ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ:ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑ Γ'

  π. Ραφαήλ Χ. Μισιαούλης,Iεροδιάκονος Ιεράς Μητροπόλεως Ταμασού και Ορεινής, θεολόγος

Εισερχόμενος ο Κύριος στην πόληΝαΐν. συνάντησε ένα φρικτό θέαμα, μια πένθιμη πομπή από ανθρώπους συνόδευαν στον τάφο ένα παλληκάρι. Τραγική μορφή η μητέρα του αδικοχαμένου νέου διεκτραγωδούσε τον πόνο της για την κοίμηση του παιδιού της. Κανείς δεν μπορούσε να παρηγορήσει τη μάνα αυτή.

«Iδών αυτήν ο Κύριος εσπλαγχνίσθη επ᾿ αυτή και είπεν αυτή· μη κλαίε»». Βλέποντάς την ο Κύριος, την σπλαχνίσθηκε και της είπε να μην κλαίει. Τα λόγια του Ιησού έκρυβαν μια ελπίδα, μια αισιοδοξία, αγγίζοντας την καρδιά της απαρηγόρητης μητέρας.

Πλησιάζει ο Κύριος τον κεκοιμημένο νέο και του είπε «νεανίσκε, σοι λέγω, ἐγέρθητι». Σήκω νεαρέ. Και ω του θαύματος! Ο μέχρι την ώρα εκείνη νεκρός «ανεκάθισεν και ήρξατο λαλείν». Τα πικρά δάκρυα του πόνου έγιναν δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης στον Ιησού. Το θαύμα προξένησε φόβο στον παρευρισκόμενο λαό, ο οποίος δοξολογούσε το Θεό για τον «προφήτη» που τους έστειλε.

Η σκέψη που ταλαιπωρούσε την χαροκαμένη μητέρα, για την οποία μας μιλά σήμερα το Ευαγγέλιο, ήταν ότι το παιδί της χάθηκε. Αυτή η σκέψη ταλαιπωρεί και κατατρώγει τον κάθε πενθούντα. Όμως, κανείς κεκοιμημένος δεν χάνεται. Ζει στην θριαμβεύουσα Εκκλησία. Το σώμα ναι μεν πεθαίνει, η ψυχή όμως παραμένει αιώνια και αθάνατη. Αλλά και το σώμα θα το ξαναπάρουμε την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, τέλειο και άφθρατο, όπως ήταν το αναστηθέν σώμα του Κυρίου. Η Ανάστασίς μας είναι άρθρο της πίστεώς μας «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών» διαλαλούμε στο Σύμβολο της πίστεώς μας..

Το ότι οι κεκοιμημένοι δεν χάνονται, αλλά ακούνε και ζούν μας το διαβεβαιώνει ο ίδιος ο Χριστός όταν πρόσταξε το παιδί και άκουσε. Οι άνθρωποι του Θεού και μετά θάνατον θαυματουργούν, διότι ζουν. Ζουν πλησίον του Θεού «ψυχαί δικαίων εν χειρί Θεού». Ζουν και απολαμβάνουν τους καρπούς των αρετών. Ο Ιερός Χρυσόστομος θέτει ένα εντυπωσιακό ερώτημα. Εάν ερχόταν ο Βασιλεύς και σου ζητούσε το κορίτσι σου να το κάνει βασίλισσα ή το παιδί σου διάδοχο, δεν θα το έδινες; Ο Βασιλεύς Χριστός σου του ζήτησε. Γιατί σε διακατέχει θλίψη. Και θα πει κανείς ότι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Ασφαλώς και μπορούν. Έχουμε την μάνα μας την Εκκλησία, η οποία αποτελεί τηλεφωνικό θάλαμο μέσω των λειτουργιών και των μνημοσύνων.

Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας ο άνθρωπος δεν εκμηδενίζεται με τον θάνατο, όπως νομίζουν οι υλιστές. Αυ­τὸ που συμβαίνει με τον θάνατο είναι ο χωρισμὸς της ψυχής απὸ το σώμα. Και το μεν σώμα νεκρώνεται και διαλύεται μέσα στον τάφο, η ψυχὴ όμως ζει και περιμένει την ανάσταση των νεκρών, την ημέρα δηλαδὴ της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου. Τότε το σώμα θα αναστηθεί μεταμορφωμένο και ανακαινισμένο για να ενωθεί πάλι με την αθάνατη ψυχὴ και να ζήσει ο άνθρωπος αιωνίως. Όσοι έφυγαν μετανοημένοι θα αναστηθούν για να απολαύσουν αιωνία και μακαρία ζωή. Εκείνοι όμως που έζησαν θεληματικά στην κακία και την αμαρτία και έφυγαν αμετανόητοι, θα αναστηθούν για να δικασθούν και να­ κατακριθούν.

Αγαπητοί αδελφοί, το μυστήριο του θανάτου είναι η κατάλυση της ζωής, ο οποίος εισήλθε στον κόσμο μετά την πτώση των πρωτοπλάστων. Είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας και της διακοπής των σχέσεων του ανθρώπου με τον Δημιουργό, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Για εκείνο που πιστεύει και ελπίζει στην αιωνιότητα, στην ατελεύτητη ζωή, ο θάνατος γίνεται ευχάριστη μετάβαση. Η Εκκλησία διακηρύττει ότι ο άνθρωπος που είναι συνδεδεμένος με τον Θεάνθρωπο Ιησού, ο θάνατος δεν αποτελεί φόβο, αλλά είναι λιοντάρι χωρίς δύναμη και εχθρός χωρίς όπλο. Ο Κύριος με τον δικό του θάνατο νίκησε τον Άδη.

Σε κάθε νέο και ευρύτερα σε κάθε άνθρωπο ο Χριστός διαμηνύει το «Εγέρθητι». Από πού να εγερθούμε; Από τις κακές μας συνήθειες, να ελευθερωθούμε από τη δουλεία των παθών, να αντισταθούμε στο ρεύμα της διαφθοράς και να διατηρήσουμε το πρόσωπό μας καθαρό και το φρόνημά μας αδούλωτο από τα φοβερά πάθη που μας διακατέχουν. Χρειάζεται αγώνα, χρειάζεται θάρρος και τόλμη. Τα εφόδια τα έχουμε και δεν είναι άλλα από τα ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, τα οποία παρέχουν ζωή, φως, χαρά και ελπίδα στους ανθρώπους. Ο Χριστός απλώνει το θαυματουργικό του χέρι για να μας μεταδώσει την αιώνιο χαρά και ζωή. Ας απλώσουμε κι εμείς το δικό μας χέρι, ώστε να απολαύσουμε την αιώνιο ζωή και ανάσταση.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 06/10/24-ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑ Ζ' 11-16

 

Πρωτ. Φιλίππου Φιλίππου

Πρωτότυπο Κείμενο

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπορεύετο ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν· καὶ συνεπορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ, καὶ ὄχλος πολύς. Ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ· καὶ αὕτη ἦν χήρα· καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. Καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος, ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτῇ, καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε. Καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε· Νεανίσκε, σοί λέγω, ἐγέρθητι. Καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ. Ἔλαβε δὲ φόβος ἅπαντας, καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες· Ὅτι Προφήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν· καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.

Νεοελληνική Απόδοση

Εκεινό τον καιρό, πήγε ο Ιησούς σε μια πόλη που λεγόταν Ναΐν. Μαζί του ήταν αρκετοί μαθητές του και πολύ πλήθος. Την ώρα που πλησίαζαν στην πύλη της πόλης, έβγαζαν έναν νεκρό, τον μονάκριβο γιο μιας μάνας, που μάλιστα ηταν χήρα. Κόσμος πολύς απο την πόλη τη συνόδευε. Όταν είδε τη χήρα ο Κύριος, τη σπλαχνίστηκε και της είπε: «Μην κλαίς». Έπειτα προχώρησε, ακούμπησε τη σορό, και αφού στο μεταξύ αυτοί που βαστούσαν το φέρετρο σταμάτησαν, είπε: «Νεαρέ, σε διατάζω να σηκωθείς». Ο νεκρός ανακάθισε κι άρχισε να μιλάει. Ο Ιησούς τότε τον παρέδωσε στη μητέρα του. Όλους τους κυρίευψε δέος και δόξαζαν τον Θεό: «Μεγάλος προφήτης», έλεγαν, «εμφανίστηκε ανάμεσα μας!» και: «Ο Θεός ήρθε να σώσει τον λαό του!».

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 06/010/24-ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Δ' 6-15

 

Πρωτότυπο Κείμενο

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἀπολλύμενοι, πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ. Ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. Ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. Ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. Τὰ γὰρ πάντα δι᾿ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Νεοελληνική Απόδοση

Αδελφοί, ο Θεός που είπε μέσα από το σκοτάδι να λάμψει φως, αυτός έλαμψε μέσα στις καρδιές μας και μας φώτισε να γνωρίσουμε τη δόξα του στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Αλλά εμείς που έχουμε αυτόν το θησαυρό είμαστε σαν τα πήλινα δοχεία· έτσι γίνεται φανερό πως η υπερβολική αξία του θησαυρού αυτού προέρχεται από το Θεό κι όχι από μας. Αν και μας πιέζουν από παντού, δε μας καταβάλλουν. Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, αλλά δεν απελπιζόμαστε. Μας καταδιώκουν, ο Θεός όμως δε μας εγκαταλείπει. Μας ρίχνουν κάτω, μα δε χάνουμε τον αγώνα. Συνεχώς υποφέρουμε σωματικά μετέχοντας έτσι στο θάνατο του Κυρίου Ιησού, για να φανερωθεί στο πρόσωπό μας η ζωή του αναστημένου Ιησού. Δηλαδή είμαστε ζωντανοί, αλλά εκθέτουμε συνεχώς τον εαυτό μας στο θάνατο για χάρη του Ιησού, ώστε να φανερωθεί στο θνητό μας σώμα η ζωή του Ιησού. Έτσι, εμάς μας απειλεί συνεχώς ο θάνατος, ενώ εσείς κερδίζετε τη ζωή. Έχουμε, λοιπόν, την ίδια εμπιστοσύνη στο Θεό, που αναφέρει η Γραφή: Εμπιστεύτηκα τον εαυτό μου στο Θεό, γι’ αυτό και μίλησα. Κι εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στο Θεό, γι’ αυτό και κηρύττουμε. Ξέρουμε ότι ο Θεός, που ανέστησε τον Κύριο Ιησού, θα αναστήσει και εμάς δια του Ιησού και θα μας παρουσιάσει μπροστά του μαζί σας. Όλα, λοιπόν, γίνονται για σας. Έτσι, όσο πιο πολλοί δεχτούν τη χάρη, τόσο πιο μεγάλη θα είναι η ευχαριστία και η δοξολογία προς το Θεό.

H ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ ΝΗΦΩΝΟΣ

 

Πειραιάς | Θάνος Θανόπουλος

---

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια τελέστηκε σήμερα, Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2024 η χειροτονία του εψηφισμένου Επισκόπου Αχελώου κ. Νήφωνος στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς.

Στην Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, και συλλειτούργησαν οι Σεβ. Μητροπολίτες, Προικοννήσου Ιωσήφ, Νικαίας Αλέξιος, Ύδρας Εφραίμ, Σύρου Δωρόθεος, Χαλκίδος Χρυσόστομος, Μεσσηνίας Χρυσόστομος, Χίου Μάρκος, Τρίκκης Χρυσόστομος, Γλυφάδας Αντώνιος, Φθιώτιδος Συμεών και Σιατίστης Αθανάσιος.

Να αναφερθεί ότι στο Ιερό Βήμα παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Σεβ. Μητροπολίτες Σάμου Ευσέβιος, Κερκύρας Νεκτάριος, Γρεβενών Δαυίδ, Λευκάδος Θεόφιλος, Διοσπόλεως Εμμανουήλ (Πατριαρχείο Αλεξανδρείας) και οι Θεοφ. Επίσκοποι, Ευρίπου Χρυσόστομος και Σκοπέλου Νικόδημος.

Ο νέος Επίσκοπος στον χειροτονητήριο λόγο του, αναφέρθηκε στην μετανεωτερικότητα στην οποία ζει σήμερα ο κόσμος, τονίζοντας ότι "η αντίσταση προβάλλεται ως στάση ζωής απέναντι στις πονηρές ημέρες του μεταμοντέρνου αιώνα, μιάς εποχής συγχύσεων, πλανών, αμφισβητήσεων και ανατροπών. Παρατηρώντας την μετανεωτερικότητα στην οποία ζούμε θα διαπιστώσουμε εύκολα τα χαρακτηριστικά της: ο πολιτισμός τίθεται σε αμφισβήτηση· καταργούνται τα όρια και τα σύνορά του· κανένα πολιτισμικό γεγονός δεν μπορεί να περιοριστεί ή να θεωρηθεί αυθεντία αλλά προάγεται η πολυπολιτισμικότητα και η πολυσυλλεκτικότητα."

"Οι μεγάλες αξίες και τα ιδανικά χάνουν την αυθεντία τους και αντικαθίστανται με πρακτικές θεωρήσεις που ποικίλλουν ανάλογα με τον τόπο, τον χρόνο, την περίσταση και αποσκοπούν στην λύση προβλημάτων τοπικού ενδιαφέροντος. Το μεταμοντέρνο πνεύμα προσδοκά μία παγκοσμιοποιημένη ανθρωπότητα, ενώ η κεντρική ιδέα που κυριαρχεί είναι «ενότητα εν τη διαφορετικότητα" - πρόσθεσε χαρακτηριστικά ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αχελώου.

Στη συνέχεια ο κ. Νήφων μίλησε για την λεγόμενη Νέα Εποχή, λέγοντας ότι "σήμερα δυστυχώς όλα νομιμοποιούνται και θεωρούνται απολύτως φυσιολογικά. Η μεταμοντέρνα κοινωνία όχι μόνο αποδέχεται την αμαρτία αλλά και την καθιστά επιλογή και τρόπο ζωής. Το τραγικώτερο όλων είναι πως προσπαθεί να επιβάλλει την άποψή της σε όλους. Τελικά ο δυτικός κόσμος, ο κόσμος της «προόδου» νομοθετεί ενάντια στο θέλημα του Θεού κινούμενος όχι από το ευαγγελικό πνεύμα αλλά από την επικρατούσα άποψη της πολυπολιτισμικότητας και της νοοτροπίας ότι η μειοψηφία είναι αυτή που μπορεί να οδηγήσει και να διαμορφώσει τις ιδέες της εποχής αλλά και των μελλοντικών γενεών".

Επίσης, ο Θεοφιλέστατος αναφέρθηκε και στον τρόπο που επιβάλλει η Νέα Εποχή την Εκκλησία, υπογραμμίζοντας: "Όταν η Εκκλησία αντιμετωπίζεται από τους ανθρώπους του αιώνα τούτου χωρίς την μεταφυσική της προοπτική, χωρίς τον οραματισμό της Βασιλείας του Θεού, χωρίς το ένα και μοναδικό τέλος, την κατά χάριν Θέωση, τότε εκπίπτει του σκοπού της και υποβιβάζεται σε έναν απλό κοινωνικό μηχανισμό. Ο νέος ρόλος που θέλει η Νέα Εποχή να επιβάλλει στην Εκκλησία είναι αυτός του οργανισμού κοινωνικής πρόνοιας. Το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας αποτελεί το ξεχύλισμα της αγάπης του Χριστού προς τις ζωντανές εικόνες Αυτού και δεν αποτελεί αυτοσκοπό, με άλλα λόγια οι πιστοί θα πρέπει να παραμένουν πιστοί όχι στις προσωπικές τους αντιλήψεις άλλά μόνο σε ότι απαιτεί ο Θεός. Για την μετανεωτερικότητα δυστυχώς ο Θεός γίνεται «κομπάρσος» και το άτομο «πρωταγωνιστής» σε ένα έργο που εξυπηρετεί τελικά όχι την πραγματική Αλήθεια και τους κοινωνούντας με Αυτήν αλλά την προσωπική, αισθητκή, φιλοσοφική, ιδεολογική αντίληψη του καθενός."

Κλείνοντας ο Επίσκοπος Αχελώου, ευχαρίστησε πρωτίστως την Παναγία, τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και τους Αγίους Αρχιερείς που τον εξέλεξαν, καθώς και τον Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ, τον Μητροπολίτη Χίου κ. Μάρκο, τον πνευματικό του, καθώς και τους κληρικούς της Ιεράς Μητρόπολεως.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΟΥΣΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

"ΠΑΙΞΕ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ"

 

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Στην εισαγωγή του βιβλίου του Παύλου Ευδοκίμωφ “Η προσευχή της Aνατολικής Eκκλησίας”, όπου ερμηνεύει τη Θεία Λειτουργία, καταγράφεται μια όμορφη ιστορία για έναν άγιο:

«Μια μέρα ένας άγιος σταμάτησε στο σπίτι μας. Η μητέρα μου τον είδε στην αυλή να κάνει τούμπες για να διασκεδάσει τα παιδιά. «Ω, μου είπε, είναι στ’ αλήθεια ένας άγιος⸱ μπορείς, γιε μου, να πας κοντά του».

Ο άγιος έβαλε το χέρι του στον ώμο μου και μου είπε:

• Τι σκέφτεσαι να κάνεις, μικρέ μου;
• Δεν ξέρω. Τι θέλετε να κάνω;
• Όχι, πες μου εσύ τι θέλεις να κάνεις.
• Ω, μου αρέσει να παίζω.
• Λοιπόν, θέλεις να παίξεις με τον Κύριο;

Δεν ήξερα τι να απαντήσω.

• Βλέπεις, πρόσθεσε, αν μπορούσες να παίξεις με τον Κύριο, αυτό θα ήταν το πιο μεγάλο πράγμα που έκανε ποτέ κανείς. Όλοι τον παίρνουν τόσο πολύ στα σοβαρά, ώστε τον κάνουν θανάσιμα πληκτικό… Παίξε με τον Θεό, γιε μου. Είναι ο καλύτερος σύντροφος για τα παιχνίδια σου».

Η πιο πάνω ιστορία δείχνει με απλό τρόπο τη δυσκολία που έχουν κάποιοι «άνθρωποι της Εκκλησίας» να δεχτούν τον Θεόν ευχάριστον, προσιτόν, χαρούμενον. Θεωρούν πως είναι ένας αυστηρός νομοθέτης που απαιτεί από τους οπαδούς Του πιστή τήρηση των εντολών Του, αλλιώς θα τους τιμωρήσει και σε αυτή και στην άλλη ζωή, αν δεν μετανοήσουν.

Είναι κατανοητό πως τέτοιες αντιλήψεις παραπέμπουν σε άλλες θρησκείες ή αιρέσεις, όχι, όμως, στην πίστη της Εκκλησίας. Στην Ορθοδοξία, που διασώζει την ορθή πίστη και άρα και την ορθή ζωή, βιώνεται η αγαπητική σχέση Θεού –  ανθρώπου, όπως και ανθρώπου – Θεού. Μια τέτοια σχέση έχει ελευθερία, γι’ αυτό και χαρακτηρίζεται από χαρά.

Οι Άγιοι, έχοντας τέτοια σχέση μετονΘεό, δεν φοβούνταν να ενεργήσουν με τρόπο που αντιβαίνει τον καθωσπρεπισμό και τον ηθικισμό. Η περίπτωση των δια «Χριστόνσαλών» εκφράζει, με ακραίο ίσως τρόπο,την ελευθερία και την ουσία στη σχέση με το Θεό.

Αλήθεια, πώς «αντέχεται» ένας Θεός που απαιτεί συνεχή πάλη κατά του κακού, χωρίς χαλάρωμα και χωρίς χαρά; Πώς να θέλεις να ζήσεις «χριστιανικά», αν τέτοιος τρόπος ζωής δεν συνοδεύεται από αγαλλίαση, ζωντάνια, πληρότητα ζωής;

Αν «δια του σταυρού ήλθε χαρά εν όλω τω κόσμω», είναι φανερό πως ο όποιος σταυρός, η όποια δοκιμασία και δυσκολία τής ζωής, ετοιμάζει με τον Χριστόν και δια του Χριστού την εμπειρία της αιώνιας χαράς. Αυτής της χαράς μας κάνει «οικείους» με τον Θεό, όπως μας κάνει και με την άρση του σταυρού μας, ως να είναι, πράγματι,«ο καλύτερος σύντροφος για τα παιχνίδι μας».

H ΑΓΙΑ ΜΕΘΟΔΙΑ ΤΗΣ ΚΙΜΩΛΟΥ

 

---

Οι όσιες γυναίκες συναγωνίστηκαν επάξια τους οσίους άνδρες σε πνευματικούς αγώνες και αγιότητα.

Η Εκκλησίας μας έχει να επιδείξει μια πλειάδα οσίων γυναικών, οι οποίες λαμπρύνουν το εκκλησιαστικό στερέωμα.

Μια από αυτές υπήρξε και η αγία Μεθοδία η εν Κιμώλω. Μια σύγχρονη οσιακή σημαντική μορφή.

Καταγόταν από τη νήσο Κίμωλο και γεννήθηκε την 10η Νοεμβρίου 1865 από γονείς θεοσεβούμενους και ενάρετους.

Ο πατέρας της ονομαζόταν Ιάκωβος και η μητέρα της Μαρία, το δε επίθετό της ήταν Σάρδη. Στην οικογένεια υπήρχαν τρεις γιοι και πέντε θυγατέρες.

Η δεύτερη από αυτές ήταν η Ειρήνη, η οποία μετονομάστηκε αργότερα σε Μεθοδία. Από μικρό κορίτσι διακρίνονταν για τη σεμνότητά της, την πίστη της στο Θεό και την υπακοή της.

Ήταν στολισμένη με αρετές και καλοσύνη και για γι’ αυτό ξεχώριζε από τα άλλα κορίτσια της οικογένειας και της περιοχής.

Οι φτωχοί και αγράμματοι γονείς της φρόντισαν να τη μεγαλώσουν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Της εμφύτευσαν βαθειά στην ψυχή της την αγάπη στο Χριστό και την αφοσίωση στην Εκκλησία. 

Σε νεαρή ηλικία, όπως ήταν η συνήθεια της εποχής, αποφάσισαν οι γονείς της να την παντρέψουν με έναν νέο ναυτικό από τη Χίο.

Η Ειρήνη, αν και είχε άλλα σχέδια για της ζωή της, να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο, να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο Θεό, υπάκουσε στους γονείς της να μην τους λυπήσει.

Χωρίς λοιπόν τη θέλησή της, παντρεύτηκε τον νέο Χιώτη. Όμως η ευσέβεια της Ειρήνης δεν έπαψε και μετά το γάμο της.

Τηρούσε με ακρίβεια τις νηστείες, εξομολογούνταν τακτικά και κοινωνούσε αδιάκοπα. Ποτέ δεν παραπονέθηκε για την ματαίωση των σχεδίων της να ακολουθήσει τον μονήρη βίο.

Τιμούσε το σύζυγό της και ουδέποτε του φανέρωσε τον κρυφό πόθο της να ακολουθήσει τον Νυμφίο της ψυχής της Χριστό. Μέσα στην ψυχή της έτρεφε την ελπίδα πως κάποτε ίσως πραγματοποιούνταν ο ευσεβής πόθος της.

Ύστερα από λίγο καιρό συνέβη το απροσδόκητο. Το πλοίο που εργάζονταν ο σύζυγός της ναυάγησε στα παράλια της Μ. Ασίας και εκείνος κατέστη αγνοούμενος, αφού δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι του.

Προφανώς είχε πνιγεί. Μάταια τον περίμενε για πολύ καιρό η Ειρήνη. Όμως αφού είδε ότι δεν εμφανίζονταν, αποφάσισε να ικανοποιήσει την παιδική επιθυμία της να ζήσει πλέον ως μοναχή. Πήγε στον επίσκοπο Σύρου Μεθόδιο και του ζήτησε να ντυθεί το μοναχικό σχήμα.

Εκείνος δέχτηκε και την έκειρε μοναχή στην Ιερά Μονή Οδηγήτριας Κιμώλου, δίνοντάς της το μοναχικό όνομα Μεθοδία. 

Για τη Μεθοδία ανοίχτηκε μπροστά της ένας νέος δρόμος πνευματικού αγώνα. Η ψυχή της αισθάνονταν απέραντη αγαλλίαση και ευχαριστούσε μέρα και νύχτα το Θεό, που την αξίωσε να νοιώσει τις μυστικές εμπειρίες της ασκητικής ζωής.

Άρχισε να μελετά με πάθος ασκητικά βιβλία, θέλοντας να εφαρμόσει η ίδια τα παραγγέλματα των αγίων ασκητών της Εκκλησίας μας.

Άρχισε με ακρίβεια την εφαρμογή τους. αδιάλειπτη προσευχή, νηστεία, αγρυπνία και θεωρία. Ακολουθούσε τον αγώνα αποκοπής των παθών και της νεκρώσεως του παλιού εαυτού της. Ενωρίς φάνηκαν τα σημάδια της αγιότητά της.

Θεώρησε καλό και ωφέλιμο να ζει σε απομόνωση, ώστε να μην αποκόβεται από την προσευχή και τη θεωρία του Θεού.

Κλείστηκε σε ένα μικρό κελί στη θέση «Στιάδι», μέσα στο Κάστρο της Κιμώλου, κοντά στον Ιερό Ναό της Γεννήσεως του Σωτήρος.

Εκεί ζούσε με αδιάλειπτη προσευχή και ουράνιες αναβάσεις. Έβγαινε σπάνια από το κελί της και μόνο σε επείγουσα ανάγκη, ιδιαίτερα να προσφέρει τη βοήθειά της σε ανθρώπους που την είχαν ανάγκη.

Άλλωστε έτρεφε απέραντη αγάπη για όλους τους ανθρώπους, ιδιαίτερα για τους ενδεείς, τους οποίους ωφελούσε όσο μπορούσε. 

Έγκλειστη η Μεθοδία στο στενό κελί της ζούσε ως επίγειος άγγελος. Ο ύπνος της ήταν ελάχιστος, η τροφή της στοιχειώδης.

Κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή δεν έβγαινε καθόλου από το κελί της. Ζούσε με ελάχιστη ξηρή τροφή και νερό, τα οποία της τα έδιναν από ένα μικρό παράθυρο του κελιού της και εκείνη τους ανταπόδιδε λίγο λάδι από το ακοίμητο καντήλι του κελιού της.

Οι ευσεβείς κάτοικοι της Κιμώλου, το έπαιρναν με ευλάβεια και άλειφαν με αυτό τους ασθενείς, οι οποίοι, σε πολλές περιπτώσεις γινόταν καλά με τις ευχές της αγίας μοναχής.

Μια από τις αρετές της ήταν τα αστείρευτα δάκρυα για τον εαυτό της, τον οποίο θεωρούσε αμαρτωλό και για τη σωτηρία του κόσμου.

Η προσευχή της συνοδεύονταν πάντα από ποταμούς δακρύων και γι’ αυτό είχε αποτελεσματικότητα η προσευχή της.

Μια άλλη ευσεβής ενασχόλησή της στο κελί της ήταν η ανάγνωση θεοφιλών συγγραμμάτων.

Τα θεία λόγια της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας μας την έθελγαν και την ευχαριστούσαν αφάνταστα. Ζούσε για το Χριστό και είχε πάψει να ζει για τον εαυτό της.

Το λιπόσαρκο ασκητικό της σαρκίο είχε μεταβληθεί σε σκεύος και κατοικία του Αγίου Πνεύματος και γι’ αυτό αξιώθηκε πολλών θαυμάτων.

Η φήμη της αγίας ασκήτριας είχε διαδοθεί σε όλο το νησί, αλλά και στα άλλα νησιά του Αιγαίου. Πολλοί έτρεχαν στο μικρό κελί της, κυρίως γυναίκες, για να ακούσουν λόγια πνευματικά και παρηγορητικά.

Ποτέ δεν αρνούνταν να τους δεχτεί. Ως στοργική μητέρα τους άκουγε, τους συμπονούσε και τους ωφελούσε με τις νουθεσίες της.

Πάμπολλες κουρασμένες και βασανισμένες ψυχές βρήκαν στην Μεθοδία παρηγοριά και οδηγήθηκαν στη μετάνοια και τη σωτηρία.

Δίδασκε με όλη τη δύναμη της ψυχής της την αγάπη, την υπομονή και την καρτερία στις αντιξοότητας της ζωής.

Έτσι πολιτεύτηκε η αγία μοναχή, ωφελώντας τον εαυτό της και τους άλλους. Ο Κύριος την κάλεσε κοντά Του την Κυριακή 5 Οκτωβρίου του έτους 1908 σε ηλικία μόλις 43 ετών.

Την επομένη της κοιμήσεώς της παρατηρήθηκε η ευκαμψία των μελών του λειψάνου της, ως τεκμήριο της αγιότητάς της.

Ο πιστός λαός της Κιμώλου κήδεψε πάνδημα την αγία μοναχή. Αργότερα έγινε ανακομιδή των ιερών λειψάνων της, τα οποία τοποθετήθηκαν στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Κιμώλου και αποτελούν πηγή θαυμάτων.

Η μνήμη της αγίας Μεθοδίας τιμάται στις 5 Οκτωβρίου.

Απολυτίκιο

Τῆς Κιμώλου τόν γόνον, ἀρετῶν τό κειμήλιον, καί τῶν ἀπ’ αἰῶνος Ὁσίων, ἀληθῶς τήν ὁμόσκηνον, τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις οἱ πιστοί, Ὁσίαν Μεθοδίαν
τήν σεπτήν, τάς τοῦ Βίου αὐτῆς πράξεις θεοφιλεῖς, μιμούμενοι κραυγάζοντες• Δόξα τῷ δεδωκότι σοί ἰσχύν, δόξα τῷ Σέ στεφανώσαντι, δόξα τῷ σύν
Ἁγίων τοῖς χοροῖς, Σέ Μῆτερ, ἀριθμήσαντι.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΧΕΛΩΟΥ ΕΞΕΛΕΓΗ Ο ΑΡΧΙΜΑΔΡΙΤΗΣ ΝΗΦΩΝ ΚΑΠΟΓΙΑΝΝΗΣ

---

Βοηθός Επίσκοπος εξελέγη πριν από λίγο από το Σώμα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Πειραιώς Αρχιμ. Νήφων Καπογιάννης.

Ο Αρχιμ. Νήφων Καπογιάννης εξελέγη από το Σώμα της Ιεραρχίας με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Αχελώου.

Να αναφερθεί ότι ο νέος Επίσκοπος έλαβε 58 ψήφους από το Σώμα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΟΛΥΣΤΥΛΟΥ ΕΞΕΛΕΓΗ Ο ΑΡΧΙΜΑΔΡΙΤΗΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΓΚΟΥΤΖΙΝΗΣ

---

Βοηθός Επίσκοπος εξελέγη πριν από λίγο από το Σώμα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Ξάνθης Αρχιμ. Σωφρόνιος Γκουτζίνης.

Ο Αρχιμ. Σωφρόνιος Γκουτζίνης εξελέγη από το Σώμα της Ιεραρχίας με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Πολυστύλου.

Να αναφερθεί ότι ο νέος Επίσκοπος έλαβε 50 ψήφους από το Σώμα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Επίσης ο Αρχιμ. Ιωακείμ Μούκανος έλαβε 3 ψήφους, ο Αρχιμ. Άνθιμος Κωσταράκης έλαβε 2 ψήφους ενώ υπήρχαν και 22 λευκά.

Ο ΑΡΧΙΜΑΔΡΙΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΚΟΤΣΙΦΗΣ ΕΞΕΛΕΓΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΣΤΕΡΙΟΥ

---

Βοηθός Επίσκοπος εξελέγη πριν από λίγο από το Σώμα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Αρχιμ. Χριστόδουλος Κοτσίφης.

Ο Αρχιμ. Χριστόδουλος Κοτσίφης εξελέγη από το Σώμα της Ιεραρχίας με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Αστερίου.

Να αναφερθεί ότι ο νέος Επίσκοπος έλαβε 33 ψήφους από το Σώμα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Επίσης ο Αρχιμ. Καλλίνικος Νικολάου έλαβε 25 ψήφους ενώ βρέθηκαν και 18 λευκά.

Ο ΑΡΧΙΜΑΔΡΙΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΕΒΡΕΛΗΣ ΕΞΕΛΕΓΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΛΜΩΠΙΑΣ

 

---

Βοηθός Επίσκοπος εξελέγη πριν από λίγο από το Σώμα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ. Εδέσσης Αρχιμ. Στέφανος Δέβρελης.

Ο Αρχιμ. Στέφανος Δέβρελης εξελέγη από το Σώμα της Ιεραρχίας με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Αλμωπίας.

Να αναφερθεί ότι ο νέος Επίσκοπος έλαβε 67 ψήφους από το Σώμα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

ΝΕΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΑΛΑΝΤΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

 

Νέος Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας εξελέγη ο Θεοφιλ. Επίσκοπος Ταλαντίου κ. Επιφάνιος, με 66 ψήφους, έναντι του Θεοφιλ. Επισκόπου Τεγέας, ο οποίος έλαβε 9 ψήφους. Στην κάλπη ευρέθη και 1 λευκή.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΜΑΝΤΙΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΝΟΥΡΙΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ

Ο Εψηφισμένος Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Επιφάνιος (κατά κόσμον Βασίλειος) Καραγεώργος γεννήθηκε το 1971 στο Αγρίνιο. Γόνος πολύτεκνης οικογένειας. Απόφοιτος του 1ου Λυκείου Αγρινίου. Σπούδασε στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και στην Θεολογική Σχολή Αθηνών. Παρακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στον Τομέα της Εκκλησιαστικής Ιστορίας του ίδιου Πανεπιστημίου. 

Χειροτονήθηκε Διάκονος την 6η Δεκεμβρίου 1998 υπό του αοιδίμου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κυρού Θεοκλήτου και την 31η Μαῒου 1999 υπό του ιδίου Μητροπολίτου στον βαθμό του Πρεσβυτέρου. Υπηρέτησε στις ενορίες Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αγίου Ηλία Σταμνάς και Αγίου Βασιλείου Ελαιοφύτου. 

Την 25η Νοεμβρίου 2005 προχειρίσθηκε σε Αρχιμανδρίτη υπό του αειμνήστου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κυρού Κοσμά και διορίσθηκε Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητροπόλεως. Το 2012 διορίσθηκε Πρωτοσύγκελλος. 

Ήταν μέλος Διοικητικών Συμβουλίων Εκκλησιαστικών Ιδρυμάτων. Εκπροσώπησε την Ιερά Μητρόπολη σε πολλά Συνέδρια της Εκκλησίας της Ελλάδος. Επίσης, διετέλεσε παραγωγός Ραδιοφωνικών Εκπομπών του τοπικού Εκκλησιαστικού Ραδιοφωνικού Σταθμού, Διευθυντής του Περιοδικού της Ιεράς Μητροπόλεως «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός», ενώ δημοσίευσε άρθρα στον τοπικό Τύπο. 

Από το 2006 έως τον Φεβρουάριο του 2023 ήταν Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Ιερού Ναού του Αγίου Σπυρίδωνος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.

Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΗΣΑΥΡΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΟΡΘΟΔΟΞΑ

 

Πολλοί κάναμε το λάθος να προσπαθήσουμε να μεταστρέψουμε τους φίλους και τους συγγενείς μας στην Ορθοδοξία. Εισπράξαμε απογοήτευση.

Έχουμε βρει έναν μεγάλο θησαυρό, θέλουμε να τον μοιραστούμε μ’ αυτούς που αγαπάμε και  απογοητευόμαστε και απορούμε όταν δεν βλέπουν αυτό που βλέπουμε. Ο καλύτερος τρόπος να μοιραστούμε τον θησαυρό της Ορθοδοξίας είναι να ζούμε Ορθόδοξα. Αν ζούμε με σοβαρότητα και αφοσίωση την πίστη μας στον Χριστό, τότε θα γίνουμε αιτία μεγάλης «αλλοίωσης» των καρδιών αυτών που είναι έξω από την θεο-ίδρυτη Εκκλησία μας.

Το πιο σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι και η δική μας μεταστροφή δεν οφείλεται σε συζητήσεις και στην πειθώ κάποιων άλλων, αλλά στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Αυτό φέρνει τους ανθρώπους στην πίστη, όχι εμείς. Αληθινός ιεραπόστολος, με την ορθόδοξη έννοια, δεν είναι κάποιος που κάνει κήρυγμα και πιέζει τους άλλους, αλλά εκείνος που βιώνει την πίστη του. Όταν αυτή διαποτίζει τη ζωή μας, όταν η αφοσίωση μας στον Κύριο είναι βαθιά, η Χάρη του Αγίου Πνεύματος αφθονεί και είναι αυτή που μεταμορφώνει τους άλλους γύρω μας.

Γέροντας Τρύφωνας του Βάσον

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ...

 

Έλεγε ένας ιερέας , που ήταν πνευματικός καθοδηγός πολλών ψυχών:

« Η μετάνοια είναι σπουδαίο πράγμα, αλλά είναι η αρχή μόνο για την αποκατάσταση της υγείας της ψυχής.

Διότι υπάρχουν πολλά είδη αμαρτιών που λερώνουν την ψυχή, και χρειάζεται διαφορετικός κόπος και χρόνος για να καθαριστεί το καθένα απ’ αυτά και να αναπνεύσει υγιής και πάλι η ψυχή, δίχως τις συνέπειες των λεκέδων της αμαρτίας.

Υπάρχουν αμαρτίες που κάθονται σαν απαλή σκόνη πάνω στην επιδερμίδα της ψυχής. Με ένα απαλό τίναγμα, η σκόνη φεύγει και η ψυχή αμέσως καθαρίζει.

Υπάρχουν άλλες αμαρτίες που λερώνουν την επιδερμίδα σαν το κρασί .

Ένα απλό τίναγμα δεν αρκεί. Με λίγο νερό όμως ξεπλένεται αμέσως η επιφάνεια.

Άλλες αμαρτίες λερώνουν σαν το λάδι. Σε αυτή την περίπτωση, ούτε το τίναγμα, ούτε το νερό επαρκούν. Χρειάζεται σαπούνι για να γίνει σωστά ο καθαρισμός.

Άλλες πάλι αμαρτίες είναι σαν το μελάνι. Το σαπούνι δεν αρκεί, χρειάζεται οινόπνευμα.

Τέλος, υπάρχουν αμαρτίες που είναι σαν το τατουάζ. Για να καθαρίσει η επιδερμίδα της ψυχής, απαιτείται επώδυνη εγχείρηση!

Όμως για κάθε λεκέ της ψυχής, η αρχή του καθαρισμού γίνεται με τη μετάνοια.

Όσο πιο ειλικρινής είναι η μετάνοια, τόσο πιο αποδοτική θα είναι και η μέθοδος καθαρισμού που θα επιλέξει ο Θεός να εφαρμόσει στην ψυχή μας…

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΘΕΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

---

Τη μνήμη του Αγίου Ιεροθέου του Επισκόπου Αθηνών τιμά σήμερα, 4 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Ιερόθεος ήταν πλατωνικός φιλόσοφος και ένας από τα εννέα μέλη του Συμβουλίου της Γερουσίας του Αρείου Πάγου.

Αφού δέχθηκε και διδάχθηκε την πίστη του Χριστού από τον Απόστολο Παύλο, χειροτονήθηκε πρώτος επίσκοπος Αθηνών. Μαθητής του υπήρξε ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο οποίος στα συγγράμματά του πλέκει εγκώμια για τον δάσκαλό του.

Εκοιμήθη εν ειρήνη σε βαθιά γεράματα, μετά από πολύχρονη ποιμαντική και συγγραφική δραστηριότητα. Η τίμια κάρα του φυλάσσεται στο ομώνυμο μοναστήρι στα Μέγαρα Αττικής. Επίσης λείψανά του σώζονται στο Άγιον Όρος (Ι. Μ. Αγ. Παύλου) καθώς και στο παρεκκλήσιο του Αγίου Ανδρέα (Αρχιεπισκοπή Αθηνών).

Ο Μ. Γαλανός στο Συναξαριστή του αναφέρει ότι, είναι αδύνατο να διδάχτηκε από τον Απόστολο Παύλο ο Ιερόθεος πρώτος τη χριστιανική πίστη, διότι οι Πράξεις βεβαιώνουν ρητά ότι πρώτος πίστεψε με τη διδασκαλία του Απόστόλου Παύλου ο Διονύσιος. Αλλά και αν ακόμη ήταν Αρεοπαγίτης ή ακόμα σπουδαιότερο, πρώτος επίσκοπος της εκκλησίας Αθηνών, ήταν δυνατόν να παραλειφθεί μια τέτοια μεγάλη φυσιογνωμία για να συμπεριληφθεί απλά στη γενική έκφραση «ότι επίστευσαν και έτεροι»;

Γι’ αυτό λοιπόν λογικότερο είναι – συνεχίζει ο Μ. Γαλανός – να δεχτούμε, ότι μάλλον ο Ιερόθεος πίστεψε κατόπιν του Διονυσίου και απ’ αυτόν διδάχτηκε, αφού έφυγε από την Αθήνα ο Παύλος. Αλλά όπως και αν έχουν τα πράγματα, βέβαιο είναι ότι ο Ιερόθεος ήταν άνδρας μεγάλης κοινωνικής παιδείας, έκανε πρώτος επίσκοπος Αθηνών και εργάστηκε για το ποίμνιο του με πίστη και πολύ ζήλο. Σύμφωνα μάλιστα με κάποια παράδοση, ο Ιερόθεος ήταν παρών και κατά την κοίμηση της Παναγίας στην Ιερουσαλήμ.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Τού Παύλου ηλίευσαι, ταίς θεηγόροις πλοκαίς, και όλος γεγένησαι, ιερωμένος Θεώ, σοφέ Ιερόθεε, συ γαρ φιλοσοφίας, ταίς ακτίσιν εκλάμπων, ώφθης θεολογίας, ακριβούς υποφήτης, δι’ ης μυσταγωγούμεθα, Πάτερ τα κρείττονα.

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ‘Η ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ;

 

 «Αυτός που υπερασπίζεται τον κατατρεγμένο βρίσκει υπέρμαχό του τον Θεό» (άγιος Ισαάκ ο Σύρος).

Πόσο εύκολη είναι η απόρριψη του άλλου στους καιρούς μας! Οι άνθρωποι λειτουργούμε με χαιρεκακία, ιδίως όταν ο άλλος συντρίβεται είτε από τα λάθη του είτε από τον κόσμο και τη σκληρή  πραγματικότητα, με αποτέλεσμα τότε να φαίνεται ποια είναι η καρδιά μας. Αν είμαστε έτοιμοι να υπερασπιστούμε τον νικημένο, τον κατατρεγμένο, τον αδικημένο της ζωής, αναζητώντας την αλήθεια, ή αν ρίχνουμε κι εμείς τον λίθο του αναθέματος, δένουμε κι εμείς με τη σειρά μας μία πέτρα στον λαιμό του, για να τον ρίξουμε βαθύτερα στην απόγνωση, είναι το κρίσιμο δίλημμα.

Η απάντηση πηγάζει πρώτα από τον χαρακτήρα που έχουμε. Αν μεγαλώσαμε με την αίσθηση του αδικημένου από τους γονείς, τα αδέρφια μας, τους δασκάλους μας, έχοντας την εντύπωση ή και τη βεβαιότητα ότι δεν μας αναγνωρίζεται η αξία μας, τότε εύκολα μπαίνουμε στη λογική του «ο καθένας να λάβει ό,τι του πρέπει». Αν πάλι νιώθουμε ότι οι άλλοι δεν πρέπει να περάσουν ό,τι περνάμε εμείς, ακόμη κι αν κάνουν λάθη, τότε βρισκόμαστε σε έναν δρόμο συμπάθειας και αγάπης. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα αφήσουμε κατά μέρος την αλήθεια για τα όποια λάθη, δικά μας και των άλλων. Είναι άλλο όμως η αγαπητική προσέγγιση, που υποδεικνύει χωρίς να μειώνει ή να καταργεί την αξία του ανθρώπινου προσώπου και άλλο η αίσθηση ότι ό,τι κάνεις, αυτό θα λάβεις, ως τιμωρία από τον Θεό και τους ανθρώπους.

Ο ασκητικός λόγος μάς ζητά να υπερασπιζόμαστε τους κατατρεγμένους. Να μην είμαστε κλεισμένοι στον εαυτό μας, ούτε να έχουμε την πεποίθηση πως η προσωπική μας σωτηρία είναι ο δρόμος που μάς δίδει αυτάρκεια. Ο χριστιανός κλήθηκε να παλεύει στην ιστορία, να υπερασπίζεται το αληθινό, αυτό που είναι κατά τον νόμο του Χριστού. Να μη δέχεται την αδικία, ακόμη κι αν αυτή τον εξυπηρετεί ή δεν τον βλάπτει. Να συνεισφέρει από το περίσσευμα ή το υστέρημά του στην έλλειψη του άλλου. Και να ακούγεται η φωνή του, φωνή δικαιοσύνης, σε έναν κόσμο επανάπαυσης. Και ο Θεός δεν ξεχνά ούτε τον αδικημένο, ούτε τον υπερασπιστή.

Στην οικογένεια αυτός ο δρόμος δεν είναι εύκολα εφαρμόσιμος. Αν στο ζευγάρι επικρατεί η αίσθηση ότι «το δίκιο μου» πρέπει να επικρατήσει, τότε δεν μπορεί η αγάπη να ζυγιάσει τα πράγματα. Αν «το δίκιο» αποδειχτεί ανώφελο ή ηττηθεί, τότε ο άλλος εύκολα παραδίδεται στο αίσθημα της αυτοδικαίωσης. Αν τα παιδιά μαλώνουν μεταξύ τους, οι γονείς δυσκολεύονται να πάρουν θέση, διότι φοβούνται ότι κάποια πλευρά θα δυσαρεστήσουν. Όμως ο λόγος του Θεού είναι ξεκάθαρος: «να υπερασπίζεσαι τον κατατρεγμένο». Να βλέπεις την αλήθεια και να τη δείχνεις, με αγάπη, διακριτικότητα και σταθερότητα. Να μην αφήνεις, όσο εξαρτάται από σένα,  αυτόν που δεν φταίει να γίνεται θύμα. Να οδηγείς, με τη σταθερότητα του λόγου και του παραδείγματος, τον αδικούντα  στην μετάνοια. Να προσεύχεσαι στον Θεό για τα υπόλοιπα.

Η υπεράσπιση προϋποθέτει σύγκρουση. Οι άνθρωποι φοβόμαστε έναν τέτοιο δρόμο, διότι είναι επώδυνος. Γι’ αυτό χρειάζεται να μένουμε αταλάντευτοι σ’ αυτό που είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, χωρίς όμως απαραιτήτως να οδηγούμαστε στη ρήξη, στην εχθρότητα, στη μνησικακία. Η αλήθεια δεν κρύβεται. Όμως μπορεί να συνδυαστεί με την εμπιστοσύνη στον Θεό που έχει τον τελευταίο λόγο. Κι Εκείνος θα φωτίσει. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ!

Θυμάμαι μία φορά, που είχα πάει στην Κρήτη,σ’ ένα χωριό, στα Ανώγεια, είχαν έλθει κάποιες γριές για εξομολόγηση, και όταν τέλειωσαν, μου λέει μια γριά μιαν ευχή: «Να χαίρεσαι τον σταυρό σου».
Μετά ήλθε μια άλλη γριά: «Να χαίρεσαι τον σταυρό σου».
Κι εγώ παραξενεύτηκα και λέω: «Μα τι είναι αυτή η ευχή;».
Και μου λένε: «Έτσι το λέμε εδώ. Για κάποιο γονιό, μάνα ή πατέρα, λέμε: «Να χαίρεσαι τα παιδιά σου», γιατί η χαρά των γονιών είναι τα παιδιά τους.
Όταν κανείς είναι παπάς του λέμε: «Να χαίρεσαι την ιεροσύνη σου».
Κι όταν κανείς είναι καλόγερος ή καλόγρια τού λέμε: «Να χαίρεσαι τον σταυρό σου»».
Αυτή η ευχή, «να χαίρεσαι τον σταυρό σου», νομίζω ότι είναι ένα πράγμα τόσο μεγάλο και τόσο βαθύ, που θυμίζει θεολογία του αγίου Μαξίμου του Ομολογητού.

Αρχ. Βασίλειος Γοντικάκης

ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ:ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΛΟΓΟ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΕΟ

 

Πάρα πολλοί άνθρωποι σώθηκαν και ωφελήθηκαν επειδή είχαν απλές συνήθειες.

Διαβάζουμε, ας πούμε, σε θαύματα της Παναγίας μας που η ίδια η Παναγία μας έσωσε και βοήθησε και υπεράσπισε ανθρώπους οι οποίοι είχαν μεν πολλά πνευματικά χρέη, πολλές πνευματικές ασθένειες μέσα τους,

όμως διατηρούσαν μία καλή συνήθεια.

Παραδείγματος χάρη να λένε κάθε μέρα μία προσευχή στην Παναγία ή να διαβάζουν τους Χαιρετισμούς της Παναγίας ή να ασπάζονται την εικόνα της.

Κάτι απλό, πολύ απλό, το οποίο είναι τίποτα σχεδόν, όμως ο Θεός δεν πετάει τίποτα από όσα Του δίνουμε.

Και μία ευχή να πούμε και ένα λόγο να προσφέρουμε στο Θεό, ο Θεός το δέχεται γιατί είναι Θεός φιλάνθρωπος που αγαπά τον άνθρωπο.

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

 

---

Τη μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου τιμά σήμερα, 3 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Διονύσιος καταγόταν από την πόλη των Αθηνών. Έζησε και μαρτύρησε τα χρόνια που αυτοκράτορας ήταν ο Δομετιανός. Διακρίθηκε για τη φιλοσοφική του κατάρτιση κα τη βαθιά του καλλιέργεια.

Αρχικά ήταν ειδωλολάτρης και μέλος της Βουλής του Αρείου Πάγου. Το κήρυγμα όμως του Αποστόλου Παύλου άγγιξε την παιδευμένη και ευαίσθητη ψυχή του και βαπτίσθηκε. Αργότερα διαδέχθηκε στον επισκοπικό θρόνο των Αθηνών τον ευσεβή Ιερόθεο. Επιβραβεύθηκε από το θεό για τη χριστιανική του δράση με το χάρισμα να επιτελεί θαύματα.

Περιόδευσε σε πολλά μέρη της Δύσης, όπου κήρυξε τον ευαγγελικό λόγο και ερμήνευσε τις ιερές γραφές. Όταν έφθασε στο Παρίσι συνελήφθη και αργότερα αποκεφαλίσθηκε. Μαζί του μαρτύρησαν και δύο μαθητές του, ο Ρουστικός και ο Ελευθέριος. Ο ηγεμόνας της περιοχής έδωσε εντολή να μη θάψει κανείς τα άγια λείψανα των μαρτύρων, όμως κάποιοι χριστιανοί τα φύλαξαν και όταν δεν υπήρχε πλέον φόβος τα ενταφίασαν με τιμές.

Ο Άγιος Διονύσιος υπήρξε συγγραφέας πλήθους θεολογικών συγγραμμάτων, από τα όποια παραθέτουμε σε μετάφραση ορισμένα λόγια του, σχετικά με την Αγιότητα, τη Βασιλεία και την Κυριότητα του Θεού: «Αγιότητα, λοιπόν, είναι κατά τη γνώμη μας η καθαρότητα η ασημάδευτη από οποιοδήποτε μίασμα, η πλήρης και ολότελα άσπιλη. Βασιλεία είναι η τακτοποίηση κάθε ορίου, κάθε τάξης, κανονισμού, κατάστασης.

Κυριότητα δεν είναι μόνο η υπεροχή πάνω στους χειρότερους, άλλο και η συνολική των καλών και αγαθών και πλήρης ολοκτησία, καθώς και η αληθινή και αμετάβλητη βεβαιότητα. Γι΄ αυτό και η κυριότητα ετυμολογείται από το «κύρος» και το «κύριο» και το «κυρίευαν». Θεότητα είναι η πρόνοια που θεάται τα πάντα και με τέλεια αγαθότητα «περιθέει» (περιέχει) και συνέχει τα πάντα, τα γεμίζει με τον εαυτό της και υπερέχει από όλα όσα απολαμβάνουν τα δώρα της πρόνοιας της» (Διονυσίου Αρεοπαγίτου, «Περί Θείων Ονομάτων». Εκδόσεις Π. Πουρναρό).

Περισσότερες και πιο συγκεκριμένες ιστορικές πληροφορίες για τη ζωή του Αγίου Διονυσίου δεν έχουμε πλην αυτών των λίγων που προαναφέραμε. Τα υπόλοιπα που αναφέρουν ορισμένοι Συναξαριστές ανήκουν στα πλαίσια της παραδόσεως και μόνο.

Ύστερα από την με αριθμ. 22/30 Σεπτεμβρίου 1999 μ.Χ. εγκύκλιο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, η μνήμη του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου συμπεριελήφθηκε να τιμάται επιπρόσθετα και στις 12 Οκτωβρίου όπου και ορίσθηκε να τιμάται η Σύναξη των εν Αθήναις Αγίων.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’.
Χρηστότητα εκδιδαχθείς, και νήφων εν πάσιν, αγαθήν συνείδησιν ιεροπρεπώς ενδυσάμενος, ήντλησας εκ του Σκεύους της εκλογής τα απόρρητα, και την πίστιν τηρήσας, τον ίσον δρόμον τετέλεκας, Ιερομάρτυς Διονύσιε. Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ι.Μ.ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

Κάθε προσδοκία ξεπέρασε η μεγάλη Φιλανθρωπική Συναυλία που διοργάνωσε για μία ακόμη φορά η Ι. Μητρόπολη Πειραιώς, χθες Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2024.

Ο Χάρης Βαρθακούρης και ο Γιάννης Βαρδής, με τη φιλική συμμετοχή του Κώστα Καραφώτη, ένωσαν τις φωνές τους με τους θεατές και όλοι μαζί έστειλαν ηχηρό μήνυμα αλληλεγγύης και αδελφοσύνης, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι η ελπίδα παραμένει ζωντανή.

Στο κατάμεστο από αγάπη Βεάκειο Θέατρο και στην εκδήλωση που διοργάνωσε η τοπική μας Εκκλησία με την υποστήριξη της Περιφέρειας Αττικής και τη συνεργασία του Δήμου Πειραιά, τους τρεις καλλιτέχνες πλαισίωσε η μαθητική χορωδία των Εκπαιδευτηρίων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.

Στην μεγάλη οθόνη που είχε τοποθετηθεί στο κέντρο της σκηνής του Βεακείου Θεάτρου, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, συνδεθήκαμε απευθείας με την Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου και τον Ηγούμενό της Αρχιμανδρίτη κ. Εφραίμ, ο οποίος, απαντώντας στις ερωτήσεις του Ντίνου Σιωμόπουλου, της Στέλλας Γκαντώνα και του Δημήτρη Αλφιέρη που παρουσίασαν την μεγάλη αυτή βραδιά, μίλησε για την Φιλανθρωπία και για τα πρότυπα των ανθρώπων σήμερα.

Ο Ηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Γέροντας Εφραίμ, εξέφρασε τη χαρά του για την διοργάνωση της εκδήλωσης, η οποία γίνεται πράξη με την έμπνευση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ, όπως είπε. «Είναι άνθρωπος αληθινός του Θεού με πραγματική φιλαδελφία», σημείωσε ο Γέροντας Εφραίμ, προσθέτοντας πως «έχει μέσα του το πνεύμα της φιλοθεΐας, διότι πρώτα είναι κάποιος φιλόθεος και μετά φιλάνθρωπος».

Ανέφερε πως η φτώχεια μαστίζει τους ανθρώπους και πως είναι σημαντικές τέτοιες προσπάθειες που στόχο έχουν να ελαφρυνθεί ο σταυρός της φτώχειας. «Ακόμη και άνθρωποι πρώην πλούσιοι, γίνονται φτωχοί», είπε χαρακτηριστικά ο Ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου, τονίζοντας πως «σκοπός της φιλανθρωπίας είναι η διακονία του ανθρώπου». «Ο άνθρωπος αγωνίζεται να εφαρμόσει τις εντολές του Θεού, με απόδειξη την προσφορά αγάπης».

Αφού συνεχάρη για μία ακόμη φορά όλους για αυτήν την εκδήλωση αγάπης, ευχήθηκε ο Κύριος να σκεπάζει, να στηρίζει, να ενδυναμώνει το έργο. «Η ελεημοσύνη είναι προέκταση της αιωνιότητας», υπογράμμισε, τονίζοντας πως το τέλος της επίγειας ζωής είναι η αιωνιότητα, η δοξολογία αενάως. «‘’Ανέπαυσες τον αδελφόν σου, ανέπαυσες τον Θεόν σου’’ αναφέρει το Γεροντικό».

«Είμαστε συνηγμένοι στο όνομα του Χριστού. Προσπαθούμε να μπορέσουν οι αδύναμοι να ζήσουν. Η Εκκλησία πρωτίστως ενδιαφέρεται για την ψυχή. Όμως ο Κύριος στην έρημο έκανε το θαύμα και επλήθυνε τους ιχθύς και τους άρτους. Αφουγκραζόμαστε τα προβλήματα των ανθρώπων που άπτονται και των υλικών αγαθών», είπε καταλήγοντας ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Εφραίμ.

Παρόντες στην μεγάλη αυτή φιλανθρωπική βραδιά ήταν και οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος, Φθιώτιδος κ. Συμεών, καθώς και ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης και εισηγητής παρά τω Αρχιγραμματεί της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Δαρδανός.

Χαιρετίζοντας τους παρευρισκομένους, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος, σημείωσε πως η Εκκλησία βλέπει τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική οντότητα. Δίνει ελεημοσύνη και σέβεται την ανθρώπινη υπόσταση, φροντίζει για την ψυχή του ανθρώπου, για την αγάπη του Θεού.

Τονίζοντας πως ο λόγος της Εκκλησίας είναι λόγος παρηγορητικός, με αγάπη και θυσία, υπογράμμισε ότι «πρότυπο ο Χριστός μας εμπνέει και μας καθοδηγεί».

«Μεγάλη η χαρά μας που βρισκόμαστε εδώ σήμερα. Πέρυσι τέτοια εποχή είχαμε τις πλημμύρες στη Θεσσαλία και ο Σεβασμιώτατος Σεραφείμ ήταν δίπλα μας και κοντά μας», είπε καταλήγοντας.

Στην συνέχεια, χαιρετισμό απηύθυνε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Συμεών, ο οποίος έκανε λόγο για μία εκδήλωση, η οποία αποτελεί μια στοργή και μια αγκαλιά στον πονεμένο και άστεγο αδελφό. «Αυτός είναι ο πολιτισμός της αγάπης. Ο οικουμενικός πολιτισμός. Ζήτω ο Πειραιάς!», είπε καταλήγοντας ο κ. Συμεών.

Ακολούθησε η τιμητική διάκριση και βράβευση από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ προς τον Δήμαρχο Πειραιά κ. Γιάννη Μώραλη.

Κάνοντας αναφορά στο «Αδελφός υπό αδελφού βοηθούμενος, ως πόλις οχυρά και υψηλή» (Παροιμίες 18, 12-22), ο Σεβασμιώτατος σημείωσε ότι στο πρόσωπο του Δημάρχου Πειραιά έχει βρει «γνήσιο αδελφό, φίλο, συμπαραστάτη που συναγωνίζεται στα έργα της αγάπης με συναντίληψη και προσφορά στο συνάνθρωπο. Εδώ χτυπάει η καρδιά της Ορθοδοξίας, του ορθοδόξου Γένους, στο λιμάνι μας» και του ευχήθηκε να έχει «πάντα δύναμη, υγεία και ακατάβλητο σθένος».

Από την πλευρά του ο κ. Μώραλης ευχαρίστησε θερμά τον Σεβασμιώτατο για την τιμητική αυτή διάκριση και κάνοντας λόγο για μία «ισχυρή συμμαχία αλληλεγγύης» μεταξύ Δημάρχου, Περιφέρειας, Μητροπόλεως και Ολυμπιακού, επεσήμανε πως «μας νιώθουν κοντά τους οι Πειραιώτες». «Η διάκριση ανήκει πρώτα στους Πειραιώτες», πρόσθεσε ο Δήμαρχος Πειραιά, αναφέροντας πως «ο κόσμος ανταποδίδει την αγάπη».

Στην συνέχεια ο Σεβασμιώτατος βράβευσε τον Γενικό Διευθυντή Ειδήσεων και Ενημέρωσης του MEGA Σταμάτη Μαλέλη, του οποίου εξήρε την προσωπικότητα και την μαχητικότητα. Αναφερόμενος στη δημοσιογραφία, επεσήμανε ότι ο κ. Μαλέλης υπηρετεί όλα αυτά τα χρόνια το λειτούργημα αυτό με πιστότητα και συνέπεια.

Από την πλευρά του ο Διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης της τηλεόρασης του MEGA Σταμάτης Μαλέλης, εμφανώς συγκινημένος, ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο για τη μεγάλη τιμή στο πρόσωπό του, υποσχόμενος πως θα βρίσκεται πάντοτε δίπλα στη Μητρόπολη του Πειραιά.

Ανάμεσα στους παρευρισκομένους ήταν και ο Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γεράσιμος Σιάσος, στο πρόσωπο του οποίου, ο Σεβασμιώτατος τίμησε «την τέχνη της ιατρικής», όπως χαρακτηριστικά είπε. Ο Πρύτανης του ΕΚΠΑ τιμήθηκε από τον Σεβασμιώτατο «για την μέχρι τώρα προσφορά του, αλλά και για το έργο που έχει μπροστά του».

Ο Σεβασμιώτατος εκφράζοντας τη χαρά του για την παρουσία του Πρυτάνεως, επεσήμανε πως «τιμούμε την αγάπη σας για την νεότητα, την παιδεία, την Ελληνορθόδοξη παράδοσή μας» και ευχήθηκε να έχει στη ζωή του το Φως του Θεού.

Από την πλευρά του ο κ. Σιάσος ευχαρίστησε θερμά τον Σεβασμιώτατο και αφού αναφέρθηκε στο «Πανεπιστήμιο που επί δύο αιώνες έχει προσφέρει υπηρεσίες εκπαίδευσης και έρευνας» στη χώρα, τον συνεχάρη «για το τεράστιο έργο, το οποίο επιτελείται στη Μητρόπολη Πειραιά».

Χαιρετίζοντας τη φιλανθρωπική βραδιά της τοπικής μας Εκκλησίας και απευθυνόμενος προς όλους, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ, σημειώνοντας αρχικά πως «οι Ιεράρχες όταν μεταβαίνουν σε μια άλλη Επισκοπή δεν επιτελούν ένα έργο αβροφροσύνης και ευγένειας, αλλά σηματοδοτούν ένα ταυτοτικό γεγονός, για την Εκκλησία» ευχαρίστησε για την παρουσία τους τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες Τρίκκης κ. Χρυσόστομο και Φθιώτιδος κ. Συμεών. «Και οι δύο επιτελούν ένα θαυμαστό και υπέροχο ποιμαντικό, φιλανθρωπικό, κοινωνικό και πολιτισμικό έργο», πρόσθεσε.

«Το σημερινό γεγονός είναι πλέον ένας θεσμός για την Αγία μας Εκκλησία, την κατά Πειραιά», είπε στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας πως η Εκκλησία μας «αγωνίζεται να είναι πάντοτε μια ανοιχτή αγκαλιά, γιατί εμπνέεται από το Ευαγγελικό μήνυμα». «Είναι πάρα πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η αγάπη, που είναι ο Θεός ως τρόπος υπάρξεως, είναι η μεγαλύτερη εντολή» είπε ο Σεβασμιώτατος, επισημαίνοντας πως «αυτή είναι η εντολή που παραγγέλνει σε όλους μας, να έχουμε μια σχέση με τον Δημιουργό μας» «και βέβαια με τον συνάνθρωπο». «Μην λησμονούμε ποτέ ότι μέτρο κρίσεως» «είναι η αγάπη», πρόσθεσε ο Σεβασμιώτατος.

Ευχαριστώντας όλους όσοι συμβάλλουν «στο να ανοίγει περισσότερο η αγκαλιά της Εκκλησίας σε κάθε πονεμένο αδελφό μας, από όπου και αν έρχεται κοντά μας στο μεγάλο λιμάνι», ευχαρίστησε ιδιαίτερα τους «εκλεκτούς καλλιτέχνες, οι οποίοι λάμπρυναν την εκδήλωσή μας», «τους εκλεκτούς παρουσιαστές» Ντίνο Σιωμόπουλο και Στέλλα Γκαντώνα, «οι οποίοι με την αγάπη τους και με την ευγένειά τους ενδυνάμωσαν την προσπάθειά μας» και τον Διευθυντή του Ιδιαιτέρου Γραφείου του, Δημήτρη Αλφιέρη, «που είναι η ψυχή αυτής της εκδηλώσεως» και όλους τους συνεργάτες του.

«Έχουμε δυνατό, αιώνιο Κύριο». «Καμία σκοτεινή πραγματικότητα, καμία ανατροπή της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας, καμία θεσμοθέτηση του κακού δεν μπορούν να πλήξουν την ψυχή μας», είπε ολοκληρώνοντας ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας πως «η ψυχή μας θα είναι πάντοτε όρθια και γεμάτη και γενναία όταν πλημμυρίζει από το φως της αγάπης του Θεού, από το φως της αγάπης για τον συνάνθρωπο».

Πριν την έναρξη της εκδήλωσης, στη σκηνή του Βεακείου Θεάτρου, παραδοσιακούς χορούς παρουσίασε το ενοριακό συγκρότημα του Μητροπολιτικού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Πειραιώς.

Παρέστησαν:

Οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος και Φθιώτιδος κ. Συμεών

Ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης και εισηγητής παρά τω Αρχιγραμματεί της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Δαρδανός

Ο Υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ Γεώργιος Μυλωνάκης

Η Εκπρόσωπος του Περιφερειάρχη Αττικής Νίκου Χαρδαλιά, Αντιπεριφερειάρχης Πειραιώς Σταυρούλα Αντωνάκου

Ο Δήμαρχος Πειραιά Γιάννης Μώραλης

Ο Δήμαρχος Νίκαιας – Ρέντη Κωνσταντίνος Μαραγκάκης

Ο Δήμαρχος Κερατσινίου – Δραπετσώνας Χρήστος Βρεττάκος

Η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Εφετών Βασιλική Βλάχου

Η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Πειραιά Βανέσα Παπαδοπούλου

Ο Πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Γεράσιμος Σιάσος

Η Πρόεδρος της Alter Ego Media Φωτεινή Υψηλάντη

Ο Διευθ. Σύμβουλος της Alter Ego Media Ιωάννης Βρέντζος

Ο Αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού Κωνσταντίνος Καραπαπάς

Εκπρόσωποι των Πολιτικών, Δικαστικών, Στρατιωτικών Αρχών και των Σωμάτων Ασφαλείας

Εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, φορέων, οργανώσεων και συλλόγων.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ:"ΕΤΣΙ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ,ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ"

 

Διαβάζεις την ζωή των αγίων και βλέπεις μπροστά σου ζωντανές μεταφράσεις του Ευαγγελίου και εμπνέεσαι.

Τους γνωρίζεις σιγά σιγά.

Βλέπεις πώς γεννήθηκαν, ποια ήταν η κατά σάρκα μητέρα τους, πώς άρχισαν την ζωή τους, πώς έχυσαν τους ιδρώτες τους, τα αγιασμένα τους δάκρυα, πώς πότισαν την γη με το πολύτιμο, το ζεστό τους αίμα.

Το αίμα εκείνο που ήταν ενωμένο με το αίμα του Χριστού.

Ενθουσιάζεσαι και σου έρχεται να πηδήσεις για να φτάσεις ψηλά.

Τους διαβάζεις και τους νοιώθεις μαζί σου, σα να ακούς την αναπνοή τους.

Σα να καθώμαστε όλοι μαζί και ύστερα από λίγο σας λέω:

Κουραστήκατε, αγαπητοί μου, ας κάνουμε έναν περίπατο.

Κάνουμε περίπατο και κουβεντιάζουμε όλοι μαζί φιλικά σαν οικογένεια.

Έτσι νοιώθεις τους αγίους μέσα στην ζωή σου, όταν τους διαβάζεις.

Σου γεννιέται αμέσως το ερώτημα: Αυτός ο άγιος δεν ήταν άνθρωπος σαν εμένα; Πώς έγινε άγιος;

Μπορώ και εγώ να γίνω άγιος.

Βλέπεις τον ηρωισμό του, την αγάπη του προς τον Θεό και η καρδιά σου εξάπτεται και θέλεις ακόμη και να τον ξεπεράσεις.

"ΕΙΝΑΙ ΕΠΟΧΗ ΥΠΕΡΟΧΗ Η ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ.ΑΣ ΕΧΕΙ ΤΟΣΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ...ΕΜΕΙΣ ΑΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ..."

 

π. Ανανίας Κουστένης

«Είναι εποχή υπέροχη η εποχή μας. Ας έχει τόσες δυσκολίες… Ἔχει και μεγάλες ευκολίες …

Εμείς ας ψάχνουμε τα ευλογημένα… Ας ψάχνουμε σαν τις μέλισσες…

…να βρίσκουμε το καλύτερο 

και να το κάνουμε μέλι γλυκύτατον!

Κι ο ΘΕΟΣ δίνει, 

μέσω των μελισσών, 

το μέλι στους ανθρώπους για να γλυκαίνονται.

Και τι κρατάει ο ΠΑΝΑΓΑΘΟΣ ἀπὸ τὸ μέλι;

-Το κερί!

Το κεράκι το κρατάει, 

γιατί του το προσφέρουμε για λατρεία.

Ετσι, λοιπόν.

Το μέλι σε μας, το κερὶ σ’ Εκείνον…

OI ΑΓΙΟΙ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης τιμά σήμερα, 2 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Ο Άγιος Κυπριανός ήταν πλούσιος, ευγενής, φιλόσοφος από την Καρχηδόνα της Λιβύης. Έζησε στα χρόνια του Δεκίου (249 – 251 μ.Χ.) και εξασκούσε τη μαγική τέχνη στην Αντιόχεια.

Κάποτε ένας ειδωλολάτρης ονόματι Αγλαΐδας ερωτεύτηκε μια Χριστιανή παρθένο που ονομαζόταν Ιούστα. Η κοπέλα δεν ανταποκρινόταν στον έρωτά του κι εκείνος κατέφυγε στο διάσημο μάγο Κυπριανό. Όλα όμως τα μαγικά τεχνάσματα του Κυπριανού αποδείχθηκαν ανώφελα μπροστά στην σταθερή άρνηση της Χριστιανής κόρης. Παραδεχόμενος την χρεωκοπία της τέχνης του, έκαψε τα μαγικά του βιβλία ενώπιον του Επισκόπου Ανθίμου, ζητώντας να βαπτισθεί και να γίνει ιερεύς.

Πράγματι, ανήλθε όλες τις ιερατικές βαθμίδες και τέλος εξελέγη Επίσκοπος Καρχηδόνος. Μαζί του παρέλαβε και την Ιούστα, την οποία χειροτόνησε διακόνισσα μετονομάζοντάς την Ιουστίνα. Έδειξε αποστολικό ζήλο και γι αυτό το διέβαλαν στον Δέκιο. Εξορίσθηκε στην Αντιόχεια, όπου και φυλακίσθηκε και αργότερα στη Νικομηδεία, όπου ο Κλαύδιος τον αποκεφάλισε μαζί με την Ιουστίνα.

Τα λείψανά τους τα παρέλαβαν ευλαβείς Χριστιανοί και τα μετέφεραν στην Ρώμη, όπου και τα έθαψαν στον επισημότερο λόφο της πόλεως.

Σημείωση:
Ο Μιχαήλ Ι. Γαλανός, στο έργο του «Οι Βίοι των Αγίων» έχει διαφοροποιημένο τον βίο του Άγιου Κυπριανού, και θεωρεί ιστορικές ανακρίβειες όλα τα περί μαγείας, που αναφέρονται για το πρόσωπο του συγκεκριμένου Άγιου.

Απολυτίκιο:
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, τη φωταυγεία, σκότος έλιπες, της ασεβείας, και φωστήρ της αληθείας γεγένησαι ποιμαντικώς γαρ φαιδρύνας τον βίον σου, Κυπριανέ τη αθλήσει δεδόξασαι. Πάτερ Όσιε, τον Κτίστην ημίν ιλέωσαι, ομού συν Ιουστίνη τη Θεόφρονι.

ΝΑ ΦΟΡΑΣ ΣΤΑΥΡΟ.ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ ΠΡΙΝ ΚΑΘΕ ΕΝΕΡΓΕΙΑ.

 

Το μόνο φυλαχτό που έχει ο χριστιανός είναι ο Σταυρός.

Ούτε οι μπλε χάντρες, ούτε τα ματόχαντρα, ούτε τα σκόρδα, ούτε τα πέταλα…

Ο Σταύρος του Χριστού είναι το μόνο φυλαχτό, όλα τα αλλά όχι μόνο δεν μας φυλάνε από το κακό και τους δαίμονες, αλλά ανοίγουν την πόρτα για να αλωνίσουν στην ζωή μας.

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή σε όλα αυτά. Δεν είναι κάτι που μπορούμε να το κάνουμε με επιπολαιότητα και ελαφρότητα.

Άνθρωπος που χρησιμοποιεί «φυλακτά», εκτός του Σταυρού, είναι ευάλωτος στις δαιμονικές επιθέσεις.

Να φοράς Σταυρό. Να κάνεις τον Σταυρό σου πριν κάθε ενέργεια, στην εργασία σου, στο φαγητό, στην οδήγηση, όταν βγαίνεις από το σπίτι σου, πριν κοιμηθείς…

Διάβασε παρακάτω δυο σχετικά κείμενα.

Τα φυλαχτά είναι δαιμονική ειδωλολατρεία. Τι να πει κανείς γι’ αυτά και τα κουδούνια, που κρεμούν από το χέρι και την κόκκινη κλωστή και τα άλλα που είναι γεμάτα με πολλή ανοησία, ενώ δεν πρέπει να τοποθετούν τίποτε άλλο γύρω από το παιδί, παρά μόνο τον Σταυρό, για να το προστατεύει το παιδί; Για πες μου: Αν έρθει κάποιος ιατρός και παραμερίζοντας τα φάρμακα της ιατρικής, χρησιμοποιεί γιατροσόφια, θα τον ονομάσουμε γιατρό; Φυσικά όχι, αφού δεν βλέπουμε τα φάρμακα της ιατρικής. Έτσι και στην περίπτωση με τα ξόρκια και τα φυλαχτά: Δεν βλέπουμε τα φάρμακα του Χριστιανισμού.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Έχω δει σε πολλά αυτοκίνητα, μαζί με το Τίμιο Σταυρό να κρεμούν και ένα ‘’ματόχαντρο’’ ή και διάφορα ‘’φυλαχτά’’. Τώρα ποιό από τα δύο θα ενεργήσει;… αφού ο Τίμιος Σταυρός είναι από τον Θεό, ενώ τα ‘’ματόχαντρα’’ και τα ‘’φυλαχτά’’ είναι από τον διάβολο. Ο Θεός είπε με σαφήνεια, ότι δεν μπορείτε να δουλεύετε σε δύο αφεντικά και στην προκειμένη περίπτωση, επειδή ο άνθρωπος χρησιμοποιεί και δαιμονικά στοιχεία (ματόχαντρα), ο Θεός φεύγει και αφήνει στα χέρια του σατανά τον ταλαίπωρο αυτόν άνθρωπο, που πιστεύει ότι μπορεί να το έχει ‘’δίπορτο’’. Επομένως όποιος έχει τον Τίμιο Σταυρό μαζί με το ‘’ματόχαντρο’’, όχι μόνο δεν προστατεύεται από τον Θεό, αλλά μάλλον και εγκαταλείπεται απ’ Αυτόν.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΗΣΥΧΗ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΟΥ...

 

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Αν σιωπάς, να σιωπάς από αγάπη.

Αν μιλάς, να μιλάς από αγάπη.

Αν μείνεις, να μείνεις από αγάπη.

Αν φύγεις, να φύγεις από αγάπη.

Το κίνητρό σου να είναι η αγάπη.

Τότε θα έχεις ήσυχη την συνείδησή σου…

Το αν θα το καταλάβουν ή θα το εκτιμήσουν ορθά οι άλλοι είναι δικό τους θέμα, όχι δικό σου.

Η ΑΝΤΟΧΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

 

Άγιος Παΐσιος

-Γέροντα, ὁ Ἅγιος Νεκτάριος σὲ μιὰ ἐπιστολή του πρὸς τὶς μοναχὲς γράφει νὰ μὴν ξεχνοῦν πώς εἶναι γυναῖκες καὶ νὰ προσπαθοῦν νὰ μιμοῦνται τὶς Ὅσιες καὶ ὄχι τοὺς Ὁσίους. Γιατὶ τὸ λέει αὐτό; Μήπως γιατὶ οἱ γυναῖκες δὲν ἔχουν ἀντοχή;

-Ποιὲς; οἱ γυναῖκες δὲν ἔχουν ἀντοχή; Ἐγὼ τὶς ἔχω φοβηθῆ τὶς γυναῖκες. Ἔχουν πολλή ἀντοχή. Ἡ γυναίκα μπορεῖ στὸ σῶμα νὰ εἶναι ἀδύναμη, νὰ ἔχη λιγώτερες σωματικὲς δυνάμεις ἀπὸ τὸν ἄνδρα, ἀλλὰ μὲ τὴν καρδιὰ ποὺ ἔχει, ἄν τὴν δουλεύη, ἔχει τέτοια ἀντοχή, ποὺ ξεπερνάει τὴν ἀνδρικὴ δύναμη.

Ὁ ἄνδρας, ναὶ μὲν ἔχει σωματικὲς δυνάμεις, ἀλλὰ δὲν ἔχει τὴν καρδιὰ ποὺ ἔχει ἡ γυναίκα. Νὰ, πρόσεξα μιὰ γάτα ποὺ ἦρθε στὸ Καλύβι μὲ τὰ γατιά της. Ἦταν ἀδύνατη, ἡ κοιλιά της κολλημένη σὰν πλάκα.

Μιὰ μέρα ἦρθε ἕνα μεγάλο σκυλὶ ποὺ ἦταν καὶ κυνηγητικό. Ὁ Κούρδης, ὁ γάτος, τὸ ἔβαλε στὰ πόδια. Ἐκείνη σηκώθηκε ἐπάνω, καμπούριασε, ἀγρίεψε, ἦταν ἕτοιμη νὰ ὁρμήση ἐπάνω στὸ σκυλί. Ἀπόρησα, ποῦ βρῆκε τέτοιο θάρρος! Βλέπεις, εἶχε τὰ γατάκια της.

Ἡ μάνα πονάει, κουράζεται, ἀλλὰ δὲν αἰσθάνεται οὔτε τὸν πόνο οὔτε τὴν κούραση. Ζορίζει τὸν ἑαυτὸ της, ἀλλὰ, ἐπειδὴ ἀγαπάει τὰ παιδιὰ της, ἀγαπάει τὸ σπίτι της, ὅλα τὰ κάνει μὲ χαρά. Πιὸ πολύ κουράζεται ἕνας ποὺ ξαπλώνει συνέχεια παρὰ αὐτὴ.

Θυμᾶμαι, ἡ μάνα μου, ὅταν ἤμασταν μικρά, ἔπρεπε νὰ κουβαλάη τὸ νερὸ ἀπὸ τὴν βρύση ποὺ ἦταν πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὸ σπίτι μας· ἔπρεπε νὰ μαγειρεύη, νὰ ζυμώνη, νὰ πλένη τὰ ροῦχα, νὰ πηγαίνη καὶ στὸ χωράφι.

Ἔκανε δηλαδὴ ὅλες τὶς δουλειές, εἶχε κι ἐμᾶς τὰ παιδιὰ νὰ τὴν ζαλίζουμε καὶ νὰ κάνη καὶ τὸ δικαστήριο, ὅταν μαλώναμε.

Ἔλεγε ὅμως: «Αυτὸ εἶναι τὸ καθῆκον μου·εἶμαι ὑποχρεωμένη νὰ τὰ κάνω ὅλα, χωρὶς νὰ γογγίζω». Τὸ ἔλεγε μὲ τὴν καλὴ ἔννοια. Ἀγαποῦσε τὸ σπίτι, ἀγαποῦσε τὰ παιδιά της, καὶ δὲν κουραζόταν μὲ τὶς δουλειὲς· ὅλα τὰ ἔκανε μὲ τὴν καρδιά της, μὲ χαρά.

Καὶ ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια, τόσο πιὸ πολὺ ἡ μητέρα ἀγαπᾶ τὸ σπίτι. Παρόλο ποὺ περνᾶ ἡ ἡλικία, θυσιάζεται πιὸ πολὺ, γιὰ νὰ μεγλώση καὶ τὰ ἐγγονάκια της. Καὶ ἐνῶ οἱ δυνάμεις της λιγοστεύουν, ἐπειδὴ ὅμως τὸ κάνει μὲ τὴν καρδιὰ της, ἔχει περισσότερο κουράγιο καὶ ἀπὸ τὸν ἄνδρα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ κουράγιο ποὺ εἶχε στὰ νιάτα της.

-Καὶ στὴν ἀρρώστια, Γέροντα, ἡ γυναίκα ἔχει μεγαλύτερη ψυχραιμία ἀπὸ τὸν ἄνδρα.

-Ξέρεις τί γίνεται; Ἡ μητέρα μὲ τὶςἀρρώστιες τοῦ παιδιοῦ ἔχει ἀντιμετωπίσει πολλὲς φορὲς τὴν ἀρρώστια καὶ ἔχει πολλὲς ἐμπειρίες.

Θυμᾶται πόσες φορές ἀνέβηκε ὁ πυρετὸς καὶ ξανακατέβηκε. Εἶδε διάφορες σκηνὲς· τὸ παιδὶ νὰ πνίγεται ἤ νὰ λιποθυμάη καὶ μὲ ἕνα –δυὸ χτυπήματα νὰ συνέρχεται κ.λ.π. 

Ὁ ἄνδρας δὲν τὰ βλέπει αὐτὰ καὶ δὲν ἔχει τέτοιες ἐμπειρίες. Γι’ αὐτό, ἄν δῆ τὸ παιδὶ καμμιὰ φορὰ μὲ πυρετὸ ἤ λίγο χλωμό, πανικοβάλλεται καὶ ἀρχίζει: «Τὸ παιδὶ χάνεται! Τί θὰ κάνουμε τώρα; Τρέξτε, φωνάξτε τὸν γιατρό!».

Ο ΟΣΙΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ

 

---

Τη μνήμη του Οσίου Ρωμανού του Μελωδού τιμά σήμερα, 1 Οκτωβρίου, η Εκκλησία μας. Οι πληροφορίες για τον βίο του οσίου Ρωμανού δυστυχώς είναι λίγες. Έζησε ή τον 6ο αιώνα μ.Χ. επί του βασιλέως Αναστασίου του Α’ ή κατά μία άλλη εκδοχή, τον 8ο αιώνα μ.Χ. επί τού βασιλέως Αναστασίου του Β’. Γεννήθηκε στην Έμεσα της Συρίας και σύμφωνα με ανώνυμο ύμνο ήταν εβραϊκής καταγωγής.

Αρχικά είχε χρηματίσει διάκονος στην εκκλησία της Βηρυτού. Κατόπιν μετέβηκε στην Κωνσταντινούπολη και έμεινε στα κελιά τού Ναού της Θεοτόκου.

Ο Ρωμανός είχε μέτρια παιδεία και το ποιητικό ταλέντο του ήταν ακόμα άγνωστο.
Διεκατέχετο όμως από μία βαθιά πίστη στην σεπτή μνήμη της Παναγίας της Παρθένου και τακτικά παρακολουθούσε στον Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών τις κατανυκτικές ολονυκτίες. Σε μία τέτοια, στην γιορτή των Χριστουγέννων, που παραβρέθηκε η ψυχή του γέμισε με κατάνυξη και όταν γύρισε στο κελί του είδε όνειρο την Παναγία να του προσφέρει ένα βιβλίο και να του λέει να το καταφάει.

Ο Ρωμανός από την επίδραση τού ονείρου συνέθεσε για την γέννηση τού Χριστού το τροπάριο «Η Παρθένος σήμερον τόν υπερούσιον τίκτει καί η γή τό σπήλαιον τώ απροσίτω προσάγει..». Από την στιγμή αυτή η ποιητική επιφοίτηση του οσίου Ρωμανού έμεινε άσβεστη και αναδείχτηκε ο εξωχότερος και μεγαλύτερος μελωδός της Εκκλησίας μας.

Ο Ρωμανός έγραψε χίλιες περίπου συνθέσεις από τις όποιες διασώθηκε μόνο το ένα δέκατο. Πολυποίκιλα τα θέματά του. Ύμνησε όλους σχεδόν τους Αγίους και τις εορτές της Χριστιανικής Εκκλησίας. Ανεξάντλητος στις συλλήψεις και στον πλούτο ιδεών, γνωρίζοντας τον τρόπο να προσδίνει πρωτοτυπία ακόμη και στα πιο κοινά θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς θέματα. Το άχαρο αλλά και αχάριστο πολλές φορές υλικό του (γεγονότα και βίος Αγίων) μπορούσε να το μετατρέψει σε ζωντανό δραματικό πίνακα. Τα πρόσωπα των Αγίων αλλά και της Παναγίας και του Χριστού παρουσιάζονται απόλυτα ζωντανά χωρίς τίποτα το νεκρικό ή απόκοσμο.

Η ποίηση του Ρωμανού του Μελωδού εκφράζει την ίδια την εποχή του, τους πόθους και τις ελπίδες εκείνων των ανθρώπων. Γι΄ αυτό και το έργο του δεν εξετάζεται μόνο από Θρησκευτικής άποψης ή λογοτεχνικής αλλά και ιστορικής και λαογραφικής. Η γλώσσα του απλή, χωρίς στόμφους και όπου παρουσιάζεται ρητορική μακρολογία επειδή έτσι επιβαλλόταν από την ανάγκη των τότε λειτουργικών πλαισίων, αυτή γίνεται χωρίς να κουράζει. Γενικά οι φράσεις του περιέχουν μια πλαστικότητα, μεστή νοημάτων κατά μια άψογη τεχνική όπως παραδέχονται ειδικοί.

Ο διάσημος Γερμάνος βυζαντινολόγος καθηγητής Κρουμβάχερ, πλέκει το εγκώμιο του Ρωμανού. Η κριτική, λέει, ανακήρυξε τον Ρωμανό σαν τον μεγαλύτερο ποιητή του Βυζαντινού αιώνα, αληθινό Πίνδαρο αυτού. Κατείχε ανεξάντλητο πλούτο ιδεών, ανυπέρβλητη πλαστικότητα φράσεως, μεστή και δυνατή γλώσσα, θησαυρό αρμονίας ποικίλων και καλλιτεχνικών ρυθμών.

Ο Ρωμανός χρησιμοποίησε το ποιητικό εκείνο είδος πού λέγεται εκκλησιαστικός Ύμνος και του χάρισε την τελειότερη μορφή. Ο Ύμνος αποτελείται από το Κοντάκιον (προσόμοιον ή κουκούλιον), τους Οίκους και το Εφύμνιον και στηρίζεται πάνω στο νόμο της Ισοσυλλαβίας και ομοτονίας. Μαζί με το ποιητικό κείμενο συνέθετε ο ίδιος και τη μουσική ή έδενε το νέο ποίημα πάνω σε παλιότερη μουσική σύνθεση. Θεματικά τα έργα του αναφέρονται περισσότερο σε γεγονότα της ζωής του Χριστού και σε ιερά πρόσωπα της Γραφής, όπως και σε βίους άγιων. Το είδος αυτό της ποίησης κυριαρχεί και σήμερα στην εκκλησιαστική ποίηση.

Απολυτίκιο:
Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ως σάλπιγξ θεόληπτος, των ουρανίων ωδών, ενθέως εφαίδρυνας, την Εκκλησίαν Χριστού, τοις θείοις σου άσμασι, συ γαρ της Θεοτόκου, εμπνευσθείς τη ελλάμψει, ένθεος υμνηπόλος, εγνωρίσθης εν κόσμω, διό σε πόθω τιμώμεν, Ρωμανέ Όσιε.