Τόσο γλυκιά, τόσο αγνή,
σαν πρωινό του Αυγούστου φως και δροσιά,
η Παναγία μας κατεβαίνει
και μας σκεπάζει με την ποδιά της.
Είναι η Μητέρα που δεν κουράζεται,
η φωνή της σαν απαλό ανέμιo,
μας καλεί να σηκωθούμε όρθιοι,
να αγκαλιάσουμε τη μετάνοια.
Όταν πονάει η ψυχή μας,
όταν ο κόσμος μας σκοτεινιάζει, όταν μας κυκλώνουν οι του βίου μας ζάλες,
απλώς ψιθυρίζουμε το όνομά Της,
και η αγκαλιά της μας ζεσταίνει.
Είμαι σίγουρος αδελφέ μου, εσύ που διαβάζεις αυτές τις λίγες αράδες τώρα εδώ ότι έχεις νιώσει Την παρουσία Της στην καθημερινότητα σου!
Δεν μας αφήνει μόνους ποτέ,
στη δοκιμασία, στη θλίψη, στη μάχη, στον πόλεμο, στη χαρά ή στη λύπη!
Στον Υιό της Πρεσβεύει
για μας…. ζητώντας χάρη και λυτρώση.
Ας Την δοξάζουμε κάθε μέρα,
στην ευχή, στη δοξολογία,
στη σιωπή, στο κλάμα, στη χαρά,
γιατί Εκείνη μας οδηγεί στον ουρανό!
Και όταν λες:
«Παναγία μου, σ’ εσένα παρακαλώ,
δείξε μου το δρόμο για τον Χριστό!»
θα δεις πώς η καρδιά σου φωτίζεται,
και η ψυχή σου ελευθερώνεται.
Τελειώνοντας τις φτωχές μου σκέψεις, ένα έχω να σου πω!
Μην Την αφήνεις ποτέ από το χέρι σου!
Το φουστάνι Της να κρατάς,
γιατί Εκείνη είναι η Βασίλισσα του Ουρανού, του πόνου και των δακρύων!
Και εμάς, τα παιδιά της, ποτέ δεν εγκαταλείπει!
Καλό υπόλοιπο ημέρας!
Ⲡⲁⲧⲏⲣ ⲀⲐⲁⲛⲁⲥⲓⲟⲥ
Ἱερὰ Μονὴ ΠⲀνⲀγίⲀς ΜⲀλεβῆς
