Εἶναι ἡ προσπάθεια τοῦ Θεοῦ νά μᾶς ξεκολλήσει ἀπό τό ἐπί μέρους πού μᾶς αἰχμαλωτίζει καί τό ὁποῖο λατρεύουμε, καθώς σκιάζει τό ὅλον.
Ὅταν ὁ Κύριος στήν Ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία Του μᾶς προτρέπει σέ μιά πορεία πρός τήν τελειότητα ὅπως ὁ ἥλιος πού ἀγκαλιάζει τούς πάντες καί τά πάντα, προσπαθεῖ νά μᾶς ὁδηγήσει ἀπό τό στενάχωρο στό εὐρύχωρο, ἀπό τό ἐπί μέρους στό ὅλον καί ἀπό τό συναίσθημα στήν ἀγάπη.
Στόν στενάχωρο χωροῦν μόνο οἱ δικοί μας, ἐνῶ στόν εὐρύχωρο χωροῦν οἱ πάντες.
Ὅταν ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔζησε τήν Πεντηκοστή του, ἔγινε ἀνίκανος νά κάνει τό κακό ὅπως ἔλεγε, διότι ἄνοιξε ἡ καρδιά του στόν Χριστό καί σέ μιά μεγάλη καρδιά πού χωροῦν οἱ πάντες δέν χωρᾶ ἡ ἁμαρτία!
