Μοναχοῦ Μωυσῆ Ἁγιορείτη
Ἡ σιωπή συντροφεύει τίς μεγάλες ὧρες τῶν ἁγίων, τίς ἱερές ὧρες τῆς περισυλλογῆς, τῆς αὐτοσυγκέντρωσης, τῆς αὐτομεμψίας, τῆς μελέτης, τῆς προσευχῆς. Ἡ σιωπή καλύπτει τήν ἔρευνα, τήν ἀγρυπνία, τήν ἀνακάλυψη τοῦ σοφοῦ ἐπιστήμονα. Ἡ σιωπή σκεπάζει τό μαρτύριο τοῦ πονεμένου, τοῦ ἀναγκεμένου, τοῦ δυστυχισμένου.
Τίς ὧρες τῆς σιωπῆς τελεσιουργοῦνται τά μεγάλα θαύματα, οἱ ἀδιαφήμιστες ἡρωικές πράξεις, οἱ μυστικές προσωπικές ἐπαναστάσεις, ἡ γνωριμία μέ τόν ἄγνωστο ἑαυτό μας. Ἔτσι ἔχουμε τή σημαντική σιωπή τοῦ ἁγίου, τήν κορυφαία σιωπή τοῦ σοφοῦ, τήν ὑπομονετική σιωπή τοῦ ἥρωα, τήν ἀκριβή σιωπή τοῦ ὑπομονετικοῦ κι ἐπίμονου, τήν εὐαγγελική σιωπή τοῦ αὐτοθυσιαζόμενου.
