Για τις δοκιμασίες της ζωής.

 

Ο μεγάλος καθηγητής της ασκητικής ζωής άγιος Ισαάκ ο Σύρος, βαθύς γνώστης του θελήματος του Θεού και έμπειρος πρακτικός διδάσκαλος της ορθόδοξης Θεολογίας, διατύπωσε τούτο το απαύγασμα της προσωπικής του εμπειρίας:
«Οι δοκιμασίες είναι η τιμή που δέχεται η ψυχή παρά της μεγαλειότητος του Θεού».

Στο βίο του αγίου Αμβροσίου, Επισκόπου Μεδιολάνων, αναφέρεται τούτο το περιστατικό:
Κάποτε, όταν ο Άγιος βρισκόταν σε ποιμαντική περιοδεία στην επαρχία του, φιλοξενήθηκε με τη συνοδεία του στο αρχοντικό κάποιου επιφανούς χριστιανού.

Συζητώντας μαζί του, ο Άγιος πληροφορήθηκε από τον ίδιο ότι όλα γύρω από τη ζωή του κυλούσαν θαυμάσια, οι δουλειές του πήγαιναν υπέροχα, η υγεία όλων των μελών της οικογενείας του ποτέ δεν δοκιμάστηκε, ποτέ δεν αντιμετώπισε θλίψεις, δυσκολίες και προβλήματα. Τότε ο Άγιος, απευθυνόμενος στη συνοδεία του, είπε: «πάμε να φύγουμε απ' εδώ αμέσως. Αυτό το σπίτι δεν το επισκέφθηκε ποτέ ο Θεός».

Το αδιάψευστο στόμα του Κυρίου μας προειδοποίησε ότι στον κόσμο αυτό θα έχουμε θλίψεις, πειρασμούς και δοκιμασίες. «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε». Κι ακόμη μας κάλεσε, προκειμένου να Τον ακολουθήσουμε, να σηκώσουμε σταυρό. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι».
Επισημαίνοντας τα πιο πάνω θέλω να πω ότι ο πόνος, οι θλίψεις και τα βάσανα, όσο και να μας είναι ανεπιθύμητα, είναι σύμφυτα στη ζωή κάθε χριστιανού και αποτελούν σταθερό συνοδοιπόρο σε κάθε μας βήμα. Από τότε που στη ζωή μας εισήλθε η αμαρτία, σαν παρεπόμενο αυτής εισήλθαν και όλα τα ανεπιθύμητα, με αποκορύφωμα το θάνατο. Γι' αυτό και θάταν εντελώς εξωπραγματικό να ζητάμε να μην τύχουν στη δική μας ζωή κάτι τέτοια γεγονότα. Αντίθετα, σοφώτερο θα ήταν να ζητάμε από το Θεό τη δύναμη να αντέχουμε και να ξεπερνούμε τα γεγονότα αυτά.

Οι θλίψεις, οι δοκιμασίες και τα βάσανα είναι τα μέσα που χρησιμοποιεί ο Θεός για να ωριμάσει ο άνθρωπος. Όλα τα οδυνηρά που επιτρέπει στη ζωή μας ο Θεός είναι φάρμακα που θεραπεύουν την ασθενούσα φύση του ανθρώπου. Το καμίνι του πόνου, των δοκιμασιών και των θλίψεων είναι το εργαστήρι όπου ο Θεός κατεργάζεται την τελειοποίηση του χριστιανού. Αν το ψωμί που μπαίνει στο φούρνο είχε φωνή, θα διαμαρτυρόταν και θα έλεγε πως δεν αντέχει τη φωτιά του φούρνου.

Όμως αυτό το ψήσιμο είναι που κάμνει το ψωμί κατάλληλο για βρώση. Αν δεν έμπαινε στο φούρνο θα γέμιζε σκουλήκια, θα ήταν άχρηστο. Τα φρούτα πάνω στα δένδρα, που τα ψήνει ο καλοκαιρινός ήλιος, αν είχαν στόμα θα διαμαρτύρονταν και θα έλεγαν πως δεν αντέχουν άλλο τις καφτερές ακτίνες του ήλιου. Με την ακτινοβολία, όμως, που δέχονται από τον ήλιο ωριμάζουν, αποκτούν άρωμα, χρώμα. γεύση και ουσία. Διαφορετικά θα ήταν άγευστα, ανούσια και άχρηστα.
Κατά τρόπο ανάλογο, στο καμίνι του πόνου ο άνθρωπος αποκτά ωριμότητα, ουσία, περιεχόμενο. Καθαίρεται από πάθη, ταπεινώνεται, μαθαίνει να συμπάσχει, αποκτά γνησιότητα και αυθεντικότητα. Όπως ακριβώς συμβαίνει με το χρυσάφι. Μετά που θα δοκιμαστεί και καθαρθεί στο χωνευτήρι, τότε αποβαίνει το πιο πολύτιμο μέταλλο.
Όσο πληθαίνουν οι δοκιμασίες, όσο κτυπιέται η ψυχή στο αμόνι του πόνου, τόσο εύθετη γίνεται για τη Βασιλεία των ουρανών και με ευφρόσυνο δειλινό χαμόγελο αναμένει το ολόλαμπρο πρωινό της Αναστάσεως που ορθρίζει πίσω από κάθε σταυρό. Μη ξεχνούμε ότι και η Παναγία μας στην επίγεια ζωή Της δοκίμασε το πιο πικρό ποτήρι, όπως ακριβώς Της το προφήτεψε ο δίκαιος Συμεών, όταν δέχτηκε στην αγκαλιά του τον τεσσαρακονθήμερο Χριστό. Προορώντας ο Προφήτης την Σταύρωση του Υιού και Θεού Της, προανήγγειλλε στην Παναγία ότι δίστομη ρομφαία θα ξεσχίσει τη μητρική Της καρδιά. Αυτή τη δίστομη ρομφαία που δοκίμασε η Παναγία μας, επέτρεψε ο Θεός και πολλοί άλλοι Άγιοί Του να την δοκιμάσουν. Γιατί η ρομφαία και ο σταυρός, ο πόνος και η οδύνη, είναι τα δώρα του Θεού προς τους εκλεκτούς του.
Κάποτε μια γριούλα, που είχε πρόβλημα με τα πόδια της, παρακαλούσε στην προσευχή της το Χριστό να μη χειροτερέψει η κατάστασή της, για να μπορεί να εκκλησιάζεται. Αντί τούτου, επέτρεψε ο Θεός και γλύστρησε κι έσπασε το πόδι της. Τώρα ακινητοποιήθηκε η γριούλα στο κρεββάτι. Και λέει στην προσευχή της: «Χριστούλη μου, τι Σου ζήτησα, και τι μου έδωσες!» Και λαμβάνει τότε την απάντηση: «Είδες τι προσφέρω σ' αυτούς που με αγαπούν!» Και του άπαντα η γριούλα: «Γι' αυτό και σε αγαπούν τόσο λίγοι!»
Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να νομίζουμε ότι μπορούμε να αποφύγουμε στη ζωή μας όλα τα δυσάρεστα, καλοπιάνοντας το Θεό. Προσφέροντας ελεημοσύνες ή εκτελώντας κάποιες εντολές, δημιουργούμε μέσα μας την ψευδαίσθηση ότι έχουμε υποχρεωμένο το Θεό, ότι πρέπει κι Αυτός να φροντίσει να μας έρχονται όλα καλά και βολικά. Βέβαια, μια τέτοια αντίληψη είναι εντελώς λανθασμένη, εντελώς αβάσιμη, κάθε άλλο παρά χριστιανική. Μέσα στο Ευαγγέλιο λέει ρητά, ότι έχουμε χρέος και καθήκον να ζούμε με συνέπεια τη χριστιανική ζωή, χωρίς να διεκδικούμε καμιά αμοιβή και κανένα αντάλλαγμα. Τόσο η συμμόρφωσή μας προς όσα το Ευαγγέλιο ζητά, όσο και η υπομονή στις θλίψεις και τις δυσκολίες της ζωής, αποτελούν τη σφραγίδα της γνησιότητάς μας.
Πολλές φορές συμβαίνει να λυγίζουμε μπροστά στον πόνο, γιατί νομίζουμε ότι είμαστε οι μόνοι που σηκώνουμε τόσο βαρύ σταυρό. Κάτι τέτοιες σκέψεις καθόλου δεν βοηθούν. Αντίθετα, συνειδητοποιώντας ότι και άλλοι σαν κι εμάς σήκωσαν και σηκώνουν τον ίδιο σταυρό, αυτό μας δίνει κουράγιο και δύναμη.

Για το λόγο αυτό, αναδηφώντας τους βίους των Αγίων, συγκέντρωσα εδώ κάποιες περιπτώσεις όπου διάφοροι Άγιοι σήκωσαν τον ίδιο σταυρό. Είδαν τα βλαστάρια τους να πεθαίνουν, νεκροφίλησαν τα σπλάχνα τους, θρήνησαν πάνω σε νιόσκαφτους τάφους. Ως άνθρωποι πόνεσαν, δάκρυσαν, έκλαψαν. Όμως, πέραν του ανθρώπινου συναισθηματισμού, αντιμετώπισαν το θάνατο και με το φακό της πίστεως, της ελπίδας, της ανάστασης, όπως αρμόζει σε χριστιανούς.
Αυτή την αντιμετώπιση του θανάτου από μέρους αγίων προσώπων, όπως καταγράφηκε στους βίους και στα συναξάρια των Αγίων, θέλησα να προβάλω στο βιβλίο μου αυτό. Οι λόγοι είναι προφανείς. Πρώτα, για να δώσω το μήνυμα ότι ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου δεν είναι τιμωρητική ενέργεια του Θεού, αλλά επίσκεψη του Θεού στη ζωή μας. Και, προχωρώντας, να δώσω το μήνυμα ότι δεν μπορούμε να έχουμε παράπονο από το Θεό.

Μέσα στον πόνο μας οφείλουμε να ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας, και τότε θα δούμε ότι αυτό το θλιβερό που μας συνέβη, όσο πικρό κι ανεπιθύμητο κι αν είναι, δεν παύει να αποτελεί μια έκφραση της αγάπης του Θεού σε μας. Πριν από μας, αποδέκτες αυτής της αγάπης του Θεού ήσαν, κυρίως, οι Άγιοι του Θεού.
Οι θλίψεις, οι δοκιμασίες και τα βάσανα είναι η οδός των Αγίων. Όλοι οι Άγιοι, προκειμένου να εισέλθουν στη δόξα του Θεού, στη ζωή τους βάδισαν τη στενή και τεθλιμένη οδό. Είτε ο Θεός επέτρεψε πειρασμούς και δοκιμασίες στη ζωή τους κι έδωσαν την καλή μαρτυρία της υπομονής και της υποταγής στο θείο θέλημα, είτε εκούσια οι ίδιοι, με απάρνηση των τερπνών και ευχάριστων της ζωής αυτής, υποτάγησαν στο εκούσιο μαρτύριο της ασκητικής ζωής.

Και στις δυο περιπτώσεις, αντάλλαξαν τις ηδονές της παρούσας ζωής με οδύνη πρόσκαιρη, για να απολαύσουν τις αιώνιες και ανεκλάλητες χαρές της Βασιλείας του Θεού. Εξ άλλου αυτή την οδό του μαρτυρίου βάδισε πρώτος ο Κύριος, όταν αίροντας το Σταυρό Του ανέβηκε στον κρανίου τόπο.
Αυτή η πρωτοπορεία του Χριστού στο δρόμο του Γολγοθά πρέπει να είναι πάντοτε εναργής στη μνήμη μας. Για να θυμούμαστε ότι στις δύσκολες ώρες του πόνου έχουμε συμπαραστάτη, συνοδοιπόρο, συμμέτοχο και κοινωνό της δικής μας δυσκολίας τον ίδιο το Θεάνθρωπο Χριστό. Στο Ευαγγέλιο πουθενά δεν αναφέρεται να έχει γελάσει ο Ιησούς. Εδάκρυσε, όμως, όταν πλησίασε τον τάφο του φίλου Του Λαζάρου. Αυτό το δάκρυ του Ιησού λέει, νομίζω, πολλά.

Βέβαια η ευαισθησία του Ιησού μπροστά στον πόνο που προκαλεί ο θάνατος δεν τελείωσε με ένα δάκρυ. Γιατί ο Κύριος προχώρησε και στην ανάσταση του Λαζάρου. Όπως ανέστησε και την κόρη του Ιαείρου. Όπως ανέστησε και το γυιό της χήρας στη Ναΐν. Όπως, με τη δική του τριήμερη Ανάσταση νίκησε το θάνατο, γενώμενος πρόδρομος και της δικής μας αναστάσεως· και της ανάστασης των δικών μας προσφιλών κεκοιμημένων. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παραμυθία για μας.

Πρωτ. Π. Ευέλθων Χαραλάμπους

Άγιος Παΐσιος: “Η καρδιά η οποία ευχαριστεί διαρκώς το Θεό, γεμίζει από Θεϊκή χαρά και ευλογία!…”

 

«… Να ζείτε σε διαρκή δοξολογία και ευχαριστία προς το Θεό, διότι μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία και μεγαλύτερος αμαρτωλός ο αχάριστος…

Η δοξολογία αγιάζει τα πάντα. Με την δοξολογία διαλύεται ο άνθρωπος από ευγνωμοσύνη ,παλαβώνει με την καλή έννοια, πανηγυρίζει τα πάντα. Και όταν ο άνθρωπος ευχαριστή τον Θεό ακόμη και για τα λίγα, έρχεται μετά τόσο πλούσια η ευλογία του Θεού, που δεν μπορεί να την αντέξη και τότε ο διάβολος δεν μπορεί πια να σταθή και φεύγει.

Ο άνθρωπος, όταν έχη ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος. Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός κάθε μέρα και χαίρεται τα πάντα. Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα. Αν, ας πούμε, δεν εκτιμάη την λιακάδα και γκρινιάζει, έρχεται ο Βαρδάρης και τον παγώνει …; Δεν θέλει την λιακάδα θέλει το τουρτούρισμα που προκαλεί ο Βαρδάρης… όποιος σπέρνει δοξολογία, δέχεται την θεϊκή χαρά και την αιώνια ευλογία. 

Ο γκρινιάρης, όσες ευλογίες κι αν του δώση ο Θεός, δεν τις αναγνωρίζει. Γι’ αυτό απομακρύνεται η Χάρις του Θεού και τον πλησιάζει ο πειρασμός τον κυνηγάει συνέχεια ο πειρασμός και του φέρνει όλο αναποδιές, ενώ τον ευγνώμονα τον κυνηγάει ο Θεός με τις ευλογίες Του. 

Πολύ να προσέχετε την αχαριστία. Να ευχαριστήτε τον Θεό για όλα όσα σάς δίνει... Και να κρατή­σετε για πάντα αυτό το τυπικό: Μετά από κάθε αίτημά σας που γίνεται με καρδιακή προσευχή και πόνο, μόλις ο Καλός Θεός το εκπληρώση, να κάνετε καρδιακή δο­ξολογία με χαρά και ευχαριστία. 

Η δοξολογία είναι χαρούμενη ευχαριστία. Είναι ξέ­σπασμα της ευχαριστίας, σκίρτημα. Το σκίρτημα αυτό έρχεται από μέσα, από την καρδιά. Μπορεί κάποιος να μην ξέρη ένα τροπάριο ολόκληρο και να το λέη μισό και να βάζη και δικά του λόγια, και όμως η καρδιά του να σκιρτά. Αν ευχαριστήτε τον Θεό για τις πλούσιες ευεργεσίες Του, εκεί μέσα στην ευχαριστία και στην δοξολογία θα νιώσετε όλον τον θείο Του πλούτο…. αν η ψυχή έχη την πνευματική λεπτότητα και ευχαριστή συνέχεια τον Θεό και για τις πολύ μικρές δωρεές Του, τότε και Εκείνος ανταποκρίνεται πολλαπλάσια. 

Εγώ μπορεί να περά­σω ολόκληρη μέρα κάνοντας εργόχειρο και λέγοντας «Δόξα σοι ο Θεός. Δόξα σοι ο Θεός, γιατί ζώ. Δόξα σοι ο Θεός, γιατί θα πεθάνω και θα πάω κοντά στον Θεό. Δόξα σοι ο Θεός, ακόμη και εάν με βάλη στην κόλαση και πάρη έναν κολασμένο στον Παράδεισο. Και εάν θέλη να μη με θυμάται στην κόλαση και λυπάται, ας πάρη πολλούς κολασμένους στον Παράδεισο, ώστε η χαρά Του γι’ αυτούς να είναι περισσότερη και να λιγο­στέψη η στενοχώρια Του για μένα».

Το «δόξα σοι ο Θεός» να μη λείπη ποτέ από τα χείλη σας. Εγώ, όταν πονάω, το «δόξα σοι ο Θεός» έχω για χάπι του πόνου· τίποτε άλλο δεν με πιάνει. Το «δόξα σοι ο Θεός» είναι ανώτερο και από το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Έλεγε ο Παπα-Τύχων: «Το “Κύριε ελέησον” έχει εκατό δραχμές, το “δόξα σοι ο Θεός” έχει χίλιες δραχμές· είναι δηλαδή πολύ πιο ακριβό». 

Ήθελε να πη ότι ο άνθρωπος ζητάει το έλεος του Θεού από ανάγκη, ενώ δοξολογεί τον Θεό από φιλότιμο, και αυτό έχει μεγαλύτερη αξία. Συνιστούσε μάλιστα να λέμε το «δόξα σοι ο Θεός», όχι μόνον όταν είμαστε καλά, αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες, γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός για φάρμακα της ψυχής

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΣΤΩΡ

  

---

 Τη μνήμη του Αγίου Νέστωρος τιμά σήμερα, 27 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Νέστορας ήταν πολύ νέος στην ηλικία, ωραίος στην όψη και γνώριμος του Αγίου και ενδόξου Δημητρίου.

 Ο Νέστορας, λοιπόν, βλέποντας ότι ο αυτοκράτωρ Διοκλητιανός χαιρόταν για τις νίκες κάποιου σωματώδους βαρβάρου, ονομαζόμενου Λυαίου, μίσησε την υπερηφάνεια του. Βλέποντας όμως και τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου, πήρε θάρρος. Πήγε λοιπόν στη φυλακή, όπου ήταν κλεισμένος ο Μεγαλομάρτυρας, και έπεσε στα πόδια του.

Δούλε του Θεού Δημήτριε, είπε, εγώ είμαι πρόθυμος να μονομαχήσω με το Λυαίο, γι’ αυτό προσευχήσου για μένα στο όνομα του Χριστού.

Ο Άγιος, αφού τον σφράγισε με το σημείο του τιμίου Σταυρού, του είπε ότι και το Λυαίο θα νικήσει και για το Χριστό θα μαρτυρήσει. Τότε, λοιπόν, ο Νέστορας μπήκε στο στάδιο χωρίς φόβο και ανεφώνησε: «Θεέ τού Δημητρίου, βοήθει μοί». Και αφού πολέμησε με το Λυαίο, του κατάφερε δυνατό χτύπημα με το μαχαίρι του στην καρδιά και τον θανάτωσε.

Εξοργισμένος τότε ο Διοκλητιανός, διέταξε και σκότωσαν με λόγχη το Νέστορα, αλλά και το Δημήτριο. Έτσι, μ’ αυτή του την ενέργεια ο Νέστορας δίδαξε ότι σε κάθε ανθρώπινη πρόκληση πρέπει να αναφωνούμε: «Κύριος εμοί βοηθός, καί ου φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι άνθρωπος;» (Ψαλμός νε’ 5). Ο Κύριος είναι βοηθός μου και δε θα φοβηθώ. Τι θα μου κάνει οποιοσδήποτε άνθρωπος;

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.
Αθλητής ευσεβείας ακαταγώνιστος, ως κοινωνός και συνήθης του Δημητρίου οφθείς, ηγωνίσω ανδρικώς Νέστωρ μακάριε, τη θεική γαρ αρωγή, τον Λυαίον καθελών, ως άμωμον ιερείον, σφαγιασθείς προσηνέχθης, τω Αθλοθέτη και Θεώ ημών.

Τα δάκρυα του Αποστόλου και το αίμα του Μάρτυρος είναι η δόξα, η σωτηρία και το καύχημα της Θεσσαλονίκης!

 

Ο Άγιος Παύλος πότισε τη Θεσσαλονίκη με τα δάκρυά του,Ο Δημήτριος την πότισε με το αίμα του.
Τα δάκρυα του Αποστόλου και το αίμα του Μάρτυρος είναι η δόξα, η σωτηρία και το καύχημα της Θεσσαλονίκης!
Ας υμνήσουμε κι εμείς τον στρατιώτη του Χριστού, τον Μυροβλύτη Άγιο και ανδρείο Μεγαλομάρτυρα, Δημήτριο τον Στρατηγό, Υπηρέτη του Δημιουργού και Θεού.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

...Πατρίδα του ἦταν ἡ Θεσσαλονίκη, ὁ ἔνδοξος τόπος μας χάρη σ᾿ αὐτὸν τὸν ἴδιο, περισσότερο φημισμένη ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες πόλεις, καὶ ὑπερέχει ἀπὸ ὅλες σὲ ὅλα, γιὰ ὅσα ἐγκωμιάζεται μιὰ πόλη, πολὺ περισσότερο ὅμως γιατὶ ἔχει πολιοῦχο τὸ μάρτυρα...

Γιατί δεν μιλάς;

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Είναι ανθρώπινο να ψυχρανθείς με αυτόν που συναναστρέφεσαι, να παρεξηγηθείτε και, ενδεχομένως, να συγκρουστείτε. Δεν είναι όλες οι μέρες οι ίδιες, ούτε ο μέσα μας κόσμος πάντα ειρηνικός και με αντοχές.

Η σιωπή, όμως, που πηγάζει από δειλία ή από τη νοοτροπία «να μην τα χαλάσουμε», όχι μόνο δεν λύνει τα προβλήματα, αλλά και δημιουργεί εσωτερική καταπίεση που έχει παρενέργειες. Το «οργίζεστε και μη αμαρτάνετε» (Εφεσ. 4,26) μας παροτρύνει στην έκφραση της συσσωρευμένης μεν οργής, αλλά που δεν φτάνει στην εξουθένωση του συνανθρώπου μας.

Αν η δύση του ήλιου παραπέμπει στο τέλος της ζωής μας, η συμβουλή του Αποστόλου Παύλου «Η δύση του ήλιου ας μη σας βρίσκει ακόμα οργισμένους» (Εφεσ.4,26), δείχνει σοφία που ξέρει να λύνει τις διαφορές έγκαιρα και δεν αφήνει εκκρεμότητες. Όταν η σημερινή μέρα τελειώσει «χωρίς κρατούμενα», χωρίς λογισμούς πικρίας και καρδιακής διάστασης, η αυριανή θα ανατείλει όντως νέα.

• Για να επικοινωνήσεις χρειάζεται να μιλήσεις.
• Για να μιλήσεις χρειάζεται να τολμήσεις.
• Για να τολμήσεις χρειάζεται να θέλεις.
• Για να θέλεις χρειάζεται να ξέρεις.
• Για να ξέρεις χρειάζεται να έχεις εμπειρία.

Όταν δοκιμάσει ο άνθρωπος τα αποτελέσματα της συνομιλίας, της επικοινωνίας δια του λόγου, δεν θα επιδιώκει το μέσον αυτό για να αναπαυτεί όταν οι σχέσεις θα έχουν διασαλευτεί;

Το να μη μιλάς και να σιωπάς συνεχώς, σημαίνει ότι υπάρχει βαθύτερος λόγος. Χρειάζεται να αναρωτηθείς «γιατί το κάνω;», «γιατί δεν θέλω να μιλήσω;». Δεν μπορεί να είναι μόνο ένας ο λόγος.

• Μπορεί να έχεις απογοητευτεί.
• Μπορεί να μην έχεις την ταπείνωση, ώστε να δεχτείς το δικό σου σφάλμα που θα φανεί μέσα από τη συζήτηση.
• Μπορεί να μην αντέχεις την αντιπαλότητα που, ενδεχομένως, να υπάρξει.
• Μπορεί να προτιμάς να μπαίνουν οι διαφορές «κάτω από το χαλί».

Τελικά, το: «Να εξομολογείστε τις αμαρτίες σας ο ένας στον άλλον και να προσεύχεστε ο ένας για τον άλλο για να θεραπευτείτε» (Ιακ. 5,16) που μας συμβουλεύει ο Αδελφόθεος Ιάκωβος, δείχνει τη σημασία που έχει ο λόγος. Η ομολογία των αστοχιών μας, που ως άνθρωποι κάνουμε εκούσια ή ακούσια, οδηγούν στην καθαρότητα των καρδιών, του εσωτερικού μας κόσμου και άρα στη θεραπεία του κρυμμένου αρρωστημένου εαυτού μας. Θεραπεία που σημαίνει χαρά, ειρήνη, ζωντάνια σε όλα τα επίπεδα ζωής.

Βάλε όρια, αλλά πρόσεξε την καρδιά σου!

 

π. Νικόλαος Λαγουμτζής

Υπάρχουν σχέσεις που μας πληγώνουν.

Άνθρωποι που επαναλαμβάνουν την ίδια συμπεριφορά, δημιουργούν εντάσεις, παρεμβαίνουν στη ζωή μας και κάποτε αναστατώνουν ακόμη και την οικογένεια ή το σπίτι μας.

Και τότε γεννιέται ένα δύσκολο ερώτημα: επειδή είμαι χριστιανός, πρέπει να τα ανέχομαι όλα;

Ο Χριστός μάς δίνει ένα πολύ καθαρό μέτρο: «όπως θέλετε να κάνουν και να συμπεριφέρωνται απέναντι σας οι άνθρωποι, έτσι και σεις να πράττετε και να συμπεριφέρεσθε προς αυτούς» (Λουκ. 6,31).

Και προχωρεί ακόμη περισσότερο:

«Αλλά σεις να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευργετήτε» (Λουκ. 6,35).

Αγάπη όμως δεν σημαίνει ότι επιτρέπω στον άλλον να με πληγώνει συνεχώς. Μπορώ να αγαπώ έναν άνθρωπο και συγχρόνως να βάλω ένα όριο στην σχέση μου μαζί του.

Να τον έχω στην προσευχή μου, αλλά να μην του επιτρέπω να καθορίζει τη ζωή μου.

Αν βρεθεί σε πραγματική ανάγκη και μπορώ να βοηθήσω, θα βοηθήσω. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον ξαναβάλω σε μια θέση στην ζωή μου, όπου γνωρίζω ότι θα προκαλέσει πάλι σοβαρά προβλήματα.

Η εμπιστοσύνη μπορεί να έχει τραυματιστεί και για σοβαρούς λόγους, η απόσταση να είναι αναγκαία.

Εκείνο που χρειάζεται προσοχή είναι αυτή η απόσταση να μη γεμίσει την καρδιά μας με μίσος.

Εδώ βρίσκεται ένας δύσκολος χριστιανικός αγώνας: να μπορώ να πω στον άνθρωπο που με πλήγωσε «δεν μπορώ να σου επιτρέψω να συνεχίσεις να μου κάνεις το ίδιο», χωρίς όμως να θέλω το κακό του.

Γιατί τελικά το ζητούμενο δεν είναι μόνο να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από μια δύσκολη σχέση. Είναι να μην αφήσουμε τη συμπεριφορά του άλλου να αποφασίσει τι άνθρωποι θα γίνουμε εμείς.

Μπορεί λοιπόν να χρειαστεί να κλείσουμε μια πόρτα. Ας προσέξουμε μόνο να μην κλείσουμε μαζί και την καρδιά μας στον Χριστό.

Τι είναι προσευχή;

 

 π. Αλέξανδρος Σμέμαν

 

Είναι η ανάμνηση του Θεού, αίσθηση της παρουσίας Του.

Είναι η χαρά που πηγάζει από αυτή την παρουσία.

Πάντοτε, παντού, σ’ όλα τα πράγματα.

O AΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΜΥΡΟΒΛΗΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

 

---

Γιορτάζουμε σήμερα 26 Οκτωβρίου, ημέρα μνήμης του Αγίου Δημητρίου, του Μυροβλήτου. Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280 – 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ. ή το 305 μ.Χ. ή (το πιο πιθανό) το 306 μ.Χ. Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου.

 Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303 μ.Χ., διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.

Στη φυλακή ήταν και ένας νεαρός χριστιανός ο Νέστορας (βλέπε 27 Οκτωβρίου), ο οποίος θα αντιμετώπιζε σε μονομαχία τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο. Ο νεαρός χριστιανός πριν τη μονομαχία επισκέφθηκε τον Δημήτριο και ζήτησε τη βοήθειά του. Ο Άγιος Δημήτριος του έδωσε την ευχή του και το αποτέλεσμα ήταν ο Νέστορας να νικήσει το Λυαίο και να προκαλέσει την οργή του αυτοκράτορα. Διατάχθηκε τότε να θανατωθούν και οι δύο, Νέστορας και Δημήτριος.

Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου.

Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη σύγχρονη αγιογραφία ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται αρκετές φορές ως καβαλάρης με κόκκινο άλογο (σε αντιδιαστολή του λευκού αλόγου του Αγίου Γεωργίου) να πατά τον άπιστο Λυαίο.

Σήμερα ο Άγιος Δημήτριος τιμάται ως πολιούχος Άγιος της Θεσσαλονίκης.

Ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου είναι και το εξής. Το 1823 μ.Χ. οι Τούρκοι που ήταν αμπαρωμένοι στην Ακρόπολη της Αθήνας ετοίμαζαν τα πυρομαχικά τους για να χτυπήσουν με τα κανόνια τους, τους Έλληνες που βρισκόντουσαν στον ναό του Αγίου Δημητρίου, μα ο Άγιος Δημήτριος έκανε το θαύμα του για να σωθούν οι Χριστιανοί και η πυρίτιδα έσκασε στα χέρια των Τούρκων καταστρέφοντας και τμήμα του μνημείου του Παρθενώνα. Για να θυμούνται αυτό το θαύμα, ο ναός λέγεται από τότε Άγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης, από την λουμπάρδα δηλαδή το κανόνι των Τούρκων που καταστράφηκε.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’.
Μέγαν εύρατο εv τοις κιvδυvοις, σε υπέρμαχοv, η οικουμένη, Αθλοφόρε τα έθνη τροπούμενον. Ως ούν Λυαίου καθείλες την έπαρσιν, εν τω σταδίω θαρρύvας τον Νέστορα, ούτως Άγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Άλλο αγάπη κι άλλο ανοχή

 

Μητροποίτη Λεμεσού Αθανασίου

Ἂν διαβάσουμε τοὺς λόγους τῶν Πατέρων θὰ δοῦμε ὅτι στὰ συγγράμματά τους ἔχουν μιὰ ἰσορροπία καὶ μιὰ γνώση τῶν πραγμάτων παρ’ ὅλο ποὺ αὐτοὶ ἦταν μοναχοί. Ὁ λόγος εἶναι ὅτι ζοῦσαν μέσα στὴν Ἐκκλησία. Δὲν εἶναι καμιὰ φιλοσοφία νὰ πεῖς στὸν ἄλλο πῶς νὰ ἐπικοινωνήσει. Αὐτὸ μαθαίνουμε στὸ μοναχισμό – ὁ ὁποῖος δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸ γάμο σὲ αὐτὰ τὰ πράγματα – μέσῳ τῆς ὑπακοῆς, τῆς ταπεινώσεως, τὸ νὰ ζητᾶς συγχώρηση ἀπὸ τὸν ἄλλο, νὰ καταλαβαίνεις ὅτι ἐσὺ φταῖς καὶ ὄχι ὁ ἄλλος ἔστω κι ἂν φαινομενικὰ ἐσὺ ἔχεις δίκαιο γιατί αὐτὸς εἶναι ὁ πνευματικὸς τρόπος ἀντιμετώπισης τῶν πραγμάτων.

Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀναλαμβάνει ὁ καθένας τις εὐθύνες του, λὲς ἐγὼ φταίω, μαθαίνω νὰ δουλεύω τὸν ἑαυτό μου, μαθαίνω τὴν ὑπέρβαση καὶ ἔτσι μπορῶ νὰ κοινωνῶ μὲ τὸν ἄλλο. Δὲν εἶναι εὔκολο πρᾶγμα νὰ μάθεις νὰ ἐπικοινωνεῖς μὲ τὸν ἄλλο, νὰ μάθεις νὰ τὸν ἀνέχεσαι καὶ νὰ τὸν ἀγαπᾶς. Γιατί ὁ Χριστὸς ὅταν ἦρθε δὲν μᾶς εἶπε νὰ ἀνέχεσαι τὸν ἐχθρό σου ἀλλὰ νὰ ἀγαπᾶς τὸν ἐχθρό σου πόσο μᾶλλον τὸ σύζυγό σου, τὸ γείτονά σου, τὸν ἀδελφό σου. Κι ὅμως αὐτὸ τὸ ἁπλὸ πρᾶγμα γιὰ τὸ ὁποῖο μιλοῦν ὅλοι, ἡ ἀγάπη, εἶναι τὸ μέγιστο ἄθλημα τοῦ ἀνθρώπου.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΜΟΥ

 

«ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ» (Γαλ. 2, 20)

«Κι ἡ τωρινὴ σωματική μου ζωὴ εἶναι ζωὴ βασισμένη στὴν πίστη μου στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἀγάπησε καὶ πέθανε ἑκούσια γιὰ χάρη μου». 

            Οι άνθρωποι ζούμε στηριγμένοι στις σχέσεις, στα προγράμματά μας, στα χρήματά μας, στον πολιτισμό μας, στον καιρό μας. Έχουμε μια πορεία ζωής, την οποία ακολουθούμε, βάζοντας στην άκρη, όσο το δυνατόν, τους φόβους και τις φοβίες μας. Φόβοι, που έχουν να κάνουν με τις περιστάσεις της ζωής, τον χρόνο που κυλά, τη μοναξιά που ζούμε ή μας περιμένει, τον θάνατο που είναι ο έσχατος εχθρός μας. Φοβίες, που έχουν να κάνουν με τους λογισμούς μας, με τα άγχη μας που μας κάνουν να μην μπορούμε να κοιμηθούμε ή να ησυχάσουμε, με κυριότερο άγχος ότι ακόμη κι αν η ζωή μας πάει καλά, όπως το θέλουμε, θα έρθει η ανατροπή και θα φανούμε ανήμποροι, διότι δεν έχουμε μάθει να χάνουμε ούτε και το θέλουμε.  Μοιάζουμε κάποτε με τους πολιτικούς, που προσπαθούν να υπολογίσουν σενάρια, για να αντιμετωπίσουν το κακό που φοβούνται ότι έρχεται, είτε από πράξεις ή παραλείψεις τους είτε από τις συγκυρίες που τους κάνουν να αισθάνονται ευάλωτοι.

            Στον τρόπο αυτό της ζωής έρχεται η Εκκλησία να μας μιλήσει για τη δύναμη της πίστης. Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Γαλάτες, τους δηλώνει ξεκάθαρα ότι η ζωή είναι σταυρός από την μία και από την άλλη η ζωή του τώρα βασίζεται στην πίστη για να έχει νόημα. Ο Παύλος μάς προτρέπει να μη βλέπουμε το τι θα γίνει, αλλά να ζούμε στο σήμερα νιώθοντας ότι υπάρχει ένα χέρι που μας καθοδηγεί, ένα χέρι που μας στηρίζει, μας αγκαλιάζει και δεν θα μας αφήσει, διότι αυτό το χέρι απλώθηκε επάνω στο σταυρό για να μας δείξει ότι θα έρθει η ανάσταση. Είναι η πίστη στον Χριστό, που μοιάζει να μην είναι λόγος, αλλά βίωμα. Όμως ξεκινά από τον λόγο, την εμπιστοσύνη σε όσους έδωσαν μαρτυρία περί αυτής της πίστης στους αιώνες, που δεν δίστασαν να αφήσουν τα πάντα για τον Χριστό, που δεν δίστασαν να μην λιποψυχήσουν τη στιγμή που έβλεπαν ότι η ζωή ερχόταν με ανατροπές. Οι άλλοι όχι μόνο δεν ανταποκρίνονταν στην οδό και τον τρόπο της αγάπης, αλλά απαιτούσαν και απαιτούν τα πάντα από τον άνθρωπο του Θεού, ακόμη και να εγκαταλείψει την πίστη του. Κι όμως, αυτός που πιστεύει, δεν νιώθει μόνος του, αλλά εμπιστεύεται και ελπίζει σ’ Αυτόν που τον αγαπά και μας αγαπά, ακόμη κι αν μοιάζει η παρουσία Του σιωπηλή και η προσμονή μακρόχρονη.

            Στους καιρούς μας ας αναδιφήσουμε στον εαυτό μας. Ας τον ρωτήσουμε αν νιώθουμε δυνατή την πίστη μας. Ας μην υποταγούμε στα σενάρια των λογισμών, στους φόβους και στις φοβίες μας, αλλά, αφού κάνουμε αυτό που μπορούμε, ας αφήσουμε τον αγαπήσαντα και αγαπώντα ημάς να δείξει τον δρόμο, ακόμη κι αν δεν μοιάζει ευχάριστος για τα κοσμικά μέτρα. Κανείς δεν θέλει κόπους και βάσανα. Όμως αυτός είναι ο νόμος της ζωής, ότι έρχονται στιγμές, άλλοτε προβλεπόμενες και άλλοτε απρόβλεπτες, στις οποίες θα σηκώσουμε τους σταυρούς μας. Αν αγαπάμε τον Χριστό, αν εμπιστευόμαστε, τότε «εν πίστει ζώμεν». Και Εκείνος, εν τη Εκκλησία Του, στην οποία ανήκουμε, δεν θα μας αφήσει. Θα φωτίσει τα μικρά ή μεγάλα σκοτάδια μας και θα μας σπρώξει όχι μόνο να βγούμε εμείς από αυτά, αλλά και να βοηθήσουμε και όσους θέλουν ένα χέρι, το δικό Του, δι’ ημών. Είτε προσευχή είτε λόγος είτε αισιοδοξία είτε ένα πιάτο φαγητό είτε συγχώρεση είτε όλα μαζί ας γίνουν τα σημαντικά της ζωής μας, καρποί της πίστης. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΚΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟΣ ΟΙ ΝΟΤΑΡΙΟΙ

   

---

Τη μνήμη των Αγίων Μαριανού και Μαρτυρίου των νοταρίων τιμά σήμερα, 25 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Οι Άγιοι αυτοί ήταν νοτάριοι και γραμματικοί του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Παύλου του ομολογητή (βλέπε 6 Νοεμβρίου), στα χρόνια του Αρειανού βασιλέως Κωνσταντίου (337 – 349 μ.Χ.). Άριστα σπουδαγμένοι και οι δύο, υπήρξαν συνήγοροι θαρραλέοι της ορθόδοξης αλήθειας.

Όταν ο Πατριάρχης Παύλος δεν δέχθηκε να συμφωνήσει με τους Αρειανούς, εξορίστηκε από το βασιλιά στην Αρμενία και πνίγηκε από τους εκεί Αρειανούς. Τότε οι δύο Άγιοι έμειναν πιστοί στον ποιμένα τους και σταθεροί στο ορθόδοξο δόγμα. Διότι πάντα στο μυαλό τους κυριαρχούσε ο λόγος του Κυρίου: «ἐὰν ὐμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μου ἔστε» (Ευαγγέλιο Ιωάννη, η’ 31). Αν, δηλαδή, εσείς, μείνετε στερεοί στη διδασκαλία μου, λέει ο Κύριος, τότε πράγματι είσθε και αληθινοί μαθητές μου.

Ο Μαρκιανός και ο Μαρτύριος το απέδειξαν περίτρανα αυτό, όταν συνελήφθησαν από τον αυτοκράτορα. Ομολόγησαν με θάρρος μπροστά του την αληθινή πίστη και ήλεγξαν αυτόν για τις παρανομίες του. Τότε, διατάχθηκε και τους σκότωσαν με μαχαίρι.

Απολυτίκιον
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Ζήλον ένθεον αναλαβόντες, ημαυρώσατε Αρείου πλάνην ομοούσιον Τριάδα κηρύττοντες, Μαρκιανέ και θέοφρων Μαρτύριε, ορθοδοξίας οι άσειστοι πρόβολοι, θείοι μάρτυρες, Χριστώ τω Θεώ πρεσβεύσατε δωρίσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Μόνιμα θύματα οι Χριστιανοί καθημερινα σε όλο τον κόσμο απο αυτη την διαβολική θρησκεία...

 

πηγή

Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Ιορδανία...
7 νεκροί και πολλοι τραυματίες...Νέοι μαρτυρες του Χριστου...
Μόνιμα θύματα οι Χριστιανοί καθημερινα σε όλο τον κόσμο απο αυτη την διαβολική θρησκεία...

Η ιστορία της Εκκλησίας μας είναι διαχρονικά συνδεδεμένη με τη μαρτυρία και το μαρτύριο. Από τους πρώτους αιώνες μέχρι και τις μέρες μας, σε διάφορα σημεία της γης, πιστοί καλούνται να βιώσουν τη δοκιμασία και να πληρώσουν βαρύ τίμημα για την αφοσίωσή τους στον Χριστό. Η πίστη μας, ωστόσο, δεν τρέφεται από το μίσος, αλλά από την ελπίδα της Αναστάσεως και τη δύναμη της αγάπης που νικά τον θάνατο.
Δεόμεθα στον Κύριο της ζωής και του ελέους:
* Να αναπαύσει τις ψυχές των κεκοιμημένων αδελφών μας εν χώρα ζώντων.
* Να χαρίσει ταχεία θεραπεία και ανάρρωση στους τραυματίες.
* Να δίνει ουράνια παρηγορία, δύναμη και ειρήνη στις οικογένειες και σε όλους τους Χριστιανούς της Ιορδανίας.
Είμαστε πνευματικά δίπλα τους, ενωμένοι στην προσευχή. Αιώνια η μνήμη των μαρτύρων αδελφών μας

πηγή

Οι επτά Νεομάρτυρες που δολοφονήθηκαν μέσα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Ιορδανία

 Είχαν προσέλθει στον οίκο του Θεού με καρδιές γεμάτες ευλάβεια και συντριβή. Πήγαν για να αποδώσουν την υστάτη τιμή σε έναν κεκοιμημένο αδελφό, να αναπέμψουν δεήσεις για την ανάπαυση της ψυχής του και να αντλήσουν παρηγοριά από τη χάρη των μυστηρίων. 

Το αίμα των αθώων χύθηκε πάνω στο μάρμαρο και τις εικόνες. Μέσα στον χώρο όπου υψώνονται οι προσευχές, εκεί όπου προσφέρεται η Αναιμάκτος Θυσία, οι πιστοί αυτοί έγιναν οι ίδιοι θυσία.
Δεν πρόλαβαν να αποχαιρετήσουν τους αγαπημένους τους, γιατί η ίδια η στιγμή της προσευχής τους έγινε η πόρτα για την Αιώνια Ζωή.Όμως, για την Εκκλησία, το αίμα των Μαρτύρων δεν είναι ήττα· είναι ο σπόρος της Πίστεως. 

Όπως ο Άγιος Γεώργιος, ο τροπαιοφόρος προστάτης του ναού, δεν λύγισε μπροστά στα βασανιστήρια, έτσι και αυτοί οι σύγχρονοι Νεομάρτυρες στάθηκαν όρθιοι μέχρι την τελευταία τους αναπνοή. Δεν πέθαναν απλώς—στεφανώθηκαν.
Αιώνια αυτών η μνήμη!

Κυριακή ΣΤ΄ Λουκά - Η θεραπεία του δαιμονισμένου στη χώρα των Γαδαρηνών

 

Σήμερα αγαπητοί μου αδελφοί, διαβάσαμε από το Ευαγγέλιο του Λουκά τη διήγηση για τη θεραπεία του δαιμονισμένου των Γαδαρηνών. Ο Ιησούς επισκέπτεται την περιοχή όπου κατοικούσαν οι Γαδαρηνοί, μία περιοχή δύσβατη και απόκρημνη, όπου ο πρώτος άνθρωπος που συναντά, ο αντιπρόσωπος αυτής της πόλης, η «βιτρίνα» της όπως θα λέγαμε σήμερα είναι ένας άνθρωπος που βασανίζεται τραγικά από τους δαίμονες. Η περιγραφή που κάνει ο Λουκάς είναι χαρακτηριστική και νομίζω ότι τόσο γλαφυρή περιγραφή για το που μπορεί να φτάσει ο δαίμονας τον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος αυτός έχει χάσει κάθε έννοια προσωπικής αξιοπρέπειας. Κυκλοφορεί γυμνός, μόνος ανάμεσα στα μνήματα, απομακρυσμένος από όλους τους οικείους του. Η μόνη κραυγή που ξέρει να πει μόλις διακρίνει τον διδάσκαλο είναι αυτό το τρομερό που σήμερα ακούμε το τόσο άδικο για την ανθρώπινη φύση. Ιησού υιέ του Υψίστου μη με βασανίσεις. Μη θελήσεις ουσιαστικά να αναμετρηθείς μαζί μου διότι ξέρω εκ των προτέρων ότι θα με νικήσεις. Ο Ιησούς όμως δε στέκεται σ’ αυτά τα λόγια, η αγάπη του και ο σεβασμός προς το δημιούργημα δε πρόκειται να ακυρωθούν μπροστά σ’ αυτή την επιφανειακή, την πρώτη άρνηση του δαιμονισμένου. Μ’ ένα λόγο Του τα δαιμόνια απομακρύνονται. Χάνονται μαζί με τα άνομα έργα των ανθρώπων, των κατοίκων της περιοχής που παρά τις διατάξεις του νόμου εκτρέφουν χοίρους. Ουσιαστικά οι δαίμονες βρίσκουν τη θέση που τους αναλογεί εκεί μαζί με τα αρρωστημένα έργα των ανθρώπων που φυσικά και αυτά διαλύονται και ακυρώνονται.

Αυτό που προβληματίζει ιδιαίτερα είναι η στάση των υπολοίπων ανθρώπων αυτής της πόλης. Μόλις μαθαίνουν για τη θεραπεία του δαιμονισμένου και το χαμό των χοίρων πηγαίνουν να συναντήσουν τον αίτιο αυτών των γεγονότων. Όταν πλησιάζουν βλέπουν τον αδελφό τους να έχει πια τα λογικά του να έχει ντυθεί και το κυριότερο τώρα πια να συζητά με τον Ιησού, να μπορεί πια να έρθει σε επαφή και επικοινωνία με ένα άλλο πρόσωπο. Η αντίδρασή τους είναι μάλλον αντιστρόφως ανάλογη με την ευλογία που δέχτηκε ο τόπος τους. Ζητούν από τον Ιησού, φοβισμένοι, να απομακρυνθεί από την περιοχή τους. Εκείνος ως μεγάλος παιδαγωγός φεύγει με το πλοίο που τον είχε φέρει. Όμως αφήνει πίσω του για τους Γαδαρηνούς μάρτυρα σπουδαίο της θεότητάς του και της δυνάμεώς του το θεραπευμένο, ο οποίος παίρνει την εντολή να κηρύττει το θαύμα του Ιησού.

Οι  κάτοικοι της πόλεως των Γαδάρων δεν αφήνουν τη θεραπεία αυτή να λειτουργήσει για το δικό τους καλό. Εκείνοι νοιάζονται μόνο για το δικό τους βόλεμα. Ίσως να αισθάνονται και άσχημα που ο τρελός του χωριού θεραπεύτηκε και δε θα έχουν με κάποιον να γελούν ή να ασχολούνται. Από την άλλη η καταστροφή των έργων τους, τους γέμισε με τύψεις. Γνώριζαν ότι δεν έπρεπε να εκτρέφουν χοίρους, γιατί έπρεπε κάποιος με τον τρόπο του να τους το υπενθυμίσει; Οι ενοχές τους δεν τους αφήνουν να ζήσουν τη χαρά του αδελφού τους. Ο ευεργέτης θεωρείται εχθρός και παρόλο που Του αναγνωρίζουν τη δύναμη να τους βγάλει από την αμαρτία τους, του ζητούν να τους αφήσει εκεί. Ο Ιησούς το κάνει. Όμως τους αφήνει μάρτυρα αδιάψευστο της δύναμής του τον θεραπευμένο, ο οποίος καλείται να μιλήσει στους συμπατριώτες του για τον Ιησού, αποδεικνύοντας πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει σε κάθε τόπο έστω και ένας που μπορεί να κηρύξει το ευαγγέλιο.

Αδελφοί μου. Κάθε εποχή καλείται να αντιμετωπίσει το δαίμονα. Κάθε εποχή έχει τους ανθρώπους εκείνους που προτιμούν να περιφέρονται σε τόπους έρημους απογυμνωμένοι από κάθε πνευματικό πλούτο απομακρυσμένοι από τους υπολοίπους, αποκοιμισμένοι σε ένα ιδιότυπο λήθαργο. Πάντοτε όμως ο Ιησούς θα διασχίζει τον κόσμο και θα προσπαθεί να ξυπνήσει τις συνειδήσεις όσο βαθιά κι αν κοιμούνται. Η έγερση από τον ύπνο και η αποκατάσταση στην ομορφιά θα είναι πάντοτε επώδυνη, τόσο επώδυνη όσο είναι και τα χτυπήματα του γλύπτη στη πέτρα. Μπορεί κάποιοι κατά την έγερση αυτή να αθυμήσουμε. Να αισθανθούμε ίσως πιο γλυκό τον ύπνο. Να πούμε και εμείς Ιησού μη με βασανίσεις.  Όμως η αλλαγή και η χαρά που μπορεί ο Ιησούς να μας δώσει, αξίζουν αυτό το λίγο κόπο της αρχής, αυτό το πρώτο τέντωμα. Αυτό το ξύπνημα θα δώσει τη δυνατότητα εμείς να γίνουμε πιο κινητικοί πιο δημιουργικοί, τα έργα που μολύνουν τον κόσμο μας να πάψουν να υφίστανται, Αμήν.  

Μονή Σινά: Συνοδικές «ευλογίες» στον Συμεών για συμφωνία

Δημήτρης Αλεξόπουλος | ΤΑ ΝΕΑ

---

Τι συζητήθηκε στη χθεσινή έκτακτη ΔΙΣ υπό τον Ιερώνυμο - Η στήριξη στον Αρχιεπίσκοπο Σινά και τα επόμενα βήματα

Δισέλιδη επιστολή υποστήριξης προς τον καθηγούμενο της Μονής Αγίας Αικατερίνης Σινά, Αρχιεπίσκοπο Σινά, Συμεών, έστειλε χθες, έπειτα από ομόφωνη απόφασή της, η εκτάκτως συγκληθείσα Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Υστερα από πολύωρη τηλεφωνική ενημέρωση που είχε η 12μελής Σύνοδος υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, από τον ίδιο τον Συμεών, αλλά εν συνεχεία και, διά ζώσης, από τον γενικό γραμματέα Θρησκευμάτων Γιώργο Καλαντζή, αποφασίστηκε η έκφραση γραπτής στήριξης «της – διά της συγκεκριμένης συμφωνίας – διευθετήσεως του ζητήματος».

Η «ευλογία» της Εκκλησίας της Ελλάδος έρχεται στην πιο κρίσιμη στιγμή για το μέλλον της μονής και της αδελφότητας και λειτουργεί ως ανάχωμα στον «επιδιωκόμενο αποπροσανατολισμό από το “επίδικο” του σιναϊτικού» που δεν είναι άλλο από την επιβίωση της μονής στο «διαρκώς μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής».

Χαρακτηριστικό του κλίματος που επικράτησε στη χθεσινή ΔΙΣ είναι ότι όσο προχωρούσε η ώρα και εμβάθυνε η ενημέρωση επί σημείων της εξωδικαστικής συμφωνίας για το θεσμικό και νομικό πλαίσιο λειτουργίας της μονής, όπως αυτό θα προταθεί προς την αιγυπτιακή κυβέρνηση, τόσο αυξανόταν η ομόθυμη και ομόφωνη στήριξη προς τον Συμεών.

Μείζον, όπως ειπώθηκε, είναι «η θεσμική παρουσία της μονής» και «η άμεση στήριξή της σήμερα και αύριο».

Ο Συμεών φέρεται να αναφέρθηκε στην έλλειψη διαπραγματευτικής ισχύος, η οποία έχει προκύψει μέσα από τις αποφάσεις των αιγυπτιακών δικαστηρίων (στη λογική των μη αναστρέψιμων τετελεσμένων), και παρουσιάστηκαν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της εξωδικαστικής συμφωνίας έναντι μιας τελικής απόφασης του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της Αιγύπτου.

Να σημειωθεί ότι όταν διεκόπη η τηλεφωνική επικοινωνία με τον Συμεών, η ΔΙΣ «διέκοψε» τυπικά τη συνεδρία και στον ίδιο χώρο, αλλά «εκτός συνεδρίας» – όπως προβλέπει το Τυπικό σε περίπτωση προσκλήσεως κοσμικού προσώπου –, προσήλθε ο γενικός γραμματέας Θρησκευμάτων και ενημέρωσε επί μακρόν.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, οι επόμενες κινήσεις επαφίενται στον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο Συμεών, ο οποίος, με τη δημόσια πλέον στήριξη της Εκκλησίας της Ελλάδος «στις αποσκευές του» και αφού ενημερώσει τη σιναϊτική αδελφότητα, αναμένεται να καλέσει άμεσα τις αιγυπτιακές Αρχές, αναζητώντας από κοινού συγκεκριμένη ημερομηνία υπογραφής της συμφωνίας.

Στο σημείο αυτό, «μετά τον δρόμο που άνοιξε η Εκκλησία της Ελλάδος», και το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών με τη σειρά του θα συνδράμει στην αναζήτηση κοινής αποδεκτής συμφωνίας για να ξεκινήσει πλέον «το τελικό 100στάρι πριν από τον τερματισμό».

Η έκτακτη σύγκληση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος υπήρξε πολύωρη, διεξοδική και καταδεικνύει την ύψιστη προτεραιότητα που αποδίδει στο θέμα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, με προσωπική υποστήριξη στον Αρχιεπίσκοπο Σινά Συμεών, προκειμένου να μπορέσει να αποδυθεί με ανανεωμένο κύρος στον διπλωματικό αγώνα για τη διάσωση του καθεστώτος της μονής.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η ΔΙΣ κινήθηκε σε τρεις άξονες: 1) Διατυπώθηκαν και αναγνωρίστηκαν τα λάθη του παρελθόντος, καθώς θεωρείται ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος την προηγούμενη δεκαετία, στη διάρκεια της οποίας θα μπορούσαν να είχαν τακτοποιηθεί πολλές από τις σημερινές εκκρεμότητες. 2) Αναγνωρίστηκε ως διαπραγματευτική «αδυναμία» ο μη αναγνωρισμένος με Προεδρικό Διάταγμα σημερινός Αρχιεπίσκοπος. 3) Υπογραμμίστηκε η ανάγκη ανάληψης της πρωτοβουλίας από πλευράς του σημερινού Αρχιεπισκόπου Σινά με άμεσο, δυναμικό και πρακτικό τρόπο. 4) Εκτιμήθηκε ότι μπροστά στο σημερινό αδιέξοδο, «στο “και πέντε” των καταληκτικών ημερομηνιών», μόνη διέξοδο αποτελεί η «διευθέτηση του ζητήματος μέσω της προτεινόμενης συμφωνίας», την οποία αποδέχεται και η ελληνική κυβέρνηση.

Πέραν του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου που κατηύθυνε τη χθεσινή συνεδρίαση της ΔΙΣ, επιπλέον καίρια ερωτήματα τέθηκαν μετ’ επιτάσεως και από πλευράς ορισμένων ιεραρχών. Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, τα ερωτήματα επικεντρώθηκαν στο τυπικό της λειτουργίας της Μονής Σινά, προκειμένου από τις απαντήσεις να εξαχθούν και τα απαραίτητα συμπεράσματα για το είδος και τον βαθμό «κυριότητας» επί της μονής.

Δηλαδή το είδος της αυτοδιοίκησης που θα παραχωρηθεί με βάση την εξωδικαστική συμφωνία.

Χαρακτηριστικά τέθηκε το ερώτημα ποιος θα ορίζει την επισκεψιμότητα στη μονή: Η αδελφότητα, το αιγυπτιακό υπουργείο Πολιτισμού ή κάποια άλλη Αρχή;

Αρκετές ερωτήσεις αφορούσαν και το καθεστώς διασφάλισης των αδειών διαμονής των μελών της αδελφότητας, ενώ δεν έλειψαν και διευκρινιστικές ερωτήσεις σχετικά με τα οικονομικά της μονής, το μοναχολόγιο και τέλος την κατάσταση των θρησκευτικών κειμηλίων που φυλάσσονται στη Μονή Σινά.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 25/10/2026-ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑ Η' 26-39

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ελθόντι τῷ ᾿Ιησοῦ εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν, ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ᾿ ἐν τοῖς μνήμασιν. Ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς. Παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. Πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους. Ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς λέγων· τί σοί ἐστιν ὄνομα; Ὁ δὲ εἶπε· λεγεών· ὅτι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν· Καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν. Ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένων ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς. Ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη. Ἰδόντες δὲ οἱ βόσκοντες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς. Ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονός, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν. Ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς. Καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο· αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν. Ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνήρ, ἀφ᾿ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. Καὶ ἀπῆλθε καθ᾿ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς.

Νεοελληνική Απόδοση

Εκείνο τον καιρό, ο Ιησούς ήλθε στην περιοχή των Γαδαρηνών. Εκεί τον συνάντησε κάποιος άντρας από την πόλη, που είχε μέσα του δαιμόνια από πολύν καιρό. Ρούχο δεν ντυνόταν ούτε έμενε σε σπίτι, αλλά ζούσε στα μνήματα. Όταν είδε τον Ιησού, έβγαλε μια κραυγή, έπεσε στα πόδια του και του είπε με δυνατή φωνή: «Τι δουλειά έχεις εσύ μ’ εμένα Ιησού, Υιέ του υψίστου Θεού; Σε παρακαλώ μη με βασανίσεις». Αυτά τα είπε, γιατί ο Ιησούς είχε διατάξει το δαιμονικό πνεύμα να βγει από τον άνθρωπο. Από πολλά χρόνια τον είχε στην εξουσία του, και για να τον συγκρατήσουν τον έδεναν με αλυσίδες και του έβαζαν στα πόδια σιδερένια δεσμά. Εκείνος όμως έσπαζε τα δεσμά, και το δαιμόνιο τον οδηγούσε στις ερημιές. Ο Ιησούς τον ρώτησε: «Ποιο είναι το όνομά σου;» Εκείνος απάντησε: «Λεγεών»· γιατί είχαν μπει μέσα του πολλά δαιμόνια. Τα δαιμόνια, λοιπόν, τον παρακαλούσαν να μην τα διατάξει να πάνε στην άβυσσο. Εκεί κοντά ήταν ένα κοπάδι από πολλούς χοίρους που έβοσκαν στο βουνό, και τα δαιμόνια παρακαλούσαν τον Ιησού να τους επιτρέψει να μπουν στους χοίρους, και τους το επέτρεψε. Βγήκαν, λοιπόν, από τον άνθρωπο και μπήκαν στους χοίρους. Τότε το κοπάδι όρμησε προς τον γκρεμό και πνίγηκε στη λίμνη. Μόλις οι βοσκοί είδαν τι έγινε, έφυγαν και το είπαν στην πόλη και στην ύπαιθρο. Βγήκαν οι άνθρωποι να δουν τι έγινε και ήρθαν κοντά στον Ιησού. Βρήκαν τον άνθρωπο από τον οποίο βγήκαν τα δαιμόνια να κάθεται δίπλα στον Ιησού, να φοράει ρούχα και να φέρεται λογικά, και φοβήθηκαν. Όσοι είχαν δει τι είχε γίνει, τους είπαν για το πώς ο δαιμονισμένος σώθηκε. Τότε όλο το πλήθος από την περιοχή των Γαδάρων παρακαλούσαν τον Ιησού να φύγει από κοντά τους, γιατί τους είχε πιάσει μεγάλος φόβος. Εκείνος μπήκε στο πλοιάριο για να γυρίσει πίσω. Ο άνθρωπος από τον οποίο είχαν βγει τα δαιμόνια τον παρακαλούσε να τον πάρει μαζί του. Ο Ιησούς όμως του είπε να φύγει, με τα παρακάτω λόγια: «Γύρισε στο σπίτι σου και διηγήσου όσα έκανε σ’ εσένα ο Θεός». Εκείνος έφυγε διαλαλώντας σ’ όλη την πόλη όσα έκανε σ’ αυτόν ο Ιησούς.

O ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 25/10/2026-ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Β΄16-20

 

 Πρωτότυπο Κείμενο

Αδελφοί, εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο. Εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. Ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

Μετάφραση  

Αδελφοί, ξέρουμε πώς ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά σωθεῖ μέ τήν τήρηση τῶν διατάξεων τοῦ νόμου. Αὐτό θά γίνει μόνο μέ τήν πίστη στόν Ἰησοῦ Χριστό. Γι΄ αὐτό κι ἐμεῖς πιστέψαμε στόν Ἰησοῦ Χριστό, γιά νά δικαιωθοῦμε μέ τήν πίστη στό Χριστό κι ὄχι μέ τήν τήρηση τοῦ νόμου· γιατί μέ τά ἔργα τοῦ νόμου δέ θά σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. Ἄν ὅμως, ζητώντας νά σωθοῦμε ἀπό τό Χριστό, βρεθήκαμε νά εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοί ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πῶς ὁ Χριστός ὁδηγεῖ στήν ἁμαρτία; Ὄχι βέβαια! Γιατί, ἄν ὅ,τι γκρέμισα τό ξαναχτίζω, εἶναι σάν νά ὁμολογῶ πώς ἔκανα λάθος ὅταν τό γκρέμιζα. Κι ἀληθινά, μέ κριτήριο τό νόμο, ἔχω πεθάνει γιά τή θρησκεία τοῦ νόμου, γιά νά βρῶ τή ζωή κοντά στό Θεό. Ἔχω πεθάνει στό σταυρό μαζί μέ τό Χριστό. Καί δέ ζῶ πιά ἐγώ, ἀλλά ζεῖ στό πρόσωπό μου ὁ Χριστός. Κι ἡ τωρινή σωματική μου ζωή εἶναι ζωή βασισμένη στήν πίστη μου στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, πού μέ ἀγάπησε καί πέθανε ἐκούσια γιά χάρη μου.

Έχει ο Θεός.

Πρωτ. Γεώργιος Σχοινάς, Θεολόγος

Όλο αυτό τον καιρό ακούμε διαρκώς για αλλαγές προς το χειρότερο σε όλους τους τομείς. 

Τα ήθη ολοένα και εκφυλίζονται, η κοινωνία μας αποσταθεροποιείται, τα οικονομικά τόσο του κράτους όσο και τα οικογενειακά μας μαραζώνουν, οι ηγέτες παντού σχεδόν ανύπαρκτοι, τα πρότυπα μένουν πλέον στα συναξάρια, τα ψυχολογικά μας, ολόιδια με τα οικονομικά (γιατί άλλωστε εξαρτήσαμε τα πάντα από το πόσα έχουμε). Έτσι λοιπόν η κατάσταση γύρω μας και μέσα μας διαγράφεται ολοένα και ζοφερότερη.

Από την άλλη μεριά η δική μας στάση ή αντίσταση απέναντι σε όλα αυτά παντελώς ανορθόδοξη. Εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι Έλληνες στην πλειοψηφία μας χάνουμε το χαμόγελό μας, ξεχνάμε το «έχει ο Θεός» και αντί να πεισμώσουμε και να εργαστούμε συντόνως για να διαλύσουμε τα σκοτάδια που απλώνονται παντού, καθόμαστε μοιραίοι και άβουλοι συνάμα και γίναμε θεατές της ζωής μας , λες και ξαφνικά γίναμε όλοι κομμάτια ενός πεπρωμένου που δεν μπορούμε να αποφύγουμε.

Μα θα έλεγε κανείς «τι μπορούμε να κάνουμε».

Μπορούμε πρώτα να ζητήσουμε συγγνώμη από το Θεό για τα λάθη μας τα προσωπικά και συλλογικά που μας έφτασαν ως εδώ.

Μπορούμε να κλάψουμε για την αδιαφορία που μας διακατέχει για όλα τα ουσιώδη αυτής της ζωής.

Μπορούμε να πάψουμε να πουλάμε τα πρωτόκια αντί πινακίου φακής. Δηλαδή μπορούμε να αγκαλιάσουμε τις αρχές της Πίστεώς μας και της πλούσιας Παραδόσεώς μας και να βασιστούμε σε αυτές για το αύριο απορρίπτοντας όλα αυτά τα σεσηπότα δόγματα που μας φέρνει η λεγόμενη Νέα Εποχή, που είναι τόσο Παλιά όσο και η τραγική πτώση του ανθρώπου και του Εωσφόρου.

Μπορούμε να εργαστούμε εντονότερα μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι , παντού όπου υπάρχει περιθώριο συμμετοχής μας , χωρίς να αυτοεξοριζόμαστε από την πραγματικότητα μέσα στην ψεύτικη ησυχία μας.

Μπορούμε να φωνάξουμε για όσους αδικούνται και να τους συντρέξουμε σε κάθε ανάγκη τους.

Μπορούμε να πιέσουμε τον εαυτό μας να μετανοεί καθημερινά και αντί να χαλαρώνει από το πρωί μέχρι το βράδυ, παντού να προσεύχεται, παντού να γρηγορεί, παντού και πάντοτε να αγαπά και να δημιουργεί, χωρίς να γκρινιάζει και να μεμψιμοιρεί.

Μπορούμε να χαιρόμαστε με τις μικρές χαρές αυτής της ζωής εφ’ όσον είναι ευάρεστες στο Θεό μας και να τον δοξάζουμε για αυτές.

Μπορούμε να δοξάζουμε παντού και πάντοτε τον Τριαδικό μας Θεό για τα λυπηρά αυτής της ζωής γιατί μας είναι τόσο απαραίτητα όσο και τα ευχάριστα. Δίχως αυτά αμελούμε και σταδιακά απομακρυνόμαστε από το Θεό και τον σκοπό της υπάρξεώς μας.

Μπορούμε να ελπίζουμε και να λέμε πάντα «έχει ο Θεός», γιατί αφού μας ανέχεται και μας αντέχει τότε σίγουρα κάτι καλό έχει και για εμάς. Αν μας είχε για την απώλεια θα μας εγκατέλειπε τελειωτικά. Βλέπουμε όμως ότι ακόμη κι όταν επιτρέπει πειρασμούς και δοκιμασίες παρ’ όλα αυτά δεν μας αφήνει να χαθούμε.

Μπορούμε να θυμόμαστε ότι ο Δημιουργός μας μας αγαπά αδιάπτωτα και ζητά κι εμείς να αγαπάμε αλλήλους με την ίδια σταθερότητα.

Μπορούμε να μην ζητάμε ευθύνες από κανένα και να κάνουμε κάτι για τις δικές μας ευθύνες.

Μπορούμε να κάνουμε κάτι καλό για τον εαυτό μας, για τους γύρω μας και για το Θεό Πατέρα μας καθημερινά , αν όχι κάθε λεπτό της ημέρας.
Μία καλή σκέψη , ένας καλός λόγος , μια καλή πράξη και μια προσευχή και όλος ο κόσμος αλλάζει.

Μετανόησε εσύ και θα αλλάξουν όλα γύρω σου.

Αγάπησε εσύ και πολλοί θα σε αγαπήσουν, κάνε εσύ την αρχή.

Χτίσε εσύ κάτι όμορφο και μην κοιτάς αυτούς που γκρεμίζουν.

Αγίασε εσύ και πάσχισε να ζήσουν όλοι την Αγιότητα του Χριστού.

Ζήσε τώρα τον Παράδεισο και μην ασχολείσαι με την Κόλαση.

Χαίρε την Χαρά του Κυρίου σου και μοίρασέ τη σε όλο τον κόσμο.
Τελικά μπορούμε… Τελικά μπορείς τα πάντα με τη δύναμη του Χριστού.
Μην στέκεσαι… Νήφε εν πάσι…
Αγωνίσου τον Αγώνα τον Καλό….
Και .. ΄Εχει ο Θεός!!!

O ΑΓΙΟΣ ΑΡΕΘΑΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Αρέθα τιμά σήμερα, 24 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας.

 Ήταν ένας από τους προύχοντες της πόλεως Νεγράς στην Αιθιοπία επί εποχής Ιουστίνου (518 – 527 μ.Χ.), Ελεσβάαν του Χριστιανού βασιλιά της Αιθιοπίας και Δουναάν του Εβραίου βασιλιά της Ομηρίτιδος. Όταν ο βασιλιάς της Αιθιοπίας Ελεσβάαν καθυπέταξε τον Εβραίο βασιλιά Δουναάν, εγκατέστησε φρουρά στην πόλη. Τότε ο Εβραίος βασιλιάς επαναστάτησε, φόνευσε τους φύλακες και εκστράτευσε εναντίον της Νεγράς, την οποία και κατέλαβε σφάζοντας πολλούς Χριστιανούς. Μεταξύ αυτών και τον Αρέθα, ο οποίος, παρά τα γεράματα του, στήριζε τους Χριστιανούς και τους προέτρεπε στο μαρτύριο.

Απολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.
Ευσεβεία εμπρέπων τη αθλήσει δεδόξασαι, την των Χριστοκτόνων κακίαν καθελών τη ενστάσει σου, διό και προσενήνοχας Χριστώ, Μαρτύρων αρραγή συνασπισμών, ώσπερ θείος παιδοτρίβης και οδηγός, Αρέθα παμμακάριστε. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου, πάσιν Ιάματα.

Πάμε στον πνευματικό με ένα ψαλίδι.

 

π. Σπυρίδων Σκουτής

Λέμε την αλήθεια στον πνευματικό μας;
Κι από την άλλη είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε την αλήθεια που θα μας πει;
Πώς στεκόμαστε υπαρξιακά στη ζωή στην όντως αλήθεια που είναι ο Χριστός ;
Σοβαρά ερωτήματα . . .
Συνήθως οι άνθρωποι κάνουν υπακοή και λένε: «Να είναι ευλογημένο» μέχρι να τους θίξεις το «εγώ» και να τους πεις ότι φταίνε. Τότε από πατέρας γίνεσαι εχθρός και κακός πατριός.

Δυστυχώς από τα  δέκα  που πάμε να πούμε στον πνευματικό μας τα πέντε είναι παράπονα προς τον Θεό, τα δύο κουτσομπολιά, τα δύο είναι κατηγορίες προς τρίτους. Ίσως κάποιες φορές αναφέρουμε ότι κάπου φταίμε και θέλουμε να αλλάξουμε.

Κι εκεί που ο πνευματικός αρχίζει να μας δίνει συμβουλές, εμείς βγάζουμε το ψαλίδι:

– Κάνε λίγο νηστεία παιδάκι μου, όχι μόνο στο φαγητό αλλά και σε άλλα πράγματα:

– Α! Δεν μπορώ πάτερ! Αρχικά δεν μπορώ να ζήσω χωρίς κρέας και χωρίς καθημερινό καπουτσίνο. Δεν έχετε κάτι άλλο να μου βάλετε;

– Βάλε λίγο προσευχή στη ζωή σου ιδιαίτερα πρωί και βράδυ. Ένα διάλογο με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους

– Εντάξει πάτερ, αλλά μη μου βάλετε πολλά. Εγώ κάνω τον Σταυρό μου το πρωί στα γρήγορα και το βράδυ λέω ένα Πάτερ υμών. Δεν πιάνουν αυτά;

-Να εκκλησιάζεσαι παιδάκι μου ιδιαίτερα τις Κυριακές από το πρωί και να προετοιμάζεσαι να κοινωνάς.

-Α! Βρε πάτερ μου! Μια Κυριακή έχουμε! Δύσκολα σηκώνομαι το πρωί ιδιαίτερα αν βγω το βράδυ. Αλλά εντάξει θα πηγαίνω στις 09:30, αυτό μπορώ να το κάνω.

Εν τω μεταξύ αν μιλήσεις για συνεχή Θεία Κοινωνία θα λάβεις για απάντηση τη φοβερή φράση: «Καλά σούπα θα το κάνουμε πάτερ μου;»

Παντού ψαλίδι. Κομμάτια τον άρραφο χιτώνα του Χριστού. Μια σχέση θρησκευτική, ψεύτικη, υποκριτική.

Οι περισσότερες εξομολογήσεις είναι ο ανωτέρω διάλογος και φυσικά όλο αυτό δεν είναι εξομολόγηση. Είναι ένας θρησκευτικός διάλογος που με μισή καρδιά και με ιδιοτέλεια θέλουμε να σχετιστούμε με τον Θεό με δικούς μας όρους. Αυτό όμως δεν είναι σχέση. Ο άνθρωπος με τέτοια αντιμετώπιση της πνευματικής ζωής δεν οδηγείται πουθενά.

Σε μια ανθρώπινη σχέση θα κινήσουμε γη και ουρανό ώστε να συναντήσουμε ο ένας τον άλλο. Για ένα ταξίδι θα κάνουμε προετοιμασία από το βράδυ για την πρωινή πτήση. Για τον Χριστό; Το λιγότερο και αυτό με βαριά καρδιά.

Θα Τον θυμηθούμε μόνο όταν θα μας χτυπήσει την πόρτα η αρρώστια και εκεί θα Τον επικαλεστούμε όχι για να μας κάνει καλά και να μετανοήσουμε, αλλά για να συνεχίσουμε τη ζωή μας και να είμαστε οι ίδιοι. Δηλαδή μια ζωή χωρίς Εκείνον, ή με Εκείνον μόνο όταν Τον έχουμε ανάγκη.

Πώς πάμε τελικά στην εξομολόγηση;

Με ένα κουτί…

Με την καρδιά μας κομμάτια…

«Ήρθα πάτερ, διέλυσα την καρδιά μου. Φταίω, παίρνω την ευθύνη. Ήρθα να Σου ονοματίσω ένα-ένα τα διαλυμένα, ματωμένα κομμάτια. Ήρθα για να φτιάξουμε την καρδιά μου και πάλι με τη βοήθειά Σου και τη χάρη του Κυρίου. Δεν θέλω ούτε να φτιάξω, ούτε να τακτοποιήσω τη ζωή μου. Θέλω να έχω σχέση με τον Χριστό. Να μην Τον έχω στη ζωή μου. Να γίνει η ζωή μου. Είμαι αδύναμος, είμαι αμαρτωλός, αλλά θα προσπαθήσω να ανοιχτώ σε αυτή την αγάπη. Δεν ήρθα να βάλω εγωισμό, αλλά φιλότιμο, αγάπη και ταπείνωση. Ήρθα να προσπαθήσω να ανοίξω λίγο-λίγο το θέλημά μου στο θέλημα του Κυρίου κι έχει ο Θεός.»

Κάπως έτσι ξεκινάει μια αληθινή εξομολόγηση και πού τελικά καταλήγει;

Στη θεραπεία.

Στον Αγιασμό.

Στην αγκαλιά του Χριστού.

Η δύναμη του Θεού όλα τα μεταβάλλει και τα ρυθμίζει προς το συμφέρον της ψυχής μας...

 

-Πώς κατορθώνετε να έχετε τέτοια υπομονή και καρτερία στα διάφορα;

- Η χάρη του Θεού βοηθάει. Πάντα πιστεύω παιδί μου στη δύναμη του Θεού που όλα τα μεταβάλλει και τα ρυθμίζει προς το συμφέρον της ψυχής μας.
Όταν θα δείτε τα δάκρυα, τότε είναι επίσκεψη του Θεού στην προσευχή.
Όταν κοινωνείς όχι μόνο παίρνεις δύναμη, αλλά φωτίζεσαι, βλέπεις ορίζοντες ευρείς, αισθάνεσαι χαρά… Διαφορετική νοιώθει ο καθένας, ανάλογα με τη διάθεση και τη φλόγα της ψυχής του, άλλος αισθάνεται χαρά και ξεκούραση, άλλος πνεύμα αφομοιώσεως και άλλος μία ανέκφραστη αγάπη προς τους πάντες. Ένοιωθα πολλές φορές κουρασμένος αλλά μετά τη Θεία Κοινωνία αισθανόμουν τον εαυτό μου σαν να μην είχα τίποτα.

Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΑΔΕΛΦΟΘΕΟΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Ιακώβου, του Αδελφοθέου, του Αποστόλου και πρώτου Επισκόπου Ιεροσολύμων τιμά σήμερα, 23 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Η παράδοση αναφέρει ότι ήταν ένας από τους γιους του Ιωσήφ από άλλη γυναίκα, γι’ αυτό ονομαζόταν αδελφός του Κυρίου. Η συγγενική του, όμως, σχέση με τον Κύριο δεν είναι ομόφωνα καθορισμένη.

Αλλά το γεγονός είναι ότι ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος έγινε πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων και είναι αυτός που έγραψε την πρώτη Θεία Λειτουργία της χριστιανικής Εκκλησίας.

Ο Ιάκωβος, λοιπόν, ποίμανε την Εκκλησία των Ιεροσολύμων με δικαιοσύνη, με γενναία στοργή και στερεότητα στην πίστη. Αυτό όμως, εξήγειρε τη μοχθηρία και την κακουργία των Ιουδαίων. Αφού τον έπιασαν, τον έριξαν πάνω από το πτερύγιο του Ναού, και ενώ ακόμα ήταν ζωντανός, τον αποτελείωσαν με άγριο κτύπημα ροπάλου στο κεφάλι.

Έργο του Ιακώβου είναι και η Καθολική Επιστολή του στην Καινή Διαθήκη, στην οποία να τι μας συμβουλεύει, σχετικά με το πως πρέπει να χειριζόμαστε το λόγο του Θεού: «Γίνεσθε ποιηταί λόγου καί μή μόνον ακροαταί, παραλογιζόμενοι εαυτούς» (Επιστολή Ιακώβου, α’ 22). Δηλαδή να γίνεσθε εκτελεστές και τηρητές του λόγου του Θεού και όχι μόνο ακροατές. Και να μη ξεγελάτε τον εαυτό σας, με την ιδέα ότι είναι αρκετό και μόνον να ακούει κανείς το λόγο.

Τέλος, η μνήμη του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, φέρεται και την Κυριακή μετά την Γέννηση του Χριστού, μαζί με τη μνήμη του Δαβίδ του Προφήτου και Ιωσήφ του μνήστορος, συνοδευόμενη με το ακόλουθο δίστοιχο: «Σύ τέκτονος παίς, αλλ᾿ αδελφός Κυρίου, τού πάντα τεκτήναντος, εν λόγω, μάκαρ». Τελείται δε αύτω η Σύναξις εν τω σεπτώ αυτού Ναώ το όντι ένδοθεν της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Χαλκοπρατείοις.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’.
Ως του Κυρίου Μαθητής, ανεδέξω δίκαιε το Ευαγγέλιον ως Μάρτυς έχεις το απαράτρεπτον την παρρησίαν ως Αδελφόθεος το πρεσβεύειν ως Ιεράρχης. Ικέτευε Χριστόν τον Θεόν, σωθήναι τας ψυχάς ημών.