π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Αδικείς τον εαυτό σου όταν απομονώνεσαι συνεχώς και απορρίπτεις τη φιλία, την παρέα, τη σχέση⸱ γιατί έτσι ζεις ενάντια στη φύση σου.
Αδικείς τον εαυτό σου όταν δεν μπορείς να μείνεις μόνος, και θέλεις συνέχεια να βρίσκεσαι με κόσμο⸱ γιατί έτσι αδυνατείς να εισέλθεις στην «βαθείαν καρδίαν», στο μέσα σου κόσμο, και να αναγνωρίσεις τις αδυναμίες και τα λάθη σου.
Αδικείς τον εαυτό σου όταν δεν μελετάς βιβλία - και μάλιστα βιβλία που εμβαθύνουν στην πνευματική ζωή - και διαβάζεις μόνο από το τηλέφωνο τα απλά και τα σύντομα⸱ γιατί έτσι στερείσαι την ευρύτητα του πνεύματος και την κριτική σκέψη.
Αδικείς τον εαυτό σου όταν προσεύχεσαι για να «εισπράξεις» κάτι που θέλεις από τον Θεό και όχι και για να Τον ευχαριστήσεις για ό,τι γνωστά και άγνωστα σου προσφέρει από αγάπη.
Αδικείς τον εαυτό σου όταν εκκλησιάζεσαι όποτε βρεις χρόνο ή από υποχρέωση για κάποιο μνημόσυνο⸱ γιατί έτσι αγνοείς εμπειρικά τη γλυκύτητα, τη χαρά, τη δυναμική της Λειτουργίας. Μένεις νηστικός και διψασμένος, ενώ μπορείς να χορτάσεις και να ξεδιψάσεις!
Αδικείς τον εαυτό σου όταν δίνεις έμφαση στην ικανοποίηση των δικών σου αναγκών, αγνοώντας τις ανάγκες των γύρω σου⸱ γιατί έτσι χάνεις την πληρότητα του «είναι» σου και πεθαίνεις στη φιλαυτία.
Αδικείς τον εαυτό σου όταν δεν προσπαθείς να νικήσεις τα πάθη σου και κυριαρχείσαι, εκών - άκων, από αυτά⸱ γιατί έτσι διώχνεις τη χάρη του Θεού που σου χαρίζει ελευθερία, χαρά, ειρήνη.
Αδικείς τον εαυτό σου όταν στις δοκιμασίες που συναντάς προσπαθείς μόνο να τις αντιμετωπίσεις υπερβαίνοντάς τες, χωρίς να δεις τα μηνύματα που κρύβονται⸱ γιατί έτσι χάνεις την ευκαιρία να διδαχτείς, να ωφεληθείς, να ωριμάσεις.
Αδικείς τον εαυτό σου όταν βλέπεις συνεχώς τι δεν έχεις, τις αδυναμίες και τα λάθη σου, υποτιμώντας τα καλά που έχεις⸱ γιατί έτσι περνά η ζωή σου χωρίς ευχαριστία και δοξολογία και άρα μίζερα.
Αδικείς τον εαυτό σου όταν κάθε μέρα ξεχνάς την αλήθεια που λέει: «μπορεί να είναι η τελευταία»⸱ γιατί έτσι χάνεις τη χαρά να τη χαρείς, όπως επίσης, βέβαια, κι αν βλέπεις το θάνατο ως το τέρμα της ύπαρξής σου και άρα πορεία προς το μηδέν.
Τέλος, αδικείς τον εαυτό σου αν συνεχώς προβληματίζεσαι με τα «γιατί» και τα «πώς» και δεν εμπιστεύεσαι την Εκκλησία του Χριστού που είναι «Ο στύλος και το εδραίωμα της αληθείας»(Α΄ Τιμ. 3,15) και άρα να γεύεσαι την ομορφιά και τη χαρά του πιστού χριστιανού:
- που δεν σκέφτεται για τη ζωή, αλλά τη ζει⸱
- που δεν πιστεύει στο Χριστό (και τα δαιμόνια πιστεύουν-παραδέχονται την ύπαρξή Του), αλλά Τον γνωρίζει⸱
- που δεν περιμένει τον Παράδεισο στο μέλλον, αλλά τον ζει από τώρα⸱
- που δεν μένει στο παρόν, αλλά παρεύεται από το νυν στο αεί με το Χριστό, την όντως Ζωή.
