Μια μέρα, καθώς περπατούσα στον δρόμο της ζωής, κουρασμένος από τις έγνοιες και τις δοκιμασίες, είδα μπροστά μου μια μικρή ξύλινη επιγραφή που έγραφε:
«Παντοπωλείο της Χάριτος»
Η πόρτα ήταν ανοιχτή. Μπήκα διστακτικά και αμέσως μια γλυκιά ειρήνη πλημμύρισε την καρδιά μου.
Δεν υπήρχαν φωνές, ούτε βιασύνη. Μόνο ένα απαλό φως και πρόσωπα φωτεινά που υποδέχονταν κάθε επισκέπτη με αγάπη.
Ένας άγγελος με πλησίασε, μου έδωσε ένα καλάθι και μου είπε:
«Γέμισέ το με όσα θα σε βοηθήσουν να φτάσεις στον προορισμό σου.»
Προχώρησα στα ράφια.
Στο πρώτο βρήκα την Πίστη. Πήρα αρκετή, γιατί χωρίς αυτήν ο δρόμος γίνεται σκοτεινός.
Δίπλα της ήταν η Ελπίδα, φρέσκια σαν την αυγή. Έβαλα κι από αυτή, γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι ξεχνούν πως κάθε νύχτα τελειώνει.
Λίγο πιο πέρα βρισκόταν η Αγάπη. Δεν είχε όριο στην ποσότητα. Όσο περισσότερο έπαιρνες, τόσο περισσότερο γέμιζαν τα ράφια.
Στην γωνιά είδα την Ταπείνωση. Δεν την πρόσεχαν πολλοί, μα κατάλαβα πως ήταν από τα πολυτιμότερα αγαθά.
Συνέχισα και γέμισα μια σακούλα με Υπομονή, γιατί ήξερα ότι θα τη χρειαζόμουν στις δυσκολίες.
Πήρα επίσης Συγχώρηση, όχι μόνο για να τη χαρίζω στους άλλους, αλλά και για να μπορώ να συγχωρώ τον ίδιο μου τον εαυτό όταν μετανοώ.
Στο επόμενο ράφι υπήρχαν η Σοφία, η Διάκριση και η Σιωπή. Ο άγγελος μου ψιθύρισε:
«Αυτές χρησιμοποιούνται μαζί.»
Δεν τις ξέχασα.
Πιο πέρα υπήρχαν η Προσευχή, η Μετάνοια και η Ευγνωμοσύνη. Ήταν τόσο ελαφριές, κι όμως είχαν τη μεγαλύτερη δύναμη.
Στο βάθος της αίθουσας είδα μια μεγάλη επιγραφή:
«Εδώ μοιράζεται η Ειρήνη.»
Πλησίασα και γέμισα την καρδιά μου όσο περισσότερο μπορούσα.
Δίπλα της ήταν η Χαρά, όχι εκείνη που εξαρτάται από τα πράγματα του κόσμου, αλλά εκείνη που γεννιέται όταν ο άνθρωπος βρίσκεται κοντά στον Θεό.
Όταν το καλάθι μου γέμισε, πλησίασα το ταμείο.
Ρώτησα τον άγγελο:
- Πόσο κοστίζουν όλα αυτά;
Με κοίταξε με καλοσύνη και αποκρίθηκε:
- Για τον άνθρωπο είναι ανεκτίμητα.
- Και τότε... πώς θα τα πληρώσω;
Χαμογέλασε και έδειξε έναν ξύλινο Σταυρό.
«Η τιμή πληρώθηκε ήδη με αγάπη. Εσύ μόνο κράτησε αυτά τα δώρα, μοίρασέ τα στους ανθρώπους που θα συναντήσεις και μην ξεχάσεις ποτέ από Ποιον τα έλαβες.
Όσο δίνεις, τόσο περισσότερο θα γεμίζει ξανά το καλάθι σου.»
Βγήκα από το Παντοπωλείο της Χάριτος κρατώντας το ίδιο καλάθι.
Και τότε κατάλαβα πως οι αληθινοί θησαυροί δεν είναι εκείνοι που φυλάγονται στα σπίτια, αλλά εκείνοι που κατοικούν μέσα στην καρδιά και οδηγούν τον άνθρωπο πιο κοντά στον Χριστό.
