποια σχέση, λέγει ο Ιησούς Χριστός, έχει το φως με το σκοτάδι; Καμία. Το αυτό ισχύει και για όσους με ακολουθούν. Καμία σχέση δεν μπορεί να έχει η ζωή του χριστιανού με την ζωή που κάνει ο κοσμικός και άθεος άνθρωπος. Δεν μπορείτε λέγει ο Χριστός να είστε και με τον Θεό και με τον δαίμονα του μαμωνά. Εσείς θα εμπιστεύεστε μόνο εμένα, και εγώ ως παιδιά μου θα σας φροντίζω. Καμία εμπιστοσύνη μην έχετε στον εαυτό σας, διότι αυτή γεννά το εγώ και το εγώ υπέρ του ανθρώπου. Ο εγωισμός είναι δαιμονικό σύμπτωμα και απομακρύνει τον Θεό από τον άνθρωπο. Αντιθέτως, η ταπείνωση Τον έλκει. Εμπιστευτείτε τον Θεό, ζητάτε πρώτα να κερδίζετε την Βασιλεία Του. Ζητάτε πρώτα να τηρείτε το θέλημά Του και όσα είναι για την σωτηρία της ψυχής σας και όλα τα υπόλοιπα θα σας τα δώσω ΕΓΩ, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ, ο Θεός ημών. Αμήν.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 17/06/2018-ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΣΤ'



Παντοκράτωρ

 Πρωτότυπο Κείμενο
Εἶπεν ὁ Κύριος· ῾Ο λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; Οὐδείς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει, οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστι τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος; Ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν; Τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα; Καὶ περὶ ἐνδύματος, τί μεριμνᾶτε; καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει. Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων. Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι; Μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν ἢ τί περιβαλώμεθα; πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων. Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.
Νεοελληνική Απόδοση
Το λυχνάρι του σώματος είναι τα μάτια. Αν λοιπόν τα μάτια σου είναι γερά, όλο το σώμα σου θα είναι στο φως. Αν όμως τα μάτια σου είναι χαλασμένα, όλο το σώμα σου θα είναι στο σκοτάδι. Κι αν το φως που έχεις, μεταβληθεί σε σκοτάδι, σκέψου πόσο θα΄ ναι το σκοτάδι. Κανείς δεν μπορεί να είναι δούλος σε δύο κυρίους, γιατί ή θα μισήσει τον ένα και θα αγαπήσει τον άλλο, ή θα στηριχτεί στον ένα και θα περιφρονήσει τον άλλο. Δεν μπορείτε να είστε δούλοι και στο Θεό και στο χρήμα. Γι΄ αυτό, λοιπόν, σας λεω: Μη μεριμνάτε για τη ζωή σας, τι θα φάτε και τι θα πιείτε ούτε για το σώμα σας, τι θα ντυθείτε. Η ζωή δεν είναι σπουδαιότερη από την τροφή; Και το σώμα δεν είναι σπουδαιότερο από το ντύσιμο; Κοιτάξτε τα πουλιά που δεν σπέρνουν ούτε θερίζουν ούτε συνάζουν αγαθά σε αποθήκες, κι όμως ο ουράνιος Πατέρας σας τα τρέφει• εσείς δεν αξίζετε πολύ περισσότερο απ΄ αυτά; Κι έπειτα, ποιός από σας μπορεί με το άγχος του να προσθέσει έναν πήχυ στο ανάστημά του; Και γιατί τόσο άγχος για το ντύσιμό σας; Ας σας διδάξουν τα αγριόκρινα πώς μεγαλώνουν, δεν κοπιάζουν ούτε γνέθουν, κι όμως σας βεβαιώνω πως ούτε ο Σολομών σ΄ όλη του τη μεγαλοπρέπεια δεν ντυνόταν όπως ένα από αυτά. Αν όμως ο Θεός ντύνει έτσι το αγριόχορτο, που σήμερα υπάρχει και αύριο θα το ρίξουν στη φωτιά, δε θα φροντίσει πολύ περισσότερο για σας, ολιγόπιστοι; Μην έχετε, λοιπόν, άγχος και μην αρχίσετε να λέτε: «τι θα φάμε;» ή: «τι θα πιούμε» ή: «τι θα ντυθούμε;» γιατί για όλα αυτά αγωνιούν όσοι δεν εμπιστεύονται το Θεό, όμως ο ουράνιος Πατέρας σας ξέρει καλά ότι έχετε ανάγκη απ΄ όλα αυτά. Γι΄ αυτό πρώτα απ΄ όλα να επιζητείτε τη βασιλεία του Θεού και την επικράτηση του θελήματός του, κι όλα θα ακολουθήσουν.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 17/06/2018-ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ Ε'



Απόστολος Παύλος
Πρωτότυπο Κείμενο
Δικαιωθέντες ουν εκ πίστεως ειρήνην έχομεν προς τον Θεόν διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι’ ου και την προσαγωγήν εσχήκαμεν τη πίστει εις την χάριν ταύτην εν η εστήκαμεν, και καυχώμεθα επ’ ελπίδι της δόξης του Θεού. Ου μόνον δε, αλλά και καυχώμεθα εν ταις θλίψεσιν, ειδότες ότι η θλίψις υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει, ότι η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν. Έτι γαρ Χριστός όντων ημών ασθενών κατά καιρόν υπέρ ασεβών απέθανε. Μόλις γαρ υπέρ δικαίου τις αποθανείται∙ υπέρ γαρ του αγαθού τάχα τις και τολμά αποθανείν. Συνίστησι δε την εαυτού αγάπην εις ημάς ο Θεός, ότι έτι αμαρτωλών όντων ημών Χριστός υπέρ ημών απέθανε. Πολλώ ουν μάλλον δικαιωθέντες νυν εν τω αίματι αυτού σωθησόμεθα δι’ αυτού από της οργής. Ει γαρ εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ δια του θανάτου του υιού αυτού, πολλώ μάλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα εν τη ζωή αυτού∙
Νεοελληνική Απόδοση
Αφού, λοιπόν, ο Θεός μας έσωσε επειδή πιστέψαμε, οι σχέσεις μας με το Θεό αποκαταστάθηκαν με τη μεσολάβηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτός μας οδήγησε με την πίστη στο χώρο αυτής της χάρης του Θεού, στην οποία είμαστε στεριωμένοι, και καυχιόμαστε για την ελπίδα της συμμετοχής μας στη δόξα του Θεού. Μα δε σταματά εκεί η καύχησή μας∙ καυχόμαστε ακόμα και στις δοκιμασίες, επειδή ξέρουμε καλά πως οι δοκιμασίες οδηγούν στην υπομονή, η υπομονή στο δοκιμασμένο χαρακτήρα, κι ο δοκιμασμένος χαρακτήρας στην ελπίδα. Κι η ελπίδα τελικά δεν απογοητεύει. Μαρτυρεί γι’ αυτό η αγάπη του Θεού, με την οποία το Άγιο Πνεύμα που μας δόθηκε γέμισε και ξεχείλισε τις καρδιές μας. Γιατί ο Χριστός, παρ’ όλο που ήμασταν ακόμα ανίκανοι να κάνουμε το καλό, πέθανε για μας, τους ασεβείς ανθρώπους, στον προκαθορισμένο καιρό. Δύσκολα θα έδινε κανείς τη ζωή του ακόμα και για ένα δίκαιο άνθρωπο. Ίσως αποφάσιζε κανείς να πεθάνει για κάποιον καλό άνθρωπο. Ο Θεός όμως ξεπερνώντας αυτά τα όρια έδειξε την αγάπη του για μας, γιατί ενώ εμείς ζούσαμε ακόμα στην αμαρτία, ο Χριστός έδωσε τη ζωή του για μας. Τώρα, λοιπόν, αφού ο Θεός μας απάλλαξε από την καταδίκη, με τη μεσολάβηση του σταυρικού θανάτου του Χριστού, πολύ περισσότερο ο ίδιος θα μας σώσει κι από τη μέλλουσα οργή. Παρ’ ό,τι ήμασταν εχθροί με το Θεό, μας συμφιλίωσε μαζί του ο σταυρικός θάνατος του Υιού του∙ πολύ περισσότερο τώρα που συμφιλιωθήκαμε, η ζωή του θα μας χαρίσει τη σωτηρία.

ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ Η ΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ,ΘΥΜΙΣΟΥ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ



 Εντάξει,... έχεις πάθη, έχεις όμως και αρετές. Έχεις απιστία, έχεις και πίστη. 
Έχεις ανηθικότητα, έχεις και ηθικά στοιχεία. Γιατί αυτά δεν τα λαμβάνεις υπόψιν σου;
 Ένα μόνο να προσέχεις, να μην είσαι τεμπέλης, να μη φοβάσαι να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου. Μη κάθεσαι και λες, έχω αυτό το πάθος, έχω εκείνο, χριστιανός είμαι εγώ; τίποτε δεν κάνω στην ζωή μου. Έτσι οδηγείσαι στην ακηδία, σπάνε τα νεύρα σου, και δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Σύντομα εγκαταλείπεις τον αγώνα σου και τότε είσαι ένας προδότης.
Γι' αυτό, όταν σου μπαίνει η σκέψη των παθών, θυμίσου ότι έχεις και αρετές. Ο μεγαλύτερος εγκληματίας, εάν εξετάσει την ζωή του, θα βρεί ότι ο Θεός του έχει δώσει πολλά καλά. Δεν μας πνίγουν λοιπόν μόνο τα πάθη μας, οι αμαρτίες μας, η απιστία μας, η υπερηφάνειά μας, ο σατανάς, αλλά μας πνίγει, μας σκοτώνει και η προδοσία της βουλήσεώς μας, το σταμάτημα που κάνουμε.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης 

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΥΧΩΝΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ



Τη μνήμη του Αγίου Τύχωνος του Επισκόπου και Θαυματουργού τιμά σήμερα, 16 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Τύχων, έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Αρκαδίου και Ονηρίου. Καταγόταν από ευσεβή οικογένεια, οι δε ενάρετοι γονείς του τον ανέθρεψαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», γι’ αυτό πολύ γρήγορα ο Τύχων διακρίθηκε για το ήθος του χαρακτήρα του, τη σύνεση, τη διάκριση και τη μελέτη των θείων Γραφών.
Σε νεαρή ηλικία και εκτιμώντας τις σπάνιες αρετές του, ο επίσκοπος Μνημόνιος τον χειροτόνησε διάκονο.
Γρήγορα όμως η αρετή του και η σπουδαία κατηχητική του δράση τον ανέδειξαν διάδοχο του Μνημονίου.
Ως Επίσκοπος διακρίθηκε για τα διοικητικά του χαρίσματα, τη φιλανθρωπική του δραστηριότητα και τη διάδοση του λόγου του Θεού, η οποία έφερε πλούσιους καρπούς, μεταστρέφοντας πολλούς ειδωλολάτρες.
Ο Άγιος Τύχων κατέστρεψε πολλούς ειδωλολατρικούς ναούς και στη θέση τους ύψωσε χριστιανικούς. Τιμήθηκε μάλιστα από τον Πανάγαθο Θεό και με το χάρισμα της θαυματουργίας, επιτελώντας πολλά θαύματα και πολλές ιάσεις και ευεργεσίες.
Με την θερμή προσευχή του αναζωογόνησε ακόμη και την ξερή και χέρσα γη της περιοχής για να βοηθήσει τους πτωχούς και αδύναμους αγρότες, οι οποίοι είχαν περιέλθει σε αδιέξοδο. Έζησε με προσευχή, άσκηση, νηστείες και προπάντων ταπείνωση και αγωνίστηκε μέχρι και την τελευταία του πνοή για την Ορθοδοξία και την αλήθεια.
Εκοιμήθη ειρηνικά και κηδεύτηκε μέσα σε γενική συγκίνηση.
Απολυτίκιο:
Ήχος γ’, θείας Πίστεως.
Θείας έτυχες, ιερατείας, νεύσει κρείττονι εκλελεγμένος, ως θεράπων της Τριάδος επάξιος, συ γαρ των έργων εκλάμπων ταις χάρισι, την Εκκλησίαν εστήριξας θαύμασι. Τύχων Όσιε, Χριστών τον θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Παρασκευή 15 Ιουνίου 2018

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΣΤΡΑΤΕΣ




του Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη
Τι είναι ο σταυρός του Χριστού; Η απόδειξη του Θεού για τον άνθρωπο. Όταν έχουμε λογισμούς ή σκέψεις ότι ο Θεός δεν μας αγαπά ή μας ξέχασε, ή μας βασανίζει ή ο,τι άλλο, ας σκεπτόμεθα το σταυρό και τον Εσταυρωμένο.
Αυτό είναι η μέγιστη απόδειξη της αγάπης. Κι αν μας αδικούν, κι αν μας δυσκολεύουν, κι αν μας αρπάζουν τα υπάρχοντα, κι αν απειλείται η ζωή μας, κι αν μας τραυματίζουν, κι αν μας πονάνε ψυχικά ή σωματικά, ας μεταφερόμεθα σ’ εκείνον που αδίκως εσφάγη και αδίκως απέθανε για τη δικαιοσύνη, τη σωτηρία ημών και για τας αμαρτίας ημών.
Σχετικοποιείται λοιπόν κάθε πόνος, κάθε αδικία, κάθε τι αντίθετο που γίνεται σ’ εμάς, όταν σκεφτούμε και επισκεφθούμε νοερά τον τίμιο και ζωοποιό σταυρό. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας στα μέσα της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής, τον προβάλλει, τον υψώνει να τον δούμε, να πάρουμε δύναμη, να παρηγορηθούμε, να χαρούμε, να δοξολογήσουμε και να ασφαλιστούμε.
Ο τίμιος και ζωοποιός σταυρός άνοιξε τις στράτες, και προς τον ουρανό και προς τους ανθρώπους. Η μία του διάσταση, η κάθετη, συμβολίζει και εκφράζει δυναμικά και πραγματικά την διάνοιξη της οδού προς τον ουρανό, γιατί με την παράβασή μας, με την υποτίμηση που κάναμε στον εαυτό μας, γίναμε εχθροί του Θεού. Το λέει ο μέγας απόστολος Παύλος, «εχθροί του Θεού όντες απηλλάγημεν δια του θανάτου του υιού αυτού». Δεν λέει «εχθρός ημών ο Θεός ων», αλλά «εχθροί ημείς όντες υπάρχοντες», ενώ είμαστε εχθροί του Θεού. Ο Θεός δεν εχθρεύεται, εμείς γινόμαστε εχθροί του.
Εμείς του βάζουμε τα οπίσθια, εμείς τον αρνούμεθα. Εκείνος ποτέ δεν μπορεί να αρνηθεί τον εαυτό του, που είναι η αυτοαγάπη, η αυτοζωΐα, η αυτοκαλοσύνη και τα πάντα. Γι’ αυτό και μας δέχεται ξανά και μας συγχωρεί και μας κρατάει κοντά του και μας ελεεί, ημέρα και νύχτα, σε σημείο που εξοργίζει και το σατανά ακόμη. Του λέει αυτός: «αυτοί δε σε θέλουνε, αυτοί σε αρνούνται, αυτοί σου βάζουν τα οπίσθια, αυτοί σε βρίζουν, αυτοί καταπατούν τις εντολές σου. Κι εσύ λοιπόν ακόμα τους αγαπάς, ακόμα τους θέλεις, ακόμα τους συγχωρείς;» Ε, αυτός είναι ο Χριστός μας, τι να κάνουμε;
Γι’ αυτό και ο Ιησούς Χριστός μας είναι το παν. Είναι η πρώτη και η στερνή μας αγάπη, το άλφα και το ωμέγα, η αρχή και το τέλος. Το λέμε αυτό πολλές φορές, γιατί είναι το κέντρο και η ουσία. Και έγινε κατάδικος στο Γολγοθά για να γίνει καταδικός του καθενός. Κι αυτό ακριβώς ενστερνίζεται η αγία του Εκκλησία. Αυτή του την αγάπη, αυτό το μεγαλείο. Γι’ αυτό και τον έχει Νυμφίο της, κι όπως αγαπάει η νύμφη το νυμφίο, έτσι και η νύμφη Εκκλησία, δηλαδή εμείς και οι άγιοι, αγαπούμε το Χριστό μας.
Είδατε πως εκφράζεται η Εκκλησία με όρους αγαπητικούς, με όρους ερωτικούς, με όρους τρυφερούς, με όρους στοργικούς. Απευθύνεται στην αγάπη μας, γιατί μόνο αν κερδίσεις την αγάπη κάποιου, τα κέρδισες όλα. Αν δεν την κερδίσεις, κι όλα τ’ άλλα να τα έχεις, δεν έχεις τίποτα. Οι απόστολοι δεν είχαν τίποτα. Είχαν όμως την αγάπη στο Χριστό και στους ανθρώπους, αλλά και την αγάπη του Χριστού και των ανθρώπων και, όπως λέει ο μέγας Παύλος, «ως μηδέν έχοντες και τα πάντα κατέχοντες».

ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΑΓΑΠΟΥΝ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΝ;




Αποτέλεσμα εικόνας για κονανος αγαπη
Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και δεν έσωσε τον κόσμο. Ο κόσμος συνεχίζει τον δρόμο του.
Ο Χριστός δεν άλλαξε τον κόσμο με το ζόρι. Ξέρει ότι η ευτυχία δεν συμβαίνει με το ζόρι. Είναι θέμα συνεργασίας και κοινής απόφασης. Ο Θεός και το πλάσμα Του. Ο Χριστός, με τη ζωή Του, μου λέει: «Σου δίνω το χέρι Μου· αν θέλεις, κράτα το. Αν σε συγκινεί ένα καρφί που ‘χω στο χέρι Μου, αν μιλά μέσα σου η τρυπημένη Μου παλάμη και μια πληγή αγάπης που ‘χω στο στήθος μου για σένα, έλα. Αν δεν σε συγκινούν όλα αυτά, δεν έχουν νόημα η πίεση, οι απειλές και ο φόβος».
Αυτή η όμορφη φράση του Αγίου Πορφυρίου που βάζει στο στόμα του Χριστού είναι τόσο ελεύθερη. Λέει ο Χριστός: «Δεν βαστάω την κόλαση στο χέρι. Βρε, εγώ σε αγαπάω! Είμαι φίλος σας». Δεν μπορείς να προσελκύσεις κάποιον στον Θεό με τον φόβο της Κόλασης.
Αρα, κάθε φορά που καταπιέζεις, φανερώνεις ότι ακόμη δεν έχεις γνωρίσει τον Θεό και τον Παράδεισό Του. Κάθε φορά που ενοχλείς και πνίγεις, είσαι ακόμη άγευστος της αγάπης του Χριστού. Το πρώτο που σκέφτηκα να σου πω σήμερα είναι αυτό.
Το δεύτερο: Στον Παράδεισο δεν πάνε άνθρωποι που είναι μεν ασκητικοί, εγκρατείς και παρθένοι στο σώμα, αλλά ταυτόχρονα ανέραστοι, άσπλαχνοι και σκληροί. Πρόσεξε τι είπα! Δεν πας στον Παράδεισο επειδή είσαι παρθένος, επειδή είσαι ασκητικός, επειδή είσαι εγκρατής, επειδή είσαι νηστευτής, μα ταυτόχρονα είσαι ανέραστος, άσπλαχνος και σκληρός.
Ανθρωποι που δεν αγαπούν πώς θα σωθούν; Δεν συμπαθούν. Τότε τον Κύριο πώς θα Τον δουν; Δεν συγκινούνται με τον άλλο ούτε συμπονούν. Μα νηστεύουν αυστηρά.
Δεν καταλαβαίνουν τον αδελφό τους ούτε μπαίνουν στην ψυχή του. Μα είναι παρθένοι και εγκρατείς στο κορμί. Τα χάνουν όλα. Τα χαρίσματα αυτά από μόνα τους δεν ωφελούν. Παράδειγμα, η νηστεία. Από μόνη της δεν σε σώζει. Στο Γεροντικό και σε πολλά ασκητικά κείμενα αναφέρεται ότι «νηστευτής είναι ο ίδιος ο διάβολος». Δεν τρώει. Αυτό από μόνο του όμως δεν τον σώζει.
Και ο ίδιος ο Χριστός ονόμασε τις πέντε παρθένες, που δεν είχαν λάδι καλοσύνης μαζί τους, «μωρές» και ανόητες. Ηταν παρθένες. Μα δεν είχαν λάδι, δηλαδή ευσπλαχνία και καλοσύνη. Θα σου πω κάτι που έγινε πρόσφατα. Ελαβα ένα μήνυμα πριν από λίγες εβδομάδες. Μου ‘γραφε κάποιος τον καημό του. Είδα τη φωτογραφία του στο διαδίκτυο, στο facebook. Μια χαρά άνθρωπος. Δεν του έλειπε κάτι, ωραιότατος, νεότατος, με την οικογένειά του, με τα παιδιά του. Και μου γράφει: «Πάτερ, η γυναίκα μου έχει δύο χρόνια να με αγκαλιάσει. Διότι τη μία είναι Σαρακοστή. Την άλλη είναι νηστεία. Την άλλη ζυμώνει πρόσφορα. Την άλλη πάει Εκκλησία. Την άλλη γιορτάζει ο τάδε Αγιος. Την άλλη έχει πονοκέφαλο. Την άλλη είναι κουρασμένη. Την άλλη κάνει προσευχή. Και μ’ όλες αυτές τις δικαιολογίες δεν μ’ αγκαλιάζει ποτέ ούτε ζούμε ως σύζυγοι και ως ζευγάρι. Δεν ζούμε ενωμένοι και αγαπημένοι, με την έννοια τη συζυγική, την ερωτική». Αυτή η γυναίκα, λοιπόν, είναι ασκήτρια μεγάλη. Εγκρατεύεται και αγωνίζεται. Ετσι νομίζει. Στον Παράδεισο όμως θα πάει; Με τέτοια συμπεριφορά, δεν νομίζω.
Αν είσαι κοντά στον Χριστό και γίνεσαι άνθρωπος ανέραστος, κάτι κάνεις λάθος. Κάτι σίγουρα δεν πάει καλά.
Αν είσαι χριστιανός, μα δεν είσαι και άνθρωπος αγαπητικός, ώστε να μπορείς να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς, να ζεστάνεις την καρδιά του άλλου και τη δική σου, τότε σίγουρα έχεις πρόβλημα.
  π. Ανδρέα Κονάνου

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ



Τη μνήμη του Οσίου Ιερωνύμου τιμά σήμερα, 15 Ιουνίου, η Εκκλησία μας. Ο Όσιος Ιερώνυμος γεννήθηκε το 345 μ.Χ. στο χωριό Στριδώνι της Δαλματίας από γονείς ενάρετους χριστιανούς, οι όποιοι για να τον μορφώσουν καλύτερα, τον έστειλαν στη Ρώμη. Εκεί βαπτίστηκε, αλλά και εκεί έπεσε στη διαφθορά.
Μετά τη Ρώμη επισκέφθηκε τη Γαλλία. Έπειτα επέστρεψε στην Ιταλία και από εκεί πέρασε στην Ανατολή και έφθασε το 373 μ.Χ. στην Αντιόχεια για να συνεχίσει τις σπουδές του.
Αφού βέβαια γρήγορα συνήλθε από τις νεανικές του παρεκτροπές, αποσύρθηκε στην έρημο της Χαλκίδας (στη Συρία) και ζούσε ασκητική ζωή.
Αηδιασμένος όμως από τους εκεί υποκριτές μοναχούς επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου γνωρίστηκε με τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό και τον Γρηγόριο Νύσσης και από εκεί επέστρεψε στη Ρώμη, πολύ εκτιμώμενος για την πολυμάθεια του.
Αλλά οι σχέσεις του με μια πλούσια, αλλά ευσεβή χήρα, την Παούλα, και τις θυγατέρες της, σκανδάλισε τη Ρωμαϊκή κοινωνία και αναγκάσθηκε να φύγει με τη συνοδεία αυτών από τη Ρώμη και να πάει δια της Αντιόχειας στα Ιεροσόλυμα και από κει στη Βηθλεέμ, όπου έκτισαν δύο Μονές, μία ανδρική και μία γυναικεία, στις όποιες και διέμεναν.
Και η μεν Πάουλα πέθανε στη Βηθλεέμ το 404 μ.Χ. και λύπησε πολύ τον Ιερώνυμο, αυτός δε το 420 μ.Χ.
Αργότερα το ιερό του λείψανο μετακομίστηκε στη Ρώμη και εναποτέθηκε στον Ναό της S. Maria Maggiore.
Ακολουθία του, ποίημα Νήφωνος Αγιορείτου, εκδόθηκε στην Αθήνα το 1925 μ.Χ.
Στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες, χρόνια πολλά και ευάρεστα στο Θεό !!!
Απολυτίκιο:
Ήχος δ´. Ταχύ προκατάλαβε.
Σοφία και χάριτι κεκοσμημένος λαμπρώς, οσίως εβίωσας, εν εγκρατεία πολλή, σοφέ Ιερώνυμε· όθεν της του Σωτήρος, Εκκλησίας εδείχθης, πάμφωτος λύχνος Πάτερ, αρετών ταίς ακτίσι· και νυν Χριστόν δυσώπησον, υπέρ των τιμώντων σε.

Πέμπτη 14 Ιουνίου 2018

ΤΑ ΝΕΑΝΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ


                Οι Πανελλαδικές εξετάσεις ανέκαθεν ήταν συνδεδεμένες με την εκπλήρωση των νεανικών ονείρων για μια νέα πορεία. Η επιτυχία σ’ αυτές είναι η πρώτη μεγάλη επιτυχία στην νεανική ζωή, δικαίωση για έναν μεγάλο κόπο, επιβίωση σε ένα παιχνίδι ανταγωνισμού, άνοιγμα ενός παραθύρου με θέα στο μέλλον, αλλά και απογαλακτισμός από το πατρικό σπίτι, χρόνος ενηλικίωσης. Η τελευταία μέρα των εξετάσεων συνοδεύεται από την ανακούφιση, την χαρά, το αίσθημα ότι δεν έχει άλλο. Ακόμη και το λογικό άγχος για τα αποτελέσματα δεν μπορεί να ισοσταθμιστεί με το αίσθημα ότι κάτι μεγάλο τελείωσε και ότι ο νέος αντιμετώπισε την πρώτη μεγάλη πρόκληση της ζωής του.
                Δεν ωφελεί ο μεγαλύτερος να θέλει να υπενθυμίσει στον νέο ότι τίποτε δε τελείωσε, αλλά όλα έχουν συνέχεια. Ότι χρειάζεται μέτρο στην χαρά και στην λύπη. Ότι τα όνειρα υπάρχουν για να αλλάζουν. Ότι η νίκη και η ήττα δεν είναι συνολική της προσωπικότητας, αλλά έχει να κάνει με τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες συμμετείχε ο νέος στις εξετάσεις, με την ικανότητα να αντιμετωπίσει επαρκώς την στιγμή, με την φώτιση, με την δυνατότητα προσαρμογής στις απαιτήσεις ενός συστήματος που ζητά χωρίς να έχει προσφέρει αντίστοιχα. Ότι αληθινός νικητής είναι αυτός που συνεχίζει, που ξέρει ότι σκαλί-σκαλί έρχεται η πρόοδος, που μπορεί να αδράξει τις ευκαιρίες, που γνωρίζει να φυλά τον εαυτό του από τα μεγάλα λάθη, που έχει λίγο πάθος σε ό,τι κάνει, δηλαδή αγαπά. Αληθινός νικητής είναι αυτός που ταξίδεψε στην γνώση και την έκανε κτήμα ζωής. Που μπόρεσε να δει τον εαυτό του μέσα από την περιπέτεια των εξετάσεων. Που κατάλαβε τον χαρακτήρα του, που έκλαψε ή γέλασε, αδιάφορο, αλλά φάνηκε αληθινός. Που ένιωσε ότι δεν είναι εγωισμός να θέλεις να είσαι πρώτος, αλλά να νομίζεις ότι η ζωή σου χρωστά και δεν πρέπει να αποδεχθείς κανένα άλλο αποτέλεσμα εκτός από το «θέλω» σου.  
                Οι περισσότεροι νέοι ή το ανακαλύπτουν αυτό αργότερα, στην απογοήτευση της πανεπιστημιακής σχολής, ακόμη κι αν την έχουν επιλέξει, ή όταν διαπιστώνουν ότι κανένα πτυχίο δεν τους εξασφαλίζει την αποδοχή της σχέσης. Ότι στο πανεπιστήμιο χρειάζεται να συνεχίσεις να παλεύεις όχι μόνο να μάθεις, αλλά να σε αγαπήσουν και να αγαπήσεις και ότι αυτό δεν έχει να κάνει με την fast track νοοτροπία των καιρών  που ονομάζεται «να περνάς καλά». Ότι καμία εργασία δεν θα σου χαριστεί και ότι τελικά θα γίνεις ένας μικρός είλωτας, τουλάχιστον στον χρόνο που θα πρέπει να δαπανάς, για να φτάσεις σε ένα ελάχιστο αξιοπρέπειας. Ότι το «θα κάθεσαι», όνειρο των παλαιών, είναι όχι απλώς ουτοπία, αλλά εξαναγκασμός γιατί δύσκολα θα βρεις εργασία στα μέτρα σου και ανάλογα με τις σπουδές σου. Ότι η υπομονή και το τρέξιμο σου χαρίζουν πρόοδο και όχι ένα μαγικό χέρι που σου τα φέρνει όλα κατά πώς νομίζεις ότι σου αξίζει.
                Σ’ αυτόν τον δρόμο η πίστη στον Θεό είναι πολύτιμος παράγοντας. Γεννά ελπίδες εκπλήρωσης ονείρων, αλλά και εμπιστοσύνη ότι η πρόνοιά Του θα ανοίξει δρόμους που θα είναι προς αληθινό όφελος. Η πίστη δεν είναι παθητικότητα, αλλά συνέργεια στον αγώνα του αγαθού. Ας την βρούμε αναζητώντας την Εκκλησία των σχέσεων, χωρίς να φοβηθούμε από την Εκκλησία των τύπων!
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός