Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΤΗΣ ΠΟΡΝΗΣ ΔΙΑΛΥΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΝΕΩΤΕΡΙΣΜΟΥΣ ΠΕΡΙ ΣΑΡΚΙΚΩΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΩΝ

 Η μετάνοια της πόρνης διαλύει τους σύγχρονους νεωτερισμούς περί σαρκικών αμαρτημάτων.

 Η πόρνη γυναίκα είναι άγνωστη.Δεν γνωρίζουμε το όνομα της. Το Ευαγγέλιο δεν διαπομπεύει τον άνθρωπο αλλά τον θεραπεύει.Δεν είναι η Μαρία η Μαγδαληνή.  Κάποιοι ερμηνευτές αναφέρουν ότι είναι η γυναίκα που ο Χριστός την προστάτεψε όταν είπε στους παρευρισκομένους "ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω" και στην συνέχεια της λέει "πορεύου και ἀπό τοῦ νῦν μηκέτι ἁμάρτανε". Δεν της λέει πήγαινε και γλέντα και δεν τρέχει και τίποτα. Την συγχωρεί αλλά της λέει να σταματήσει αυτό που κάνει διότι οδηγεί την ύπαρξη της στον θάνατο.
 Ο "Οίκος" της ακολουθίας μας λέει κάτι το συγκλονιστικό: “Η γυναίκα, που ήταν πριν άσωτη, ξαφνικά παρουσιάσθηκε φρόνιμη και συνετή, αφού μίσησε τα αισχρά έργα της αμαρτίας και τις οδυνηρές ηδονές του σώματος, έχοντας στο νου της τη μεγάλη ντροπή και την κατάκριση , που θα υποστούν οι πόρνοι και οι άσωτοι. 

Συγκεκριμένα λέει ο "Οίκος" : “Την κρίσιν της κολάσεως”. Λέξεις και βιώματα που μας ανατριχιάζουν.

  Λέμε στους πνευματικούς να αμνηστεύσουν τα σαρκικά αμαρτήματα λέγοντας οτι δεν τρέχει και τίποτα , δεν πειράζει, δεν βαριέσαι. 

 Αυτό όμως αγαπητοί μου δεν είναι μετάνοια. Μετάνοια με υγεία και αρρώστια μαζί δεν υπάρχει, ούτε ο Χριστός πάει μαζί με τον διάβολο. Η πόρνη μισεί τις ηδονές της σάρκας, σκέφτεται την κόλαση και τα εγκαταλείπει όλα μπροστά στο Χριστό. Η σωτηρία θέλει γενναίες αποφάσεις. Για να πάμε στον Παράδεισο αγαπητοί μου πρέπει να αφήσουμε την αμαρτία, να την παλέψουμε, να την θεραπεύσουμε. Αιχμαλωσία και ελευθερία δεν γίνεται να είναι μαζί.
Στην πορνεία η Εκκλησία έχει την θεραπεία : Εγκατάλειψη και εγκράτεια μέσα από την άσκηση ή το Ιερό Μυστήριο του Γάμου. Άλλες πρακτικές δεν υπάρχουν.
Να μας φωτίσει ο Κύριος να αποκτήσουμε την καρδιά αυτής την πόρνης....η οποία τι έκανε; Απλά, πήρε αποφάσεις ....Εμείς θα πάρουμε ;

π.Σπυρίδων Σκουτής

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ,ΕΛΕΗΣΕ ΤΟΝ ΙΟΥΔΑ

Απάντηση του Αγίου Νικολάου Αχρίδος σε κάποιον που θεωρούσε τον εαυτό του πιο ελεήμων από τον Θεό

Εσύ θα ήθελες, να ελεήσει ο Θεός όλους τους α­μαρτωλούς κατά τη Φοβερή Του Κρίση. Πάλι εκπειράζεις τον Χριστό όπως τον πείραξε εκείνος ο Αντίθεος επάνω στο Όρος των Πειρασμών; «Αν είσαι Υιός του Θεού πολυεύσπλαχνος, ελέησε τον Ιούδα και τον Κάιν και όλους τους μεγάλους αμαρτωλούς και εγώ θα σε προσκυνήσω!».

Έτσι μπορεί να εκφραστεί με λόγια ο πειρασμός του Χριστού από εσένα. Όμως σε τούτο, μονάχα ο ίδιος ο Κύριος θα μπορούσε να σου απαντήσει: μήπως Εγώ δεν φάνηκα αρκετά ελεήμων όταν από την αιώνια δόξα Μου, κατέβηκα στο σκοτά­δι των ανθρώπων και παρέδωσα ολόκληρο τον Εαυτό Μου θυσία υπέρ των ανθρώπων; Πώς να ελεήσω αυ­τούς που ποτέ τους δεν ζήτησαν το έλεος από Εμένα, που μέχρι την τελευταία τους ανάσα περιφρονούσαν το έλεος που τους προσέφερα, αυτούς που έχυναν σαν νερό το αίμα των πιστών Μου ακολούθων, που ως το τέλος έμειναν πιστοί δούλοι του σατανά;

Πώς τώρα τούτο, οι θνητοί άνθρωποι να συγκρι­θούν στο έλεος με τον Παντελεήμονα Θεό και ακόμα, να καμώνονται περισσότερο εύσπλαχνοι από τον Θεό; Ερεύνησε καλά τον εαυτό σου και δες πόσο περιορι­σμένο και μηδαμινό είναι το έλεος των ανθρώπων. Ε­ξέτασε αν εσύ θα συγχωρούσες εύκολα έναν φίλο ο οποίος θα ορκιζόταν τρεις φορές ότι δεν σε γνωρίζει; Ή αν θα συγχωρούσες τον άνθρωπο ο οποίος με ένα ξίφος στο χέρι θα καταδίωκε τους συγγενείς σου μέ­χρι εξολόθρευσης; Ή εκείνον που θα ειρωνευόταν ό­λα όσα είναι για σένα τα πιο ιερά;

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός όμως, συγχώρησε τον Πέτρο που Τον αρνήθηκε τρεις φορές, τον Σαύλο που κατεδίωκε τους ακολούθους Του, τους συγγενείς Του. Συγχώρησε και τον Αυγουστίνο που περιφρονούσε τα ιερά των Χριστιανών. Συγχώρησε όλους εκείνους που μετανόησαν με την καρδιά τους και μετέστρεψαν την έχθρα τους σε ζήλο για το Θεό και τα ιερά του Θεού.

Αυτός θα συγχωρήσει ακόμα και στη Φοβερή Κρίση, όλους τους αμαρτωλούς που και την ώρα ακόμα του θανάτου μετανόησαν για τις ανομίες τους, αναγνώρι­σαν το Χριστό σαν Υιό του Θεού και έκραξαν προς Αυτόν για σωτηρία. Θα συγχωρήσει και εκείνους οι οποίοι στο Όνομά Του έδειξαν τόσο έλεος σε τούτη τη ζωή ώστε να προσφέρουν ένα ποτήρι κρύο νερό σε έναν από τους ελαχίστους ακολούθους Του.

Μα όλα τούτα δεν είναι αρκετά σε εκείνους που εκπειράζουν το Θεό! Δεν είναι αρκετά σ’ αυτούς οι οποίοι, δε γεύτηκαν ούτε τι σημαίνει να συγχωρείς ού­τε και τι σημαίνει να μετανοείς. Αυτούς που δεν γνω­ρίζουν ότι το έλεος του Θεού υπερβαίνει τη δική μας διάνοια.Μήτε και ξέρουν πόσο βαθιές είναι οι πλη­γές του Χριστού για χάρη του ανθρωπίνου γένους.

Αυτοί θα ήθελαν, να αναμείξει ο Θεός το Βασί­λειο του αιωνίου Φωτός με το σκοτάδι και έτσι να γί­νει ένα μείγμα καλού και κακού στον ουρανό όπως υ­πάρχει και πάνω στη γη. Θα ήθελαν, ο Κάιν και ο Ιούδας και όλοι οι αδελφοκτόνοι, οι ειδωλολάτρες, οι αιμοχαρείς, οι ακόλαστοι, οι λωποδύτες, οι ειρωνευόμενοι τα ιερά, οι χλευαστές του Θεού όλοι, όλοι οι α­μετανόητοι κακοποιοί, να σταθούν στα δεξιά του Χριστού κατά την τελική Κρίση, μαζί με τους Αγίους, τους μάρτυρες και τους δικαίους και στην αριστερή πλευρά Του να μην υπάρχει κανένας!

Είναι αυτό δικαιοσύνη; Είναι δίκαιο να δοθεί, σε εκείνους που και το βράδυ ακόμη δεν μπήκαν στο χω­ράφι του Οικοδεσπότου προς εργασία, ο ίδιος μισθός με αυτούς που εργάστηκαν όλη την ήμερα; Είναι αυτό ευσπλαχνία, το να ανακατέψουμε δηλαδή το φως με το σκοτάδι, την αλήθεια με το ψέμα, το σιτάρι με την ήρα;

Αλλά, ω άνθρωπε, ποιος είσαι συ που θα διδάξεις τη δικαιοσύνη σε Εκείνον που θέσπισε το δίκαιο; Που θα υπενθυμίσεις το έλεος σ’ Αυτόν που από έλε­ος για τον άνθρωπο παραδόθηκε να σταυρωθή στο Σταυρό; Γονάτισε μπροστά στην αγία Του δικαιοσύνη και τα δυσθεώρητα βάθη της ευσπλαχνίας Του και βόησε: Παντελεήμων, ελέησον και σώσον με τον αμαρτωλόν!

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

ΤΟ ΑΓΙΟ ΕΥΧΕΛΑΙΟ

Το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης τελείται το μυστήριο του Μεγάλου Ευχελαίου.Κατά τη διάρκεια του, διαβάζονται επτά Ευαγγέλια και επτά Ευχές. Με αυτό τον τρόπο ευλογείται το λάδι με το οποίο ο ιερέας «σταυρώνει» τους πιστούς στο μέτωπο, στο πιγούνι, στα μάγουλα και στις παλάμες.

Η θεία σύσταση του Μυστηρίου αυτού αναφέρεται από τον Αδελφόθεο Ιάκωβο: «Εάν κάποιος από σας είναι άρρωστος, ας προσκαλέσει τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας και ας προσευχηθούν γι’ αυτόν, αφού τον αλείψουν με έλαιο στο όνομα του Κυρίου. Και η προσευχή που γίνεται με πίστη, θα θεραπεύσει τον ασθενή. Ο Κύριος θα τον σηκώσει από το κρεβάτι της αρρώστιας, και αν έχει κάνει αμαρτίες θα του συγχωρηθούν».

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφερόμενος στους λόγους του Αδελφόθεου, γράφει ότι «η αποστολική διδασκαλία, αποδεικνύεται δια των πραγμάτων αληθινή. Επειδή όταν μαζευτούν οι άγιοι ιερείς… και τελέσουν το ιεροπρεπέστατο μυστήριο του θείου Ευχελαίου, βλέπουμε φανερά πολλούς ασθενείς ή να μεταβάλλονται προς το καλύτερο ή και τελείως να θεραπεύονται. Πρώτον μεν δια της επικλήσεως του ονόματος του Κυρίου και της θείας του Χρίστου και παντοδυνάμου Χάριτος. Δεύτερον δια της χρίσεως του πνευματικού ελαίου και τρίτον δια της θερμής και πιστής προσευχής των ιερωτάτων ανδρών. Ώστε από τούτο κινούμεθα να στοχαστούμε ως αληθές και εκείνο όπου λέγει ακολούθως ο μέγας Αδελφόθεος, ότι και αι αμαρτίαι όπου έπραξεν ο ασθενών συγχωρούνται παρά Κυρίου δια της δεήσεως των αγίων ιερέων και αρχιερέων Του».

Η πρωταρχική σημασία του αγίου Ευχελαίου είναι η προσευχή των ιερέων για τους ασθενείς αδελφούς μας.

Μαζί με τη θεραπεία του σώματος δίνεται από την Εκκλησία και η άφεση των αμαρτιών.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι το Ευχέλαιο αντικαθιστά την ιερά Εξομολόγηση. Αλλά επειδή πολλές φορές μία σωματική ασθένεια είναι συνέπεια μιας αμαρτίας, ο Χριστός συνέδεσε την άφεση των αμαρτιών με τη θεραπεία του σώματος. Το βλέπουμε αυτό και στη περίπτωση των Μαθητών του Χριστού. Όταν τους εξέλεξε ο Κύριος και τους έστειλε στο κήρυγμα, κήρυτταν ότι πρέπει να μετανοήσουν οι άνθρωποι· έβγαζαν δαιμόνια και άλειφαν τους αρρώστους με λάδι και τους θεράπευαν.

Η άφεση των αμαρτιών που λαμβάνουμε με το ιερό Ευχέλαιο προϋποθέτει τη μετάνοια μας και την τέλεση του μυστηρίου της Εξομολογήσεως. Αυτός είναι ο λόγος που γίνεται το μυστήριο του Ευχελαίου στο Ναό για όλους τους πιστούς κατά τη Μεγάλη Τετάρτη και τη παραμονή των Χριστουγέννων, ημέρες κατά τις οποίες οι πιστοί έχουν προετοιμαστεί με την Εξομολόγηση για τη συμμετοχή τους στην θεία Κοινωνία.

Κατά την τέλεση του μυστηρίου του Ευχελαίου διαβάζεται ένας Κανόνας, ψάλλονται αρκετά τροπάρια διαφόρων Αγίων και κατόπιν διαβάζονται επτά Αποστολικές και επτά Ευαγγελικές περικοπές. Ακολουθεί η ανάγνωση επτά Ευχών. Όλη αυτή η θαυμάσια ιερολογία εκφράζει την φιλανθρωπία και το έλεος του Κυρίου που προσφέρεται αφθονοπάροχα στους ασθενείς αδελφούς μας.

Στην πρώτη από τις Ευχές ο λειτουργός παρακαλεί τον Κύριο: «Ας γίνει, Κύριε, το έλαιο τούτο έλαιο αγαλλιάσεως, έλαιο αγιασμού, ένδυμα βασιλικό, θώρακας δυνάμεως, αγαλλίαμα καρδίας, ευφροσύνη αιώνια». Σε άλλη πάλι Ευχή παρακαλούμε το Κύριο να ενώσει το έλεός Του με το άγιο έλαιο, και σε όσους χρίονται από αυτό, να είναι για τη θεραπεία της ψυχής και του σώματός τους. Λέει ο λειτουργός: «Κύριε, στείλε από τον ουρανό την ιατρική σου δύναμη. Ακούμπησε το άρρωστο σώμα, σβήσε τον πυρετό. Γίνε γιατρός του δούλου Σου. Σήκωσε τον από το κρεβάτι του πόνου και χάρισε τον στην Εκκλησία σου σώο και υγιή».

Όπως είπαμε, η συμμετοχή του πιστοί στο Ευχέλαιο γίνεται με την προσευχή του και με τη χρίση που του κάνει ο ιερέας με το άγιο έλαιο. Καθώς τον χρίει, παρακαλεί το Θεό: «Πάτερ άγιε, ιατρέ των ψυχών και των σωμάτων, Σι που έστειλες το Μονογενή σου Υιό, για να θεραπεύσει κάθε αρρώστια και να λυτρώσει από το θάνατο, θεράπευσε και αυτόν το δούλο Σου από την ψυχική και σωματική αρρώστια που τον κατέχει και ζωοποίησέ τον με τη χάρη του Χριστού».

Πρέπει βέβαια να γνωρίζουμε ότι μετά από την τέλεση του Ευχελαίου δεν ακολουθεί πάντοτε η θεραπεία του ασθενούντος. Εάν θα δοθεί η θεραπεία από το Χριστό, αυτό θα το κρίνει ο Ίδιος. Ασφαλώς όμως το Μυστήριο, με τη χάρη του Κυρίου, δίνει ουράνια παρηγοριά στον ασθενή, για να μπορέσει αυτός να δεχτεί την αρρώστια με υπομονή.

Κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε μία αρρώστια ψυχική ή πνευματική, ο Χριστός μας καλεί να προσέλθουμε σ’ Αυτόν, που είναι ο φιλάνθρωπος ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, να ζητήσουμε το έλεος Του για τη θεραπεία μας και να εμπιστευθούμε στην αγάπη Του ότι θα μας δώσει τα καλά και συμφέροντα για τη ψυχή μας.

Εάν προσερχόμαστε στο Κύριο μ’ αυτή τη πίστη, τότε το ιερό Ευχέλαιο, θα γίνει η σωτηρία μας. Ο Κύριος θα μας αναστήσει και θα μας κροτήσει κοντά Του για πάντα. Αμήν.

Ιερομ. Γρηγορίου

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ:Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙΚΡΑΝΘΗ

---

Μεγάλη Τετάρτη– Του π.Παντελεήμονος Κρούσκου

Ο Νυμφίος έχει εισοδεύσει ήδη στις ζωές μας και αλλού βρήκε αμπάρες, αλλού αγκαλιά ανοικτή (ο Έρως!).

Έπειτα απομακρύνεται σε ένα σκοτάδι μυστηρίου . Τα βάγια πλέον μαράθηκαν , οι εχθροί αποστομώθηκαν, οι φίλοι ζυγίζουν την προδοσία και την άρνηση,τα καρφιά ετοιμάζονται, ο σταυρός σχηματίζεται, ένας άνθρωπος «κεράμιον ύδατος βαστάζων» τραβάει προς την πηγή με εσωτερική πληροφορία άνωθεν, ο Ιούδας ωχριά και τρέμει, ο Καϊάφας «άκων προφητεύει» πώς «συμφέρει έναν υπέρ του λαού απολέσαι».

Και το μεγάλο Θύμα, ο Κύριος πρωταγωνιστής του δράματος,αυτός που κινεί την ιστορία; Ακόμα με το μύρο της αμαρτωλού(δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων!) να στάζει από τα ρούχα του, απομακρύνεται για λίγο από το σκηνικό.

Προσεύχεται στην ερημία; Αφήνει στους μαθητές μυστικές παρακαταθήκες; Απομονώνεται στη Βηθανία κρυμμένος από τα μάτια και τις διαθέσεις εχθρών και φίλων; Σκοτάδι μυστηρίου η Μεγάλη Τετάρτη.

Μα μήπως και ολόκληρη η επι γης πορεία του Θεού που έγινε άνθρωπος δεν καλύπτεται από ένα πέπλο μυστηρίου μέχρι την αποκάλυψη και την δόξα του Σταυρού;

Η ημέρα αυτή λες και είναι ετοιμόγεννη σε ένα μυστικό τοκετό. Γιατί η Μεγάλη Πέμπτη και Μεγάλη Παρασκευή θα μπουν σε λίγο δυναμικά στο προσκήνιο με τα ιστορικά και ευαγγελικά γεγονότα, με το πλήθος των προσκυνητών που θα παραμένει πλήθος αλλά το τί ήθος θα επιδείξει είναι ακόμα άγνωστο.
Σκοτάδι και πίκρα όμως η Μεγάλη Τετάρτη. Πίκρα τόσο μεγάλη και βαθιά όσο μεγάλη και αληθινή είναι η ύπαρξη ενός Θεανθρώπου που θυσιάζεται και βλασφημείται εκούσια. Ο Μεγάλος επισκέπτης έρχεται για να κτυπήσει την πόρτα. Τώρα είναι η ώρα η μεγάλη του Νυμφίου : ο Σταυρός! Όλα τ’άλλα που πρoηγήθηκαν μια πρόγευση.

Ιδού ο Νυμφίος έρχεται αναρτηθήναι εν ξύλω του σώσαι τον άνθρωπον.

Πόσοι το πληροφορούνται και το κατανοούν αυτό; Πώς αντανακλά αυτό το Δράμα , αυτός ο Ερχομός στη ζωή μας , στην καθημερινότητα μας, στον περιβόητο πολιτισμό μας, στη γη της κατάθλιψης,του κορεσμού και του θανάτου, της θρησκειακής ή μηδενιστικής αυτοτέλειας και αυτάρκειας; Άλλος θα τον προσεγγίσει με την «θρησκεία» του, άλλος με διάθεση νοσταλγίας, άλλος με οργή και άλλος απλά θα αδιαφορήσει. Και η Χάρη θα περάσει, θα προσπεράσει, θα φύγει.

Ας μείνουμε ξύπνιοι(γρηγορείτε) να την κρατήσουμε σαν αυτούς τους «βιαστές» του ευαγγελίου μέσα μας…

Γιατί άλλωστε ο κόσμος δεν δέχτηκε το Φως και εμείς οφείλουμε να μην είμαστε εκ του κόσμου τούτου..

ΣΆΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΧΑΡΙΖΟΥΝ ΚΑΡΦΙΑ,ΕΣΥ ΧΑΡΙΖΕ ΚΑΡΔΙΑ

Είναι εκείνη η στιγμή που ο άλλος θα σου μιλήσει απότομα και απαξιωτικά, που θα σε προσβάλει.

Είναι εκείνη η στιγμή που μέσα σου θα κινηθεί βίαια η καρδιά σου προς τον άλλον διψώντας δικαίωση και εκδίκηση.

Εκείνη λοιπόν την στιγμή δώσε τόπο στην οργή. Δώσε της τόπο μακρυά από την καρδιά σου, από το είναι σου. Εξόρισέ την μακρυά χωρίς να αφήσεις περιθώρια παραμονής και επιστροφής της.

Εκείνη την στιγμή είναι η ευκαιρία σου να σιωπήσεις, να σηκώσεις τον σταυρό αυτόν που ο άλλος σου προσφέρει. Είναι η ευκαιρία σου να συσταυρωθείς με τον Χριστό. Είναι η ευκαιρία σου να συντρίψεις τον εγωισμό σου, την φιλαυτία σου, το αυτοείδωλό σου. Είναι η ευκαιρία σου να καλλιεργήσεις την ταπείνωση και την πραότητα, την ανεξικακία και την συγχωρετικότητα.

Κι αν δεν τα καταφέρεις. Εάν ανοίξεις κι εσύ το στόμα σου και μιλήσεις με κακία και εμπάθεια μιμούμενος τον άλλον, τότε μην αφήσεις τον χρόνο να κυλήσει χωρίς να διορθώσεις την πτώση σου. Μην επιτρέψεις τον εαυτό σου να απομακρυνθεί από τον άλλον.

Είναι η ευκαιρία σου και πάλι να βάλεις βαθιά το μαχαίρι της ταπείνωσης και να θανατώσεις την εγωπάθειά σου. Μη λυπηθείς τον εαυτούλη σου, μη δειλιάσεις μπροστά στην διατήρηση της αξιοπρέπειάς σου, μη φοβηθείς για την εκούσια ήττα σου.

Έτσι θα νικήσεις πραγματικά: τρέξε και ζήτα συγνώμη, τρέξε χωρίς δισταγμούς και τσαλάκωσε το «δίκιο» σου, το εγώ σου. Τρέξε τον δρόμο αυτόν της χριστομίμητης ζωής. Αυτοεξευτελίσου, ρεζίλεψε το δαίμονα που τρέφει τον εγωισμό σου. Ζήτα συγνώμη κι ας μη φταις. Ζητώντας συγνώμη λαμβάνεις το έλεος του Θεού πλουσιοπάροχα.

Τι αρχοντιά; Τι μεγαλοσύνη; Πόσο σπουδαίο είναι να τρέχεις για να ταπεινωθείς, πόσο υπέροχο είναι ν’ αρπάζεις κάθε ευκαιρία για να καλλιεργείς την πραότητα, την ανεξικακία, την συγχώρεση; Μεγαλύτερο επίτευγμα δεν υπάρχει!

Μη λες «εγώ συγχωρώ», αλλά να ζητάς συγχώρεση (είναι τελείως διαφορετικό το ένα από το άλλο). Είναι απίστευτα ωφέλιμο να μπούμε στην διαδικασία της συντριβής του εγώ μας. Ο Θεός μας βοηθά σ’ αυτήν την διαδικασία επιτρέποντας διάφορες καταστάσεις μέσα στην καθημερινότητά μας ώστε να ασκούμαστε πνευματικά.

Στην καλή μας προαίρεση και διάθεση είναι να εκμεταλλευόμαστε κάθε τέτοια περίπτωση ώστε να περάσουμε από την θεωρία στην πράξη.

Κάν’ το και θα δεις. Θα δεις μέσα σου να ανατέλλει φως και ειρήνη. Θα δεις μέσα σου ότι δια της ταπείνωσης και του εκούσιου εξευτελισμού σου μια γλυκιά χαρά θα κατακλύσει την καρδιά σου.

Εκείνοι οι άνθρωποι είναι οι πιο όμορφοι. Εκείνοι που ζούνε έτοιμοι να συσταυρωθούν ως κακούργοι με τον Χριστό, που είναι έτοιμοι να αναβαπτιστούν πάνω στον σταυρό της απαξίωσης και της αδικίας.

Είναι όμορφοι αυτοί οι άνθρωποι γιατί πλέον δεν ζούνε υπολογίζοντας το καλό τους όνομα, την γνώμη τους, το βόλεμά τους, το «δίκιο» τους, αλλά πλέον ζούνε ως αερικά ανάμεσα στον κόσμο μεταφέροντας το μήνυμα της ανάστασης που γεννάται από τον σταυρό, το μήνυμα της σωτηρίας που θεμελιώνεται στην συγχώρεση, το μήνυμα της αγάπης που είναι ιερό ζεύγος με την ταπείνωση.

Όσο κι αν ο άλλος θέλει το κακό σου, εσύ μην τον μιμηθείς.

Εσύ μείνε στο καλό, μείνε στο να χαρίζεις λουλούδια και όχι καρφιά.

Ειδικά σ’ αυτούς που σου χαρίζουν καρφιά, εσύ χάριζε καρδιά…

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ-ΤΗΣ ΑΛΕΙΨΑΣΗΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΜΥΡΩ

---

Μεγάλη Τετάρτη– Γυνή, βαλούσα σώματι Χριστού μύρον, Την Νικοδήμου προύλαβε σμυρναλόην.

Κατά την Μεγάλη Τετάρτη επιτελούμε ανάμνηση του γεγονότος της αλείψεως του Κυρίου με μύρο από μια πόρνη γυναίκα. Επίσης φέρεται στη μνήμη μας, η σύγκλιση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, του ανωτάτου δηλαδή Δικαστηρίου τους, προς λήψη καταδικαστικής αποφάσεως του Κυρίου, καθώς και τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του.

 Δύο μέρες πριν το Πάσχα, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα, κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι στου λεπρού Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα κι άλειψε το κεφάλι Του με πολύτιμο μύρο. Η τιμή του ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια, πολύτιμο άρωμα και γι’ αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ’ όλους ο Ιούδας.

Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ’ το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια. Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται το ενάρετο έργο της σε ολόκληρο την οικουμένη.

Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο. Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.

Απολυτίκιον:
Ήχος πλ. δ’.
Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλιν, ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε ούν ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθής, ίνα μη τω θανάτω παραδοθής, και της βασιλείας έξω κλεισθής, αλλά ανάνηψον κράζουσα· Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός, διά της Θεοτόκου ελέησον ημάς.

ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΡΙΣΗΣ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου

«Πάσχα» είναι λέξη εβραϊκή και σημαίνει «πέρασμα». Στον λαό του Ισραήλ θυμίζει τη διάβαση από τη σκλαβιά των Αιγυπτίων στην ελευθερία. Για μας, αποτελεί πέρασμα από τη λύπη στη χαρά, πέρασμα από τον θάνατο στη ζωή.

Το φετινό Πάσχα μας φέρνει πάλι μπροστά σε ένα μνημείο. Μόνο που ο βράχος που φράζει την είσοδό του, μοιάζει βαρύτερος από κάθε άλλη φορά.

Ίσως, διότι μια αντίθετη διαδρομή, μια διαδρομή από μια πλαστή ευτυχία προς μία επώδυνη λύπη ακόμη συνεχίζεται. Ίσως διότι μία ζωή με νόημα, με προορισμό, με ποιότητα στις ανθρώπινες σχέσεις και ελπίδα, όχι μόνον μιας ανάπτυξης οικονομικών δεικτών αλλά και μιας ισορροπημένης πορείας ολόκληρης της κοινωνίας μας, δεν έχει βρει ακόμη δρόμο να ελευθερωθεί από τον σκοτεινό τάφο της κατήφειας και της απογοήτευσης.

«Ποιός θα μπορέσει άραγε να μετακινήσει τον βράχο από την πόρτα του μνημείου;» (Μαρκ. 16, 3), ρωτάμε μαζεμένοι έξω απ᾽ αυτό, μαζί με τις Μυροφόρες.

Όλοι μας περιμένουμε μία ανάσταση. Αμήχανοι στεκόμαστε μπροστά στη σφραγισμένη πόρτα. Τίποτε όμως δεν συμβαίνει. Ρωτάμε, το μνημείο όμως παραμένει σιωπηλό. Ίσως, διότι η απάντηση δεν κρύβεται εδώ, αλλά στον Γολγοθά. Εκεί, όπου, πριν από δύο μέρες, στο όνομα της αγάπης ένας Σταυρός ποτίστηκε με το αίμα ενός αθώου.

Ήξερε ο Χριστός και προανήγγειλλε επανειλημμένα στους μαθητές Του την ανάστασή Του. Τους προειδοποίησε όμως συγχρόνως πως, πριν απ᾽ αυτήν, προηγείται ένας δρόμος επώδυνος, ένας δρόμος εξόδου από την ατομικότητα, συνάντησης με το πρόσωπο του άλλου και αγώνα για ειρήνη και δικαιοσύνη. Με άλλα λόγια, τους μίλησε, αλλά κυρίως τους υπέδειξε με το δικό Του παράδειγμα, πως κάθε Ανάσταση έχει κόστος.

Εμείς ακόμη αναζητούμε λύσεις αυτόματες, λύσεις φτηνές. Εθιστήκαμε στις παροχές χωρίς κόπο, στις πρόσκαιρες «ταχτοποιήσεις» χωρίς υπομονή και μέθοδο, στην πρόχειρη διεκπεραίωση, χωρίς συνέπεια και αναζήτηση μακροπρόθεσμων στόχων και οραμάτων. Και το χειρότερο, πιστέψαμε προς στιγμήν, πως αυτή η στάση αποτελεί φυσικό νόμο που διέπει ορατά και αόρατα.

Αποδείχτηκε, όμως, πως δεν υπάρχει δρόμος προς το κενό μνημείο, που να παρακάμπτει τον Γολγοθά. Αντίθετα, η πορεία, όχι μόνο της πατρίδας μας, αλλά και του κόσμου ολόκληρου, απέδειξε πως, όποιος θέλησε να φτάσει στην ανάσταση, χωρίς να ανεβεί τον Γολγοθά της σύγκρουσης με τα πάθη της απληστίας και της αλαζονείας, που σταυρώνουν καθημερινά την ανθρωπότητα, είναι καταδικασμένος να ανεβαίνει διαρκώς μαζί της έναν Γολγοθά, χωρίς να φτάνει ποτέ σε ανάσταση.

Πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, πάνω σ᾽ εκείνον τον Γολγοθά, ένας ληστής, πρόλαβε να βαδίσει ανάποδα μία ολόκληρη ζωή αποτυχίας, κραυγάζοντας:

«Θυμήσου με Κύριε, στη Βασιλεία Σου» (Λουκ. 23, 42)

 Σήμερα, στον δικό μας Γολγοθά, μία άλλη κραυγή περιμένει να βγει απ᾽ τα χείλια μας:

«Θύμισέ μου, Κύριε».

Θύμισέ μου, Κύριε, πως να ζω με καρδιά πλατιά, με μυαλό έτοιμο να συλλαμβάνει λύσεις αγάπης και κορμί πειθαρχημένο να τις υλοποιεί.

Θύμισέ μου το όραμα μιας ζωής, που οι άνθρωποι θα ξέρουν τον τρόπο να περνούν κάθε στιγμή από τον πόνο στη χαρά.

Θύμισέ μου το πέρασμα, το Πάσχα, μιας ζωής από το «εγώ» στο «εμείς».

Απάντηση μπορεί να μην ακουστεί. Θα ακουστεί, όμως, οπωσδήποτε ο ήχος από μία βαριά πέτρα που κυλάει και που αφήνει ολάνοιχτο τον δρόμο απελευθέρωσης της ζωής από τα δεσμά του καθημερινού θανάτου της εγωπάθειας και της απελπισίας.

ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

Το τροπάριο της Κασσιανής ψάλλεται το απόγευμα της Μεγάλης Τρίτης, στην ακολουθία του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης.

«Κύριε η εν πολλαίς αµαρτίαις περιπεσούσα
γυνή τη σην αισθοµένη θεότητα
µυροφόρου αναλαβούσα τάξιν
οδυροµένη, µύρα σοι προ του ενταφιασµού σου κοµίζει.
Οίµοι λέγουσα ότι νυξ µοι υπάρχει,
οίστρος ακολασίας,
Ζοφώδης Τε και ασέληνος έρως
της αµαρτίας
∆έξαι µου τας πηγάς των δακρύων
ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ, κάµθητι µοι προς τους στεναγµούς της
καρδίας
ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει
καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας αποσµήξω τούτους δε πάλιν
τοις της κεφαλής µου βοστρύχοις
Ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν Κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα τω φόβω
εκρύβη,
Αµαρτιών µου τα πλήθη
και κριµµάτων µου αβύσσους ης εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ µου.
Μη µε την σην δούλην παρίδης ο αµέτρητον έχων το έλεος.»

Μεταγραφή του Φώτη Κόντογλου:

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,
σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα
και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου
κι έλεγε οδυρόμενη: Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη
και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,
εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.
Λύγισε στ’ αναστενάγματα της καρδιάς μου,
εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου,
και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου·
αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό,
τ’ άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.
Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο,
ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου;
Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ’ αμέτρητο έλεος.

Παρεξηγηµένη Αγία

∆υστυχώς µερικοί τα λόγια του Τροπαρίου τα αποδίδουν στην ίδια την Κασσιανή, που δήθεν ήταν αµαρτωλή µε περιπετειώδεις και αµαρτωλούς έρωτες µε τον Αυτοκράτορα Θεόφιλο. ∆ιάφορoι µυθιστοριογράφοι, ανίκανοι να συλλάβουν το µεγαλείο της και τυφλωµένοι από τη µέθη των παθών τους, προσπάθησαν να παραχαράξουν την αλήθεια και να δηµιουργήσουν ένα µύθο, που δυστυχώς στάθηκε ικανός να ξεγελάσει πολλούς. «Την ωραία, αγνή, σοφή παρθένο, τη φιλοσοφούσα και τω Θεώ µόνω ζώσα», όπως γράφει Βυζαντινός χρονογράφος της εποχής της,παρουσίασαν µε σκανδαλώδεις περιπέτειες και αµαρτωλή.

Σύγχρονοι και νεώτεροι χρονογράφoι, όπως ο Γλυκάς, Πτωχοπρόδροµος, Κωδινός, Γεώργιος Αµαρτωλός, Ζωναράς κ.λπ. που έγραψαν για τη ζωή της Κασσιανής, αναφέρουν ότι ήταν απλώς µια υποψήφια νύφη για τον αυτοκράτορα Θεόφιλο.

Τίποτε δεν υπήρξε περισσότερο µεταξύ Κασσιανής και Θεόφιλου ούτε πριν, ούτε µετά τη στιγµή που το χρυσό µήλο δόθηκε στη συνυποψήφιά της νύφη Θεοδώρα. Έτσι η σπουδαία αυτή µορφή της Οσίας Κασσιανής για πολύ κόσµο είναι παρεξηγηµένη και αδικηµένη, όπως και η άλλη µεγάλη Αγία Μαρία Μαγδαληνή, που ενώ δεν υπήρξε τίποτε το αµαρτωλό στη ζωή και της µιας και της άλλης από πολλούς (είτε από άγνοια, είτε από κακή προαίρεση), παρουσιάζονται σαν αµαρτωλές – πόρνες γυναίκες µε φανταστικές και βλάσφηµες ιστορίες…

Αρχιµανδρίτη Παρθένιου Ηγούµενος Ι. Μ. Ο∆ΗΓΗΤΡΙΑΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ Η ΝΕΚΡΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Το μόνο που χρειάζεται για να γίνει η αλλαγή στην ζωή μας είναι να πιστέψουμε οτι αυτό είναι δυνατόν να συμβεί. Να είμαστε ανοιχτοί στην αλλαγή, την προσπάθεια, τη χάρι και το θαύμα. Ο Χριστός ζητάει να έρθει στην ζωή μας, ως Νυμφίος εν μέσω της νυκτός. Ποια είναι αυτή η νύχτα που χρειάζεται φως; Μα ποια άλλη απο εκείνη της μοναξιάς και απογοήτευση μας, του φόβου και ανασφάλεια μας, των πάθων και όλων εκείνων των αυτοκαταστροφικών συνηθειών και αυτοματισμών μας. Ο Χριστός, μπορεί να αλλάξει την ζωή μας, εμείς το θέλουμε; Το πιστεύουμε οτι μπορεί να συμβεί; Δεν ζητάει, ούτε κοιτάει, μήτε ασχολείται με το παρελθόν μας, όσο άστοχο ή ένοχο κι αν ήταν. Μονάχα το παρόν μας θέλει με σκοπό να το αναστήσει. Ας γίνουμε λοιπόν φίλοι του Νυμφίου, ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας πιστεύοντας στις αλλαγές που μπορούν να συντελεστούν στην νεκρή ζωή μας. Για να αναστηθούμε χρειάζεται να το πιστέψουμε. Να ελπίσουμε οτι τα όνειρα, οι επιθυμίες, η ίδια η νεκρή ζωή μας μπορεί να αναστηθεί. Μην βασανίζεστε για το χθες, αρκεί να εστιάσουμε στο σήμερα και να αποφασίσουμε την σταύρωση και Ανάσταση μας. Ιδού ο Νυμφίος έρχεται. π. ΛίΒυος

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ-ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΠΑΡΘΕΝΩΝ

---

Μεγάλη Τρίτη: Κατά την Μεγάλη Τρίτη επιτελούμε ανάμνηση της περί των δέκα παρθένων γνωστής παραβολής του Κυρίου. Η Εκκλησία μας καλεί να είμεθα έτοιμοι για να υποδεχθούμε, κρατούντες τις λαμπάδες των αρετών μας, τον ουράνιον Νυμφίο, τον Κύριον Ιησού, ο Οποίος θα έλθει αιφνίδια, είτε ειδικά κατά τη στιγμή του θανάτου μας, είτε γενικά κατά τη Δευτέρα Παρουσία.

 Επίσης μας καλεί, φέρουσα ενώπιό μας και τη παραβολή των ταλάντων, να καλλιεργήσουμε και να αυξήσουμε τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός.

Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, όταν ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα και πλησίαζε προς το εκούσιο Πάθος, έλεγε στους μαθητές Του ορισμένες παραβολές για να τους προετοιμάσει. Μερικές, μάλιστα, τις έλεγε για να καυτηριάσει και να χτυπήσει του Γραμματείς και τους Φαρισαίους.

Μια από αυτές, τη σημερινή των δέκα παρθένων, την είπε για να παρακινήσει μεν όλους προς την ελεημοσύνη, αλλά και να διδάξει όλους μας να είμαστε έτοιμοι πριν μας προλάβει το τέλος του θανάτου. Επειδή έχει πολλή δόξα η παρθενία (πραγματικά είναι μεγάλο κατόρθωμα!) και για να μη βρεθεί κάποιος που κατορθώνει αυτό το μεγάλο έργο, αλλά παραμελεί τα άλλα και ιδίως την ελεημοσύνη, προβάλλει αυτή τη παραβολή.

Τρέχει πολύ γρήγορα η νύκτα της παρούσης ζωής, έτσι οι παρθένες όλες νύσταξαν και κοιμήθηκαν, δηλαδή πέθαναν, γιατί ο θάνατος λέγεται και ύπνος. Καθώς κοιμόντουσαν, στη μέση της νύχτας ακούσθηκε μια δυνατή φωνή που έλεγε: «Να ΄τος ο Νυμφίος, έρχεται! Βγείτε όλες να Τον προϋπαντήσετε!».

Τότε οι φρόνιμες παρθένες που είχαν φροντίσει να έχουν άφθονο λάδι, συνάντησαν τον Νυμφίο και μπήκαν μέσα μαζί Του, όταν ανοίχθηκαν οι πύλες. Αυτές κοντά στις άλλες αρετές και μάλιστα της παρθενίας, φρόντισαν να έχουν άφθονο και το λάδι της ελεημοσύνης.

Αντίθετα οι άλλες πέντε παρθένες που δεν είχαν αρκετό λάδι, όταν ξύπνησαν ζητούσαν λίγο από τις φρόνιμες, αλλά μετά θάνατο δεν είναι εύκολο να αγοράσεις λάδι από αυτούς που το πουλούν, δηλαδή τους φτωχούς. Αυτές, η παραβολή, τις ονομάζει μωρές, γατί ενώ κατόρθωσαν το δυσκολότερο, την »παρθενία», παραμέλησαν το ευκολότερο γιατί ήταν ανελεήμονες καρδιές.

Όποιος λοιπόν κατορθώσει μια αρετή – έστω μεγάλη – αλλά δε φροντίσει και για τις άλλες και ιδίως την ελεημοσύνη, δε μπορεί να μπει μαζί με το Χριστό στην αιώνια ανάπαυση και γυρίζει πίσω ντροπιασμένος. Και τίποτα δεν είναι πιό λυπηρό και πιο ντροπιαστικό από μια «παρθένο» που νικιέται απ’ τον έρωτα των χρημάτων.

Απολυτίκιον:
Ήχος πλ. δ’.
Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλιν, ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε ούν ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθής, ίνα μη τω θανάτω παραδοθής, και της βασιλείας έξω κλεισθής, αλλά ανάνηψον κράζουσα· Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός, διά της Θεοτόκου ελέησον ημάς.

MEΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΩΣ ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΑΦΡΕΦΤΗΣ ΤOΥ ΒΑΘΥΤΕΡΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

Η Μεγάλη Εβδομάδα λειτουργεί ως ένα πνευματικό καρδιογράφημα, ως ένας άλλος καθρέφτης του βαθύτερου εαυτού μας. Τα διάφορα πρόσωπα της ιστορίας του Πάθους του Κυρίου μας προκαλούν να δούμε τολμηρά και ταπεινά τη δική μας στάση και σχέση μαζί Του.

Toυ Γιώργου Κυπριανού

Κυριακή των Βαΐων. Νήπια: Οι αθώες ψυχές που δεν ντρέπονται να εκδηλώσουν την αγάπη τους προς τον Χριστό, αλλά αυθόρμητα χαίρονται και πανηγυρίζουν κάθε φορά που συναντούν τον Χριστό στη ζωή και καθημερινότητά τους.

Ιουδαίοι ζητοκραυγάζοντες: Τραγικοί άνθρωποι. Πόσο επικίνδυνος μπορεί να είναι ο ενθουσιασμός, αφού μπορεί στο τέλος να καταλήξει να σταυρώσει τον Θεό. Επιφανειακοί άνθρωποι, εύκολα παρασυρόμενοι. Σταυρωτές. Αλίμονο!

Μητέρα υιών Ζεβεδαίου: Ζητά από τον Χριστό κρυφά να δοξάσει μαζί Του τους υιούς της. Παρεξήγηση της σχέσης με τον Θεό. Δόξα χωρίς Σταυρό. Ανευθυνότητα, υποκρισία. Θεωρούν την σχέση με τον Θεό συμφεροντολογική και αποκλειστικά προσωπική υπόθεση. Ο Θεός απογοητεύεται.

Ιούδας: Προδοσία. Κάθε φορά που ο Θεός απογοητεύει, σπεύδουν να τον προδώσουν με άλλο τρόπο, εσωτερικά. Γιατί ο Θεός δεν τους χαρίζει ο,τι αυτοί θεωρούν σωστό, δίκαιο και αναγκαίο. Η διότι τους πήρε αυτό η αυτόν από κοντά τους, ως βάρβαρος και ανελέητος, γεγονός απαράδεκτο γι αυτούς. Βλασφημία.

Πέτρος: Οι πολλά υποσχόμενοι και απόλυτα σίγουροι με τον εαυτό τους. Δυναμικοί μεν αλλά καθόλου διατεθειμένοι να πεθάνουν για τον Χριστό. Μεγάλα λόγια, χωρίς αντίκρυσμα. Ψευδοηρωϊσμοί της δεκάρας. Ο Χριστός μάλλον θέλει εργάτες με διάθεση θυσίας. Ωστόσο, μετανοημένοι, μπορούν να γίνουν μεγάλοι αρχηγοί της πίστης.

Πόρνη: Η ελπίδα όλων. Αμαρτωλοί άνθρωποι, μίζεροι και ευτελείς μέσα στην κατάντια τους. Βρίσκουν, όμως, τελικά τον δρόμο για τον Χριστό. Ειλικρινής η μετάνοια. Πηγάζει από καρδιά που αγαπά πολύ τον Κύριο. Κι ο Χριστός αγαπά πολύ τέτοιους ανθρώπους. Έχουν αγία ταπείνωση, πολλή αγάπη και μεγάλη δύναμη αλλαγής.

Πιλάτος: Προτιμούν τα καλά τους έχοντα, τη βόλεψή τους, την θέση τους παρά να υπερασπιστούν την αλήθεια και να ομολογήσουν πίστη στον Χριστό. Αδιαφορούν και νίπτουν τας χείρας τους μπροστά στην πρόκληση της ζωής του Χριστού αλλά και κάθε αλήθειας για τη σωτηρία του άλλου. Φοβούνται να αντικρύσουν την αλήθεια. Ακούν περισσότερο τον όχλο παρά το κάλεσμα του Θεού στη ζωή τους. Με την ευθύνη και έγκρισή τους μπορούν να γίνουν τεράστια εγκλήματα.

Σίμων ο Κυρηναίος: Σηκώνει τον Σταυρό μαζί με τον Χριστό. Όποιος ακολουθεί τα χνάρια του Χριστού, σηκώνει και λίγο από το βάρος του Γολγοθά. Χαρά σε όσους απρόσμενα η πρόνοια τους έφερε σε αυτό τον ρόλο. Θα μνημονεύονται για πάντα.

Εκ δεξιών ληστής: Οι αληθινά έξυπνοι άνθρωποι. Προλαβαίνουν την τελευταία στιγμή να περάσουν μέσα από την χαραμάδα της Βασιλείας του Θεού. Καθόλα έντιμοι με την παραδοχή της αμαρτωλότητάς τους, Δεν επηρεάζονται από τον φαινομενικά αδύνατο Θεό, ομολογούν τον Χριστό ως τον αληθινό Θεό τους και θέλουν πολύ να σωθούν.

Ιωάννης: Ο ταπεινός άνθρωπος της καρδίας. Πιστός πάντα στον Χριστό, αθόρυβος και σταθερός. Γίνεται δεύτερος υιός της Παναγίας. Ο Χριστός χαρίζει σε αυτόν βάθος θεολογίας και όρασης των μελλόντων.

Μυροφόρες: Ακόλουθοι του Χριστού. Τολμούν να είναι με τον Χριστό ακόμα και όταν όλα και όλοι τους απειλούν. Αψηφούν κάθε κίνδυνο κι ας φαίνονται στα μάτια των υπολοίπων ανόητοι και αδύνατοι. Ανταμείβονται με τη θέα της Ανάστασης.

Θωμάς: Ο καλός άπιστος. Δεν πιστεύει επειδή δεν θέλει, αλλά επειδή ποθεί πολύ τον Θεό. Δεν είναι όλοι οι άπιστοι το ίδιο. Άπιστοι Θωμάδες όσοι είναι έτοιμοι να ομολογήσουν, «Ο Κύριός Μου Και Ο Θεός Μου». Γενικά άπιστοι όσοι αρνούνται πεισμωδώς χάριν αντίδρασης και λογικοκρατίας η για να δικαιολογήσουν την ηθικά αχαλίνωτη ζωή τους.

Γενικά κάθε βήμα και στάδιο του Πάθους μας βρίσκει αντιμέτωπους με πολλές προκλήσεις αυτοκριτικής. Πέρα όμως από τα επιμέρους, αυτό το ίδιο το Πάθος του Κυρίου είναι η απόλυτη πρόκληση αυτοκριτικής. Πόσο αληθινά αγαπώ τον Θεό, πόσο πραγματικά αξίζω της θυσίας και αγάπης Του;

ΙΔΟΥ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ

---

Στηριγμένο το μεσονυκτικό τροπάριο «Ιδού ο νυμφίος έρχεται…» στην παραβολή του Κυρίου των δέκα παρθένων, δίνει το στίγμα της απαρχής της Μεγάλης Εβδομάδας: ο Κύριος, ο νυμφίος κάθε ανθρώπινης ψυχής, έρχεται εν τω μέσω της νυκτός.

1. Αυτό σημαίνει καταρχάς ότι το κύριο γνώρισμα της σχέσης του Χριστού με εμάς είναι η αγάπη. Κι όχι απλώς μια αγάπη κινούμενη μέσα σε συμβατικά τυπικά πλαίσια, αλλά μια αγάπη χωρίς όρια, την οποία ακροθιγώς μπορούμε να ψηλαφήσουμε στη σχέση του ερωτευμένου απέναντι στην ερωμένη του. ῾Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν…». Καί δεν μπορεί να είναι διαφορετικά, αφού ο Κύριος μας απεκάλυψε – «Εκείνος εξηγήσατο – ότι ο Θεός αγάπη εστί». Ο Θεός μας λοιπόν που ενανθρώπησε εν προσώπω ᾽Ιησού Χριστού είναι ᾽Εκείνος που γίνεται ο νυμφίος μας, γιατί μέσα στην άπειρη αγάπη Του προς εμάς, τους αμαρτωλούς ανθρώπους, μας προσλαμβάνει στον εαυτό Του και μας κάνει ένα μ᾽ ᾽Εκείνον: ανθρωποπαθώς μιλώντας, η σκέψη Του, η καρδιά Του, η επιθυμία Του είναι σε μας, όπως του ερωτευμένου είναι στην ερωμένη του.

2. Κι έπειτα, μας επισημαίνει ο υμνογράφος, έρχεται ῾εν τω μέσω της νυκτός᾽.῎Ερχεται δηλαδή:

(α) με τρόπο που δεν μπορούμε εμείς να προσδιορίσουμε και να οριοθετήσουμε. Ο ερχομός Του πάντοτε είναι αποτέλεσμα της απόλυτα ελεύθερης αγάπης Του, καρπός της δικής Του πρωτοβουλίας, που σημαίνει ότι εμφανίζεται εκεί που κανείς δεν Τον περιμένει και με τρόπο που ίσως ποτέ δεν μπορεί να υποψιαστεί: μέσα από ένα ατύχημα κάποια φορά, από την ανάγνωση κάποιου βιβλίου κάποια άλλη, από μια θλίψη και δοκιμασία άλλοτε, κυρίως όμως από τη συνάντησή μας με τους πιο παραπεταμένους ελαχίστους συνανθρώπους μας. ῾᾽Εφ᾽ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων εμοί εποιήσατε᾽.

(β) ῎Ερχεται συνεπώς κι εκεί που ῾αντικειμενικά᾽ δεν θα έπρεπε να είναι, μέσα δηλ. και στο σκοτάδι της αμαρτίας. Την ώρα που επιτελεί κανείς την αμαρτία, εκείνη την ώρα μπορεί να κληθεί από τον ερχόμενο Κύριο. Σαν τον απόστολο Παύλο, που κλήθηκε την ώρα που δίωκε τους χριστιανούς, σαν τον απόστολο Ματθαίο, που κλήθηκε την ώρα του ῾τελωνείου᾽. Με άλλα λόγια, η κάθε ώρα για τον καθένα μας, μπορεί να είναι η ώρα της χάρης μας, της κλήσης μας από τον νυμφίο Χριστό.

Αλλά και (γ) έρχεται και καλεί τον άνθρωπο χωρίς τις περισσότερες φορές να παίρνει κανείς από τους άλλους συνανθρώπους είδηση για την κλήση αυτή. Σαν την περίπτωση της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που μόνον αυτή εμποδιζόταν να μπεί στο Ναό, χωρίς κανείς δίπλα της να νιώθει το τι γινόταν στην ψυχή της. Ο Κύριος πάντοτε είναι ο ερχόμενος και κρούων τη θύρα της ψυχής μας. ῾᾽Ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω᾽. Η συνάντηση του ανθρώπου με τον Κύριο γίνεται στα μυστικά βάθη της καρδιάς, τα οποία γνωρίζει μόνον ᾽Εκείνος. Στην καρδιά ῾παίζεται᾽ το όλο παιχνίδι της σωτηρίας του ανθρώπου.

3. Κι αυτός ο ποικίλος ερχομός σε μας του γεμάτου αγάπη νυμφίου Χριστού συναντά συνήθως δύο καταστάσεις: την κατάσταση της εγρήγορσης και την κατάσταση της ραθυμίας. ᾽Εγρήγορση σημαίνει ν᾽ ανταποκριθώ στην αγάπη Του και να ζήσω μαζί Του τη χαρά της παρουσίας Του, ψυχικά και σωματικά, και εδώ και αιώνια. ῾Ημείς αγαπώμεν ότι Αυτός πρώτος ηγάπησεν ημάς᾽. Ραθυμία σημαίνει να είμαι τόσο προσκολλημένος στα πάθη μου – στη φιληδονία, τη φιλαργυρία, τη φιλοδοξία μου – ώστε να μην καταλάβω καν τον ερχομό και την κλήση Του, κι ακόμη: να Τον καταλάβω μεν, αλλά ν᾽ αναβάλω την ανταπόκρισή μου. Η εκτίμηση για τις δύο καταστάσεις, όπως μας τη δίνει ο υμνογράφος, είναι σαφής: μακαριότητα η πρώτη, αναξιότητα η δεύτερη. Με τα αντίστοιχα βεβαίως αποτελέσματα. Η επιλογή πιά είναι στην απόλυτη ευθύνη μας: «Βλέπε ούν ψυχή μου…»!

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ-ΙΩΣΗΦ ΤΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ

---

 Από σήμερα, 22 Απριλίου, ξεκινούν τα άγια Πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τύπος του Κυρίου μας Ιησού είναι ο πάγκαλος Ιωσήφ που σήμερα επιτελούμε την ανάμνησή του (Γεν. 37 – 50).

 Ήταν ο μικρότερος γιός του Πατριάρχη Ιακώβ και ο πιο αγαπητός. Όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του και αρχικά τον έρριξαν σ’ ένα βαθύ λάκκο και εξαπάτησαν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Στη συνέχεια τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε εμπόρους, οι οποίοι τον ξαναπούλησαν στον αρχιμάργειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πετεφρή.

Ο Ιωσήφ ήταν πανέμορφος και τον ερωτεύθηκε η γυναίκα του Πετεφρή, που θέλησε να τον παρασύρει σε ανήθικη πράξη βιαίως. Μόλις εκείνη έπιασε τον Ιωσήφ, εκείνος άφησε στα χέρια της το χιτώνα του και έφυγε. Εκείνη από το θυμό της τον συκοφάντησε στο σύζυγό της, ότι δήθεν αυτός επιτέθηκε εναντίον της με ανήθικους σκοπούς. Ο Πετεφρής την πίστευσε και φυλάκισε τον Ιωσήφ.

Κάποτε όμως ο Φαραώ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν εξηγητή. Με το φωτισμό του Θεού, μόνο ο Ιωσήφ μπόρεσε να το εξηγήσει. Ότι θα έλθουν στη χώρα του επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και πείνας. Ενθουσιάσθηκε ο Φαραώ από τη σοφία του και τον έκανε γενικό άρχοντα, σαν πρωθυπουργό.

Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια της πείνας όλο το λαό. Με αφορμή τη διανομή του σιταριού, φανερώθηκαν τ’ αδέλφια του που τον είχαν φθονήσει. Εκείνος δεν τους κράτησε κακία, αντίθετα τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς.

Αυτός λοιπόν αποτελεί προεικόνηση του Χριστού, διότι και Αυτός, αγαπητός γιός του Πατέρα, φθονήθηκε από τους ομοφύλους Του Ιουδαίους, πουλήθηκε από το μαθητή Του για τριάντα αργύρια και κλείσθηκε στο σκοτεινό λάκκο, τον τάφο.

Επίσης, σήμερα μνημονεύουμε και τη άκαρπο συκή, την οποία καταράσθηκε ο Κύριος και ξεράθηκε αμέσως Ματθ. 21:19, Μαρκ. 11:13). Συμβολίζει τόσο τη Συναγωγή των Εβραίων, η οποία δεν είχε πνευματικούς καρπούς, όσο και κάθε άνθρωπο που στερείται πνευματικών καρπών, αρετών.

Έδειξε ο Κύριος τη δύναμή Του στο άψυχο δένδρο και ποτέ πάνω σε άνθρωπο, για να δείξει ότι δεν έχει μόνο δύναμη να ευεργετεί, αλλά και να τιμωρεί.

Ο ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει πως την ώρα που ο Κύριος επιτίμησε τη συκή και ξηράθηκε, κατέπεσαν αμέσως τα καταπράσινα φύλλα της και την επόμενη μέρα ξεράθηκε και η ρίζα της (Μαρκ. 11:21). Οι μαθητές έκθαμβοι από το θαύμα αυτό δεν ζητούσαν να μάθουν την βαθύτερη έννοιά του, αλλά είχαν την απορία «πως παραχρήμα εξηράνθη η συκή;» (Ματθ. 21:20). Πρώτη φορά είχαν δει τιμωρία της άψυχης φύσεως.

Ο Κύριος παίρνοντας αφορμή από την απορία των μαθητών, χωρίς να εξηγήσει την συμβολική σημασία του θαύματος, τους δίδαξε για τη μεγάλη δύναμη της πίστεως, η οποία όταν συνοδεύεται από εσωτερική θέρμη και χωρίς τον παραμικρό δισταγμό μπορεί να κατορθώσει αφάνταστα πράγματα.

Τους είπε: «Aμήν λέγω υμιν, εάν έχητε πίστιν και μη διακριθήτε, ου μόνον το της συκής ποιήσετε, αλλά καν τω όρει τούτω είπητε, άρθητι και βλήθητι εις την θάλασσαν, γενήσεται·» (Ματθ. 21:21). Αυτή την πίστη θέλει η Εκκλησία μας να μεταδώσει και σε μας.

Η υμνογραφία αναφέρεται σήμερα στα δύο παραπάνω θέματα, αλλά και επί πλέον στο θέμα της πορείας του Κυρίου προς το Πάθος. Από το τροπάριο: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται…» οι ακολουθίες της Μ. Δευτέρας έως Τετάρτης λέγονται και «Ακολουθίες του Νυμφίου».

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. δ’.
Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλιν, ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε ούν ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθής, ίνα μη τω θανάτω παραδοθής, και της βασιλείας έξω κλεισθής, αλλά ανάνηψον κράζουσα· Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός, διά της Θεοτόκου ελέησον ημάς.

ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΔΕΞΩΜΕΘΑ ΨΥΧΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΙ ΚΑΙ ΓΝΩΜΗΣ ΟΡΘΟΤΗΤΙ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ, Υπερτίμου και Εξάρχου Άνω Μακεδονίας
Η είσοδος, αδελφοί μου, του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, μετά την Ανάσταση του Λαζάρου και λίγο πριν από το Πάθος, της οποίας μνεία ποιεί σήμερα η Εκκλησία μας, είναι δείγμα πολλής φιλανθρωπίας και άφατης συγκαταβάσεως του Χριστού.
Συγκαταβαίνει ο Θεός και γίνεται άνθρωπος δια φιλανθρωπίαν, προκειμένου να θεραπεύσει τον τραυματισθέντα άνθρωπο και να του ανοίξει διάπλατα τις πύλες του ουρανού.
Συγκαταβαίνει και περιτέμνεται την σάρκα ως οκταήμερο βρέφος.
Βαστάζεται ο Θεός στην αγκαλιά του δικαίου Συμεών, Αυτός που βαστάζει τον σύμπαντα κόσμο.
Βαπτίζεται υπό δούλου ο Δεσπότης των απάντων «ίνα ημάς ελευθερώση εκ της δουλείας του εχθρού»1.
Έρχεται σήμερα με μορφή δούλου, ως νυμφίος και ως αμνός άμωμος2, που προσφέρεται για θυσία, προκειμένου, με τον ταπεινό αυτόν τρόπο, να κατεβάσει τους δυνατούς από τους θρόνους τους και να ανυψώσει τους ταπεινούς. Γι’ αυτό γεμάτος θαυμασμό, ο Άγιος Επιφάνιος Επίσκοπος Κύπρου αναφωνεί : «Ο υπό αγγέλων ασιγήτως ανυμνούμενος και δοξολογούμενος, στη γη γονατίζει ως άνθρωπος στον Πατέρα και προσεύχεται, ενώ στον ουρανό δέχεται προσευχές και γονυκλισίες από κάθε ορατή και αόρατη κτίση… Στη γη κοπιάζει, αλλ’ Αυτός είναι η ανάπαυση των κοπιώντων και πεφορτισμένων… Εισέρχεται, χωρίς να φέρνει σκήπτρα και σάλπιγγες, αλλά επιδεικνύοντας εσχάτη πτωχεία. Ούτε ξίφη και όπλα και δόρατα, αλλά ενδύεται την άκρα ταπείνωση… και άκρα πραότητα και άμετρη ακακία»3.
Χρησιμοποιώντας, λοιπόν και εμείς σήμερα, κατά τη φαιδρά αυτήν ημέρα της Πίστεώς μας, ως οδηγούς τους θεοφόρους πατέρες, ας σταθούμε για λίγο σε ένα από τα περιστατικά αυτής της εορτής, όπως ακριβώς το παρουσιάζουν στα κείμενά τους οι Ιεροί Ευαγγελιστές. Συγκεκριμμένα θα αναφερθούμε στη χαρά των Ιουδαίων κατά τη θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα.
Πρώτον. Αυτές οι επευφημίες που προσέφεραν στον Χριστό αποτελούσαν ιαχές θριάμβου και δόξης, αφού άλλωστε Τον περίμεναν ως έναν επίγειο Μεσσία και κοσμικό άρχοντα, που θα τους απελευθέρωνε από την υποδούλωση στους Ρωμαίους και θα χάριζε την εθνική τους ελευθερία. Μία τέτοια προσδοκία ήταν φυσικά ολότελα ξένη προς την πραγματική φύση της Βασιλείας του Χριστού. Γι’ αυτό εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλου όνου», γκρεμίζοντας με αυτόν τον τρόπο την κοσμική αντίληψη για τον Μεσσία και τη βασιλεία του και απαξιώνοντας τη ματαιοδοξία και τις επιδείξεις των μεγάλων του κόσμου. Εμφανίζεται ταπεινά, χωρίς να εντυπωσιάσει, προκειμένου να αποκαλύψει τη λαμπρότητα της Βασιλείας Του στο εσωτερικό του κάθε ανθρώπου. Μάλιστα, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, αναφερόμενος σ’ αυτήν τη συμπεριφορά των Ιουδαίων, τονίζει ότι «άνωθεν εδέξαντο την αποκάλυψιν»4 για την παρουσία του Χριστού, αφού «δεν φορούσε στέμμα κοσμικού βασιλέως, ούτε βασιλικό μανδύα, ούτε τον συνόδευε πλήθος στρατιωτών, άλογα άρματα και ασπίδες … είχε καθίσει πάνω σε ένα ξένο μικρό πουλάρι φέρνοντας μαζί του μόνο τους δώδεκα μαθητές»5.
Αυτήν την άνωθεν αποκάλυψη όμως, μετά από λίγες ημέρες την αρνήθηκαν, αφού Τον εγκατέλειψαν και πολλοί από αυτούς δεν δίστασαν να σμίξουν τις φωνές τους με τους φανατικούς εχθρούς Του μπροστά στον Πιλάτο, φωνάζοντας : «άρον άρον, σταύρωσον αυτόν». Αυτή η ψυχολογία των μεταπτώσεων δεν υπήρξε αποκλειστικότητα των Εβραίων, αλλά χαρακτηρίζει και όλους εμάς σήμερα, που χρησιμοποιούμε τον Χριστό στη ζωή μας για την ικανοποίηση μικρών επιθυμιών και την απόκτηση υλικών αγαθών. Όταν ικανοποιεί τα αιτήματά μας, θέλουμε τον Χριστό, ενώ όταν μας ομιλεί και μας προτρέπει στην τιμιότητα, στη δικαιοσύνη και την ανεξικακία, Τον απορρίπτουμε. Ο Χριστός όμως, δεν ζητά θυσίες από τους άλλους για την δική Του εξυπηρέτηση, αλλά προσφέρει Αυτός για τους άλλους τα πάντα. Θρόνος Του είναι ο Σταυρός και δόξα Του η θυσία για τη ζωή και τη σωτηρία όλου του κόσμου.
Δεύτερον. Κατά την υποδοχή του Χριστού, ο λαός δεν αρκέστηκε απλώς να Τον υμνεί, αλλά κρατούσε στα χέρια του και τα βαΐα των φοινίκων, κατά την μαρτυρία των Ιερών Ευαγγελιστών : «Έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ»6. Η σκηνή αυτή μας θυμίζει εκδηλώσεις υποδοχής ενός λαϊκού ηγέτη που νίκησε τους εχθρούς του. Έτσι, επηρεασμένοι από τους λόγους των Προφητών, έλαβαν τα βαΐα των φοινίκων για Τον προϋπαντήσουν μετά την ανάσταση του Λαζάρου. Και αυτόν τον κορμό του φοίνικα τον παραλληλίζει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος με το ξύλο του Σταυρού, πάνω στο οποίο θα άπλωνε το πανάχραντο σώμα Του για τη σωτηρία όλου του κόσμου και θα αποτελούσε το τρόπαιο της νίκης κατά του διαβόλου7.
Μάλιστα, οι πατέρες της Εκκλησίας συσχετίζουν το ξύλο των φοινίκων με την παρουσία των αρετών που θα πρέπει να αποκτήσει ο κάθε χριστιανός κατά την περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, προκειμένου να είναι έτοιμος για την υποδοχή του Αναστάντος Χριστού. Γι’ αυτό ο Άγιος Κύριλλος Πατριάρχης Αλεξανδρείας θα μας υπενθυμίσει : «Να κρατήσουμε βάγια, όχι μόνο στο χέρι αλλά και με την ψυχή• να βγάλουμε από πάνω μας όλη τη νέκρωση του παλαιού και δερματίνου χιτώνα αποβάλλοντας κάθε αλαζονεία και έπαρση»8.
Αδελφοί μου, τι θα προσφέρουμε σήμερα στον Χριστό, που έρχεται και πάλι επί το εκούσιον Πάθος;
Θα μείνουμε μόνο στα εξωτερικά σχήματα, στον τυπικό εκκλησιασμό η στην τυπική αναφορά στο Σταυρό και στο Πάθος Του;
Άραγε, αν ερχόταν σήμερα ο Χριστός, σύμφωνα με τους αθανάτους λόγους Του, θα έβρισκε αυτήν την πίστη που μας δίδαξε;9
Η πίστη λοιπόν στο πρόσωπό Του και η αγάπη σε Αυτόν, η οποία εκφράζεται ως αγάπη προς τον συνάνθρωπο, είναι τα κλειδιά της υποδοχής του Χριστού. Γι’ αυτό ο Άγιος Ανδρέας Επίσκοπος Κρήτης θα μας τονίσει την ημέρα αυτή της Βαϊοφόρου : «Ας μιμηθούμε όσους Τον υποδέχθηκαν, όχι με κλαδιά ελιάς η στρώνοντας βαΐα στο δρόμο, αλλά με την ταπεινότητα της ψυχής μας και την ορθότητα της γνώμης μας, ώστε να υποδεχθούμε μέσα μας τον Λόγο του Θεού, Αυτόν που είναι αχώρητος»10.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Τη σημερινή ημέρα, Κυριακή των Βαΐων, γιορτάζουμε την πανηγυρική είσοδο του Κυρίου Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ. Τότε, ερχόμενος ο Ιησούς από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα, έστειλε δύο από τους Μαθητές του και του έφεραν ένα γαϊδουράκι. Και κάθισε πάνω του για να μπει στην πόλη.
Ο δε λαός, ακούγοντας ότι ο Ιησούς έρχεται, πήραν αμέσως στα χέρια τους βάγια από φοίνικες και βγήκαν να τον υποδεχτούν. Και άλλοι μεν με τα ρούχα τους, άλλοι δε κόβοντας κλαδιά από τα δέντρα, έστρωναν το δρόμο απ’ όπου ο Ιησούς θα περνούσε. Και όλοι μαζί, ακόμα και τα μικρά παιδιά, φώναζαν: «Ωσαννά· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ».
Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλον όνου». Πορεύεται και οι Ισραηλίτες τον υποδέχονται με τιμές ως Βασιλιά. Εκείνος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές, δεν περιορίζεται στο πανηγύρι, στην πρόσκαιρη δόξα, αλλά προχωρεί στο σταυρό και την Ανάσταση.
Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα είναι τελικά η είσοδος του μαρτυρίου στην επίγεια ζωή του Κυρίου. Σε λίγες ημέρες θα μαρτυρήσει και θα θανατωθεί στο σταυρό, για να θανατώσει το θάνατο και να χαρίσει τη ζωή.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν· Ὠσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου.

TO ΕΥΜΕΤΑΒΟΛΟΝ

«Εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς: ἄφες αὐτήν, εἰς τήν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό» (Ἰωάν. 12, 7)

Είπε τότε ο Ιησούς: «άφησέ την ήσυχη. Αυτό που κάνει είναι για την ημέρα του ενταφιασμού μου»

                Οι καιροί μας χαρακτηρίζονται από ρευστότητα. Δεν είναι μόνο ότι κριτήριο της αλήθειας για τους περισσότερους είναι το «εγώ» και μόνο αυτό, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν εύκολα σταθερές, στις οποίες κάποιος να στηριχτεί. Είναι και ότι έχει χαθεί αυτό το αίσθημα του «ανήκειν» σε μικρότερες ή μεγαλύτερες κοινότητες, όπως η οικογένεια, η πατρίδα, η Εκκλησία, το σχολείο. Ακόμη και οι ομάδες ή οι σύλλογοι στους οποίους οι άνθρωποι οι άνθρωποι θεωρούν ότι μετέχουν, δεν γεννούν το αίσθημα του «ανήκειν». Υπάρχει μια μεταβολή των διαθέσεων, των απόψεων. Οι άνθρωποι έχουμε γίνει δοκιμαστές εμπειριών και δείχνουμε ότι μας αρέσει.

                Μήπως όμως είναι σημερινό το φαινόμενο;

                Μία ημέρα πριν την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, ο Κύριος φιλοξενήθηκε στο σπίτι του Λαζάρου, τον οποίο είχε αναστήσει από τους νεκρούς. Εκεί η αδερφή του Λαζάρου, η Μαρία, θα αλείψει τα πόδια του Χριστού με πολύτιμο μύρο και θα προκαλέσει την οργή του Ιούδα, ο οποίος θα ήθελε το μύρο νου πουληθεί και να δοθεί το αντίτιμο στους φτωχούς. Ο Χριστός όμως θα επιτιμήσει τον Ιούδα και θα του ζητήσει να αφήσει την Μαρία ήσυχη, διότι αυτό που έκανε είναι προφητική κίνηση για τον ενταφιασμό Του. Γνωρίζει ο Χριστός ότι Τον περιμένει ο θάνατος. Γνωρίζει ότι το πλήθος που θα Τον επευφημήσει, όπως επίσης και οι αυτόπτες μάρτυρες της ανάστασης του Λαζάρου, θα αλλάξουν διαθέσεις έναντι Του και από το «ωσαννά» θα περάσουν στο «σταύρωσον». Και έτσι αποδέχεται την κίνηση της Μαρίας και ως κίνηση αγάπης, ευγνωμοσύνης και φροντίδας από ξέχειλη και όχι μίζερη καρδιά και την απαλλάσσει από την ιδέα ότι οι φτωχοί αξίζουν περισσότερο από τον Υιό του Θεού. Ο Χριστός γνωρίζει το «ευμετάβολον» των διαθέσεων των ανθρώπων, την ρευστότητα, και προλέγει το ότι θα πεθάνει από αυτούς που θα Τον δοξάζουν.

                Η ρευστότητα, το «ευμετάβολον», πηγάζει από το γεγονός ότι οι άνθρωποι θεοποιούμε το «εγώ» και την γνώμη μας, με αποτέλεσμα να παρασυρόμαστε εύκολα από την δημαγωγία και από εκείνους που γνωρίζουν ότι όταν δεν υπάρχουν σταθερά στηρίγματα, ούτε επίγνωση της αξίας των προσώπων, τότε η διάθεση εύκολα μπορεί να αλλάξει, διότι «γιατί να υπερασπιστούμε κάποιον που δεν είναι όπως εμείς τον θέλουμε ή όπως νομίζουμε ότι πρέπει να είναι ή πώς δεν μπορεί να μας ωφελήσει». Το «ευμετάβολον» πηγάζει από το γεγονός ότι δεν είναι η αγάπη προς τον πλησίον προτεραιότητά μας. Ο Ιούδας θα προδώσει τον Χριστό, επειδή αγαπά πρωτίστως τον εαυτό του και τα πάθη του.  Η Μαρία θα πλύνει τα πόδια του Χριστού με μύρο και θα γίνει μυροφόρος, ακολουθώντας Τον μέχρι τον τάφο και την Ανάσταση, γιατί η αγάπη της είναι εξωστρεφής και όχι εγωκεντρική. Το «ευμετάβολον» πηγάζει από την επίθεση των λογισμών, την οποία ο διάβολος προκαλεί στον άνθρωπο, προκειμένου να ελέγξει τον νου και την καρδιά και να μας απομακρύνει από την αλήθεια.

                Η ρευστότητα των καιρών μας είναι σημάδι αυτοθεοποίησης. Είναι σημάδι έλλειψης αγάπης τόσο προς τον Θεό όσο και προς τον πλησίον. Είναι σημάδι λειτουργίας της ύπαρξης στην προοπτική του συμφέροντος. Είναι σημάδι παράδοσής μας στο ήθος του πειρασμού. Η ρευστότητα μας κάνει να μην θέλουμε να ανήκουμε σε κανέναν θεσμό, σε καμία κοινότητα όπου και υπάρχουν κανόνες που προϋποθέτουν αγάπη, αφιέρωση, σταθερότητα, πίστη σε έναν σκοπό , διάθεση προσφοράς με ξέχειλη καρδιά και όχι μιζέρια. Γι’ αυτό και η πνευματικότητα των ημερών της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος δεν αγγίζει την πλειονοψηφία  της κοινωνίας μας, αλλά τα περισσότερα λειτουργούν στην προοπτική του φολκλόρ. Πολύ εύκολα ο διάβολος θα μας νικήσει και θα μας κάνει να δούμε μόνο τον εαυτό μας ως κέντρο του κόσμου, χωρίς να λυπόμαστε γι’ αυτό.

                Μπορεί να είναι γεμάτες οι εκκλησίες αυτές τις ημέρες, μπορεί τα κλαδιά των βαΐων να είναι υπερυψωμένα, ωστόσο το ερώτημα που θέτει ο Χριστός είναι συγκλονιστικό: μέχρι τον ενταφιασμό Του σε ποια ομάδα θα ανήκουμε; Σ’ αυτήν που τον επευφημεί και στην συνέχεια Τον σταυρώνει απορρίπτοντάς Τον; Σ’ αυτήν που βλέπει την σχέση μαζί Του στην μιζέρια του Ιούδα, δηλαδή στο θρησκευτικό και προσωπικό συμφέρον,  και γρήγορα θα μεταστραφεί, είτε παρασυρμένη από τα λόγια των άθεων και επιτήδειων, είτε από εσωτερικούς λογισμούς, είτε από το αίσθημα ότι δεν χρειάζεται άλλο να Τον ακολουθούμε είτε βάζοντας μπροστά προφάσεις εν αμαρτίαις, όπως το ότι δεν χρειάζεται η πίστη, αλλά είναι αρκετός ένας ακτιβισμός βοήθειας των φτωχών; Ἠ σ’ αυτήν που θα μείνει μαζί Του μέχρι το τέλος, αγαπώντας και Εκείνον και τον πλησίον και μένοντας πιστή στην ζωή της Εκκλησίας;

                Τουλάχιστον, ας μην υποταχτούμε στην ρευστότητα και το «ευμετάβολον» κι ας παραμείνουμε μαζί Του!

              π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 21/04/2019-ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗ ΙΒ'

Πρωτότυπο Κείμενο

Πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. Ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ, καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ. Ἡ οὖν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου. Λέγει οὖν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος Ἰσκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι· διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς; Εἶπε δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ’ ὅτι κλέπτης ἦν, καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν. Εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς· ἄφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό. Τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε. Ἔγνω οὖν ὄχλος πολὺς ἐκ τῶν Ἰουδαίων ὅτι ἐκεῖ ἐστι, καὶ ἦλθον οὐ διὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον, ἀλλ’ ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. Ἐβουλεύσαντο δὲ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἀποκτείνωσιν, ὅτι πολλοὶ δι’ αὐτὸν ὑπῆγον τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπίστευον εἰς τὸν Ἰησοῦν. Τῇ ἐπαύριον ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται ᾿Ιησοῦς εἰς ῾Ιεροσόλυμα, ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ, καὶ ἔκραζον· ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. Εὑρὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ’ αὐτό, καθώς ἐστι γεγραμμένον· μὴ φοβοῦ, θύγατερ Σιών· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου. Ταῦτα δὲ οὐκ ἔγνωσαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τὸ πρῶτον, ἀλλ’ ὅτε ἐδοξάσθη ὁ Ἰησοῦς, τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ’ αὐτῷ γεγραμμένα, καὶ ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ. Ἐμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὢν μετ’ αὐτοῦ ὅτε τὸν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καὶ ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν. Διὰ τοῦτο καὶ ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος, ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον.

Νεοελληνική Απόδοση

Έξι μέρες πριν από το Πάσχα, ήρθε ο Ιησούς στη Βηθανία, όπου έμενε ο Λάζαρος, που είχε πεθάνει και ο Ιησούς τον ανέστησε από τους νεκρούς. Ετοίμασαν, λοιπόν, εκεί για χάρη του δείπνο, και η Μάρθα υπηρετούσε, ενώ ο Λάζαρος ήταν ένας απ’ αυτούς που παρακάθονταν μαζί με τον Ιησού στο δείπνο. Τότε η Μαρία πήρε μια φιάλη από το πιο ακριβό άρωμα της νάρδου κι άλειψε τα πόδια του Ιησού. Έπειτα σκούπισε με τα μαλλιά της τα πόδια του, κι όλο το σπίτι γέμισε με την ευωδιά του μύρου. Λέει τότε ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ένας από τους μαθητές του, αυτός που σκόπευε να τον προδώσει: «Γιατί να μην πουληθεί αυτό το μύρο για τριακόσια αργυρά νομίσματα, και τα χρήματα να διανεμηθούν στους φτωχούς;» Αυτό το είπε όχι γιατί νοιαζόταν για τους φτωχούς, αλλά γιατί ήταν κλέφτης και, καθώς διαχειριζόταν το κοινό ταμείο, συχνά κρατούσε για τον εαυτό του από τα χρήματα που έβαζαν σ’ αυτό. Είπε τότε ο Ιησούς: «Άφησέ την ήσυχη· αυτό που κάνει είναι για την ημέρα του ενταφιασμού μου. Οι φτωχοί πάντοτε θα υπάρχουν κοντά σας, εμένα όμως δε θα με έχετε πάντοτε». Πλήθος πολύ από τους Ιουδαίους της πόλεως έμαθαν ότι ο Ιησούς βρίσκεται εκεί και ήρθαν για να δουν όχι μόνο αυτόν αλλά και το Λάζαρο, που τον είχε αναστήσει από τους νεκρούς. Γι’ αυτό οι αρχιερείς αποφάσισαν να σκοτώσουν και το Λάζαρο, επειδή εξαιτίας του πολλοί Ιουδαίοι εγκατέλειπαν αυτούς και πίστευαν στον Ιησού. Την άλλη μέρα, το μεγάλο πλήθος που είχε έρθει για τη γιορτή του Πάσχα, όταν άκουσαν ότι έρχεται ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα, πήραν κλαδιά φοινικιάς, και βγήκαν από την πόλη να τον προϋπαντήσουν κραυγάζοντας: Δόξα στο Θεό! Ευλογημένος αυτός που έρχεται σταλμένος από τον Κύριο! Ευλογημένος ο βασιλιάς του Ισραήλ! Ο Ιησούς είχε βρει ένα γαϊδουράκι και κάθισε πάνω του, όπως λέει η Γραφή: Μη φοβάσαι θυγατέρα μου, πόλη της Σιών· να που έρχεται σ’ εσένα ο βασιλιάς σου, σε γαϊδουράκι πάνω καθισμένος. Αυτά στην αρχή δεν τα κατάλαβαν οι μαθητές του· όταν όμως ο Ιησούς ανυψώθηκε στη θεία δόξα, τότε τα θυμήθηκαν. Ό,τι είχε γράψει για κείνον η Γραφή, αυτά και του έκαναν. Όλοι, λοιπόν, εκείνοι που ήταν μαζί με τον Ιησού, όταν φώναξε το Λάζαρο από τον τάφο και τον ανέστησε από τους νεκρούς, διηγούνταν αυτά που είχαν δει. Γι’ αυτό ήρθε το πλήθος να τον προϋπαντήσει, επειδή έμαθαν ότι αυτός είχε κάνει το θαυμαστό αυτό σημείο.

O AΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 21/04/2019-ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΙΣΣΙΟΥΣ Δ'

Πρωτότυπο Κείμενο 

Ἀδελφοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε. Τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις. ὁ Κύριος ἐγγύς. Μηδὲν μεριμνᾶτε, ἀλλ’ ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν. Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίζεσθε· ἃ καὶ ἐμάθετε καὶ παρελάβετε καὶ ἠκούσατε καὶ εἴδετε ἐν ἐμοί, ταῦτα πράσσετε· καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ’ ὑμῶν.

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, να χαίρεστε πάντοτε με τη χαρά που δίνει η κοινωνία με τον Κύριο. Θα το πω και πάλι: να χαίρεστε. Σ’ όλους να δείχνετε την καλοσύνη σας. Ο Κύριος έρχεται σύντομα. Για τίποτε να μην σας πιάνει άγχος, αλλά σε κάθε περίσταση τα αιτήματά σας να τα απευθύνετε στον Θεό με προσευχή και δέηση, που θα συνοδεύονται από ευχαριστία. Και η ειρήνη του Θεού, που είναι ασύλληπτη στο ανθρώπινο μυαλό, θα διαφυλάξει τις καρδιές και τις σκέψεις σας κοντά στον Ιησού Χριστό. Τέλος, αδερφοί μου, ότι είναι αληθινό, σεμνό, δίκαιο, καθαρό, αξιαγάπητο, καλόφημο, ότι έχει σχέση με την αρετή και είναι άξιο επαίνου, αυτά να έχετε στο μυαλό σας. Αυτά που μάθατε, παραλάβατε κι ακούστε από μένα, αυτά που είδατε σ’ εμένα, αυτά να κάνετε κι εσείς. Και ο Θεός που δίνει την ειρήνη θα είναι μαζί σας.

ΛΑΖΑΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ

† Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους

~ Ο Απόστολος Παύλος, ο φωτιστής της Οικουμένης, το στόμα του Χριστού, μας δίδαξε ότι η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού. Ο Χριστός μας κάνει μέλη δικά Του και έτσι μετέχουμε στη δική Του θεϊκή ζωή.

Τα άγια Μυστήρια και ιδίως το άγιο Βάπτισμα και η θεία Κοινωνία μας συσσωματώνουν στον Χριστό.

Όλη έπειτα η ζωή της Εκκλησίας μάς βοηθεί να μείνουμε ενωμένοι στο Σώμα του Χριστού και να είμαστε ζωντανά και υγιά μέλη Του.

Ο Χριστιανός όμως που αποκόπτεται από την Εκκλησία νεκρώνεται πνευματικά, διότι δεν ζωοποιείται από τη ζωή του Χριστού.

Χριστιανός δεν είναι όποιος δέχεται τον Χριστιανισμό σαν ιδεολογία ή ηθική αλλά όποιος είναι ενωμένος με τον Χριστό μέσα στο Σώμα Του. Γι’ αυτό οι άγιοι Πατέρες τονίζουν ότι εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία.

Η θεία Λειτουργία είναι το κέντρο της εκκλησιαστικής μας ζωής. Ο ίδιος ο Χριστός προσφέρεται σε μας εις βρώσιν, με το Σώμα και το Αίμα Του, ώστε να ενωθούμε μαζί Του.

Εκτός από τη θεία Λειτουργία οι πιστοί συνερχόμαστε και άλλες ώρες στην Εκκλησία για να λατρεύσουμε τον ουράνιο Πατέρα μας, τον εσταυρωμένο και αναστάντα Λυτρωτή μας και το Πανάγιο Πνεύμα.

Ο Εσπερινός, το Απόδειπνο, το Μεσονυκτικό, ο Όρθρος, οι Ώρες, μας προετοιμάζουν για τη θεία Λειτουργία, μας βοηθούν να ζούμε στο πνεύμα της θείας Λειτουργίας και μπολιάζουν τον πρόσκαιρο χρόνο της επίγειας ζωής μας στην αιωνιότητα της Βασιλείας του Θεού.

Μέσα στις κατανυκτικές Ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής βαθμιαία οδηγούμαστε στη μετάνοια, στην ταπείνωση, στην κάθαρση, στη συσταύρωση και συνανάσταση με τον Χριστό. Χωρίς αυτή την προετοιμασία και συμμετοχή στα άγια Πάθη και τη λαμπροφόρο Ανάσταση εορτάζουμε εξωτερικά και τυπικά. Μένουμε κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά «ανέραστοι προς τον αυτοπτικόν και αυτονόητον εκείνον έρωτα». Χριστιανισμός χωρίς θείο έρωτα δεν αναπαύει και δεν ξεδιψά κατά βάθος τον βαθύ λυτρωτικό πόθο του ανθρώπου.

Ως παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η Εκκλησία μάς προετοιμάζει με τους γεμάτους από την Χάρη του Αγίου Πνεύματος ύμνους της θα αναφέρουμε το στιχηρό του Εσπερινού της Τετάρτης προ των Βαΐων:

«Μάρθαν και την Μαρία πιστοί, εκμιμησάμενοι προς Κύριον πέμψωμεν, ενθέους ως πρέσβεις πράξεις, όπως ελθών τον ημών, νουν εξαναστήση, νεκρόν κείμενον, δεινώς εν τω μνήματι, αμελείας αναίσθητον, φόβου του θείου, μηδαμώς αισθανόμενον, και ενέργειαν, ζωτικήν νυν μη έχοντα, κράζοντες· Ίδε Κύριε, και ώσπερ τον φίλον σου, Λάζαρον πάλαι Οικτίρμον, επιστασία εξήγειρας, φρικτή, ούτω πάντας, ζωοποίησον παρέχων το μέγα έλεος».

Ας μιμηθούμε τη Μάρθα και τη Μαρία που έστειλαν και κάλεσαν τον Ιησού για να σώσει τον ετοιμοθάνατο αδελφό τους Λάζαρο. Έχουμε και εμείς κάποιον που κείται φοβερά νεκρός. Τον νου μας. Από την αμέλεια είναι αναίσθητος, καθόλου δεν αισθάνεται τον φόβο του Θεού, δεν έχει ενέργεια ζωτική, δηλαδή τη θεία Χάρη. Ας στείλουμε σαν πρεσβευτές, για να καλέσουν τον Ιησού, τις ένθεες πράξεις μας φωνάζοντας: Δες, Κύριε, και όπως παλιά, Οικτίρμον, τον φίλο σου Λάζαρο με φρικτή φροντίδα ανέστησες, έτσι και όλους ζωοποίησέ μας παρέχοντας το μέγα σου έλεος.

Σ’ όλη την Στ’ Εβδομάδα των Νηστειών συμπορευόμαστε με τον Ιησού προς τον άρρωστο και μετά νεκρό Λάζαρο. Λάζαρος όμως είναι ο κάθε ένας από μας που έχει άμεση, καθημερινή ανάγκη από τον Νικητή του θανάτου.

Ο νους μας χωρισμένος από τον Θεό προσκολλάται εμπαθώς στα φθαρτά πράγματα. Έτσι σκορπίζεται και νεκρώνεται. Δεν μπορεί πια να ηγεμονεύει στην όλη μας ύπαρξη. Και χωρίς τον ηγεμόνα και φωτισμένο νου ο άνθρωπος γίνεται υπόδουλος στα πάθη και στους δαίμονες. «Νους αποστάς του Θεού», κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, «ή κτηνώδης γίνεται ή δαιμονιώδης».

Μπορούμε μόνοι μας να αναστήσουμε τον νεκρό νου μας και έτσι να ελευθερωθούμε από την φιλαυτία και τον εγωισμό; Ο Ιησούς, ο Θεάνθρωπος, ο μόνος Νικητής του θανάτου μάς ανιστά τώρα από την εμπαθή, εγωκεντρική, θανατηφόρο ζωή και θα αναστήσει και τα σώματά μας, όπως του Λαζάρου, κατά την δευτέρα Του Παρουσία και την εξανάσταση.

Γι’ αυτό το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαΐων ψάλλουμε παγχαρμόσυνα:

«Την κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός· όθεν και ημείς, ως οι παίδες, τα της νίκης σύμβολα φέροντες, σοι τω νικητή του θανάτου βοώμεν· Ωσαννά εν τοις υψίστοις, ευλογημένος ο ερχόμενος, εν ονόματι Κυρίου».

Σήμερα δυστυχώς ακόμη και οι εκκλησιαζόμενοι Χριστιανοί περιορίζονται στην παρακολούθηση της θείας Λειτουργίας της Κυριακής και των μεγάλων εορτών, αδιαφορώντας για συμμετοχή στους Εσπερινούς και τους Όρθρους. Αυτό γίνεται όχι μόνο από έλλειψη χρόνου, αλλά και από άγνοια τι σημασία μπορεί να έχει η τακτική συμμετοχή στη λατρεία της Εκκλησίας.

Έτσι δεν αφηνόμαστε στην Εκκλησία να μας νυμφαγωγεί στον Νυμφίο της Χριστό, ούτε να μας αλλοιώνει με την καλή και θεοπρεπή αλλοίωση, να μας μορφώνει εν Χριστώ, δηλαδή να μας δίνει τη μορφή του Χριστού ώστε να γίνουμε σύμμορφοι με την εικόνα του Υιού του Θεού (Ρωμ. 8:29).

Μένοντας έξω από τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας αδικούμε πολύ τον εαυτό μας. Εμποδίζουμε την Εκκλησία να μας βοηθήσει να συσταυρωθούμε και να συναναστηθούμε με τον Χριστό. Ουσιαστικά μένουμε χωρίς Χριστό και γι’ αυτό χωρίς ανάσταση, χωρίς χαρά, χωρίς ειρήνη και χωρίς αγάπη.

Ο κόσμος που ζούμε κάθε μέρα μας δηλητηριάζει με το πνεύμα της φιλαυτίας, της απιστίας, του εγωισμού και μας χωρίζει από τον Θεό και τους αδελφούς μας.

Εισερχόμενοι στην Εκκλησία και μετέχοντας στη ζωή της αναπνέουμε έναν άλλο αέρα, ζούμε σ’ έναν άλλο κόσμο, τον κόσμο της αγάπης, της φιλοθεΐας και φιλανθρωπίας. Καταλαβαίνουμε την αρρώστια μας, ελευθερωνόμαστε από τη νεκρή ζωή του κόσμου και γεμίζουμε από την αληθινή ζωή του Χριστού.

Μεγάλη λοιπόν βοήθεια είναι για όλους μας η συχνή και συνειδητή συμμετοχή μας στη λατρεία της Εκκλησίας μας. Όταν στερούμαστε τη δυνατότητα του εκκλησιασμού μπορούμε να διαβάζουμε τις Ακολουθίες στα σπίτια μας, όπως τον Όρθρο, τον Εσπερινό και το Απόδειπνο. Έτσι ζούμε και λατρεύουμε τον Θεό όχι ατομικά αλλά εκκλησιαστικά «συν πάσι τοις αγίοις».

Ο φιλάνθρωπος Κύριός μας Ιησούς Χριστός πορεύεται προς τον εκούσιο θάνατο.

«Δεύτε ουν και ημείς» (με όλη την Εκκλησία) «κεκαθαρμέναις διανοίαις συμπορευθώμεν αυτώ και συσταυρωθώμεν και νεκρωθώμεν δι’ αυτόν ταις του βίου ηδοναίς· ίνα και συζήσωμεν αυτώ…».

Τι καλύτερη ευχή έχουμε να απευθύνουμε προς τους αδελφούς μας και προς τον εαυτό μας! Να συσταυρωθούμε και συναναστηθούμε με τον γλυκύτατο Κύριο Ιησού.

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Το εσωτερικό του τάφου. Δεξιά η σκάλα που κατεβαίνει είναι ο νεκρικός θάλαμος.

Το Σάββατο του Λαζάρου κατέχει ξεχωριστή θέση στο λειτουργικό ημερολόγιο.

Δεν ανήκει στις σαράντα ημέρες της μετάνοιας της Μ. Τεσσαρακοστής ούτε και στις οδυνηρές ημέρες της Μ. Εβδομάδας, αυτές που αρχίζουν από τη Μ. Δευτέρα και τελειώνουν τη Μ. Παρασκευή.

Μαζί με την Κυριακή των Βαΐων συνθέτουν ένα σύντομο χαρούμενο πρελούδιο των γεμάτων πόνο ημερών που ακολουθούν.

Δύο σημαντικά περιστατικά συνδέονται με τη Βηθανία: εκεί ανέστησε τον Λάζαρο και από εκεί ξεκίνησε ο Ιησούς την πορεία και άνοδο Του προς τα Ιεροσόλυμα.

Η ανάσταση του Λαζάρου είναι ένα γεγονός που, όπως θα δούμε, έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία.

Συνδέεται μυστηριωδώς με την Ανάσταση του Κυρίου μας και παίζει, ως προς αυτή, το ρόλο μιας έμπρακτης προφητείας.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Λάζαρος μας παρουσιάζεται στο κατώφλι της Μ. Εβδομάδας αναστημένος, ως προάγγελος της νίκης του Χριστού επί του θανάτου, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παραμονές των Θεοφανείων, προανήγγειλε τον Επιφανέντα Χριστό.

Πέρα όμως από τον πρωταρχικό αυτό χαρακτήρα της, η ανάσταση του Λαζάρου έχει και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές τις οποίες είναι χρήσιμο να εξετάσουμε:

Η ανάσταση του Λαζάρου αναγγέλλει την ανάσταση των νεκρών η οποία έρχεται ως συνέπεια της Αναστάσεως του Κυρίου:

«Λάζαρον τεθνεώτα τετραήμερον ανέστησας εξ Άδου, Χριστέ, προ του σου θανάτου διασείσας του θανάτου το κράτος και δι' ενός προσφιλούς την πάντων ανθρώπων προμηνύων εκ φθοράς ελευθερίαν».

Το Σάββατο του Λαζάρου είναι, κατά κάποιο τρόπο, η εορτή όλων των νεκρών.

Μας δίνει την ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε την πίστη μας στην Ανάσταση.

Ο Κύριός μας, τονώνοντας το ηθικό της Μάρθας, μας δίνει σχετικά με τους κεκοιμημένους μας μια πολύτιμη διδασκαλία.

Είπε στη Μάρθα: «Αναστήσεται ο αδελφός σου».

Η Μάρθα απάντησε: « Γνωρίζω ότι ο αδελφός μου θα αναστηθεί κατά τη γενική ανάσταση της εσχάτης ημέρας».

Και ο Ιησούς ανταπάντησε: « Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή».

Η πίστη της Μάρθας ήταν ανεπαρκής σε δύο σημεία.

Προέβαλε στο μέλλον, και μόνο στο μέλλον, την ανάσταση του αδελφού της και, δεύτερον, δεν αντιλαμβανόταν αυτή την ανάσταση παρά μόνο σε σχέση με ένα γενικό νόμο.

Ο Ιησούς όμως της δείχνει ότι η ανάσταση είναι ένα γεγονός ήδη παρόν, επειδή Αυτός δεν προξενεί απλώς, αλλά είναι η ανάσταση και η ζωή.

Οι κεκοιμημένοι μας ζουν διά και εν Χριστώ.

Η ζωή τους συνδέεται με την προσωπική παρουσία του Χριστού και εκδηλώνεται εν αυτή.

Εάν θελήσουμε να ενωθούμε πνευματικά με ένα κεκοιμημένο αδελφό μας που αγαπούσαμε πολύ, δεν θα προσπαθήσουμε να τον ζωντανέψουμε στη φαντασία μας, αλλά θα έρθουμε σε επικοινωνία με τον Ιησού και εν Αυτώ θα τον βρούμε.

Η ανάσταση του Λαζάρου είναι μια θαυμάσια επεξήγηση του χριστολογικού δόγματος.

Μας δείχνει πώς, στο πρόσωπο του Ιησού, η θεία και η ανθρώπινη φύση ενώνονται χωρίς να συγχέονται: «Ανάστασις και ζωή των ανθρώπων υπάρχων, Χριστέ, εν τω μνήματι Λαζάρου επέστης, πιστούμενος ημίν τας δύο ουσίας σου».

Αφενός, στον Ιησού ο άνθρωπος μπορεί να λυγίσει μπροστά στη συγκίνηση και να θλιβεί για την απώλεια ενός φίλου: «Εδάκρυσεν ο Ιησούς. Έλεγον δε οι Ιουδαίοι, ίδε πως εφίλει αυτόν».
Αφετέρου, ο Θεός, εν Χριστώ, μπορεί να διατάξει τον θάνατο ως έχων εξουσία: « Φωνή μεγάλη εκραύγασε· Λάζαρε, δεύρο έξω. Και εξήλθεν ο τεθνηκώς...».

Τέλος, η ανάσταση του Λαζάρου παρακινεί τον αμαρτωλό να ελπίζει ότι, ακόμη και αν είναι πνευματικά νεκρός, μπορεί να ξαναζήσει: « Καμέ, φιλάνθρωπε, νεκρόν τοις πάθεσιν, ως συμπαθής εξανάστησον, δέομαι».

Είναι κάποιες φορές που μια τέτοια πνευματική ανάσταση φαίνεται εξίσου αδύνατη όπως και η ανάσταση του Λαζάρου: «Κύριε, ήδη όζει, τεταρταίος γαρ εστί». Όλα όμως είναι δυνατά για τον Ιησού, από το να μεταστρέψει τον πιο σκληρόκαρδο αμαρτωλό μέχρι να αναστήσει ένα νεκρό: « Λέγει ο Ιησούς, άρατε τον λίθον...».

Να λιοπόν τι θα μάθουμε, αν πάμε το Σάββατο αυτό στη Βηθανία, στον τάφο του Λαζάρου. Εμείς όμως δεν θέλουμε να συναντήσουμε τον Λάζαρο. Θέλουμε να συναντήσουμε στη Βηθανία τον Ιησού και να ξενινήσουμε μαζί Του τη φετινή Μ. Εβδομάδα.

Μας προσκαλεί ο ίδιος και μας περιμένει. Η Μάρθα ήρθε κρυφά να πει στην αδελφή της: «Ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σοι».

Και η Μαρία « ως ήκουσεν, εγείρεται ταχύ και έρχεται προς Αυτόν».

Ο Κύριος με καλεί. Θέλει κατά τις ημέρες του Πάθους Του να μην τον εγκαταλείψω. Θέλει, αυτές ακριβώς τις μέρες να αποκαλυφθεί σε μένα – που μπορεί ήδη να «όζω» – με ένα τρόπο καινούριο και υπέροχο.

Κύριε, έρχομαι.

 Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’.
Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν· Ὠσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου.