π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Οι παιδικές αντιλήψεις μας περί Θεού, ίδιες με τις θρησκευτικές, μας παρουσιάζουν ένα δυνατό Θεό, απαιτητικό και σκληρό, να κατασκοπεύει τη ζωή μας και να τιμωρεί τις παρακοές μας που αντιτίθενται στο θέλημά Του. Αντιλήψεις που ταλαιπωρούν, που δημιουργούν φοβίες και ενοχές, ώστε θα ήταν προτιμότερο «να μην υπάρχει Θεός». Βέβαια, όσοι αρνούνται τέτοιο Θεό δεν σημαίνει ότι είναι άθεοι.
Ωστόσο, και στην Παλαιά Διαθήκη, την οποίαν αποδεχόμαστε ως θεόπνευστη, παρατηρείται ένας Θεός να θυμώνει και να τιμωρεί. Όμως, η Παλαιά Διαθήκη προετοιμάζει για τον ερχομό του Θεανθρώπου, που, πλέον, αποκαλύπτεται ο Θεός της τέλειας αγάπης, συγκατάβασης, συγχώρησης. Γι’ αυτό, ακόμα και στην Παλαιά Διαθήκη φαίνονται αυτά τα χαρακτηριστικά Του, τα οποία σμίγουν με τον Θεό των θρησκειών. Είναι ως η Αλήθεια για το Πρόσωπό Του να κρύβεται και να αποκαλύπτεται κάπου - κάπου, όπως ο πατέρας προς το ανώριμο παιδί του …
Αυτός ο «δυνατός» πατέρας, όταν δει το «ανώριμο» παιδί του να πονά και να εκφράζει όλη την αδυναμία του, συντρίβεται και δείχνει τον πραγματικό εαυτό του.
Δεν είναι τυχαίο που ο Χριστός μάς είπε να αποκαλούμε τον Θεόν «Πατέρα». Δείχνει τη στενή σχέση μας μαζί Του, αλλά και τη στοργή, την αγκαλιά, την χωρίς όρια αγάπη Του. Αυτός, λοιπόν, ο Θεός, παραιτείται από την παντοδυναμία Του, όταν ο άνθρωπος παρουσιάζεται ενώπιόν Του με «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην» (Ψαλμ. 50,19).
Ο δικός μας Θεός δεν θα εξουθενώσει αυτόν που οι συνθήκες της ζωής τον συνέτριψαν. Θα είναι κοντά του με την αόρατη Χάρη Του, γι’ αυτό και αντέχει! Ούτε θα απορρίψει αυτόν που συναισθάνεται την αμαρτωλότητά του και ζητώντας ταπεινά «συγγνώμη» μετανοεί, γι’ αυτό και νιώθει άνεση!
Ο δικός μας Θεός ταπεινώνεται, «κενώνει εαυτόν», με το να γίνει άνθρωπος. Εξευτελίζεται, σταυρώνεται και πεθαίνει, για χάρη των αγαπημένων. Γίνεται αδύνατος, ένα τίποτα, και χαρίζει τη δύναμη και το παν σε όσους τον μιμούνται.
Κάθε φορά που θα ταπεινωθείς μπροστά Του, που γίνεσαι όπως Αυτόν, Εκείνος σου χαρίζει τον Εαυτόν Του και, όπως το παιδί με τον πατέρα του, «τον κάνεις ό,τι θέλεις!». Αποκτάς την καλή παρρησία, την άνεση να τον αποκαλείς «Κύριο και Θεόν» σου, φίλον κι αδελφόν.
Κάθε φορά που συμμετέχεις με τους αδελφούς σου στη Θεία Λειτουργία και προσεύχεσαι ταπεινά για να κοινωνήσεις, συνειδητοποιώντας την αναξιότητά σου, ο Χριστός «κάμφθεται φιλευσπλάχνως». Αποκαλύπτει την αδυναμία Του στη δύναμη της Λειτουργίας.
Αυτός είναι ο δικός μας Θεός! Ο «Θεός των πατέρων ημών», ο Θεός της Ορθοδοξίας. Μαζί Του δεν φοβάσαι, δεν αγχώνεσαι, δεν αγωνιάς. Μόνο αγωνίζεσαι από φιλότιμο να ανταποκριθείς στην αγάπη Του, στην ταπείνωσή Του, στην αδυναμία Του να σε θέλει με πόθο και πάθος στους αιώνες.
