Ο Μέγας Κανών, που
συνέθεσε ο άγιος Ανδρέας ο Ιεροσολυμίτης, αρχιεπίσκοπος Κρήτης κι ένας
απ᾿ τους πιο εξέχοντες εκπροσώπους της εκκλησιαστικής ποιήσεώς μας,
είναι ένας από τους πιο υπέροχους και περισσότερο γνωστούς ύμνους στο
εκκλησιαστικό πλήρωμα. Ψάλλεται τμηματικά τις τέσσερις πρώτες ημέρες της
Καθαρής Εβδομάδας και ολόκληρος την Πέμπτη της ε´ εβδομάδας της Μεγάλης
Τεσσαρακοστής. Αποτελεί ένα εγερτήριο σάλπισμα που αποβλέπει στο να
φέρει τον άνθρωπο σε συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του και να τον
οδηγήσει μέσα από τη συντριβή και τη μετάνοια κοντά στον Θεό.
Ο
Μέγας Κανών είναι ύμνος βαθιάς συντριβής και συγκλονιστικής μετανοίας. Ο
άνθρωπος, που αισθάνεται το βάρος της αμαρτίας· που γεύεται την πικρία
της μακριά από τον Θεό ζωής· που κατανοεί τις τραγικές διαστάσεις της
αλλοτριώσεως της ανθρώπινης φύσεως στην πτώση και την αποστασία της από
τον Θεό, συντρίβεται. Κατανύσσεται. Αναστενάζει βαθιά και ξεσπά σε θρήνο
γοερό. Έναν θρήνο όμως που σώζει, διότι ανοίγει τον δρόμο της
μετανοίας. Τον δρόμο που επαναφέρει την ανθρώπινη ύπαρξη κοντά στον Θεό,
την πηγή της αληθινής ζωής και το πλήρωμα της άρρητης χαράς και
ευφροσύνης.
Η δομή του
Το
πιο αξιόλογο και περισσότερο γνωστό απ᾿ όλα τα έργα του αγίου Ανδρέα
είναι ασφαλώς ο Μέγας Κανών. Ξεχωρίζει ανάμεσα στους πολλούς Κανόνες του
για την πρωτοτυπία του και την έκτασή του. Η έκτασή του αυτή είναι
᾿κείνη που του έδωσε και την ονομασία Μέγας. Ο Μέγας Κανών είναι ένα από
τα ευγενέστερα προιόντα βαθιάς θρησκευτικής πείρας. Η αξία του από
πλευράς θρησκευτικής και αισθητικής είναι μεγάλη και κατέχει εκλεκτή
θέση στην όλη εκκλησιαστική ποίηση και τη λατρεία της Εκκλησίας.
Αποτελείται
από εννιά Ωδές, από τις οποίες η β´ και η γ´ έχουν από δύο Ειρμούς και η
Ϛ´ διαιρείται σε δύο τμήματα. Το δεύτερο τμήμα της δεν έχει δικό του
Ειρμό. Ίσως παλαιότερα να είχε και στον τελικό καταρτισμό του Τριωδίου
να εξέπεσε. Μπροστά από κάθε τροπάριό του έχει τεθεί στίχος απ᾿ τους
Μακαρισμούς. Σχετικά με τον αριθμό και την τάξη των τροπαρίων πρέπει να
πούμε ότι υπάρχει μια ποικιλία στα χειρόγραφα κι έτσι δεν μπορούμε να
ξέρουμε απόλυτα ποια είναι γνήσια και ποια παρέμβλητα. Τα τροπάρια που
αναφέρονται στην οσία Μαρία την Αιγυπτία και τον ίδιο τον Άγιο είναι
φανερό ότι δεν προέρχονται από τη γραφίδα του αγίου Ανδρέα, αλλ᾿ ότι
είναι μεταγενέστερα. (Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγουν όλοι οι ερευνητές,
γι᾿ αυτό κι εμείς τα παραλείψαμε στην παρούσα εργασία). Σύμφωνα με το
Τριώδιο που βρίσκεται στη λειτουργική χρήση της Εκκλησίας, στο οποίο κι
εμείς στηριχτήκαμε (έκδοση Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της
Ελλάδος, Αθήναι 1960), ο αριθμός των τροπαρίων έχει ως εξής· α´ 25, β´
41, γ´ 28, δ´ 29, ε´ 23, Ϛ´ 33, ζ´ 22, η´ 22, και θ´ 27. Συνολικά δηλαδή
ο Μέγας Κανών αποτελείται από 11 Ειρμούς και 250 τροπάρια. Κατά μια
εκδοχή ο άγιος Ανδρέας έγραψε τόσα τροπάρια, όσοι είναι και οι στίχοι
των εννιά βιβλικών ωδών.
Τα περιστατικά της συγγραφής
Τα
περιστατικά κάτω απ᾿ τα οποία ο άγιος Ανδρέας συνέθεσε τον Κανόνα δεν
μας είναι γνωστά. Δεν έχουμε συγκεκριμένες μαρτυρίες, που να αναφέρονται
στον χρόνο, τον τόπο και τα πλαίσια της συνθέσεώς του. Προς την
κατεύθυνση αυτή μια κάποια βοήθεια μας δίνουν μερικά προσωπικά στοιχεία
και ενδείξεις του ίδιου του Κανόνος. Ο ποιητής μερικές φορές αναφέρεται
στην ηλικία του· «Ερριμμένον με, Σωτήρ, / προ των πυλών σου / καν εν τω
γήρει… / αλλά προ του τέλους / …» (α´ 13)· «Εκ νεότητος, Σωτήρ, / τας
εντολάς σου επαρωσάμην, / όλον εμπαθώς, / αμελών, ραθυμών / παρήλθον τον
βίον…» (α´ 20)· «Ο χρόνος ο της ζωής μου / ολίγος…» (δ´ 23. Βλέπε και
δ´ 2, η´ 6 κ.α.). Από τις παραπάνω ενδείξεις πρέπει να συμπεράνουμε ότι ο
ποιητής συνέθεσε τον Κανόνα σε ηλικία προχωρημένη.
Το
τελευταίο τροπάριο του Μεγάλου Κανόνος μας δίνει τη δυνατότητα για ένα
ακριβέστερο καθορισμό του τόπου συγγραφής· «Την πόλιν σου φύλαττε, /
Θεογεννήτορ άχραντε· / εν σοι γαρ αύτη / πιστώς βασιλεύουσα, / εν σοι
και κρατύνεται / και διά σου νικώσα…». Φαίνεται δηλαδή ότι ο άγιος
Ανδρέας συνέγραψε τον Κανόνα στην Κωνσταντινούπολη είτε πριν εκλεγεί
αρχιεπίσκοπος Κρήτης είτε μετά, σε κάποιο ταξίδι του και μάλιστα κοντά
χρονικά σε κάποια επιτυχή απόκρουση βαρβαρικής επιδρομής («εν σοι
κρατύνεται», «διά σου νικώσα», «τροπούται πάντα πειρασμόν», «σκυλεύει
πολεμίους»). Ίσως των Αράβων το 717.
Το θέμα του
Το
Συναξάριο της Πέμπτης της ε´ εβδομάδας των Νηστειών (της ημέρας δηλαδή
που ψάλλεται ο Μέγας Κανών) ως εξής αναφέρεται στο θέμα, το περιεχόμενο
και τους σκοπούς του ποιήματος· «πάσαν γαρ Παλαιάς και Νέας Διαθήκης
ιστορίαν ερανισάμενος και αθροίσας, το παρόν ηρμόσατο μέλος, από Αδάμ
δηλαδή μέχρι και αυτής της Χριστού Αναλήψεως και του των Αποστόλων
κηρύγματος. Προτρέπεται γούν διά τούτου πάσαν ψυχήν, όσα μεν αγαθά της
ιστορίας ζηλούν και μιμείσθαι προς δύναμιν, όσα δε των φαύλων
αποφεύγειν, και αεί προς Θεόν ανατρέχειν διά μετανοίας, διά δακρύων και
εξομολογήσεως, και της άλλης δηλονότι ευαρεστήσεως». Θέμα δηλαδή του
Μεγάλου Κανόνος είναι η παρουσίαση της τραγικής καταστάσεως του ανθρώπου
της πτώσεως και της αμαρτίας και η θερμή παρακίνησή του να μετανοήσει
και να επιστρέψει κοντά στον ζώντα και αληθινό Θεό.
Η
διαπραγμάτευση του θέματος είναι πρωτότυπη, έντονα δραματική και
πλαισιώνεται από τη χρήση ενός πλήθους παραδειγμάτων αποβλέπει στην
παρακίνηση της ψυχής να μιμηθεί τις καλές πράξεις των ευσεβών και ν᾿
αποφύγει τις κακές των ασεβών. Τα περισσότερα από τα βιβλικά
παραδείγματα είναι παρμένα από την Παλαιά Διαθήκη. Αυτό κυρίως γίνεται
στις πρώτες οκτώ Ωδές (όπου, βέβαια, αναφέρονται σποραδικά πρόσωπα και
γεγονότα και της Καινής Διαθήκης). Μας το υπογραμμίζει και ο ίδιος ο
ποιητής στο τροπάριο θ´ 2· «Μωσέως παρήγαγον, /ψυχή, την κοσμογένεσιν /
και εξ εκείνου / πάσαν ενδιάθετον / γραφήν ιστορούσάν σοι / δικαίους και
αδίκους, / ων τους δευτέρους, ω ψυχή, / εμιμήσω, ου τους πρώτους, / εις
Θεόν εξαμαρτήσασα».
Τα
βιβλικά πρόσωπα, που χρησιμοποιούνται από τον ποιητή, κρίνονται ανάλογα
με τη συμπεριφορά τους προς τον Θεό και τον νόμο Του και τη διαγωγή τους
μες στην Ισραηλιτική κοινωνία. Έτσι προβάλλεται ιδιαίτερα η παιδαγωγική
τους αξία. Τόσο των θετικών παραδειγμάτων, που θα πρέπει να μιμηθεί ο
πιστός, όσο και των αρνητικών, που οφείλει ν᾿ αποφύγει.
Ο
ιερός Ανδρέας αντλεί τις υποθέσεις του από διάφορα βιβλία της Παλαιάς
Διαθήκης. Οι περισσότερες είναι παρμένες από τη Μωσαική Πεντάτευχο, δεν
λείπουν όμως και από άλλα βιβλία, όπως του Ιησού του Ναυή, των Κριτών,
των Βασιλειών, των Ψαλμών, του Ιώβ, του Ιωνά, του Ιερεμία και του
Δανιήλ.
Η θ´ ωδή είναι η μόνη
που προέρχεται από την Καινή Διαθήκη (Λουκ. 1,46-55), γι᾿ αυτό και ο
άγιος Ανδρέας τα παραδείγματα των τροπαρίων της τα δανείστηκε
αποκλειστικά απ᾿ αυτήν. Το δηλώνει άλλωστε ο ίδιος στο τέταρτο τροπάριό
της, με το οποίο και αρχίζει τη χρήση Καινοδιαθηκικών παραδειγμάτων·
«Της Νέας παράγω σοι / Γραφής τα υποδείγματα / ενάγοντά σε, / ψυχή, προς
κατάνυξιν· / δικαίους ούν ζήλωσον, / αμαρτωλούς εκτρέπου…». Τα
παραδείγματα αυτά αναφέρονται κυρίως στον Χριστό και τα θαύματά Του και
είναι όλα παρμένα αποκλειστικά από τα ιερά Ευαγγέλια.
[page_end]
Η χρήση του
Ο
Μέγας Κανών από την αρχή, φαίνεται, προορίστηκε για τη λατρεία. Αυτό
συμπεραίνουμε απ᾿ το ποιητικό είδος του, τη σύνδεσή του με τις Βιβλικές
ωδές, που ήταν στη λειτουργική χρήση της πρώτης Εκκλησίας, και την όλη
διάρθωσή του με τις ικεσίες, τις λατρευτικές επικλήσεις και τα άλλα
λειτουργικά του στοιχεία. Που και πότε ακριβώς πρωτομπήκε στη
λειτουργική χρήση δεν μας είναι γνωστό. Ίσως σε Εκκλησίες της Κρήτης,
όταν ακόμη ζούσε και επισκόπευε ο Άγιος.
Σήμερα,
στη λειτουργική πράξη που επικράτησε, ο Μέγας Κανών, όπως είναι γνωστό,
ψάλλεται στον Όρθρο της Πέμπτης της ε´ εβδομάδας των Νηστειών, γι᾿ αυτό
και η ημέρα επικράτησε να λέγεται «Πέμπτη του Μεγάλου Κανόνος». Στα
μοναστήρια συνεχίζεται η παλαιά τάξη να ψάλλεται στον Όρθρο, ενώ στους
ενοριακούς ναούς των πόλεων το απόγευμα της Τετάρτης μαζί με το Μικρό
Απόδειπνο.
Μαζί
με την Ακολουθία του Μεγάλου Κανόνος διαβάζεται ο βίος της αγίας Μαρίας
της Αιγυπτίας και ψάλλεται και Κανόνας αφιερωμένος στην Οσία με
ακροστιχίδα· «Συ η οσία Μαρία βοήθει». Η μνήμη της οσίας Μαρίας
εορτάζεται την 1η Απριλίου και την Ε´ Κυριακή των Νηστειών. Ο
συσχετισμός του βίου της με τον Μεγάλο Κανόνα και η προσθήκη αργότερα
και ιδιαίτερου Κανόνα, που συντάχθηκε κάτω απ᾿ την επίδραση του πρώτου,
έγινε προφανώς διότι η μεγάλη Οσία αποτελεί ένα ζωηρό υπόδειγμα
ειλικρινούς μετανοίας, το οποίο άριστα συνδυάζεται με το πνεύμα και τους
σκοπούς του Μεγάλου Κανόνος. Η σχετική τυπική διάταξη του Τριωδίου μας
λέγει τα εξής· «Τη Τετάρτη εσπέρας, περί ώραν δ´ της νυκτός σημαίνει.
Και συναχθέντες εν τη Εκκλησία, ευλογήσαντος του ιερέως, μετά τον
Εξάψαλμον, το Αλληλούια και τα Τριαδικά… και αναγινώσκομεν τον βίον της
οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας εις δόσεις δύο. Είτα μετά τον Ν´ Ψαλμόν,
αρχόμεθα ευθύς ψάλλειν τον Κανόνα αργώς και εν κατανύξει, ποιούντες εις
καθέν τροπάριον μετανοίας γ´ και λέγοντες· Ελέησόν με, ο Θεός, ελέησόν
με».
Η σημασία του Μεγάλου
Κανόνος μες στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας πιστοποιείται κι από δύο
άλλα δεδομένα που έχουμε· πρώτον ότι ορίστηκε να γίνεται το πρωΐ της
Πέμπτης η θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων, δείγμα σεβασμού της
λειτουργικής συνειδήσεως της Εκκλησίας προς την ημέρα που ψάλλουμε τον
Μεγάλο Κανόνα, και δεύτερον ότι διαιρέθηκε σε τέσσερα μέρη και τμηματικά
ψάλλεται μαζί με την Ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου και τις πρώτες
τέσσερις ημέρες της α´ εβδομάδας των Νηστειών.
Ο
Μέγας Κανών ψάλλεται σε ήχο πλάγιο του β´. Είναι ήχος γλυκός,
κατανυκτικός και εκφραστικός ιδιαίτερα του πένθους και της συντριβής της
ψυχής, γι᾿ αυτό και χρησιμοποιείται πολύ στην υμνογραφία της Μεγάλης
Εβδομάδας. Ο γοργός μάλιστα ειρμολογικός ρυθμός του, στον οποίο
ψάλλονται τα τροπάρια του Μεγάλου Κανόνος, πέρα από την κατάνυξη και τη
συντριβή που μεταδίδει, εκφράζει και την ιερή ανησυχία της υπάρξεως να
επιτύχει την εν Χριστώ απολύτρωσή της.
Τα ποιητικά στοιχεία του
Ο
Μέγας Κανών είναι δημιούργημα εμπνευσμένου ποιητή με πλούσιο λυρισμό
και άφθονα ποιητικά στοιχεία. Οι ζωηρές περιγραφές, οι χτυπητές εικόνες,
το πλήθος των παραδειγμάτων, οι πετυχημένοι συμβολισμοί και η ζωντανή
και συνάμα απλή γλώσσα σε συνδυασμό και με την κατανυκτική ψαλμωδία
προσδίδουν μια ξεχωριστή ομορφιά και χάρη στο ποίημα και αιχμαλωτίζουν
το ενδιαφέρον του ακροατή η και του αναγνώστη.
Πιο συγκεκριμένα για τα ποιητικά στοιχεία του παρατηρούμε·
Ο
άγιος Ανδρέας τηρεί προσεκτικά την ισοσυλλαβία και την ομοτονία μεταξύ
ειρμών και τροπαρίων. Σπάνια πολύ διασπάται από δυσκολία του ποιητή να
εύρει την κατάλληλη λέξη η από σφάλματα των αντιγραφέων. Συχνά
συναντούμε την ομοιοκαταληξία, συχνότερα την παρήχηση και όχι σπάνια την
επωδό. Η χρήση ερωτήσεων και η εισαγωγή διαλόγων, στην οποία καταφεύγει
συχνά ο ποιητής, προσδίδει στον Κανόνα έντονη δραματικότητα.
Το
ύφος του Κανόνος είναι ιδιαίτερα ζωηρό και εξωραισμένο. Τη ζωηρότητα
δημιουργεί η χρήση του κλιμακωτού και ασύνδετου σχήματος και οι δυνατές
αντιθέσεις σε λέξεις και έννοιες. Τη χάρη και την ομορφιά εξασφαλίζουν
οι ποιητικές εικόνες, οι παρομοιώσεις, τα εντυπωσιακά επίθετα που
αφθονούν και οι ωραίες σπάνιες λέξεις που χρησιμοποιεί.
Βιβλικά
πρόσωπα σκιαγραφούνται με δύναμη και χάρη και ιστορικά γεγονότα
περιγράφονται με θαυμαστή παραστατικότητα και εξαιρετική πυκνότητα. Δεν
λείπουν βέβαια και οι επαναλήψεις, που σε πολλές περιπτώσεις είναι
μονότονες και κουραστικές, όπως και μια κάποια στερεοτυπία στη δόμηση
του τροπαρίου, σύμφωνα με την οποία το πρώτο μέρος περιέχει το
παράδειγμα από την Αγία Γραφή και το δεύτερο τις ηθικές προεκτάσεις για
μίμηση η αποφυγή. Όμως παρά τις ατέλειές του αυτές ο Μέγας Κανών είναι
ένα ιδιαίτερα κατανυκτικό λειτουργικό ποίημα, καρπός βαθιάς πνευματικής
εμπειρίας και δημιούργημα σπάνιας ποιητικής τέχνης.
Ο
άγιος Ανδρέας ομιλεί σε πρώτο πρόσωπο. Περιγράφει με τα μελανότερα
χρώματα την ψυχική του κατάσταση. Αποδίδει στον εαυτό του ειδεχθή
εγκλήματα και βαρύτατα αμαρτήματα. Διερμηνεύει άραγε την προσωπική του
κατάσταση και τον τρόπο που έζησε η για λόγους διδακτικούς περιγράφει
την κατάσταση γενικά του ανθρώπου της αμαρτίας; Ασφαλώς θα πρέπει να
δεχτούμε το δεύτερο. Ο άγιος Ανδρέας αφιερώθηκε στον Θεό απ᾿ τα νεανικά
του χρόνια. Ολόκληρη η ζωή του αναλώθηκε στη διακονία της Εκκλησίας.
Επομένως αποκλείεται να έζησε μια κάποια περίοδο της ζωής του σε
αποστασία από το θέλημα του Θεού και υποταγμένος στην αμαρτία. Απλώς με
την ελευθερία που έχει ως ποιητής και την ταπείνωση που τον διακρίνει
μας παρουσιάζει τον άνθρωπο τον υποδουλωμένο στην αμαρτία σ᾿ όλο το
βάθος και την έκταση της διαφθοράς του και ακόμη την εναγώνια προσπάθειά
του να επιστρέψει μέσα απ᾿ το επίπονο μονοπάτι της μετανοίας κοντά στον
Θεό. Και το κάνει χρησιμοποιώντας στον λόγο του πρώτο πρόσωπο και
μιλώντας σαν να πρόκειται για τον ίδιο τον εαυτό του.
