Ας σταματήσουμε για λίγο να μιλάμε για την αγάπη.
Ας μιλήσουμε για όλα εκείνα που, όσο κι αν τα ονομάζουμε αγάπη, δεν είναι.
Δεν είναι αγάπη να φοβάσαι να μιλήσεις. Να μετράς τις λέξεις σου. Να κρύβεις τα δάκρυά σου.
Δεν είναι αγάπη να σε αλλάζουν για να χωράς στα μέτρα τους. Να σε κάνουν να ντρέπεσαι γι' αυτό που είσαι. Να θεωρούν την καλοσύνη σου αδυναμία.
Δεν είναι αγάπη να σε κρατούν κοντά με φόβο. Να σε δένουν με ενοχές. Να σε κάνουν να πιστεύεις πως δεν αξίζεις κάτι καλύτερο.
Η αγάπη δεν έχει ανάγκη από φωνές για να ακουστεί. Δεν χρειάζεται έλεγχο για να κρατήσει κάποιον δίπλα της. Δεν ζητά υποταγή για να νιώσει δυνατή.
Η αγάπη είναι παρουσία. Είναι σεβασμός. Είναι εμπιστοσύνη. Είναι ελευθερία.
Σου δίνει χώρο να αναπνεύσεις. Δύναμη να σηκωθείς. Θάρρος να γίνεις ο εαυτός σου.
Δεν σε μικραίνει. Σε μεγαλώνει.
Δεν σε αδειάζει. Σε γεμίζει.
Δεν σε κρατά πίσω. Περπατά δίπλα σου.
Κι ίσως, στο τέλος της ημέρας, η πιο αληθινή ερώτηση να μην είναι: «Πόσο αγάπησα;»
Αλλά:
«Όσοι πέρασαν από τη ζωή μου ένιωσαν περισσότερη ειρήνη ή περισσότερο πόνο επειδή με γνώρισαν;»
