ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ

 

 

 

Κανένα πρόσωπο, κανένας άγιος, δεν έχει τόσα ονόματα, όσα έχει η Μαρία η «Κεχαριτωμένη». Ονόματα, που αναφέρονται στην αρετή της: Άσπιλη, Αμόλυντη, Αγνή, Αγία, Παναγία. Ονόματα, που αναφέρονται στη θέση, που κατέχει τώρα στον ουρανό: Βασίλισσα, Παντάνασσα, Πλατυτέρα, Ενδοξότερα των Χερουβίμ. Ονόματα, που αναφέρονται στις εικόνες της: Πορταΐτισσα, Ρόδον το Αμάραντον, Γαλακτοτροφούσα, Δεομένη, Τριχερούσα. Ονόματα, που αναφέρονται στα σημεία και τα θαύματά της: Γρηγορούσα, Γοργοεπήκοος, Φανερωμένη, Ελεούσα, Γιάτρισσα. Ονόματα, που αναφέρονται στους τόπους, που τιμάται ιδιαιτέρως κάποια εικόνα της: Παναγία της Τήνου, Προυσώτιοοα, Χοζεβίτισσα, Μυρτιδιώτισσα.
Το τελευταίο όνομα έχει σχέση με τη σημερινή γιορτή. Είναι της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας. Η ίδια η Παναγία είναι παντού. Αλλά κάθε τόπος της δίνει και ένα όνομα, για να θυμίσει κάποιο γεγονός, κάποιο ή κάποια θαύματα της Παναγίας. Σήμερα λοιπόν γιορτάζει η Μυρτιδιώτισσα. Πρόκειται για γιορτή δεμένη με το νησί των Κυθήρων, αλλά που ξαπλώνεται και σ’ ολόκληρο τον ορθόδοξο χώρο. Όπως το νερό, που βγαίνει μεν από μία πηγή, αλλά μετά γίνεται ρυάκι και ποτάμι και ποτίζει όλο τον κάμπο.
Δύο τα κυριότερα στοιχεία της γιορτής: Η εικόνα και το θαύμα. Μία εικόνα της Παναγία βρέθηκε θαυματουργικά στα Κύθηρα, ανάμεσα σε μυρσίνες, που μοσχοβολούσαν. Γι’ αυτό και ονομάστηκε «Μυρτιδιώτισσα». Και το δεύτερο στοιχείο είναι τα θαύματα, που έκανε η εικόνα αυτή. Βεβαίως οι άπιστοι δεν τα δέχονται αυτά, όπως επίσης και οι αιρετικοί, όπως οι Χιλιαστές και οι Προτεστάντες. Αλλά και από τους λεγόμενους ορθοδόξους μερικοί θεωρούν υπερβολές ευσέβειας το να τιμάμε μία εικόνα ή τα θαύματα κάποιας εικόνας. Υπερβολή υπάρχει, όταν τιμάμε την Παναγία περισσότερο από το Χριστό, τον Υιό και Θεό της. Η Παναγία είναι άνθρωπος, θεωμένος κατά χάρη. Ο Χριστός είναι «κατ’ ουσίαν» Θεός.

Εύρεση της εικόνας
Μία εικόνα λοιπόν τιμάμε, αλλά και το θαύμα της εικόνας. Θαύμα! Να κάτι, που αμφισβητούν οι άπιστοι. Και όμως, το θαύμα είναι η φυσική κατάσταση για το Θεό. Το θαύμα είναι μπροστά μας, αρκεί να έχουμε ανοικτά τα μάτια μας. Όπου κι αν στρέψεις τα μάτια σου, θα δεις θαύματα. Όλος ο κόσμος είναι ένα θαύμα. Όλος ο άνθρωπος είναι ένα θαύμα. Όλη η ιστορία είναι ένα θαύμα. Όλη η Εκκλησία είναι ένα θαύμα. Ο κόσμος και η ιστορία είναι ένα υφαντό, που κέντησε ο Θεός με τη βελόνα, που λέγεται θαύμα! Το ένα θαύμα ακολουθεί το άλλο. Και με θαύματα συρράπτεται όλη η ζωή μας. «Και θαύμα συνάπτεται θαύματι» (Χρυσόστομος. Ε.Π.Ε. 9,240).

Τρία από τα θαύματα που είναι συνδεδεμένα με την εικόνα της Μυρτιδιώτισσας.

1.Το πρώτο είναι η εύρεσή της. Παράξενο πράγμα φαίνεται να βρεθεί κατά θαυματουργικό τρόπο μία εικόνα; Αλλά σας ρωτώ; Π ο ιό είναι δυσκολότερο, να κατασκευαστεί μία εικόνα ή να δοθεί από τον κατασκευαστή της αυτή η εικόνα; Ασφαλώς το πρώτο. Ε, λοιπόν, ο Θεός, που έκανε το δυσκολότερο, δεν μπορούσε να κάνει το ευκολότερο; Το δύσκολο: Ο Θεός κατασκεύασε από ανθρώπινο υλικό την εικόνα, την ύπαρξη, που λέγεται Παναγία. Αυτός που έκανε το δύσκολο, έκανε και το πολύ εύκολο. Έκανε να βρεθεί η εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας.
Θαύμα γίνεται! Έχουμε την εύρεση αγίας εικόνας. Και, δόξα τω Θεώ, γίνονται τέτοια θαύματα, και είναι αυτά τα μεγαλύτερα και σπουδαιότερα. Αφού τέτοιες ευρέσεις γίνονται, η εύρεση της Μυρτιδιώτισσας δεν μπορούσε να γίνει;

2.Τό δεύτερο θαύμα της εικόνας της Μυρτιδιώτισσας έχει σχέση μ’ ένα παράλυτο, που θεραπεύτηκε. Δύσκολο; Όχι. Ο Χριστός ανέστησε τόσους παραλύτους και δεν θα μπορούσε να δώσει στη Μητέρα του τη χάρη να θεραπεύσει ένα παράλυτο, όταν ο ίδιος στους Μαθητές του είπε, ότι όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν «θα κάνει πολύ μεγαλύτερα απ’ αυτά»; (Ιωάν. 14,12).
Θαύμα παραλύτου. Τέτοιο θαύμα ζητάει και η εποχή μας. Ο Χριστός θεράπευσε παράλυτα σώματα με το θαύματά του. Το σπουδαιότερο, θεράπευσε παράλυτες ψυχές με το λόγο του.

3. Το τρίτο θαύμα της εικόνας της Μυρτιδιώτισσας έχει σχέση με φρούριο των Κυθήρων, που το έσωσε η θαυματουργή εικόνα από σεισμό. Φρούρια πολλά σείονται σήμερα. Κινδυνεύουν να πέσουν τα φρούρια, τα οχυρά της πίστεως, της ελπίδας, της αγάπης. Αν μπορούν όλα τα πολυβόλα και όλοι οι πύραυλοι του κόσμου να γκρεμίσουν τον ήλιο από τη θέση του, άλλο τόσο μπορούν οι βλασφημίες και οι ασέβειες να γκρεμίσουν τον Ιησού Χριστό από το θρόνο της θεότητας. Αλλά ο Χριστός δεν είναι παραμύθι. Είναι το ιστορικό πρόσωπο, που λάμπει μέσα στους αιώνες με το θεϊκό του μεγαλείο.

Το σπουδαιότερο θαύμα

Είδαμε ορισμένα από τα θαύματα, που έκανε και κάνει η Υπεραγία Θεοτόκος. Οι άνθρωποι επιζητούν θαύματα, για να πιστέψουν. Μικρά είναι αυτά που ζητούν. Το μεγάλο θαύμα δυστυχώς δεν το ζητούν. Κι όμως αυτό το θαύμα έχει γίνει εκατομμύρια φορές μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας. Είναι η αλλαγή των ανθρώπων. Αν εμείς οι χριστιανοί πιστέψουμε δυνατά στον Ιησού Χριστό και με τη χάρη του καθαριστούμε, μοσχοβολήσουμε σαν τις μυρτιές, θ’ αποτελούμε την καλύτερη διαφήμιση του Ευαγγελίου.

 Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς κρήνη ἀκένωτος, τῶν παρὰ σοῖ ἀγαθῶν, Εἰκών σου ἡ πάνσεπτος, τοὶς Κυθηρίοις Ἁγνή, ἐδόθη κραυγάζουσι, χαῖρε ἡ προστασία, πάντων τῶν δεομένων χαῖρε ἡ σωτηρία, τῶν τιμώντων σὲ πόθω, χαῖρε ἡ τῷ παραλύτῳ, τὴν ἴασιν βραβεύουσα.

Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΕΤΗ ΖΩΗΣ

 

π. Βασίλειος Γοντικάκης

Και περνά ο χρόνος, για να έλθει η ώρα. Και η τελική ώρα είναι τόσο φρικτή, που θα θέλαμε πάση θυσία να την παρακάμψωμε, να την αποφύγομε. Όμως δεν γίνεται διαφορετικά, εάν δεν πιούμε το πικρό ποτήριο του θανάτου.

Η μελέτη του θανάτου είναι μελέτη ζωής. Αυτό που αναπόφευκτα βλέπουμε μπροστά μας να πλησιάζει είναι ο θάνατος. Αυτό που υπάρχει μέσα μας είναι η δίψα της αιώνιας ζωής.

Και επειδή αγάπησες το δρόμο αυτής της ζωής και ασκήσεως, προχωρείς. Αρχίζεις να θάπτεσαι, να ζεις τη νέκρωση και να τρέφεσαι από ζωή ανώλεθρο, από χαρά που δεν παρέρχεται…

Αξιολογείς τα πάντα διαφορετικά. Βρίσκεις τον πλούτο, τη δόξα και τον παράδεισο εκεί όπου άλλοι βλέπουν τη συμφορά που πρέπει να αποφύγουν.

«Βασιλεύς της Δόξης» γνωρίζεται ο Χριστός πάνω στο Σταυρό και απλωμένος ύπτιος νεκρός στον Επιτάφιο Θρήνο. Από τότε ευφραίνεσαι περιφρονούμενος. Χαίρεσαι υποτιμούμενος. Και βοηθείσαι διαγραφόμενος.

Γράφεται στις πλάκες τις καρδιάς σου ένας νόμος, όπως γράφτηκε στις πέτρινες πλάκες στο όρος Σινά. Η νέα νομοθεσία, της αγάπης, που τη δέχτηκες προσωπικά, σε σφράγισε, ως «σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου».

Φέρεις επάνω σου το μοναχικό σχήμα, που είναι σταυρός, με την ομολογία της νίκης: Ι(ησού)Σ Χ(ριστό) Σ ΝΙΚΑ. Φ (ως) Χ(ριστού) Φ(αίνει) Π(άσι). Τ (όπος) Κ(ρανίου) Π(αράδεισος) Γ(έγονε).

Έκτοτε κυκλοφορείς διαφορετικά. Κουβαλάς την εμπειρία αυτή ως αιμορραγία. Κουβαλάς τη θανή, που σε έφερε στη ζωή. Δεν βγαίνεις έξω από τον τάφο.

Τρέφεσαι απ’ αυτόν, όπως το φυτό από τις ρίζες του μέσα στη γη. Από αυτή την εμπειρία αρθρώνεται ο λόγος σου, διαμορφώνεται ο χώρος σου.

Είναι όλα φανέρωση αυτής της νεκραναστάσεως. Είναι όλα ντυμένα με σεμνότητα κατανύξεως και πηγαίο δυναμισμό αιωνίου ζωής.

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, γνήσιος αγιορείτης, το λέει ξεκάθαρα, ότι το βάθρο όπου πατά δεν είναι, όπως πολλοί νομίζουν, σκαμνί ή θρόνος, αλλά είναι ο τάφος του, απ’ όπου μιλά ο νεκρός εαυτός του.

ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ

Αν καταλάβει κανείς τα μυστικά της πνευματικής ζωής και τον μυστικό τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός, παύει να στεναχωριέται για ό,τι του συμβαίνει, γιατί δέχεται με χαρά τα πικρά φάρμακα που του δίνει ο Θεός για την υγεία της ψυχής του.

Όλα τα θεωρεί αποτελέσματα της προσευχής του, αφού ζητάει συνέχεια από τον Θεό να του λευκάνει την ψυχή.

Όταν όμως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις δοκιμασίες κοσμικά, βασανίζονται. Αφού ο Θεός όλους μας παρακολουθεί, πρέπει να παραδίνεται κανείς εν λευκώ σ’ Αυτόν.Αλλιώς είναι βάσανο” ζητάει να του έρθουν όλα, όπως εκείνος θέλει, αλλά δεν του έρχονται όλα όπως τα θέλει, και ανάπαυση δε βρίσκει.

Εξαρτάται από το πως αντιμετωπίζει κανείς τις δοκιμασίες. Όσοι δεν έχουν καλή διάθεση, βρίζουν τον Θεό, όταν τους βρίσκουν διάφορες δοκιμασίες. «Γιατί να το πάθω εγώ αυτό; Λένε. Να, ο άλλος έχει τόσα καλά! Θεός είναι αυτός;» Δεν λένε «ήμαρτον», αλλά βασανίζονται.

Ενώ οι φιλότιμοι λένε: «Δόξα τω Θεώ! Αυτή η δοκιμασία με έφερε κοντά στον Θεό. Ο Θεός για το καλό μου το έκανε». Και ενώ μπορεί πρώτα να μην πατούσαν καθόλου στην εκκλησία, μετά αρχίζουν να εκκλησιάζονται, να εξομολογούνται, να κοινωνούν.

Πολλές φορές μάλιστα ο Θεός τους πολύ σκληρούς τους φέρνει κάποια στιγμή με μια δοκιμασία σε τέτοιο φιλότιμο, που μόνοι τους παίρνουν μεγάλη στροφή και εξιλεώνονται με τον πόνο που νιώθουν για όσα έκαναν.

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

 

H ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

 

 

---

 Τη Σύλληψη του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου τιμά σήμερα, 23 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Έτσι προφήτευσε ο προφήτης Ησαΐας για τον Πρόδρομο του Κυρίου, Ιωάννη: «Φωνή βοώντος εν τή ερήμω, ετοιμάσατε τήν οδόν Κυρίου, ευθείας ποιείτε τάς τρίβους αυτού». (Ησαΐας μ’, 3).

 Δηλαδή, φωνή ανθρώπου, που φωνάζει στην έρημο και λέει: «Ετοιμάστε το δρόμο, απ’ όπου θα έλθει ο Κύριος σε σας. Κάνετε ίσιους και ομαλούς τους δρόμους, από τους οποίους θα περάσει».

Ξεριζώστε, δηλαδή, από τις ψυχές σας τα αγκάθια των αμαρτωλών παθών και ρίξτε μακριά τα λιθάρια του εγωισμού και της πώρωσης και καθαρίστε με μετάνοια το εσωτερικό σας, για να δεχθεί τον Κύριο.

Η φωνή αυτή, που ήταν ο Ιωάννης, γεννήθηκε με θαυμαστό τρόπο. Ο Πατέρας του Ζαχαρίας ήταν Ιερέας. Την ώρα του θυμιάματος μέσα στο θυσιαστήριο, είδε άγγελο Κυρίου, που του ανήγγειλε, ότι θα αποκτούσε γιο και θα ονομαζόταν Ιωάννης. Ο Ζαχαρίας σκίρτησε από χαρά, αλλά δυσπίστησε.

Η γυναίκα του ήταν στείρα και γριά, πώς θα γινόταν αυτό που άκουγε; Τότε ο άγγελος του είπε ότι για να τιμωρηθεί η δυσπιστία του, μέχρι να πραγματοποιηθεί η βουλή του Θεού, αυτός θα έμενε κωφάλαλος.

Πράγματι, η Ελισάβετ συνέλαβε, και μετά εννιά μήνες έκανε γιο. Μετά οκτώ ήμερες, στην περιτομή του παιδιού, οι συγγενείς θέλησαν να του δώσουν το όνομα του πατέρα του, Ζαχαρία. Όμως, ο Ζαχαρίας, έγραψε επάνω σε πινακίδιο το όνομα Ιωάννης. Αμέσως δε, λύθηκε η γλώσσα του, και η χαρά για όλους ήταν μεγάλη.

Οι εορτές του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου σε ολόκληρο το έτος:
~ Η Σύλληψις (23 Σεπτεμβρίου)
~ Το γενέσιον (24 Ιουνίου)
~ Η Σύναξις (7 Ιανουαρίου)
~ Η Αποτομή της κεφαλής (29 Αυγούστου)
~ Η Α’ και Β’ Εύρεσις της κεφαλής (24 Φεβρουαρίου)
~ Η Γ’ Εύρεσις της κεφαλής (25 Μαΐου)

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Η πρώην ου τίκτουσα, στείρα ευφράνθητι, ιδού γαρ συνέλαβες, Ηλίου λύχνον σαφώς, φωτίζειν τον μέλλοντα, πάσαν την οικουμένην, αβλεψίαν νοσούσαν, χόρευε Ζαχαρία, εκβοών παρρησία, Προφήτης του Υψίστου εστίν, ο μέλλων τίκτεσθαι.

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

 

               

 Για ποια θέματα συζητάμε με τα παιδιά μας; Με ποια διάθεση συνήθως; Είμαστε οι αυθεντίες που κάνουμε κήρυγμα, διότι οι μικρότεροι πρέπει να ακούνε τους μεγαλύτερους; Είμαστε αυτοί που πληρώνουμε και, επομένως, απαιτούμε ανταποδοτικότητα; Μήπως είναι εκείνα αυτά που «πάντα έχουν δίκιο»; Πόσο αντέχουμε να πούμε «όχι» στις απαιτήσεις τους, στις ιδέες τους, στις προτιμήσεις τους; Είναι δημοκρατικό να επιβάλλουμε την δική μας άποψη, ακόμη και ύστερα από διάλογο; Τι συμβαίνει όταν, ιδίως οι έφηβοι, αλλά συχνά και τα παιδιά του Δημοτικού αρνούνται να ακολουθήσουν το πρόγραμμα της οικογένειας, επειδή βαριούνται ή επειδή τους αρέσει κάτι άλλο ως προς την διάθεση του χρόνου τους;

                Είναι βέβαιο ότι ο κάθε γονέας αντιμετωπίζει συχνά τέτοια ερωτήματα και αναρωτιέται αν υπάρχουν απαντήσεις. Μέσα του ξυπνούνε τα πρότυπα των δικών του γονέων, κάποτε, συνειδητά ή ασυναίσθητα, και αυτά που είχε απορρίψει, αυτά που πιθανόν να είχε ορκιστεί ότι δεν θα ακολουθήσει ποτέ. Δεν είναι μόνο ζήτημα εντυπωμένης συμπεριφοράς, Είναι και ο πειρασμός της  ευκολίας. Κατά βάθος αυτό ξέρω, μου βγαίνει εκ του αυτομάτου η εφαρμογή του. Το να επιδιώξουμε κάτι διαφορετικό, προϋποθέτει προσπάθεια αυτογνωσίας. Να θυμηθούμε, για παράδειγμα, την δική μας εφηβεία. Πόσο αντιδραστικοί υπήρξαμε έναντι των δικών μας γονέων, όχι κατ’ ανάγκην με δηλώσεις και πράξεις επανάστασης, αλλά με εκείνες τις κρυφές αντιδράσεις και πράξεις που διαμόρφωσαν την συμπεριφορά μας. Συνήθειες, όπως το κάπνισμα, το ξενύχτι, η γκρίνια, κάποτε η μελαγχολία, η ευκολία του να λέμε «όχι» ή ένας εσωτερικός διάλογος που μας κάνει σκεπτικούς και κλεισμένους στον εαυτό μας είναι σημάδια αφανούς αντίδρασης. Δεν είναι απαραίτητο ότι το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά. Δεν αποκλείεται όμως και στα παιδιά μας να έχουμε μεταδώσει αυτού του είδους τις κρυφές αντιδράσεις από την αρχή της ανατροφής τους, με αποτέλεσμα, όταν έρχεται η εφηβεία, να απορούμε άδικα για την δική τους στάση.

                Υπάρχει και μια άλλη προοπτική. Θέλουμε να αγνοήσουμε ότι ταυτότητα δεν αποκτά ο άνθρωπος εάν δεν δοκιμάσει ρήξεις.  Συνήθως η ρήξη έρχεται ως η πρώτη αντίδραση όταν αισθανόμαστε ότι δεν μπορούν οι άλλοι να αδιαφορούν για μας, να μας θεωρούν δεδομένους. Αυτό συμβαίνει και με τα παιδιά. Είτε στο σπίτι είτε στο σχολείο προσπαθούν με κάποιον τρόπο να προσελκύσουν την προσοχή. Δεν είναι εγωιστικό αυτό. Είναι σημάδι ότι υπάρχουν. Άλλα συμμορφώνονται συστημικά. Θέλουν να έχουν καλές επιδόσεις, υπακοή, θετική προσωπικότητα, κατά τα αξιακά δεδομένα. Άλλα όμως αισθάνονται ότι με την διαμόρφωση ενός δικού τους τρόπου, που εμπεριέχει αρνήσεις, θα έρθουν στο επίκεντρο.

                Ο γονέας, όπως και ο δάσκαλος, χρειάζεται να συζητούν με αγάπη. Η αγάπη προϋποθέτει μία εκ των προτέρων ειλικρινή αποδοχή του παιδιού και των αναγκών του. Δεν συνεπάγεται όμως παραίτηση από τον στόχο της αγωγής και της παιδείας. Δεν συνεπάγεται θεώρηση του παιδιού ως αθώας αυθεντίας, επειδή η κακία του δεν είναι όπως των μεγάλων. Η αγάπη είναι και αλήθεια. Χρειάζεται όρια. Και ο μεγαλύτερος είναι η αυθεντία εκ των πραγμάτων, διότι είναι ενήλικος και έχει αυτόν τον ρόλο. Η δημοκρατικότητα ή η αυταρχικότητα φαίνεται στην διαχείριση του νεώτερου. Είναι όμως ψευτοδίλημμα όταν χρειάζεται να ληφθούν αποφάσεις. Τον τελικό λόγο τον έχει ο μεγαλύτερος και οφείλει να τον ασκήσει, ακόμη και στα λάθη. Άλλωστε, στην ζωή και για τον νεώτερο θα υπάρξουν λύπες, μάλλον πολλές.  

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΚΑΝΕ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΚΑΚΟΥΣ

 

 Η απλότητα και το να μη θεωρεί κανείς τον εαυτό του σπουδαίο, αγιάζουν την καρδιά (και την καθιστούν α­πρόσβλητη) από τον πονηρό.

Απεναντίας, όποιος βρίσκεται μαζί με τον αδελφό του έχοντας μέσα του πονηρία, δεν θ’ α­παλλαγεί από την καρδιακή λύπη. Μάταια είναι όλα τα έρ­γα εκείνου που, με πονηρή διάθεση, άλλα λέει και άλλα έ­χει μέσα στην καρδιά του.

Μη συνδεθείς με κανένα τέτοιον άνθρωπο, για να μη μολυνθείς από το δηλητήριό του. Κάνε συντροφιά με τους άκακους, για να πάρεις κάτι από τη δόξα τους και την αγνό­τητά τους. Μην αντιμετωπίσεις με πονηρία κανέναν άνθρω­πο, για να μην αχρηστέψεις τους (πνευματικούς) κόπους σου. Με όλους τους ανθρώπους να κρατάς την καρδιά σου καθαρή, και θα δεις την ειρήνη του Θεού (να βασιλεύει) μέ­σα σου. Γιατί όπως ακριβώς, όταν ο σκορπιός χτυπήσει κά­ποιον, το δηλητήριό του διατρέχει ολόκληρο το σώμα και προσβάλλει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι προσβάλλει την καρδιά και η κακία εναντίον του πλησίον. Γιατί το δηλητή­ριό της μολύνει την ψυχή, που κινδυνεύει έτσι (να χαθεί) α­πό την πονηρία. Όποιος λοιπόν λυπάται τους κόπους του και δεν θέλει να χαθούν, πετάει γρήγορα από πάνω του αυ­τόν το σκορπιό, δηλαδή την πονηρία και την κακία. (Αββάς Ησαΐας).

ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΝΑΟ ΚΑΘΑΓΙΑΖΕΤΑΙ

 Να πηγαίνουμε στη Θεία Λειτουργία έστω όπως είμαστε, κούτσουρα.
Αυτά τα κούτσουρα, ας πούμε, που πάμε και είμαστε εκεί. Κούτσουρα είμαστε, κούτσουρα πηγαίνουμε. Τι να κάνουμε, αυτοί είμαστε... Να πάμε εκεί σαν τα κούτσουρα.
Ακόμα και τα κούτσουρα μέσα στη Θεία Λειτουργία αγιάζονται!
Ακόμα και τα σκουπίδια του Ιερού Ναού αγιάζονται. 

 Γι' αυτό όταν σκουπίζουμε την Εκκλησία δεν πετάμε τα χώματα -τα οποία είναι σκουπίδια, είναι από τα παπούτσια μας- δεν τα πετάμε μέσα στα υπόλοιπα σκουπίδια, δεν επιτρέπεται. Όταν σκουπιζουμε τον Ιερό Ναό όλα εκείνα που μαζεύονται θα τα βάλουμε σε έναν ειδικό τόπο. Ακόμα και τα χώματα, ακόμα και τα σκουπίδια και οι σκόνες ακόμα είναι "καθαγιασμένα".
Ό,τι είναι στο ναό καθαγιάζεται.

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

 Επίσης σαφής η ρήση του Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης ότι και η σκόνη μέσα στον ναό χαριτώνει, γιατί τα πάντα εκεί μέσα καθαγιάζονται, σαφής η ρήση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ότι ακόμη και η σκόνη που βρίσκεται πάνω σε άγια λείψανα είναι θαυματουργή, ενώ φυσικά αξίζει να θυμηθούμε και την εντυπωσιακή ρήση του Αγίου Γαβριήλ του δια Χριστόν σαλού, που έλεγε ότι «εάν ξέρατε πόση ευλογία έρχεται στη Θεία Λειτουργία, τότε θα μαζεύατε μέχρι και τη σκόνη από το πάτωμα της εκκλησίας, για να πλύνετε με αυτήν το πρόσωπό σας».

Και ανάμεσα σε όλα αυτά, πραγματικά αξίζει να αναφέρω και κάτι λιγότερο γνωστό. Πρόκειται για ένα από τα θαύματα που είχε επιτελέσει ήδη εν ζωή ο σπουδαίος Γέροντας της Σίψας, ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης:

«Ο Αντώνης Δασκαλούδης, όταν ήταν περίπου έξι ετών, ενώ έβλεπε καλά και δεν είχε κανένα πρόβλημα με τα μάτια του, εντελώς ξαφνικά άρχισε να χάνει το φως του. Οι γονείς του ανήσυχοι τον πήγαν στους γιατρούς, αλλά το παιδί δεν γινόταν καλά, Αντιθέτως χειροτέρευε. Τότε άκουσαν για την αρετή και τα χαρίσματα του καλόγερου της Σίψας και μια που ήταν ευλαβείς και θεοφοβούμενοι, αποφάσισαν να το πάνε στον Γέροντα. Με τη συγκοινωνία κατέβηκαν στη Δράμα κι ύστερα συνέχισαν περίπου 13 χιλιόμετρα με τα πόδια.

 Όταν έφτασαν, ο Γέροντας τους περίμενε στην αυλή (σ. χωρίς να τον έχει κανείς ειδοποιήσει). Τους καλωσόρισε και είπε στο παιδί:

 "Έλα, Αντωνάκη, να δούμε τι έχουν τα ματάκια σου! Οι γονείς σου έκαναν τόσο κόπο να σε φέρουν ως εδώ, αλλά εσείς τον γιατρό τον έχετε δίπλα σας". 

Οι γονείς του με πόνο εξήγησαν ότι δυστυχώς οι γιατροί δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν.

 "Όχι" είπε, "εσείς έχετε άλλο γιατρό. Τον δικό σας, τον Άγιο Δημήτριο. Εκεί να πάτε". 

Είναι αλήθεια ότι η οικογένειά του φρόντιζε ένα ξωκκλήσι του Αγίου Δημητρίου, στο οποίο πήγαιναν πρωί και βράδυ κι άναβαν τα καντήλια. Στο εκκλησάκι αυτό λειτουργούσαν μια φορά τον χρόνο, του Αγίου Δημητρίου. Όταν τελείωνε η εορτή, οι χωρικοί μάζευαν τα καλύμματα της Αγίας Τράπεζας και όλα τα σκεύη και τα κλείδωναν σε ένα μπαούλο μέχρι την επόμενη εορτή του Αγίου Δημητρίου. 

Ο Γέροντας τους συμβούλεψε να μαζέψουν τη σκόνη που υπήρχε πάνω στην τσιμεντένια πλάκα της Αγίας Τράπεζας, να τη βάλουν σ' ένα ποτήρι, να το γεμίσουν με νερό και με αυτό το αγίασμα να πλύνουν τα μάτια του παιδιού. Τούς είπε μάλιστα ότι μέχρι να τελειώσει το αγίασμα, το παιδί θα έχει ήδη θεραπευθεί. Πράγματι, οι γονείς του έκαναν όπως τους συμβούλεψε. Από τότε μέχρι σήμερα, δεν ξαναπαρουσίασε κανένα πρόβλημα με τα μάτια του».

Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΒΟΗΘΑΕΙ ΚΑΘΕ ΣΠΙΤΙΚΟ

 

 «Η νηστεία γεννά τούς προφήτες, δυναμώνει τούς δυνατούς. Η νηστεία κάνει σοφούς τούς νομοθέτες· είναι το καλό φυλαχτό τής ψυχής, ο πιστός σύντροφος του σώματος, το όπλο γι᾿ αυτούς πού αριστεύουν, το γυμναστήριο για τούς αθλητές.

Αυτή αποκρούει πειρασμούς, αυτή προετοιμάζει για την απόκτηση ευσέβειας· είναι σύντροφος τής νήψεως και δημιουργός τής σωφροσύνης. Στους πολέμους φέρεται με γεναιότητα, εν καιρώ ειρήνης διδάσκει την ησυχία. Ἁγιάζει τον Ναζιραίο και τελειοποιεί τον ιερέα».

«Η νηστεία έσβυσε τη δύναμη τής φωτιάς κι έφραξε τα στόματα των λιονταριών. Η νηστεία ανεβάζει την προσευχή στον ουρανό, με το να γίνεται τρόπον τινά η φτερούγα στην πορεία προς τα άνω. Η νηστεία κάνει τα σπίτια να προκόβουν, είναι η μητέρα τής υγείας, η παιδαγωγός τής νεότητας, το στολίδι των γερόντων, η καλή σύντροφος των οδοιπόρων, ο πιστός συγκάτοικος αυτών πού συνοικούν».

Η νηστεία προστατεύει τα νήπια, σωφρονίζει το νέο, κάνει σεβαστό το γέροντα. Διότι τα γεράματα, στολισμένα με τη νηστεία, γίνονται πιο σεβαστά.

Για τις γυναίκες είναι ο πιο κατάλληλος στολισμός, γι’ αυτούς πού βρίσκονται στην ακμή τής ηλικίας, το χαλινάρι· είναι το φυλακτό των συζύγων και η τροφός αυτών πού παρθενεύουν. Με αυτούς τούς τρόπους η νηστεία βοηθά σε κάθε σπίτι. Ποια, όμως, είναι η σημασία της για τη δημόσια ζωή μας;

Ολόκληρη την πόλη και όλο τον λαό τούς επαναφέρει αμέσως στην τάξη, καταστέλλει τις κραυγές, απομακρύνει τις κακολογίες… Αν όλοι την παρελάμβαναν ως σύμβουλο σ᾿ αυτά πού οφείλουν να πράξουν, τίποτε δεν θα εμπόδιζε να είχαμε βαθιά ειρήνη σ᾿ ολόκληρη την οικουμένη…

ΑΠΟΚΡΟΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ

Εφραίμ ο Σύρος

Πρόσεχε, αδελφέ, γιατί ο εχθρός πολεμάει με διάφορους τρόπους τους αγωνιστές. Και πριν μεν πραγματοποιηθεί η αμαρτία, ο εχθρός τη δείχνει στα μάτια τους πολύ μικρή.
Μετά τη διάπραξη της αμαρτίας όμως, ο πονηρός την παρουσιάζει υπερβολικά βαριά στα μάτια εκείνου που αμάρτησε, σηκώνοντας εναντίον του μύρια κύματα λογισμών, έτσι ώστε, πνίγοντας μέσα σ' αυτά τη λογική σκέψη του αδελφού, να τον καταποντίσει στο βυθό της απελπισίας.
Κι εσύ λοιπόν, αγαπητέ, γνωρίζοντας από πριν αυτές τις πανουργίες του εχθρού, πρόσεχε μη σε γελάσει και αμαρτήσεις. Αλλά κι αν έχεις ήδη πέσει σ' ένα παράπτωμα, μην το συνεχίζεις, απελπισμένος για τη σωτηρία του.

Πηγή : Ενοριακή ζωή.

Σήκω και γύρνα πίσω στον Κύριο και Θεό σου. Κι Εκείνος θα σ' ελεήσει. Γιατί ο Δεσπότης μας είναι οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος, και δεν περιφρονεί όσους μετανοούν ειλικρινά, αλλά πρόθυμα και με χαρά τους δέχεται.

Όταν λοιπόν σου λέει ο εχθρός, «Χάθηκες, δεν μπορείς πια να σωθείς!» εσύ πες του: «Εγώ έχω Θεό εύσπλαχνο και μακρόθυμο, γι' αυτό και δεν απελπίζομαι για τη σωτηρία μου. Εκείνος που μας άφησε εντολή να συγχωρούμε το συνάνθρωπό μας «έως εβδομηκοντάκις επτά» (Ματθ. ιη´ 22), ο Ίδιος, πολύ περισσότερο, θα συγχωρήσει τις αμαρτίες εκείνων που επιστρέφουν κοντά Του μ' όλη τους την ψυχή».

Κι έτσι, με τη χάρη του Θεού, θα λυτρωθείς από τον πόλεμο.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΦΩKAΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Φωκά του Θαυματουργού τιμά σήμερα, 22 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Πατρίδα του Αγίου Φωκά ήταν η Σινώπη του Ευξείνου Πόντου. Οι γονείς του Πάμφυλος (ναυπηγός στο επάγγελμα) και Μαρία μεταλαμπάδευσαν στο Φωκά από την παιδική του ηλικία τη φλόγα της αγνής πίστης τους και τη θερμή ευσέβεια τους.

 Ο Φωκάς από μικρό παιδί εντρυφούσε στην ανάγνωση των Γραφών, και εκείνο που ιδιαίτερα τον διέκρινε ήταν η θερμή και ειλικρινής αγάπη που είχε προς το Θεό, αλλά και προς τους συνανθρώπους του.

Διότι οδηγό στην αγάπη του αυτή είχε πάντα τα θεόπνευστα λόγια της Αγίας Γραφής: «Ο αγαπών τον αδελφόν αυτού εν τω φωτί μένει,… ο δε μισών τον αδελφόν αυτού εν τη σκοτία εστι»(Α’ επιστολή Ιωάννου, Β’ 10-11).

Εκείνος, δηλαδή, που αγαπά τον αδελφόν του, μένει μέσα στο πνευματικό και ηθικό φως. Ενώ αντίθετα, εκείνος που μισεί τον αδελφό του, μένει μέσα στο πνευματικό και ηθικό σκοτάδι.

Αναδείχθηκε Επίσκοπος Σινώπης και ευτύχησε να έχει το χάρισμα της επιτέλεσης θαυμάτων στο όνομα του Τριαδικού Θεού. Ανέπτυξε έντονη ιεραποστολική δραστηριότητα στην περιοχή της Επισκοπής του, γεγονός που δεν πέρασε απαρατήρητο σε κάποιους φανατικούς ειδωλολάτρες. Πράγματι, ο Έπαρχος Αφρικανός, διέταξε την σύλληψή του και τον έριξαν σε καυτό λουτρό, όπου και παρέδωσε το πνεύμα του, επί των χρόνων του αυτοκράτορος Τραϊανού (98 – 117 μ.Χ.).

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Εκ βρέφους του Πνεύματος, οφθείς δοχείον λαμπρόν, θαυμάτων επλούτησας, την παρ’ αυτού δωρεάν, Φωκά Ιερώτατε, όθεν ιερουργήσας, τω Σωτήρι οσίως, έπιες εν αθλήσει, το ποτήριον τούτου, ω πρέσβευε δεόμεθα, υπέρ των ψυχών ημών.

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ:Η ΜΟΝΗ ΘΥΣΙΑ ΠΟΥ ΑΡΜΟΖΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟ ΘΕΟ

Δεν χρειάζεται να δώσει ο άνθρωπος άλλο τίποτε σαν αντάλλαγμα για την ψυχή του παρά το να γνωρίζει τον εαυτό του πως είναι μηδέν.

Και με αυτό θα προσφέρει στον Θεό «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην», η οποία είναι η μόνη θυσία που αρμόζει να προσφέρεται στο Θεό από κάθε ευσεβή άνθρωπο.

Και αυτήν μόνο την θυσία δεν πρόκειται να εξουδενώσει ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει τον άνθρωπο πως δεν έχει άλλο τίποτε δικό του να του προσφέρει σαν θυσία, καθώς λέγει και ο Δαυΐδ: «Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει».

 

Η ΜΟΝΗ ΒΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΣΚΗΣΑΝ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΓΙΟΙ...ΗΤΑΝ Η ΒΙΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ

  Η μόνη βία την οποία άσκησαν οι σύγχρονοι άγιοι -και αναφέρομαι μόνο σ’ αυτούς, γιατί τους γνωρίσαμε όλοι μας- ήταν η βία στον εαυτό τους.

  Η ηρεμία τους, ως καρπός κοινωνίας με τον Θεό, απέκλειε οποιαδήποτε άλλη βία. Οι άγιοι δεν έβρισαν ούτε τους αθέους, ούτε τους ολιγόπιστους, ούτε τους αμαρτωλούς, ούτε καν τους διώκτες τους. Δεν υπερασπίστηκαν τον Θεό και την αγάπη τους προς Αυτόν διώκοντας τους απίστους. Τη βία τη γεννάει ο φανατισμός, που σημαίνει αρρωστημένη πίστη. Η αληθινή πίστη ελευθερώνει το πρόσωπο και γι’ αυτό μπορεί να σέβεται και το πρόσωπο του άλλου. ..

+Παύλου Μητροπολίτη Σισανίου

Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΛΑΜΠΕΙ.ΟΣΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΑΝ ΡΙΞΟΥΜΕ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ!

 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Τι αξία έχει, αδελφοί μου, εάν μιλώ αιώνια για τον Θεό και ο Θεός αιώνια σιωπά;

Μπορώ άραγε να υπερασπιστώ το δίκαιο του Θεού, εάν ο Θεός δεν το θέσει υπό την προστασία Του;

Μπορώ να αποδείξω τον Θεό στους άθεους εάν ο Θεός κρύβεται;

Μπορώ να αγαπώ τα παιδιά Του, εάν Αυτός είναι αδιάφορος απέναντι στα παθήματά τους;

Όχι. Τίποτα από όλα αυτά δεν μπορώ.

Οι λέξεις μου δεν έχουν φτερά για να μπορούν να υψώσουν στον Θεό όλους τους πεσμένους και ξεπερασμένους από τον Θεό ούτε έχουν φωτιά για να ζεστάνουν τις παγωμένες καρδιές των παιδιών έναντι του Πατέρα τους.

Οι λέξεις μου δεν είναι τίποτα, αν δεν είναι απήχηση και επανάληψη αυτού που ο Θεός με τη δική του δυνατή γλώσσα λέει.

Τι είναι ο ψίθυρος στα βότσαλα της ακτής μπροστά στο φοβερό βουητό του ωκεανού; Έτσι είναι και οι λέξεις μου απέναντι στους λόγους του Θεού.

Πώς μπορεί να ακούσει κάποιος τον ψίθυρο στα βότσαλα, τα σκεπασμένα από τον αφρό του μανιώδους στοιχείου, όταν είναι κουφός μπροστά στο βουητό του ωκεανού;

Πώς θα δει τον Θεό στα λόγια μου εκείνος που δεν μπορεί να τον δει στη φύση και στη ζωή;

Πώς οι αδύναμες ανθρώπινες λέξεις μπορούν να πείσουν εκείνον που ούτε οι κεραυνοί δεν είναι σε θέσει να πείσουν;

Πώς θα ζεσταθεί με μία σπίθα εκείνος που άφησε τη φωτιά πίσω του;

Δεν σιωπά ο Θεός αδελφοί μου, αλλά μιλά δυνατότερα από όλες τις θύελλες και τους κεραυνούς.

Δεν εγκαταλείπει ο Θεός τον δίκαιο, αλλά τον παρακολουθεί στα παθήματά του και απαλά τον οδηγεί στον θρόνο.

Δεν εξαρτάται ο Θεός από οποιουδήποτε την καλή θέληση, αλλά πράττει τα πάντα εξαρτώμενα από τη δική Του καλή θέληση.

Θα ήταν κακόμοιρος ο Θεός μας, εάν εξαρτιόταν από τις δικανικές υπερασπίσεις ενός θνητού ανθρώπου.

Δεν βγαίνω μπροστά σας για να Τον προστατεύσω, αφού ο ίδιος ζητώ την προστασία Του μέρα και νύκτα.

Δεν βγαίνω εγώ, ο πτωχός, να ζητήσω από εσάς, τους πτωχούς, ενίσχυση του Θεού και των θείων πραγμάτων.

Όχι, αλλά αντίθετα, βγαίνω με την πρόταση, με το αίτημα -κυρίως με το αίτημα- να ζητήσουμε την ενίσχυση του εαυτού μας και των πραγμάτων μας από τον Θεό, και μόνον από τον Θεό.

Δεν έχει να κάνει με χάρη προς τον Θεό, αλλά με χάρη προς τον εαυτό μας.

Επαναλαμβάνω: όχι για χάρη του Θεού, άλλα για χάρη του εαυτού μας.

Γιατί ο Θεός θα παραμείνει το ίδιο μέγας, είτε τον μεγαλύνουμε είτε τον υποτιμούμε.

Ο Θεός θα λάμπει, όσο σκοτάδι και αν ρίξουμε στο όνομά Του.

Ο Θεός θα υπάρχει, ακόμα και αν όλη η γη από τα χείλη όλων των πλασμάτων και από τους κρατήρες των ηφαιστείων ούρλιαζε: «Δεν υπάρχεις, Θεέ»!

Ο Θεός θα υπάρχει, φωτεινός και μεγάλος όπως και σήμερα, και τότε που οι ακτίνες του ηλίου μάταια θα αναζητούν ένα ανθρώπινο πλάσμα στη γη, και αντί ζωντανών θα ζεσταίνουν μόνον τους τάφους των νεκρών.

Ω Θεέ, αιώνια, λαμπερέ και αιώνια μεγάλε, να είσαι η ενίσχυση μας όπως είσαι η ενίσχυση τόσων ήλιων στο διάστημα!

Και οι ήλιοι θα έσβηναν εάν απέστρεφες το βλέμμα σου και θα μεταμορφώνονταν την ίδια στιγμή σε βρεγμένες σκοτεινές εστίες – πώς εμείς να λάμπουμε χωρίς εσένα;

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΙΩΝΑΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Προφήτου Ιωνά τιμά σήμερα, 21 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Προφήτης Ιωνάς έζησε επί των βασιλέων Αμασίου και Ιεροβοάμ. Ήταν γιος του Αμαθί και είχε πατρίδα την Γεχθοφέρ, της φυλής Ζαβουλών. Ο Ιωνάς ήταν αυτός, που με θεία νεύση ενθάρρυνε τον Ιεροβοάμ σε πόλεμο κατά του άρχοντα της Συρίας, που κατέληξε σε νίκη του Ισραήλ και αποκατάσταση των συνόρων του.

 Ο Ιωνάς φέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, πέμπτος μεταξύ των μικρών λεγόμενων προφητών. Βρίσκουμε δε γι’ αυτόν στο ομώνυμο βιβλίο, που κυρίως τον έκανε γνωστό λόγω της ιερής δραματικότητός του. Ο Κύριος τον είχε διατάξει να πάει στη Νινευή, έδρα πλάνης μάταιων καλλωπισμών και οργίων, για να κηρύξει σ’ αυτή και να προφητέψει την καταστροφή της.

Ο Ιωνάς όμως, αποφάσισε να λησμονήσει τη διαταγή του Θεού, και έκρινε καλό να πάει σε μια άλλη πόλη στους Θαρσείς. Ξεκίνησε λοιπόν το ταξίδι του με πλοίο, αλλά στ’ ανοιχτά έπιασε μεγάλη τρικυμία. Τότε έριξαν κλήρο, για να δουν ποιος είναι υπεύθυνος του κάκου που τους βρήκε.

Και ο κλήρος έπεσε στον Ιωνά, που είχε παρακούσει τη διαταγή του Θεού. Τότε τον έριξαν στη θάλασσα και η τρικυμία σταμάτησε. Αλλά και τον Ιωνά, τον κατάπιε ένα μεγάλο κήτος χωρίς να τον φάει και μετά τρεις μέρες και νύκτες τον έβγαλε στην ξηρά σώο και αβλαβή.

Τότε ο Ιωνάς πήγε στη Νινευή, προφήτεψε ότι του είπε ο Θεός και οι Νινευίτες μετάνιωσαν, νήστεψαν 40 μέρες και έτσι η πόλη τους σώθηκε απ’ την καταστροφή. Διότι η μετάνοια φέρει την αγαθότητα του Θεού, πάνω από τη δικαιοσύνη Του.

Ο Ιωνάς πέθανε στη γη Σαραάρ, κοντά στη βελανιδιά της Δεβόρας και τάφηκε μέσα σε σπηλιά. Βέβαια άλλα γεγονότα της ζωής του μαθαίνουμε στην Παλαιά Διαθήκη.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Σάλπιγξ εύηχος, θείων κριμάτων, κόσμω πέφηνας, αναφωνούσα, Ιωνά τοις Νινευίταις μετάνοιαν και συσχεθείς εν τω κήτει προέγραψας, την του Σωτήρος τριήμερον έγερσιν όθεν πρέσβευε, δοθήναι τοις σε γεραίρουσι, πταισμάτων ιλασμόν και μέγα έλεος.

ΜΗ ΖΗΤΑΣ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

 

Για αυτό αδερφέ μου, μη ζητάς τίποτε άλλο στην προσευχή σου εκτός από τη μετάνοια. Ούτε φώτα ούτε θαύματα ούτε προφητείες, ούτε χαρίσματα καθόλου παρά μετάνοια.
Η μετάνοια θα σου φέρει την ταπείνωση, η ταπείνωση θα σου φέρει τη χάρη του Θεού, και ο Θεός θα σου έχει μέσα στη χάρη Του ότι χρειάζεται για τη δική σου σωτηρία και ό,τι άλλο, σε περίπτωση που χρειαστεί, για να βοηθήσεις μία άλλη ψυχή..

Από επιστολή Αγίου Παισΐου του Αγιορείτου

  Εάν από μικρό παιδί κουβαλάς την πληγή της ενοχής, εάν βαστάς το μαρτύριο της ευαισθησίας, εάν τα μάτια σου δακρύζουν στην ομορφιά και την αγάπη, εάν ζητάς μια αγκαλιά να ξαποστάσεις τους εφιάλτες της ύπαρξης σου, πρόσεξε σε ποιον παπά θα εξομολογηθείς ή θα ζητήσεις συμβουλές.
  Προσευχήσου, αναζήτησε, όχι τον σπουδαίο, το όνομα, τον “αγιορείτη”, τον διορατικό, προορατικό και θαυματοποιό. Τίποτε από αυτά. Έναν παπά που να ζει τον Χριστό στην καρδιά και την ζωή του.
Που σημαίνει, αγαπητικό και ταπεινό, αυτό που λέει το γεροντικό, να έχει καρδιά! Καρδιά ανθρώπου!

  Άκου τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, “μην αναζητάτε προγνώστας, μα ταπεινούς ανθρώπους της καρδιάς”.
 Πρόσεχε μη σε γεμίσουν ενοχές και μόνο για το ότι ζεις και αναπνέεις. Μην προβάλουν πάνω σου τις δικές τους σκιές.
 Εγώ έκανα πολλά λάθη στις επιλογές μου και τα πλήρωσα ακριβά.
  Μια φορά, ένας παππούλης, από αυτούς που γνωρίζουν εμπειρικά και βιωματικά τον Θεό, για αυτό και έχουν αγάπη, ταπείνωση και απίστευτη ελευθερία, μου, είπε σχεδόν με δάκρυα στα μάτια “το ύφασμα σου, ήταν από μετάξι.

Στο τράβηξαν άτσαλα και βίαια και το έσκισαν. Τώρα θα προσπαθήσουμε να το ράψουμε. Μα η πληγή θα φαίνεται…''

Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

ΣΤΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

 

Δεν γίνεσθε άγιοι κυνηγώντας το κακό. Αφήστε το κακό. Να κοιτάζετε προς τον Χριστό κι Αυτός θα σάς σώσει. Αντί να στέκεσθε έξω από την πόρτα και να διώχνετε τον εχθρό, περιφρονήστε τον.

Έρχεται από δώ το κακό; Δοθείτε μά τρόπο απαλό από εκεί. Δηλαδή έρχεται να σάς προσβάλει το κακό, δώστε εσείς την εσωτερική σας δύναμη στο καλό, στον Χριστό. Παρακαλέστε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ξέρει εκείνος πως να σάς ελεήσει, με τι τρόπο.

Κι όταν γεμίζετε απ’ το καλό, δεν στρέφεσθε πια προς το κακό. Γίνεσθε μόνοι σας, με τη χάρη του Θεού, καλοί. Που να βρει τόπο τότε το κακό; Εξαφανίζεται!

Σάς πιάνει φοβία κι απογοήτευση; Στραφείτε στον Χριστό. Αγαπήστε τον απλά, ταπεινά, χωρίς απαίτηση και θα σάς απαλλάξει ο Ίδιος.

Να μη διαλέγετε αρνητικούς τρόπους για τη διόρθωσή σας. Δεν χρειάζεται ούτε τον διάβολο να φοβάσθε, ούτε την κόλαση, ούτε τίποτα.

Δημιουργούν αντίδραση. Έχω κι εγώ μία μικρή πείρα σ’ αυτά. Ο σκοπός δεν είναι να κάθεσθε, να πλήττετε και να σφίγγεσθε, για να βελτιωθείτε. Ο σκοπός είναι να ζείτε, να μελετάτε, να προσεύχεσθε, να προχωράτε στην αγάπη, στην αγάπη του Χριστού, στην αγάπη της Εκκλησίας.

Π.ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ:ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ

 

Κατρχήν τι είναι διάκριση. Διάκριση είναι το να ξέρουμε κάθε φορά πως θα φερθούμε.

Το να ξέρουμε πως θα αντιμετωπίσουμε σε κάθε περίπτωση πρόσωπα, πράγματα ή καταστάσεις. Δεν πρέπει δηλαδή να έχουμε ένα ενιαίο τρόπο αντιμετώπισης πραγμάτων, προσώπων και καταστάσεων, αλλά ποικίλο αναλόγως προς τις εκάστοτε συνθήκες, αναλόγως προς το πρόσωπο, αναλόγως προς το πράγμα, αναλόγως προς το ψυχολογικό κλίμα κλπ.

Τον ίδιο άνθρωπο θα τον αντιμετωπίσουμε αλλιώς σήμερα και αλλιώς αύριο, έστω και αν έχει κάνει το ίδιο αμάρτημα, το ίδιο πάθος. Διότι σήμερα μπορεί να είναι άλλες οι ψυχολογικές του συνθήκες και αύριο να είναι άλλες. Η΄ το ίδιο ακριβώς πάθος θα το αντιμετωπίσουμε διαφορετικά στον ένα άνθρωπο, διαφορετικά στον άλλο.

Διότι άλλα είναι τα δεδομένα για τον ένα, άλλα είναι τα δεδομένα για τον άλλο.

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Ευσταθίου, της συζύγου του Θεοπίστης και των δύο παιδιών του Αγαπίου και Θεοπίστου τιμά σήμερα, 20 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας.

Εορτολόγιο– Ο Άγιος Ευστάθιος ήταν αξιωματικός περίβλεπτος στη Ρώμη και στη χριστιανική πίστη προσήλθε με θαυμαστό τρόπο.

Όταν κάποτε κυνηγούσε ένα ελάφι, είδε στα κερατά του να φέρει σταυρό και άκουσε μία φωνή που τον καλούσε στην ορθή πίστη. Έτσι πίστεψε και βαπτίστηκε με το όνομα Ευστάθιος από Πλακίδας που ονομαζόταν πριν, καθώς επίσης και η γυναίκα του Τατιανή σε Θεοπίστη, αλλά και τα δυο τους παιδιά Αγάπιος και Θεόπιστος.

Όταν ο αυτοκράτωρ Τραϊανός έμαθε ότι ασπάσθηκε το χριστιανισμό, του αφαίρεσε τον ανώτερο στρατιωτικό βαθμό που είχε και τον εξόρισε με όλη του την οικογένεια. Κατά την πορεία όμως, τον χώρισαν από τη σύζυγο του Θεοπίστη και τα δύο του παιδιά, το Θεόπιστο και τον Αγάπιο. Το γεγονός αυτό, πίκρανε πολύ τον Ευστάθιο.

Μετά από χρόνια, όταν ο Τραϊανός περιήλθε σε μεγάλη πολεμική δυσχέρεια, θυμήθηκε τον ικανότατο αξιωματικό του Ευστάθιο. Τον επανέφερε λοιπόν στην υπηρεσία, και ο Ευστάθιος με τη γενναιότητα αλλά και τη στρατηγική που τον διέκρινε συνετέλεσε κατά πολύ στην νίκη. Στο δρόμο μάλιστα, βρήκε την οικογένεια του και ένοιωσε μεγάλη χαρά.

Ο διάδοχος, όμως, του Τραϊανού, Αδριανός, απαίτησε από τον Ευστάθιο να παραστεί στις θυσίες των ειδωλολατρικών θεών. Ο Ευστάθιος, βέβαια, αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να βασανιστεί αυτός και η οικογένεια του. Αλλά η αγάπη τους στο Χριστό ενδυνάμωνε την ψυχή τους στα βασανιστήρια, ενθυμούμενοι μάλιστα τους θείους λόγους, που λένε: «Μακάριος ανήρ ός υπομένει πειρασμόν ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τόν στέφανον τής ζωής, όν επηγγείλατο ο Κύριος τοίς αγαπώσιν αυτόν» (Επιστολή Ιακώβου, α’ 12).

Πανευτυχής, δηλαδή, είναι ο άνθρωπος που βαστάει με υπομονή τη δοκιμασία των θλίψεων. Διότι έτσι γίνεται σταθερός και δοκιμασμένος, για να πάρει το λαμπρό και ένδοξο στεφάνι της αιώνιας ζωής, που υποσχέθηκε ο Κύριος σ’ αυτούς που Τον αγαπούν.

Τελικά, ο Ευστάθιος με την οικογένεια του πέθαναν μέσα σε χάλκινο πυρακτωμένο βόδι (117 μ.Χ.).

Απολυτίκιο:
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Αγρευθείς ουρανόθεν προς ευσέβειαν ένδοξε, τη του σοι οφθέντος δυνάμει, δι’ ελάφου Ευστάθιε, ποικίλους καθυπέστης πειρασμούς, και ήστραψας εν άθλοις ιεροίς, συν τη θεία σου συμβίω και τοις υιοίς, φαιδρύνων τους βοώντας σοι. Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω δείξαντι σε εν παντί, Ιώβ παμμάκαρ δεύτερον.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ:ΛΕΓΕ ΔΙΑΡΚΩΣ ΤΗΝ ΕΥΧΗ

 

 Λοιπόν βιάσου. Λέγε διαρκώς την ευχή. Να μη σταματά καθόλου το στόμα. Έτσι θα την συνηθίσεις μέσα σου και κατόπιν θα την παραλάβει ο νούς. Μη ξεθαρρεύεις στους λογισμούς, διότι γίνεσαι μαλθακός και μολύνεσαι.

«Ευχή, βία φύσεως διηνεκής», και θα δείς πόση Χάρη θα λάβεις.

Η ζωή του ανθρώπου, παιδί μου, είναι θλίψη, διότι είναι στην εξορία. Μη ζητείς τελεία ανάπαυση. Ο Χριστός μας σήκωσε το σταυρό, και μείς θα σηκώσουμε. Όλες τις θλίψεις εάν τις απομένουμε, βρίσκομε Χάρη παρά Κυρίου. Γι’ αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζόμαστε, για να δοκιμάζει το ζήλο και την αγάπη που έχουμε προς αυτόν. Γι’ αυτό χρειάζεται υπομονή. Χωρίς υπομονή δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μαθαίνει τα πνευματικά, δεν φθάνει σε μέτρα αρετής και τελειώσεως.

Αγάπα τον Ιησού και λέγε αδιάλειπτα την ευχή και αυτή θα σε φωτίζει στο δρόμο του.

Πρόσεχε να μην κατακρίνεις. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρη και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτεις, να ταπεινώνεσαι, να βλέπεις τα δικά σου σφάλματα. Αλλ’ όταν υποχωρεί η Χάρη για να δοκιμαστεί ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή. Συ όμως τότε μη χάνεις την προθυμία σου, άλλα φώναζε διαρκώς την ευχή με βία, με το ζόρι, με πόνο πολύ. «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Και πάλι και πολλές φορές, το ίδιο συνεχώς. Και σαν να ατενίζεις νοερά τον Χριστό να του λέγεις· «…Δόξα σοι, δόξα σοι, ο Θεός μου». Και υπομένοντας, πάλι θα έλθει η Χάρη, πάλι η χαρά. Όμως και πάλι ο πειρασμός και η λύπη, η ταραχή και τα νεύρα. Αλλά και πάλιν αγώνας, νίκη, ευχαριστία. Και αυτό γίνεται μέχρις ότου σιγά-σιγά καθαρίζεσαι από τα πάθη και γίνεσαι πνευματικός…

Η άσκηση, παιδί μου, θέλει στερήσεις. Θέλει αγώνα και κόπο πολύ. Θέλει να φωνάζεις μέρα και νύκτα στον Χριστό. Θέλει υπομονή σε όλους τους πειρασμούς και τις θλίψεις. Θέλει να πνίξεις θυμό και επιθυμία.

Θα κουρασθείς πολύ, μέχρι να καταλάβεις ότι προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη είναι χάσιμο χρόνου· κόπος χωρίς πληρωμή. Πρέπει σε όλες τις αισθήσεις μέσα έξω να βάλεις άγρυπνο φύλακα την προσοχή διότι χωρίς αυτήν ο νούς και οι δυνάμεις της ψυχής διαχέονται στα μάταια και συνήθη, σαν το άχρηστο νερό που τρέχει στους δρόμους. Ποτέ κανένας δεν βρήκε προσευχή χωρίς προσοχή και νήψη. Κανένας ποτέ δεν αξιώθηκε να ανεβεί προς τα άνω χωρίς πρώτα να καταφρονήσει τα κάτω.

ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ ΤΗΣ ΚΑΛΥΜΝΟΥ:ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΕΤΥΧΕ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ,ΤΟ ΠΕΤΥΧΕ Η ΒΑΘΕΙΑ ΠΙΣΤΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ

 

Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι τουριστών επισκέφθηκε την Κάλυμνο, γιά τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Σε κάποιο βιβλιοπωλείο του Νησιού αγόρασαν δώρα, και ο Νίκος ο βιβλιοπώλης τους πρόσφερε γιά ευλογία ένα εικονάκι του Αγίου Σάββα.

Στην ερώτηση τους:

«Ποιός είναι αυτός που εικονίζεται στο εικονάκι;».

Η απάντηση ήταν:

«Είναι ο Άγιος του Νησιού μας, ο Άγιος Σάββας!».

Οι τουρίστες ερώτησαν πάλι, με απορία:

«Γιατί είναι Άγιος; Tί έκανε;».

«Είναι Άγιος, γιατί αγάπησε πολύ τον Θεόν, ασκήτευσε, έκανε και κάνει πολλά θαύματα, θεραπεύει καρκινοπαθείς, άτεκνα ζευγάρια τα βοηθάει να κάνουν παιδιά…», απάντησε ο Νίκος.

Μόλις άκουσαν την απάντηση, φωνάζουν την κόρη τους με τον άνδρα της, που περίμεναν έξω από το βιβλιοπωλείο, και ζήτησαν από τον Νίκο να επαναλάβει τα σχετικά με τον Άγιο Σάββα και την βοήθεια που προσφέρει σε άτεκνα ζευγάρια, να αποκτήσουν παιδί. Τα παιδιά αυτά, ήταν πολλά χρόνια παντρεμένα, αλλά δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδί.

Η κόρη άκουσε με πολλή προσοχή όλα αυτά που της είπαν γιά τον Άγιο Σάββα και ζήτησε, εάν επιτρέπεται, να επισκεφθούν τη Μονή του Αγίου. Η απάντηση βέβαια ήταν θετική.

Η κοπέλα αυτή, δεν ήταν Ορθόδοξη, αλλά είχε πολύ σεβασμό, οπότε με την είσοδο τους στο Μοναστήρι, ερώτησε την γερόντισσα, εάν μπορούσε να εισέλθη στην Εκκλησία και να προσκυνήσει τη λάρνακα όπου φυλάσσεται ολόσωμο το σκήνωμα του Αγίου Σάββα.

Η γερόντισσα έδωσε ευλογία. Η κοπέλα προσκύνησε με ευλάβεια, και γονατισμένη αρκετή ώρα μπροστά στην λάρνακα, κλαίγοντας, προσευχόταν, λέγοντας μεταξύ άλλων:

«Άγιε Σάββα, εγώ δεν είμαι Ορθόδοξη, δεν ξέρω πολλά πράγματα γιά το Χριστό,
αλλά πιστεύω στον Θεό, πιστεύω ότι μπορείς να μας βοηθήσεις»!

Αφού σηκώθηκε, της έδωσε η γερόντισσα λίγο λαδάκι από το καντήλι του Αγίου, ενώ την σταύρωσε και στην κοιλιά της.

Ένα χρόνο μετά…

Το ηλικιωμένο μαζί με το νέο ζευγάρι, ήλθαν πάλι στην Κάλυμνο, επισκέπτονται το βιβλιοπωλείο όπου ευρήκαν τον Νίκο και τον χαιρέτισαν με χαρά.

Εκείνος στην αρχή δεν τους θυμήθηκε, στην συνέχεια βέβαια ήλθε στην μνήμη του η περσινή συνάντηση μαζί τους και τους υποδέχθηκε με χαρά. Χαρά μεγάλη διότι δεν ήταν μόνοι τους.

Η κόρη κρατούσε ένα νεογέννητο μωράκι στην αγκαλιά της!

«Από εδώ η Σαββίνα» του είπαν!

Το πανέμορφο αυτό κοριτσάκι το είχαν βαπτίσει Ορθόδοξη Χριστιανή και το είχαν ονομάσει Σαββίνα!
Συγχρόνως, είχαν βαπτισθή Χριστιανοί και οι ηλικιωμένοι γονείς και το νεαρό ζευγαράκι, από τον Μητροπολίτη Κάλλιστο Ware στην Αγγλία!

Ζήτησαν από τον Νίκο, αν μπορεί να τους ανεβάσει στη Μονή του Αγίου Σάββα να ευχαριστήσουν τον Όσιο!
Μόλις έφθασαν, με μεγάλη συγκίνηση η μητέρα του παιδιού, τοποθετεί τη μικρή Σαββίνα πάνω στη λάρνακα του Αγίου και του λέει: «Τake it, this is yours it’s not mine!»  Δέξου το αυτό το μωρό, είναι δικό σου, δεν είναι δικό μου!)

Η κοπέλα εκείνη, είχε φέρει από την Αγγλία ένα τεράστιο χαρτοφύλακα, γεμάτο εξετάσεις και ιατρικές γνωματεύσεις από τα καλλίτερα Νοσοκομεία, που της απέκλειαν να μείνει έγκυος λόγω σοβαρού προβλήματος στις σάλπιγγες.

Είχαν δοκιμάσει όλα τα επιστημονικά μέσα και είχαν δαπανήσει αρκετά χρήματα, πουλώντας μάλιστα και ένα οικόπεδο για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν.

Ό,τι δεν επέτυχε η Επιστήμη, το επέτυχε η βαθειά πίστη εις τον Θεόν συνδυασμένη με την αυθόρμητη προσευχή και εμπιστοσύνη, της νέας κοπέλας, στις πρεσβείες του.

ΑΓΙΟΣ ΦΩΤΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ:ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΓΡΗΓΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΨΗ ΦΙΛΙΑΣ

 Όταν όμως συνάψης δεσμό, νά τόν διατηρής άλυτο μέ κάθε τρόπο, σηκώνοντας όλο τό βάρος τού συνανθρώπου, μέ τήν προϋπόθεση ότι δέν επιφέρει κίνδυνο στήν ψυχή. Διότι οι διαστάσεις πρός τούς φίλους εκφαυλίζουν όλη τήν προαίρεσι τών ανθρώπων καί υποβάλλουν όχι μόνο τόν υπαίτιο αλλά καί τόν αναίτιο στήν ίδια υπόνοια.

Φίλους νά κάμης εκείνους, οι οποίοι διατηρούν παντοτινά άδολη τήν φιλία πρός τούς άλλους καί μήτε όταν ευημερούσαν τούς εφθόνησαν μήτε όταν δυστυχούσαν τούς παραμέλησαν.

Πράγματι πολλοί εβοήθησαν κι επόνεσαν τούς φίλους όταν βρίσκονταν σέ δυστυχία, αλλά όταν ήσαν ευτυχείς δέν βάσταξαν τήν ευημερία τους· έτσι αυτούς πού δέν τούς ήλεγξε ο καιρός τής συμπαθείας, τούς εξεσκέπασε τό πάθος τού φθόνου. Ν αποκτάς λοιπόν φίλους όχι τούς φαύλους αλλά τούς αρίστους· διότι τά ήθη τών φίλων κρίνονται συνήθως από τήν ποιότητα τών φιλουμένων. Διά τών εντίμων φίλων εύκολα επαναφέρεται κανείς καί όταν παραπέση, οι φαύλοι όμως φθείρουν καί τήν υπάρχουσα καλοκαγαθία· οι πρώτοι καλύπτοντας οι ίδιοι τήν έλλειψι τών φίλων στήν αρετή τήν κάμουν νά φαίνεται ανελλιπής, ενώ η συναναστροφή μέ τούς φαύλους καθιστά νόθο καί ό,τι υπόλοιπο αρετής υπάρχει.

Νά μή ζητάς ν ακούης τά ευχάριστα από τούς φίλους, αλλά μάλλον τά αληθινά. Διότι, άν δέν πρέπει νά πιστεύσουμε στούς εχθρούς ακόμη καί όταν λέγουν τήν αλήθεια, από τούς φίλους δέν έχει φθαρεί η αλήθεια καί ζητούν κι εκείνοι νά λέγωνται τά ευχάριστα, από πού αλλού θά προέλθη γιά μάς η γνώση τής αληθείας καί η διόρθωση τών τυχόν ανοσίων λόγων καί πράξεών μας; Γι αυτό νά θεωρής σπουδαίο πράγμα τό νά διαφέρουν οι φίλοι τών κολάκων.

Οι μέν κόλακες, επαινώντας σε κατά πρόσωπο, καί σένα τόν ίδιο δέν αφήνουν νά έρθεις σέ συναίσθηση τών σφαλμάτων πού φυσικά διαπράττεις, αλλά καί μεγαλύτερα τά καθιστούν μέ τίς διαβολές πρός τούς άλλους· οι φίλοι όμως μέ τόν φιλικό έλεγχο καί σένα τόν ίδιο ενισχύουν περισσότερο, ώστε ν αντιληφθής τήν παρανομία, καί, άν χρειασθή νά λεχθή κάτι καί πρός τούς έξω, τότε αντί κατηγορίας βρίσκουν απολογία γιά τήν πράξη.

Όσο λοιπόν διαφέρει η άσκηση τής αρετής από τήν προκοπή στήν κακία καί τό νά διαλύη κανείς τίς διαβολές από τό νά διαβάλλη στούς υπηκόους, τόσο πρέπει καί σύ νά προτιμάς τούς φίλους από τούς κόλακες.

Όσα από τά μυστικά αυξάνουν τήν αρετή σου, νά τά γνωστοποιής στούς φίλους· όσα όμως εκφαυλίζουν τή γνώμη, αυτά ούτε ο ίδιος νά τά εκτελής ούτε στούς φίλους νά τά διαβιβάζης. Αυτό είναι άριστο καί χωρίς άλλη αιτιολογία· πλήν όμως, όταν η φιλία, όπως συχνά συμβαίνει στά ανθρώπινα, μεταστραφή σέ κορεσμό, τότε γίνεται περισσότερο αντιληπτή η χρησιμότης τής παραινέσεως.

Πράγματι, τό φαύλο μυστικό, καί μάλιστα αυτό πού υπεισέρχεται στούς λογισμούς τού συμμεριζομένου καί τούς διασείει, απομακρύνει γρήγορα καί χωρίς καθυστέρηση από τήν αγάπη καί δέν τού επιτρέπει νά αποβλέψη πρός τήν επιστροφή· καί όταν δημοσιοποιηθή θά σού προκαλέση βαρειά βλάβη καί θά σέ διαθέση δυσμενώς πρός αυτόν πού τό διέδωσε. Τό χρηστό όμως μυστικό καί τόν συμμεριζόμενο θά συγκρατήση από τήν διάσπασι τής φιλίας, εκβιάζοντάς τον μ ένα δυνατό δεσμό, τήν αρετή, καί εισερχόμενο στό νού του θά τόν καλέση σ έπαινο τής σπουδαίας σου γνώμης, αλλά οπωσδήποτε καί σένα, άν παραφέρθηκες σέ κάτι, θά σέ πείση, βλέποντας αυτά, νά αναλάβης χωρίς δυσαρέσκεια πάλι τήν πρός αυτόν συναναστροφή καί φιλική σχέσι.

Πάντοτε λοιπόν νά λές καλά λόγια γιά τούς φίλους, καί μάλιστα τούς απόντας ενώπιον τών παρόντων έτσι μπορεί καί τό κακό τής κολακείας ναποφύγης, μή επιτρέποντας νά φανή στή συμπεριφορά σου ούτε ίχνος της, καί στούς φίλους θά παρουσιασθής ευάρεστος αφού διεβεβαίωσες τούς παρόντες ότι είσαι τέτοιας διαθέσεως, όπως εφάνηκες σ αυτούς μέτά λόγια σου περί τών απόντων.

OI AΓΙΟΙ ΤΡΟΦΙΜΟΣ,ΣΑΒΒΑΤΙΟΣ ΚΑΙ ΔΟΡΥΜΕΔΩΝ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Τροφίμου, Σαββατίου και Δορυμέδωντος τιμά σήμερα, 19 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας. Και οι τρεις Άγιοι, μαρτύρησαν επί βασιλέως Πρόβου και διοικητού Αντιοχείας Ηλιοδώρου (278 μ.Χ.). Όταν λοιπόν ο Τρόφιμος με το Σαββάτιο βρέθηκαν στην Αντιόχεια και είδαν τα πολυποίκιλα αμαρτωλά όργια που γίνονταν προς τιμήν του Απόλλωνα, δε συγκρατήθηκαν και αποδοκίμασαν δημόσια την αμαρτωλή αυτή παραφροσύνη.

 Βέβαια, γρήγορα συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο δικαστήριο. Θαρραλέα δήλωσαν πως είναι χριστιανοί. Τότε ο ηγεμόνας Ηλιόδωρος διέταξε και τους μαστίγωσαν ανελέητα. Τόσο, που οι σάρκες τους κόβονταν κομμάτια.
Εκεί ο Σαββάτιος άφησε την τελευταία του πνοή. Ο δε Τρόφιμος οδηγήθηκε σε άλλο σκληρότερο ηγεμόνα, το Διονύσιο Περώννιο.

Αυτός, αφού τον έγδαρε με σιδερένια νύχια, μισοπεθαμένο τον έριξε στη φυλακή. Εκεί τον επισκέφθηκε κάποιος, βουλευτής, ο Δορυμέδων, που είδε το μαρτύριό του και στερεώθηκε στην πίστη του Χρίστου. Όταν το έμαθε αυτό ο ηγεμόνας, βασάνισε σκληρά το Δορυμέδοντα. Έπειτα, έριξε και τους δύο τροφή στα θηρία, μέσα στο αμφιθέατρο.

Αλλά η πεινασμένη αρκούδα και η αιμοβόρα λεοπάρδαλη στάθηκαν στα πόδια τους σαν ήμερα αρνιά. Το ίδιο και το αγριεμένο λιοντάρι που ελευθέρωσαν αργότερα. Όταν λοιπόν είδαν ότι δεν τους άγγιξαν τα θηρία, αμέσως οι δήμιοι τους αποκεφάλισαν.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Την ωραιότητα.
Την ακαθαίρετον, Τριάδος δύναμιν, ανθηφορήσαντες, Μάρτυρες ένδοξοι, εναπετέματε στερρώς, την άκανθαν της απάτης, Τρόφιμε μακάριε, Εκκλησίας εντρύφημα, Σαββάτιε πάνσοφε, Αθλητών εγκαλλώπισμα, και δόξα ευσεβών Δορυμέδον όθεν υμάς ανευφημούμεν.

 

 

 

 

ΠΟΣΟ ΕΥΤΥΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΑ ΘΕΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

 

Πράγματι! Πόσο ευτυχής και μακάριος πρέπει να θεωρείται αυτός που μεταλαμβάνει επαξίως τα θεία Μυστήρια!

Έτσι, εξέρχεται από τον ναό τελείως ανανεωμένος, γιατί το πυρ της θεότητας έκανε μέτοχο την ψυχή του μέσω της θείας Μεταλήψεως, και τις μεν αμαρτίες κατέκαψε, την δε ψυχή του γέμισε με τη θεία Χάρη.

Αγίασε τη διάνοιά του, ενίσχυσε τις δυνάμεις της ψυχής του, διαφώτισε τον νου του, καθήλωσε την καρδιά του με τον φόβο του Θεού και τελικά την ανέδειξε κατοικία του αγίου Πνεύματος.

Αυτός που κοινωνεί επαξίως λαμβάνει σαν αρραβώνα την ουράνια Βασιλεία , ενδύεται τη θεία πανοπλία, η οποία τον προφυλάσσει από κάθε κακό και σκευωρία του πονηρού και τον καθιστά φοβερό και γι’ αυτούς τους δαίμονες.

Η καρδιά εκείνου που κοινωνεί επαξίως , είναι πλημμυρισμένη από ανείπωτη χαρά και ανέκφραστη ευχαρίστηση. Αυτός μόνο αισθάνεται την αλλοίωση που επήλθε και ευφραίνεται γι’ αυτή την ανανέωση. Όλες οι αρετές στολίζουν την καρδιά του και πόθος του είναι η ένωσή του με τον Κύριο.

Η ψυχική γαλήνη, την οποία δίνουν η συναίσθηση της συμφιλιώσεως και κοινωνίας με τον Θεό και η ουράνια ειρήνη που βασιλεύει σ’ αυτόν, καθρεπτίζονται στο πρόσχαρο πρόσωπο εκείνου που κοινώνησε επαξίως.

Όλη του η εξωτερική όψη μαρτυράει την εσωτερική του ηθική κατάσταση. Η αγνότητα και η αθωότητα είναι δύο χάριτες που περιστρέφονται γύρω του και μιλούν σε όλους γι’ αυτόν. Αυτός είναι ο χαρακτήρας του επαξίως μεταλαμβάνοντος. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της θείας Μεταλήψεως.

Όταν έχει κάποιος αυτά υπόψιν του, πόσο λυπάται, όχι πλέον αυτούς που αναξίως μεταλαμβάνουν ή αυτούς που για λόγους εμποδίων από αμαρτήματα δεν μπορούν να κοινωνήσουν, αλλά αυτούς που δεν προσέρχονται στο Άγιο Ποτήριο μάλλον από αδιαφορία και περιφρόνηση για την ψυχική και σωματική ωφέλεια που θα επέλθει σ’ αυτούς από τη θεία Μετάληψη;

Γιατί, καθώς γνωρίζουμε ότι η υγεία της ψυχής επιδρά και στη υγεία του σώματος και το αντίστροφο, τί να πούμε λοιπόν γι’ αυτούς; Πώς να τους αποκαλέσουμε; Σε ποια τάξη των χριστιανών να τους κατατάξουμε; Η στάση τους προς τον Χριστιανισμό είναι τέτοια την οποία έχουν μόνο οι ψυχροί και οι αδιάφοροι.

Αλλά, άραγε, αυτοί είναι αληθινοί χριστιανοί; Αυτό μας είναι άγνωστο. Αυτό που μπορούμε εμείς να γνωρίζουμε είναι ότι αυτοί πελαγοδρομούν χωρίς πυξίδα, χωρίς τιμόνι και χωρίς κυβερνήτη. Αλίμονο δε σ’ αυτούς κατ’ εκείνη την ημέρα που η θάλασσα θα ξεσηκωθεί κατ’ επάνω τους ∙ που θα πνέουν ισχυροί άνεμοι και τα κύματα θα κατακλύζουν το σκάφος τους.

Τότε, έρημοι και στερημένοι από τη θεία παρηγοριά, θα ατενίζουν με δακρυσμένα μάτια και βλέμμα απελπισίας τα ανοιγόμενα κάτω από τα πόδια τους βάραθρα που θα τους απειλούν με καταποντισμό και παντελή αφανισμό.

Προς αυτούς έχουμε να προτείνουμε μόνο μια αδελφική συμβουλή∙ να σπεύσουν να κοινωνήσουν για να σωθούν∙ γιατί δεν υπάρχει καμιά διέξοδος…

Περί επιμελείας ψυχής.

ΟΣΤΙΣ ΘΕΛΕΙ ΟΠΙΣΩ ΜΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

Ὅταν ὁ Θεός δημιούργησε τούς Πρωτοπλάστους Ἀδάμ καί Εὔα στόν Παράδεισο, τούς ἔδωσε τήν ἐντολή «ἐργάζεσθαι αὐτόν καί φυλάσσειν», ὅπως διαβάζουμε στό βιβλίο τῆς Γενέσεως (Β 15). Ὅταν ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας μέ τήν ἐνανθρώπησή Του προέβη στήν ἀναδημιουργία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀναπροσάρμοσε πλέον αὐτήν τήν ἐντολή, θέτοντας στούς ἀνθρώπους δύο ὅρους, ὅπως ἀκούσαμε σήμερα στό κατά Μᾶρκον εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα. Σέ ὅλους, ὅσους ἐπιθυμοῦν νά Tόν ἀκολουθήσουν ἀπεκάλυψε, πώς θά πρέπει πρῶτα νά ἀπαρνηθοῦν τόν ἑαυτό τους, ἔπειτα νά σηκώσουν τόν σταυρό τους καί τότε νά στοιχηθοῦν πίσω ἀπό Ἐκεῖνον.

Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Πρῶτος καί Μεγάλος Ἐσταυρωμένος τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐκεῖνος πρῶτος θυσιάστηκε πάνω στόν Σταυρό γιά τή σωτηρία μας καί ἁγίασε τό ξύλο τοῦ Σταυροῦ, μέ τό τίμιο αἷμα Του καί γι’ αὐτό ἔκτοτε ὁ Σταυρός ὀνομάσθηκε Τίμιος καί Ζωοποιός. Κατά συνέπεια ἁγιάσθηκε καί τό σημεῖο καί τό σύμβολο καί ἡ ἀπεικόνιση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί ἄρα ἁγιάζεται ἡ ζωή καί ἡ ὕπαρξή μας ὁλόκληρη, ὅταν τίθεται στή σκέπη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Μέ τό κάλεσμα αὐτό τοῦ Χριστοῦ μας, ὁ Τίμιος καί Ζωοποιός Σταυρός, ἔγινε τό πανσέβαστο καί προσκυνητό καί πανάγιο Σύμβολο τῶν Χριστιανῶν. Ποτέ δέν ἀπευθύνθηκε στόν ἄνθρωπο ὑψηλότερο καί πιό τιμητικό κάλεσμα, ἀπό αὐτό: «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.»

Μέ αὐτή τή θεϊκή πρόσκληση ἀκολούθησαν τό Χριστό ἀναρίθμητες ψυχές στό διάβα τῶν αἰώνων Ἀπό αὐτούς πού ἀνταποκρίθηκαν κάποιοι μεγαλούργησαν μέ τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ καί κατέστησαν πρότυπα πρός μίμηση γιά ἐμᾶς. Αὐτοί εἶναι οἱ Ἅγιοί μας. Καί μέσα ἀπό ὅλους αὐτούς τούς ἀκολούθους τοῦ Χριστοῦ ἡ χριστιανική διδαχή κατέκτησε τήν οἰκουμένη καί ἄπειρες ψυχές μετενόησαν καί ἦλθαν στό φῶς τοῦ Χριστοῦ. Τοῦτο ὅμως πάντοτε μέ εὐγένεια καί σεβασμό στήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, δῶρο, τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο. «Ὅστις θέλει...».  Ὅποιος θέλει!

Πάνω σέ αὐτήν τήν ἐλεύθερη κλήση, ἄς θυμηθοῦμε μιά ὄμορφη σκέψη τοῦ γλυκύφθογγου Ἱεροκήρυκος καί Πρωτοσυγκέλλου τῆς Μητροπόλεώς μας Ἄρχιμ. π. Ἀλεξάνδρου Μοστράτου, ὁ ὁποῖος πρός ἐτῶν εἶχε ‘πεῖ, πώς μεγαλύτερος σεβασμός στήν ἐλεύθερη θέληση τοῦ ἀνθρώπου καί στίς ἐπιλογές του, οὔτε ἀκούστηκε, οὔτε καί θά ἀκουστεῖ ποτέ! Σέ ἀντιδιαστολή μέ κάποιους ἀνθρώπους, πού πολλές φορές, καταχρώμενοι τήν δύναμη καί τήν ἐξουσία τους, δέν διστάζουν νά ἐπιβάλλωνται μέ τή βία καί νά καταπιέζουν τούς ἄλλους ἀνθρώπους.

Ἀντίθετα, ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ἐνῶ μπορεῖ νά ἐπιβάλει τήν  ἀπόλυτη ὑποταγή σέ ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη, ἐνῶ μπορεῖ νά πεῖ στόν ἄνθρωπο: «Θέλεις δέ θέλεις θά μέ ἀκολουθήσεις, γιατί αὐτό εἶναι καί τό συμφέρον σου», ἐν τούτοις, δέν τό κάνει αὐτό, δέν μᾶς ἐκβιάζει, οὔτε μᾶς ἐξαναγκάζει νά σωθοῦμε, ἀν δέν θέλουμε.

Ἀφήνει ἐλεύθερη τήν ἀνθρώπινη βούληση, ἀκόμα καί ὅταν ἡ ἀνθρώπινη ἐλευθερία δέν Τόν ἄκουσε, οὔτε  δέν Τόν ἐσεβάσθηκε, ἀλλά Τόν ὑπέβαλε σέ εὐτελιστικές ταπεινώσεις σέ ἐμπαιγμούς, σέ σταυρικό θάνατο!

Ὁ Κύριός μας, μᾶς καλεῖ, ἄν θέλουμε νά Τόν ἀκολουθήσουμε, νά ἀπαρνηθοῦμε τόν ἑαυτό μας καί νά σηκώσουμε τόν Σταυρό μας. Ἡ αὐταπάρνηση καί ἡ ταυτόχρονη ἄρση τοῦ σταυροῦ, χρειάζεται βέβαια θυσίες. Ἀλλά ὅποιος ἀγαπᾶ, ξέρει νά θυσιάζεται, ξέρει νά ὑπομένει, ξέρει νά ἀντέχει καί νά ἐλπίζει. Ὅποιος ἀγαπᾶ ἀληθινά δέν τό νοιώθει, ὅπως δέν νοιώθει ὅτι ἀναπνέει. Ἡ ἀκολουθία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ζήτημα ἀγάπης, ἐνθουσιασμοῦ, ἀφοσιώσεως καί βεβαίας ἐλπίδος, ὅσο καί ἡ ζωή εἶναι ζήτημα ἀναπνοῆς.

Ἡ αὐταπάρνηση ὅμως, πού μᾶς ζητάει ὁ Χριστός, δέ σημαίνει νά ἀφήσουμε τούς ἑαυτούς μας καί τίς γήϊνες ὑποχρεώσεις μας καί νά γίνουμε ἄβουλα ὄντα, ἀλλά σημαίνει ὅτι πρέπει νά ἀπελευθερωθοῦμε ἀπό τήν ὁποιαδήποτε πνευματική σκλαβιά, πού μᾶς προξενεῖ ἡ ἁμαρτία καί τό κακό. Αὐτό σημαίνει καί τήν ταυτόχρονη ἄρση τοῦ σταυροῦ. Ἡ ὑπομονή στίς θλίψεις καί τίς δοκιμασίες, ὁ ἀγῶνας ἐνάντια στά πάθη καί τίς ἁμαρτίες, πού μᾶς περιπλέκουν, ἡ καρτερία καί ἡ πραότητα ἀπέναντι στούς ἀνθρώπους, πού μᾶς εἰρωνεύονται ἤ μᾶς ἐμπαίζουν ἐπειδή ἀγωνιζόμαστε στό στίβο τῆς χριστιανικῆς βιοτῆς, ἡ ἀμνησικακία γιά ὅλους ὅσους μᾶς ἐπιβουλεύονται ἤ μᾶς φέρονται ἄσχημα καί ἄλλα. Βεβαίως δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε, πώς κι ἐμεῖς ὑποχρεούμαστε νά μήν συμπεριφερόμαστε σέ ἄλλους κατά τρόπον πού δέν θά ἄρεσε νά μᾶς συμπεριφέρονται, ἀκόμη κι ἄν ἔχουμε τήν δυνατότητα νά τό πράξουμε, λόγῳ θέσης ἤ ἐπειδή τό ἐπιτρέπει ὁ νόμος καί οἱ συγκυρίες, ἀπορρίπτοντας ἀσυζητητί ὅ,τι δέν θέλει ὁ Χριστός, ἀκόμη κι ἄν τό ἐπιθυμεῖ ὁ κόσμος.

Ὅμως γιά νά καταφέρουμε νά φθάσουμε σέ αὐτήν τήν αὐταπάρνηση γιά τόν Χριστό καί ἀκολούθως γιά νά ἔχει αἴσια ἔκβαση ἡ ἄρση τοῦ Σταυροῦ  μας καί ἡ συνοδοιπορία μας μέ τόν Κύριο, ὀφείλουμε πρωταχικά νά ἀξιοποιοῦμε τίς δυνατότητες τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, πού κέντρο ἔχει τήν μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἄς μάθουμε νά προσευχώμαστε πρωί καί βράδυ στό σπίτι μας καί περισσότερο τό βράδυ, πού ἡσυχάζει ἡ φύση καί ὑπάρχει δυνατότητα γιά καλύτερη καί ἴσως περισσότερη προσευχή καί συνομιλία μέ τόν Θεό.

Ἄς μήν ξεχνάμε νά διαβάζουμε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ σέ καθημερινή βάση, γιά νά γνωρίζουμε τό θέλημά Του καί νά μάθουμε νά ζοῦμε σύμφωνα μέ αὐτό στή ζωή μας.

Καί ἀπό ’κεῖ καί πέρα νά ἀρχίσουμε νά ἐκκλησιαζόμαστε ἀνυπερθέτως τίς Κυριακές καί μάλιστα νά ποθοῦμε νά βρεθοῦμε στούς Ἱερούς μας Ναούς νωρίς, γιά νά ζήσουμε τό μεγαλεῖο ὁλόκληρης τῆς θείας Λειτουργίας. Κι ὅταν ἐκκλησιαζόμαστε νά ποθοῦμε  συχνά νά μεταλαμβάνουμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἷματος τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ αὐτός εἶναι καί ὁ ἀντικειμενικός σκοπός τῆς θείας Λειτουργίας. Στή θεία Λειτουργία δέν ἐρχόμαστε γιά νά πάρουμε τό ἀντίδωρο, ἀλλά τό δῶρο, πού εἶναι τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Νά προετοιμαζόμαστε γι’ αὐτό μέ τήν κατά τή δύναμή μας νηστεία τῆς Τετάρτης καί τῆς Παρασκευῆς καί ἀποβραδίς τοῦ Σαββάτου καί τήν Κυριακή νά προσερχώμαστε νά κοινωνήσουμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Κι ἄν κάτι βαραίνει τήν καρδιά μας, νά πηγαίνουμε στόν ἐξομολόγο καί νά ἐξαγορευόμαστε τίς ἁμαρτίες μας, ὥστε μέ καθαρή τήν καρδιά καί ἐλαφρά τήν συνείδηση νά γινόμαστε μέτοχ

Ἄς ἀφήσουμε τίς προκαταλήψεις τοῦ κόσμου σχετικά μέ τήν προσέλευσή μας στή θεία Κοινωνία κι ἄς ἀκολουθήσουμε μέ αὐταπάρνηση τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος μᾶς καλεῖ, λέγοντας «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες...». Ἄς γνωρίζουμε δέ, πώς κάθε φορά, πού κοινωνοῦμε τόν Χριστό δέν τό ἀξίζουμε. Οὔτε μᾶς ἀξιώνει ἡ νηστεία καί ἡ ὅποια προετοιμασία μας. Ποτέ δέν θά γίνουμε ἄξιοι γιά τόν Χριστό, ὅ,τι κι ἄν κάνουμε. Ὁ Χριστός ὅμως θέλει νά μᾶς σώσει μέ τήν θεία Κοινωνία, ἀρκεῖ νά ἀναγνωρίσουμε πώς ἔχουμε τήν ἀνάγκη τῆς κονωνίας Του καί μέ ἐλευθερία νά ἐπιλέξουμε νά ἀπαρνηθοῦμε τόν ἑαυτό μας γιά χάρη Του, νά σηκώσουμε τόν σταυρό μας καί νά Τόν ἀκολουθήσωμε. Γι’ αὐτό καί κάθε φορά πού κοινωνοῦμε, ἀκοῦμε τόν λειτουργό νά μᾶς λέει: «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν τήν αἰώνιον». Αὐτό μᾶς τό λέει ὁ Ἰδιος ὁ Χριστός διαμέσου τοῦ Ἱερέως καί σημαίνει, πώς ὁ ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός ἐπισφραγίζει τόν πνευματικό ἀγῶνα τῆς ζωῆς μας καί μᾶς παρέχει τά ἐφόδια γιά νά συνεχίσουμε τήν πορεία μας στήν αἰωνιότητα, ἀκολουθώντάς Τον γιά τή σωτηρία μας. Στήν οὐσία ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός εἶναι καί τό ἐφόδιο καί ἡ σωτηρία μας. Ἀμήν.