π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
- Είναι ωραίο να συναντιέσαι με ανθρώπους που μαζί τους «μπορείς να είσαι ο εαυτός σου».
- Είναι ωραίο να συγχωρείς αυτόν που σε πλήγωσε, εκούσια ή ακούσια, εν γνώση ή εν αγνοία του.
- Είναι ωραίο να υπερβαίνεις και όχι να καταπατείς τα πάθη σου, τις αδυναμίες και τα ελαττώματά σου.
- Είναι ωραίο να συναντάς τον Χριστό ως φίλο και αδελφό, μέσα από την προσευχή, την Κοινωνία και τη μελέτη.
- Είναι ωραίο να χαίρεσαι ευχαριστιακά τις απολαύσεις της ζωής, ως δώρο Θεού.
Γιατί όλα αυτά και άλλα πολλά σου χαρίζουν ευρύτητα πνεύματος, ελευθερία και μυστική ειρήνη με καρδιακή χαρά.
- Δεν είναι ωραίο να νιώθεις κατώτερος ή ανώτερος από τους άλλους, προσπαθώντας να συγκριθείς μαζί τους.
- Δεν είναι ωραίο να δείχνεις μίζερος, για να εισπράξεις την συμπάθεια των γύρω σου.
- Δεν είναι ωραίο να αφήνεσαι ανεξέλεγκτα στις επιθυμίες σου, συγχέοντας την ελευθερία με την ασυδοσία.
- Δεν είναι ωραίο να κυριαρχείσαι από καχυποψία, να μην αφήνεις πίσω σου τις πληγές που η αδυναμία των άλλων σου προξένησε.
- Δεν είναι ωραίο οι σχέσεις σου με τον Θεό να είναι τελείως συμφεροντολογικές, βασιζόμενες στο τι θα πάρεις αντί στην αγάπη.
Γιατί με τα πιο πάνω στερείσαι την ομορφιά του προσώπου σου, χάνεις τη σχέση που σε ολοκληρώνει και περνάς τη ζωή σου χωρίς Χάρη.
Ωστόσο, όσο και να καταλαβαίνουμε τι είναι ωραίο και τι δεν είναι ωραίο, η σκληρή πραγματικότητα του εαυτού μας, με τις ποικίλες ψυχικές και πνευματικές ασθένειες, δυσκολεύει την αλλαγή που θα θέλαμε.
Όμως υπάρχουν, στη γνώση του ωραίου και του μη ωραίου, δύο θετικά:
- Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις. Η γνώση του εαυτού μας συνίσταται στη γνώση των ελαττωμάτων, αλλά και των χαρισμάτων μας. Η άγνοιά τους οδηγεί είτε στην έπαρση, είτε στη μειονεξία. Και τα δύο, βέβαια, πηγάζουν από τον εγωισμό.
- Ζητούμε βοήθεια. Ο άνθρωπος που θεωρεί ότι σε όλα μπορεί να βρει λύση και άρα δεν ζητά συμβουλή, βρίσκεται σε πλάνη. Το να ρωτούμε «τι να κάνω;» δείχνει ταπείνωση. Και ο Θεός θέλει να συμπορευόμαστε με ανθρώπους και άρα να ζητούμε τη βοήθειά τους. Μαζί με την εκζήτηση της θεϊκής βοήθειας, με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και μεσω των αναγκαίων γεγονότων, ο άνθρωπος πορεύεται την οδόν της ζωής με ελπίδα και ειρήνη.
Τελικά, το ωραίο και το μη ωραίο καθορίζονται από την αποδοχή τους στην καθημερινότητά μας, ως πρόλογος της αιωνιότητάς μας.
