Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια γωνιά του κόσμου όπου οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να δουν όσα έκρυβε η καρδιά τους, συγκεντρώθηκαν όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα και οι αρετές.
Η Αγάπη χαμογελούσε σε όλους. Η Ταπείνωση στεκόταν διακριτικά στην άκρη. Η Υπομονή περίμενε χωρίς να βιάζεται. Η Χαρά τραγουδούσε, ενώ ο Φόβος κοιτούσε συνεχώς πίσω του, σαν να τον κυνηγούσε κάποιος.
Ξαφνικά, η Νύχτα άπλωσε το σκοτεινό της πέπλο και έσβησε κάθε φως.
«Όποιος βρει το μοναδικό φανάρι», είπε η Σοφία, «θα μπορέσει να οδηγήσει όλους τους ανθρώπους μέσα στο σκοτάδι.»
Όλοι άρχισαν να ψάχνουν.
Η Δύναμη έψαχνε τρέχοντας. Η Εξυπνάδα υπολόγιζε τις πιθανότητες. Η Φιλοδοξία ανέβαινε στα πιο ψηλά σημεία για να το ανακαλύψει πρώτη.
Μόνο η Ελπίδα προχωρούσε αργά, φωτίζοντας με ένα μικρό κεράκι κάθε βήμα της.
Ο Φόβος, βλέποντας τις σκιές να μεγαλώνουν, άρχισε να φωνάζει:
«Μη συνεχίζεις! Είναι επικίνδυνα! Γύρνα πίσω!»
Η Ελπίδα δεν του απάντησε. Συνέχισε να περπατά ήρεμα.
Ύστερα από πολλή ώρα, μέσα σε ένα παλιό ερειπωμένο εκκλησάκι, βρήκε το φανάρι. Δεν ήταν μεγάλο ούτε λαμπερό. Ήταν όμως αρκετό για να φωτίσει τον δρόμο όλων.
Ο Φόβος πλησίασε ντροπιασμένος και την ρώτησε:
«Πώς τα κατάφερες, ενώ εγώ έβλεπα μόνο σκοτάδι;»
Και η Ελπίδα απάντησε:
«Γιατί εσύ κοιτούσες το σκοτάδι. Εγώ κοιτούσα το φως που ακόμη δεν φαινόταν.»
Από τότε λένε πως ο Φόβος περπατά πάντα μπροστά, δείχνοντας τις δυσκολίες, αλλά η Ελπίδα δεν παύει ποτέ να ακολουθεί, κρατώντας το φανάρι που οδηγεί τον άνθρωπο μέχρι την αυγή.
