ΝΕΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΚΙΑΜΕΤΗΣ

 

---

Στην πλήρωση της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας, προέβη πριν από λίγο η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Το Σώμα της Ιεραρχίας μετά από μυστική ψηφοφορία, εξέλεξε τον Αρχιμανδρίτη Δαμασκηνό Κιαμέτη, νέο Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας με ψήφους 60.

Ο εψηφισμένος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός, μέχρι σήμερα υπηρετούσε ως Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος.

ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

Ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός Κιαμέτης γεννήθηκε το 1975 στον Πειραιά, ανατράφηκε και πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στον τόπο της καταγωγής του, τη Σάμο.

Έλαβε το Πτυχίο του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1997.

Το ίδιο έτος εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε διάκονος υπό του Μακαριστού Μητροπολίτου Πειραιώς κυρού Καλλινίκου.

Τον δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης έλαβε τον Ιούνιο του 2002 υπό του Γέροντός του, Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου, τον οποίο ακολούθησε άμα τη ενθρονίσει του στο Βόλο.

Εκεί χρημάτισε Αρχιδιάκονος και Διευθυντής του Ιδιαιτέρου Γραφείου του Μητροπολίτου (1998 – 2003), Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος (2003-2006) και έπειτα Πρωτοσύγκελλος (2006 μέχρι σήμερα).

Από των διοικητικών αυτών θέσεων, συντόνισε το όλο ιεραποστολικό, κοινωνικό και ποιμαντικό έργο της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος. Διετέλεσε Προεδρεύων του Μητροπολιτικού Συμβουλίου.

Ανέλαβε την διοργάνωση των μηνιαίων Ιερατικών Συνάξεων, πολλών Επιμορφωτικών Ιερατικών Σεμιναρίων, καθώς και πολυάριθμων Συνεδρίων και ποικίλων Εκδηλώσεων της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος.

Διετέλεσε Διευθυντής του περιοδικού «Πληροφόρηση» (2002-2012) και Υπεύθυνος του Βιβλιοπωλείου της Ιεράς Μητροπόλεως και του Βρεφονηπιακού της Σταθμού.

Διηύθυνε το νεανικό έργο της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, διετέλεσε επί πενταετία Αρχηγός των κατασκηνώσεων αρρένων, ίδρυσε την Παιδική και Νεανική Χορωδία της Μητροπόλεως, και είχε την ευθύνη της έκδοσης πρότυπων Κατηχητικών Βοηθημάτων για όλες τις βαθμίδες των Κατηχητικών Σχολείων.

Παραλλήλως, διακόνησε ως Προϊστάμενος του μεγαλοπρεπούς Ενοριακού Ιερού Ναού Αναλήψεως Χριστού Βόλου, όπου εργάστηκε, πλην της ποιμαντικής και φιλανθρωπικής διακονίας, και για την αποπεράτωση και εξωραϊσμό του Ιερού αυτού Ναού.

Μερίμνησε, επίσης, για την ανακαίνιση των Ιερών Παρεκκλησίων Αγίου Νεκταρίου Βόλου και Αγίου Ανδρέα Φυτόκου καθώς και για την ανοικοδόμηση του Ιερού Ναού Αγίου Λαζάρου του Νέου Κοιμητηρίου Βόλου.

Χάρη στις ενέργειες και τις προσπάθειές του, ανακαινίστηκε ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μακρινίτσης, καθώς και τα ιστορικά Παρεκκλήσια της εν λόγω Ενορίας.

Εμπνευστής, δημιουργός και Διευθυντής του Μουσείου Βυζαντινής Τέχνης και Πολιτισμού, στη Μακρυνίτσα Πηλίου, του πρωτότυπου χώρου δημιουργικής απασχόλησης παιδιών «Ο Μικρός Παράδεισος» και «Η Γωνιά του Θεού» στον Ιερό Ναό Αναλήψεως του Χριστού Βόλου, καθώς και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σουρλιγκείου Γηροκομείου Καναλίων και συνέβαλε καθοριστικά στην εκ βάθρων ανακαίνιση και εύρυθμη λειτουργία του.

Εξέδωσε δύο συλλογές ομιλιών και κηρυγμάτων με τον τίτλο «Από καρδίας: Εννέα λόγοι για την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή και Κηρύττοντας σε σημαντικούς σταθμούς του Εκκλησιαστικού έτους».

Ύστερα από πρόσκληση, μετέβη και ωμίλησε σε Ιερές Μητροπόλεις, με την ευκαιρία λατρευτικών εκδηλώσεων η Συνάξεων.

ΝΕΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

 

---

Στην πλήρωση της Ιεράς Μητροπόλεως Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, προέβη πριν από λίγο η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Το Σώμα της Ιεραρχίας μετά από μυστική ψηφοφορία, εξέλεξε τον Αρχιμανδρίτη Νικηφόρο Ευσταθίου, νέο Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως με ψήφους 63.

Επίσης κατά την καταμέτρηση ο Αρχιμ. Ιάκωβος Κανάκης έλαβε 9 ψήφους, ενώ βρέθηκαν και τα 4 λευκά.

Ο εψηφισμένος Μητροπολίτης Γόρτυνος κ. Νικηφόρος, μέχρι σήμερα υπηρετούσε ως Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος.

Ο Αρχιμ. Νικηφόρος (κατά κόσμον Αθανάσιος) Ευσταθίου γεννήθηκε στις Ροβιές Ευβοίας την 20η Μαρτίου 1967, όπου και έλαβε την εγκύκλιο μόρφωση. Επεράτωσε τις Γυμνασιακές και Λυκειακές σπουδές στη Χαλκίδα.

Το έτος 1985 εισήχθη, στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, λαβών το πτυχίο με βαθμό «λίαν καλώς».

Κατά τα έτη 1990-1991 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας, απολυθείς με τον βαθμό του Ανθυποσμηναγού.

Την 5η Νοεμβρίου του έτους 1995 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου ΑΡΜΑ λαβών το όνομα Νικηφόρος. Συμμαρτυρήσαντος του Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτου (και νυν Μητροπολίτου Χαλκίδος) κ. Χρυσοστόμου του Β΄ (Τριανταφύλλου), την 13η του μηνός Νοεμβρίου και την 6η του μηνός Δεκεμβρίου του ιδίου έτους χειροτονήθηκε, αντιστοίχως, Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον μακαριστό μητροπολίτη Χαλκίδος κυρό Χρυσόστομο Α΄ (Βέργη), λαβών συγχρόνως και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου.

Το έτος 1996 χειροθετήθηκε Πνευματικός- Εξομολόγος.

Κατά τα έτη 1996- 1997 υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας και Αρχιερατικός Επίτροπος Μεσσαπίων.

Το έτος 1998 διορίσθηκε Προϊστάμενος του Ιερού Ναού της Πολιούχου Χαλκίδος Αγίας Παρασκευής.

Το έτος 2002 διορίσθηκε ως μέλος του Επισκοπικού Δικαστηρίου της Ι. Μητροπόλεως.

Κατά τα έτη 2003-2005 διετέλεσε διευθυντής του Εκκλησιαστικού Οικοτροφείου Αρρένων «Η Αγία Παρασκευή».

Από του έτους 2005 υπηρέτησε ως Διευθυντής του Γραφείου Γάμων και Διαζυγίων της Ιεράς Μητροπόλεως· το έτος 2006 διορίσθηκε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου ΑΡΜΑ, διαδεχθείς τον Αρχιμ. (μακαριστό ήδη) Παύλο Ιωάννου μετά την εκλογή του σε Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης· από του έτους 2007 διετέλεσε μέλος του Μητροπολιτικού Συμβουλίου και υπεύθυνος της ποιμαντικής μέριμνας του Στρατού και από του έτους 2008 ως Αρχιερατικός Επίτροπος Χαλκίδος, διατηρώντας τις θέσεις αυτές έως και της αποσπάσεώς του το έτος 2010, για λόγους μεταπτυχιακών σπουδών, στην Ιερά Μητρόπολη Ιταλίας και Μελίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Κατά το διάστημα της παραμονής του στην Ιταλία, εξυπηρέτησε ως Εφημέριος τις λειτουργικές, ποιμαντικές και πνευματικές ανάγκες των Ενοριών Βάρης (Bari) και Φοβαίας (Foggia).

Παράλληλα παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα (Licenza) στο Istituto di Teologia Ecumenico-Patristica “San Nicola” του Bari της Θεολογικής Σχολής Απουλίας (Facoltà Teologica Pugliese), λαμβάνοντας τον μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών του με βαθμό «Άριστα» (“Summa cum laude”).

Επιστρέφοντας το έτος 2014 στην Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος, διορίσθηκε στη θέση του Διευθυντού του ιστορικού Εκκλησιαστικού Ορφανοτροφείου αυτής και εφημέριος του εν αυτώ Ιερού Ναού της Ζωοδόχου Πηγής, εργαζόμενος για την ανακαίνιση και την συντήρηση των κτηριακών του εγκαταστάσεων, για την ανανέωση του δυναμικού των Τροφίμων, την παροχή των μέσων για την άνετη και αξιοπρεπή διαβίωσή τους, καθώς και για την συμμετοχή τους σε εξωσχολικές δραστηριότητες.

Ομιλεί την Ιταλική ενώ είναι και γνώστης της Αγγλικής γλώσσης.

ΓΙΑ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑ ΘΑ ΚΡΙΘΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΘΕΟ!

«Δεν θα κατηγορηθούμε, αγαπητοί μου, δεν θα κατηγορηθούμε την ώρα του θανάτου μας, διότι δεν θαυματουργήσαμε ή διότι δεν θεολογήσαμε ή διότι δεν γίναμε θεωρητικοί. Οπωσδήποτε όμως θα δώσουμε λόγο στον Θεό, διότι δεν πενθήσαμε συνεχώς» (Άγ. Ιωάννης Κλίμακος λόγ. ζ΄ 73).

Η ώρα του θανάτου λειτουργεί ως όριο κρίσεως: ενόψει της ώρας αυτής κατανοούμε την αλήθεια από το ψέμα της ζωής. Δεν λέει τυχαία η Γραφή ότι αν θυμόμαστε το τέλος μας, δύσκολα θα αμαρτήσουμε. «Μιμνήσκου τα έσχατά σου, και ου μη αμάρτης εις τον αιώνα». Κι αυτό γιατί η καθημερινότητα μάς «ρουφάει» στα γρανάζια της και μας σπρώχνει αποκοιμισμένους στη βολή συνήθως του κόσμου τούτου,  «του απατεώνος». Η μνήμη του θανάτου λειτουργεί έτσι ως φάρος: προφυλάσσει από τους σκοπέλους και τα ναυάγια. Μας ανοίγει τα μάτια για τα τίμια και τα ουσιώδη. Κανείς άγιος δεν άγιασε, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του καθημερινά την πραγματικότητα αυτή.

Και ποια είναι η αλήθεια που μας φέρνει ενώπιόν μας; Ποιο το ουσιώδες της ζωής; Ό,τι προτρέπει ο Κύριος για το μεσοδιάστημα που ζούμε μεταξύ του ήδη της παρουσίας Του και του όχι ακόμη της Δευτέρας παρουσίας Του: τη μετάνοια. Το πένθος δηλαδή που επιδεικνύουμε για τις αμαρτίες μας, για τις αμέλειές μας, για τις πτώσεις μας, για το έλλειμμα μ’ ένα λόγο της αγάπης μας˙  προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο. Ποιος μπορεί να είναι βέβαιος για το «ύψος» της πνευματικής του ζωής; Αν ο απόστολος Παύλος, ο μέγιστος των αποστόλων, θέτει ερωτηματικό για τη ζωή του – δεν βλέπω, σημειώνει, να με ενοχλεί η συνείδησή μου για κάτι, όμως δεν δικαιώνομαι από αυτό: ο κριτής είναι ο Κύριος! – ποιος λοιπόν είναι εκείνος που θα νιώθει «ασφαλής» για την «αγιότητά» του; Να μετανοούμε λοιπόν αδιάκοπα όσο ζούμε είναι ο δρόμος της πνευματικής ζωής.

Αλλά αυτό συνιστά τελικώς και την αγιότητα! Η διαρκής αμφισβήτησή της για μας τους ίδιους. Κι ας δούμε πόσο φιλάνθρωπος είναι ο Κύριος, διά στόματος του οσίου Του. Δεν θα κατηγορηθούμε, λέει, γιατί δεν θαυματουργήσαμε ούτε γιατί δεν θεολογήσαμε κι ούτε γιατί δεν φτάσαμε στα υψηλά επίπεδα της χριστιανικής ζωής: αυτά είναι χαρίσματα που δίνει ο ίδιος ο Θεός σε εκείνους που κρίνει ότι μπορούν να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους – το όποιο χάρισμα, μη ξεχνάμε, είναι εκ Θεού όταν προσφέρεται ως διακονία του πλησίον. Θα κατηγορηθούμε μόνο γιατί δεν μετανοήσαμε και δεν κλάψαμε για τις αμαρτίες μας. «Γέροντα, κέρδισες τον παράδεισο με τους αγώνες σου», είπαν οι υποτακτικοί στον όσιο Γέροντά τους, στο τέλος της ζωής του. «Πιστέψτε με ότι δεν έχω βάλει ακόμη αρχή μετανοίας», απάντησε ο όσιος. Κι η ψυχή του φτερούγισε και πήγε στα χέρια του Δημιουργού του.

ΤΟ ΝΑ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣ ΣΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ...ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΙΩΝΙΑ!

 Ο Χριστός έκανε και τα θαύματα, για να δείξει στους ανθρώπους ότι όλα μπορεί να τα κάνει. Και να πιστέψουν οι άνθρωποι.
 Το να παραδοθείς όμως στο θέλημα του Θεού χωρίς υπολογισμούς και υστεροβουλία, χωρίς άγχος και αμφιβολία ή επιφυλάξεις, αυτό είναι θεραπεία αιώνια!

 π. Συμεών Κραγιόπουλος

ΣΤΕΡΗΣΑΜΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Θεέ μου! Εμάς τους ασήμαντους, τους αδύναμους, τους αμαρτωλούς, μας ονομάζεις φίλους Σου Εσύ, ο μεγάλος, ο παντοδύναμος, ο αναμάρτητος Θεός, ο Δημιουργός και Κύριος του σύμπαντος.

Τι δεν πρέπει, λοιπόν, πρόθυμα να υπομείνουμε για μια τέτοια φιλία, όταν για φιλία ανθρώπινη πολλές φορές διακινδυνεύουμε και τη ζωή μας;

Και όμως, τίποτα δεν υπομένουμε, καθόλου δεν αγωνιζόμαστε, καμιάν εντολή του Χριστού δεν εκτελούμε.

Πραγματικά, πρέπει να κλαίμε και να πενθούμε για το κατάντημά μας. Στερήσαμε οι ίδιοι τον εαυτό μας από την ελπίδα της σωτηρίας.

Ο Θεός μας κάλεσε στον ουρανό, μα εμείς προτιμήσαμε τον άδη. Αποδειχθήκαμε ανάξιοι της τιμής που μας έκανε. Ύστερ’ από τις τόσες ευεργεσίες Του, φανήκαμε αχάριστοι αλλά και ασύνετοι. Αφήσαμε τον διάβολο να μας γυμνώσει από όλες τις θεϊκές δωρεές.

Κι έτσι, εμείς, που αξιωθήκαμε να είμαστε παιδιά και αδέλφια και κληρονόμοι του Θεού, δεν ξεχωρίζουμε καθόλου από τους εχθρούς Του, που χλευάζουν τη μεγαλοσύνη Του και καταπατούν τον νόμο Του.

«Αλίμονο, ψυχή μου!», αναφωνώ μαζί με τον προφήτη. «Χάθηκε η ευσέβεια από τη γη».

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΩΜΑΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Θωμά του Αποστόλου τιμά σήμερα, 6 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Θωμάς ο Απόστολος ήταν μεταξύ των δώδεκα μαθητών του Κυρίου και ανήκε σε οικογένεια αλιέων. Ο Θωμάς, λοιπόν, μετά την Ανάσταση του Χριστού και την πρώτη εμφάνισή Του στους μαθητές, δυσπιστούσε σ’ αυτά που του έλεγαν αυτοί.

Αλλά ο Κύριος επανεμφανίστηκε στους μαθητές μέσα στο υπερώον, όταν μεταξύ τους βρισκόταν και ο Θωμάς.

Τότε ο Κύριος προέτρεψε το Θωμά να ψηλαφήσει τις πληγές από τα καρφιά που Τον σταύρωσαν, και να μη γίνεται άπιστος, αλλά πιστός. Εκθαμβωμένος ο Θωμάς, προσκύνησε και ανεβόησε: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».
Η δε απάντηση του Κυρίου ήταν τέτοια, που θα διδάσκει όλους όσους θέλουν να δυσπιστούν στην αλήθεια του Ευαγγελίου.

Είπε, λοιπόν, ο Κύριος: «ότι εώρακάς με, πεπίστευκας, μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες». Δηλαδή, λέει ο Κύριος στο Θωμά, πίστεψες επειδή με είδες. Μακαριότεροι και περισσότερο καλότυχοι είναι εκείνοι, που αν και δεν με είδαν, πίστεψαν.

Η παράδοση αναφέρει ότι ο Θωμάς μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος πήγε και κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Πέρσες, Μήδους και τους Ινδούς. Στην Ινδία, συνελήφθηκε από τον Βασιλία Mισδαίο, γιατί κατήχησε και βάπτισε τον γιό του Aζάνη, την γυναίκα του Tερτία και της κόρες του Mυγδονία και Nάρκα.

Αφού τον φυλάκισε τον παρέδοσε σε πέντε στρατιώτες, οι οποίοι αφού τον ανέβασαν σε κάποιο βουνό τον θανάτωσαν δια λογχισμού. Έτσι, τον αξίωσε ο Θεός όχι μόνο να κηρύξει το Ευαγγέλιό Του, αλλά και να δώσει τη ζωή του γι’ Αυτόν.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως θείος Απόστολος, θεολογίας κρουνούς, ενθέως εξήντλησας, εκ λογχονύκτου πλευράς, Χριστού του Θεού ημών. Όθεν της ευσέβειας, κατασπείρας τον λόγον, έλαμψας εν Ινδία, ως ακτίς ουρανία, Θωμά των Αποστόλων, το θείον αγλάισμα.

Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΓΡΑΦΩΝ ΜΑΣ ΑΝΑΚΑΙΝΙΖΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΕΙ

 

Ο σωματικός κόπος και η μελέτη των θείων Γραφών φυλάσσει την καθαρότητα του νου. Τον κόσμο πάλι, τον ενισχύει η ελπίδα και ο φόβος του Θεού.

Την ελπίδα και το φόβο στηρίζουν μέσα μας η φυγή από τους κοσμικούς ανθρώπους και η αδιάλειπτη προσευχή.

Μέχρι να δεχθεί ο άνθρωπος τη χάρη του Παρακλήτου, χρειάζεται να μελετά τις θείες Γραφές, για να εντυπωθεί μέσα του η μνήμη του καλού, και για να ανακαινισθεί, με τη συνεχή ανάγνωση, η κίνηση της ψυχής του προς το αγαθό, και για να φυλάξει την ψυχή του από τους επικίνδυνους δρόμους της αμαρτίας.

Διότι ο αρχάριος αγωνιστής δεν απέκτησε ακόμη την πνευματική δύναμη που αποδιώκει την πλάνη: αυτή την πλάνη, που αιχμαλωτίζει τις ψυχωφελείς ενθυμήσεις και επιφέρει ψυχρότητα σκορπίζοντας εδώ κι εκεί το νου μας.

Διότι, όταν η δύναμη του αγίου Πνεύματος κυριαρχήσει στην ψυχή και την καθοδηγεί, τότε, αντί των γραπτών εντολών και των νόμων των θείων Γραφών, πιάνουν ρίζες και βλασταίνουν στην καρδιά οι εντολές του αγίου Πνεύματος. Και τότε διδάσκεται ο άνθρωπος μυστικά, από το άγιο Πνεύμα, και δε χρειάζεται πια τη βοήθεια των γραμμένων λόγων των θείων Γραφών, οπότε η μνήμη των λόγων του Θεού παραμένει αβλαβής, μακριά από τον κίνδυνο της πλάνης και της λήθης.

Αγίου Ισαάκ Του Σύρου

ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΤΕ ΤΙΣ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

 

,, Αντικαταστήστε τις αρνητικές σκέψεις με θετικές σκέψεις και χαμογελάστε.

 

Το εσωτερικό χαμόγελο είναι πιο δυνατό.  παρά το εξωτερικό χαμόγελο.  

 

Η λύπη είναι ένας παθητικός θυμός και ο θυμός είναι μια ενεργητική θλίψη.

 

Η αντικατάστασή τους εξαφανίζονται. Εφεύρε τον εαυτό σου!  

 

Γέλιο, χορός, τραγούδι, φύση, όλα σε οδηγούν στη χαρά».

 

Πατήρ Χρυσόστομος Φιλιπέσκου

ΤΟ ΠΙΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου*

   Τίποτε γιὰ τὸν Θεὸ δὲν εἶναι τόσο πολὺ σπουδαῖο, ὅσο ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς…

   (Τόσο πολὺ μᾶς ἀγάπησε,) ὥστε καὶ πρὶν ἀπὸ τὴ δημιουργία καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν πλάση τοῦ ἀνθρώπου (Ἐφεσ. α΄ 4), γιὰ χάρη του ἑτοίμασε τὰ ἄπειρα ἀγαθά, φανερώνοντας πόσο προνοεῖ (φροντίζει) γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος μας καὶ ὅτι θέλει νὰ σωθοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι.

H ΑΓΙΑ ΜΕΘΟΔΙΑ ΤΗΣ ΚΙΜΩΛΟΥ

 

 

---

Οι όσιες γυναίκες συναγωνίστηκαν επάξια τους οσίους άνδρες σε πνευματικούς αγώνες και αγιότητα.

Η Εκκλησίας μας έχει να επιδείξει μια πλειάδα οσίων γυναικών, οι οποίες λαμπρύνουν το εκκλησιαστικό στερέωμα.

Μια από αυτές υπήρξε και η αγία Μεθοδία η εν Κιμώλω. Μια σύγχρονη οσιακή σημαντική μορφή.

Καταγόταν από τη νήσο Κίμωλο και γεννήθηκε την 10η Νοεμβρίου 1865 από γονείς θεοσεβούμενους και ενάρετους.

Ο πατέρας της ονομαζόταν Ιάκωβος και η μητέρα της Μαρία, το δε επίθετό της ήταν Σάρδη. Στην οικογένεια υπήρχαν τρεις γιοι και πέντε θυγατέρες.

Η δεύτερη από αυτές ήταν η Ειρήνη, η οποία μετονομάστηκε αργότερα σε Μεθοδία. Από μικρό κορίτσι διακρίνονταν για τη σεμνότητά της, την πίστη της στο Θεό και την υπακοή της.

Ήταν στολισμένη με αρετές και καλοσύνη και για γι’ αυτό ξεχώριζε από τα άλλα κορίτσια της οικογένειας και της περιοχής.

Οι φτωχοί και αγράμματοι γονείς της φρόντισαν να τη μεγαλώσουν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Της εμφύτευσαν βαθειά στην ψυχή της την αγάπη στο Χριστό και την αφοσίωση στην Εκκλησία. 

Σε νεαρή ηλικία, όπως ήταν η συνήθεια της εποχής, αποφάσισαν οι γονείς της να την παντρέψουν με έναν νέο ναυτικό από τη Χίο.

Η Ειρήνη, αν και είχε άλλα σχέδια για της ζωή της, να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο, να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο Θεό, υπάκουσε στους γονείς της να μην τους λυπήσει.

Χωρίς λοιπόν τη θέλησή της, παντρεύτηκε τον νέο Χιώτη. Όμως η ευσέβεια της Ειρήνης δεν έπαψε και μετά το γάμο της.

Τηρούσε με ακρίβεια τις νηστείες, εξομολογούνταν τακτικά και κοινωνούσε αδιάκοπα. Ποτέ δεν παραπονέθηκε για την ματαίωση των σχεδίων της να ακολουθήσει τον μονήρη βίο.

Τιμούσε το σύζυγό της και ουδέποτε του φανέρωσε τον κρυφό πόθο της να ακολουθήσει τον Νυμφίο της ψυχής της Χριστό. Μέσα στην ψυχή της έτρεφε την ελπίδα πως κάποτε ίσως πραγματοποιούνταν ο ευσεβής πόθος της.

Ύστερα από λίγο καιρό συνέβη το απροσδόκητο. Το πλοίο που εργάζονταν ο σύζυγός της ναυάγησε στα παράλια της Μ. Ασίας και εκείνος κατέστη αγνοούμενος, αφού δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι του.

Προφανώς είχε πνιγεί. Μάταια τον περίμενε για πολύ καιρό η Ειρήνη. Όμως αφού είδε ότι δεν εμφανίζονταν, αποφάσισε να ικανοποιήσει την παιδική επιθυμία της να ζήσει πλέον ως μοναχή. Πήγε στον επίσκοπο Σύρου Μεθόδιο και του ζήτησε να ντυθεί το μοναχικό σχήμα.

Εκείνος δέχτηκε και την έκειρε μοναχή στην Ιερά Μονή Οδηγήτριας Κιμώλου, δίνοντάς της το μοναχικό όνομα Μεθοδία. 

Για τη Μεθοδία ανοίχτηκε μπροστά της ένας νέος δρόμος πνευματικού αγώνα. Η ψυχή της αισθάνονταν απέραντη αγαλλίαση και ευχαριστούσε μέρα και νύχτα το Θεό, που την αξίωσε να νοιώσει τις μυστικές εμπειρίες της ασκητικής ζωής.

Άρχισε να μελετά με πάθος ασκητικά βιβλία, θέλοντας να εφαρμόσει η ίδια τα παραγγέλματα των αγίων ασκητών της Εκκλησίας μας.

Άρχισε με ακρίβεια την εφαρμογή τους. αδιάλειπτη προσευχή, νηστεία, αγρυπνία και θεωρία. Ακολουθούσε τον αγώνα αποκοπής των παθών και της νεκρώσεως του παλιού εαυτού της. Ενωρίς φάνηκαν τα σημάδια της αγιότητά της.

Θεώρησε καλό και ωφέλιμο να ζει σε απομόνωση, ώστε να μην αποκόβεται από την προσευχή και τη θεωρία του Θεού.

Κλείστηκε σε ένα μικρό κελί στη θέση «Στιάδι», μέσα στο Κάστρο της Κιμώλου, κοντά στον Ιερό Ναό της Γεννήσεως του Σωτήρος.

Εκεί ζούσε με αδιάλειπτη προσευχή και ουράνιες αναβάσεις. Έβγαινε σπάνια από το κελί της και μόνο σε επείγουσα ανάγκη, ιδιαίτερα να προσφέρει τη βοήθειά της σε ανθρώπους που την είχαν ανάγκη.

Άλλωστε έτρεφε απέραντη αγάπη για όλους τους ανθρώπους, ιδιαίτερα για τους ενδεείς, τους οποίους ωφελούσε όσο μπορούσε. 

Έγκλειστη η Μεθοδία στο στενό κελί της ζούσε ως επίγειος άγγελος. Ο ύπνος της ήταν ελάχιστος, η τροφή της στοιχειώδης.

Κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή δεν έβγαινε καθόλου από το κελί της. Ζούσε με ελάχιστη ξηρή τροφή και νερό, τα οποία της τα έδιναν από ένα μικρό παράθυρο του κελιού της και εκείνη τους ανταπόδιδε λίγο λάδι από το ακοίμητο καντήλι του κελιού της.

Οι ευσεβείς κάτοικοι της Κιμώλου, το έπαιρναν με ευλάβεια και άλειφαν με αυτό τους ασθενείς, οι οποίοι, σε πολλές περιπτώσεις γινόταν καλά με τις ευχές της αγίας μοναχής.

Μια από τις αρετές της ήταν τα αστείρευτα δάκρυα για τον εαυτό της, τον οποίο θεωρούσε αμαρτωλό και για τη σωτηρία του κόσμου.

Η προσευχή της συνοδεύονταν πάντα από ποταμούς δακρύων και γι’ αυτό είχε αποτελεσματικότητα η προσευχή της.

Μια άλλη ευσεβής ενασχόλησή της στο κελί της ήταν η ανάγνωση θεοφιλών συγγραμμάτων.

Τα θεία λόγια της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας μας την έθελγαν και την ευχαριστούσαν αφάνταστα. Ζούσε για το Χριστό και είχε πάψει να ζει για τον εαυτό της.

Το λιπόσαρκο ασκητικό της σαρκίο είχε μεταβληθεί σε σκεύος και κατοικία του Αγίου Πνεύματος και γι’ αυτό αξιώθηκε πολλών θαυμάτων.

Η φήμη της αγίας ασκήτριας είχε διαδοθεί σε όλο το νησί, αλλά και στα άλλα νησιά του Αιγαίου. Πολλοί έτρεχαν στο μικρό κελί της, κυρίως γυναίκες, για να ακούσουν λόγια πνευματικά και παρηγορητικά.

Ποτέ δεν αρνούνταν να τους δεχτεί. Ως στοργική μητέρα τους άκουγε, τους συμπονούσε και τους ωφελούσε με τις νουθεσίες της.

Πάμπολλες κουρασμένες και βασανισμένες ψυχές βρήκαν στην Μεθοδία παρηγοριά και οδηγήθηκαν στη μετάνοια και τη σωτηρία.

Δίδασκε με όλη τη δύναμη της ψυχής της την αγάπη, την υπομονή και την καρτερία στις αντιξοότητας της ζωής.

Έτσι πολιτεύτηκε η αγία μοναχή, ωφελώντας τον εαυτό της και τους άλλους. Ο Κύριος την κάλεσε κοντά Του την Κυριακή 5 Οκτωβρίου του έτους 1908 σε ηλικία μόλις 43 ετών.

Την επομένη της κοιμήσεώς της παρατηρήθηκε η ευκαμψία των μελών του λειψάνου της, ως τεκμήριο της αγιότητάς της.

Ο πιστός λαός της Κιμώλου κήδεψε πάνδημα την αγία μοναχή. Αργότερα έγινε ανακομιδή των ιερών λειψάνων της, τα οποία τοποθετήθηκαν στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Κιμώλου και αποτελούν πηγή θαυμάτων.

Η μνήμη της αγίας Μεθοδίας τιμάται στις 5 Οκτωβρίου.

Απολυτίκιο

Τῆς Κιμώλου τόν γόνον, ἀρετῶν τό κειμήλιον, καί τῶν ἀπ’ αἰῶνος Ὁσίων, ἀληθῶς τήν ὁμόσκηνον, τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις οἱ πιστοί, Ὁσίαν Μεθοδίαν
τήν σεπτήν, τάς τοῦ Βίου αὐτῆς πράξεις θεοφιλεῖς, μιμούμενοι κραυγάζοντες• Δόξα τῷ δεδωκότι σοί ἰσχύν, δόξα τῷ Σέ στεφανώσαντι, δόξα τῷ σύν
Ἁγίων τοῖς χοροῖς, Σέ Μῆτερ, ἀριθμήσαντι.

ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΚΑΡΦΙΟΥ ΘΑ ΦΑΝΕΙ ΠΟΣΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

 

Όλος ο Χριστιανισμός ήταν κόντρα στην λογική του κόσμου.

Η πίστη μας δεν μαθαίνεται με διαβάσματα και ακούσματα. Στην πράξη, με την εφαρμογή θα διαπιστώσουμε εάν είναι αλήθεια. Την πίστη μας είναι ζωή και την μαθαίνουμε ζώντας! Μετά από 2000 χρόνια θα πιστεύουμε μόνο; Εάν δεν ζούμε τον Θεό, δεν τον ξέρουμε.

Ο διάβολος μας βοηθά να κάνουμε ελεημοσύνη, να νηστεύουμε, να παρθενεύουμε, να χτίζουμε Εκκλησίες γιατί ξέρει ότι μπορεί να μας ρίξει στην υπερηφάνια. Μόνο δύο πράγματα δεν θα σε αφήσει να κάνεις ο διάβολος: να πεις Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με και να πας να εξομολογηθείς. Τα λόγια είναι φτώχεια, με τη ζωή μας θα μιλήσουμε για τον Χριστό.

Εμείς οι Χριστιανοί είμαστε το πρόβλημά μας και το πρόβλημα των άλλων. Επειδή είναι δύσκολο να διορθώσουμε τον εαυτό μας προτιμούμε να διορθώνουμε τον άλλον. «Δεν θα υπήρχαν ειδωλολάτρες εάν εμείς είμασταν χριστιανοί». (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Λόγοι άνευ βίου σιωπούν. Βίος άνευ λόγου βοά. Ζήσε με το σώμα σωστά για να ακολουθήσει η ψυχή. Πιο εύκολα πας στον Παράδεισο, παρά στην κόλαση. Για να πας στην κόλαση πρέπει να ιδρώσεις!

Όποια είναι η ζωή σου, αυτή θα είναι και η φιλοσοφία σου και όχι το ανάποδο.

Έχουμε πάψει να είμαστε απλοί. Ένας άνθρωπος έχει 1000 θελήματα. 1000 άγγελοι έχουν ένα θέλημα, πως να αρέσουν στον Θεό. Δεν υπάρχει αμαρτία που δεν την έχουμε αποδεχτεί πρώτα στο μυαλό μας.

Στην κόλαση δεν θα πάμε γιατί είμαστε αμαρτωλοί, αλλά γιατί δεν μετανοούμε και δεν πάμε να εξομολογηθούμε.

Είμαστε τεμπελάκηδες και ζητάμε ο Θεός να κάνει τη δουλειά μας! Πρέπει ο άνθρωπος να κάνει αυτό που αναλογεί στις δικές του δυνάμεις και μετά ο Θεός θα κάνει το θαύμα του. Δε μπορούμε εμείς να διαλέξουμε τους σταυρούς μας, άλλοι μας τους ετοιμάζουν… Την ώρα του καρφιού θα φανεί πόσο χριστιανοί είμαστε. Η έλλειψη υπομονής δείχνει έλλειψη αγάπης, υπερβολικό εγωισμό κι υπερηφάνια. Η αγιότητα δεν είναι κολλητική.

Το διαδίκτυο και η τεχνολογία είναι πολύ καλή κι ευλογημένη. Λίγο την χρησιμοποιούμε, έχουμε αργήσει θα έπρεπε να έχουμε κάνει πολύ περισσότερα. Είμαστε πολύ καθυστερημένοι από την αμαρτία μας. Ποτέ οι χριστιανοί δεν είχαν τόσα όπλα να πολεμήσουν και να αμυνθούν. Το διαδίκτυο είναι θησαυροφυλάκιο και αποχωρητήριο. Από εμάς εξαρτάται που θα πάμε.

Δεν χρειαζόμαστε γαλαξίες καινούργιους, καθρέφτες χρειαζόμαστε για να δούμε τα ελαττώματά μας.

Με το πρόσχημα της αγάπης θέλουμε να επιβάλλουμε τις σωστές απόψεις μας στους άλλους για να φανεί η ανωτερότητά μας.

Η αγάπη είναι το αγαπημένο ρούχο του διαβόλου… Αγαπά τα πάντα εκτός από τον Χριστό. Για να κυριαρχήσει το κακό, αρκεί να μην κάνουν τίποτα οι καλοί. Πρέπει να είμαστε αγωνιστές και να στηρίζει ο ένας τον άλλον. Μάθε από τον Ιούδα!

Γέροντας Νίκων

H ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

 Ρωτήσανε τον Άγιο Παΐσιο, γιατί κάποιοι που συναντούν δυσκολίες αυτοκτονούν. Και ο Άγιος απάντησε, ότι αιτία είναι ο εγωισμός, ο οποίος οδηγεί στην απελπισία.

 Ο διάβολος ψιθυρίζει στο αυτί του ανθρώπου «εν καιρώ θλίψεως» ότι όλα τελείωσαν κι ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε πια για το πρόβλημά του. Αυτό όμως είναι ένα μεγάλο ψέμμα του διαβόλου, που μας πολεμά με το ισχυρότερο όπλο του, την απελπισία!

Κι αν ο άνθρωπος δε μπορεί να κάνει τίποτε, μπορεί όμως ο Παντοδύναμος Θεός, που μας διαβεβαίωσε ότι «άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»3. Αρκεί, να στραφούμε σ’ Αυτόν και θα μας δώσει ό,τι ακριβώς μας χρειάζεται.

Μας καλεί: «δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς»!4 Αυτή είναι μία απλή, εύκολη και συγχρόνως σωτήρια κίνηση που μας σώζει και σ’ αυτήν και στην άλλη ζωή. Μ’ Αυτόν μπορούμε τα πάντα όπως διακήρυσσε ο μέγας Απόστολος Παύλος: «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ»!5

Η επίγεια κοσμική κοινωνία της λατρείας του Μαμωνά στην οποία ζούμε, επιχειρεί συνεχώς να απομακρύνει με κάθε τρόπο και μέσο τον άνθρωπο από τον Επουράνιο Θεό και να τον στρέφει προς τον επίγειο άρχοντά της τον διάβολο. Τον χειραγωγεί, ώστε να γίνει αυτάρκης-αυτείδωλο, όπως έγινε ο Εωσφόρος από έπαρση, αποστατώντας από τον Δημιουργό του, θεωρώντας τον εαυτό του Θεό και χάνοντας τον Παράδεισο. Τον στρέφει σε πρόσκαιρα και υλικά-φθαρτά πράγματα από τα οποία νομίζει ότι θα αντλήσει δύναμη και δόξα-απόλαυση-χαρά. Κατά τον ίδιο τρόπο ο διάβολος παρέσυρε τους Πρωτόπλαστους για την επιθυμία μιας θέωσης χωρίς Θεό, να χάσουν την Εδέμ, την αθανασία και την μακαρία κοινωνία τους με τον Θεό. Ο διάβολος και η δαιμονοκρατούμενη σύγχρονη κοινωνία θέλει τον άνθρωπο ανεξάρτητο (από ό,τι σωτήριο και πνευματικό), αλλά ουσιαστικά εξαρτώμενο από μύρια δεσμά (ανάγκες, επιθυμίες, μέριμνες, φοβίες, πάθη κλπ).

Η ζωή είναι δώρο θεόσδοτο και πολύτιμο. Όσες δυσκολίες και αν συνεπάγεται, εμπεριέχει ανεκτίμητο χρόνο μετανοίας ο οποίος όταν αξιοποιηθεί σωστά οδηγεί στην αιώνια σωτηρία και μακαριότητα! «Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;»;6

Κι αν όλα σου πηγαίνουν αντίθετα, τι πτοείσαι; Την ψυχή σου προφύλαξε! Αυτήν δεν την χάνεις ποτέ κι από κανέναν, παρά μόνο αν την παραδώσεις μόνος σου στην απώλεια!

Όλα έχουν ημερομηνία λήξης και τα δυσάρεστα και τα ευχάριστα. Η ψυχή μονάχα είναι αιώνια!

Ζούμε στην κοιλάδα του κλαυθμώνος όπως λέγει η Αγία Γραφή. Δια πολλών θλίψεων θα περάσουμε στην αιώνιο ζωή. Ο Κύριος μας δίδαξε ότι: «στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν»7. Κι αυτό, όχι γιατί ο Θεός είναι τιμωρός, αλλά αντίθετα, γιατί είναι Μέγας Ευεργέτης. «Μακάριοι οι κλαίοντες νυν, ότι γελάσετε»8 μας αποκάλυψε. Η δική μας αμαρτωλότητα και χοϊκότητα είναι οι αιτίες των δυσκολιών μας. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε αποτελούν υψίστης αγάπης παραχώρηση Θεού, ώστε:α)να καθαρισθεί κάθε ρύπος της ψυχής και του σώματός μας και β)να αποκατασταθεί ο χιτών μας και πάλι στην αρχική αγνή λευκότητά του, να γίνει κατάλληλο ένδυμα του γάμου μας με τον Χριστό, ώστε να έχουμε πρόσωπο να εισέλθουμε εις τον Νυμφώνα Του και να είμαστε για πάντα μαζί Του!

Ο χρυσός περνά από καυτερό καμίνι για να αποδειχθεί η γνησιότητά του και η αξία του. Κι όταν βγεί από αυτό, έχει καθαρισθεί κι αστράφτει περισσότερο από πριν.

Το ίδιο και ο κάθε άνθρωπος. Η πίστη μας και η αγάπη μας προς τον Πλάστη μας, θα δοκιμασθούν στο καμίνι των θλίψεων για να αποδείξουν την γνησιότητά τους.

Με προσευχή, μετάνοια, εξομολόγηση και τακτικό εκκλησιασμό, το αρχικώς δύσκολο πέρασμα από το καμίνι των θλίψεων, μετατρέπεται από «αδύνατον παρ’ ανθρώποις», σε ευάρεστη θυσία αινέσεως προς τον Θεό, αφού «τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώεστί»9.

Ο Κύριος θα στεφανώσει αυτόν που δεν γογγύζει όντας μέσα στα προβλήματά του αλλά αντίθετα Τον ευχαριστεί και Τον δοξολογεί. Αυτόν θα τον θεωρήσει ως μάρτυρα τω πνεύματι. Η πρόσκαιρη δυσκολία που ζούμε τώρα, δεν είναι παρά μία αμελητέα σταγόνα σε έναν άπειρο ωκεανό μακαριότητος που μας ετοίμασε ο Πανάγαθος Θεός μας για πάντα! «Το γαρ παραυτίκα ελαφρόν της θλίψεως ημώνκαθ’ υπερβολήν εις υπερβολήν αιώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ημίν»10.

Ας θυμόμαστε τον δίκαιο Ιώβ και την αγία υπομονή του που μακαρίζεται και θα μακαρίζεται ως παράδειγμα προς μίμησιν, σε όλες τις εποχές. Ας θυμόμαστε κάθε δεινό που υπέμεινε και πως τελικά ανταμείφθηκε από τον Θεό ακόμη κι από αυτήν τη ζωή, με πλήρη αποκατάσταση όλων όσων υπέστη και είχε χάσει!

Ο Ιούδας πρόδωσε τον Κύριο, μετεμελήθη αλλά δε μετενόησε. Έκρινε μόνος του εγωιστικά τον εαυτό του ως Θεός κι αυτοκτόνησε χάνοντας τα πάντα! Ένα ταπεινό, εκ καρδίας «συγνώμη» προς τον Κύριο, θα αρκούσε να σβήσει την απελπισία του και την υπερηφάνεια του, θα αρκούσε να του δώσει κουράγιο και να τον πληρώσει με Θείο Έλεος και τελικώς να σωθεί κι αυτός παραμένοντας μαζί με τους άλλους μαθητές του Χριστού.

Ας μη γίνουμε Ιούδες κι εμείς! Πορευόμενοι ανάμεσα στα δίκαια και άδικα που μας συμβαίνουν, στα εύκολα και δύσκολα, στα ευχάριστα και δυσάρεστα που όλα όμως είναι μέσα στο σωτήριο σχέδιο του Θεού για εμάς και φροντισμένα από τα ίδια Του τα χέρια, ας κράζουμε προς Αυτόν:

Κύριε Ιησού Χριστέ, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ κι ελέησόν με!

Σε ευχαριστώ Θεέ μου!

Δόξα Σοι ο Θεός πάντων ένεκεν! Αμήν!

Ιερομόναχος Σάββας Αγιορείτης

Η ΑΓΑΠΗ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ,ΟΧΙ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ,ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΧΤΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

 

"Η αγάπη θα πρέπει να είναι στην καρδιά, όχι στη γλώσσα, και πρέπει να το δείχνει στην πράξη, και όχι μόνο με  μια λέξη: 


αλλιώς υποκριτική αγάπη θα είναι. 

Όποιος έχει αγάπη στην καρδιά του, βλέπει την ανάγκη του αδελφού του και τον βοηθά.  

 Άγιος Τίχωνας του Ζαντόνσκ

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ιεροθέου του Επισκόπου Αθηνών τιμά σήμερα, 4 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ιερόθεος ήταν πλατωνικός φιλόσοφος και ένας από τα εννέα μέλη του Συμβουλίου της Γερουσίας του Αρείου Πάγου.

Αφού δέχθηκε και διδάχθηκε την πίστη του Χριστού από τον Απόστολο Παύλο, χειροτονήθηκε πρώτος επίσκοπος Αθηνών. Μαθητής του υπήρξε ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο οποίος στα συγγράμματά του πλέκει εγκώμια για τον δάσκαλό του.

Εκοιμήθη εν ειρήνη σε βαθιά γεράματα, μετά από πολύχρονη ποιμαντική και συγγραφική δραστηριότητα. Η τίμια κάρα του φυλάσσεται στο ομώνυμο μοναστήρι στα Μέγαρα Αττικής. Επίσης λείψανά του σώζονται στο Άγιον Όρος (Ι. Μ. Αγ. Παύλου) καθώς και στο παρεκκλήσιο του Αγίου Ανδρέα (Αρχιεπισκοπή Αθηνών).

Ο Μ. Γαλανός στο Συναξαριστή του αναφέρει ότι, είναι αδύνατο να διδάχτηκε από τον Απόστολο Παύλο ο Ιερόθεος πρώτος τη χριστιανική πίστη, διότι οι Πράξεις βεβαιώνουν ρητά ότι πρώτος πίστεψε με τη διδασκαλία του Απόστόλου Παύλου ο Διονύσιος. Αλλά και αν ακόμη ήταν Αρεοπαγίτης ή ακόμα σπουδαιότερο, πρώτος επίσκοπος της εκκλησίας Αθηνών, ήταν δυνατόν να παραλειφθεί μια τέτοια μεγάλη φυσιογνωμία για να συμπεριληφθεί απλά στη γενική έκφραση «ότι επίστευσαν και έτεροι»;

Γι’ αυτό λοιπόν λογικότερο είναι – συνεχίζει ο Μ. Γαλανός – να δεχτούμε, ότι μάλλον ο Ιερόθεος πίστεψε κατόπιν του Διονυσίου και απ’ αυτόν διδάχτηκε, αφού έφυγε από την Αθήνα ο Παύλος. Αλλά όπως και αν έχουν τα πράγματα, βέβαιο είναι ότι ο Ιερόθεος ήταν άνδρας μεγάλης κοινωνικής παιδείας, έκανε πρώτος επίσκοπος Αθηνών και εργάστηκε για το ποίμνιο του με πίστη και πολύ ζήλο. Σύμφωνα μάλιστα με κάποια παράδοση, ο Ιερόθεος ήταν παρών και κατά την κοίμηση της Παναγίας στην Ιερουσαλήμ.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Τού Παύλου ηλίευσαι, ταίς θεηγόροις πλοκαίς, και όλος γεγένησαι, ιερωμένος Θεώ, σοφέ Ιερόθεε, συ γαρ φιλοσοφίας, ταίς ακτίσιν εκλάμπων, ώφθης θεολογίας, ακριβούς υποφήτης, δι’ ης μυσταγωγούμεθα, Πάτερ τα κρείττονα.

ΠΩΣ ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΟΥ

 

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Στις μέρες μας ακούμε συχνά από γονείς τα έξης λόγια: «Θέλουμε να εξασφαλίσουμε τη ζωή του παιδιού μας».

Γι αυτό εργάζονται πολύ σκληρά, για να μαζέψουν -συχνά αδίκως- χρήματα ή να μορφώσουν τα παιδιά τους προς την κατεύθυνση που, όπως νομίζουν, φέρνει τη μεγαλύτερη δυνατή φυσική ασφάλεια και υλική ευμάρεια.

Αυτό γίνεται από τους λεγόμενους χριστιανούς! Ενεργούν έτσι διότι η αντίληψη τους για την πραγματική ζωή και την πραγματική εξασφάλιση της ζωής είναι εσφαλμένη.

Ιδού με ποιόν τρόπο μια αληθινή χριστιανή μητέρα προετοίμαζε το γιό της, τον άγιο Κλήμεντα Αγκύρας: «Κάνε μου την τιμή γιέ μου να σταθείς ανδρείος για το Χριστό, να Τον ομολογήσεις άφοβα και χωρίς δισταγμό!

Ελπίζω μέσα στην καρδιά μου ότι σύντομα θα ανθίσει επάνω σου το στεφάνι του μαρτυρίου· προς τιμή μου και προς σωτηρία πολλών. Μή φοβηθείς τις απειλές ή τα ξίφη ή τους πόνους ή τις πληγές ή την πυρά.

Τίποτα να μη σε χωρίσει από το Χριστό, αλλά να κοιτάξεις προς τον ουρανό – από εκεί μπορείς να περιμένεις τη μεγάλη, αιώνια και πλούσια ανταμοιβή σου από το Θεό.

Να φοβάσαι το μεγαλείο του Θεού· να φοβάσαι τη φρικτή κρίση Του· να φοβάσαι τον Παντεπόπτη Θεό- διότι όλοι εκείνοι που Τον αρνούνται θα λάβουν μισθαποδοσία φοβερή· το πυρ το άσβεστο και τον αιωνίως ακοίμητο σκώληκα.

Ας είναι η ανταμοιβή μου από εσένα, γλυκύτατο παιδί μου, για τους πόνους με τους οποίους σε ανέθρεψα και σε μόρφωσα, αυτή: να κληθώ μητέρα ενός μάρτυρος.

Μη λυπηθείς να χύσεις το αίμα σου, αυτό το αίμα που δέχθηκες από μένα, γιατί από εκεί θα λάβω και εγώ τιμή. Υπόταξε το σώμα σου στα βασανιστήρια και τότε θα συνευφραίνομαι ενώπιον του Κυρίου μας – σαν να υπέφερα κι εγώ γι’ Αυτόν».

ΜΙΜΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ

 

π. Δημητρίου Μπόκου

Ὁ Χριστὸς εἶπε νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὸν ἑαυτό μας, ἂν θέλουμε νὰ εἴμαστε δικοί του. Δὲν ἀρκεῖται σὲ ἡμίμετρα. Λίγο ἀπὸ ἐδῶ καὶ λίγο ἀπὸ ἐκεῖ. Θέλει ὁλόκληρη τὴν καρδιά μας. Νὰ τὸν ἀγαπᾶμε «ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς» μας.

Μπρὸς στὸ δικό του θέλημα νὰ καταργοῦμε τὰ δικά μας θελήματα. Ὅπως ὁ ἀληθινὰ ἐρωτευμένος, ποὺ δὲν ζεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ θέλει νὰ κάνει μόνο ὅ,τι εὐχαριστεῖ τὸ ἀγαπώμενο πρόσωπο. Ποὺ ταυτίζει τὸ θέλημά του μὲ τὸ δικό του. Αὐτὸ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη. Γιὰ χάρη μιᾶς τέτοιας ἀγάπης «ἐδῶ ὑποδεικνύεται ἡ ἀνάγκη νὰ ἀπογυμνωθοῦμε ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ μᾶς εἶναι πολύτιμα στὸν κόσμο αὐτό» (ἅγ. Σωφρόνιος).

Ὁ Χριστὸς κάνει καὶ κάποιες διευκρινίσεις πάνω στὸ τεράστιο καὶ ἀκανθῶδες αὐτὸ ζήτημα. Φωτίζει κάποιες πλευρές του γιὰ νὰ μᾶς διευκολύνει. Ἕνας βασικὸς τρόπος, λέει, ἀπάρνησης τοῦ ἑαυτοῦ σου, εἶναι νὰ ἀγαπᾶς ὄχι μόνο ὅσους σοῦ ἀρέσουν, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐχθρούς σου (Κυριακὴ Β΄ Λουκᾶ). Μᾶς καλεῖ νὰ ἀγαπήσουμε, ὅπως ἀγαπάει ὁ ἴδιος. Χωρὶς διάκριση τῶν ἀνθρώπων σὲ πονηροὺς καὶ ἀγαθούς. Σὲ ἐχθροὺς καὶ φίλους. Μὰ εἶναι δυνατόν; Μπορεῖ νὰ ὁμοιωθεῖ ὁ ἄνθρωπος τόσο πολὺ μὲ τὸν Θεό; Ἀνθρωπίνως ὄχι. Τί κάνουμε τότε; Δὲν ἔχουμε νὰ κάνουμε παρὰ ὅ,τι ἔκανε καὶ ὁ Χριστὸς ὡς ἄνθρωπος ἐπὶ τῆς γῆς.

Ὅποιος πραγματικὰ θέλει νὰ εἶναι μὲ τὸν Χριστό, «αὐτὸς δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ συμπεριφέρεται, ὅπως συμπεριφερόταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὅποιος ἀληθινὰ ἀγαπᾶ τὸν Χριστό, αὐτὸς πραγματικὰ θὰ φυλάσσει τὶς ἐντολές του. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ Φῶς τὸ ἀληθινὸ καὶ ὅποιος εἶδε τὸ Φῶς αὐτό, αὐτὸς μὲ φυσικὸ τρόπο θὰ εἶναι καὶ στὶς ἐκδηλώσεις του ὅμοιος μὲ τὸν Χριστό» (ἅγ. Σωφρόνιος). Ἐπειδὴ ἔχουμε δημιουργηθεῖ «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ», εἴμαστε ἱκανοί, πάντα μὲ τὴ δική του φυσικὰ δύναμη, νὰ τὸν μιμηθοῦμε στὴν ἀγάπη. Τί ἔκανε λοιπὸν ὁ Χριστός;

Οἱ ἄνθρωποι εἴχαμε γίνει ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ γιὰ τὸν Θεὸ δὲν ἄλλαξε τίποτε. Συνέχισε νὰ μᾶς ἀγαπάει τὸ ἴδιο. Ἐμεῖς γίναμε ἀσθενεῖς καὶ νεκροὶ «τοῖς παραπτώμασι», «τέκνα φύσει ὀργῆς». Ὅμως ὁ Χριστός, «διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην ἣν ἠγάπησεν ἡμᾶς», δὲν περίμενε νὰ ἀλλάξουμε πρῶτα ἐμεῖς. Ἀλλά, «ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανεν». Ἐμεῖς, «ἐχθροὶ ὄντες» τοῦ Θεοῦ, ἀπορρίψαμε τὸν Δημιουργό μας. Θανατώσαμε τὸν Χριστό, τὴ ζωὴ καὶ τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. Αὐτοκαταδικαστήκαμε σὲ θάνατο. Ἀπορρίπτοντας τὸν Βασιλέα καὶ Κύριό μας, ἀναγνωρίσαμε ἄλλον ὡς βασιλέα μας, τὸν ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου. Ὁ Θεὸς ὅμως δὲν μᾶς ἀπέρριψε: «Καὶ παραπεσόντας ἀνέστησας πάλιν καὶ οὐκ ἀπέστης πάντα ποιῶν, ἕως ἡμᾶς εἰς τὸν οὐρανὸν ἀνήγαγες καὶ τὴν βασιλείαν σου ἐχαρίσω τὴν μέλλουσαν» (εὐχὴ Θ. Λειτουργίας).

Ἀδύνατο νὰ συλλάβει κανεὶς «τὸν ὑπερβάλλοντα πλοῦτον τῆς χάριτος αὐτοῦ», τὴν ἀγάπη του ποὺ ὑπερβαίνει κάθε μέτρο καὶ ὅριο ἀνθρώπινης γνώσης, τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ ὕψος καὶ βάθος τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ (Ρωμ. 5, 6-10. Ἐφ. 2, 1-7. 3, 18-19). Μᾶς φανερώθηκε ὡς τέλεια ἀγάπη.

Τὸ θέμα λοιπὸν εἶναι νὰ πολιτευτοῦμε πάνω στὴ γῆ, «ὅπως μᾶς φανέρωσε τὸν ἑαυτό του ὁ σαρκωμένος Θεός» (ἅγ. Σωφρόνιος[*]). Νὰ αὐξήσουμε τὴν ἀγάπη μας πρὸς αὐτόν. Αὐτὸ δὲν θὰ γίνει μὲ κάποια προσπάθεια συναισθηματικῆς ὑφῆς, ἀλλὰ μὲ συνεπῆ τήρηση τῶν ἐντολῶν του.

Ἔτσι μόνο θὰ γίνουμε ὅμοιοί του στὴν ἀγάπη. Ἱκανοὶ δηλαδὴ νὰ ἀγαπᾶμε καὶ τοὺς ἄλλους. «Οἰκτίρμονες», ὅπως Ἐκεῖνος, πρὸς ὅλους ἀδιακρίτως. Ἐχθροὺς καὶ φίλους.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 

Για την αγάπη πέραν της αγάπης. Ποιος θα άφηνε το μέλι με το γάλα αν δεν είχε κάτι πιο γλυκό; Ποιος θα ανακάλυπτε τον πολυτιμότερο θησαυρό και θα τον άφηνε για κάποιον ευτελέστερο;

Όλο το Ευαγγέλιο διδάσκει ότι πρέπει να αφήνουμε το μικρότερο για χάρη του μεγαλύτερου, το πεπερασμένο για χάρη του αιώνιου, το χειρότερο για χάρη του καλύτερου, το ευτελές για χάρη του πολύτιμου.

Εάν το Ευαγγέλιο δεν υποσχόταν κάτι μεγαλύτερης αξίας, ποιος δε θα εγκατέλειπε τότε κάτι μικρότερης αξίας;

Ποιος θα ανακάλυπτε τον πολυτιμότερο θησαυρό και θα τον άφηνε για κάποιον ευτελέστερο;

Ποιος θα άφηνε το μέλι με το γάλα αν δεν είχε κάτι πιο γλυκό;

Ποιος θα εγκατέλειπε τον πατέρα και τη μητέρα του αν δεν έβρισκε κάτι εγγύτερο;

Ποιος θα εγκατέλειπε τα παιδιά και τους φίλους του αν δεν έβρισκε κάτι αγαπητότερο;

Ποιος θα παρέδιδε οικειοθελώς αυτή τη ζωή στα βάσανα και το θάνατο, αν δεν διέκρινε την αθάνατη ζωή;

Πλησιέστερος συγγενής μας από τον πατέρα και τη μητέρα μας. Αγαπητότερος από τα παιδιά και τους φίλους μας. Πολυτιμότερος από όλους τους ορατούς θησαυρού, ακριβότερος αυτής της ζωής, επειδή χαρίζει την αθάνατη ζωή.

Όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο είναι υποδεέστερα από Εκείνον, μικρότερα, πικρότερα, ισχνότερα, ευτελέστερα και πρόσκαιρα.

Όποιος Τον αποδέχεται, εύκολα εγκαταλείπει τα πάντα, τα πάντα, επειδή έλαβε το άριστο και τον Άριστον.

Ω, Κύριε Ιησού, θησαυρέ όλων των άφθαρτων θησαυρών, βοήθησέ μας να λυτρωθούμε από όλα και να αγαπήσουμε Εσένα, τη ζωή και το αγαθό μας.

Σοί πρέπει πάσα δόξα και ευχαριστία και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου τιμά σήμερα, 3 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Διονύσιος καταγόταν από την πόλη των Αθηνών. Έζησε και μαρτύρησε τα χρόνια που αυτοκράτορας ήταν ο Δομετιανός. Διακρίθηκε για τη φιλοσοφική του κατάρτιση κα τη βαθιά του καλλιέργεια.

Αρχικά ήταν ειδωλολάτρης και μέλος της Βουλής του Αρείου Πάγου. Το κήρυγμα όμως του Αποστόλου Παύλου άγγιξε την παιδευμένη και ευαίσθητη ψυχή του και βαπτίσθηκε. Αργότερα διαδέχθηκε στον επισκοπικό θρόνο των Αθηνών τον ευσεβή Ιερόθεο. Επιβραβεύθηκε από το θεό για τη χριστιανική του δράση με το χάρισμα να επιτελεί θαύματα.

Περιόδευσε σε πολλά μέρη της Δύσης, όπου κήρυξε τον ευαγγελικό λόγο και ερμήνευσε τις ιερές γραφές. Όταν έφθασε στο Παρίσι συνελήφθη και αργότερα αποκεφαλίσθηκε. Μαζί του μαρτύρησαν και δύο μαθητές του, ο Ρουστικός και ο Ελευθέριος. Ο ηγεμόνας της περιοχής έδωσε εντολή να μη θάψει κανείς τα άγια λείψανα των μαρτύρων, όμως κάποιοι χριστιανοί τα φύλαξαν και όταν δεν υπήρχε πλέον φόβος τα ενταφίασαν με τιμές.

Ο Άγιος Διονύσιος υπήρξε συγγραφέας πλήθους θεολογικών συγγραμμάτων, από τα όποια παραθέτουμε σε μετάφραση ορισμένα λόγια του, σχετικά με την Αγιότητα, τη Βασιλεία και την Κυριότητα του Θεού: «Αγιότητα, λοιπόν, είναι κατά τη γνώμη μας η καθαρότητα η ασημάδευτη από οποιοδήποτε μίασμα, η πλήρης και ολότελα άσπιλη. Βασιλεία είναι η τακτοποίηση κάθε ορίου, κάθε τάξης, κανονισμού, κατάστασης.

Κυριότητα δεν είναι μόνο η υπεροχή πάνω στους χειρότερους, άλλο και η συνολική των καλών και αγαθών και πλήρης ολοκτησία, καθώς και η αληθινή και αμετάβλητη βεβαιότητα. Γι΄ αυτό και η κυριότητα ετυμολογείται από το «κύρος» και το «κύριο» και το «κυρίευαν». Θεότητα είναι η πρόνοια που θεάται τα πάντα και με τέλεια αγαθότητα «περιθέει» (περιέχει) και συνέχει τα πάντα, τα γεμίζει με τον εαυτό της και υπερέχει από όλα όσα απολαμβάνουν τα δώρα της πρόνοιας της» (Διονυσίου Αρεοπαγίτου, «Περί Θείων Ονομάτων». Εκδόσεις Π. Πουρναρό).

Περισσότερες και πιο συγκεκριμένες ιστορικές πληροφορίες για τη ζωή του Αγίου Διονυσίου δεν έχουμε πλην αυτών των λίγων που προαναφέραμε. Τα υπόλοιπα που αναφέρουν ορισμένοι Συναξαριστές ανήκουν στα πλαίσια της παραδόσεως και μόνο.

Ύστερα από την με αριθμ. 22/30 Σεπτεμβρίου 1999 μ.Χ. εγκύκλιο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, η μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου συμπεριελήφθηκε να τιμάται επιπρόσθετα και στις 12 Οκτωβρίου όπου και ορίσθηκε να τιμάται η Σύναξη των εν Αθήναις Αγίων.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’.
Χρηστότητα εκδιδαχθείς, και νήφων εν πάσιν, αγαθήν συνείδησιν ιεροπρεπώς ενδυσάμενος, ήντλησας εκ του Σκεύους της εκλογής τα απόρρητα, και την πίστιν τηρήσας, τον ίσον δρόμον τετέλεκας, Ιερομάρτυς Διονύσιε. Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ:ΑΝ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΠΛΟΙ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΤΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΕΔΕΙΧΝΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

 

Αν ήμαστε απλοί σαν τα παιδιά, ο Κύριος θα μας έδειχνε τον παράδεισο, θα τον εβλέπαμε μέσα στη δόξα των Χερουβείμ και των Σεραφείμ και όλων των επουρανίων δυνάμεων και των Αγίων.

Όμως δεν είμαστε ταπεινοί, και γι’ αυτό βασανίζομε και τον εαυτό μας και τους άλλους, όσους ζουν μαζί μας.

ΠΛΗΝ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΥΜΩΝ ΚΑΙ ΑΓΑΘΟΠΟΙΕΙΤΕ

 

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αγαπητοί μου αδελφοί, μας αναφέρει έναν από τους σπουδαιότερους Λόγους του Κυρίου σχετικά με την συμπεριφορά μας προς τον πλησίον. Συγκεκριμένα μας λέγει: «όπως θέλετε να φέρονται σ’ εσάς οι συνάνθρωποί σας, έτσι παρομοίως και εσείς να τους συμπεριφέρεστε». Η φράση αυτή αποτελεί το χρυσό κανόνα που πρέπει να διέπει διαχρονικά τις σχέσεις όλων των ανθρώπινων κοινωνιών. Κάθε άνθρωπος είναι ιερό πρόσωπο, κατ’ εικόνα πλασμένο και καθ’ ομοίωση του Τριαδικού Θεού. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο οι σχέσεις μας προς τους αδελφούς μας να διέπονται από αγάπη και θυσιαστική προσφορά. Όπως ακριβώς μας διδάσκει με το παράδειγμά Του ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός, το Β΄ πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο οποίος από αγάπη προς το πλάσμα Του, τον άνθρωπο, σαρκώθηκε, υπέμεινε το Σταυρικό Θάνατο και, με την ένδοξη Ανάστασή Του, μας χάρισε την κατά χάρη σωτηρία μας. Ιδιαίτερα για όσους είμαστε βαπτισμένα μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, στη συνέχεια της σημερινής ευαγγελικής περικοπής η φράση του Κυρίου: «ν ‘ αγαπάτε τους εχθρούς σας», πράττοντας το καλό απέναντί τους ανιδιοτελώς,αποτελεί τον οδοδείκτη της πνευματικής μας πορείας στον αγώνα μας να είμαστε συνειδητοί χριστιανοί. Μιμούμενοι τον Κύριο και τους Αγίους Του προσπαθούμε να προσφέρουμε άδολη αγάπη προς το συνάνθρωπο, ανεξαρτήτως φύλου και εθνικότητος. Ο πνευματικός αγώνας μας είναι δύσκολός, διότι χρειάζεται να αποκτήσουμε τη σπουδαία αρετή της συγχώρησης προς τους εχθρούς μας και να προσφέρουμε, θυσιάζοντας όλο μας το είναι για τη σωτηρία και την επιστροφή όλων των ανθρώπων στην προπτωτική, παραδείσια κατάσταση και τους κόλπους της Εκκλησίας μας, μηδέ εξαιρουμένων, όπως προείπαμε, και των εχθρών της πίστεώς μας, με την ελεύθερη βεβαίως θέληση τους. Σκοπός  αυτής της πνευματικής πορείας μας είναι να γίνουμε «Υιοί του Υψίστου», κατά το ευαγγελικό ανάγνωσμα, δηλαδή κατά χάρη παιδιά του Θεού. Αυτός ο στόχος ασφαλώς δεν επιτυγχάνεται μόνο με τις δικές μας προσπάθειες και δυνάμεις, αλλά και με τη συνειδητή μετοχή μας στη μυστηριακή ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπου η χάρις του Αγίου Πνεύματος μας αξιώνει να οδηγηθούμε στη θέωση. Όπως αναφέραμε παραπάνω, η αρετή του να συγχωρούμε και ν’ ανεχόμαστε τα λάθη και τις αδικίες του πλησίον μας απαιτεί μεγάλη προσπάθεια, ταπείνωση, αδιάκοπη προσευχή και μετοχή στα ιερά μυστήρια της Εκκλησίας μας, ιδιαιτέρως στα μυστήρια της ιεράς εξομολόγησης και της Θείας Ευχαριστίας. Πρότυπα μας είναι οι Άγιοι, συνοδοιπόροι στον αγώνα μας, οι οποίοι αντλώντας παράδειγμα από τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό, ζητούσαν τη συγχώρεση των διωκτών τους, εφαρμόζοντας στην πράξη την προσταγή Του να είμαστε οικτίρμονες, δηλαδή φιλεύσπλαχνοι, όπως οικτίρμων είναι ο ουράνιος  Θεός Πατέρας μας. Έτσι και ο τιμώμενος σήμερα  Άγιος  Κυπριανός, από όργανο του διαβόλου ως ξακουστός μάγος, αφού μετανόησε ειλικρινά, βαπτίσθηκε Χριστιανός. Με τον αγώνα του και με τη φιλευσπλαχνία του Χριστού, αξιώθηκε να γίνει επίσκοπος Καρχηδόνας, μαρτυρώντας για την πίστη του. Χαρακτηριστική είναι η φράση του σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος ενσωματώνεται στο Σώμα της Εκκλησίας μόνο με το Βάπτισμα και οφείλει ν’ αγωνιστεί για την παραμονή του σ’ αυτή, διότι εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία. Κλείνοντας, ας παρακαλέσουμε τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό, διά πρεσβειών των Αγίων, να μας αξιώσει να είμεθα φιλεύσπλαχνοι και μακρόθυμοι προς τους εχθρούς μας. Αν προσπαθήσουμε, ξεκινώντας μέσα από το χώρο της εκκλησιαστικής μας κοινότητας,  να συγχωρούμε αυτούς που μας βλάπτουν και να δείχνουμε ανοχή στα σφάλματα των αδελφών μας, τότε θα σταματήσει να κυριαρχεί στον κόσμο το μίσος και οι ταραχές οιασδήποτε μορφής και με τη Χάρη του Θεού οι κοινωνίες μας θα μεταμορφωθούν εν Χριστώ σε γαλήνη και ειρηνική συνύπαρξη.

OI ΑΓΙΟΙ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης τιμά σήμερα, 2 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Κυπριανός ήταν πλούσιος, ευγενής, φιλόσοφος από την Καρχηδόνα της Λιβύης. Έζησε στα χρόνια του Δεκίου (249 – 251 μ.Χ.) και εξασκούσε τη μαγική τέχνη στην Αντιόχεια.

Κάποτε ένας ειδωλολάτρης ονόματι Αγλαΐδας ερωτεύτηκε μια Χριστιανή παρθένο που ονομαζόταν Ιούστα. Η κοπέλα δεν ανταποκρινόταν στον έρωτά του κι εκείνος κατέφυγε στο διάσημο μάγο Κυπριανό. Όλα όμως τα μαγικά τεχνάσματα του Κυπριανού αποδείχθηκαν ανώφελα μπροστά στην σταθερή άρνηση της Χριστιανής κόρης. Παραδεχόμενος την χρεωκοπία της τέχνης του, έκαψε τα μαγικά του βιβλία ενώπιον του Επισκόπου Ανθίμου, ζητώντας να βαπτισθεί και να γίνει ιερεύς.

Πράγματι, ανήλθε όλες τις ιερατικές βαθμίδες και τέλος εξελέγη Επίσκοπος Καρχηδόνος. Μαζί του παρέλαβε και την Ιούστα, την οποία χειροτόνησε διακόνισσα μετονομάζοντάς την Ιουστίνα. Έδειξε αποστολικό ζήλο και γι αυτό το διέβαλαν στον Δέκιο. Εξορίσθηκε στην Αντιόχεια, όπου και φυλακίσθηκε και αργότερα στη Νικομηδεία, όπου ο Κλαύδιος τον αποκεφάλισε μαζί με την Ιουστίνα.

Τα λείψανά τους τα παρέλαβαν ευλαβείς Χριστιανοί και τα μετέφεραν στην Ρώμη, όπου και τα έθαψαν στον επισημότερο λόφο της πόλεως.

Σημείωση:
Ο Μιχαήλ Ι. Γαλανός, στο έργο του «Οι Βίοι των Αγίων» έχει διαφοροποιημένο τον βίο του Άγιου Κυπριανού, και θεωρεί ιστορικές ανακρίβειες όλα τα περί μαγείας, που αναφέρονται για το πρόσωπο του συγκεκριμένου Άγιου.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, τη φωταυγεία, σκότος έλιπες, της ασεβείας, και φωστήρ της αληθείας γεγένησαι ποιμαντικώς γαρ φαιδρύνας τον βίον σου, Κυπριανέ τη αθλήσει δεδόξασαι. Πάτερ Όσιε, τον Κτίστην ημίν ιλέωσαι, ομού συν Ιουστίνη τη Θεόφρονι.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 02/10/22 ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑ ΣΤ' 31-36

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Εἶπεν ὁ Κύριος· καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως. Καὶ εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; Καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τοὺς ἀγαπῶντας αὐτοὺς ἀγαπῶσι. Καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; Καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσι. Καὶ ἐὰν δανείζητε παρ᾿ ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; Καὶ γὰρ ἁμαρτωλοὶ ἁμαρτωλοῖς δανείζουσιν ἵνα ἀπολάβωσι τὰ ἴσα. Πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀπελπίζοντες, καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς, καὶ ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς. Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί.

Νεοελληνική Απόδοση

Είπε ο Κύριος: «Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να συμπεριφέρεστε κι εσείς σ’ αυτούς. Γιατί, αν αγαπάτε αυτούς που σας αγαπούν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Αφού και οι αμαρτωλοί αγαπούν αυτούς που τους αγαπούν. Κι αν κάνετε καλό σ’ αυτούς που σας κάνουν καλό, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν. Αν δανείζετε σ’ όσους ελπίζετε να σας τα επιστρέψουν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί δανείζουν στους ομοίους τους για να τα πάρουν πίσω. Αντίθετα, εσείς ν’ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να κάνετε το καλό και να δανείζετε, χωρίς να περιμένετε να πάρετε πίσω τίποτα. Έτσι, ο Θεός, που είναι καλός ακόμα και με τους αχάριστους και τους κακούς, θα σας ανταμείψει με το παραπάνω και θα σας κάνει παιδιά του. Να είστε λοιπόν σπλαχνικοί, όπως σπλαχνικός είναι κι ο Θεός Πατέρας σας».

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 02/10/22 ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ ΣΤ' 1-10

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀδελφοί,  συνεργοῦντες παρακαλοῦμεν μὴ εἰς κενὸν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς – λέγει γὰρ· «Καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι»· ἰδοὺ νῦν «καιρὸς εὐπρόσδεκτος», ἰδοὺ νῦν «ἡμέρα σωτηρίας» –  μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν, ἵνα μὴ μωμηθῇ ἡ διακονία, ἀλλ᾿ ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν νηστείαις, ἐν ἁγνότητι, ἐν γνώσει, ἐν μακροθυμίᾳ, ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, ἐν λόγῳ ἀληθείας, ἐν δυνάμει Θεοῦ, διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν, διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας, ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες.

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, συνεργάτες του Θεού καθώς είμαστε, σας παρακαλούμε να μην αφήσετε να πάει χαμένη η χάρη του Θεού που δεχτήκατε, γιατί η Γραφή λέει: Στον καιρό της χάρης σε άκουσα, και την ημέρα της σωτηρίας σε βοήθησα. Να, τώρα είναι ο καιρός της χάρης, τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας. Κανένα πρόσκομμα δε φέρνουμε σε κανένα, για να μη δυσφημηθεί το έργο μας. Αντίθετα, με κάθε τρόπο συσταίνουμε τον εαυτό μας ως υπηρέτες του Θεού: με τη μεγάλη υπομονή μας, με τις θλίψεις, με τις δυσχέρειες, τις στενοχώριες, 5τις κακοποιήσεις, τις φυλακίσεις, τις εναντίον μας εξεγέρσεις, τις ταλαιπωρίες, τις αγρύπνιες, την πείνα. Συσταίνουμε τον εαυτό μας με την εντιμότητα, τη γνώση της αλήθειας, την ανεκτικότητα, την καλοσύνη, τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, την ανυπόκριτη αγάπη, με το κήρυγμα για την αλήθεια, με τη δύναμη του Θεού, με τα όπλα της σωτηρίας τα επιθετικά και τα αμυντικά. Δοκιμάζουμε δόξα και ατίμωση, δυσφήμηση και έπαινο. Μας θεωρούν λαοπλάνους, και όμως λέμε την αλήθεια· μας αγνοούν και όμως γινόμαστε γνωστοί· φτάνουμε στο θάνατο, και να που ζούμε· μας βασανίζουν, αλλά δεν πεθαίνουμε· μας προξενούν στενοχώριες κι όμως πάντοτε χαιρόμαστε· είμαστε φτωχοί, κάνουμε όμως πολλούς να πλουτίσουν· τίποτα δεν έχουμε και τα πάντα κατέχουμε.

ΟΙ ΠΕΡΙΖΗΤΗΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

 

Γέροντα Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτη

Ἔχετε παρατηρήσει ποιοί ἄνθρωποι εἶναι ἀγαπητοί καί περιζήτητοι;

Ὅσοι διακονοῦν, ὅσοι εἶναι πέρα γιά πέρα ἤρεμοι καί πρόθυμοι νά ἀποδεχθοῦν τήν γνώμη τοῦ ἄλλου, τήν ἐπιθυμία του, τήν σκέψη, τήν ἐνέργειά του, τό ἁμάρτημά του, τό πάθος του, τήν εὐγένειά του, τήν ἀγένειά του, πού ἡ εὐαισθησία τους εἶναι στραμμένη πρός τόν Θεόν καί πρός τούς ἀνθρώπους.

Ἀντιθέτως, αὐτοί πού θέλουν νά ὑπερασπίζουν τόν ἑαυτό τους, πού θέλουν νά ἔχουν θέση, γνώμη, σκέψη, νά διεκδικήσουν ἕνα δικαίωμα, νά ἐπιβάλλουν τήν γνώμη τους – ἄκουσέ με, λένε, καί μετά κάνε ὅ,τι θέλεις – γίνονται ἀντιπαθητικοί.

Γιατί νά σέ ἀκούσω, βρέ ἀδελφέ; Ἐγώ αὐτό θέλω νά κάνω. Βέβαια, ἀπό ταπείνωση ἤ ἐξυπνάδα – τό ἴδιο εἶναι – θά σέ ἀκούσω, ἀλλά ἐσύ ἔχασες.

Ὅποιος ἀφήνει ἀνέγγιχτους τούς ἄλλους ἀπό τήν παρουσία του, ὅποιος τούς ἀφήνει ἐλεύθερους νά κάνουν ὅ,τι θέλουν καί ἡ μόνη σχέση του μαζί τους εἶναι ἡ σχέσης τῆς διακονίας, τῆς ὑπηρεσίας, τοῦ ἐσχάτου ἀνθρώπου, ὁ ἁπλός, ὁ ταπεινός, ὁ ἀνεπιτήδευτος, αὐτός εἶναι πάντοτε ὁ ἀγαπημένος.

Ὅσοι ζητοῦν, ἀπαιτοῦν, παρακαλοῦν, αὐτούς, ἀπό μακριά τούς βλέπεις καί τούς ἀποφεύγεις.

Ὅλα αὐτά δέν ἔχουν θέση σέ μία ψυχή ἡ ὁποία ἁγνίζει ἑαυτήν καί τήν εὐτρεπίζει γιά τόν Θεόν. Ὅποιος δέν προσέχει καί ὑποστηρίζει τό θέλημά Του, τήν γνώση Του, αὐτός κερδίζει τήν ἔχθρα, δέν τόν ἀγαπάει κανείς.

Ο ΟΣΙΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ

 

---

Τη μνήμη του Οσίου Ρωμανού του Μελωδού τιμά σήμερα, 1 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Οι πληροφορίες για τον βίο του οσίου Ρωμανού δυστυχώς είναι λίγες. Έζησε ή τον 6ο αιώνα μ.Χ. επί του βασιλέως Αναστασίου του Α’ ή κατά μία άλλη εκδοχή, τον 8ο αιώνα μ.Χ. επί τού βασιλέως Αναστασίου του Β’. Γεννήθηκε στην Έμεσα της Συρίας και σύμφωνα με ανώνυμο ύμνο ήταν εβραϊκής καταγωγής.

Αρχικά είχε χρηματίσει διάκονος στην εκκλησία της Βηρυτού. Κατόπιν μετέβηκε στην Κωνσταντινούπολη και έμεινε στα κελιά τού Ναού της Θεοτόκου.

Ο Ρωμανός είχε μέτρια παιδεία και το ποιητικό ταλέντο του ήταν ακόμα άγνωστο.
Διεκατέχετο όμως από μία βαθιά πίστη στην σεπτή μνήμη της Παναγίας της Παρθένου και τακτικά παρακολουθούσε στον Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών τις κατανυκτικές ολονυκτίες. Σε μία τέτοια, στην γιορτή των Χριστουγέννων, που παραβρέθηκε η ψυχή του γέμισε με κατάνυξη και όταν γύρισε στο κελί του είδε όνειρο την Παναγία να του προσφέρει ένα βιβλίο και να του λέει να το καταφάει.

Ο Ρωμανός από την επίδραση τού ονείρου συνέθεσε για την γέννηση τού Χριστού το τροπάριο «Η Παρθένος σήμερον τόν υπερούσιον τίκτει καί η γή τό σπήλαιον τώ απροσίτω προσάγει..». Από την στιγμή αυτή η ποιητική επιφοίτηση του οσίου Ρωμανού έμεινε άσβεστη και αναδείχτηκε ο εξωχότερος και μεγαλύτερος μελωδός της Εκκλησίας μας.

Ο Ρωμανός έγραψε χίλιες περίπου συνθέσεις από τις όποιες διασώθηκε μόνο το ένα δέκατο. Πολυποίκιλα τα θέματά του. Ύμνησε όλους σχεδόν τους Αγίους και τις εορτές της Χριστιανικής Εκκλησίας. Ανεξάντλητος στις συλλήψεις και στον πλούτο ιδεών, γνωρίζοντας τον τρόπο να προσδίνει πρωτοτυπία ακόμη και στα πιο κοινά θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς θέματα. Το άχαρο αλλά και αχάριστο πολλές φορές υλικό του (γεγονότα και βίος Αγίων) μπορούσε να το μετατρέψει σε ζωντανό δραματικό πίνακα. Τα πρόσωπα των Αγίων αλλά και της Παναγίας και του Χριστού παρουσιάζονται απόλυτα ζωντανά χωρίς τίποτα το νεκρικό ή απόκοσμο.

Η ποίηση του Ρωμανού του Μελωδού εκφράζει την ίδια την εποχή του, τους πόθους και τις ελπίδες εκείνων των ανθρώπων. Γι΄ αυτό και το έργο του δεν εξετάζεται μόνο από Θρησκευτικής άποψης ή λογοτεχνικής αλλά και ιστορικής και λαογραφικής. Η γλώσσα του απλή, χωρίς στόμφους και όπου παρουσιάζεται ρητορική μακρολογία επειδή έτσι επιβαλλόταν από την ανάγκη των τότε λειτουργικών πλαισίων, αυτή γίνεται χωρίς να κουράζει. Γενικά οι φράσεις του περιέχουν μια πλαστικότητα, μεστή νοημάτων κατά μια άψογη τεχνική όπως παραδέχονται ειδικοί.

Ο διάσημος Γερμάνος βυζαντινολόγος καθηγητής Κρουμβάχερ, πλέκει το εγκώμιο του Ρωμανού. Η κριτική, λέει, ανακήρυξε τον Ρωμανό σαν τον μεγαλύτερο ποιητή του Βυζαντινού αιώνα, αληθινό Πίνδαρο αυτού. Κατείχε ανεξάντλητο πλούτο ιδεών, ανυπέρβλητη πλαστικότητα φράσεως, μεστή και δυνατή γλώσσα, θησαυρό αρμονίας ποικίλων και καλλιτεχνικών ρυθμών.

Ο Ρωμανός χρησιμοποίησε το ποιητικό εκείνο είδος πού λέγεται εκκλησιαστικός Ύμνος και του χάρισε την τελειότερη μορφή. Ο Ύμνος αποτελείται από το Κοντάκιον (προσόμοιον ή κουκούλιον), τους Οίκους και το Εφύμνιον και στηρίζεται πάνω στο νόμο της Ισοσυλλαβίας και ομοτονίας. Μαζί με το ποιητικό κείμενο συνέθετε ο ίδιος και τη μουσική ή έδενε το νέο ποίημα πάνω σε παλιότερη μουσική σύνθεση. Θεματικά τα έργα του αναφέρονται περισσότερο σε γεγονότα της ζωής του Χριστού και σε ιερά πρόσωπα της Γραφής, όπως και σε βίους άγιων. Το είδος αυτό της ποίησης κυριαρχεί και σήμερα στην εκκλησιαστική ποίηση.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως σάλπιγξ θεόληπτος, των ουρανίων ωδών, ενθέως εφαίδρυνας, την Εκκλησίαν Χριστού, τοις θείοις σου άσμασι, συ γαρ της Θεοτόκου, εμπνευσθείς τη ελλάμψει, ένθεος υμνηπόλος, εγνωρίσθης εν κόσμω, διό σε πόθω τιμώμεν, Ρωμανέ Όσιε.

ΩΣ ΑΠΟΘΝΗΣΚΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΖΩΜΕΝ

 

« Ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες» (Β’ Κορ. 6, 8-10)

«Σαν πλάνοι και όμως αληθινοί,  σαν να μας αγνοούν και όμως μας γνωρίζουν καλά, σαν να πεθαίνουμε και ιδού ζούμε, σαν να παιδευόμαστε και όμως δε θανατωνόμαστε,  σαν να λυπόμαστε, πάντα όμως χαιρόμαστε, σαν φτωχοί, πολλούς όμως πλουτίζουμε, σαν τίποτα να μην έχουμε και όμως τα πάντα κατέχουμε». 

            Η πίστη μας έχει έντονο μέσα της το στοιχείο της έκπληξης. Ο κόσμος, επειδή μας θεωρεί μία θρησκεία ανάμεσα στις άλλες, σημαντική, αλλά όχι αναγκαία για την ζωή, δεν μπορεί να ερμηνεύσει το γεγονός ότι οι χριστιανοί δεν βλέπουμε τις περιστάσεις της ζωής με τον ίδιο τρόπο που οι πολλοί τις βλέπουν, ιδίως τις δοκιμασίες.

Είναι χαρακτηριστική η αποστροφή του αποστόλου Παύλου στους Κορινθίους. Από την μία ο κόσμος βλέπει τους χριστιανούς ως πλάνους, διότι πιστεύουν σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος και αυτό υπονομεύει τις αντιλήψεις είτε ότι δεν υπάρχει Θεός είτε ότι ο Θεός είναι μία ανώτερη δύναμη, η οποία, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μας περιμένει στην άλλη ζωή. Στην εποχή των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, στην οποία ο καθένας μας διεκδικεί το λεπτό της δημοσιότητας που του αναλογεί, οι χριστιανοί δεν ξεχωρίζουμε για την ομορφιά μας, για τα αγαθά μας, για την ευφυΐα μας, για την δόξα μας, αλλά γιατί είμαστε έτοιμοι στα δύσκολα των ανθρώπων να αντιτάξουμε τον λόγο και την εμπειρία της αγάπης και γνωρίζουν όλοι ότι είμαστε αξιόπιστοι, παρότι δεν κάνουμε θόρυβο. Ο κόσμος παιδεύει τους πιστούς με την απόρριψη, την λοιδορία, την μισαλλοδοξία που πηγάζει από την προκατάληψη (χωρίς να αγνοούμε και τα δικά μας λάθη), ωστόσο δεν μπορεί να μας σβήσει από το προσκήνιο.  Για τις δοκιμασίες οι χριστιανοί λυπόμαστε, όπως όλοι, έχουμε όμως και χαρά, διότι γνωρίζουμε ότι στην ζωή μας μάς δόθηκε ο σταυρός και η ανάσταση μαζί, όπως και το ότι ο Θεός δεν μας αφήνει ποτέ. Είμαστε στην πραγματικότητα φτωχοί από έπαρση, συχνά και από υλικά αγαθά, καθώς ο πλουτισμός δεν είναι σκοπός της ζωής μας, ωστόσο πλουτίζουμε με την αγάπη, την καλοσύνη, την βοήθεια από το περίσσευμα και το υστέρημά μας πολλούς. Μοιάζουμε σαν να μην έχουμε τίποτα, κατέχουμε όμως τα πάντα, από την στιγμή που ο Χριστός είναι στην καρδιά μας.

Ο απόστολος κάνει και μια άλλη παρατήρηση, η οποία ερμηνεύει γιατί ο χριστιανός είναι όλα αυτά που ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει. «Ως αποθνήσκοντες και ιδού ζώμεν», «σαν να πεθαίνουμε και να που ζούμε», μας υπενθυμίζει. Ο χριστιανός δεν φοβάται τον θάνατο, όχι γιατί δεν είναι άνθρωπος, όχι γιατί δεν πονά, αλλά γιατί γνωρίζει μέσα από κάθε θάνατο, έρχεται η ανάσταση. Και ο θάνατος δεν είναι μόνο ο σωματικός, ο βιολογικός. Θάνατος είναι η ενηλικίωση, όταν θα πρέπει ο άνθρωπος να αναλάβει την ζωή του στα χέρια του. Θάνατος είναι να αφήσουμε πίσω τις κακές μας συνήθειες. Θάνατος είναι όταν παραιτηθούμε από το δίκιο και το δικαίωμά μας και επιλέξουμε την οδό της συγχώρησης. Θάνατος είναι όταν βλέπουμε ότι δεν είναι το εγώ μας το κέντρο του κόσμου, αλλά η συνάντηση με τον πλησίον. Θάνατος είναι να αποδεχόμαστε το θέλημα του Θεού στις περιστάσεις της ζωής. Θάνατος είναι να βλέπουμε το θέλημα του άλλου και να έχουμε την χαρά να τον αναπαύσουμε, αν είναι προς όφελός του, και όχι να θεωρούμε το δικό μας θέλημα ως το παν. Θάνατος είναι να παραιτούμαστε από την απόλαυση, την ευκολία, την χρήση του πλησίον μας, επειδή πιστεύουμε. 

Και είναι θάνατος αυτά και άλλα, διότι εντάσσονται στην αγάπη. Στην αγάπη που πηγάζει από την σχέση με τον Χριστό. Διότι η αγάπη δεν είναι λόγια και ιδεολογίες, αλλά αυτό που ζούμε επειδή πιστεύουμε σ’  Αυτόν που πρώτος μας αγάπησε, έγινε άνθρωπος για μας, νίκησε τον θάνατο και μας περιμένει κάθε στιγμή στην  εκκλησιαστική ζωή και πορεία για να συμπορευθούμε, κυρίως στα δύσκολα, μαζί και με τον πλησίον μας.

Γι’  αυτό και η πίστη θα παραμένει έκπληξη για όσους δεν βλέπουν ή δεν θέλουν να δούνε τον Χριστό! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός