Το κομμάτι του ψωμιού
Ένας νέος περπατούσε με έναν γέροντα μοναχό σε έναν φτωχό συνοικισμό. Καθώς περνούσαν, είδαν μια ηλικιωμένη γυναίκα να κάθεται έξω από το μικρό της σπίτι. Στο χέρι της κρατούσε μόνο ένα κομμάτι ψωμί.
Ο νέος είπε: Γέροντα, η γυναίκα αυτή φαίνεται τόσο φτωχή... -Τι μπορούμε να κάνουμε;
Ο μοναχός χαμογέλασε και του έδωσε λίγα χρήματα. -Πήγαινε, παιδί μου, και δώσ' τα χωρίς να πεις ποιος είσαι.
Ο νέος πλησίασε διακριτικά, άφησε τα χρήματα δίπλα της και απομακρύνθηκε.
Η ηλικιωμένη τα είδε, σήκωσε τα μάτια της στον ουρανό και με δάκρυα, είπε: «Δόξα σοι ο Θεός! Πάλι δεν με ξέχασες. Ήξερα πως σήμερα θα φρόντιζες για μένα.»
Ο νέος συγκλονίστηκε. - Γέροντα, εκείνη δεν ευχαρίστησε εμένα·,ευχαρίστησε τον Θεό.
Ο μοναχός απάντησε: - Αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο. Όταν κάνεις το καλό χωρίς να ζητάς αναγνώριση, γίνεσαι όργανο της αγάπης του Θεού. Η ελεημοσύνη δεν είναι επίδειξη, αλλά σιωπηλή προσευχή με έργα.
Ο νέος κράτησε αυτά τα λόγια βαθιά στην καρδιά του και από εκείνη την ημέρα έμαθε πως η αληθινή χαρά δεν βρίσκεται σε όσα κρατάμε για τον εαυτό μας, αλλά σε όσα προσφέρουμε με αγάπη.
«Μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν.»
(Πράξεις 20:35)
Όσο περισσότερο μοιραζόμαστε με αγάπη, τόσο περισσότερο γεμίζει η ψυχή μας με την ειρήνη και την χάρη του Θεού. Ένα μικρό καλό μπορεί να γίνει μεγάλη ελπίδα για έναν άνθρωπο και μεγάλη ευλογία για εκείνον που το προσφέρει.
