Τα Άγια Λεί­ψα­να έχουν την εξής κλι­μά­κω­ση:

Πρώ­τα έχου­με το κί­τρι­νο χρω­μα­τι­σμό, μετά εί­ναι η ευω­δία, μετά εί­ναι η μυ­ρο­βλυ­σία και μετά εί­ναι η θαυ­μα­τουρ­γία..

Τα Άγια Λεί­ψα­να πε­ριέ­χουν υπο­στα­τι­κή Χάρη Αγί­ου Πνεύ­μα­τος και όταν τα προ­σκυ­νά­με, δεν προ­σκυ­νά­με τα οστά, αλλά τη Χάρη που πε­ριέ­χουν, για να με­τα­δο­θεί και σε εμάς, ανά­λο­γα με την πί­στη μας.
Όταν πάμε σε μια βρύ­ση, ο σκο­πός μας δεν εί­ναι η βρύ­ση αυτή καθ' αυτή, αλλά το νερό που εκ­βάλ­λει, για να το πιού­με. Κάτι πα­ρό­μοιο συμ­βαί­νει και με τα Άγια Λεί­ψα­να. Που­θε­νά στον κό­σμο δεν υπάρ­χουν Αγία Λεί­ψα­να. Μόνο η Ορ­θο­δο­ξία έχει αυ­τόν τον θη­σαυ­ρό..

Οι αγα­θοί λο­γι­σμοί χρω­μα­τί­ζουν τα οστά του αν­θρώ­που, ξε­κι­νών­τας από την κάρα του αν­θρώ­που, επει­δή ο τρό­πος σκέ­ψε­ως βρί­σκε­ται στο κε­φά­λι. 

Χρω­μα­τί­ζουν με έν­το­νο χρω­στή­ρα αγιο­πνευ­μα­τι­κό και τα οστά απο­κτούν έν­το­νο κε­χριμ­πα­ρί κί­τρι­νο χρώ­μα, που υπο­δη­λώ­νει μό­νι­μη πα­ρου­σία του Αγί­ου Πνεύ­μα­τος.
Και όσο πιο Άγιος εί­ναι ο άν­θρω­πος, τόσο πιο πολύ χρω­μα­τί­ζον­ται τα οστά του.

Ο χρω­μα­τι­σμός των Αγί­ων λει­ψά­νων δεν έχει ερ­μη­νευ­τεί επι­στη­μο­νι­κώς και κα­θι­στά ανα­πο­λό­γη­τους όχι μόνο όλους τους επι­στή­μο­νες, αλλά και τους απί­στους.
Αν τα λεί­ψα­να των Αγί­ων ευω­δί­α­ζαν στον πραγ­μα­τι­κό βαθ­μό, οι άν­θρω­ποι θα πέ­θαι­ναν από αυ­τήν την ευω­δία, λόγω υπερ­βο­λι­κής χα­ράς!

Γέροντας Εφραίμ, Δικαίος Ιεράς Σκήτης Απ. Ανδρέα, Αγίου Όρους.+

Ἡ περιπέτεια τῆς ἀλήθειας

 

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

   Εἶναι σπουδαῖο πρᾶγμα νὰ γνωρίζεις τὴν ἀλήθεια γιὰ κάποιο σοβαρὸ γεγονὸς καὶ νὰ τὴν ὑπερ­ασπίζεσαι μὲ θάρρος, ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐνόχων. Δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν τὴν ὑπερασπίζονται, ἐνισχύοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐκείνους ποὺ τὴν καλύπτουν καὶ μὲ περισσὸ θράσος ἐπιδιώκουν τὴ συσκότισή της.

Ἀλήθεια, πόσο ταιριάζει σ’ ἕνα συνειδητὸ χριστιανὸ νὰ μὴ ὑπερασπίζεται τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ βρίσκει ἀνάπαυση στὸ ψεῦδος τῶν ἄλλων; Ὅταν μάλιστα οἱ ἄνθρωποι εὔκολα παρασύρονται καὶ γίνονται ὑπερασπιστὲς τοῦ ψεύδους; Ἀπέναντι στὴν ἀλήθεια ἡ σιωπὴ εἶναι κατακριτέα. Δὲν πρέπει νὰ κυριαρχεῖ τὸ σκότος τοῦ ψεύδους καὶ νὰ παραμένει σβηστὸ τὸ λυχνάρι τῆς ἀλήθειας.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς πίστης καὶ μάλιστα σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ οἱ ἐχθροί της ἔχουν αὐξηθεῖ. Τὸ παράδειγμα μᾶς τὸ δίνουν οἱ Ἀπόστολοι καὶ τὸ δυσεξαρίθμητο πλῆθος τῶν Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνας ἔμπειρος ἐπίσκοπος ἔλεγε σχετικά: «Ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἀπτόητοι καὶ μὲ παρρησία ἔλεγαν πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς· “Οὐ δυνάμεθα ἡμεῖς ἐκεῖνα ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε νὰ μὴ τὰ κηρύττουμε”. Αὐτὴ εἶναι ἡ μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ μαρτυρία καὶ ἡ ὑπερ­άσπιση τῆς ἀλήθειας, γιὰ τὴν ὁποία ὁδηγοῦνται στὸ μαρτύριο μέχρι θανάτου οἱ Ἅγιοι».

Τὸ μαρτυρικὸ φρόνημα δὲν ὑπάρχει σὲ ὅλους τοὺς χριστιανούς. Στὴ θέση του εἶναι ἡ δειλία καὶ ὁ φόβος. Γνωρίζουν καὶ δὲν ὁμολογοῦν. «Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀδάπανη καὶ ἀνώδυνη μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ· τίποτε δὲν στοιχίζει νὰ ξέρεις καὶ νὰ μὴ ξέρεις, νὰ λὲς καὶ νὰ μὴ λές, νὰ πολεμᾶς καὶ νὰ μὴ κινδυνεύεις. Τὸ πιὸ ἀηδιαστικὸ γιὰ τὴν πίστη καὶ γιὰ τὴ μαρτυρία τῆς ἀλήθειας εἶναι νὰ εἶσαι οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, ἀλλὰ χλιαρός».

Στὴν ἐποχή μας οἱ ἐχθροὶ τῆς ἀλήθειας ἔχουν πληθυνθεῖ. Εἶναι οἱ ἀντίχριστοι ποὺ δὲν μποροῦν καὶ δὲν θέλουν νὰ δοῦν τὴν ἀλήθεια, παρόλο ποὺ μερικὲς φορὲς ἐμφανίζονται ὡς ὑπερασπιστές της. Τὸ κάνουν αὐτὸ, γιὰ νὰ διατηροῦν στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ τὰ ἀξιώματά τους καὶ τὴ θέση τους. «Εἶναι στ’ ἀλήθεια οἰκτροὶ καὶ τραγικοί». Τέτοιους ἀνθρώπους, δυστυχῶς, βλέπουμε καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπάρχουν ἐκεῖνοι ποὺ ὑποστηρίζουν δῆθεν τὴν ἀλήθεια, καὶ τὴν ἀκρίβεια τῆς πίστεως, γιὰ νὰ καλύψουν τὸ ψεῦδος. Μιλᾶμε γιὰ μία δυναμικὴ ὑποκρισία ποὺ εἶναι καὶ μισητὴ καὶ ἐπικίνδυνη. «Νὰ βάζεις μπροστὰ τὴν ἀλήθεια γιὰ νὰ καλύψεις τὸ ψεῦδος. Νὰ δείχνεις ἅγιος, γιὰ νὰ σκεπάσεις τὴν ἀσέβειά σου· νὰ φωνάζεις τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ καλύψεις τὴν παρουσία τοῦ διαβόλου. Καὶ εἶναι πιὰ τόσο συνηθισμένο αὐτὸ στὸν καιρό μας, ποὺ μᾶς χρειάζεται πολλὴ προσοχὴ καὶ ἄσκηση, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ συνεννοηθοῦμε οἱ ἄνθρωποι μεταξύ μας. Ἔγινε τέχνη καὶ ἐπιστήμη, ἐπάνω στὴν ὁποία στηρίζεται ἡ μεγάλη κακία τοῦ αἰώνα, ἡ προπαγάνδα, ἡ πολιτικὴ καὶ ἡ διπλωματία· Ποιά εἶναι τέλος πάντων ἡ ἀλήθεια;» τόνιζε μὲ πόνο ὁ ἔμπειρος ἐπίσκοπος.

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ σέβεται τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀλήθεια τῶν κοινωνικῶν ὑποθέσεων, συχνὰ ἀντιμετωπίζει τὴν περιφρόνηση καὶ κάποτε καὶ τὸν χλευασμό. Δυστυχῶς, συν­εργοῦν καὶ μερικοὶ κληρικοὶ σ’ αὐτὴ τὴ δυσάρεστη τακτική. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἐπικρίνουν τοὺς πάντες, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους!

Ἡ παρασιώπηση τῆς ἀλήθειας γιὰ τὴν προσωπικότητα καὶ τὸ ἦθος ἑνὸς ἀνθρώπου εἶναι συχνὸ φαινόμενο στὶς διάφορες ἐκδηλώσεις τιμῆς ποὺ διοργανώνονται, ἀλλὰ καὶ στοὺς ἐπικήδειους λόγους ποὺ ἐκφωνοῦνται.

Ὅλοι εἶναι παρόντες καὶ ἀπουσιάζει μόνο ἡ ἀλήθεια. Ἂν ἡ ἱστορία στηριχθεῖ σ’ αὐτὲς τὶς ἐκδηλώσεις, ἔχουμε παραπλάνηση καὶ βέβαια ὑποβάθμιση τῆς ἀξίας ποὺ ἔχουν τὰ ἱστορικὰ συμπεράσματα γιὰ πρόσωπα, πράγματα καὶ δραστηριότητες.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ

 

---

Τη μνήμη των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού τιμά σήμερα, 1 Ιουλίου, η Εκκλησία μας. Τα δίδυμα αδέρφια Κοσμάς και Δαμιανός, οι οποίοι έζησαν την εποχή που αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Καρίνος, ήταν γιατροί στο επάγγελμα και παρείχαν ιάσεις σε όλους όσους είχαν ανάγκη, και για αντάλλαγμα δεν έπαιρναν χρήματα, αλλά το μόνο πού ζητούσαν ήταν να πιστεύσουν στον Χριστό.

 Κάποιοι όμως καλοθελητές διέβαλαν τους αγίους στον αυτοκράτορα και του είπαν ότι οι θεραπείες και τα θαύματα που επιτελούσαν τα έκαναν με μαγικές τέχνες. Τότε οι Άγιοι Ανάργυροι επειδή δεν ήθελαν να πάνε άλλους αντί αυτών στον αυτοκράτορα, προσήλθαν μόνοι τους ενώπιον του και ο Καρίνος προσπάθησε να τους μεταπείσει να αρνηθούν τον Χριστό.

Εκείνοι όμως όχι μόνο δεν αρνήθηκαν την πίστη τους, αλλά κατάφεραν να μεταπείσουν και να αλλάξουν και τον ίδιο τον αυτοκράτορα, αφού και ο ίδιος δέχτηκε τις θεραπευτικές τους ιάσεις. Συγκεκριμένα, όταν ο Καρίνος ανέκρινε τους Αγίους, μετατοπίστηκε η θέση του προσώπου του και στράφηκε προς την ράχη του. Αμέσως τότε οι Άγιοι την θεράπευσαν με την προσευχή τους στον Χριστό.

Εξαιτίας αυτού του θαύματος, πίστευσαν στον Χριστό όσοι βρίσκονταν εκείνη την στιγμή μπροστά σ’ αυτό πού συνέβη και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας τους έστειλε πίσω στους συγγενείς τους με μεγάλες τιμές.

Αργότερα όμως, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Άγιοι φθονήθηκαν από τον ίδιο τον δάσκαλο που τούς είχε μάθει την ιατρική επιστήμη, γιατί είχαν αποκτήσει μεγάλη δόξα και φήμη. Γι’ αυτό τον λόγο τους ανέβασε σε κάποιο όρος για να μαζέψουν δήθεν κάποια βότανα και εκεί τους επιτέθηκε με πέτρες και τους θανάτωσε.

Απολυτίκιο:
Ήχος πλ. δ’.
Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν.