π. Νικόλαος Λαγουμτζής
Υπάρχουν σχέσεις που μας πληγώνουν.
Άνθρωποι που επαναλαμβάνουν την ίδια συμπεριφορά, δημιουργούν εντάσεις, παρεμβαίνουν στη ζωή μας και κάποτε αναστατώνουν ακόμη και την οικογένεια ή το σπίτι μας.
Και τότε γεννιέται ένα δύσκολο ερώτημα: επειδή είμαι χριστιανός, πρέπει να τα ανέχομαι όλα;
Ο Χριστός μάς δίνει ένα πολύ καθαρό μέτρο: «όπως θέλετε να κάνουν και να συμπεριφέρωνται απέναντι σας οι άνθρωποι, έτσι και σεις να πράττετε και να συμπεριφέρεσθε προς αυτούς» (Λουκ. 6,31).
Και προχωρεί ακόμη περισσότερο:
«Αλλά σεις να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευργετήτε» (Λουκ. 6,35).
Αγάπη όμως δεν σημαίνει ότι επιτρέπω στον άλλον να με πληγώνει συνεχώς. Μπορώ να αγαπώ έναν άνθρωπο και συγχρόνως να βάλω ένα όριο στην σχέση μου μαζί του.
Να τον έχω στην προσευχή μου, αλλά να μην του επιτρέπω να καθορίζει τη ζωή μου.
Αν βρεθεί σε πραγματική ανάγκη και μπορώ να βοηθήσω, θα βοηθήσω. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον ξαναβάλω σε μια θέση στην ζωή μου, όπου γνωρίζω ότι θα προκαλέσει πάλι σοβαρά προβλήματα.
Η εμπιστοσύνη μπορεί να έχει τραυματιστεί και για σοβαρούς λόγους, η απόσταση να είναι αναγκαία.
Εκείνο που χρειάζεται προσοχή είναι αυτή η απόσταση να μη γεμίσει την καρδιά μας με μίσος.
Εδώ βρίσκεται ένας δύσκολος χριστιανικός αγώνας: να μπορώ να πω στον άνθρωπο που με πλήγωσε «δεν μπορώ να σου επιτρέψω να συνεχίσεις να μου κάνεις το ίδιο», χωρίς όμως να θέλω το κακό του.
Γιατί τελικά το ζητούμενο δεν είναι μόνο να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από μια δύσκολη σχέση. Είναι να μην αφήσουμε τη συμπεριφορά του άλλου να αποφασίσει τι άνθρωποι θα γίνουμε εμείς.
Μπορεί λοιπόν να χρειαστεί να κλείσουμε μια πόρτα. Ας προσέξουμε μόνο να μην κλείσουμε μαζί και την καρδιά μας στον Χριστό.
